Eens in je leven
Author: Danielle Steel
Date: 2013-09-15T07:00:00+00:00
Description: Je denkt waarschijnlijk dat ik getikt ben. Maar ik leef weer. Ik heb het gevoel dat ik heel lang halfdood ben geweest. Ik dacht... Schrijfster Daphne Fields wordt door miljoenen lezers aanbeden vanwege haar romans vol passie, vreugde en verdriet. Maar pivé sluit Daphne zich voor iedereen af - met een intens verdriet waar niemand van weet. Een vreselijke brand heeft haar geliefde echtgenoot en dochter het leven gekost. Haar zoon Andrew overleefde maar zal altijd doof zijn. Daphne leeft sinds het drama voor Andrew, als een sterke, alleenstaande moeder. Tot ze zich realiseert dat ook zij vrienden

Inhoud

Je denkt waarschijnlijk dat ik getikt ben. Maar ik leef weer. Ik heb het gevoel dat ik heel lang halfdood ben geweest. Ik dacht...

Schrijfster Daphne Fields wordt door miljoenen lezers aanbeden vanwege haar romans vol passie, vreugde en verdriet. Maar pivé sluit Daphne zich voor iedereen af - met een intens verdriet waar niemand van weet.

Een vreselijke brand heeft haar geliefde echtgenoot en dochter het leven gekost. Haar zoon Andrew overleefde maar zal altijd doof zijn. Daphne leeft sinds het drama voor Andrew, als een sterke, alleenstaande moeder.

Tot ze zich realiseert dat ook zij vrienden nodig heeft, om de pijn te delen...

Voor John,

Voor altijd,

Olive.

Eens in je leven

Het gebeurt maar één keer,
niet meer
momenten
verdwijnen
als muizen,
ze schieten weg,
het leven gaat
zo snel voorbij
en alleen voor
de dapperen,
de sterken,
de oprechten,
en wanneer dan
het moment komt
voor jou,
laat het niet
voorbijgaan,
want in een schittering
van de ogen
is de liefde weg,
is ze vervlogen,
een leeg gonzen
in je hoofd,
je hart zal het weten
wanneer het lot
heeft gefluisterd
in je oor...

O, wees niet bang
lieve vriend,
want al met al
is liefde het waard,
de prijs
de boete
die werd betaald,
wanneer alles verloren is
maar de liefde bleef,
de ware liefde,
wanneer die komt,
is er
maar één.

d.s.

1

Wanneer het in New York sneeuwt op kerstavond, heerst er een soort lawaaiige stilte, als felle kleuren met sneeuw erdoor. Als je vanuit een raam naar Central Park kijkt, kun je de sneeuw gestaag zien vallen en alles met een witte laag bedekken. Alles ziet er heel stil, heel roerloos uit... maar beneden, in de straten, zijn er toch de onvermijdelijke geluiden van New York. Getoeter van auto's, geroep van mensen, het rumoer van voeten, verkeer en opwinding, maar dan gedempt, een tikje gedimd. En in de razende drukte van het laatste moment die bij kerstavond hoort, komt er nog iets bij, een soort heerlijke spanning die straks zal losbarsten in gelach en cadeautjes... mensen haasten zich naar huis, met pakjes hoog opgestapeld in hun armen, er staan koortjes die kerstliederen zingen, er zijn talloze kerstmannen, aangeschoten, met rood aangelopen gezichten, die hun laatste avond vieren in de ijzige kou, vrouwen die hun kinderen bij de hand houden en hen waarschuwen dat ze moeten oppassen niet te vallen, en dan glimlachen, luid lachen. Iedereen heeft haast, is vrolijk, is gelijkgestemd, deze ene avond van het jaar... Vrolijk kerstfeest!... portiers wuiven, blij met hun kerstfooi. Morgen, volgende week, zal de opwinding vergeten zijn, de cadeautjes uitgepakt, de drank opgedronken, het geld uitgegeven, maar op kerstavond is er nog niets voorbij, het is nog maar net begonnen. Voor de kinderen is het een hoogtepunt na maanden wachten, voor de volwassenen het einde van drukke weken, van feesten, winkelen, mensen, cadeaus... hooggestemde verwachtingen, even vers als de vallende sneeuw, en nostalgische lachjes bij de herinnering aan kinderjaren van lang geleden, aan lang vergeten liefdes. Een tijd voor herinneringen, voor verwachtingen en voor liefde.

Terwijl de sneeuw gestaag bleef vallen, begon het verkeer eindelijk minder te worden. Het was bitter koud en slechts een paar doorzetters liepen door de sneeuw, die kraakte onder hun voeten. Wat eerder op die dag in natte brij was veranderd, was nu ijs geworden, dat gemeen glad was onder de vijftien centimeter verse sneeuw. Het viel niet mee om hier overheen te lopen, en tegen elf uur was er bijna geen verkeer meer. Voor New York was het ongewoon stil op straat. Af en toe klonk er nog een claxon in de verte, riep er nog iemand een taxi aan.

De stemmen van een tiental mensen die weggingen van het feest op East 69th Street 12 weerklonken als klokken door de nacht. Ze lachten, ze zongen, ze hadden veel plezier gehad. De champagne had overvloedig gevloeid, er was ook rum met gesmolten boter en warme wijn geweest, een reusachtige kerstboom en schalen vol popcorn. Iedereen had bij het afscheid een klein cadeautje gekregen. Een flesje parfum, een doos bonbons, een mooi sjaaltje, een boek. De gastheer was een voormalige recensent van The New York Times, zijn vrouw een gevierd schrijfster, hun vrienden vormden een interessant gezelschap, van beginnende schrijvers tot vermaarde concertpianisten, grote schoonheden en grote geesten, allemaal bijeengebracht in de reusachtige woonkamer van hun huis, terwijl een butler en twee dienstmeisjes hors-d'oeuvres rondbrachten en drankjes inschonken. Het was opgezet als hun jaarlijkse kerst-cocktailparty en zou zoals altijd doorgaan tot een uur of drie, vier. De groep die even voor middernacht was weggegaan, was klein en bij hen was een kleine, blonde vrouw, die een grote nertshoed op had en een lange, donkere nertsmantel droeg. Haar hele lichaam was in het weelderige, chocoladebruine bont gehuld en haar gezicht piepte nog maar net boven haar kraag uit in de wind toen ze haar vrienden nog een laatste keer toewuifde en naar huis begon te lopen. Ze wilde niet samen met hen een taxi nemen. Ze had genoeg mensen gezien voor één avond, ze wilde alleen zijn. Voor haar was kerstavond altijd een moeilijke avond. Jarenlang was ze die avond thuisgebleven. Maar dit jaar niet. Dit keer had ze vrienden willen zien, al was het maar voor even. Iedereen was verrast en verheugd geweest haar daar te zien.

'Leuk je te zien, Daphne. Je bent er dus weer. Ben je aan een boek bezig?'

'Ik ben net begonnen.' De grote, blauwe ogen hadden een zachte uitdrukking en de tere lieflijkheid van haar gezicht was in tegenspraak met haar leeftijd.

'Wat betekent dat? Dat je het volgende week af zult hebben?' Ze stond bekend om haar grote productie, maar had het afgelopen jaar aan een film gewerkt.

Ze glimlachte weer, nu wat vrolijker. Ze was eraan gewend dat ze haar plaagden. Een zweem van afgunst... nieuwsgierigheid... respect. Ze was aanleiding tot alle drie. Daphne Fields was erg op zichzelf; ze werkte hard, was ambitieus en vastberaden; ze verkeerde in literaire kringen, maar ook al was ze aanwezig, ze was er niet altijd echt bij. Het leek altijd alsof ze net één stap naar achteren stond zodat je haar net niet aan kon raken, maar wanneer ze je dan aankeek, voelde je toch dat ze je heel diep raakte, tot in je ziel. Het leek alsof ze alles zag maar zelf niet gezien wilde worden. Ze was anders dan ze tien jaar geleden was geweest. Op haar drieëntwintigste was ze heel sociaal, grappig, uitdagend geweest... beschermd, veilig, gelukkig. Ze was nu stiller; het lachen van vroeger was nu alleen zichtbaar als zwakke schittering in haar ogen; de echo ervan was ergens in haar ziel begraven.

'Daphne?' Ze draaide zich snel om op de hoek van Madison Avenue toen ze achter zich voetstappen hoorde, gedempt door de sneeuw.

'Ja, Jack?' Het was Jack Hawkins, het hoofd van de redactie van de uitgeverij waar ze op dit moment publiceerde, Harbor and Jones. Zijn gezicht was rood van de kou, zijn felblauwe ogen traanden door de wind.

'Wil je niet meerijden?'

Ze schudde haar hoofd en glimlachte, en het viel hem weer op hoe klein ze was, begraven in die reusachtige nertsjas, waarvan ze de kraag stevig vasthield met haar in zwart suède handschoenen gestoken handen. 'Nee, maar bedankt voor het aanbod. Ik ga echt liever lopen. Ik woon verderop in deze straat.'

'Het is al erg laat.' Zoals altijd wanneer hij haar zag, kreeg hij de aanvechting haar in zijn armen te nemen. Niet dat hij dat ooit deed. Maar hij had het graag gewild. Net als veel andere mannen. Op haar drieëndertigste zag ze er nog steeds uit als een vrouw van vijfentwintig en soms als een meisje van twaalf... kwetsbaar, fris, teer... maar er was nog iets. Er was een eenzaamheid in de ogen van deze vrouw, die je ziel raakte, ook al was haar lach nog zo stralend, haar ogen nog zo warm. Ze was een vrouw alleen. En dat had niet zo moeten zijn. Als het eerlijk toeging in het leven, zou ze niet alleen zijn geweest. Maar ze was wel alleen. 'Het is middernacht, Daff...' Hij aarzelde voor hij terugging naar de anderen die langzaam de andere kant opliepen.

'Het is kerstavond, Jack. En het is verrekte koud.' Ze lachte zacht; haar gevoel voor humor verscheen plotseling in haar ogen. 'Ik denk niet dat ze me vanavond zullen verkrachten.'

Hij glimlachte. 'Nee, maar je zou wel uit kunnen glijden en op het ijs kunnen vallen.'

'Aha! En mijn arm breken zodat ik maandenlang niet kan schrijven, bedoel je dat? Maak je niet ongerust. Mijn inleverdatum is pas in april.'

'Toe, ga nou mee. Je kunt nog iets komen drinken bij ons thuis.'

Ze ging op haar tenen staan en gaf hem een kusje op zijn wang terwijl ze met haar ene hand op zijn schouder klopte. 'Ga maar. Ik kom wel heelhuids thuis. Maar toch bedankt.' Toen wuifde ze hem gedag, draaide zich om en liep snel de straat in terwijl ze haar kin diep in haar mantel wegdrukte, zonder links of rechts te kijken, zonder een blik te werpen op de etalages of op de gezichten van de paar mensen die haar passeerden. De wind voelde heerlijk in haar gezicht en terwijl ze naar huis liep, voelde ze zich beter dan ze zich de hele avond had gevoeld. Het was een uitputtende avond geweest; dat was altijd zo op dit soort feestjes, hoe gezellig ze ook waren, hoeveel mensen ze ook kende, ze waren altijd hetzelfde. Maar ze had er vanavond bij willen zijn. Ze wilde niet alleen zijn in haar flat, ze wilde zich dit jaar niet vastklampen aan de herinneringen... dat wilde ze niet... ze kon er niet meer tegen... Ook nu, terwijl haar gezicht tintelde in de sneeuw, kwamen dezelfde herinneringen weer terug, en ze begon sneller te lopen, alsof ze ze wilde ontvluchten, alsof dat ooit zou kunnen.

Bijna instinctief holde ze naar de hoek, keek even of er verkeer aankwam, zag niets en nam aan dat het licht op groen stond... alsof als ze snel genoeg rende, als ze de straat overstak, ze de herinneringen achter kon laten. Maar ze nam ze altijd overal met zich mee... vooral op kerstavond.

Terwijl ze nog sneller liep om Madison Avenue over te steken, gleed ze uit, kwam bijna te vallen en vond haar evenwicht terug door haar armen breed uit te zwaaien. Toen ze bij de hoek was, sloeg ze snel linksaf om de straat over te steken. Ditmaal keek ze niet tijdig op om de auto te zien: een lange, rode stationcar vol mensen die nog net door groen reed terwijl het licht voor haar op rood stond. Een vrouw die naast de bestuurder zat, gaf een gil; een bons, weer een gil vanuit de auto, en een vreemd, glijdend geluid toen de auto over het ijs schoof en ten slotte tot stilstand kwam. Gedurende één oneindig ogenblik was alles stil. En toen vlogen alle portieren van de auto tegelijk open en er kwamen wel zes mensen uit. Er waren geen stemmen, geen woorden, geen gillen meer terwijl de bestuurder naar haar toe rende en toen stil bleef staan en neerkeek op de vrouw die daar lag als een kleine, kapotte lappenpop die met het gezicht omlaag in de sneeuw was neergegooid.

'O, god... O, god...' Hij bleef daar een ogenblik hulpeloos staan en wendde zich toen radeloos naar de vrouw die naast hem stond, met op zijn gezicht een uitdrukking van schrik vermengd met woede, alsof iemand hier de schuld van moest krijgen, iemand anders dan hij. 'In godsnaam, bel de politie.' Toen knielde hij naast haar neer; hij durfde haar niet aan te raken, haar niet te verplaatsen; hij was bang dat ze dood was.

'Is ze... leeft ze nog?' Een tweede man knielde naast de bestuurder neer in de sneeuw, zijn adem rook nog sterk naar whisky.

'Ik weet het niet.' Er waren geen wolkjes van ijzige damp van haar ademhaling, geen beweging, geen geluid, geen leven. Toen begon de man die haar aanraakte plotseling te huilen. 'Ik heb haar doodgereden, Harry... ik heb haar doodgereden...' Hij stak zijn armen uit naar zijn vriend en de twee mannen hielden elkaar in zwijgend verdriet omvat terwijl ze daar op hun knieën zaten. Intussen waren er twee taxi's en een lege bus gestopt, waarvan de chauffeurs kwamen aanrennen.

'Wat is er gebeurd?' Plotseling was iedereen druk aan het praten, aan het uitleggen... ze stak plotseling over... keek niet op of om... ik zag haar niet... spiegelglad... kon niet stoppen...

'Waarom is de politie er niet als je ze nodig hebt?' De bestuurder vloekte terwijl de sneeuw om hem heen neerviel... hij dacht, waarom begreep hij zelf niet, aan het kerstlied dat ze nog maar een uur tevoren hadden gezongen... 'Stille nacht, heilige nacht'... en nu lag deze vrouw voor hem in de sneeuw, dood of stervende, en de politie was nergens te bekennen, verdorie.

'Dame?... Dame, kunt u me horen?' De buschauffeur knielde naast haar neer, met zijn gezicht vlak bij het hare, in een poging haar adem op zijn gezicht te voelen. 'Ze leeft nog.' Hij keek op naar de anderen. 'Hebben jullie een deken?' Niemand verroerde zich. Dan, bijna boos: 'Geef me je jas.' Even keek de bestuurder van de stationcar verbouwereerd. 'Jezus christus man, die vrouw kan wel stervende zijn. Trek je jas uit.' Toen deed hij haastig wat hem gevraagd werd, evenals twee anderen, en ze begroeven Daphne onder een massa jassen. 'Probeer haar niet te verplaatsen.' De oude, zwarte buschauffeur leek te weten wat hij deed toen hij de dikke jassen rondom haar instopte en haar gezicht zacht in zijn handen nam, om te verhinderen dat het in de sneeuw zou bevriezen. Even later verscheen het rode zwaailicht. Het was een gemeentelijke ambulance en ze hadden tot nu toe een drukke avond gehad. Dat was altijd zo op kerstavond. Vlak achter hen volgde een politieauto waarvan de griezelig loeiende sirene al naderend afschuwelijk krijste.

De ambulancebroeders renden meteen naar Daphne toe; de agenten namen de situatie eerst rustig in ogenschouw en de bestuurder van de stationcar ging snel naar hen toe. Hij was nu wat gekalmeerd, maar rilde van de kou, want zijn jas lag op straat. De buschauffeur keek toe terwijl de ambulancebroeders Daphne voorzichtig op de brancard rolden. Ze gaf geen geluid, ze was zich niet bewust van pijn. Hij zag nu dat haar gezicht op verscheidene plaatsen ontveld en gewond was, maar het had niet gebloed omdat ze met het gezicht omlaag in de ijskoude sneeuw had gelegen.

De politie nam een verklaring van de bestuurder op en zei dat hij een alcoholtest moest doen voor ze hem konden laten gaan. Alle anderen beweerden met klem dat hij nuchter was, dat hij die avond minder had gedronken dan de rest, en dat Daphne zonder uit te kijken voor de auto de straat op was gerend, terwijl haar licht op rood stond.

'Sorry, het hoort er nu eenmaal bij.' De agent toonde geen medeleven met de bestuurder en gaf ook geen blijk van enige emotie toen hij naar Daphnes gezicht keek. Gewoon een vrouw, gewoon een slachtoffer, gewoon de zoveelste zaak. Hij zag bijna elke avond ergere dingen. Berovingen, mishandelingen, moorden, verkrachtingen. 'Leeft ze nog?'

'Jawel.' De chauffeur van de ambulance gaf een kort knikje. 'Nog net.' Ze hadden net een zuurstofmasker aangebracht en trokken de nertsmantel open om haar hartslag te controleren. 'Maar als we niet opschieten, verliezen we haar alsnog.'

'Waar gaat ze heen?' De politieman schreef op zijn rapport: 'Vrouw, blank, leeftijd onbekend... vermoedelijk rond de vijfendertig.'

De ambulancechauffeur riep achterom terwijl ze de deur achter Daphne dichtdeden. 'We brengen haar naar het Lenox Hill, dat is het dichtste bij. Ik denk niet dat ze het anders haalt.'

'Is haar identiteit onbekend?' Dat zou nog een vervelende bijkomstigheid zijn. Ze hadden die avond al twee ongeïdentificeerde moordslachtoffers naar het mortuarium gestuurd.

'Nee. Ze had een tasje bij zich.'

'Oké, dan rijden we achter jullie aan. Ik kan de gegevens daar overnemen.'

Met een kort knikje verdween de chauffeur om zijn vrachtje naar het Lenox Hill-ziekenhuis te brengen, en de politieagent liep terug naar de rillende bestuurder die bezig was zich weer in zijn jas te wurmen. 'Word ik gearresteerd?' Hij zag er nu erg bang uit. Zijn Kerstmis was van het ene moment op het andere in een nachtmerrie veranderd, nu hij terugdacht aan het beeld van Daphne die met haar gezicht omlaag op straat lag.

'Alleen als je dronken bent. In het ziekenhuis kunnen we je de alcoholtest afnemen. Laat een van je vrienden de auto besturen en volg ons daarheen.' De man knikte en stapte weer in zijn auto, met een knikje naar een van zijn vrienden, die snel achter het stuur schoof. Nu werd er niet meer gepraat of gelachen, de vrolijkheid was weg. Er was alleen stilte terwijl ze de beide loeiende sirenes volgden naar het ziekenhuis.

2

Op de afdeling spoedeisende hulp was het een drukte van belang; een leger in het wit geklede mensen scheen er te bewegen met de precisie van een klassiek ballet. Een team van drie verpleegsters en een arts had het onmiddellijk overgenomen toen de ambulancebroeders Daphne binnenreden en intussen waren er een tweede arts en een assistent bij geroepen. De nertsmantel werd over een stoel gegooid en ze sneden snel haar jurk open. Het was een saffierblauwe fluwelen cocktail jurk die ze eerder die winter bij Giorgio in Beverly Hills had gekocht, maar hij stelde nu niets meer voor, zoals hij in flarden op de vloer van de spoedeisende hulp lag.

'Bekkenbreuk... gebroken arm... vleeswonden aan beide benen...' Er was een diepe jaap in haar dij waar nu bloed uit stroomde. 'Deze heeft net de dijslagader gemist...' De arts werkte snel, controleerde allerlei functies, nam haar hartslag op, lette op haar ademhaling. Ze verkeerde nu in shocktoestand en haar gezicht was even wit als het ijs waarop ze gelegen had. Ze had nu iets vreemds, alsof ze uit een andere wereld stamde, geen individu meer was, geen gezicht meer had, geen naam. Ze was gewoon een van de vele lichamen hier. Gewoon een geval. Maar wel een ernstig geval. En wilden ze haar leven redden, dan moest er snel en goed gewerkt worden, dat wisten ze allemaal. Er was een schouder ontwricht en op de röntgenfoto's zouden ze kunnen zien of ze ook een been had gebroken.

'Hoofdwonden?' vroeg de tweede arts snel terwijl hij een infuus inbracht.

Hij knikte. 'Een lelijke hoofdwond.' De oudere arts fronste zijn voorhoofd terwijl hij met een smalle zaklamp in haar ogen scheen. 'Jezus, ze ziet eruit alsof iemand haar van het Empire State Building af heeft laten vallen.' Nu ze niet meer op het ijs lag, stroomde het bloed over haar gezicht en er zouden op wel vijf plaatsen op haar gezicht hechtingen nodig zijn. 'Roep Garrison. We zullen hem nodig hebben.' De plastisch chirurg van het ziekenhuis had er ook weer een klus bij.

'Wat is er gebeurd?'

'Aangereden door een auto.'

'Die is doorgereden?'

'Nee. De man is gestopt. De agenten zeiden dat hij eruitziet alsof hij zo een beroerte kan krijgen.'

De verpleegsters keken zwijgend toe terwijl de artsen met Daphne bezig waren en reden haar vervolgens langzaam naar de volgende kamer voor de röntgenopnamen. Ze had nog steeds niet bewogen.

Op de röntgenfoto's was te zien dat de arm en het bekken gebroken waren, in het dijbeen zat een barstje en de röntgenfoto's van haar schedel lieten zien dat er minder schade was dan ze hadden gevreesd, maar ze had een zware hersenschudding en ze werd geobserveerd in verband met stuiptrekkingen. Een halfuur later lag ze op een operatietafel om de botten te zetten, de wonden in haar gezicht te hechten en al het mogelijke te doen om haar leven te redden. Er waren aanwijzingen voor inwendige bloedingen, maar gezien haar geringe lichaamsgrootte en de kracht waarmee de stationcar haar had geraakt, mocht ze van geluk spreken dat ze nog leefde. Van veel geluk. En uit haar status bleek dat ze nog niet buiten gevaar was. Om halfvijf die morgen werd ze vanuit de operatiekamer naar de intensive care gebracht en daar nam de dienstdoende nachtzuster haar status uitgebreid door.

Nadat ze alles had gelezen stond ze zwijgend op haar neer te kijken, met een verbaasde uitdrukking op haar gezicht. 'Wat heb jij, Watkins? Je hebt toch wel eens eerder zo'n geval gezien?' De afdelingsarts keek haar cynisch aan, en ze draaide zich om en fluisterde hem met ergernis in haar blik toe:

'Weet u wie ze is?'

'Jawel. Een vrouw die vlak voor middernacht door een auto is aangereden op Madison Avenue... bekkenbreuk, haarscheurtje in de femur...'

'Zal ik u eens wat zeggen, dokter? U zult hier nooit veel kunnen betekenen als u niet leert ook nog naar andere dingen te kijken.' Zeven maanden lang had ze gezien hoe hij zijn vak uitoefende: met grote precisie, maar zonder een greintje menselijk gevoel. Hij beheerste de techniek, maar had geen hart.

'Oké.' Hij zei het met een vermoeide trek op zijn gezicht. Met de zusters opschieten was niet altijd zijn sterke kant, maar hij begreep inmiddels wel dat het absoluut een vereiste was. 'Wie is ze dan?'

'Daphne Fields.' Er klonk bijna ontzag in haar stem.

'Geweldig. Toch heeft ze nog dezelfde problemen die ze had voor ik haar naam wist.'

'Leest u dan nooit?'

'Jawel. Medische studieboeken en tijdschriften.' Maar hoewel dit antwoord er vlot uitkwam, ging hem plotseling een licht op. Zijn moeder las al haar boeken. Even stond de brutale jonge dokter met zijn mond vol tanden. 'Ze is heel bekend, geloof ik?'

'Ze is waarschijnlijk de beroemdste schrijfster van heel Amerika.'

'Dat heeft haar vanavond weinig geluk gebracht.' Plotseling was er iets van medelijden in zijn blik toen hij neerkeek op de kleine, roerloze gestalte onder de witte lakens en het zuurstofmasker. 'Wat een rotmanier om Kerstmis te vieren.' Ze stonden samen nog even naar haar te kijken en liepen toen langzaam terug naar de verpleegsterspost, waar monitoren een beeld gaven van de vitale functies van elke patiënt op de helder verlichte intensivecareafdeling. Daar was geen verschil te zien tussen dag en nacht. Alles verliep dag en nacht in hetzelfde regelmatige tempo. Soms waren er patiënten die half hysterisch werden van het voortdurende licht en het gezoem van monitoren en levensreddende apparatuur. Het was geen rustige plek om te liggen, maar de meeste patiënten op de intensive care waren te ziek om dat te merken of om zich eraan te storen.

'Heeft iemand haar papieren bekeken om te zien of er iemand is die we moeten waarschuwen?' De verpleegster stelde zich zo voor dat er voor een vrouw van Daphnes formaat wel een legertje mensen zou zijn die graag aan haar bed zouden zitten, een echtgenoot, kinderen, agent, uitgever, belangrijke vrienden. Toch wist ze ook, uit artikelen die ze een tijd geleden had gelezen, dat Daphne erg op haar privacy gesteld was. Bijna niemand wist iets over haar. 'Ze had niets bij zich behalve een rijbewijs, wat contant geld, een paar betaalpasjes en een lipstick.'

'Ik ga nog eens kijken.' Ze haalde de grote, bruine envelop te voorschijn die in hun kluis bewaard zou worden, en ze voelde zich belangrijk maar ook een beetje onbescheiden terwijl ze Daphne Fields spullen bekeek. Ze had alle boeken van deze vrouw gelezen, ze was verliefd geworden op de mannen en vrouwen die in Daphnes geest waren ontstaan en ze had jarenlang het gevoel gehad dat Daphne zelf haar vriendin was. En nu doorzocht ze haar handtas alsof ze dat dagelijks deed. In boekhandels stonden mensen wel twee of drie uur in de rij, enkel voor een glimlach en om een handtekening in een boek te krijgen, en zij zat hier in haar tas te graaien alsof ze een ordinaire dievegge was.

'Je bent erg van haar onder de indruk, hè?' De jonge arts nam haar geïntrigeerd op.

'Ze is een geweldige vrouw met een heel bijzondere geest.' En toen kwam er nog iets anders in haar blik. 'Ze heeft veel mensen veel vreugde gegeven. En wat mezelf betreft...' Ze voelde zich een idioot dat ze dit zei, vooral tegen hem, maar ze moest het zeggen. Ze was het verschuldigd aan deze vrouw die hun zorg nu zo broodnodig had. 'Er zijn momenten geweest dat ze mijn leven heeft veranderd... dat ze me hoop heeft gegeven... dat ze ervoor heeft gezorgd dat alles toch weer de moeite waard leek.'

Bijvoorbeeld toen Elizabeth Watkins haar man had verloren bij een vliegtuigongeluk en zelf wel dood had willen gaan. Ze had een jaar lang verlof genomen van het ziekenhuis en ze had thuis zitten treuren terwijl ze Bobs pensioen verdronk. Maar iets in Daphnes boeken had alles weer een andere wending gegeven, alsof zij het begreep, alsof Daphne zelf hetzelfde soort verdriet had gekend. En zij had ervoor gezorgd dat Elizabeth het toch wilde volhouden, dat ze wilde doorgaan en terugvechten. Ze was teruggekomen in het ziekenhuis en in haar hart wist ze dat dat door Daphne kwam. Maar hoe kon ze dat aan hem uitleggen? 'Ze is een wijze vrouw, een fantastische vrouw. En als ik nu iets voor haar kan doen, zal ik het zeker doen.'

'Dat kan ze wel gebruiken.' En hij zuchtte en pakte een andere status, maar terwijl hij dat deed nam hij zich voor om de volgende keer dat hij zijn moeder zag, tegen haar te zeggen dat hij Daphne Fields had behandeld. Hij wist dat zijn moeder onder de indruk zou zijn, net als Elizabeth Watkins.

'Dokter Jacobson?' De stem van de verpleegster was zacht toen hij weg wilde gaan.

'Ja?'

'Haalt ze het?'

Hij aarzelde even en haalde toen zijn schouders op. 'Ik weet het niet. Het is nog te vroeg om er iets over te zeg gen. De inwendige verwondingen en de hersenschudding zullen ons nog wel even aan het werk houden. Ze heeft een flinke klap op haar hoofd gekregen.' En toen liep hij verder. Er waren nog meer patiënten die zijn aandacht nodig hadden. Niet alleen Daphne Fields. Terwijl hij op de lift stond te wachten, vroeg hij zich af wat bij iemand zoals zij eigenlijk die bijzondere aantrekkingskracht vormde. Kwam het doordat ze een goed verhaal in elkaar kon zetten of was het nog iets meer? Waardoor hadden mensen zoals zuster Watkins het gevoel dat ze haar echt kenden? Was dat puur een illusie, een hype? Maar wat het ook was, hij hoopte dat ze haar niet zouden verliezen. Het was altijd vervelend om een patiënt te verliezen, maar als er een belangrijk iemand overleed, iemand die in het nieuws kwam, was het nog erger. Hij had zonder dat al genoeg aan zijn hoofd.

Toen de deur van de lift zich achter hem sloot, keek Elizabeth Watkins nog eens naar Daphnes papieren. Heel vreemd, nergens stond vermeld of er iemand moest worden gewaarschuwd in geval van nood. Er zat helemaal niets in haar tasje dat van belang leek... Op dat moment vond ze, in een zijvakje, een foto van een kleine jongen. De foto was verfomfaaid, de hoeken krulden om, maar hij zag er toch uit alsof hij niet erg lang geleden was genomen. Het was een mooi, blond kind met grote, blauwe ogen en een gezonde, gebruinde kleur. De jongen zat onder een boom, met een brede lach op zijn gezicht. Zijn handen maakten een grappig gebaar. Maar dat was alles; afgezien van het rijbewijs en wat bankpasjes zat er verder niets in behalve een biljet van twintig dollar. Ze woonde op 69th Street, tussen Park Avenue en Lexington Avenue. De verpleegster wist wel dat het een mooi gebouw moest zijn, met een portier die de ingang bewaakte, maar wie wachtte daar thuis op haar? Het was vreemd te beseffen dat ze helemaal niets over deze vrouw wist, ook al was ze nog zo geboeid door haar boeken. Er was niet eens een telefoonnummer te vinden dat ze konden bellen. Terwijl Elizabeth hierover zat te peinzen, werd op een van de monitors een onregelmatigheid zichtbaar, en samen met een van de andere verpleegsters moest ze gaan kijken naar de man in bed 514. Die had de ochtend daarvoor een hartstilstand gehad en toen ze bij hem kwamen, beviel het hun niet hoe hij eruitzag. Uiteindelijk waren ze meer dan een uur met hem bezig. En pas toen haar dienst die ochtend om zeven uur afgelopen was, ging ze nog even bij Daphne kijken. De andere verpleegsters hadden haar om het kwartier gecontroleerd, maar er was in de afgelopen twee uren, sinds ze op de vierde verdieping was gearriveerd, geen verandering in haar toestand gekomen.

'Hoe gaat het met haar?'

'Geen verandering.'

'Zijn haar vitale functies stabiel?'

'Geen verandering sinds vannacht.' Zuster Watkins keek weer even op de kaart en merkte toen dat ze naar Daphnes gezicht stond te kijken. Ondanks het verband en de bleekheid had dat gezicht iets fascinerends. Iets waardoor je wilde dat ze haar ogen opendeed en je aankeek, zodat je meer zou kunnen begrijpen. Elizabeth Watkins stond zwijgend naast het bed, ze raakte heel even haar hand aan, en toen begonnen Daphnes oogleden langzaam te trillen en de verpleegster voelde dat haar hart begon te bonzen.

Daphnes ogen gingen langzaam open, alsof ze in een waas rond leek te kijken. Maar ze zag er nog erg slaperig uit en het was duidelijk dat ze niet besefte waar ze was.

'Jeff?' Het werd bijna onhoorbaar gefluisterd.

'Alles is in orde, mevrouw Fields.' Zuster Watkins nam maar aan dat Daphne Fields getrouwd was. Haar stem was zacht en geruststellend en nauwelijks hoorbaar, want ze praatte vlakbij Daphnes oor. Het was een getrainde, troostende stem. Ze had vrijwel alles op die toon kunnen zeggen om bij de patiënt een zucht van opluchting teweeg te brengen, in de wetenschap dat hij bij haar in goede handen was.

Maar Daphnes ogen stonden angstig en onrustig terwijl ze moeite deden het gezicht van de verpleegster scherp in beeld te krijgen. 'Mijn man...' Ze herinnerde zich het bekende loeien van de sirenes in de afgelopen nacht.

'Hij mankeert niets, mevrouw Fields. Alles is in orde.'

'Hij ging... de baby halen... ik kon niet... ik heb niet...' Ze had niet meer de kracht om door te gaan. Elizabeth streelde langzaam haar hand.

'U bent in goede handen... het komt wel goed, mevrouw Fields...' Maar terwijl ze dit zei, dacht ze aan Daphnes man. Hij was intussen natuurlijk gek van angst omdat hij niet wist wat er met Daphne gebeurd was. Maar waarom had ze om middernacht alleen op Madison Avenue gelopen, op kerstavond? Ze was ontzettend nieuwsgierig naar deze vrouw, naar de mensen die haar leven bevolkten. Leken ze op de mensen over wie ze in haar boeken schreef?

Nu viel Daphne weer in haar onrustige, gedrogeerde slaap en zuster Watkins ging haar dienst overdragen. Maar ze kon niet nalaten het aan de verpleegster die de dienst overnam te vertellen. 'Weet je wie hier ligt?'

'Zal ik eens raden? De kerstman. Vrolijk kerstfeest trouwens, Liz.'

'Jij ook.' Elizabeth Watkins glimlachte vermoeid. Het was een lange nacht geweest. 'Daphne Fields.' Ze wist dat de andere verpleegster ook verscheidene boeken van haar had gelezen.

'Echt waar?' Haar collega keek verbaasd. 'Hoe komt dat zo?'

'Ze is vannacht aangereden door een auto.'

'O, hemel.' De ochtendzuster trok een pijnlijk gezicht. 'Is ze er ernstig aan toe?'

'Kijk maar op haar kaart.' Er zat een grote, rode sticker op om aan te geven dat haar toestand nog kritiek was. 'Ze is ongeveer om halfvijf uit de OK gekomen. Ze is pas een paar minuten geleden bijgekomen. Ik heb tegen Jane gezegd dat ze dat op de kaart moet zetten.' De andere verpleegster knikte en keek Liz aan.

'Hoe is ze?' Maar bij nader inzien vond ze het zelf een domme vraag. Wie kon daar nu antwoord op geven, gezien de toestand waarin Daphne verkeerde? 'Laat maar zitten.' Ze lachte gegeneerd. 'Ze heeft me alleen altijd geïntrigeerd.'

Liz Watkins gaf meteen toe dat Daphne haar ook fascineerde. 'Mij ook.'

'Heeft ze een man?'

'Dat schijnt zo. Ze vroeg naar hem zodra ze wakker werd.'

'Is hij hier?' Margaret McGowan, de verpleegster die de post had overgenomen, keek geïntrigeerd.

'Nog niet. Ik geloof dat niemand wist wie er gebeld moest worden. Er stond niets in haar papieren. Ik zal het beneden gaan zeggen. De man is natuurlijk dodelijk ongerust.'

'Dan krijgt hij wel een akelige schok op kerstochtend.' Beide vrouwen knikten nuchter, en Liz Watkins schreef zich uit en vertrok. Maar voor ze het ziekenhuis uitging, ging ze bij de receptie langs en vertelde daar dat Daphne Fields een echtgenoot had die Jeff heette.

'Daar schieten we weinig mee op.'

'Hoezo?'

'Ze staan niet in het telefoonboek. Dat wil zeggen, niet onder de naam Daphne Fields. Daar hebben we gisteravond al naar gezocht.'

'Probeer het eens bij Jeff Fields.' En puur uit nieuwsgierigheid besloot Liz Watkins nog een paar minuten te wachten om te zien wat het resultaat was. Het meisje achter de balie belde informatie, maar ook Jeff Fields stond niet op hun lijsten. 'Fields is misschien een pseudoniem.'

'Daar komen we dus niet veel verder mee.'

'Wat doen jullie nu?'

'We wachten af. Haar familieleden zullen intussen wel panisch zijn. Uiteindelijk zullen ze de politie en de ziekenhuizen gaan bellen. Ze zullen haar vinden. Ze is niet zomaar een verkeersslachtoffer. En maandag kunnen we haar uitgever bellen.' Het meisje van de receptie had de naam ook herkend. Nu keek ze Liz nieuwsgierig aan. 'Hoe ziet ze eruit?'

'Als een patiënt die door een auto is aangereden.' Liz' gezicht had even een treurige uitdrukking.

'Haalt ze het?'

Liz zuchtte. 'Ik hoop het maar.'

'Ik ook. Jezus, ze is de enige schrijfster die ik kan lezen. Ik hou op met lezen als ze het niet haalt.' Deze opmerking was grappig bedoeld, maar Liz voelde ergernis toen ze bij de receptie wegliep. Het leek wel alsof de vrouw boven geen echt mens was, maar alleen een naam op de cover van een boek.

Terwijl ze de besneeuwde straat in de winterzon in liep, bleef ze nadenken over de vrouw die achter die naam school. Het kwam zelden voor dat ze patiënten meenam naar huis. Maar dit was Daphne Fields. De vrouw van wie ze al ruim vier jaar het gevoel had dat ze haar kende. En toen ze op Lexington Avenue bij de metrohalte van 77th Street aankwam, bleef ze plotseling stilstaan en keek onwillekeurig de kant van het centrum op. Het adres op de bankpasjes was maar acht blokken verwijderd van de plek waar ze nu stond. Wat was erop tegen om naar Jeff Fields toe te gaan? Hij moest intussen half gek van angst zijn, radeloos omdat hij niet wist waar zijn vrouw was. Dit was natuurlijk niet gebruikelijk, maar tenslotte waren ze ook maar mensen. En hij had er recht op het te weten. Was het zo verkeerd als ze hem nu zou vertellen waar Daphne was, als ze hem daarmee een bezeten zoektocht kon besparen?

Haast alsof haar voeten bewogen zonder dat ze hun daartoe opdracht gaf, liep ze over het zout dat op de verse sneeuw was gestrooid en sloeg, toen ze bij 69th Street was, rechtsaf in de richting van Park Avenue. Een minuut later stond ze voor het gebouw. Het zag er precies zo uit als ze had gedacht. Het was een groot, fraai gebouw van natuursteen met een donkergroene luifel en een geüniformeerde portier die vlak binnen de deur stond. Hij deed de deur voor haar open met een streng ondervragende uitdrukking op zijn gezicht, en het enige wat hij zei was: 'Ja?'

'De flat van mevrouw Fields?' Het was heel vreemd, zei ze bij zichzelf terwijl ze tegenover de man stond. Vier jaar lang had ze haar boeken gelezen en nu stond ze in de lobby van haar huis alsof ze haar kende.

'Miss Fields is niet aanwezig.' Nu viel het haar op dat hij een Engels accent had. Het leek wel een film, of een droom.

'Dat weet ik. Ik zou graag haar man willen spreken.' De portier fronste zijn wenkbrauwen.

'Miss Fields heeft geen man.' Hij sprak met gezag in zijn stem en ze wilde hem vragen of hij dit zeker wist. Misschien was hij nieuw, misschien kende hij Jeff niet. Of misschien was Jeff alleen haar minnaar, maar ze had gezegd 'mijn man'. Liz was even uit het veld geslagen.

'Is er dan iemand anders thuis?'

'Nee.' Hij keek haar argwanend aan en ze besloot het uit te leggen.

'Miss Fields heeft gisteravond een ongeluk gehad.' In een ingeving hield ze haar jas open, zodat haar witte uniform en kousen zichtbaar werden, en ze wees naar het gesteven kapje dat ze altijd in een plastic tas meenam. 'Ik ben verpleegster in het Lenox Hill-ziekenhuis en er stond nergens iets over naaste familie. Ik dacht dat er misschien...'

'Hoe gaat het met haar?' De portier leek zich oprecht zorgen te maken.

'Dat weten we nog niet. Haar toestand is nog kritiek en ik dacht dat... Woont ze met iemand samen?' Maar hij schudde alleen zijn hoofd.

'Met niemand. Er is een hulp die elke dag komt, maar niet in het weekend. En haar secretaresse, Barbara Jarvis, maar die komt pas volgende week terug.' Dat had Barbara hem zelf met een glimlach verteld toen ze hem Daphnes kerstfooi kwam brengen.

'Weet u hoe ik haar zou kunnen bereiken?' Weer schudde hij zijn hoofd in verwarring. Toen herinnerde Liz zich de foto van het jongetje. 'En haar zoontje dan?'

Nu keek de portier haar bevreemd aan, haast alsof hij dacht dat ze lichtelijk krankzinnig was. 'Ze heeft geen kinderen, juffrouw.' Er kwam iets uitdagends, iets beschermends in zijn ogen, en heel even vroeg Liz zich af of hij misschien loog. Maar toen keek hij met een houding van afstandelijke waardigheid in Liz' ogen en zei: 'Ze is weduwe, moet u weten.' Deze woorden troffen Liz Watkins bijna als een vuistslag en even later liep ze, omdat er verder niets te zeggen viel, de ijzige kerstmorgen weer in en voelde tranen in haar ogen prikken die niet van de kou kwamen, maar van haar eigen gevoel van verlies. Het was alsof ze de dood van haar eigen man weer in haar botten voelde, zoals ze die zo heftig en pijnlijk had gevoeld tijdens dat hele eerste jaar nadat hij was omgekomen in de crash. Zij had het dus werkelijk geweten... het waren niet alleen verhalen die ze in haar hoofd verzon. Ze wist het. Ze had het ook doorgemaakt. Hierdoor voelde Liz Watkins zich nog meer met haar verbonden, terwijl ze langzaam terugliep naar de metrohalte op de hoek van 68th Street en Lexington Avenue. Daphne was weduwe en ze woonde alleen. En ze had niemand, behalve een secretaresse en een hulp. En bij Liz Watkins kwam de gedachte op dat dat wel een erg eenzaam bestaan was voor een vrouw die boeken schreef zo vol van wijsheid en medeleven en liefde. Misschien was

Daphne Fields even eenzaam als Liz zelf. Dit leek weer iets wat hen verbond, terwijl ze de trap afliep naar de ingewanden van de metro onder de straten van New York.

3

Daphne lag te zweven in een eigen wazige wereld toen er van ver weg een fel licht door de mist leek te dringen. Als ze erg haar best deed zich daarop te concentreren, kwam het een tijdlang dichterbij; dan omhulde de mist haar weer, bijna alsof ze van een kust wegvoer naar een ver oord en de laatste nauwelijks zichtbare kenmerken van het land uit het oog verloor terwijl de vuurtoren in de verte nog vaag naar haar knipperde. En toch kwam dat licht haar bekend voor, en de geluiden; ze rook een geur die ze zich bijna kon herinneren terwijl ze daar lag. Ze wist niet waar ze was, maar toch voelde ze dat ze hier al eerder was geweest. Het had iets wat haar vreemd bekend voorkwam en hoewel dat bekende ver en ongrijpbaar was, wist ze toch dat de geluiden en geuren iets angstaanjagends hadden. Iets wat verschrikkelijk verkeerd was. En één keer maakte ze, terwijl ze daar lag, in haar droom een angstig geluidje, alsof ze voor haar geestesoog een ondoordringbare muur van vlammen zag. Maar de verpleegster die dienst had, kwam snel naar haar toe en gaf haar weer een injectie. Even later waren er geen herinneringen meer, geen vlammen en geen pijn. Ze zweefde weer weg op een deken van zachte, donzige wolken, het soort dat je ziet als je uit het raampje van een vliegtuig kijkt, onwerkelijk, ongerept, enorm groot... het soort wolken waar je op zou willen dansen en springen... ze kon zichzelf in de verte horen lachen en ze draaide zich in haar droom opzij en zag Jeff naast haar staan, zoals hij er heel lang geleden had gestaan...

'We doen een wedstrijd wie het eerst bij dat duin daar is.

Dafje.' Dafje... Daffy Duck... Daffy Queen... Funny Face... hij had honderden bijnamen voor haar en er was altijd een lach in zijn ogen, een lach en ook nog iets tederders. Iets wat er alleen voor haar was. De wedstrijd was evengoed een grap als al hun andere jeugdige activiteiten. Zijn ellenlange, gespierde benen tegen haar magere, sierlijke benen, en naast hem leek ze wel een kind, dansend in de wind, een zomerbloem op een heuvel ergens in Frankrijk... met haar grote, blauwe ogen in haar zongebruinde gezicht en haar goudblonde haar wapperend in de wind.

'Kom op, Jeffrey...' Ze lachte hem uit terwijl ze naast hem door het zand rende. Ze was snel, maar ze was geen partij voor hem. En hoewel ze tweeëntwintig was, leek ze eerder twaalf.

'Ja, je kunt het... ja, je kunt het!' Maar voor ze bij het verre duin waren, had hij haar opgetild en in zijn armen genomen, en zijn mond drukte op de hare met de bekende hartstocht die haar de adem benam, elke keer dat hij haar aanraakte, net alsof het de eerste keer was; de eerste keer was geweest toen ze negentien was. Ze hadden elkaar ontmoet bij een vergadering van de Orde van Advocaten, die zij zou verslaan voor de Daily Spectator van de Columbia University. Zij studeerde journalistiek en was heel serieus en toegewijd bezig een serie artikelen te schrijven over succesvolle jonge advocaten. Jeff had haar onmiddellijk opgemerkt, had zich op de een of andere manier van zijn collega's weten los te maken en had haar gevraagd of ze meeging om iets te eten.

'Ik weet niet of... ik moet eigenlijk...' Haar haar was opgestoken in een strakke, achtvormige wrong in haar nek, er was een potlood in gestoken, ze hield een notitieboek in haar hand en die reusachtige blauwe ogen keken op in de zijne met een vermoeden van een lach. Het leek of ze hem plaagde zonder een woord te zeggen. 'Moet u eigenlijk ook niet werken?'

'We zullen werken, allebei. Je mag me onder de lunch interviewen.' Later, maanden verder, had ze hem ervan beschuldigd dat hij verwaand deed, maar dat was niet zo. Hij wilde gewoon dolgraag een tijdlang met haar samen zijn. En dat waren ze geweest. Ze hadden een fles witte wijn gekocht, wat appels en sinaasappels, een stokbrood en wat kaas. Ze waren Central Park in gelopen en hadden een roeiboot gehuurd, en ze hadden op het meer gedobberd en gepraat over zijn werk en haar studie, over reizen naar Europa en zomers die ze als kind hadden doorgebracht in Californië, in Tennessee en Maine. Haar moeder kwam oorspronkelijk uit Tennessee en ze had iets over zich dat deed denken aan zo'n verfijnde 'southern belle', tot je naar haar luisterde en besefte hoe krachtig en uitgesproken ze was. Dat was niet het soort optreden dat Jeff met een southern belle associeerde. Haar vader was afkomstig uit Boston en hij was overleden toen ze twaalf was. Toen waren ze teruggegaan naar het Zuiden en Daphne had het er vreselijk gevonden, maar ze had het doorstaan tot ze wegging om in New York te gaan studeren. 'Wat vindt je moeder daarvan?' Alles aan haar interesseerde hem. Wat ze hem ook vertelde, hij wilde er altijd meer van weten.

'Ze heeft de hoop voor mij opgegeven, geloof ik.' Daphne zei het met een geamuseerd lachje en haar ogen straalden weer op de manier die iets raakte, diep in Jeffreys ziel. Ze had iets verdomd aantrekkelijks, tegelijkertijd erg sexy en erg lief, en bovendien ook nog uitdagend en dapper. 'Ze is tot de slotsom gekomen dat ondanks alles wat ze eraan heeft proberen te doen, ik toch een verdomde Yankee ben. En dat niet alleen, ik heb ook nog iets onvergeeflijks gedaan: ik heb hersens.'

'Je moeder stelt hersens niet op prijs?' Jeffrey vond haar grappig. Hij vond haar aardig. Eigenlijk vond hij haar heel erg aardig, besloot hij, terwijl hij probeerde niet naar de split in haar rok van lichtblauw linnen te kijken, en naar de welgevormde benen daaronder.

'Mijn moeder stelt het niet op prijs als je je hersens openlijk gebruikt. Vrouwen in het Zuiden zijn erg listig. Of uitgekookt, dat is misschien een beter woord. Veel van hen zijn hartstikke slim, maar ze laten het liever niet merken. "Ze spelen een rol.'" Ze zei dit met een slepend zuidelijk accent dat Scarlett O'Hara niet had misstaan, en ze begonnen allebei te lachen in de zomerzon. Het was een prachtige julimorgen geweest, en tegen de middag had de zon op hun blote hoofden gebrand. 'Mijn moeder is afgestudeerd in middeleeuwse geschiedenis, maar dat zou ze nooit toegeven. "Ze is gewoon een lome southern belle, weet je..."' Weer dat slepende accent, terwijl ze hem met die korenbloem-blauwe ogen toelachte. 'Vroeger wilde ik altijd advocaat worden. Hoe is het om het te zijn?' Ze zag er plotseling weer heel jong uit terwijl ze dit vroeg, en met een zucht leunde hij achterover in het bootje.

'Veel werk. Maar ik vind het leuk.' Hij was gespecialiseerd in auteursrecht en dat vond ze bijzonder intrigerend. 'Denk je erover rechten te gaan studeren?'

'Misschien.' Maar toen schudde ze haar hoofd. 'Nee, niet echt. Ik heb er wel over gedacht. Maar ik geloof dat schrijven misschien meer iets voor mij is.'

'Wat zou je willen schrijven?'

'Ik weet het niet. Korte verhalen, artikelen.' Ze bloosde licht in de zomerzon en sloeg haar ogen neer. Ze geneerde zich om tegenover hem toe te geven wat ze echt zou willen doen. Het zou misschien nooit gebeuren. Ze dacht maar af en toe dat het ervan zou komen. 'Ik zou ooit graag een boek willen schrijven. Een roman.'

'Waarom doe je dat dan niet?'

Ze begon hartelijk te lachen, terwijl hij haar nog een glas wijn aangaf. 'Zomaar, zonder meer zeker?'

'Waarom niet? Je kunt alles doen wat je wilt.'

'Ik wou dat ik zo zeker van mijn zaak was. En waar zou ik van moeten leven terwijl ik mijn boek schreef?' Ze had het laatste gedeelte van het geld dat haar vader haar had nagelaten gebruikt om haar studie te bekostigen en nu ze nog een jaar te gaan had, maakte ze zich al zorgen dat het schamele bedrag niet toereikend zou zijn. Haar moeder kon haar niet helpen. Zij werkte in een kledingzaak in Atlanta, een chique modezaak, maar toch had Camilla Beaumont maar net genoeg om zelf van te leven.

'Je zou met een rijke man kunnen trouwen.' Jeffrey zei het met een glimlach, maar Daphne keek niet geamuseerd.

'Je lijkt mijn moeder wel.'

'Zou ze dat graag willen?'

'Natuurlijk.'

'En wat ben je van plan wanneer je afgestudeerd bent?'

'Een behoorlijke baan, bij een tijdschrift, of misschien een krant.'

'In New York?' Ze knikte, en hij wist niet goed waarom, maar hij had plotseling een gevoel van opluchting. Hij keek haar belangstellend aan, met zijn hoofd scheef. 'Ga je deze zomer niet naar huis, Daphne?'

'Nee, ik blijf ook in de zomer studeren. Zo ben ik eerder klaar.' Er was niet genoeg geld om het rustig aan te doen. 'Hoe oud ben je?' Het leek er eerder op dat hij haar interviewde dan omgekeerd. Ze had hem nog niet één vraag gesteld over de vergadering van de Orde van Advocaten of over zijn werk als advocaat; ze hadden alleen over zichzelf gepraat sinds ze in het gehuurde bootje van de steiger waren afgevaren.

'Ik ben negentien.' Ze zei het met een plotselinge vonk van uitdaging, alsof ze gewend was te horen te krijgen dat ze te jong was. 'En in september word ik twintig en dan studeer ik af.'

'Ik ben onder de indruk.' Hij glimlachte met een vriendelijke uitdrukking in zijn ogen en ze bloosde. 'Ik meen het. Columbia is een zware opleiding, je moet heel hard gewerkt hebben.' Ze kon aan zijn stem horen dat hij het meende en plotseling was ze er blij mee. Ze vond hem aardig. Bijna té aardig. Of misschien kwam het alleen door de zon en de wijn. Toen ze naar hem keek wist ze echter dat het meer was. Het kwam door de welving van zijn mond, de vriendelijke uitdrukking in zijn ogen, de gracieuze kracht van zijn handen wanneer hij af en toe eens lui aan de riemen trok... en door de manier waarop hij naar haar keek, met intelligentie en belangstelling... en de gevoeligheid van de dingen die hij zei.

'Dank je...' Haar stem zakte weg en klonk heel zacht.

'Hoe ziet je leven er verder uit?'

Zijn vraag leek haar in verwarring te brengen. 'Hoe bedoel je?'

'Wat doe je in je vrije tijd? Behalve licht aangeschoten advocaten interviewen in Central Park, bedoel ik.'

Toen lachte ze hem uit en het geluid weergalmde terwijl ze onder een bruggetje door gleden. 'Ben je aangeschoten? Dat komt waarschijnlijk evengoed door de zon als door de wijn.'

'Nee.' Hij schudde langzaam zijn hoofd terwijl ze weer in het licht kwamen. 'Ik geloof dat het door jou komt. Toen boog hij zich naar voren en kuste haar, en de rest van de middag hadden ze samen gespijbeld. 'Ze merken het heus niet,' verzekerde hij haar terwijl ze naar het zuiden liepen in de richting van de dierentuin. Ze lachten om het nijlpaard, gooiden de olifant pinda's toe en renden lachend met dichtgeknepen neus door het apenhuis. Hij wilde haar een ritje op een pony laten maken alsof ze een klein meisje was en ze lachte hem weer uit en weigerde. In plaats daarvan maakten ze in een koetsje een rit door het park en ten slotte wandelden ze onder de bomen over Fifth Avenue, tot ze bij 94th Street waren, waar ze woonde.

'Wil je misschien even boven komen?' Ze lachte hem onschuldig toe, met in haar hand de rode ballon die hij in de dierentuin voor haar had gekocht.

'Dat zou ik heel graag willen. Maar zou je moeder het wel goedvinden?' Hij was zevenentwintig en in de drie jaar sinds hij was afgestudeerd aan Harvard had hij nog niet één keer aan de moeder van een meisje gedacht of zich afgevraagd of ze het wel goed zou vinden. Dat was maar goed ook, want er was geen moeder die het goed zou vinden. Na zijn afstuderen was hij zich te buiten gegaan aan afspraakjes en vrije seks.

Daphne lachte hem uit terwijl ze op haar tenen ging staan en haar handen op zijn schouders legde. 'Nee, meneer Jeffrey Fields, mijn moeder zou het niet goedvinden.'

'Waarom niet?' Hij trok een gekwetst gezicht, terwijl een stel mensen die van hun werk thuiskwamen glimlachend naar hen keken. Ze zagen er jong en mooi uit en ze pasten precies bij elkaar; zijn haar was donkerder blond dan het hare, zijn ogen waren schitterend grijsgroen, zijn gezicht was even fraai gebeeldhouwd als het hare en zijn jeugdige kracht contrasteerde sterk met haar tengere verschijning, terwijl hij zijn armen om haar heen legde. 'Omdat ik een Yankee ben?'

'Nee...' Ze hield haar hoofd schuin, en hij smolt vanbinnen toen zijn handen het smalle middeltje omvatten. 'Omdat je te oud bent en er te knap uitziet...' Ze grinnikte en maakte zich zacht los uit zijn greep. 'En omdat je vermoedelijk de helft van alle meisjes in New York hebt gekust,' ze lachte weer, 'mij inbegrepen.'

'Je hebt helemaal gelijk. Mijn moeder zou er ook van schrikken.'

'Nou, kom dan maar een kopje thee drinken boven, dan zal ik het niet tegen jouw moeder zeggen, als jij het niet tegen de mijne zegt.' Haar kamergenote was de hele zomer weg en het flatje was klein en netjes; de spullen waren oud maar niet lelijk. Ze maakte ijsthee voor hem, die ze serveerde met een blaadje munt en heerlijke, brosse citroenkoekjes. Hij ging naast haar zitten op de bank en opeens was het al acht uur 's avonds en hij had er nog geen genoeg van, hij verveelde zich niet. Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden en hij wist dat hij eindelijk de vrouw van zijn dromen had ontmoet.

'Zullen we wat gaan eten?'

'Heb je nog niet genoeg van me?' Ze had haar voeten onder zich opgetrokken en de uren waren voorbijgevlogen alsof het minuten waren. De zon was net ondergegaan achter Central Park en ze waren al sinds twaalf uur die middag samen geweest.

'Ik geloof niet dat ik ooit genoeg van je zal krijgen, Daff. Wil je met me trouwen?'

Ze lachte om de vraag terwijl ze naar zijn gezicht keek, en ze zag iets wonderlijk ernstigs in zijn ogen. 'Nadat we zijn gaan eten, of in plaats daarvan?'

'Ik meen het, hoor.'

'Je bent gek.'

'Nee,' hij keek haar nuchter aan, 'ik ben juist bijzonder slim. Ik ben afgestudeerd als een van de vijf besten van mijn jaar, ik heb een verrekt goede baan en eens zal ik een machtige en geslaagde advocaat zijn. Jij gaat bestsellers schijven, en,' hij kneep zijn ogen een beetje dicht alsof hij de zaak verder overwoog, 'we krijgen waarschijnlijk drie kinderen. Eigenlijk mogen we er maar twee krijgen, maar jij bent zo verrekte jong dat we er nog een derde tussendoor smokkelen voor je dertig bent. Wat zeg je ervan?'

Ze kon niet meer ophouden met lachen. 'Ik zeg nog steeds dat je gek bent.'

'Goed, ik geef het toe. We maken er twee kinderen van. En een hond. Een gele labrador.' Ze lachte en schudde haar hoofd. 'Oké. Een Franse poedel dan... een chihuahua?'

'Hou je nou op?'

'Waarom?' Opeens leek hij op een kleine jongen en ze voelde weer het springende gevoel in haar hart dat ze de hele middag naast hem had gevoeld. 'Vind je me niet aardig?'

'Ik vind je fantastisch. En beslist knettergek. Gebruik je deze babbel bij iedereen of alleen bij onschuldige studentjes zoals ik?'

Hij keek volstrekt ernstig en volkomen kalm. 'Ik heb nog nooit iemand ten huwelijk gevraagd, Daphne. Nooit.' Hij leunde achterover tegen de bank. 'Wanneer gaan we trouwen?'

'Als ik dertig ben.' Ze sloeg haar armen over elkaar en keek hem geamuseerd aan. Zo zaten ze aan weerskanten van de bank naar elkaar te kijken, maar hij schudde plechtig zijn hoofd.

'Wanneer jij dertig bent, ben ik al achtendertig. Dan ben ik te oud.'

'En ik ben nu te jong. Bel me over tien jaar nog eens.' Plotseling zag ze er vrouwelijk en heel zelfverzekerd uit en heel, heel sterk, en hij vond het prachtig, terwijl hij langzaam over de bank naar haar toe schoof.

'Als ik hier nu wegging, zou ik je over tien minuten al bellen. Als ik het kon opbrengen om zo lang te wachten. Nu, wil je met me trouwen?'

'Nee.' Maar ze werd vanbinnen helemaal week terwijl hij steeds dichterbij kwam.

'Ik hou van je, Daff. Ook al denk jij dat ik gek ben. Maar dat ben ik niet. En of je het nu gelooft of niet, wij gaan trouwen.'

'Ik heb geen cent te makken.' Ze vond het nodig dat tegen hem te zeggen, haast alsof hij het serieus meende wat hij zei, alsof hij het echt meende.

Maar het allergekste was nog dat ze wist dat hij het meende. 'Ik heb ook geen cent, Daff. Maar dat komt wel. Dan verdienen we allebei geld. En intussen leven we van die fantastische koekjes en ijsthee.'

'Meen je het nou echt, Jeff?' Plotseling keek ze hem aan met een heel breekbare uitdrukking in haar ogen. Plotseling moest ze het weten. Misschien speelde hij maar een spelletje met haar. En ze hoopte dat dat niet zo was.

Maar zijn stem was hees en krachtig en lief terwijl hij met zijn ene hand haar wang aanraakte en met de andere haar hand zocht. 'Ja, ik meen het echt. Ik weet op dit moment dat wat er ook tussen ons gebeurt, het goed zal zijn, Daff. Dat voel ik. Ik zou vanavond nog met je kunnen trouwen en ik weet dat we voor de rest van ons leven goed zouden zitten. Zoiets als dit gebeurt maar eens in je leven. En ik ben niet van plan het te laten verdwijnen. Als je je verzet, zal ik je achtervolgen tot je naar me luistert. Omdat ik gelijk heb en weet dat ik gelijk heb.' En nadat het even stil was gebleven tussen hen: 'En ik geloof dat jij het ook weet.'

Toen keken haar ogen diep in de zijne en hij zag dat er tranen aan haar wimpers hingen. 'Ik moet hierover nadenken... ik geloof dat ik niet goed begrijp wat er gebeurd is.'

'Ik begrijp het wel. We zijn verliefd geworden op elkaar. Zo eenvoudig is het. Het had nog vijf jaar kunnen duren voor we elkaar vonden, of tien, maar dat is niet gebeurd. Ik heb je vandaag gevonden, op die vervloekt saaie vergadering, en vroeg of laat zul je mijn vrouw zijn.' Toen kuste hij haar voorzichtig, en hij stond op terwijl hij haar hand nog stevig vasthield. 'En nu ga ik je welterusten wensen, voor ik iets echt krankzinnigs ga doen, bijvoorbeeld je aanranden.' Toen lachte ze weer, en ze voelde zich volkomen veilig. Er waren anderen die ze nooit in haar flat zou hebben binnengelaten, maar bij Jeff had ze instinctief geweten dat ze veilig was. Het was een van de dingen die ze meteen zo heerlijk aan hem vond. Ze voelde zich veilig en gelukkig en beschermd. Ze had het gevoeld toen ze gewoon naast hem liep van de vijver met de roeibootjes naar de dierentuin. Het kwam doordat hij een intrinsieke kracht uitstraalde, een kalme sterkte, die tegelijk vermengd was met iets zachtaardigs. 'Ik bel je morgen.'

'Dan ben ik op de universiteit.'

'Hoe laat ga je morgenochtend van huis?'

'Om acht uur.'

'Dan bel ik je voor die tijd. Kun je met me komen lunchen?' Ze knikte en voelde zich plotseling een beetje overdonderd.

'Gebeurt dit echt?'

'Heel echt.' Hij kuste haar in de deuropening en ze voelde voor het eerst vlinders in haar buik, en die nacht toen ze in bed aan hem lag te denken en probeerde haar gedachten op een rijtje te zetten, voelde ze een verlangen dat ze nog nooit had gekend.

Maar alles wat hij die eerste avond tegen haar gezegd had, was echt gemeend. Hij belde haar de volgende morgen om zeven uur en hij verscheen volgens afspraak om twaalf uur bij de school voor journalistiek. Hij had zijn jasje over zijn schouder gehangen, zijn stropdas zat in zijn zak en zijn goudblonde haar blonk in de zon toen ze aarzelend de trap afkwam, voor het eerst met een verlegen gevoel. Het was nu anders dan de vorige dag. Om hen heen was geen geroezemoes van de Orde van Advocaten, er was geen wijn, geen bootje, geen ondergaande zon die door haar ramen naar binnen scheen. Er was alleen deze bijzondere, gouden man die daar in de middagzon stond en trots glimlachend op haar neerkeek alsof ze zijn bezit was. En in haar hart wist ze dat ze dat ook was, en altijd zou zijn.

Ze hielden een taxi aan en gingen lunchen in het Metropolitan Museum; ze zaten bij de vijver ongeïnteresseerd in hun eten te prikken en tegen de tijd dat hij haar terugbracht naar het instituut, voelde ze zich weer helemaal op haar gemak bij hem. Hij had iets opmerkelijks in zijn optreden en weer voelde ze dezelfde kracht en veiligheid die ze de vorige dag in zijn nabijheid had gevoeld.

Die avond kookte ze voor hem in haar flat en weer ging hij vroeg weg. En dat weekend had hij haar meegenomen naar Connecticut om vrienden op te zoeken, te tennissen en te zeilen. Ze warén goudbruin verbrand door de zon thuisgekomen en dit keer nam hij haar mee naar zijn eigen woning in de buurt van de East Fifties en maakte hij het eten. En daar was het dat hij haar eindelijk in zijn armen nam en zijn handen behoedzaam over haar zijdeachtige, goudbruine huid liet glijden, zodat het verlangen naar hem onhoudbaar werd. Die nacht bracht ze in zijn omhelzing door en pas de volgende ochtend bedreef hij de liefde met haar, met alle tederheid, voorzichtigheid en ernstig ingehouden hartstocht van een man die dolverliefd is op een maagd. Hij zorgde dat het voor haar een prachtige ervaring werd en die avond vreeën ze weer in haar flat, en ditmaal was zij degene die de leiding nam en niet hem maar zichzelf verraste met de heftigheid van haar begeerte en hartstocht.

De rest van die zomer hadden ze in bed en daarbuiten doorgebracht, waarbij ze hun dagindeling aanpasten aan die van hun kamergenoten (de hare was eind augustus teruggekomen), tot Jeff het niet meer uithield. Tijdens de paasvakantie van haar laatste studiejaar vloog hij met haar naar Tennessee, waar ze trouwden. Het was een rustige plechtigheid, in aanwezigheid van haar moeder en een tiental vrienden en vriendinnen. Ze droeg een lange jurk van witte organdie en een grote hoed, met in haar handen een groot boeket van wilde bloemen en margrieten, en haar moeder huilde, evenzeer van opluchting als van vreugde dat ze haar dochter zag trouwen.

Camilla was stervende; ze leed aan leukemie, maar dat had ze Daphne nog niet verteld. Voor ze weer naar het noorden vlogen, vertelde ze het aan Jeffrey. Hij beloofde dat hij altijd goed voor Daphne zou zorgen. Drie maanden later was ze dood en was Daphne zwanger van hun eerste kind. Jeff vloog met haar naar Atlanta voor de begrafenis en hij regelde alles en hield haar in zijn armen terwijl ze huilde. Ze had nu niemand meer behalve Jeffrey en de baby die in maart werd verwacht.

De hele zomer zag hij haar treuren om haar moeder terwijl ze hun nieuwe flat inrichtten met de paar schatten die ze uit Atlanta lieten overbrengen. Ze was in juni afgestudeerd en in september kreeg ze haar eerste baan, bij Collins Magazine, een vrouwenblad dat goed aangeschreven stond. Jeffrey vond dat het niet veel zin had dat ze ging werken nu ze zwanger was, maar uiteindelijk stemde hij ermee in en hij moest toegeven dat het haar veel goed deed. Na de kerst nam ze zwangerschapsverlof en bleef de resterende twee maanden thuis om op de baby te wachten. Ze vond het met de dag spannender en eindelijk zag hij het verdriet van de vorige zomer uit haar ogen verdwijnen. Ze stond erop het kind Jeffrey te noemen als het een jongetje zou zijn, maar hij wilde een meisje dat op haar leek. En 's avonds laat in bed legde hij zijn hand op haar buik om te voelen hoe de baby schopte, met liefde en verwondering in zijn ogen.

'Doet dat geen pijn?' Hij was erg bezorgd over haar, maar ze was eenentwintig, blaakte van gezondheid, en ze lachte hem uit.

'Nee. Het is soms een gek gevoel, maar het doet geen pijn.' Ze keek hem tevreden aan terwijl ze op haar zij lag, en hij voelde zich bijna schuldig toen hij zijn hand uitstak om haar borsten aan te raken. Hij had altijd zin, ook nu nog, en ze vreeën bijna elke nacht. 'Vind je het niet vervelend, Jeff?'

'Nee. Natuurlijk niet. Je bent prachtig, Daff. Nog mooier dan je eerst was.' Haar gezicht had iets zachts en stralends, het goudblonde haar viel om haar schouders als een korenschoof en in haar ogen straalde een soort innerlijk licht, waarover hij wel had gelezen, maar dat hij nog nooit had gezien. Ze leek vervuld van belofte en een soort magische vreugde.

Toen de eerste weeën begonnen waren, belde ze hem op kantoor, en haar stem klonk uitbundig en bijna high, en hij ging onmiddellijk naar huis om bij haar te zijn; hij vergat de cliënt die in zijn kamer zat, zijn jas die achter de deur hing en nam een juridisch boek mee dat hij in zijn hand had gehad toen ze belde; hij was tot het uiterste gespannen en banger dan hij wilde toegeven. Maar toen hij zag dat ze rustig in een stoel op hem zat te wachten, wist hij dat alles goed zou komen, zoals hij altijd geweten had en haar gevoel van opwinding ging op hem over en hij schonk voor hen beiden een glas champagne in.

'Op onze dochter.'

'Op je zoon!' Haar ogen keken hem plagerig en lachend aan, maar werden toen plotseling glazig van een wee. Hij trok even een pijnlijke gezicht uit medeleven, pakte haar hand, vergat de champagne en herinnerde zich toen alles wat ze in de cursus die ze twee maanden lang hadden gevolgd, hadden geleerd. Hij hielp haar door elke wee heen, nam de tijd ertussen op met de stopwatch die hij had gekocht, tot vier uur, toen hij eerder dan zij het gevoel kreeg dat het tijd was om te gaan. De dokter kwam hen in het ziekenhuis tegemoet en Daphne glimlachte en zag er haast vorstelijk uit, met haar hoofd geheven, zo opgewonden en trots, en toen weer even kwetsbaar terwijl ze tegen hem aan leunde en zacht hijgde op zijn aanwijzingen, maar haar ogen tintelden nog omdat ze dit samen beleefden, zodat ze bijna niet merkte dat de pijn steeds erger werd.

'Je bent geweldig, schat. En o, god, ik hou zoveel van je.' Hij had haar geholpen naar de verloskamer te komen, stond naast haar, hield haar hand vast en ademde met haar mee. Later deed hij een masker voor, trok een ziekenhuisschort aan en ging om negen uur snel met haar naar de verloskamer, en om negentien minuten over negen werd, terwijl Daphne uit alle macht perste en de tranen over Jeffreys wangen stroomden terwijl hij met verbazing en ontzag toekeek, hun dochtertje geboren. Het hoofdje van Aimee Camilla Fields kwam met een luide brul de wereld in, terwijl haar moeder een overwinningskreet van blijdschap gaf. De dokter hield haar in de hoogte en ze werd vlug in Daphnes armen gelegd terwijl Jeffrey op hen beiden neerkeek, lachend en huilend tegelijk. Hij streek met zijn ene hand over Daphnes vochtige haar en hield met de andere de vingertjes van de baby vast.

'Is ze niet beeldschoon, Jeff?' Daphne huilde en lachte nu tegelijkertijd en keek naar hem op, en hij bukte zich overmand door zijn gevoelens over haar heen om haar zacht op de mond te kussen.

'Je bent nog nooit zo mooi geweest, Daff.'

'Ik hou van je.' De verpleegsters hadden zich teruggetrokken. Ze waren nooit ongevoelig geworden voor de wonderen die ze hier dagelijks zagen, en het drietal mocht zo lang mogelijk alleen Wijven. Uiteindelijk werd Daphne teruggebracht naar haar kamer en toen ze sliep, ging Jeff om middernacht naar huis, waar hij wakker in hun bed lag, denkend aan hun dochtertje en aan zijn vrouw, en aan alles wat hij in twee jaar samen met haar had beleefd.

De volgende drie jaren waren voorbijgevlogen. Daphne was weer bij Collins gaan werken, toen Aimee één jaar was. Ze had haar verlof zo lang mogelijk gerekt en ze vond het vreselijk om te gaan, maar hoe zielsveel ze ook van Aimee hield, ze wilde ook werken. Ze wist dat ze dat voor zichzelf nodig had, om te blijven wie ze was, en Jeff wist dat het belangrijk voor haar was om niet alleen moeder en echtgenote te zijn. Hij begreep altijd alles. Er kwam elke dag een oppas, een grootmoederlijke vrouw die Daphne had gevonden nadat de baby geboren was, en Jeff hielp haar 's nachts met het verzorgen van de baby. In het weekend gingen ze naar het park of ze reden de stad uit om vrienden op te zoeken. Hun leven had iets toverachtigs, dat iedereen raakte die hen kende.

'Hebben jullie nooit ruzie?' vroeg een van Jeffs vrienden van zijn werk plagend toen ze een keer een weekend in Connecticut kwamen. Hij vond hen allebei aardig en benijdde Jeff meer dan hij wilde toegeven.

'Natuurlijk maken we ruzie. Minstens een keer per week. We spreken af dat we ruzie gaan maken. Dan laat ik haar alle hoeken van de kamer zien, en zij scheldt me uit, en de buren bellen de politie, en als die weer weg is, kijken we tv.' Daphne lachte hem over het hoofdje van Aimee toe en wierp hem een kushandje toe. Hij was zoals hij altijd was geweest, grappig en liefdevol en betrouwbaar; hij was alles wat ze in een man wilde. Hij was voor haar nog steeds een droom die werkelijkheid was geworden. 'Ik word niet goed van jullie.' De vrouw van hun vriend had kreunend naar hen gekeken. 'Hoe kunnen getrouwde mensen zo gelukkig zijn? Zijn jullie niet helemaal goed snik?'

'O nee, we zijn beslist niet snik,' had Jeff geantwoord met zijn arm om Daphnes schouders, terwijl Aimee van haar schoot af sprong om achter de poes aan te rennen die ze net gezien had. 'Ik denk dat we gewoon te dom zijn om beter te weten.' Maar dat was het leuke aan hen, ze waren zo slim, prettig gezelschap, en zo grappig. 'Het Volmaakte Stel', werden ze door hun vrienden genoemd en soms werd Daphne daar zenuwachtig van, bang dat het te mooi was om zo te blijven als het was, maar na vijf jaar was alles tussen hen alleen maar beter geworden. Ze waren een twee-eenheid geworden, en behalve zijn passie om op zondagmiddag in Central Park naar gewelddadige rugbywedstrijden te kijken, was er niets aan hem dat Daphne zou willen veranderen. Het was domweg een kwestie van twee mensen die precies datgene gevonden hadden wat het beste bij hen paste en die zo verstandig waren om daar goed mee om te gaan. En het enige probleem waar ze mee kampten, was af en toe geldgebrek, maar dat scheen Daphne of Jeff nooit echt te hinderen. Op zijn tweeëndertigste verdiende Jeff een redelijk salaris als advocaat. Het was genoeg en van het geld dat haar werk bij Collins opleverde, betaalden ze de extraatjes. Ze dachten over een tweede kind, en toen Aimee drieëneenhalf was, besloten ze het weer te proberen, maar tot nu toe was er nog niets gebeurd.

'Maar het is toch leuk om het te proberen, hè, kleintje?' Hij plaagde haar op een zondagochtend, het was eerste kerstdag. 'Wil je het weer proberen?'

'Na vannacht? Ik weet niet of ik dat wel aankan.' Nadat ze de kerstboom hadden opgetuigd en de cadeautjes voor Aimee hadden neergelegd, hadden ze tot drie uur in de morgen gevreeën. Ze had naar hem geglimlacht en hij had haar een klap op haar achterste gegeven. Hun seksleven was nog beter dan het vijf jaar eerder was geweest. Ze werd mooier naarmate ze ouder werd en op haar vierentwintigste had ze iets echt vrouwelijks, zoals ze door de kamer stapte en met één vinger over zijn naakte buik ging en langzaam om de meest opwindende plekjes cirkelde.

'Als je dat doet, word je verkracht!' Maar toen was Aimee de kamer binnengestormd, met haar armen vol nieuwe speeltjes, en hij had snel een handdoek omgeslagen terwijl Daphne haar ging helpen de nieuwe pop aan te kleden die de kerstman had gebracht.

'Sorry, liefje.'

'Kinderen!' Hij sloeg zijn ogen ten hemel en ging douchen. Het was een dag om lekker te luieren; ze aten met zijn drieën kalkoen met cranberrygelei en saus tot ze geen pap meer konden zeggen, en toen Aimee die avond eindelijk naar bed ging, zaten ze in hun woonkamer voor de haard, lazen de Sunday Times helemaal uit, onder het genot van koppen warme chocolademelk, en keken naar de kerstboom. Het was een volmaakte kerst geweest op een ontspannen zondagmiddag en avond, en nu strekte Daphne zich uit op de bank en legde haar hoofd in Jeffreys schoot.

'Weet jij een bergketen in Peru?'

'Ik geef het op. Wat moet het zijn?' Hij had absoluut geen talent voor de kruiswoordpuzzel die ze elke zondag oploste, zelfs tijdens de feestelijkheden van de kerst. 'Hoe krijg je dat verrekte ding toch opgelost, Daff? Jezus, ik heb aan Harvard gestudeerd, met goed gevolg, en toch kan ik geen drie woorden bedenken.' Zij had de puzzel elke week op dinsdag af, en ze gaf het nooit op voordat ze hem af had. Ze had niets aan hem, maar toch vroeg ze het altijd aan hem. 'En vraag me niet wie de zus van Beethoven was, of je krijgt mijn warme chocolademelk naar je hoofd.'

'Dat is het!' Ze grijnsde vals en ging rechtop zitten. 'Geweld! Dat is het woord dat ik niet kon vinden op zesentwintig horizontaal.'

'Ik word gek van jou. Kom,' hij stond op en stak haar zijn hand toe, 'laten we naar bed gaan.'

'Laten we wachten tot het vuur uit is.' Hun slaapkamer en Aimees kamertje waren boven in de kleine maisonnette die ze de vorige zomer hadden betrokken toen hij weer een salarisverhoging had gekregen, en Daphne vond de open haard heerlijk, maar ze maakte zich altijd zorgen, vooral nu, zo vlak bij de kerstboom.

'Zet je bezorgdheidsknop maar om, het is al bijna uit.'

'Laten we dan wachten.'

'Nee, laten we naar bed gaan.' Hij kneep in haar achterste. 'Ik ben vreselijk geil. Ik kan bijna niet uit mijn ogen kijken. Volgens mij heb je een afrodisiacum in mijn chocola gedaan.'

'Onzin.' Ze grijnsde naar hem en stond op. 'Je bent een seksmaniak geweest sinds het moment dat ik je ontmoette. Jij hebt geen afrodisiacum nodig, Jeffrey Fields. Ik zou salpeter in je eten moeten doen om je normaal te houden.' Hij lachte en joeg haar de trap op naar hun slaapkamer, waar hij haar zacht in bed gooide. Hij begon haar te strelen onder haar trui en ze vroeg zich net als in de afgelopen twee maanden af of ze dit keer zwanger zou worden. 'Waarom denk jij dat het deze keer zo lang duurt?' Ze keek maar een beetje bezorgd. Met Aimee was ze bijna bij de eerste poging zwanger geraakt, maar dit keer was het nog niet raak geweest. Jeffrey haalde zijn schouders op en glimlachte.

'Misschien ben ik te oud... je moet misschien eens een nieuw model nemen.'

Haar ogen stonden ernstig toen ze hem over het bed aankeek terwijl ze zich uitkleedden. 'Ik zou nooit zo iemand als jou vinden, Jeff. Het kan me niet schelen, al krijgen we nooit meer een kind. Weet je hoeveel ik van je hou?'

'Hoeveel dan?' Zijn stem was laag en hees, en hij strekte zijn armen over het bed naar haar uit en trok haar langzaam naar zich toe.

'Meer dan je ooit zult weten, liefste.' Haar woorden werden door zijn lippen gedempt toen ze elkaar kusten en omarmden, en begonnen te vrijen onder het dekbed dat ze voor hun grote, koperen bed gekocht had. Dat bed was voor hen een bron van grappen. De veren piepten, en het bed kraakte enorm wanneer ze vreeën, maar het was een antiek bed dat ze op een veiling hadden gekocht en ze vonden het erg mooi. Ze hadden een kleiner bed voor Aimee gekocht en Daphne had bij de spullen van haar moeder een prachtige kinderquilt gevonden die haar grootmoeder had gemaakt.

'Moet ik nog even naar Aimee gaan kijken, vind je?' Dat deed ze altijd voor ze naar bed gingen, maar deze avond voelde ze zich sensueel en lui, zoals ze daar verzadigd in de armen van haar man lag, en hij voelde hetzelfde en in een helderziend ogenblik vroeg ze zich af of er weer leven in haar schoot zou zijn. Hun liefdesspel was zo vurig, zo diep en zo ernstig geweest dat het op de een of andere manier leek dat het zou moeten resulteren in het tweede kind waar ze zo naar verlangden. Ze dacht aan het kindje dat ze wilden krijgen en niet aan het kind dat ze al hadden, terwijl ze slaperig in Jeffs armen lag.

'Ze slaapt rustig, Daff.' Hij plaagde haar altijd omdat ze elke avond zo ernstig naast Aimees bedje stond neer te kijken op het goudblonde meisje dat zoveel op haar leek. En als ze te vast sliep, hield ze een vinger onder haar neus om zich ervan te vergewissen dat ze ademde. 'Laten we vannacht gewoon blijven liggen. Alles is in orde met haar.' Toen glimlachte Daphne slaperig en even later sliep ze, opgerold binnen de omarming van Jeffrey. Zo sliep ze een paar uur, tot ze langzaam weer wakker werd uit een verre droom. Ze stonden bij een waterval, zij drieën, Jeffrey, Aimee en zij, en het geluid van het vallende water was zo luid dat het haar slaap verstoorde, maar er was nog iets, een geur in het bos waaraan ze niet leek te kunnen ontkomen, en uiteindelijk werd ze wakker naast Jeffrey, hoestend, en deed haar ogen open om uit de droom weg te komen. Ze keek door de deur van hun slaapkamer en kwam tot de ontdekking dat het geluid van water dat haar had gewekt, het brullen van vuur was, en dat er buiten hun slaapkamer een muur van vlammen was.

'Jeff... Mijn god, Jeff!' Ze sprong uit het bed met een verdoofd en duizelig gevoel, en hij bewoog langzaam toen ze aan hem schudde en begon te schreeuwen. 'Jeff! Aimee!' Toen was hij wakker en zag meteen wat er aan de hand was. Hij stond moeizaam op uit het bed en liep naakt naar de deur van hun slaapkamer. Daphne was vlak achter hem en haar ogen werden groot van angst toen hij door de vlammen werd teruggedrongen. 'O god, Jeff, het kind!' Er stroomden tranen uit haar ogen door de scherpe rook en van pure angst, maar hij draaide zich snel naar haar om, greep haar stevig bij de schouders en schreeuwde boven het loeien van het vuur uit.

'Rustig, Daff! Het vuur is in de gang. We zijn hier veilig, en zij ook. Ik ga nu naar haar toe en ik haal haar eruit. Ik wil dat jij de deken omslaat en zo snel als je kunt de trap af kruipt naar de deur. Ik haal Aimee uit haar bedje en kom achter je aan. Er is niets om bang voor te zijn! Begrijp je wat ik zeg?' Hij wikkelde haar al pratend in de deken; met snelle, handige bewegingen duwde hij haar naar de vloer in de deuropening van hun slaapkamer en hij sprak duidelijk in haar oor. 'Ik hou van je, Daff. Het komt allemaal goed.' Hij zei het met grote overtuiging en rende toen de paar meter naar Aimees kamertje terwijl Daphne de trap af ging en probeerde niet in paniek te raken. Ze wist dat Jeff zou zorgen dat Aimee niets overkwam, hij zorgde altijd voor hen... altijd... altijd... dat zei ze telkens weer tegen zichzelf terwijl ze de trap af kroop. Ze probeerde achterom te kijken, maar de rook leek nog dikker te zijn geworden en ze kon nauwelijks ademhalen. Ze had het gevoel alsof ze zwom in de scherpe rook en ze kon niets zien; plotseling hoorde ze een knal achter zich, maar terwijl ze de knal hoorde, leek hij van heel ver te komen, en ze was terug in de droom die ze had gehad: ze stond naast de waterval met Aimee en Jeff. Opeens vroeg ze zich af of de brand ook maar een droom was geweest. Ze voelde zich getroost toen ze besefte dat het... maar een droom was... maar een droom... toen ze weer in slaap dommelde en Jeff naast zich voelde... toen hoorde ze stemmen in haar droom, en ze sliep door, en later hoorde ze een vreemd, griezelig jankgeluid... weer dat bekende geluid... dat geluid... en de lampen die door de mist op haar afkwamen... mevrouw Fields, zeiden de stemmen, mevrouw Fields... en toen waren de lampen veel te fel, en ze was op een onbekende, beangstigende plek, en ze had de angst door haar lichaam heen voelen trekken als heet bloed, want ze kon zich niet herinneren hoe ze daar was gekomen, of waarom, en ze had overal naar Jeff gezocht... gevangen tussen werkelijkheid en droom... haar handen en benen hadden in verband gezeten, en een dikke laag zalf bedekte haar gezicht, en een dokter had met een wanhopige uitdrukking op haar neergekeken toen ze huilde... 'Nee, néé! niet mijn kindje!... niet Jeff! Nééé...!'

Daphne Fields riep met een gekwelde, gebarsten stem in de nacht, want ze herinnerde zich wanneer ze die felle lampen eerder had gezien... na de brand... Het was kerstochtend toen ze wakker werd. De dagverpleegster op de intensive care kwam aanrennen en zag haar liggen, bevend, met een verwilderde blik in haar ogen en haar gezicht verstard in het verdriet dat was teruggekomen. Ze was toen net zo wakker geworden als nu, met hetzelfde snijdende gevoel van pijn dat door haar heen ging als een guillotine, net zoals toen, negen jaar geleden, in de nacht dat Jeff en Aimee waren omgekomen in de brand.

4

Twee uur nadat Liz Watkins had gebeld, arriveerde Barbara Jarvis bij het ziekenhuis. Liz had Barbara's nummer opgezocht toen ze thuiskwam en Barbara kwam meteen, bevend van top tot teen vanwege het bericht. Het was negen uur 's ochtends en in tegenstelling tot de gesteven verpleegster die haar door de gang leidde, zag Barbara Jarvis eruit alsof ze de hele nacht niet had geslapen. Ze was laat opgebleven en het bericht dat Daphne een ongeluk had gehad had haar diep geschokt. Ze had gehoord dat haar werkgeefster in het Lenox Hill-ziekenhuis op de intensive care lag, dat ze haar per uur een kwartier mocht bezoeken en dat ze eventuele familie moest inlichten. Liz Watkins had zich na dat telefoontje afgevraagd of de secretaresse zou komen en hoe ze zou zijn. Ze had aan de telefoon niet erg vriendelijk geklonken, ze had Liz niet bedankt voor het bellen en had bijna een argwanende indruk gemaakt in haar reactie op de woorden van de verpleegster. Liz vermoedde dat het een vreemd type was, en de zuster die haar bij de balie zag verschijnen, zou het daarmee eens zijn. Ze was niet alleen vreemd, maar ook allesbehalve vriendelijk, want ze had een woeste, beschermende houding over zich toen ze naar Daphnes kamer vroeg. Uit haar vragen bleek een soort paranoia en de verpleegster vond dat irritant en ze werd er ook boos om. Ze wilde weten of de pers was ingelicht, of er al iemand bij Miss Fields was geweest, of haar naam ergens centraal geregistreerd was en of het verplegend personeel ervan op de hoogte was wie zij was.

'Ja, sommigen van ons weten het.' De verpleegster keek op haar neer. 'We hebben haar boeken gelezen.'

'Dat kan zijn. Maar hier schrijft ze niet. Ik wil niet dat Miss Fields gestoord wordt.' Barbara Jarvis maakte een geduchte indruk. Ze had zich in haar volle, tamelijk indrukwekkende lengte opgericht, haar donkere haar was strak opgestoken en in haar ogen lag een onrustige uitdrukking. 'Is dat duidelijk? Als er gebeld wordt door een van de kranten, mag er niets worden meegedeeld, geen verhalen, geen verslagen. Miss Fields heeft een gruwelijke hekel aan publiciteit en op een moment zoals dit heeft ze er recht op met rust te worden gelaten.'

De dienstdoende verpleegster snauwde bits: 'We hebben hier vorig jaar de gouverneur van New York gehad, juffrouw...' Ze was zo verdomde moe dat ze zich niet eens de naam van de vrouw kon herinneren en ze gaf bijna toe aan de plotselinge neiging haar juffrouw Kreng te noemen. 'En terwijl hij hier was, heeft hij volledige privacy genoten. Voor Miss Fields zal hetzelfde gelden.' Maar het was duidelijk dat de donkerharige amazone die voor haar stond er niets van geloofde. Wat een contrast met haar werkgeefster, die zo klein, zo fragiel, zo fijn en blond in haar ziekenhuisbed lag.

'Hoe gaat het met haar?'

'Haar toestand is niet veranderd sinds u gebeld bent. Ze heeft een moeilijke nacht gehad.'

Bezorgde bliksemflitsen schoten in de ogen van Barbara Jarvis. 'Heeft ze veel pijn?'

'Als het goed is niet. Ze krijgt de nodige medicatie, maar het is moeilijk te zeggen.' Opeens vroeg ze zich af of Barbara Jarvis enig licht zou kunnen werpen op de angsten die Daphne in de afgelopen nacht kennelijk had doorstaan. Ze keek Barbara Jarvis aan en haar stem werd zachter. 'Ze heeft een onrustige nacht gehad.' Ze vertelde over de nachtmerries die Liz Watkins in de status had beschreven, en iets in de ogen van Barbara Jarvis zei dat ze het wist, maar dat ze er niets over zou zeggen. 'Ze heeft nachtmerries gehad... dromen... het zou door de hersenschudding kunnen komen. Ik weet het niet.' De secretaresse zei niets. 'Als u haar wilt zien, mag u even naar haar toe. Ze is af en toe bij bewustzijn en misschien weet ze niet wie u bent.' Barbara knikte en keek even naar de kamers langs de helverlichte gang. De afdeling intensive care had iets griezeligs, zelfs voor iemand die gezond was. Nergens in de gang was daglicht te bespeuren, alles was hel verlicht, fluorescerend, technisch en helder. Het was behoorlijk beangstigend en Barbara Jarvis had nog nooit een intensivecareafdeling gezien. Maar ze wist dat Daphne er wel een had gezien. Ze was pas lang na de tragische brand bij haar in dienst gekomen, maar Daphne had haar op een avond verteld wat er was gebeurd. Ze wist alles over de brand en over Aimee en Jeffrey, en na de laatste drie jaar bij Daphne wist ze nog veel meer.

'Mag ik nu naar haar toe?'

De zuster knikte en ging haar voor naar Daphnes kamer. Ze liep op snelle, geluidloze voeten de kamer in en stond neer te kijken op Daphne. Ze wierp weer een blik op de monitors en stelde vast dat alles in orde was. Ze had een uur geleden weer een Demerol-injectie gekregen en zou nu weer een paar uur slapen. De verpleegster keek even naar Barbara en zag dat er langzaam tranen over haar wangen gleden terwijl ze haar arm naar Daphne uitstak en haar kleine, witte hand in haar grotere hand nam en hem vasthield, haast alsof Daphne haar kind was. Haar pols was nog zwak en het was nog te vroeg om te kunnen zeggen of ze zou blijven leven. Barbara hield haar adem in terwijl ze naar haar keek; ze probeerde niet te huilen, maar kon het niet helpen dat er toch tranen kwamen. De zuster liet hen eindelijk alleen en Barbara bleef diep ongelukkig naar Daphne staan kijken tot de zuster terugkwam en Barbara wenkte vanuit de deuropening. De lange, forse vrouw stond precies op dezelfde plaats waar ze had gestaan toen de hoofdzuster haar had achtergelaten en ze legde Daphnes hand voorzichtig terug op het bed en ging de kamer uit. Terwijl ze langzaam terugliep door de gang had ze even een inverdrietige uitdrukking op haar gezicht, maar ze zette haar masker weer op toen ze naast de balie stonden.

'Wordt ze weer beter?' Barbara's ogen waren op zoek naar iets wat ze niet konden krijgen, iets van bemoediging, hoop, een belofte. Maar het was moeilijk om te geloven dat Daphne het zou halen, zoals ze daar lag, zo stil, zo klein, zo onbeweeglijk. Ze zag er bijna uit alsof ze er al niet meer was. Liz vond het enigszins troostrijk te weten dat Daphne hetzelfde soort hartstochtelijke toewijding opriep bij mensen die haar kenden, als bij mensen die haar boeken lazen. Maar nu keek Barbara Jarvis haar aan en wilde een antwoord, een antwoord dat niemand haar kon geven, behalve God.

'Het is te vroeg om dat te kunnen zeggen. Het is heel goed mogelijk dat ze het haalt.' Haar stem werd zachter door de ervaring van jaren. 'Maar het kan ook zijn dat ze het niet haalt. Ze heeft ernstige verwondingen opgelopen.' Barbara Jarvis knikte zwijgend en liep langzaam weg, een telefooncel in. Toen ze eruit kwam, vroeg ze wanneer ze weer naar Daphne toe mocht en ze zeiden over een halfuur. 'Wilt u misschien een kopje koffie? U mag haar weer een kwartier bezoeken, elk uur. Of...' Misschien zou ze weggaan, ze was per slot alleen haar secretaresse.

Barbara las hun gedachten. 'Ik blijf hier.' Ze deed een poging zwakjes te glimlachen, maar het kostte geweldig veel inspanning. 'Een kopje koffie zou ik wel willen.' En dan, bijna alsof het pijn deed: 'Dank u.' Een leerlingverpleegster leidde haar naar een koffieautomaat, die strategisch geplaatst was naast een met blauw vinyl beklede bank, die verscheidene mensenlevens aan verdriet had meegemaakt. Ze vond de bank deprimerend, want ze dacht aan de mensen die hier hadden zitten wachten op bericht of hun dierbaren zouden blijven leven of zouden sterven, vaker het laatste. De in een blauw gestreept uniform gehulde verpleegster schonk een beker dampende zwarte koffie in en gaf hem aan Barbara en de langere vrouw keek even in de ogen van het jonge meisje. 'Lees jij haar boeken?' De jonge verpleegster knikte blozend. Toen ging ze weg. En om drie uur kwam Liz Watkins terug om een extra dienst te doen. Barbara was er nog steeds, ze zag er radeloos en uitgeput uit. Liz bekeek de status en zag dat er geen verbetering was.

Na een tijdje kwam Liz even met Barbara praten en schonk haar een verse beker koffie in. Ze was nu wel benieuwd naar Barbara; ze vermoedde dat ze ongeveer even oud was als Daphne en gedurende een krankzinnig ogenblik wilde ze aan haar vragen hoe Daphne werkelijk was, maar ze wist dat ze door dat te doen, de vijandigheid van de secretaresse weer als een boze wolk om haar heen zou doen opstijgen.

'Is er geen familie die gewaarschuwd moet worden?' Dit was het enige dat ze durfde te vragen.

Barbara aarzelde maar een fractie van een seconde en schudde toen haar hoofd. 'Nee. Niemand.' Ze wilde zeggen dat Daphne alleen op de wereld was, maar dat was niet helemaal waar. Hoe dan ook had deze vrouw er niets mee te maken.

'Ik begrijp dat ze weduwe is.'

Barbara keek verbaasd omdat ze dit wist, maar ze knikte en nam een slokje van de hete koffie. Het was één keer in de openbaarheid gekomen bij The Conroy Show, maar daarna had ze er nooit meer over gepraat. Ze wilde niet dat iemand het wist. Nu was ze alleen bekend als 'Miss' Fields, wat impliceerde dat ze nooit getrouwd was geweest. Eerst had Daphne dit gevoeld als verraad jegens Jeff, maar ze wist dat het op den duur beter was zo. Ze kon het niet verdragen over hem en Aimee te praten. Ze sprak alleen over hen met... Maar Barbara verdreef die gedachte met kracht uit haar geest, want ze dacht met angst en beven aan wat er nu misschien met hem zou gebeuren.

'Zijn er geen telefoontjes geweest van de pers?' Ze keek op van haar koffie, plotseling bezorgd.

'Helemaal niet.' Liz glimlachte geruststellend. 'En anders handel ik ze wel af. Maakt u zich niet ongerust. We zullen geen journalisten bij haar toelaten.'

Voor het eerst verscheen er een gemeend lachje op Barbara's gezicht, en het was vreemd: heel even zag ze er bijna mooi uit. 'Ze heeft echt een hartgrondige hekel aan publiciteit.'

'Dat valt zeker niet mee. Ze zullen haar wel vaak lastig vallen.'

'Dat doen ze zeker.' Barbara glimlachte weer. 'Maar ze is er geniaal in hen te ontlopen als ze dat wil. Op tournees moet ze de pers wel te woord staan, maar zelfs dan is ze er erg handig in ongepaste vragen te ontwijken.'

'Is ze erg verlegen?' Liz hunkerde gewoonweg naar een stukje van de echte Daphne. Zij was de enige beroemdheid die ze ooit graag had willen ontmoeten, en nu was ze hier, zo dichtbij, en toch was Daphne nog steeds een groot raadsel.

Barbara Jarvis was weer op haar hoede, maar ze deed niet meer vijandig. 'In sommige opzichten is ze verlegen. In andere opzichten helemaal niet. Ik geloof dat "terughoudend" meer bij haar past. Ze is heel erg op haar privacy gesteld. Ze is niet bang voor mensen. Ze blijft alleen op afstand. Behalve...' Barbara Jarvis keek even nadenkend in de verte, 'behalve bij de mensen om wie ze geeft en met wie ze een band heeft. Bij die mensen lijkt ze wel een blij, opgewonden kind.' Dit beeld leek beide vrouwen te bevallen en Liz stond met een glimlach op. 'Ik heb haar altijd bewonderd via haar boeken. Ik vind het heel naar dat ik haar op deze manier moet leren kennen.' Barbara knikte, haar glimlach verdween, haar ogen stonden droevig. Ze kon niet geloven dat de vrouw die ze zo vereerd had misschien stervende was. En haar verdriet sprak uit haar ogen toen ze naar Liz Watkins opkeek. 'Ik zal u laten weten wanneer u weer bij haar naar binnen mag.'

'Ik wacht hier wel.'

Liz knikte en liep snel weg. Ze had bijna een halfuur verloren en ze had tienduizend dingen te doen. De dagdienst was de drukste dienst, het was alsof je twee diensten tegelijk deed, en ze had die nacht ook nog haar eigen dienst. Het zou een lange, zware dag worden, voor haar en voor Barbara Jarvis.

5

Toen de twee vrouwen Daphnes kamer weer binnenkwamen, zag Barbara dat haar ogen een minuut lang open waren en toen weer dichtvielen, en Barbara keek vlug naar de hoofdzuster die haar had binnengebracht. Barbara's gezicht had een panische uitdrukking. Maar Liz nam kalm en zwijgend Daphnes pols op en knikte Barbara glimlachend toe.

'Ze begint een beetje wakker te worden uit de verdoving.' En bijna terwijl ze dit zei, gingen Daphnes ogen weer open en probeerden zich op Barbara te richten.

'Daphne?' Ze sprak haar werkgeefster en vriendin zacht toe terwijl Liz toekeek en Daphnes ogen gingen weer open, maar zonder uitdrukking erin. 'Ik ben het... Barbara...' Dit keer bleven de ogen geopend en er kwam een vaag lachje op haar gezicht. Toen leek ze weer een paar minuten in te dommelen en toen keek ze weer naar Barbara. Ze leek iets te willen zeggen en Barbara boog zich over haar heen om haar beter te horen.

'Het moet wel... een erg... wild... feestje... geweest zijn... Ik heb... barstende... koppijn...' Haar stem zakte weg terwijl ze glimlachte om haar eigen grapje. De tranen sprongen Barbara in de ogen, ook al lachte ze. Ze voelde een golf van opluchting door zich heen stromen, alleen omdat Daphne iets had gezegd, en ze keek naar Liz met een uitdrukking van trots, alsof haar eerstgeborene haar eerste woordjes had gesproken. Liz voelde dat haar eigen ogen vochtig werden, van vermoeidheid en emotie. Ze verweet zichzelf stilzwijgend dat ze sentimenteel begon te worden, maar het tafereel was van een ontroerende tederheid. Deze twee vrouwen waren een vreemd stel, de een zo klein en blond en de ander zo groot en donker, de een zo sterk met woorden hoewel ze zo klein van stuk was, de ander zo krachtig gebouwd en toch zo duidelijk vol ontzag voor Daphne. Liz keek toe terwijl Daphne moeite deed om weer te spreken. 'Is er nog iets gebeurd?' Het werd gefluisterd en Liz kon het nauwelijks verstaan.

'Niet veel. Ik heb alleen gehoord dat je over een auto heen bent gewalst. Het schijnt dat hij total loss was.' Dit soort grappen wisselden ze elke ochtend uit, maar Daphnes ogen stonden treurig toen ze Barbara aankeek.

'Dat... ben... ik ook...'

'Dat is onzin, dat weet je best.'

'Zeg... me... de waarheid... hoe ben ik eraan toe?'

'Jij bent niet kapot te krijgen.'

Daphnes ogen keken naar de zuster die ze nu ook kon zien, alsof ze gerustgesteld wilde worden. 'Het gaat al stukken beter met u, Miss Fields. En morgen zult u zich veel beter voelen.' Daphne knikte, als een klein, gehoorzaam kind, alsof ze het geloofde, maar toen kwam er plotseling een bezorgde uitdrukking in haar ogen. Ze zocht Barbara weer met haar ogen en er was een besliste trek op haar gezicht toen ze weer iets zei.

'Zeg... niets... tegen Andrew...' Barbara knikte. 'Ik meen het. En ook niet... tegen Matthew...' Barbara voelde zich moedeloos worden bij deze woorden. Ze was al bang geweest dat ze dit zou zeggen. Maar als er nu iets gebeurde? Als ze zich morgen niet beter voelde, zoals de zuster beloofd had? 'Zweer... het...'

'Ik zweer het, ik zweer het. Maar Daff, in 's hemelsnaam...'

'... nee...' Ze begon kennelijk zwakker te worden; de ogen gingen dicht en toen weer open, dit keer met een nieuwsgierige uitdrukking erin. 'Wie... heeft me... aangereden?' Alsof het iets uit zou maken als ze dat wist.

'Een of andere idioot uit Long Island. De politie zei dat hij niet dronken was. De kerel beweerde dat je niet uitkeek.'

Ze probeerde te knikken, maar haar gezicht vertrok van pijn en ze had even tijd nodig om adem te scheppen. Liz keek naar haar en wierp een blik op haar horloge. Het was bijna tijd om een eind te maken aan het bezoek. Maar Daphne leek per se nog iets te willen zeggen. '... is... waar...'

Ze wachtten, maar er kwam niets meer en Barbara boog zich over haar heen en vroeg: 'Wat is waar, schat?'

De stem was zacht en er was weer een lachje in de ogen.

'Wat... die idioot... zei... ik... keek niet uit... liep... in gedachten...' En toen keken haar ogen in die van Barbara. Alleen zij wist hoe ondraaglijk Kerstmis voor haar was, hoe pijnlijk het elk jaar weer was, sinds Jeff en Aimee op kerstavond in de brand waren omgekomen. En dit jaar was ze alleen, wat het nog erger maakte.

'Ik weet het.' En nu was de herinnering aan hen bijna haar dood geworden, of kwam het soms doordat het haar niet meer kon schelen? Een verschrikkelijke gedachte kwam bij Barbara op. Was ze opzettelijk voor de auto de straat op gelopen? Maar dat zou ze toch niet doen. Daphne niet... nee... of toch? 'Het is goed, Daff.'

'... Laten ze... het hem... niet moeilijk maken... Niet zijn schuld... Zeg... tegen ze... dat ik dat heb gezegd...' Nu keek ze Liz aan alsof ze het wilde bevestigen. Zij was er getuige van geweest. 'Ik... herinner me... niets...'

'Dat is maar goed ook.'

Maar toen keek ze treurig en er kwamen tranen in haar grote blauwe ogen. '... behalve... de sirenes... het klonk net zo... als toen...' Ze sloot haar ogen en de tranen gleden langzaam uit haar ooghoeken op het kussen. Barbara pakte haar hand; ze had zelf ook tranen in haar ogen. 'Niet doen, Daphne, niet doen. Je moet nu beter worden.' En dan, als om Daphne terug te trekken: 'Denk aan Andrew.'

Toen gingen Daphnes ogen open, en ze keek Barbara lang en strak aan, terwijl Liz op haar horloge wees en Daphne toeknikte.

'We laten u nu weer rusten, Miss Fields. Uw vriendin mag over een poosje weer binnenkomen om bij u te zijn. Wilt u nog iets hebben tegen de pijn?' Maar Daphne schudde haar hoofd en leek dankbaar dat ze haar ogen weer kon sluiten. Ze sliep al voor ze de kamer uit waren. Nadat ze naast elkaar de halve gang door waren gelopen, draaide Liz zich om en keek Barbara aan. 'Is er nog iets wat we moeten weten, juffrouw Jarvis?' Haar ogen boorden zich diep in die van Barbara. 'Soms kan informatie die misschien te persoonlijk lijkt, belangrijk zijn om een patiënt te helpen.' Ze wilde eigenlijk nog zeggen 'een patiënt te helpen de keuze te maken tussen leven en sterven,' maar dat deed ze toch maar niet. 'Ze heeft afgelopen nacht vreselijke nachtmerries gehad.' Barbara Jarvis knikte, maar de muren om Daphne te beschermen kwamen onmiddellijk omhoog.

'U weet al dat ze weduwe is.' Dat was alles wat ze wilde zeggen en Liz knikte.

'Ik begrijp het.' Toen liet ze Barbara achter en ging terug naar haar balie en Barbara ging terug naar de blauwe kunststof bank nadat ze nog een beker zwarte koffie voor zichzelf had ingeschonken. Ze ging met een zucht zitten; ze voelde zich volkomen uitgeput. En waarom had ze in vredesnaam beloofd dat ze het niet tegen Andrew zou zeggen? Hij had er recht op te weten dat zijn moeder misschien stervende was. En wat zou er gebeuren als ze doodging? Daphne had in de afgelopen jaren meer dan ruimschoots in zijn levensonderhoud kunnen voorzien met de inkomsten uit haar boeken, maar hij had zoveel meer nodig. Hij had Daphne nodig en niemand anders... en als ze doodging... Barbara huiverde en keek naar buiten waar het weer begon te sneeuwen. En ze voelde zich even troosteloos als het winterse landschap.

In het eerste jaar dat ze voor haar werkte, had Daphne haar niets over hem verteld. Helemaal niets. Ze was een succesvol schrijfster, die alleenstaand leek te zijn en harder werkte dan iedereen die Barbara had gekend, bijna zonder een privéleven, maar zelfs dat had niet vreemd geleken. Hoe had ze daar tijd voor kunnen hebben, als ze jaarlijks twee boeken publiceerde? Dat kon niet en ze had het niet. Maar op kerstavond, toen Barbara nog laat had gewerkt, had ze haar plotseling in haar werkkamer aangetroffen, snikkend. Toen had ze haar verteld over Jeff... en Aimee... en over Andrew. Andrew, het kind dat verwekt was in de nacht van de fatale brand... de baby die negen maanden later was gekomen, toen ze helemaal alleen was, zonder familie, zonder man, zonder vrienden met wie ze wilde omgaan omdat ze haar allemaal aan Jeff herinnerden, en zijn geboorte was heel anders geweest dan die van Aimee. Aimee die geboren was terwijl Jeff haar hand vasthield, met een luide schreeuw, terwijl haar ouders toekeken met vreugdetranen, vermengd met een blijde lach. Andrew had er achtendertig uur over gedaan om op de wereld te komen. Het was een stuitbevalling en de navelstreng dreigde hem te verstikken, tot zijn moeder en hij uiteindelijk genadiglijk verlost werden door middel van een keizersnede.

De dokter had gemeld dat hij een vreemd, gedempt geluidje maakte toen hij naar buiten kwam en hij was bijna blauw geweest, en ze hadden hard gewerkt om zowel hem als Daphne te redden. En toen de narcose uitgewerkt was, had ze zich te ziek gevoeld om hem te zien of hem vast te houden. Maar Barbara herinnerde zich nog de uitdrukking in Daphnes ogen toen ze het had over de eerste keer dat ze hem had vastgehouden. Hij had in haar armen gelegen, waar hij door een verpleegster was gelegd, en plotseling was er geen pijn meer, was er niets op de wereld meer dat ertoe deed, behalve die baby, die haar aanstaarde met een vastberaden blik in zijn oogjes, en precies op Jeff leek. Ze had hem Andrew Jeffrey Fields genoemd. Ze had hem eigenlijk naar zijn vader willen vernoemen, maar kon het niet opbrengen. Het zou te veel pijnlijke herinneringen hebben losgemaakt, elke keer dat ze hem 'Jeff' noemde, en daarom noemde ze hem in plaats daarvan Andrew. Het was de naam die ze voor een jongen hadden bedacht toen ze Aimee verwachtte. En ze had Barbara ook verteld hoe verrast en blij ze was geweest toen ze zes weken na de brand had ontdekt dat ze zwanger was. Het was het enige dat haar op de been hield gedurende die nachtmerrieachtige maanden, het enige dat haar ervan weerhield ook dood te willen. En ze was niet doodgegaan, ze was blijven leven, evenals Andrew, ondanks zijn traumatische entree. Hij was een mooie, blozende, blije baby geweest. En hij had Daphnes korenbloemblauwe ogen, maar bleef toch precies op zijn vader lijken.

Ze had een kleine flat gehuurd voor hen beiden, en ze had de kinderkamer volgehangen met foto's van Jeffrey, zodat hij later zou weten hoe zijn vader eruit had gezien, en in een klein, zilveren lijstje stond er een foto van zijn zusje. Pas toen hij drie maanden oud was, begon Daphne te vermoeden dat er iets vreemds was met Andrew. Hij was het meest gemoedelijke kind dat ze ooit had gezien. Hij was mollig en gezond, maar op een dag liet ze een hele stapel borden op de grond vallen terwijl hij rustig in een mand op de keukentafel lag, en hij was niet eens geschrokken. Daarna had ze bij zijn oor in haar handen geklapt en hij had haar alleen toegelachen. Ze had een vage angst voelen opkomen. Ze kon het niet opbrengen om de dokter te bellen, maar bij hun volgende bezoek had ze langs haar neus weg een paar vragen gesteld en hij had onmiddellijk geweten wat zij vermoedde. Haar ergste vrees werd bewaarheid. Andrew was doof geboren. Hij maakte af en toe grappige geluidjes, maar ze konden nu nog niet zeggen of hij ook stom was. Niemand kon weten of dit het gevolg was van de schokken die zij vlak na de conceptie had doorstaan, of van de medicatie die ze in het ziekenhuis had gekregen voor haar eigen brandwonden en andere verwondingen door de brand. Ze had meer dan een maand in het ziekenhuis gelegen, zwaar onder de medicijnen, en niemand had ook maar een vermoeden gehad dat ze zwanger was. Maar wat de reden ook was van zijn gehoorverlies, het was blijvend en het was totaal.

Daphne ging van hem houden met een woeste, vastberaden drang om hem te beschermen. Overdag was ze steeds bij hem wanneer hij wakker was; ze zette de wekker elke morgen op halfzes, zodat ze er zeker van was eerder wakker te zijn dan hij en klaar voor wat de dag hem zou brengen, zodat ze hem kon helpen met alles wat moeilijk was. En er waren veel moeilijke dingen. In het begin was ze bezeten van angst voor de mogelijke gevaren die voortdurend op de loer lagen. Na verloop van tijd wende ze eraan vooruit te lopen op de gevaren van waarschuwende geluiden die hij niet kon horen: toeterende auto's waar hij nooit iets van merkte, grommende honden en pannen met sissend spek. Maar ze leefde voortdurend onder druk. En toch waren er eindeloos veel kostbare ogenblikken, wanneer tranen van tederheid en opluchting over haar wangen stroomden terwijl ze haar leven deelde met haar baby. Hij was het gelukkigste, zonnigste kind dat ze zich kon voorstellen, maar telkens weer moest ze het feit onder ogen zien dat hij nooit een normaal leven zou hebben. Na verloop van tijd draaide haar hele leven alleen nog maar om Andrew. Ze ging niet om met vrienden, ze ging niet naar de film. Ze wijdde elk moment van de dag aan Andrew; ze durfde hem niet aan iemand anders toe te vertrouwen, omdat ze bang was dat een ander niet zo goed als zij zou beseffen welke gevaren en teleurstellingen hem bedreigden. Ze nam elke moeilijkheid in zijn leven op haar eigen schouders en elke avond viel ze uitgeput in bed, helemaal leeg door wat de inspanning van haar had gevergd. Het gebeurde ook dat haar eigen frustraties door de omgang met een doof kind haar bijna te veel werden, en dat de neiging om tegen hem te uit te varen omdat hij iets niet kon, maakte dat ze haar kiezen op elkaar klemde en haar vuisten balde om hem geen klap te geven. Het was niet Andrew die ze wilde slaan, maar het wrede lot dat haar geliefde kind doof had gemaakt. Ze werd gekweld door een stilzwijgend maar loodzwaar schuldgevoel, want ze had heimelijk het gevoel dat het haar schuld was, dat ze het had moeten voorkomen. Ze had niet kunnen verhinderen dat Jeff en Aimee in de brand waren omgekomen en nu kon ze Andrew niet beschermen tegen deze wrede werkelijkheid. Ze kon er niets aan veranderen. Ze las alle boeken die ze kon vinden over kinderen met aangeboren doofheid en ze ging met hem naar elke specialist in New York, maar ze konden niets voor Andrew of voor Daphne doen. Ze zag de feiten bijna met woede onder ogen, alsof het een vijand was waartegen ze moest vechten. Ze had zoveel verloren, en nu had Andrew ook verloren. Het was niet eerlijk en de verontwaardiging hierover brandde in haar als een stille razernij, en 's nachts had ze vaak nachtmerries over de brand, waar ze gillend uit wakker werd.

De specialisten die ze had bezocht, hadden gezegd dat ze Andrew later naar een bijzondere school zou moeten sturen, dat dat het beste voor hem zou zijn, dat hij onmogelijk met normale kinderen zou kunnen omgaan. En ook wezen ze er telkens weer op dat er, ondanks Daphnes herculische inspanningen met het kind, struikelblokken waren die ze niet zou kunnen overwinnen. Hoewel zij hem beter kende dan wie ook had zelfs zij er moeite mee met hem te communiceren en de specialisten waarschuwden haar dat ze hem op den duur kwalijk zou gaan nemen dat het niet lukte. Ze was er tenslotte niet voor opgeleid, zeiden ze, en hij had een meer gerichte begeleiding nodig dan zij hem kon geven. Bovendien zorgde het feit dat hij nooit met andere kinderen omging ervoor dat hij argwanend en vijandig deed bij de zeldzame keren dat hij ze toch ontmoette. Horende kinderen wilden niet met hem spelen omdat hij anders was, en hun wreedheid maakte Daphne zo verdrietig dat ze niet meer met hem naar een kinderspeelplaats was geweest sinds hij een peuter was. Maar toch had ze iets tegen het idee hem te laten omgaan met andere dove kinderen, en daarom hield ze hem bij zich en zaten ze samen gevangen in haar flat, terwijl de specialisten erop bleven hameren dat ze hem naar een speciale school moest sturen.

'Naar een inrichting?' had ze de specialist die ze het beste kende toegeschreeuwd. 'Dat doe ik hem niet aan. Nooit!'

'Wat je nu doet, is veel erger.' De dokter had haar zacht toegesproken. 'Het hoeft niet voorgoed te zijn, Daphne. Maar je moet de feiten onder ogen zien. Je kunt hem thuis niet leren wat hij moet weten. Hij heeft een heel andere begeleiding nodig dan jij hem kunt geven.'

'Dan leer ik wel wat ik moet doen!' Ze had tegen hem geschreeuwd, omdat ze niet kon schreeuwen tegen Andrews doofheid, of tegen het leven, of tegen het lot, of tegen de goden die haar zo onvriendelijk hadden behandeld. 'Verdomme, ik leer wat ik moet doen en ik blijf dag en nacht bij hem om hem te helpen!' Maar dat had ze al gedaan en het werkte niet. Andrew leefde in een volkomen isolement.

'En als jij doodgaat?' vroeg de kinderarts botweg. 'Je hebt niet het recht hem dat aan te doen. Op deze manier wordt hij volkomen afhankelijk van jou. Geef hem in godsnaam het recht op zijn eigen leven. Op een school zal hij leren onafhankelijk te zijn, hij zal er leren hoe hij in de normale wereld kan functioneren wanneer hij daaraan toe is.'

'En wanneer is hij dat? Als hij vijfentwintig is? Of dertig? Wanneer hij er zo aan gewend is buiten de wereld te staan dat hij alleen in een inrichting kan leven? Ik heb daar van die mensen gezien, ik heb met ze gepraat, via een tolk. Ze wantrouwen wat ze noemen "horenden". Ze zijn helemaal scheefgegroeid, goddomme. Sommigen zijn al veertig jaar en hebben hun hele leven in een inrichting gewoond. Dat ga ik hem niet aandoen.' Andrew had erbij gezeten en naar hun gepraat gekeken, gefascineerd door hun gebaren en de uitdrukkingen op hun gezicht, maar van de boze woorden die tussen zijn moeder en zijn dokter gevallen waren, had hij niets gehoord.

Drie jaar lang had ze haar privé-oorlog gestreden, en Andrew was langzaam maar zeker achteruitgegaan. Het was allang duidelijk geworden dat Andrew niet kon praten, en toen hij drie was, liepen haar hernieuwde pogingen om hem in contact te brengen met horende kinderen op de speelplaats op een ramp uit. Ze lieten hem allemaal links liggen. Het leek wel of ze op de een of andere manier wisten dat hij heel anders was dan zij. Op een dag zag ze hem alleen in de zandbak zitten en naar de andere kinderen kijken terwijl de tranen over zijn wangen liepen. Toen keek hij naar zijn moeder alsof hij wilde zeggen: 'Wat is er mis met mij?' Ze was naar hem toe gerend en had hem in haar armen genomen en hem zacht heen en weer gewiegd, en ze hadden allebei gehuild, met een gevoel van eenzaamheid en angst. Daphne had het gevoel gehad dat ze hem niet had gegeven waar hij recht op had. Een maand later was de oorlog wat Daphne betrof afgelopen. Met lood in haar schoenen begon ze de scholen te bezoeken die ze zo vreselijk vond, gekweld door het gevoel dat Andrew haar elk ogenblik kon worden afgenomen. Ze kon de gedachte niet aan dat ze weer iemand in haar leven zou verliezen, en toch wist ze dat het voor hem fataal zou zijn als ze het niet deed. Hem loslaten was het laatste geschenk dat ze hem kon geven. En uiteindelijk vond ze de enige school waar ze hem zou durven achterlaten. De school was gevestigd in een klein, vriendelijk stadje in New Hampshire, er stonden berken omheen, er was een mooie, kleine vijver bij en een kleine rivier die langs het bijbehorende park stroomde, waar ze kinderen zag vissen. En wat haar het meeste beviel, was het feit dat er geen leerlingen waren die ouder waren dan twintig jaar. Er werd niet over hen gesproken als patiënten, of bewoners of geïnterneerden, zoals in andere instituten. Ze werden kinderen of leerlingen genoemd, net als 'echte' mensen. En de meesten werden in hun tienerjaren teruggestuurd naar hun gezin en mochten gaan studeren als ze dat konden, of een baan zoeken, en ze kwamen weer in het gezin dat al die tijd achter hen had gestaan en op hen had gewacht. Terwijl Daphne langzaam door het park wandelde met de directrice, een statige vrouw met wit haar, voelde ze weer hoe zwaar het verlies haar viel, in de wetenschap dat Andrew daar wel vijftien jaar zou kunnen verblijven, of in elk geval acht of tien jaar. Het was hartverscheurend om zich daartoe te verbinden. Dit was haar laatste kind, haar laatste liefde, het enige levende menselijke wezen dat familie van haar was, en ze ging hem daar achterlaten. De tranen sprongen haar weer in de ogen bij die gedachte en ze voelde dezelfde steek van ondraaglijke pijn die ze al maandenlang had gevoeld terwijl ze naar deze beslissing toe was gegroeid. Terwijl de tranen over haar gezicht stroomden, voelde ze de hand van de directrice op haar arm, en plotseling had de oudere vrouw haar armen om haar heen geslagen en haar in een sterke, troostende greep tegen zich aan gehouden, en ze snikte het verdriet van de afgelopen vier jaar uit, van voor de geboorte van Andrew.

'U bewijst uw zoon een geweldige dienst, mevrouw Fields, en ik weet hoe moeilijk het is.' En toen het snikken eindelijk wat minder was geworden, vroeg ze: 'Hebt u een baan?' Die vraag had haar overvallen. Dachten ze soms dat ze het schoolgeld niet zou kunnen betalen? Ze had al het geld dat Jeff en zij hadden bezeten, opgespaard en ze had buitengewoon zuinig geleefd. Ze had nog niet eens een nieuwe jurk voor zichzelf gekocht sinds de paar jurken die ze na de brand had gekocht, en ze was van plan al het geld dat ze van Jeffs levensverzekering kreeg, voor de school te gebruiken, tot het op was. Maar als Andrew weg was, kon ze natuurlijk weer gaan werken. Ze had niet meer gewerkt sinds Jeffs dood. Ze had eerst moeten herstellen en toen had ze ontdekt dat ze zwanger was. Ze had in die tijd toch niet kunnen werken, ze was te veel van streek na de dood van haar man en kind. En Collins had haar een royale ontslagpremie gegeven toen ze haar ontslag accepteerden.

'Nee, ik heb geen baan, mevrouw Curtis, maar mijn man heeft me genoeg nagelaten om...'

'Dat bedoelde ik niet.' De glimlach van de directrice was vol medeleven. 'Ik vroeg me af of u in de gelegenheid zou zijn om hier een tijdlang te wonen. Sommige ouders doen dat. Gedurende de eerste paar maanden, tot de kinderen zich hebben aangepast. En omdat Andrew nog zo jong is...'

Er waren nog vijf andere kinderen van zijn leeftijd, wat een van de factoren was die Daphne hadden overtuigd. 'Er is een alleraardigst hotelletje in de stad, dat gedreven wordt door een Oostenrijks echtpaar, en er staan altijd wel een paar huizen te huur. U zou er eens over na kunnen denken.' Het was net alsof ze gratie had gekregen. Haar gezicht begon te stralen als een zonnestraal.

'Zou ik hem dan elke dag kunnen bezoeken?' Weer sprongen de tranen haar in de ogen.

'In het begin wel.' De stem van mevrouw Curtis klonk heel vriendelijk. 'Na verloop van tijd zal het voor jullie allebei beter zijn als u de bezoeken geleidelijk afbouwt. En weet u,' met een warme glimlach, 'hij zal het ontzettend druk hebben met zijn vriendjes.'

Daphnes stem klonk wanhopig. 'Denkt u dat hij me zal vergeten?'

Ze stonden stil en de oudere vrouw keek haar aan. 'U gaat Andrew niet verliezen, mevrouw Fields. U geeft hem alles wat hij nodig heeft om weer met succes in de wereld te kunnen leven.'

Een maand later maakten Andrew en zij de reis erheen, en ze reed zo langzaam door New England als ze kon. Dit waren de laatste uren van hun oude leven en die wilde ze zo lang mogelijk rekken. Ze wist dat ze er nog niet aan toe was hem te laten gaan. En op de een of andere manier maakte de schoonheid van het landschap het nog moeilijker. De bladeren begonnen te kleuren en de heuvels waren een werveling van dieprood en helgeel, er waren huisjes en schuurtjes, paarden in de velden, en kleine kerken. En plotseling bedacht ze dat er buiten hun kleine flat een grote, prachtige wereld bestond die ze met hem wilde delen. Er waren koeien en langs de wegen was van alles te zien wat hij nog nooit gezien had, en hij wees en maakte de bekende grappige geluidjes om haar dingen te vragen. Maar hoe kon ze hem de wereld uitleggen, vol mensen en vliegtuigen en verre steden zoals Londen, San Francisco of Parijs? Plotseling besefte ze hoeveel hij te kort was gekomen en hoe weinig ze hem eigenlijk had geleerd, en ze werd weer overspoeld door het bekende gevoel dat ze tekort was geschoten, terwijl ze door de vuurrode heuvels van New England reden.

Al Andrews schatten en lievelingsspeeltjes lagen in de auto, zijn teddybeer en een geliefde speelgoedolifant, en de prentenboeken die ze samen hadden doorgebladerd, maar die niemand hem kon voorlezen. Daphne merkte dat ze onder het rijden aan al deze dingen dacht, en plotseling kwam de gedachte bij haar op dat ze eigenlijk niet veel voor hem had gedaan, ook al had ze hem alle liefde gegeven die ze in zich had, en ze vroeg zich onwillekeurig af wat Jeff in haar plaats met zijn zoon zou hebben gedaan, als hij de kans had gekregen. Misschien zou hij meer vindingrijkheid hebben gehad, of meer geduld, maar meer liefde dan zij voor dit kind voelde, had hij niet kunnen hebben. Ze hield zielsveel van hem en als ze hem haar eigen oren had kunnen geven om mee te horen, zou ze het gedaan hebben.

Een uur voor ze bij de school waren, stopten ze bij een tentje langs de weg voor een hamburger, en haar sombere stemming klaarde een beetje op. Andrew scheen de reis spannend te vinden en keek verrukt naar alles wat er te zien was. Terwijl ze naar hem keek, wilde ze dat ze hem iets kon vertellen over de school, maar dat ging niet. Ze kon hem niet vertellen hoe het daar was, of wat ze voelde, of waarom ze hem daarheen bracht, of hoeveel ze van hem hield. Zijn leven lang had ze alleen in zijn lichamelijke behoeften kunnen voorzien, of hem brandweerauto's kunnen wijzen die geluidloos door de straat reden. Ze had hem nooit iets van haar gedachten of gevoelens kunnen meedelen. Ze wist dat hij vast wel zou weten dat ze van hem hield, ze was tenslotte voortdurend bij hem. Maar wat zou hij nu denken, wanneer ze hem op de school achterliet? Hoe kon ze hem dat uitleggen? Haar eigen verdriet werd alleen maar groter doordat ze wist dat ze het niet kon uitleggen. Mevrouw Curtis, de directrice van de school, had in het stadje een huisje voor haar gehuurd en Daphne was van plan tot Kerstmis te blijven, zodat ze Andrew dagelijks kon opzoeken. Maar dat zou wel iets heel anders zijn dan hun leven samen tot nu toe, waarin ze altijd bij elkaar waren geweest. Hun leven zou nooit meer hetzelfde zijn, dat wist Daphne maar al te goed. Het moeilijkste wat ze ooit in haar leven had gedaan, was dit kind los te laten, dat ze liever wilde vasthouden dan het leven zelf, maar ze wist dat dat niet kon. Ze kwamen laat in de middag bij de school aan en Andrew keek verbaasd om zich heen, alsof hij niet begreep waarom ze daar waren. Hij keek in verwarring naar Daphne en zij knikte en lachte hem toe, en hij wierp een bezorgde blik op de andere kinderen. Maar deze kinderen waren anders dan de kinderen die hij in Central Park in New York had ontmoet, en het leek wel of hij instinctief voelde dat deze kinderen net zo waren als hij. Hij keek naar hun spel en naar de gebaren die ze maakten, en telkens weer kwamen ze naar hem toe. Het was voor het eerst dat kinderen van zijn eigen leeftijd hem hartelijk bejegenden, en toen er een klein meisje naar hem toe kwam, zijn hand pakte en hem vervolgens een kusje op zijn wang gaf, moest Daphne zich afwenden, zodat hij niet zou zien dat de tranen haar over het gezicht stroomden. Andrew staarde het meisje alleen verbluft aan. Uiteindelijk was het mevrouw Curtis die hem hielp mee te doen; ze nam hem bij de hand en leidde hem rond, en Daphne keek toe en kreeg het gevoel dat het goed was dat ze dit had gedaan, dat er een nieuwe wereld voor Andrew openging. Ze zag dat er iets heel bijzonders gebeurde: hij begon zich open te stellen voor deze kinderen die zo op hem leken. Hij lachte, hij schaterde en even vergat hij Daphne. Hij begon te kijken naar de gebaren die ze met hun handen maakten en lachend deed hij een van die gebaren na, en toen liep hij met een grappig geluidje naar het kleine meisje toe dat zoeven naar hem was toegekomen, en kuste haar. Later ging Daphne naar hem toe en wuifde om aan te geven dat ze wegging, maar hij begon niet te huilen en zag er niet eens bang of ongelukkig uit. Hij vond het veel te leuk bij zijn vriendjes en ze drukte hem nog even tegen zich aan, met een dappere glimlach op haar gezicht, en toen liep ze snel weg, voordat de tranen weer kwamen. En hij zag niet hoe ongelukkig zijn moeder keek toen ze de oprit uitreed.

'Zorg voor mijn kindje...' fluisterde ze tot een God die ze lang geleden was gaan vrezen, en dit keer bad ze dat Hij haar zou horen.

6

Binnen twee weken had Andrew zich helemaal aangepast aan zijn nieuwe leven op de school en Daphne had het gevoel of ze altijd in dat knusse stadje in New England had gewoond. De blokhut die mevrouw Curtis voor haar had gevonden, was warm in de herfstwind; er was een volmaakt landelijk keukentje met een gemetselde oven om brood te bakken, een kleine woonkamer die vol stond met een versleten bank en diepe fauteuils, en daar was ook een haard, en blinkende, koperen potten met planten, en in de slaapkamer stond een hemelbed met een vrolijke gekleurde quilt. Hier bracht Daphne het grootste deel van de tijd door met lezen en schrijven in haar dagboek. Ze was begonnen een dagboek bij te houden toen ze zwanger was van Andrew; er stonden notities in over wat ze beleefde, wat ze dacht en voelde, en kleine essays over wat het leven voor haar betekende. Ze dacht altijd dat ze eens, wanneer hij ouder was, aan Andrew zou laten lezen wat ze geschreven had. En intussen verschafte het haar een plek om haar ziel uit te storten tijdens lange, eenzame nachten, zoals die in New Hampshire. De dagen daar waren stralend en zonnig, en ze maakte lange wandelingen over beboste paden en langs beken. Dan dacht ze aan Andrew en keek naar de besneeuwde toppen van de bergen. Het was hier een heel andere wereld dan New York. Er waren schuren met paarden, er stonden koeien in de weiden, er waren heuvels en velden waar ze kon wandelen zonder een mens tegen te komen, en dat deed ze vaak. Ze wilde alleen dat Andrew er ook bij had kunnen zijn. Hij was de afgelopen jaren haar enige gezelschap geweest. En om de paar dagen ging ze hem opzoeken op de school. Voor haar was het nog steeds erg wennen. Vier jaar lang had haar leven om hem gedraaid, en nu was hij plotseling weg, en soms werd de eenzaamheid haar bijna te veel. Ze merkte dat ze steeds meer aan Jeff ging denken, en aan Aimee. Zij zou intussen acht jaar oud zijn geweest, en soms wanneer Daphne een meisje van die leeftijd zag, wendde ze zich af, met tranen in haar ogen, en ze zou haar dolgraag in haar armen willen nemen. Maar ze had Andrew toch niet op dezelfde manier verloren, hield ze zichzelf telkens weer voor. Hij leefde, hij was blij en actief, en het was goed dat ze dit had gedaan, dat wist ze ook wel. Maar keer op keer ging ze naar de school en zat ze buiten met mevrouw Curtis op een houten bank naar hem te kijken; hij speelde en leerde gebarentaal. Zelf leerde ze ook de handgebaren om beter met hem te kunnen communiceren.

'Ik weet hoe moeilijk dit voor u is, mevrouw Fields. Het is voor de kinderen gemakkelijker om zich aan te passen dan voor hun ouders. Voor de kleintjes is het een soort verlossing. Ze zijn hier eindelijk bevrijd van een wereld die hen niet accepteerde.'

'Maar zal die wereld hem ooit wel accepteren?'

'Ja.' Er klonk absolute zekerheid in de stem van de directrice. 'Ze zal hem accepteren. Hij zal altijd anders zijn. Maar met de juiste hulpmiddelen zal er bijna niets zijn wat hij op den duur niet onder de knie zal krijgen.' Ze lachte vriendelijk naar Daphne in de wind. 'Eens zal hij u dankbaar zijn.' Maar ik dan? wilde ze plotseling vragen... wat gaat er nu met mij gebeuren? Wat moet ik zonder hem beginnen? Het leek wel of de oudere vrouw haar gedachten had gelezen. 'Hebt u er al over nagedacht wat u gaat doen wanneer u terug bent in New York?' Voor een vrouw alleen, zoals Daphne, zou de afwezigheid van Andrew een enorme leegte achterlaten en ze wist al dat Daphne niet meer gewerkt had sinds ze bijna vijf jaar geleden zwanger was. De meeste ouders hadden tenminste elkaar, andere kinderen, een baan, activiteiten om hun leven te vullen wanneer dit speciale kind niet meer bij hen was. Maar het was duidelijk dat Daphne dat niet had. 'Gaat u nu weer werken?'

'Ik weet het niet...' Daphnes stem stierf weg terwijl ze naar de heuvels in de verte staarde. Wat zou het leeg zijn zonder hem. Het deed nu bijna nog meer pijn dan toen ze hem hier voor het eerst had achtergelaten. Nu drong het pas goed tot haar door hoe het werkelijk zou zijn. Haar leven zou nooit meer hetzelfde zijn... nooit meer... 'Ik weet het niet.' Ze liet de heuvels voor wat ze waren en keek mevrouw Curtis aan. 'Het is al zo lang geleden. Ik betwijfel of ze me nog zullen willen hebben.' Ze glimlachte en in haar ogen was te zien hoeveel tijd er was verstreken. De jaren hadden haar lessen vol verdriet geleerd. 'Hebt u er weleens over gedacht anderen te laten delen in wat u met Andrew hebt ervaren?'

'Hoe dan?' Daphne keek verbaasd. Die gedachte was nooit bij haar opgekomen.

'Er zijn niet genoeg goede boeken over dit onderwerp. U hebt gezegd dat u als journalist bent opgeleid en u hebt voor Collins gewerkt. Waarom schrijft u geen boek, of een reeks artikelen? Denk u eens in hoe dat u geholpen zou hebben toen u ontdekte dat Andrew doof was.' Daphne herinnerde zich het vreselijke gevoel dat ze er helemaal alleen mee worstelde, dat er niemand op de wereld leek te zijn die hetzelfde probleem had.

'Het is een idee.' Ze knikte langzaam, en keek naar Andrew die een klein meisje omhelsde en daarna over de speelplaats achter een grote rode bal aan rende.

'Misschien bent u de aangewezen persoon om het te doen.'

Maar het enige dat ze nu scheen te schrijven was haar dagboek, avond aan avond. Ze had nu ongelooflijk veel tijd en ze was 's avonds niet meer doodmoe, zoals ze jarenlang was geweest sinds ze Andrew had gekregen. Hij was net als alle kleine kinderen, altijd druk, maar hij had nog meer aandacht nodig dan de meeste andere kinderen, omdat ze ervoor moest zorgen dat hij niet in gevaar kwam door iets wat hij niet kon horen, en ze moest altijd rekening houden met zijn frustratie omdat hij niet met anderen kon communiceren.

Toen ze die avond haar dagboek dichtklapte, lag ze in het donker en dacht weer aan het voorstel van mevrouw Curtis. Het was een goed idee, maar toch wilde ze niet over Andrew schrijven. Het leek op de een of andere manier een aantasting van zijn persoon en ze had het gevoel dat ze er nog niet aan toe was haar eigen angsten en verdriet met anderen te delen. Het was allemaal nog te vers, net als de dood van Jeff en Aimee zo lang was geweest. Daar had ze ook nooit over geschreven. Toch wist ze dat het allemaal in haar opgeslagen lag en dat het een keer naar buiten moest komen, net als andere gevoelens die ze jarenlang niet onder ogen had gezien. De gevoelens van jong zijn, en van vrouw zijn. Ze had nu al vier jaar alleen nauw contact gehad met haar zoontje. Er waren geen mannen in haar leven geweest, en weinig vrienden. Ze had geen tijd voor mannen of vrienden. Ze wilde geen medelijden. En uitgaan met een andere man zou verraad jegens Jeffrey hebben geleken, verraad van alles wat ze samen hadden gehad. In plaats daarvan had ze al haar gevoelens onderdrukt, al die deuren afgesloten, en had ze zich jaar in jaar uit aan de zorg voor Andrew gewijd. En nu had ze geen uitvluchten meer. Hij zou op de school blijven wonen en zij zou alleen zijn in hun flat. Deze gedachte was genoeg om nooit meer naar New York terug te willen. Ze wilde zich voorgoed schuilhouden in het huisje in New Hampshire.

's Ochtends maakte ze altijd een lange wandeling en van tijd tot tijd ging ze ontbijten in de Austrian Inn. Het echtpaar dat dit hotel dreef, paste goed bij elkaar - ze waren allebei mollig en vriendelijk en de vrouw vroeg altijd hoe het met haar zoontje ging. Ze wist van mevrouw Curtis waarom Daphne daar was. Zoals in elke kleine stad op het platteland wisten de mensen wie er thuishoorde en wie niet, waarom iemand er was, wanneer die was gekomen en wanneer hij of zij wegging. Er waren wel meer mensen zoals Daphne, er waren nog meer ouders die in het stadje kwamen om hun kinderen te bezoeken. De meesten logeerden in het hotelletje en enkelen deden hetzelfde als Daphne, vooral in de zomer. Ze huurden hutten en huisjes, brachten hun andere kinderen mee en maakten er over het algemeen een feestelijke gelegenheid van. Maar mevrouw Obermeier voelde wel dat het bij Daphne anders was. Deze kleine, tengere, bijna kinderlijke vrouw had iets stils en teruggetrokkens over zich. Pas wanneer je in haar ogen keek, besefte je dat ze veel wijzer was dan iemand van achtentwintig meestal was en dat het leven niet altijd vriendelijk voor haar was geweest. 'Waarom denk je dat ze zo alleen is?' vroeg mevrouw O bermeier een keer aan haar man, terwijl ze zoete broodjes in een mand deed en een bakblik met koekjes in de oven schoof. De taarten en pasteien die ze bakte, deden iedereen watertanden.

'Ze is waarschijnlijk gescheiden. Zulke kinderen kunnen een huwelijk doen stranden, dat weet je toch. Misschien besteedde ze te veel aandacht aan haar zoontje en kon haar man daar niet tegen.'

'Ze ziet er zo eenzaam uit.'

Haar man glimlachte. Zijn vrouw maakte zich altijd bezorgd over iedereen. 'Ze mist haar zoontje waarschijnlijk. Ik geloof dat mevrouw Curtis zei dat hij nog erg jong is en hij is haar enige kind. Jij zag er ook zo uit toen Gretchen ging studeren.'

'Dat was toch anders.' Hilda Obermeier keek naar hem, want ze wist dat er iets was wat hij niet zag. 'Heb je in haar ogen gekeken?'

'Ja,' bekende hij met een grijns en een blos op zijn dikke wangen. 'Ze heeft mooie ogen.' Toen gaf hij zijn vrouw een tikje op haar achterwerk en ging naar buiten om nog wat brandhout te halen. Ze hadden dat weekend een hotel vol gasten. Hartje winter waren er altijd mensen die gingen langlaufen. En in de herfst kwamen er mensen uit Boston en New York om naar de bossen in herfsttooi te kijken. Maar de schitterende oranje en rode blaadjes waren nu bijna weg. Het was november.

Op Thanksgiving Day ging Daphne naar de school en at samen met Andrew en de andere kinderen kalkoen. Na afloop deden ze spelletjes en tot haar verbijstering werd Andrew boos op haar en zei in gebarentaal tegen haar: 'Je weet helemaal niets, mam.' De boosheid in zijn ogen sneed haar in de ziel en ze voelde een verwijdering tussen hen die er nooit was geweest. Plotseling haatte ze de school omdat die hem van haar had afgenomen. Hij was niet meer van haar, hij was van hén en ze haatte hen erom. Maar ze merkte dat ze niet kwaad werd op hen maar op Andrew, en dat ze boos naar hem gebaarde. Mevrouw Curtis zag wat er tussen hen voorviel en sprak haar er later over aan. Ze legde uit dat het normaal was wat zowel zij als Andrew voelde. Voor Andrew veranderde alles nu heel snel en voor Daphne daarom ook. Ze kon niet zo snel gebarentaal gebruiken als hij, ze maakte fouten en voelde zich onhandig en dom. Maar mevrouw Curtis verzekerde haar dat ze op den duur een betere relatie met elkaar zouden hebben dan ze eerst hadden gehad, en dat het allemaal de moeite waard zou zijn.

En bij het avondeten waren Andrew en zij weer vrienden geworden, ze waren hand in hand aan tafel gegaan en toen hij in gebarentaal bad voor het eten, was ze apetrots en toen hij klaar was, keek hij haar met een grote grijns aan. Na het eten ging hij weer met zijn vriendjes spelen, maar toen hij moe werd, kwam hij op haar schoot zitten en mocht ze hem knuffelen, net als in de afgelopen jaren, en ze glimlachte tevreden toen hij in haar armen in slaap viel. Hij maakte zachte knorgeluidjes in zijn slaap, en ze hield hem in haar armen en wilde dat ze de klok kon terugzetten. Ze droeg hem naar zijn kamer, trok hem zijn pyjama aan en legde hem voorzichtig in bed, onder het toeziend oog van een van de leidsters. En toen liep ze, met een laatste blik op het slapende, blonde kind, zacht de kamer uit en ging weer naar beneden, naar de andere ouders. Maar ze wilde deze avond niet bij hen zijn. Toen Andrew eenmaal in bed lag, wilde ze zo snel mogelijk terug naar haar huisje. Ze was gewend geraakt aan de eenzaamheid en aan haar eigen gedachten en de troost van haar dagboek, waarin ze haar hart kon uitstorten.

Ze reed naar huis over een achterafweggetje dat ze kende en ze schrok toen ze iets hoorde knappen en de auto plotseling voorover zakte en stil bleef staan. Er was een as gebroken. Ze had een schok gekregen, maar had zich niet bezeerd, en ze besefte onmiddellijk dat ze geluk had gehad dat dit niet ergens op de snelweg was gebeurd. Maar dit voordeel had ook zijn nadeel. Ze was alleen op een verlaten weg en het was nog zeker tien kilometer naar haar huisje. Het enige licht was dat van de maan en ze kon duidelijk zien welke kant ze op moest, maar het was bitter koud en het zou een heel eind lopen zijn in de bijtende wind. Ze trok haar kraag stijf om zich heen en wenste dat ze een muts, handschoenen en stevige schoenen had aangetrokken, maar ze droeg hoge hakken en een rok voor het Thanksgivingdiner. Haar ogen traanden van de kou, haar wangen tintelden en haar handen werden snel gevoelloos, zelfs in haar zakken, maar ze duwde haar kin in haar mantel en bleef lopen, omdat er niets anders opzat.

Het was al bijna een uur later toen ze over de weg koplampen naar zich toe zag komen. Plotseling voelde ze paniek opkomen. Zelfs in dit ingeslapen stadje konden vervelende dingen gebeuren. Ze was een vrouw alleen op een donkere buitenweg en als er iets met haar gebeurde, zou er niemand zijn die haar hoorde gillen, of die haar kwam helpen. Als een angstig konijn bleef ze plotseling stilstaan op de weg, terwijl ze de koplampen zag naderen. En toen rende ze instinctief weg en ging achter een boom staan; haar hart klopte zo luid dat ze het kon horen terwijl ze zich daar verstopte. Ze vroeg zich af of de chauffeur haar had zien wegrennen. Hij was nog een flink eind weg geweest toen ze de weg af holde. En toen het voertuig naderde, zag ze dat het een vrachtauto was. Even zag het ernaar uit dat hij voorbij zou rijden, maar toen remde hij opeens en stond stil, en ze hield angstig haar adem in en wachtte af.

Het portier van de vrachtauto ging open en er kwam een man naar buiten. 'Hallo? Is daar iemand?' Hij stond een paar minuten rond te kijken en ze kon alleen zien dat hij heel lang was. Plotseling kreeg ze het gevoel dat het erg dom was om zich zo te verstoppen. Haar voeten en benen deden pijn van de kou en ze wilde eigenlijk achter de boom vandaan komen en vragen of ze mee kon rijden, maar hoe moest ze verklaren dat ze zich verstopt had? Het was een domme reactie geweest en nu moest ze hier blijven. De man liep langzaam om de vrachtauto heen, haalde zijn schouders op, sprong weer in zijn wagen en reed weg. Toen was hij weg, en Daphne kwam langzaam achter de boom vandaan. Met een scheve glimlach sprak ze zichzelf toe.

'Stomkop. Nu kun je helemaal naar huis lopen in de ijskou. Eigen schuld.' Ze begon te neuriën, geamuseerd door haar eigen domheid; ze besefte dat ze te lang in de stad had gewoond. Er was geen reden waarom ze zich bedreigd had moeten voelen, behalve dat ze dat gevoel de laatste jaren steeds vaker had gehad. Het was alsof ze bangelijk was geworden doordat ze bijna geen contact met mensen meer had. En ze voelde zich altijd zo volledig verantwoordelijk voor Andrew dat ze plotseling doodsbang was dat er iets met haar zou gebeuren.

Ze liep nog een kilometer of twee over de weg en hoorde toen plotseling tot haar schrik een auto in de verte achter haar. Weer dacht ze erover van de weg af te gaan, maar ditmaal schudde ze haar hoofd en zei zacht tegen zichzelf: 'Er is niets om bang voor te zijn.' Ze voelde zich nog meer een idioot omdat ze hardop tegen zichzelf praatte, maar ze bleef bij haar besluit en ging aan de kant van de weg staan. Ze zag dezelfde vrachtwagen naderen als daarstraks. De vrachtauto stopte weer en ditmaal kon ze de man zien, want het licht ging aan toen hij het portier opende. Hij had een ruw gezicht, grijs haar, brede schouders en hij had een dikke schapenvachtjas aan die hij stevig om zich heen trok.

'Is dat uw auto verderop?'

Ze knikte en lachte zenuwachtig; ze zag dat hij grote, ruwe handen had toen hij ze uit zijn zakken haalde. Ze voelde dezelfde rilling van angst door zich heen gaan als daarstraks, maar ze dwong zichzelf niet op de vlucht te slaan. Als hij een fatsoenlijk man was, zou hij denken dat ze gek was. En als hij dat niet was, was het nu toch te laat om zich voor hem te verstoppen. Wat er ook gebeurde, ze zou het op de een of andere manier moeten klaren. Ze lachte, maar haar ogen waren op hun hoede. 'Ja, dat is mijn auto.'

'Ben ik u een eind terug gepasseerd?' Hij leek het verwarrend te vinden terwijl hij op haar neerkeek. 'Ik dacht dat ik iemand op de weg zag, maar toen ik stopte, was er niemand te zien. Toen ik verderop uw auto zag, dacht ik dat ik u over het hoofd had gezien.' Zijn ogen leken iets te begrijpen waarvan ze niet wilde dat hij het wist en zijn stem was laag, hees en zacht. 'Uw as is gebroken, zag ik. Kan ik u ergens heen brengen? Het is een vreselijk koude avond om te lopen.' Ze bleven zo even staan terwijl ze hem onderzoekend aankeek, en toen knikte ze.

'Dat zou ik erg prettig vinden. Dank u wel.' Ze hoopte dat hij dacht dat de trilling in haar stem van de kou kwam en zelf wist ze eigenlijk ook niet of dat zo was. Ze was verkleumd tot op het bot en ze kon het portier bijna niet open krijgen met haar verdoofde vingers. Hij opende het voor haar en ze kroop naar binnen, en even later was hij omgelopen naar zijn kant en schoof achter het stuur, bijna zonder naar haar te kijken.

'U hebt geluk gehad dat u niet met tachtig kilometer per uur op de grote weg reed. Had u van tevoren nog iets gemerkt?'

'Nee, hij knapte opeens en de voorkant zakte naar beneden en dat was het.' Ze voelde zich nu beter en het was heerlijk warm in de kleine vrachtwagen. Haar vingers deden pijn toen ze ontdooiden en ze blies erop. Hij gaf haar zonder iets te zeggen een paar dikke, met schapenvacht gevoerde handschoenen aan en die deed ze aan terwijl ze in de richting van haar huisje reden.

Het was bijna vijf minuten later toen hij weer iets tegen haar zei, met diezelfde zachte, hese stem. Alles aan hem ademde de ruige kracht van de bergen. 'Hebt u zich bezeerd?'

Ze schudde haar hoofd. 'Nee. Ik heb het alleen koud gekregen. Het zou nog een paar uur hebben geduurd voor ik thuis was.' Nu dacht ze er pas aan tegen hem te zeggen waar ze woonde.

'Is dat niet de oude hut van Lancaster?' Het leek hem te verbazen.

'Ik weet het eigenlijk niet. Het zal wel. Ik heb het huisje gehuurd van een vrouw die Dorsey heet, maar ik heb haar nooit persoonlijk ontmoet. Ik heb het allemaal per post geregeld.'

Hij knikte. 'Dat is haar dochter. De oude mevrouw Lancaster is vorig jaar overleden. Ik geloof dat haar dochter hier al twintig jaar niet meer terug is geweest. Ze woont in Boston. Ze is getrouwd met een of andere bedrijfsjurist.' Het was allemaal heerlijk dorps, iedereen wist alles van iedereen. Daphne moest glimlachen bij de gedachte dat ze daarstraks zo bang was geweest om aangevallen te worden. Deze man wilde haar alleen maar de plaatselijke roddels vertellen. 'Komt u ook uit Boston?'

'Nee. Uit New York.'

'Bent u hier om uit te rusten?' Het was loos gebabbel terwijl ze verder reden, maar Daphne zuchtte zacht. Ze wist eigenlijk niet of ze het hem wilde vertellen en het leek wel of hij dat meteen begreep. Hij stak zijn hand op, lachte haar verontschuldigend toe en richtte zijn ogen vervolgens weer op de weg. 'Laat maar. U hoeft geen antwoord te geven. Ik woon hier al zo lang dat ik mijn manieren vergeten ben. Iedereen hier stelt dat soort vragen, maar ik heb er niets mee te maken wat u hier doet. Het spijt me dat ik het gevraagd heb.'

Hij reageerde zo vriendelijk dat ze op haar beurt lachte. 'Het geeft niet. Ik ben hierheen gekomen om bij mijn zoontje te zijn. Ik heb hem kort geleden op school gedaan... op de Howarth School.' Ze had op het punt gestaan te zeggen 'op de dovenschool' maar de woorden wilden haar niet over de lippen komen. Nu keek de man haar weer aan; ze had het rustig kunnen zeggen, want hij wist wat de Howarth School was. Dat wist iedereen hier in het stadje. Het was geen schande en het was ook geen geheim.

'Hoe oud is uw zoontje?' En dan, met een bezorgde blik: 'Of ben ik weer nieuwsgierig?'

'Helemaal niet. Hij is vier.'

Hij fronste zijn voorhoofd en keek haar aan alsof hij het begreep. 'Het is vast verrekte moeilijk om hem daar achter te laten. Hij is nog erg jong.'

Het vreemde was dat ze opeens dingen aan hem wilde vragen. Hoe heette hij? Had hij kinderen? Ze waren plotseling reisgenoten geworden op de donkere buitenweg. Maar even later stopte hij voor haar huis en hij sprong naar buiten om haar te helpen uitstappen. Ze vergat haast de handschoenen terug te geven en ze keek met een glimlach op naar zijn ogen. 'Heel erg bedankt. Ik was nog in geen uren thuis geweest als u er niet geweest was.'

Hij lachte en ze kon humor in zijn ogen zien, waarvan ze tot nu toe nog niets had gemerkt. 'U had zich minstens een kilometer lopen kunnen besparen als u me de eerste keer vertrouwd had.' Ze bloosde in het donker en begon te lachen.

'Het spijt me erg... ik was bijna te voorschijn gekomen...' stamelde ze. Ze voelde zich een klein meisje naast deze reus van een man. 'Ik had me achter een boom verstopt en ik kwam bijna te voorschijn, maar ik voelde me zo stom omdat ik het nodig vond me te verstoppen.'

Hij grijnsde om haar bekentenis en bracht haar naar de deur. 'U had waarschijnlijk groot gelijk. Je weet maar nooit wie je tegenkomt en er zijn een stelletje maffe jongeren in deze stad. Die heb je tegenwoordig overal, niet alleen in New York. In elk geval ben ik blij dat ik u heb gevonden en u de wandeling heb kunnen besparen.'

'Ik ook.' Ze vroeg zich even af of ze hem moest vragen binnen te komen om een kopje koffie te drinken, maar dat leek toch niet helemaal op zijn plaats. Het was al negen uur, ze was alleen en ze kende hem niet echt.

'Laat me weten of er iets is wat ik voor u kan doen terwijl u hier bent.' Hij stak haar een stoere hand toe en ze voelde de krachtige greep ervan toen ze elkaar de hand drukten. 'Ik heet John Fowler.'

'Ik ben Daphne Fields.'

'Aangenaam kennis met u te maken.' Ze maakte de deur met haar sleutel open en hij wuifde terwijl hij terugliep naar zijn vrachtauto. Even later was hij weg en Daphne stond in het lege huisje en wenste dat ze hem had gevraagd binnen te komen. Dan had ze tenminste iemand gehad om tegen te praten.

Zelfs haar dagboek was die avond niet inspirerend. Ze moest steeds weer denken aan dat ruige gezicht, dat grijze haar en die krachtige handen, en ze merkte dat ze wonderlijk nieuwsgierig was naar die man.

7

De ochtend na Thanksgiving ging Daphne naar de Austrian Inn en babbelde zoals altijd even met mevrouw Obermeier. Ze at bacon en gebakken ei en croissants, en na het ontbijt ging ze met Franz praten om te vragen wat ze met haar auto moest doen. Hij wees haar de weg naar een van de plaatselijke garagebedrijven, waar ze vroeg of ze de auto naar de stad wilden slepen en ze reed met de takelwagen mee om de man te wijzen waar hij stond. Maar toen ze daar aankwamen, was de auto weg en het enige dat erop wees dat hij er wel was geweest, waren de bandensporen in de aarde naast de weg waaruit bleek dat hij was weggesleept.

'Iemand is u voor geweest, dame.' De jongen die haar naar de plek had gebracht, keek verbaasd. 'Hebt u iemand anders gevraagd om hem op te halen?'

'Nee.' Daphne keek met een geschrokken uitdrukking naar de plek waar haar auto had gestaan. Dit was duidelijk de plek, maar de auto was weg. 'Ik heb niemand gebeld. Denk je dat hij gestolen kan zijn?'

'Misschien. Maar u moet wel eerst bij de andere garages gaan kijken. Misschien heeft iemand hem voor u naar de stad gesleept.'

'Dat kan niet. Niemand wist waar hij was.' En ze kende niemand in de stad. Tenzij... maar dat leek toch erg onwaarschijnlijk. Ze kende hem immers niet. 'Hoeveel andere garagebedrijven zijn er?'

'Twee.'

'Goed, ik denk dat ik daar maar even moet gaan kijken. Daarna ga ik naar de politie.' Ze herinnerde zich wat John Fowler de vorige avond had gezegd over 'maffe jongeren' in de stad. Misschien had iemand hem gestolen, al was het niet bepaald een waardevolle buit, vooral niet met een gebroken as.

De jongen met de takelwagen zette haar af bij de eerste van de twee garages en nog voor ze naar binnen kon lopen om navraag te doen, zag ze haar auto, waar al aan gewerkt werd door twee jongens met jacks en spijkerbroeken, zware schoenen en handen vol smeer. 'Is deze auto van u?'

'Ja.' Ze was nog een tikje verbijsterd. 'Die is van mij.'

'Het ziet er niet best uit hier aan de onderkant.' Hij keek met een jongensachtige grijns naar haar op. 'Maar morgen hebben we hem weer in orde gemaakt. John Fowler zei dat u hem morgenmiddag moet hebben, maar dat lukt niet als u wilt dat we de rest ook doen.'

'Zei hij dat?' Dan was het hem toch geweest. 'Wanneer heeft hij hem hier gebracht?'

'Vanmorgen om een uur of zeven. Hij heeft hem hierheen gesleept met zijn vrachtwagen.'

'Weet je ook waar ik hem zou kunnen vinden?' Het minste wat ze kon doen was hem bedanken... en toen bloosde ze, omdat ze eraan dacht dat ze gisteravond nog bang was geweest dat hij haar misschien zou verkrachten. En nu bleek hij zo'n aardig iemand te zijn.

De beide jongens schudden hun hoofd in antwoord op haar vraag. 'Hij werkt buiten in het houthakkerskamp van Anderson, maar ik weet niet waar hij woont,' antwoordde de roodharige jongen met sproeten. Ze bedankte hem, stak haar handen in haar zakken en begon naar haar kant van het stadje te lopen. Ze was halverwege toen ze plotseling hoorde toeteren en zijn blauwe vrachtwagen naast haar zag afremmen, en ze keek met een brede lach naar hem op.

'Ik moet u heel hartelijk bedanken. Het is ontzettend aardig van u dat u...'

'Laat maar zitten. Wil je meerijden?' Ze aarzelde maar een fractie van een seconde en knikte toen, terwijl hij het portier openzwaaide. 'Spring er maar in.' En terwijl ze op de brede bank ging zitten, keek ze even naar hem, en zijn ogen lachten. 'Weet je zeker dat je je niet liever achter een boom wilt verstoppen?'

'Dat is gemeen!' Ze keek beschaamd en hij lachte met een diep grinnikend geluid. 'Ik was bang dat...'

'Ik weet waar je bang voor was en het was dan ook heel verstandig wat je deed. Maar toch...' hij keek haar met een brede lach aan '... is het wel een beetje beledigend. Zie ik er zo angstwekkend uit?' Maar toen hij zag hoe klein ze eigenlijk was, antwoordde hij voor haar. 'Ik neem aan dat ik voor zo'n onderdeurtje als jij wel een enge reus lijk, hè?' Zijn stem was plotseling zacht en zijn ogen hadden een vriendelijke uitdrukking. 'Ik wilde je niet bang maken.'

'Ik had je nog niet eens gezien toen ik achter die boom ging staan.' Ze bloosde nog steeds een beetje, maar er was ook een lach in haar ogen. Terwijl ze naar haar huisje reden, zuchtte ze even. 'Ik denk dat ik een beetje schrikachtig ben geworden sinds ik... sinds ik alleen ben met mijn zoontje. Het is een enorme verantwoordelijkheid. Als er iets met me zou gebeuren...' Haar stem stierf weg en ze richtte haar ogen weer op zijn gezicht. Ze vroeg zich af waarom ze dit tegen hem had gezegd, maar hij had iets erg geruststellends over zich.

Hij bleef even zwijgen en vroeg ten slotte: 'Ben je gescheiden?'

Ze schudde langzaam haar hoofd. 'Nee. Ik ben weduwe.' Vijf jaar lang had ze een hekel gehad aan dat woord. Het deed aan een spin denken.

'Wat naar voor je.'

'Ja, heel naar.' Ze glimlachte om zich niet zo ongelukkig te voelen, en ze stopten voor haar huis. 'Wil je misschien even binnenkomen voor een kop koffie?'

'Ja, lekker. Ik heb tot maandag vrij en ik heb alle tijd.' Hij volgde haar naar binnen, ze hingen hun jas op aan houten pinnen naast de deur en toen liep ze snel naar de keuken om de overgebleven koffie van die morgen op te warmen. 'De jongens van de garage zeiden dat je in het houthakkerskamp werkt,' zei ze achterom terwijl ze de koppen uit de kast pakte.

'Dat klopt, daar werk ik.' Ze draaide zich om en zag dat hij in de deuropening naar haar stond te kijken. Plotseling had ze een heel vreemd gevoel. Hij had haar de vorige avond van de weg opgepikt en nu stond hij plotseling bij haar in de keuken. Een houthakker, een volkomen vreemde, en toch had hij iets over zich waardoor ze wilde dat hij bleef. Ze voelde zich tegelijkertijd tot hem aangetrokken en toch bang, maar ze besefte dat als ze zich weer van hem afkeerde, niet hij degene was waar ze bang voor was, maar zijzelf. Bijna alsof hij voelde dat iets haar niet lekker zat ging hij de keuken uit, en hij ging op de bank in de woonkamer zitten om op haar te wachten. 'Zal ik een vuurtje maken?'

Haar reactie kwam onmiddellijk en hij zag iets verontrustends in haar ogen. 'Nee!' En toen, alsof ze voelde dat ze onwillekeurig een deel van zichzelf had blootgegeven: 'Het wordt hier binnen gauw te warm. Ik heb meestal geen...'

'Geeft niet.' Hij had iets heel bijzonders over zich. Het was alsof hij dingen begreep voor ze ze uitsprak, alsof hij dingen zag die niemand anders kon zien. Het voelde een beetje ongemakkelijk dat te beseffen, maar het was tegelijkertijd een opluchting. 'Ben je bang voor vuur?' De vraag werd heel eenvoudig gesteld en zijn stem was heel zacht toen ze snel ontkennend met haar hoofd begon te schudden, toen ophield, hem aankeek en knikte van ja. Ze zette de koffiekoppen op tafel en ging voor hem staan. 'Ik heb mijn man en mijn dochtertje verloren in een brand.' Die woorden had ze nog nooit tegen iemand gezegd; hij keek haar aan, haast alsof hij zijn armen naar haar zou kunnen uitsteken, en zijn zachte, grijze ogen keken diep in de hare.

'Was jij daar ook bij?' Zijn stem was zacht en ze knikte terwijl de tranen in haar ogen sprongen. Toen wendde ze haar ogen af en gaf hem zijn kop koffie aan. Maar er waren nog vragen in zijn ogen. 'Je zoontje ook?'

Ze zuchtte. 'Ik was toen zwanger, maar dat wist ik nog niet. Ze hebben me in het ziekenhuis in de twee maanden daarna zoveel medicijnen gegeven... voor de brandwonden... de infecties... kalmerende middelen... antibiotica... tegen de tijd dat ik wist dat ik zwanger was, was het te laat. Daarom is Andrew doof geboren.'

'Jullie leven nog, dat is het belangrijkste.' Hij begreep nu beter waarom ze zich zo verantwoordelijk voelde voor Andrew en hoe moeilijk het voor haar moest zijn om hem op de school achter te laten. 'Het leven is soms vreemd.' Hij leunde achterover tegen de bank, de koffiekop leek heel klein in zijn handen. 'Er gebeuren soms dingen die onbegrijpelijk zijn, Daphne.' Ze was verrast dat hij haar naam nog wist. 'Ik heb mijn vrouw vijftien jaar geleden verloren, bij een auto-ongeluk in een nacht dat het glad was. Zij was zo'n fijne vrouw, iedereen in de stad hield van haar.' Zijn stem werd zacht bij de herinnering en zijn ogen leken op een ochtendhemel. 'Ik heb het nooit kunnen begrijpen. Er zijn zoveel mensen die niet deugen. Waarom juist zij?'

'Dat gevoel had ik ook bij Jeff.' Het was voor het eerst dat ze met iemand over hem sprak, maar plotseling had ze de behoefte om met deze vreemde over hem te praten, na vijf lange, eenzame jaren. 'We waren zo gelukkig.' Er waren geen tranen in haar ogen toen ze dit zei, alleen een verbijsterde uitdrukking die John vanaf zijn plaats op de bank goed bekeek.

'Waren jullie al lang getrouwd?'

'Viereneenhalf jaar.'

Hij knikte. 'Sally en ik waren negentien jaar getrouwd. We waren allebei achttien toen we trouwden,' hij glimlachte, 'kinderen nog. We werkten hard samen, leden eerst een tijd honger, later hadden we het wel goed, we voelden ons goed bij elkaar. Het was alsof ze een deel van me was geworden. Ik heb het er heel moeilijk mee gehad toen ik haar verloor.'

Ditmaal troostten Daphnes ogen hem. 'Ik ook, toen ik Jeff verloor. Ik geloof dat ik ongeveer een jaar verdoofd rond heb gelopen. Tot nadat ik Andrew had gekregen.' Ze glimlachte. 'Daarna had ik het zo druk met hem dat ik er niet meer zoveel aan dacht... behalve af en toe... bijvoorbeeld 's nachts.' Ze zuchtte zacht. 'Hadden jullie kinderen, John?' Het was iets nieuws, hem bij de voornaam te noemen en haar eigen naam uit zijn mond te horen, en het ging haar nog niet gemakkelijk af.

'Nee. We hebben nooit kinderen gekregen. Eerst wilden we geen kinderen. We wilden niet zo zijn als de anderen, al die jongelui die meteen trouwden als ze van school af kwamen en binnen drie jaar vier kinderen kregen, en vervolgens niets deden dan klagen en elkaar haten. Wij zorgden ervoor dat we de eerste paar jaar geen kinderen kregen en toen besloten we dat het ons wel beviel zo samen. Ik heb het eigenlijk nooit erg gevonden... tot na haar dood. Jij boft dat je Andrew hebt.'

'Dat weet ik.' Haar ogen glansden toen ze aan het geliefde kind dacht. 'Soms denk ik dat hij nog meer voor me betekent omdat... hij zo is als hij is.'

'Durf je het woord niet goed uit te spreken?' Zijn stem was zo vriendelijk, zo zachtaardig, dat ze bijna wilde huilen, of haar gezicht tegen zijn borst drukken en zijn armen om haar heen voelen.

'Soms. Ik vind het vreselijk wat het voor hem zal inhouden.'

'Het zal inhouden dat hij wat meer zijn best moet doen, dat hij er niet komt als hij de dingen op hun beloop laat. Misschien wordt hij er beter en sterker door, dat hoop ik voor hem. Volgens mij is dat bij jou gebeurd door wat je hebt doorgemaakt. De gemakkelijkste weg is niet altijd de beste, Daphne. Dat denken we wel, maar kijk maar eens naar mensen voor wie je respect hebt in het leven, dat zijn meestal mensen die hebben doorgezet toen het minder gemakkelijk ging, overlevers die gegroeid zijn door het verdriet. Mensen die het gemakkelijk hebben, maken nooit zo'n sterke indruk. Het zijn de anderen, de mensen die bergen beklimmen, die builen op hun hoofd hebben en schrammen in hun gezicht en bloedende schenen, die de moeite waard zijn. Het valt niet mee om dat aan te zien maar misschien is het zo voor jouw kind.'

'Ik wil niet dat het zo gaat voor hem.'

'Natuurlijk niet. Wie wel? Maar hij zal het redden. Dat heb jij ook gedaan. En het kan niet gemakkelijk geweest zijn. Je moet het verdomde zwaar hebben gehad.'

Ze keek hem nadenkend aan vanaf haar kant van de bank. Hij hield haar blik vast. 'Ik heb het soms nog zwaar.'

Hij knikte. 'Wat doe je zoal wanneer je niet in een blokhut woont?'

Ze aarzelde even, terugdenkend aan de afgelopen vijf jaar. 'Voor Andrew zorgen.'

'En nu hij op die school zal zijn?'

'Dat weet ik nog niet. Vroeger werkte ik voor een tijdschrift, maar dat is lang geleden.'

'Vond je het leuk?'

Ze dacht er een minuut over na en knikte. 'Ja, ik vond het leuk. Maar ik was toen een stuk jonger. Ik weet niet of ik het nu nog zo leuk zou vinden. Het was een enige baan toen ik met Jeffrey getrouwd was, maar dat is al zo lang geleden...' Ze lachte naar hem met het gevoel dat ze stokoud was. 'Ik was toen al vierentwintig.'

'En nu ben je hoe oud?' Hij grijnsde geamuseerd. 'Vijfentwintig? Zesentwintig?'

'Negenentwintig.' Ze zei het op sombere toon en hij lachte.

'Natuurlijk. Ik had geen idee dat je zo oud was. Ik, beste meid, ben maar liefst tweeënvijftig. Negenentwintig heeft voor mij iets van prille jeugd.' Hij zag eruit als tweeënvijftig, maar toch ook weer niet. Hij had een soort wijsheid, een ouderdom, iets zeldzaams over zich. Zoiets als goede cognac.

Ze dronken de rest van hun koffie op. Toen stond hij op en keek de kamer rond. 'Ben je hier gelukkig, Daphne? Het is een gezellig huisje.'

'Het bevalt me goed. Soms denk ik dat ik hier maar blijf.' Ze glimlachte en keek naar hem. Hij was een mooi, mannelijk dier, zelfs al was hij tweeënvijftig.

'Waarom zou je hier willen blijven? Voor jezelf of vanwege Andrew?'

Ze wilde zeggen dat ze dat niet wist, maar ze wist het wel. Het was om hem en hij zag het antwoord in haar ogen. 'Je moet binnenkort toch maar eens teruggaan naar New York, mooie dame. Je moet hier niet gaan zitten verpieteren in een blokhut en alleen maar voor je kind leven. Je moet terug naar je eigen mensen, je eigen soort; je moet bezig zijn, werken, met vrienden optrekken. Ik krijg het gevoel dat je al die jaren een soort winterslaap hebt gehouden, maar zal ik je eens wat zeggen? Je moet je leven niet verspillen. Op een dag zul je wakker worden en dan ben je even oud als ik, en dan vraag je je af wat je eigenlijk met je leven hebt gedaan. Je hebt meer in je, dat zie ik gewoon.'

Haar ogen keken in de zijne en hij zag al het verdriet van het verlies en de tijd. 'Dat weet ik nog zo net niet. Ik heb helemaal geen duidelijke doelen in mijn leven, geen drang om iets gedenkwaardigs te creëren, geen dromen van grote dingen. Waarom zou ik hier niet gelukkig kunnen zijn?'

'En wat zou je dan doen? Op bezoek gaan bij Andrew? Je aan hem vastklampen terwijl je hem juist vrij zou moeten laten? Over donkere buitenwegen lopen als je auto het begeeft? In de Austrian Inn gaan dineren op zaterdag? Kom nou, dame, ik weet niet waar je in je leven bent geweest, maar ik hoef alleen maar naar je te kijken om te kunnen zeggen dat je meer verdient.'

'O ja? Waarom?'

'Omdat je pienter bent en verdomd mooi. Of je dat nou wilt weten of niet.' Toen bloosde ze en hij lachte haar toe terwijl hij zijn jack pakte. 'En nu ik je de oren van het hoofd heb gekletst en je verveeld heb met mijn gepreek, stap ik maar eens op om te gaan kijken wat die knulletjes in de garage met je as aan het doen zijn.'

'Dat hoef je niet te doen.' Gedurende een krankzinnig ogenblik wilde ze niet dat hij wegging. Ze voelde zich op haar gemak nu hij er was, en veilig en gelukkig. En nu zou ze weer alleen zijn. Vijf jaar lang had ze dat niet echt vervelend gevonden en nu plotseling weer wel.

Maar hij lachte vanuit de deuropening naar haar. 'Ik weet dat ik het niet hoef te doen, maar ik wil het doen. Ik mag jou wel, Daphne Fields.' En toen, haast terloops: 'Wil je een keer met me gaan eten in het hotel? Ik beloof dat ik niet zal preken of redevoeringen zal houden. Ik kan er alleen niet tegen te zien dat mooie jonge meisjes hun leven verdoen.'

'Ik wil heel graag met je gaan eten, John.'

'Mooi. Laten we dat dan doen.' Hij keek even nadenkend en lachte toen naar haar. 'Is morgenavond te snel?' Ze schudde langzaam haar hoofd en vroeg zich af wat ze aan het doen was, wie deze man was en waarom ze zo sterk de behoefte voelde om hem beter te kennen, om bij hem te zijn.

'Dat lijkt me heel goed.'

'Dan kom ik je om halfzeven halen. Plattelandstijd.' Hij knikte haar toe, glimlachte, beende toen de deur uit en deed hem zacht achter zich dicht terwijl zij bij het raam ging staan om hem na te kijken. Hij wuifde nog een keer toen hij zijn vrachtwagen de oprit uitreed, en toen was hij weg, in een golf van opspattend grind. Ze bleef een tijd staan kijken naar de lege weg en vroeg zich af welke kant haar leven opging en wie John Fowler werkelijk was.

8

Op zaterdagavond kwam John precies om halfzeven bij haar huisje aan. Hij had dezelfde schapenvachtjas aan, maar daaronder droeg hij nu een grijze broek, een blazer, een overhemd en een stropdas. Het waren geen dure of chique kleren, maar zoals hij ze droeg, hadden ze toch een zekere stijl. Hij was zo supermannelijk gebouwd dat alles aan hem er geweldig uitzag, en Daphne vond het roerend dat hij zich netjes had aangekleed om met haar uit eten te gaan. De man had een soort ouderwetse ridderlijkheid over zich die haar erg prettig aandeed.

'O, wat zie je er mooi uit, Daphne.' Ze had een witte rok aan en een blauwe coltrui die bijna precies de kleur van haar ogen had, en daarover droeg ze een korte lamswollen mantel waarin ze op een kleine Franse poedel leek. Alles aan haar leek zacht en klein, maar toch had deze vrouw zo'n krachtige uitstraling dat haar kleine formaat soms niet leek te kloppen. Ze had haar haar opgestoken in een eenvoudige wrong, waar hij met belangstelling en een verlegen glimlach naar keek. 'Draag je je haar nooit los?'

Ze aarzelde even en schudde toen haar hoofd. 'De laatste tijd niet.' Ze had haar haar vaak los gedragen voor Jeff, zodat het over haar schouders golfde. Maar dat hoorde allemaal bij een andere tijd, een ander leven, bij een vrouw die ze was geweest voor een andere man.

'Ik zou het heel graag een keer los willen zien.' Hij grinnikte binnensmonds terwijl hij naar haar ogen keek. 'Ik moet je waarschuwen dat ik een zwak heb voor blonde schoonheden.' Maar ook al plaagde hij haar en al zag ze interesse in zijn ogen, ze voelde zich veilig toen ze naast hem het huis uit ging. Dat had ze al eerder gemerkt in zijn gezelschap. Misschien kwam het doordat hij zo groot was of misschien door zijn bijna vaderlijke manier van doen, maar ze voelde zich altijd veilig naast hem, alsof hij voor haar zou zorgen, wat er ook gebeurde. Maar ze was nu zelf ook veranderd. Ze wist dat ze voor zichzelf kon zorgen. Dat had ze niet geweten toen ze met Jeff trouwde. Ze had deze man niet nodig. Ze vond hem aardig.

Hij reed met haar naar de Austrian Inn waar ze zouden gaan eten. De Obermeiers leken verbaasd hen samen te zien en zorgden dat ze het allebei goed naar hun zin hadden. Ze behoorden beiden tot de gasten op wie ze erg gesteld waren, en toen het in de keuken wat rustiger werd na de gejaagde drukte van het diner, keek Hilda haar man met een triomfantelijke grijns aan. 'Hoe zou ze hem ontmoet hebben, denk je?'

'Dat weet ik niet, Hilda. En daar hebben wij ook niets mee te maken.' Hij berispte haar vriendelijk, maar haar nieuwsgierigheid en verbazing waren sterker.

'Weet je wel dat hij hier nooit meer is komen eten sinds het overlijden van zijn vrouw?'

'Weet jij wel dat je niet zo moet kletsen, Hilda? Het zijn volwassen mensen, en wat ze doen, moeten ze zelf weten. En als hij met een mooie vrouw uit eten wil gaan, waarom niet?'

'Zei ik dan dat het niet goed was? Ik vind het fantastisch.'

'Mooi. Ga ze dan hun koffie brengen en hou verder je mond.' Hij gaf haar een zacht tikje op haar achterste en ging terug om te kijken of al zijn gasten hadden wat ze moesten hebben. Even later zag hij John en Daphne bij hun kopje koffie zitten praten; hij vertelde haar iets grappigs en zij lachte als een klein meisje.

'En wat zei je toen tegen ze?' Haar ogen lachten nog steeds.

'Dat als ze geen houthakkerskamp konden beheren, ze maar een balletgezelschap moesten gaan leiden. En wat dacht je? Een halfjaar later verkochten ze de onderneming en kochten ze een soort dansgroep in Chicago.' Hij schudde zijn hoofd, met een lach in zijn ogen. 'Die idioten.' Hij had haar verteld over de twee mafketels uit New York die een paar jaar geleden hadden bedacht dat ze een bedrijf wilden kopen om het te exploiteren en zodoende een fiscaal voordeel te behalen. 'Wat dacht je, ik heb dat bedrijf niet op poten gezet om het door twee ezels uit New York naar de knoppen te laten helpen. Niet op die manier.'

'Hou je van dat werk, John?' Ze was geïntrigeerd. Hij was duidelijk intelligent, belezen, hij wist wat er in de wereld gebeurde, en toch had hij zijn hele leven in dit kleine dorp in New England gewoond, en met zijn sterke rug en zijn handen gewerkt.

'Ja, ik hou ervan. Het past bij me. Ik zou nooit gelukkig kunnen zijn op een kantoor. Ik had een kantoorbaan kunnen hebben. Sally's vader was hier directeur van een bank en hij wilde niets liever dan dat ik bij hem kwam werken, maar dat was niets voor mij. Dit ligt me beter, de hele dag in de buitenlucht, omgaan met de mannen, met mijn handen werken.' Hij glimlachte. 'Ik ben een arbeider in hart en nieren, mevrouw Fields.' Maar het was duidelijk dat hij veel meer was. Maar het werken met zijn handen had hem een aardsheid gegeven, een kracht, een reële instelling en een kans om de menselijke aard te leren kennen. Hij was een wijs man, en naarmate de avond vorderde, ontdekte ze dat ze dat in hem waardeerde. Bij het dessert keek hij haar een lang ogenblik aan en nam toen haar hand in de zijne. 'We hebben allebei veel verloren, jij en ik, en toch zitten we hier, sterk en levend; we hebben het overleefd.'

'Ik ben er niet altijd even zeker van geweest dat ik het zou overleven.' Het was een opluchting dat aan iemand te kunnen toegeven.

'Jij zult het altijd overleven. Maar dat weet je nog niet, hè?'

'Ik twijfel er soms aan. Soms denk ik dat ik het geen dag meer zal volhouden.'

'Je zult het volhouden.' Hij zei het met een kalm vertrouwen. 'Maar misschien is het langzamerhand tijd dat je ermee ophoudt alléén tegen alles te vechten.' Hij had meteen aangevoeld dat er al heel lang niemand in haar leven was geweest. Ze had het soort stil verdriet van een vrouw die bijna de zachte aanraking van de liefde vergeten is. 'Is er sinds het overlijden van je man iemand in je leven geweest, Daphne, of mag ik dat niet vragen?'

Ze glimlachte verlegen; haar reusachtige korenbloemblauwe ogen leken plotseling nog groter. 'Je mag het vragen. Nee, er is niemand geweest. Dit,' ze bloosde en hij voelde een bijna onweerstaanbare aanvechting haar te kussen, 'dit is zelfs de eerste keer dat ik met een man uitga... sinds...' Ze hoefde de rest niet te zeggen. Hij begreep het.

'Wat zonde van zo'n mooie vrouw.' Maar dit keer waren zijn woorden te veel en ze wendde haar ogen af.

'Het was beter zo. Zo kon ik meer van mezelf aan Andrew geven.'

'En nu?'

'Ik weet het niet...' Ze keek onzeker bij deze woorden. 'Ik weet niet wat ik zonder hem ga doen.'

'Ik denk,' hij keek naar haar terwijl hij zijn ogen een beetje dichtkneep, 'ik denk dat je iets heel belangrijks gaat doen.'

Ze lachte en schudde haar hoofd, omdat ze het grappig vond wat hij zei. 'Wat dan bijvoorbeeld? Me kandidaat stellen voor het Congres?'

'Misschien, als dat is wat je wilt. Maar dat is het niet. Er zit bij jou iets diep vanbinnen, Daphne, dat graag naar buiten wil komen. En misschien zul je het binnenkort laten komen.' Zijn woorden troffen haar diep. Ze had vaak dezelfde gedachte gehad en de enige manier om haar gevoelens de vrije loop te laten, waren haar dagboeken. Ze dacht er even over hem daarover te vertellen, maar kreeg opeens het gevoel dat het maar onnozel was. 'Zullen we een eindje gaan wandelen?' Ze stonden op en hij volgde haar naar buiten terwijl mevrouw Obermeier met onmiskenbaar genoegen naar hen keek. 'Je hebt hier vrienden gemaakt, kleintje.' Hij keek glimlachend op haar neer terwijl ze naar buiten liepen. 'Mevrouw Obermeier vindt je aardig.'

'Ik vind haar ook aardig.' Ze liepen een tijdlang zwijgend naast elkaar door de verlaten straten en toen stopte hij haar gehandschoende hand onder zijn arm.

'Wanneer krijg ik Andrew te zien?' Het leek vast te staan dat hij Andrew te zien zou krijgen, de vraag was alleen wanneer. Het was alsof deze man in twee dagen een deel was geworden van haar leven en ze wist niet goed waar dat op uit zou lopen; ze wist wel dat ze het prettig vond. Ze voelde zich plotseling bevrijd van alle banden die haar jarenlang hadden omsloten en ze voelde zich een beetje op drift geraakt, maar dat was een prettig gevoel.

Ze wendde haar gezicht omhoog naar het zijne terwijl ze verder liepen en keek naar het krachtige profiel naast haar. Ze wist niet wat hij precies zou zijn in haar leven, maar ze wist al zeker dat hij haar vriend zou zijn. 'Zou het morgen kunnen? Ik was van plan morgenmiddag op bezoek te gaan. Wil je mee komen?'

'Graag.'

Ze liepen langzaam terug naar zijn vrachtwagen en hij bracht haar naar huis. Hij liep met haar mee tot bij de deur; ze vroeg hem niet binnen te komen en hij leek dat ook niet te verwachten. Ze wuifde terwijl ze de deur sloot en hij ging in zijn wagen zitten en reed weg, vervuld van gedachten over Daphne.

9

Andrew stond buiten te wachten met twee leidsters en een paar andere kinderen toen Daphne en John bij de school arriveerden, en ze zag meteen een argwanende uitdrukking in de ogen van haar zoon. Hij wist niet wie deze man was en hij voelde zich misschien bedreigd door Johns grootte. Maar Daphne had het gevoel dat hij het eigenlijk niet prettig vond zijn moeder in gezelschap van iemand anders te zien. Hij had een instinctieve bezitterigheid ten opzichte van haar, die ze alle gelegenheid had gegeven zich te ontwikkelen.

Ze nam hem snel in haar armen en kuste zijn wang en zijn nek en legde haar gezicht tegen het zijne aan, zodat ze de vertrouwde warmte voelde van dit kind dat zozeer een deel van haar was. Toen maakte ze zich van hem los en zei in gebarentaal tegen hem dat dit een vriend van haar was, zoals hij zelf vrienden had op school. En dat hij John heette. En John knielde naast hem op de grond neer. Hij kende geen van de gebaren die Daphne al had geleerd, maar hij scheen met het jongetje te communiceren door middel van zijn ogen en zijn reusachtige, zachte handen, en na een paar minuten kwam Andrew aarzelend naar hem toe, als een voorzichtig jong hondje. Zonder een woord tegen hem te zeggen stak John zijn hand uit en pakte Andrews handje beet. Toen begon hij tegen hem te praten, met een diepe, zachte stem, en Andrew keek naar hem. De ogen van de jongen bleven gefascineerd in Johns ogen kijken en een paar keer knikte hij, alsof hij hem begreep. De twee leken elkaar volkomen te accepteren en Daphne keek gefascineerd toe. En toen nam Andrew, zonder iets tegen haar te zeggen, John mee om met hem onder een boom te gaan zitten en te 'praten'. Het kind maakte gebaren, de man sprak, en ze leken elkaar te begrijpen alsof ze altijd bevriend waren geweest. Daphne bleef uit de verte gefascineerd staan kijken; ze voelde een golf van emotie in zich opkomen, gedeeltelijk verdriet omdat ze weer een stukje van Andrew was kwijtgeraakt, en gedeeltelijk vreugde omdat ze zag hoe John zich openstelde voor dit kind waar ze zo zielsveel van hield. En ergens diep vanbinnen vond ze het ook naar om te zien dat de deuren naar Andrews zwijgende wereld zo gemakkelijk openzwaaiden voor John, terwijl zij zo lang zoveel moeite had moeten doen om ze te ontsluiten. Maar alles werd overheerst door tedere gevoelens zowel voor John als voor Andrew toen ze ten slotte hand in hand glimlachend naar haar terugkwamen. Toen begonnen ze te spelen en even later lachten ze alle drie. De uren tot het avondeten vlogen als minuten voorbij. Daphne liet John de school zien en was er plotseling trots op dat ze had gedaan wat voor Andrew het beste was. En nadat ze de kamer hadden bekeken waar Andrew sliep en naar beneden liepen, keek John naar haar met een warmte die over haar heen spoelde als een zomer aan de Middellandse Zee.

'Heeft iemand weleens tegen je gezegd hoe geweldig je bent, kleintje?' Ze bloosde en hij legde zijn arm om haar schouders en drukte haar tegen zich aan. Het was de eerste keer dat ze hem zo dichtbij voelde. Het was een sterk gevoel en ze deed haar ogen dicht in zijn omhelzing. 'Je bent dapper en je bent fantastisch. Je hebt iets geweldigs voor Andrew gedaan en het zal jullie allebei goed doen,' en toen met een zachte stem die haar volkomen verraste: 'en daarom hou ik van je.' Ze bleef hem even met grote ogen aankijken en wist niet wat ze moest zeggen, en hij glimlachte en boog zich om haar op haar voorhoofd te kussen. 'Het is goed hoor, Daphne, ik zal je geen pijn doen.'

'Dank je.' Ze wist eigenlijk niet waarom ze dat zei, maar plotseling deed ze haar armen om zijn middel en drukte hem tegen zich aan. Ze had een wanhopige behoefte gehad aan iemand die tegen haar zei wat hij zojuist had gezegd: dat ze Andrew niet in de steek had gelaten, dat het in orde was, dat het goed was wat ze had gedaan. 'Heel erg bedankt.'

Hij gaf haar even een kneepje en liep toen de trap verder af; beneden waren Andrew en de anderen klaar om aan tafel te gaan. Het was voor hen tijd om weg te gaan en ditmaal moest Andrew even huilen voor ze weggingen. Daphne hield hem met tranen in haar ogen tegen zich aan en fluisterde zacht tegen zijn wang: 'Ik hou van je.' Vervolgens hield ze hem een eindje van zich af, zodat hij haar mond kon zien die de woorden vormde, en hij stortte zich weer woest in haar armen en maakte een brommend geluid, dat bij hem 'ik hou van je' betekende. Toen kwam mevrouw Curtis naar hen toe, raakte met een warme glimlach zijn wang aan en vroeg hem in gebarentaal of hij nu aan tafel wilde komen zitten. Hij weifelde nog even, toen knikte hij en lachte, en gebaarde van ja. Daarna wuifde hij even, gaf Daphne een kus, keek naar John met een blik die vriendschap uitdrukte, en ging vervolgens naar de anderen toe.

'Wil je al gaan of wil je nog even wachten?' John wilde haar niet haasten. Hij kon bijna zelf de nieuwe pijn voelen die zij voelde. Maar ze knikte langzaam, met haar ogen nog steeds op haar kind gericht, en toen draaide ze zich om en keek op naar John, dankbaar dat hij er was. 'Gaat het wel?'

'Ja. Laten we gaan.'

Hij volgde haar naar buiten en ze stelde met verbazing vast hoe fijn het was het gevoel te hebben dat er nu eens iemand voor haar zorgde. En plotseling, toen de koude nachtlucht hen buiten in het gezicht sloeg, wilde ze gaan rennen. Het verdriet van het afscheid van Andrew zakte al weg en ze voelde zich meer levend dan ze zich in jaren had gevoeld. Ze begon plotseling te lachen en huppelde als een klein meisje naar de vrachtwagen, terwijl John naast haar liep.

'Hij is een fantastisch joch, weet je dat?' Terwijl hij de motor startte, keek hij haar aan, haast alsof hij even trots op de jongen was als zij. 'Je hebt het geweldig gedaan.'

'Zo is hij gewoon. Ik weet niet of ik er een aandeel in heb gehad.'

'Ja, dat heb je zeker. Als je dat maar goed onthoudt.' Zijn stem klonk bijna streng terwijl ze van de school wegreden, en hij zag tot zijn genoegen dat ze er nog steeds blij uitzag. 'Zullen we weer bij het hotel gaan eten? Ik heb zin om iets te vieren, al weet ik niet eens wat.' Hij wierp een blik op haar en toen hun ogen elkaar ontmoetten, bleven ze elkaar aankijken. Er begon een krachtige band tussen hen te ontstaan en ze had hem zojuist laten delen in een belangrijk deel van haar leven. Hij was geroerd en verheugd dat ze hem met Andrew kennis had laten maken.

'Wat zou je ervan vinden als ik in plaats daarvan voor je kom koken?'

'Kun je dan koken?' Hij plaagde haar en ze begonnen allebei te lachen. 'Ik eet erg veel.'

'Wat zou je zeggen van spaghetti?'

'Is dat alles?' Hij keek ontsteld en ze lachte, voelde zich een kind, en plotseling dacht ze zonder speciale reden terug aan de eerste keer dat ze in haar flat voor Jeff had gekookt. Dat was een eeuwigheid geleden geweest en ze besefte met schaamte dat het nu allemaal erg vaag leek, lang geleden en ver weg, en niet helemaal reëel. Ze had nu weleens het gevoel dat de herinneringen aan Jeff steeds vager werden. 'Alleen spaghetti?' Johns stem bracht haar terug in het heden.

'Goed, met biefstuk dan? En een salade erbij.'

'Dat accepteer ik. Met genoegen,' zei hij erbij, en ze begon weer te lachen.

'Het zal vast een lieve duit kosten om jou te eten te geven, John Fowler.'

Hij keek geamuseerd naar de uitdrukking op haar gezicht. 'Maak je niet ongerust. Ik verdien goed met houthakken.'

'Maar is dat niet gevaarlijk?' Haar voorhoofd plooide zich fronsend. En het deed hem plezier dat ze bezorgd was.

'Soms. Niet erg vaak. De meeste mannen weten wat ze doen. Alleen voor de groentjes moet je oppassen. De jongelui die een zomer komen werken. Die kunnen je dood zijn als je niet oppast.'

Ze knikte zwijgend en ze stopten voor haar huis en gingen naar binnen. Het volgende halfuur had ze het druk met koken. Hij dekte de tafel en bakte de biefstukken, zij maakte de spaghetti en de salade. Hij keek verlangend naar de open haard en ze wist meteen waar hij aan dacht. 'Het is goed hoor, John. Ga je gang, als je wilt. Deze kamer ziet er vast mooi uit als er een haardvuur brandt.'

'Dat hebben we niet nodig. Hij is ook al mooi zonder vuur.' Maar opeens wilde ze dat hij een vuur aanlegde. Ze wilde het verleden achter zich laten. Ze had genoeg van de angsten, de gevoeligheden en de pijn van het verleden. 'Toe maar. Maak het vuur aan.' Hij had iets over zich dat haar een dapper gevoel gaf.

'Ik wil niet dat je je naar gaat voelen, Daphne.'

'Dat gebeurt niet. Ik vind dat het tijd is om het verleden achter me te laten.' Het was een vreemd gevoel dit te zeggen, maar het voelde nu eindelijk niet meer als verraad. Hij liet de tafel voor wat hij was om een blok hout in de haard te leggen, en gooide er wat aanmaakblokjes bij. Het vuur brandde snel en ze zat er lange tijd naar te staren, niet zozeer denkend aan die noodlottige kerstavond, maar aan de vele malen dat Jeff en zij op zondagavond thuis lekker bij het vuur de kranten hadden zitten lezen. Zonder een woord te zeggen stak John over de tafel zijn hand uit en pakte de hare, en ze merkte dat ze dacht aan zijn arm om haar schouders bij de school, en hoe fijn het was om naast hem te staan.

'Waar dacht je aan? Je zag er heel gelukkig uit.'

Haar ogen gloeiden in het licht van het vuur en hij dacht dat ze aan Jeffrey had gedacht.

'Ik dacht aan jou. Ik ben blij dat je me laatst van de weg hebt opgepikt.'

Hij glimlachte ook om de herinnering. 'Ik zou je eerder hebben opgepikt als je je niet verstopt had.' Ze lachten allebei bij de gedachte, en ze haalde twee koppen dampende koffie. 'Je kunt goed koken.'

'Bedankt. Jij ook. De biefstukken waren precies goed.'

Hij glimlachte bijna treurig. 'Ik heb veel oefening gehad. Ik heb vijftien jaar voor mezelf gekookt.'

'Waarom ben je nooit hertrouwd?'

'Ik heb het nooit gewild. Ik heb nooit iemand leren kennen om wie ik zoveel gaf.' Tot nu, wilde hij zeggen, maar hij wilde haar niet laten schrikken, en hij wist dat ze ervan zou schrikken. 'Ik denk dat ik niet opnieuw wilde beginnen. Maar jij bent daar jong genoeg voor, kleintje. Je moet het binnenkort maar eens doen.'

Ze schudde nadenkend haar hoofd, terwijl ze naar hem opkeek. 'Ik denk het niet. Je kunt niets "opnieuw" doen in het leven, je kunt niet terughalen wat geweest is. Dat gebeurt maar eens in je leven.'

'Die ene ervaring wel. Maar er komen andere ervaringen, die even belangrijk zijn. Ze zijn alleen anders.'

'Dat moet jij nodig zeggen. Je bent niet anders dan ik.'

'Ja, ik ben wel anders. Jij hebt meer geluk gehad.'

'O ja? Waarom?'

'Jij hebt Andrew.' Ze glimlachten beiden. 'Soms kom ik een kind tegen waardoor ik spijt krijg dat ik geen kinderen heb gekregen.'

'Het is nog niet te laat.' Maar daar moest hij om lachen. 'Ik ben een oude man, Daphne Fields. Ik ben tweeënvijftig. Jezus, ik ben oud genoeg om je vader te zijn.' Maar daar moest ze alleen om glimlachen. Ze zag hem niet in dat licht, en zijn gevoelens voor haar waren ook niet vaderlijk. Ze waren vrienden op verschillende niveaus. En ze had nog nooit een vriend gehad zoals hij. Misschien omdat ze nooit de vrouw was geweest die ze nu was. In de loop van de jaren was ze sterk geworden, sterker dan ze ooit had kunnen denken. Ze kon zich met elke man meten. Zelfs met een man zoals John.

Ze zaten een tijdje op de bank in het vuur te kijken en het was wonderlijk hoe prettig ze zich voelde naast hem. Hij had iets ontspannens en ongehaasts over zich, alsof hij een heel leven voor zich had en alle tijd om van elk kostbaar moment te genieten. En de scherpgesneden vormen van zijn gezicht zagen er prachtig uit in het licht van het vuur.

'John...' Ze wist niet goed hoe ze moest zeggen wat ze voelde. Misschien zou ze het later in haar dagboek kunnen zeggen.

'Ja, kleintje?'

Maar ze kon de goede woorden niet vinden. Uiteindelijk zei ze met een zachte, hese stem wat ze kon zeggen. 'Ik ben blij dat ik je heb ontmoet.'

Hij knikte langzaam; hij voelde precies wat zij voelde en was zich bewust van de rust en het begrip die tussen hen stroomden. Toen legde hij zijn arm om haar schouders en ze voelde dezelfde kalme kracht die ze eerder op die avond zo prettig had gevonden. De zwaarte van zijn arm, het gevoel van zijn hand, zijn geur naast haar, het deed haar allemaal prettig aan. Die geur was een pittig mengsel van aftershave, wol, frisse lucht en tabak. Hij rook net zoals hij eruitzag, naar een sterke, aantrekkelijke man die zijn hele leven te midden van bomen en bergen had gewoond. Toen keek hij op haar neer en zag een traan over haar wang kruipen. Hij schrok ervan en trok haar dichter tegen zich aan. 'Ben je bedroefd, liefje?' Zijn stem was heel diep en teder, maar ze schudde haar hoofd.

'Nee... ik ben heel gelukkig... gewoon om hier zo te zitten...' Toen keek ze naar hem op. 'Je denkt waarschijnlijk dat ik getikt ben. Maar ik leef weer. Ik heb het gevoel dat ik heel lang halfdood ben geweest. Ik dacht...' Het was moeilijk om de woorden uit te spreken, maar het moest. 'Ik dacht dat ik ook dood had moeten zijn, omdat zij dood waren. Ik ben alleen doorgegaan met leven vanwege Andrew. Ik leefde alleen voor hem.' En nu leefde ze weer voor zichzelf. Eindelijk.

Hij leek eindeloos lang te wachten, met zijn gezicht vlakbij het hare, en naar haar te kijken. 'Je hebt nu recht op je eigen leven. Je hebt je schulden afbetaald.' Toen kuste hij haar voorzichtig op de mond en het was alsof er een pijl door haar heen schoot. Zijn aanraking drong door tot in haar diepste kern en toen hun lippen elkaar raakten en hij haar omvat hield, stokte haar adem. Vervolgens nam hij haar gezicht tussen zijn handen en zat kalm naar haar te kijken. 'Waar was jij toch mijn hele leven, Daphne Fields?' Hij kuste haar weer en nu deed ze haar arm om zijn nek en hield hem tegen zich aan. Ze had het gevoel dat ze zich een leven lang aan hem vast wilde klampen om hem nooit meer los te laten, en hij hield haar vast alsof hij wilde dat ze dat deed.

Zijn handen begonnen na een tijdje langzaam over haar schouders te gaan en toen gleden ze zachtjes naar haar borsten en ten slotte onder haar trui. Ze gaf een zacht kreungeluidje en hij drukte haar tegen zich aan, want hij voelde de stijgende hartstocht in haar. Na enige tijd hield hij op, schoof van haar af en keek in haar ogen. 'Ik wil niets doen wat jij niet wilt, kleintje. Ik ben een oude man. Ik wil je niet misbruiken.' Maar ze schudde haar hoofd en kuste hem terwijl hij de haarspelden uit haar haar trok en de wrong losmaakte zodat het over haar rug en schouders golfde. Hij liet er zijn vingers doorheen gaan, en raakte weer haar gezicht en haar borsten aan. Toen gingen de grote handen zacht naar haar benen en ze kronkelde van genot toen hij haar aanraakte.

'Daphne... Daphne...' Hij fluisterde haar naam terwijl ze op de bank naast het vuur lagen. Zijn hele lichaam sidderde van verlangen naar haar. Toen stond ze op en pakte zijn hand en leidde hem naar het hemelbed in haar slaapkamer. 'Weet je het zeker?' Hij wist hoe lang het geleden was en ze kende hem amper. Alles was ontzettend snel gegaan tussen hen en hij wilde niet dat ze iets deed waar ze de volgende morgen spijt van zou hebben. Hij wilde haar blijvend kennen, niet één nacht of een moment lang.

'Het is goed.' Haar stem fluisterde het haast onhoorbaar terwijl hij haar langzaam uitkleedde tot ze ten slotte voor hem stond, klein, volmaakt gevormd, haar lichaam glanzend in het maanlicht, haar blonde haar bijna zilverkleurig. Toen tilde hij haar op, liet haar in het bed glijden en trok zorgvuldig zijn eigen kleren uit, liet ze op de vloer vallen en schoof naast haar in bed. Het gevoel van haar satijngladde huid was haast meer dan hij kon verdragen en hij hunkerde naar haar met een honger die hij niet meer kon beheersen nu hij naast haar lag. Maar nu was zij het die zijn gezicht in haar handen nam, die hem tegen zich aandrukte, en ze kromde haar lichaam naar hem toe terwijl ze hem langzaam, als een vergeten herinnering die extra heftig herleefde, bij zich naar binnen voelde glijden en ze steeg op naar hoogten die ze zelfs met Jeffrey nooit gekend had. John was een kundig en bijzonder minnaar, en eindelijk lagen ze uitgeput naast elkaar, haar kleine lichaam verstrengeld met het zijne, en ze fluisterde tegen zijn hals dat ze van hem hield.

'Ik hou ook van jou, kleintje. O god, wat hou ik van je...' En terwijl hij deze woorden zei, keek ze met een slaperige glimlach naar hem op en kroop nog dichter tegen hem aan terwijl haar ogen dichtvielen en ze in zijn armen indommelde, weer vrouw geworden, een vrouw zoals ze nooit was geweest... zijn vrouw, die toch van zichzelf was. Hij had gelijk met wat hij over haar had gezegd. De jaren hadden haar sterk gemaakt, sterker dan ze zelf wist.

10

'Wat zijn dit?' John hield twee van Daphnes in leer gebonden dagboeken in zijn handen, terwijl hij de volgende morgen om zes uur naakt in haar keuken stond. Ze was opgestaan om het ontbijt voor hem te maken voor hij naar zijn werk ging, maar het was later geworden door een tweede heftige uitbarsting van passie.

Ze keek met een glimlach achterom over haar naakte schouder; het verbaasde haar nog steeds dat ze zich zo op haar gemak voelde bij hem. 'Hm? O, dat zijn mijn dagboeken.'

'Mag ik ze eens lezen?'

'Tuurlijk.' Ze keek lichtelijk verlegen terwijl ze bacon en gebakken eieren op tafel zette. 'Alleen vind je het misschien maar malligheid wat erin staat. Ik heb mijn ziel erin uitgestort.'

'Dat is geen malligheid.' Toen glimlachte hij om haar blote billen. 'Je hebt een fantastisch kontje, wist je dat?'

'Hou je mond en eet je eieren op.'

'En zo eindigde een mooie romance.' Maar de romance tussen hen was nog maar net begonnen. Ze wisten zelfs nog een vluggertje te maken voor hij een uur later naar zijn werk vertrok. 'Ik weet niet of ik vandaag wel genoeg kracht heb om te werken, na al dat vurige liefdesspel.'

'Heel goed, blijf dan maar thuis. Dan zal ik voor je zorgen.'

'Dat geloof ik graag!' Hij lachte hartelijk en ritste de dikke parka dicht die hij in de wagen bewaarde voor naar het werk. 'Je weet een man wel te verwennen, Daphne Fields.'

Maar terwijl ze hem stevig tegen zich aandrukte voor hij ging, fluisterde ze zacht: 'Jij verwent mij. Je maakt me gelukkiger dan ik ooit ben geweest, en ik wil dat je dat weet.'

'Ik zal er de hele dag aan blijven denken. Ik doe boodschappen op weg naar huis, dan eten we rustig samen. Lijkt dat je oké?'

'Het lijkt me volmaakt.'

'Wat ga jij intussen doen?'

Haar ogen tintelden even en ze glimlachte. 'Misschien schrijf ik een stukje in mijn dagboek.'

'Goed. Ik zal het nakijken wanneer ik thuiskom. Tot straks, kleintje.' En toen was hij weg; de vrachtwagen knerpte over het grind terwijl zij hem, met blote borsten, vanuit het keukenraam nawuifde.

De dag leek eindeloos te duren nadat hij was weggegaan en ze vroeg zich af wat ze zonder hem had gedaan. Ze dacht erover naar Andrew toe te gaan om de tijd te doden, maar het was te snel om alweer op bezoek te gaan.

Daarom bleef ze thuis, maakte het huis schoon en begon in haar dagboek te schrijven, maar ze voelde de hele ochtend iets anders in haar hoofd rammelen en na de lunch zat ze opeens een kort verhaal te schrijven. Het kwam in één ruk op papier, het vloeide vanzelf uit haar pen en toen het klaar was, zat ze verbaasd te kijken naar de twaalf pagina's die ze geschreven had. Het was voor het eerst dat ze ooit zoiets had gedaan.

En toen hij thuiskwam, wachtte ze hem op, gekleed in een grijze broek en een felrode trui. 'Wat zie je er weer mooi uit, kleintje. Hoe was je dag?'

'Fantastisch. Maar ik heb jou gemist.' Het was alsof hij altijd in haar leven was geweest en ze al elke avond op hem had gewacht. Ze maakten weer samen het avondeten, met de ingrediënten die hij had gekocht, en hij vertelde haar de anekdotes van die dag uit het houthakkerskamp. Daarna liet ze hem haar korte verhaal zien en hij las het met plezier terwijl ze bij de haard zaten.

'Dit is geweldig, Daff.' Hij keek haar met duidelijke trots en plezier aan.

'Nee, zeg eens echt wat je vindt. Is het rommel?'

'Welnee. Het is fantastisch.'

'Het is het eerste verhaal dat ik ooit heb geschreven. Ik weet niet eens waar het vandaan is gekomen.'

Hij legde glimlachend een hand op het zijdezachte, blonde haar op haar hoofd. 'Hiervandaan, kleintje. En ik denk wel dat er nog veel meer verhalen zoals dit inzitten.' Ze had een bron aangeboord waarvan ze niet eens wist dat ze hem in zich had, en ze voelde zich nog meer bevrijd dan ze zich ooit had gevoeld bij het schrijven van haar dagboeken.

Ze vreeën die avond voor de haard, en nog eens in het hemelbed, en weer om halfzes de volgende morgen. Toen vertrok hij naar zijn werk met een lied op zijn lippen, en ze wachtte dit keer niet tot de middag. Ze ging zitten zodra hij weg was en schreef weer een verhaal. Het was anders dan het verhaal dat ze de vorige dag had gemaakt, maar toen John het die avond las, vond hij het beter. 'Je schrijft in een verrekt sterke stijl, Daff.' En daarna was hij weken bezig met het lezen van al haar dagboeken.

Tegen de kerst was hun leven helemaal gesetteld. Hij was min of meer bij haar ingetrokken in het huisje, Andrew werd steeds onafhankelijker op school en ze had meer tijd beschikbaar dan ze in jaren had gehad. Hierdoor kon ze elke dag korte verhalen schrijven. Sommige waren beter dan andere, maar ze waren allemaal interessant en ze hadden allemaal dezelfde eigen stijl. Het was alsof ze een kant van zichzelf had ontdekt die ze nooit eerder had gekend, en ze moest toegeven dat ze het heerlijk vond.

'Het is zo'n lekker gevoel, John. Ik weet niet, het is moeilijk uit te leggen. Het is net alsof dit er allemaal altijd al is geweest, zonder dat ik het wist.'

'Misschien moest je maar een boek schrijven.' Hij zei het heel ernstig.

'Doe niet zo raar. Waarover dan?'

'Ik weet het niet. Zie maar wat er komt. Ik weet dat je het in je hebt.'

'Dat weet ik helemaal niet. Korte verhalen schrijven is iets anders.'

'Dat betekent nog niet dat je geen boek kunt schrijven. Probeer het. Jezus, waarom niet? Je hebt er de tijd voor. Er is hier in de winter niets anders te doen.' Dat was er natuurlijk ook niet, behalve op bezoek gaan bij Andrew. Ze ging twee middagen per week naar hem toe en John ging elk weekend mee. Tegen Kerstmis was het gemakkelijk te zien dat Andrew zich volkomen gelukkig voelde. Hij accepteerde John nu met gemak en zei in gebarentaal grappige dingen tegen hem, nu John zijn taal had geleerd. En ze stoeiden buiten en vaak liep John uiteindelijk met Andrew op zijn ene schouder en een van zijn vriendjes op de andere. Hij was van het kind gaan houden en Daphne keek trots toe en verbaasde zich over de gaven die het leven haar had gebracht. Het was alsof al het verdriet van het verleden eindelijk was weggevaagd. Het was nu gemakkelijker om met de herinnering aan Jeff te leven. Alleen het zien van meisjes van Aimees leeftijd deed nog steeds verschrikkelijk pijn. Maar zelfs dat ging nu beter; John verstond de kunst alle pijn te laten bedaren en haar een vredig en gelukkig gevoel te geven. Ze namen Andrew zelfs af en toe een paar uurtjes mee naar huis. John gaf hem een aantal taakjes in en om het huis. Ze brachten samen brandhout naar binnen en John sneed van aanmaakhout kleine beestjes voor hem. Samen met Daphne bakten ze koekjes en een keer verfden ze een oude, rieten schommelstoel die John ergens achter een verlaten schuur had gevonden. Het was voor iedereen duidelijk dat Andrew steeds onafhankelijker begon te worden en hij kon beter met hen beiden communiceren. Daphne beheerste de gebarentaal nu beter en de spanning tussen hen was minder geworden. Andrew had meer geduld met haar wanneer ze een fout maakte. Hij giechelde een paar keer toen ze een verkeerd gebaar voor een woord had gemaakt en legde in gebarentaal aan John uit dat zijn moeder had gezegd dat ze die avond kikker aten. Maar zijn stilzwijgende gesprekken met John bleven nog altijd roerend. Het tweetal was dikke maatjes geworden, alsof ze hun hele leven al samen waren geweest; ze liepen zwijgend naast elkaar door de velden; dan stonden ze stil om naar een konijn of naar een hert te kijken en keken elkaar aan alsof er niets gezegd hoefde te worden. En wanneer het dan tijd werd om terug te gaan naar de school, ging Andrew in de vrachtwagen op Johns schoot zitten en legde zijn handjes naast de grote handen van John op het stuur, en Daphne keek glimlachend naar hen terwijl ze erheen reden. Hij was altijd blij weer bij de anderen op school te zijn. En hem achterlaten was niet meer zo hartverscheurend. John en zij hadden hun eigen leventje, en ze dacht dat ze haar hele leven nog niet zo tevreden was geweest. En dat kwam tot uiting in wat ze schreef.

In februari verzamelde ze eindelijk genoeg moed om aan een boek te beginnen en ze werkte er elke dag lang en hard aan terwijl John naar zijn werk was, en 's avonds las hij wat ze die dag geproduceerd had, gaf er commentaar op en prees haar. Hij scheen er nooit ook maar een ogenblik aan te twijfelen dat ze het kon.

'Weet je, als jij er niet was geweest, zou ik dit niet kunnen.' Ze lag languit op de bank met een spijkerbroek en laarzen aan, met een stapel werk op haar schoot, terwijl hij bezig was een paar appels in partjes te snijden.

'Jawel, je zou het wel kunnen. Ik heb er namelijk niets mee van doen. Het komt allemaal uit jezelf voort. Het zit allemaal in je. En niemand zal je dat ooit kunnen afnemen.'

'Ik weet niet... Ik begrijp nog steeds niet waar het allemaal vandaan komt.'

'Dat is niet belangrijk. Als je maar weet dat het er is, dat het in je zit. Niemand anders kan daar iets aan afdoen.'

'Niks hoor.' Ze nam een appelpartje en boog zich naar hem toe om hem een kus te geven. Ze vond het heerlijk zijn gezicht tegen haar lippen te voelen, vooral aan het eind van een dag, wanneer het ruw aanvoelde door het begin van baardgroei. Alles aan hem was zo mannelijk en heerlijk sexy. 'Volgens mij komt het allemaal door jou. Als jij er niet geweest was, zou ik nooit ook maar iets hebben geschreven.' Ze herinnerden zich allebei met een glimlach dat ze haar eerste verhaal had geschreven na de eerste keer dat ze met elkaar naar bed waren geweest. Ze had het begin januari naar Collins opgestuurd om te zien of ze het wilden publiceren en ze wachtte nog op antwoord.

Het antwoord kwam in maart, van haar vroegere bazin, Allison Baer. Ze wilden het hebben voor vijfhonderd dollar. 'Zie je dat? John, ze hebben mijn verhaal gekocht!

Ze zijn gek geworden!' Ze wachtte hem die avond in de deuropening op met een fles champagne en de cheque, en de brief van Allison.

'Gefeliciteerd!' Hij was even verheugd als zij en ze vierden het in bed tot in de kleine uurtjes. Hij zei vaak plagend dat hij geen slaap meer kreeg, maar het was overduidelijk dat ze het allebei heerlijk vonden.

Het feit dat ze het verhaal aan Collins had verkocht, werkte stimulerend en ze werkte het hele voorjaar nog harder aan het boek, en in juli was het eindelijk af. Ze zat ernaar te staren, ze hield het manuscript in haar handen en voelde hoe zwaar het was en was zelf niet weinig onder de indruk van wat ze gedaan had; ze had tegelijkertijd een treurig gevoel over het afscheid van de mensen die zo voor haar waren gaan leven in de lange maanden dat ze aan het boek had geschreven.

'Wat moet ik nu gaan doen?' Het was net alsof ze een baan had verloren en ze vond het bijna jammer dat het voorbij was.

'Dat, liefste, is een interessante vraag.' Hij keek naar haar, barstend van trots; na een lange dag werken dronk hij met ontbloot bovenlijf een biertje, zijn gezicht en armen waren gebruind door de zon. Het was een mooie zomer geweest. 'Ik weet het niet, maar ik denk dat je een literair agent zou moeten zoeken. Waarom vraag je het niet aan je oude bazin bij Collins? Bel haar morgen op.' Maar Daphne had het altijd vervelend gevonden om met haar te praten. Ze bleef er maar op hameren hoe onnatuurlijk Daphnes leven was. Daphne had haar nooit verteld dat John er was en ze nam aan dat Daphne in New Hampshire bleef om bij Andrew te zijn. Ze vond dat Daphne terug moest komen in New York en een baan moest zoeken, maar Daphne gebruikte altijd de uitvlucht dat ze haar flat tot september had onderverhuurd. En daarna zou ze andere redenen verzinnen. Ze was nu niet van plan om weg te gaan. Ze was gelukkig met John en ze wilde voorgoed in New Hampshire blijven. Maar zelfs John ging daar af en toe tegenin; hij zei dat ze in New York thuishoorde, bij 'haar eigen mensen' en een interessante baan. Hij vond niet dat ze de rest van haar leven bij een houthakker zou moeten blijven. Toch wilde hij niet echt dat ze wegging en zij was niet van plan bij hem weg te gaan, nu of wanneer dan ook.

'Hoe denk je dat je aan een literair agent komt?'

'Misschien moet je het boek meenemen naar New York, en kijken hoe het gaat.'

'Alleen als jij ook meegaat.'

'Dat is onzin, lief. Daar heb je mij niet voor nodig.'

'Jawel, ik heb je wel nodig.' Zoals ze naast hem zat, zag ze eruit als een gelukkig meisje. 'Ik heb je voor alles nodig. Snap je dat nu nog niet?' Hij snapte het wel, maar ze wisten allebei hoeveel ze zelf kon, en ze kon heel veel. 'Wat moet ik nou in New York?' Hij was er in geen twintig jaar geweest en hij had helemaal geen zin om erheen te gaan. Hij was gelukkig in de bergen van New England. 'Maar waarom bel je Allison morgen niet op, dan kun je horen wat zij zegt.' Maar Daphne deed het niet de volgende dag. Ze besloot tot de herfst te wachten. Op de een of andere manier was ze er nog niet aan toe het boek los te laten en ze beweerde dat ze het een paar keer over wilde lezen, om nog een paar laatste veranderingen aan te brengen. 'Lafaard,' plaagde hij. 'Je kunt je niet altijd blijven verstoppen, kleintje.'

'Waarom niet?'

'Omdat ik dat niet toe zal laten. Je bent er te goed voor.' Hij gaf haar altijd het gevoel dat er niets was wat ze niet zou kunnen. Het was opmerkelijk hoe ze in de maanden met hem zichzelf was geworden.

En Andrew was ook veranderd. Hij was nu bijna vijf, en geen kleuter meer. En in augustus was Daphne van plan om met hem en een paar andere kinderen en hun ouders een kampeertocht te gaan maken, onder de hoede van mevrouw Curtis. Het was voor alle betrokkenen een bijzondere gebeurtenis en Daphne wilde graag dat John meeging met de vierdaagse reis om het avontuur samen met Andrew mee te beleven, maar hij kon niet weg. Er waren twintig studenten in het houthakkerskamp en alle ervaren mannen waren nodig om de 'groentjes' in de gaten te houden.

'Kun je niet weg?' Ze was diep teleurgesteld.

'Echt niet, lief. Ik wou dat het kon. Jullie zullen een fantastische tijd hebben.'

'Niet zonder jou.' Ze pruilde zowat en hij lachte; hij hield van dat kindvrouwtje in haar.

In de derde week van augustus gingen ze, met slaapzakken, tenten en paarden. Het was voor de kinderen een nieuwe ervaring om door de bossen te rijden, met spannende dingen en ontdekkingen aan alle kanten om hen heen. Daphne had een dagboek meegenomen, zodat ze alles zou kunnen opschrijven voor John, alle grappige dingen die Andrew deed, en de speciale ogenblikken die ze anders misschien zou vergeten. Maar ze merkte dat ze meestal over John schreef, en dacht aan de nacht die ze samen hadden gehad voor ze wegging. Dit was de eerste keer in negen maanden dat ze niet samen waren en ze had zich vreselijk verdrietig gevoeld bij het vooruitzicht zonder hem te zijn. Omdat ze al eens iemand had verloren van wie ze hield, was ze nu waanzinnig bang om bij John weg te gaan. Er waren zelfs nachten dat ze nachtmerries had dat ze hem op een dag ook zou verliezen. 'Zo gemakkelijk kom je niet van me af, kleintje.' Dat had hij in haar hals gefluisterd toen ze hem vertelde waar ze zo bang voor was. 'Ik ben een taaie oude vogel.'

'Ik zou niet zonder jou kunnen leven, John.'

'Ja, dat zou je wel kunnen. Maar je zult het niet hoeven proberen. Nog heel lang niet. Dus geniet maar van je reisje met de kinderen, en vertel me dan precies hoe het was.' Ze had in de vroege ochtend naast hem gelegen, nadat ze gevreeën hadden, en had zijn gladde, koele mannenhuid tegen haar dij gevoeld. Dat wond haar altijd weer op.

'Ik krijg misschien last van onthoudingsverschijnselen, in die vier dagen.' Hij had haar verwend met hun liefdesspel. Hij noemde zichzelf dan wel een 'oude man', maar zijn passie had niets ouds. Hij had de vurigheid van een man die half zo oud was, gepaard aan een ervaring die haar dingen leerde die ze nog nooit had gekend. Ze vroeg zich soms af of het zo fijn was, gewoon omdat ze echt van hem hield. En dat waren de dingen waarover ze in haar dagboek schreef terwijl ze weg was, wanneer ze niet met Andrew speelde. Ze genoot van deze speciale dagen met hem, hem met zijn vriendjes te zien, samen in het bos leven en 's morgens wakker worden en dat zonnige gezichtje te zien dat ze al zo lang niet had gezien wanneer ze wakker werd.

Ze kwamen na vier dagen thuis, net als elke zichzelf respecterende groep kampeerders: vuil en moe en ontspannen, en tevreden over wat ze hadden gedaan. De ouders hadden minstens zoveel plezier gehad als de kinderen. Ze liet Andrew op school achter, legde haar slaapzak en rugzak in de auto en geeuwde terwijl ze achter het stuur schoof. Ze popelde om thuis te komen bij John, maar toen ze bij de blokhut aankwam, zag ze hem nergens. Er stonden vuile borden in de gootsteen en het bed was niet opgemaakt, en glimlachend ging ze dankbaar onder de douche staan. Ze zou zorgen dat alles weer op orde was wanneer hij thuiskwam. Maar toen ze in de keuken stond en in spijkerbroek de borden afwaste, hoorde ze op de deur kloppen, wat ongewoon was. Ze ging opendoen met handen vol sop en lachte toen ze een van Johns vrienden zag, een man die ze zelden zagen maar op wie John erg gesteld was, wist ze.

'Hoi, Harry, hoe gaat het?' Ze was gebruind, ontspannen en tevreden, maar Johns vriend zag er bedrukt uit.

'Wanneer ben je teruggekomen?' Zijn gezicht stond ernstig en zijn ogen keken treurig, net als altijd. John plaagde hem er altijd mee dat hij eruitzag alsof zijn beste vriend net overleden was, maar hij had een dikke vrouw en zes kinderen, waar iedereen volgens John depressief van zou worden. 'Hoe gaat het met Gladys?'

'Daphne, kan ik even met je praten?' Dit keer leek hem echt iets dwars te zitten. En plotseling hoorde ze ergens achter zich het tikken van de keukenklok.

'Natuurlijk.' Ze veegde haar handen af aan haar spijkerbroek, legde de theedoek weg en kwam naar hem toe. 'Is er iets?' Hij knikte langzaam en wist niet hoe hij het haar moest vertellen. Hij kon de woorden niet over zijn lippen krijgen en er viel een onheilspellende stilte.

'Laten we eerst gaan zitten.' Hij liep zenuwachtig naar de bank en ze volgde hem als in een droom.

'Harry? Wat is er? Wat is er aan de hand?'

Zijn ogen leken wel twee treurige, zwarte stenen terwijl ze in de hare keken. 'John is dood, Daphne. Hij is omgekomen terwijl jij weg was.'

Ze voelde de kamer om haar heen draaien terwijl ze Harry's gezicht in de verte zag... John is dood... John is dood... de woorden kwamen uit een boze droom, niet uit de werkelijkheid, dit was niet gebeurd, dit was haar niet gebeurd... niet weer. En plotseling hoorde ze in de stilte om hen heen een vrouw lachen, hysterisch, een rauw geluid.

'Nee! Nee! Nee!' Het schelle gelach ging over in snikken terwijl Harry naar haar keek; hij wilde graag uitleggen hoe het was gebeurd, maar ze wilde het niet horen. Het deed er niet toe. Ze had dit al eens meegemaakt. Maar Harry had geen boodschap aan wat ze voelde en begon te praten. Ze wilde haar vingers in haar oren stoppen en gillend wegrennen. 'Op de dag dat je wegging, is er een ongeluk gebeurd bij het kamp. We hebben de school gebeld, maar ze zeiden dat jullie niet te bereiken waren. Een stel van die ellendige studenten lieten een lier glippen en hij kwam onder een lading boomstammen terecht...' Harry begon te huilen en Daphne staarde hem met grote ogen aan. '... zijn rug en zijn nek gebroken. Hij was op slag dood, hij heeft niet geleden.'

Jeff had ook niet geleden. Dat hadden ze tenminste gezegd. Maar wat maakte het uit? Wat maakte het nu nog uit? Ze staarde Harry aan en ze kon alleen maar aan Andrew denken. Wat moest ze tegen haar zoon zeggen?

'We vinden het allemaal vreselijk. De jongens zijn naar huis gestuurd en we hebben zijn lichaam bij de uitvaartonderneming achtergelaten. Hij heeft hier geen familie, nergens geloof ik. Die zijn allemaal dood. En we wisten niet wat jij zou willen... Gladys dacht...'

'Het is goed.' Ze sprong op met een gejaagd, bleek gezicht. 'Het doet er niet toe.' Ze had dit al eerder meegemaakt. Pas toen Harry weg was, kwamen de tranen, rivieren van stilzwijgende, bitter bedroefde tranen. Ze keek rond in de kamer en ging weer zitten. John Fowler zou nooit meer thuiskomen.

'Je kunt het alleen aan, kleintje.' Ze herinnerde zich zijn woorden. Maar ze wilde het niet alleen doen. Ze wilde haar leven met hem.

'O, John...' Het was een zacht, hortend gefluister in de stilte van hun blokhut, en ze herinnerde zich alles wat ze eerder hadden gezegd, hij over het verlies van zijn vrouw en zij over het verlies van Jeff. Dit was even onbegrijpelijk als dat was geweest en ze begreep het niet beter, en toch was dit anders; ze wist dat het zinloos was zich vast te klampen. Ze liep bij zonsondergang het bos in en de tranen kwamen weer toen ze opkeek naar de zomerhemel en aan hem dacht, de brede schouders en de grote handen, de lage stem, de man die van haar en van Andrew had gehouden.

'Godverdomme!' schreeuwde ze naar de paarse en oranje hemel. 'Godverdomme! Waarom moest je dat ook doen?' Ze bleef daar lange tijd staan en liet haar tranen de vrije loop terwijl de hemel donker werd, en toen veegde ze haar wangen af met de mouwen van het houthakkershemd dat ze aanhad en knikte. 'Oké, mijn vriend. Oké. We zullen het redden. Onthoud alleen dat ik van je hield.' En toen keek ze, nog steeds huilend, naar de heuvels waar de zon zoeven nog op had geschenen en fluisterde: 'Vaarwel,' en toen liep ze, met gebogen hoofd, naar huis.

11

Daphne werd de volgende morgen voor zonsopgang wakker, in het bed dat opeens te groot leek nu ze er alleen in sliep. Ze lag daar en dacht aan John; ze herinnerde zich hoe ze 's morgens vroeg naast elkaar lagen en hoe hun lichamen vaak voor zonsopgang één waren geworden.

Ze lag daar terwijl de zon langzaam door de ramen naar binnen drong; ze voelde zich loodzwaar en wilde nooit meer opstaan. Het afgrijzen en de paniek die ze had gevoeld toen Jeff was gestorven, waren er nu niet. Alleen leegte en verlies, een onpeilbaar verdriet dat op haar drukte als een grafsteen terwijl ze telkens weer met de vingers van haar geest over de wond ging, telkens weer... de woorden gingen ritmisch door haar geest... John is dood... is dood... is dood... ik zal hem nooit meer zien... nooit meer zien... en het ergste was dat Andrew hem ook nooit meer zou zien. Hoe moest ze hem dat vertellen?

Het was al bijna twaalf uur toen ze zichzelf eindelijk dwong uit bed te komen en ze voelde zich even duizelig worden toen ze opstond. Ze had een leeg, misselijk gevoel; dat kwam doordat ze helemaal niets had gegeten sinds de vorige morgen en ze kon nu ook niets eten, want steeds weerklonken dezelfde woorden in haar hoofd... John is dood... John is dood...

Ze bleef een halfuur onder de douche staan en staarde in het niets terwijl het water op haar neerkletterde als boze regen, en daarna had ze er bijna een uur voor nodig om een spijkerbroek, een hemd van John en schoenen aan te trekken. Ze tuurde in hun klerenkast alsof die een heel leven aan kostbare geheimen bevatte, maar ze had dit al een keer doorgemaakt en ze mocht niet toelaten dat ze er weer aan kapot ging. Toen Jeff gestorven was, had de wetenschap dat ze hun ongeboren kind droeg haar uiteindelijk erdoorheen gesleept, maar dat zou ze ditmaal niet hebben, het wonder van het leven als tegenwicht tegen de dood. Wat ze ditmaal had, was Andrew zelf. Ze wist dat ze nu naar hem toe moest, omwille van hem en van haarzelf. Hem had ze nog altijd.

Ze reed naar de school; ze zag er verdwaasd uit en voelde zich nog steeds verdoofd en vreemd, en pas toen ze hem vrolijk met een bal zag spelen, begon ze weer te huilen.

Ze bleef een hele tijd naar hem staan kijken en probeerde haar gedachten te ordenen en de tranen te laten ophouden, maar ze wilden niet meer ophouden, en uiteindelijk draaide hij zich om en zag haar. Hij fronste zijn voorhoofd, liet zijn bal vallen en kwam langzaam naar haar toe lopen met een bezorgde blik in zijn ogen. Ze ging op het gras zitten en strekte haar armen naar hem uit, glimlachend door haar tranen heen. Hij was nu het middelpunt van haar leven, zoals hij altijd geweest was. 'Hoi,' gebaarde ze naar hem, toen hij naast haar was komen zitten.

'Wat is er aan de hand?' Alle gevoelens van liefde en bescherming die ze voor elkaar hadden, weerspiegelden zich in zijn ogen.

Het bleef lang stil en ze voelde haar handen beven. Ze kon er maar niet toe komen om de gebaren te maken.

Uiteindelijk deed ze het toch. 'Ik moet je iets heel naars vertellen.'

'Wat?' Hij keek verbaasd. Ze had hem afgeschermd voor alle verdrietige dingen en voor alle rampen, en er was in zijn hele leven nooit zoiets gebeurd. Maar het was niet mogelijk dit voor hem weg te houden. De jongen had een sterke band met John gekregen. Daphnes kin trilde en haar ogen stonden vol tranen toen ze haar armen om haar zoon legde en hem toen losliet om de woorden te vormen die ze zo verschrikkelijk vond. 'John is doodgegaan terwijl wij weg waren, lieverd. Hij heeft een ongeluk gekregen. Ik heb het gisteren gehoord en we zullen hem niet meer zien.'

'Nooit meer?' Andrews ogen werden groot van ongeloof. Ze schudde haar hoofd en vormde het antwoord. 'Nooit meer. Maar we zullen altijd aan hem blijven denken en van hem houden, net zoals ik van je papa hou.'

'Maar ik ken mijn papa niet.' De kleine handen trilden terwijl ze de gebaren maakten. 'En ik hou van John.'

'Ik ook.' De tranen rolden weer over Daphnes gezicht.

'Ik ook...' En dan: 'Ik hou ook van jou.' Toen hielden ze elkaar stevig omvat terwijl het kind begon te snikken, met luide, hartverscheurende geluiden. Zo bleven ze elkaar omhelzen en het leek uren te duren voor een van beiden er aan toe was om los te laten. Toen gingen ze zwijgend lopen, hand in hand, en af en toe vertelde Andrew in gebarentaal iets over John, over wat ze samen gedaan hadden, over hoe hij geweest was. Het trof Daphne weer hoe bijzonder het was geweest dat de grote houthakker haar zoon zo voor zich had ingenomen zonder een woord te spreken. Hij was een man geweest die geen woorden nodig had. Hij had een zeldzaam en krachtig iets in zich waarbij alle andere dingen onbelangrijk werden, zelfs Andrews handicap en Daphnes angsten.

Het verraste haar toen Andrew haar wat later vroeg: 'Blijf je hier zonder hem, mam?'

'Ja. Ik ben hier voor jou, weet je.' Maar ze wisten allebei dat dat in de afgelopen zes maanden niet helemaal waar was geweest. Andrew was steeds onafhankelijker geworden en Daphne was in New Hampshire gebleven vanwege John. Maar ze kon nu niet weggaan. Andrew had haar nodig, en zij had hem nodig, meer dan ooit.

De laatste weken van de zomer kropen traag voorbij, terwijl Daphne in stilte naar John verlangde. Na een tijd huilde ze niet meer en ze schreef niet meer in haar dagboek. Ze at nauwelijks en ging met niemand om behalve Andrew. Uiteindelijk was het mevrouw Obermeier die bij haar langsging en ontsteld was over wat ze zag. Daphne, toch al klein en tenger, was zes kilo afgevallen, haar gezicht stond gekweld en strak. De oude Oostenrijkse vrouw nam haar in haar armen, maar ook toen huilde Daphne niet, ze stond daar alleen maar. Ze voelde niets meer, ze klampte zich alleen nog aan het leven vast, al wist ze niet eens waarom, behalve voor Andrew. Zelfs hij had haar nu niet echt meer nodig. Hij had de school en mevrouw Curtis had gezegd dat ze minder vaak op bezoek hoefde te komen.

'Waarom ga je niet terug naar New York?' stelde mevrouw Obermeier voor bij een kopje thee waar Daphne nauwelijks van dronk. 'Naar je vrienden. Het is hier te moeilijk voor je. Dat zie ik aan je.' Daphne wist dat ook wel, maar ze wilde niet teruggaan. Ze wilde voorgoed in de blokhut blijven, met zijn kleren, zijn laarzen, met zijn geur, zijn uitstraling om haar heen. Hij had zijn eigen woning lang voor zijn dood opgezegd.

'Ik wil hier zijn.'

'Het is hier niet goed voor je, Daphne.' De stem van de wijze oude vrouw klonk beslist. 'Je mag je niet aan het verleden vastklampen.' Daphne wilde haar vragen waarom niet, maar ze wist al die antwoorden al. Ze had het al een keer meegemaakt. Maar dat maakte het deze keer alleen maar erger.

Haar verhaal verscheen in oktober in Collins en Allison stuurde haar een presentexemplaar met een briefje erbij.

'Wanneer kom je nou eindelijk eens terug? Groetjes, Allie.' In gedachten luidde Daphnes antwoord: nooit. Maar aan het eind van de maand kreeg ze een briefje uit Boston van de eigenares van haar huisje. Haar huurtermijn was afgelopen en de blokhut was verkocht. Ze moest er de eerste november uit zijn.

Ze kon niet meer terugvallen op de uitvlucht dat er iemand in haar flat in New York zat. Haar onderhuurster was de eerste oktober vertrokken. Ze had dus geen andere keus dan naar New York te gaan. Ze had wel een ander huisje of een flat kunnen zoeken in het stadje waar ze was, maar dat had weinig zin. Ze ging nog maar één keer per week bij Andrew op bezoek en hij besteedde nauwelijks aandacht aan haar. Hij werd steeds zelfstandiger en mevrouw Curtis had onlangs benadrukt dat het tijd was dat hij al zijn aandacht op de school richtte. In sommige opzichten hielden Daphnes bezoekjes hem daarvan af, omdat ze hem de gelegenheid gaven zich aan haar vast te klampen. Maar het was eerder zo dat Daphne zich aan hem vastklampte.

Ze pakte al haar spullen in, en ook die van John, stuurde ze per bus naar New York en staarde voor het laatst om zich heen in de blokhut. Ze voelde een dikke brok in haar keel en eindelijk kwam er een vreselijk geluid los. Een uur lang zat ze schokkend te snikken op de bank, huilend in het stille huisje. Ze was alleen. John was weg. Niets zou hem terugbrengen. Hij was voor eeuwig weg. Ze sloot de deur zacht achter zich en drukte er even haar gezicht tegenaan. Ze voelde het hout tegen haar wang, dacht terug aan alle ogenblikken die ze samen hadden gehad en liep toen langzaam weg naar haar auto. Ze had Johns vrachtwagen aan Harry gegeven.

Op de school had Andrew het druk met bezigheden en vriendjes. Ze kuste hem ten afscheid en beloofde dat ze over een paar weken terug zou komen voor Thanksgiving. Dan zou ze in de Austrian Inn logeren, net als de andere ouders. Mevrouw Curtis zei niets over John toen Daphne wegging, hoewel ze hem gekend had en het erg naar vond.

De rit naar New York duurde zeven uur en Daphne voelde geen spoor van opwinding toen ze de stad binnenreed en het Empire State Building in het oog kreeg. Het was een stad die ze niet wilde zien, waar ze niet in wilde thuiskomen. Ze had geen thuis meer. Ze had alleen een lege flat die op haar wachtte.

De flat zag er netjes uit. De onderhuurster had hem schoon achtergelaten, en met een zucht gooide ze haar koffer op het bed. Zelfs hier waren spoken. Om te beginnen was daar Andrews lege kamer, de spelletjes waar hij niet meer mee speelde, de boeken die hij niet meer las. Hij had al zijn liefste schatten meegenomen naar de school en voor de rest was hij te groot geworden.

En Daphne had het gevoel dat ze zelf ook aan de flat ontgroeid was. Hij had het saaie van een stadswoning, wat haar deprimeerde nadat ze maanden in de blokhut had gewoond, met uitzicht over de heuvels van New Hampshire. Hier keek ze alleen uit op andere gebouwen; ze had een keukentje dat in niets leek op de gezellige keuken waaraan ze gewend was geraakt, een woonkamer met gordijnen die groezelig waren geworden, een oud vloerkleed dat afgesleten was door het speelgoed van Andrew, en meubels die butsen en deuken begonnen te vertonen. Vroeger was de flat haar dierbaar geweest en wilde ze er een fijne, vrolijke woning voor zichzelf en haar zoontje van maken. Maar nu, zonder hem, deed hij haar niets. In het eerste weekend dat ze thuis was, maakte ze het kleed schoon, kocht nieuwe gordijnen en een paar nieuwe planten, maar verder liet het haar onverschillig. Ze bracht de meeste tijd buiten door met wandelen, om weer aan New York te wennen en zo min mogelijk thuis te zijn in de flat.

Het was wel een mooie tijd van het jaar, de beste tijd in New York, maar zelfs het koele weer met zijn gouden zonlicht kon haar niet opvrolijken. Het interesseerde haar niet en er was een dode blik in haar ogen wanneer ze 's morgens opstond en zich afvroeg wat ze met zichzelf aan moest. Ze wist dat ze erop uit zou moeten gaan om een baan te zoeken, maar dat wilde ze niet. Ze had nog genoeg geld om een tijdlang te leven zonder te werken, en ze hield zichzelf voor dat ze er in het nieuwe jaar aan zou gaan denken. Ze stopte haar manuscript in een la van haar bureau en nam niet eens de moeite om haar oude bazin, Allie, op te bellen. Maar op een dag liep ze haar tegen het lijf in een winkel in het centrum, waar ze een pyjama voor Andrew zocht. Hij was in het afgelopen jaar maar liefst twee maten gegroeid en mevrouw Curtis had haar een lijst gestuurd met dingen die hij nodig had.

'Wat doe jij hier, Daff?'

'Dingen kopen voor Andrew.' Het klonk heel nuchter, maar ze zag er slechter uit dan ze er een jaar geleden had uitgezien en Allison Baer vroeg zich onwillekeurig af wat er in vredesnaam met haar gebeurd was.

'Gaat het goed met hem?' Ze had een bezorgde blik in haar ogen.

'Heel goed.'

'En gaat het goed met jou?'

'Best wel.'

'Daphne,' haar oude vriendin legde haar hand op haar arm, verontrust door wat ze zag, 'je kunt dat kind niet eeuwig vasthouden.' Was het mogelijk dat ze daar zo om treurde, dat ze het kind op de school had moeten achterlaten? Dat was toch niet gezond.

'Dat weet ik. Het gaat prima met hem. Hij vindt het er geweldig.'

'En jij? Wanneer ben je teruggekomen?'

'Een paar weken geleden. Ik had je willen bellen, maar ik heb het druk gehad.'

'Met schrijven?' Allie keek hoopvol.

'Dat niet direct.' Daar wilde ze nu niet eens aan denken. Dat hoorde bij haar leven met John en dat was voorbij. Wat haar betrof was haar schrijven ook voorbij.

'Wat is er eigenlijk gebeurd met dat boek dat je aan het schrijven was, zei je, en dat je me zou toesturen? Heb je het ooit afgemaakt?'

Ze wilde nee zeggen, maar om de een of andere reden deed ze dat niet.

'Ja, ik heb het deze zomer afgemaakt. Maar ik wist niet wat de volgende stap was. Ik had je willen bellen om je te vragen hoe ik aan een agent kom.'

'En?' Alles aan Allison ademde het staccato van New York en Daphne had het gevoel dat ze er domweg niet tegen opgewassen was. Na vijf minuten was ze al doodmoe. 'Mag ik het zien?'

'Best. Ik kom het weleens brengen.'

'Morgen misschien, gaan we samen lunchen?'

'Ik weet niet of ik kan... ik...' Ze wendde haar blik af, ze werd zenuwachtig van de vele mensen in de winkel en het aandringen van Allie.

'Hoor eens, Daff.' Ze pakte Daphne zacht bij de arm. 'Als ik het eerlijk mag zeggen, je ziet er slechter uit dan vorig jaar toen je wegging. Of eigenlijk, je ziet er beroerd uit. Je moet je vermannen. Je kunt niet de rest van je leven voor mensen weglopen. Je hebt Jeff en Aimee verloren, Andrew zit veilig opgeborgen op die school; jezus nog aan toe, je moet iets met jezelf gaan doen. Laten we gaan lunchen, dan praten we erover.' Het vooruitzicht was schrikwekkend.

'Ik wil er niet over praten.' Maar nu ze probeerde Allie af te poeieren, was het alsof ze ergens in de verte Johns stem hoorde. 'Kom op, kleintje, verdorie... je kunt het... je moet...' Dat vertrouwen dat hij in haar had, zijn opwinding over haar boek. Het was alsof ze hem een laatste groot genoegen afnam als ze het boek onzichtbaar in haar bureau liet liggen.

'Oké, oké. We gaan morgen lunchen. Maar ik wil er niet over praten. Je mag me vertellen hoe ik aan een agent kom.'

Ze troffen elkaar de volgende dag in de Veau d'Or en Allie had allerlei nuttige tips. Ze bleef intussen zoekend in Daphnes ogen kijken, maar Daphne week niet van het onderwerp af. Allie gaf haar een lijst met literair agenten die ze kon bellen; ze pakte het manuscript aan en beloofde het na het weekend terug te geven. Toen ze dat deed, was ze laaiend enthousiast. Het was volgens haar het beste wat ze in jaren had gelezen, en ondanks zichzelf was Daphne blij met haar prijzende woorden. Allie was altijd keihard geweest met haar kritiek en was zelden scheutig met haar lof. Maar voor Daphne applaudisseerde ze.

Ze vertelde Daphne wie van de lijst ze moest bellen en dat deed ze die maandag, nog steeds met het gevoel dat ze dit voor John deed. Toch begon het vuur van Allies enthousiasme plotseling op haar over te slaan. Ze bracht het manuscript naar het kantoor van de agent in de verwachting dat het wel een paar weken zou duren voor ze iets hoorde, maar vier dagen later, toen ze haar tas inpakte om voor Thanksgiving naar Andrew toe te gaan, belde de agent. Iris, om vier uur en vroeg of ze maandag met haar af kon spreken.

'Hoe vond u het boek?' Opeens moest ze het weten. Langzaam keerde ze tot het leven terug en het boek begon belangrijk voor haar te worden. Het was de laatste schakel die haar met John verbond, en het was haar enige schakel voor overleving.

'Hoe ik het vond? Moet ik het eerlijk zeggen?' Daphne hield haar adem in. 'Ik vond het prachtig. En Allison heeft gelijk, want ze belde me dezelfde dag dat je het hier bracht. Het is het beste wat ik in jaren heb gelezen. Dat boek wordt beslist een bestseller, Daphne.' Voor het eerst sinds drie maanden kwam er een echte glimlach op Daphnes gezicht en er kwamen tranen in haar ogen. Tranen van opwinding en opluchting, en ook van dezelfde oude pijn, van het verlangen iets met John te delen en weer te beseffen dat hij er niet was om het te delen. 'Ik dacht dat we misschien maandag samen zouden kunnen lunchen.'

'Ik ga de stad uit...' Ze wilde niet gaan lunchen, maar ze wist ook dat ze zondag weer terug zou zijn. 'Maar goed. Waar?' Allison had Iris gewaarschuwd dat Daphne niet gemakkelijk was in de omgang, dat ze getraumatiseerd was door de dood van haar man en haar dochtertje jaren geleden, dat ze een zoontje had dat in een 'inrichting' zat en dat ze daarvan eigenlijk nooit helemaal hersteld was. Allison was er altijd van uitgegaan dat het feit dat Andrew doof was, betekende dat hij geestelijk niet helemaal 'normaal' was.

'Bij Le Cygne om één uur?'

'Ik zal er zijn.'

'Mooi. En, Daphne?'

'Ja?'

'Gefeliciteerd.'

Na het telefoontje ging ze op het bed zitten. Haar knieën voelden slap, haar hart bonsde. Ze vonden haar boek mooi... het boek dat ze voor John had geschreven... het was een wonderbaarlijke gedachte. Het zou nog wonderbaarlijker zijn als een uitgever het boek kocht.

12

Het Thanksgivingdiner met Andrew was op zijn eigen manier een vreugdevolle aangelegenheid, maar die avond lag ze wakker in haar bed in de Austrian Inn en haar gedachten gingen rusteloos van hot naar her. Het was moeilijk om er niet aan te denken dat het een jaar geleden was dat John haar had opgepikt op een donkere buitenweg, dat toen hun leven was begonnen, en dat het nu, nog maar één jaar later, afgelopen was. Ze had nu nóg een feestdag om tegenop te zien. Thanksgiving én Kerstmis. En ze wist dat Andrew het dit jaar ook had gevoeld. Ze zag hem vaak dromerig voor zich uit kijken, en een paar keer had hij haar, met een weemoedige blik in zijn ogen, in gebaren iets verteld over John. Ze hadden allebei veel herinneringen om mee te leven. Te veel, dacht ze bij zichzelf toen ze zorgvuldig vermeed langs hun blokhut te lopen. Maar ze mocht zichzelf nu niet toestaan aan John te denken, ze moest aan Andrew denken en aan zijn vorderingen op de school.

Het was ditmaal niet zo moeilijk om Andrew achter te laten. Ze zou in de kerstvakantie weer komen.

Voor ze naar huis reed, maakte ze in haar eentje een wandeling in de heuvels waar ze Johns as had uitgestrooid. Ze praatte hardop tegen hem, wetend dat niemand haar zou horen. Ze vertelde hem over het boek en over Andrew, en toen keek ze diep in de bossen en omhoog naar de winterse hemel, en fluisterde: 'Ik mis je wel heel erg.' Ze kon de echo van zijn gedachten horen en wist dat hij haar ook miste. Misschien had ze in een bepaald opzicht geluk gehad dat ze van hem had gehouden. Misschien was dat alles wat je kon weten, wanneer het voorbij was. Ze stapte weer in haar auto en reed naar New York, en die nacht viel ze uitgeput neer in haar bed. De volgende dag stond ze op, trok een witte wollen jurk aan en een dikke, zwarte jas en laarzen. Het vroor buiten en het leek wel duizend jaar geleden dat ze zo'n lunchafspraak had gehad. Het leek nu heel vreemd om met een vreemde vrouw over haar boek te gaan praten. Ze herinnerde zich dat ze met schrijvers had geluncht in haar tijd bij Collins, maar het gekke was dat zij nu de schrijver was.

'Daphne? Ik ben Iris McCarthy.' De literair agent was slank en had rood haar, en aan haar gemanicuurde handen glinsterde een hele verzameling elegante ringen toen ze naar hun tafeltje liepen.

Ze zaten gedurende de hele lunch over haar boek te praten en tijdens de koffie en de chocolademousse begon Daphne over een idee dat ze had voor een tweede boek. Het was een idee dat ze met John besproken had en hij had het heel goed gevonden. Iris vond het ook heel goed en Daphne glimlachte vergenoegd. Het was haast alsof ze John in haar oor kon horen fluisteren: 'Goed zo, kleintje... je kunt het.' Tegen de tijd dat ze klaar waren met eten, waren ze het eens geworden over titels voor de beide boeken, en Daphne was verrukt. Het eerste werd Herfsttij, dat was het boek dat ze in New Hampshire had geschreven over een vrouw die op haar vijfenveertigste haar man verliest en hoe ze dat overleeft. Het was een onderwerp dat ze goed kende en Iris verzekerde haar dat er 'een enorme markt' voor zou zijn. Het tweede boek zou eenvoudig Agatha gaan heten, een verhaal over een jonge vrouw in Parijs na de oorlog. Het was een verhaal dat ze oorspronkelijk als kort verhaal had geschreven, maar het had willen groeien en nu zou ze dat laten gebeuren. Ze beloofde dat ze meteen aan een synopsis zou gaan werken, om die vervolgens met Iris te bespreken. En diezelfde middag zat ze al aan haar bureau op een blanco vel papier te staren. En toen de ideeën voor het boek begonnen te komen, liet ze ze komen. Die avond tegen middernacht had ze het begin van een duidelijke synopsis en tegen de tijd dat ze van haar kerstvakantie met Andrew terugkwam, was hij niet alleen af, maar al helemaal bijgeschaafd. De synopsis werd Iris in haar werkkamer gepresenteerd en zij gaf Daphne het groene licht. De volgende drie maanden hield Daphne zich schuil in haar flat en werkte dag en nacht. Het boek was niet gemakkelijk om te schrijven, maar ze vond het heerlijk ermee bezig te zijn. Vaak ging ze er zo in op dat ze niet eens de moeite nam om de telefoon op te nemen, maar toen hij op een dag in april weer rinkelde, stond ze op, rekte zich kreunend uit en liep naar de keuken om hem op te nemen.

'Daphne?'

'Ja.' Nee, Dracula, nou goed? wilde ze vaak antwoorden. Wie zou anders haar telefoon opnemen? Het bovenmeisje in een tweekamerflat? Het was Iris.

'Ik heb nieuws voor je.' Maar Daphne was te moe om erg aandachtig te luisteren. Ze had de vorige nacht tot vier uur aan het boek gewerkt en ze was uitgeput. 'We werden zoëven gebeld door Harbor and Jones.'

'En?' Plotseling sloeg Daphnes hart op hol. In de afgelopen vier maanden was het belangrijk geworden. Omwille van haar, van John, van Andrew. Ze wilde dat het gebeuren zou, maar ze vond dat het wel erg lang duurde. Maar Iris verzekerde haar dat vier maanden niets was. 'Vonden ze het wat?'

'Dat kun je wel zeggen.' Aan haar kant van de lijn had Iris een glimlach op haar gezicht. 'Ik zou zeggen dat een bod van vijfentwintigduizend dollar erop wijst dat ze het wat vinden.' Daphne stond met open mond in haar keuken naar de telefoon te staren.

'Meen je dat?'

'Natuurlijk meen ik het.'

'O mijn god... o mijn god! Iris!' Een brede lach verscheen op haar gezicht en ze staarde in de lentezon buiten haar keukenraam. 'Iris! Iris! Iris!' Het was dus toch gebeurd, John had gelijk gehad. Ze kón het! 'Wat moet ik nu doen?'

'Je gaat dinsdag lunchen met je redacteur. Bij The Four Seasons. Je bent omhooggekomen in de wereld, mevrouw Fields.'

'Verdomd als het niet waar is.' Ze was bijna eenendertig jaar en ze ging haar eerste boek publiceren en bij The Four Seasons lunchen met een redacteur. Dit was nu eens een lunch die ze voor geen goud zou willen missen. En dat gebeurde ook niet. Ze kwam dinsdag precies om twaalf uur bij het restaurant aan, in een nieuw, roze Chanel-pakje dat ze voor de gelegenheid had gekocht. De redacteur was een draakachtige vrouw met een roofdierglimlach, maar tegen het eind van de lunch wist Daphne dat ze goed zouden kunnen samenwerken en dat ze veel van haar zou leren. Ze begon over haar tweede boek te praten, terwijl ze aan een tafeltje zaten naast de vijver in het midden van de witmarmeren zaal, terwijl om hen heen de kelners af en aan hepen. De redacteur van Harbor and Jones vroeg of ze mocht lezen wat Daphne van het nieuwe boek af had. Een maand later was er een tweede bod, en toen ze het boek eind juli af had, ging ze naar New Hampshire om een maand bij Andrew te zijn.

Met Kerstmis kwam haar eerste boek uit; ze had het opgedragen aan John en het had een redelijk succes, maar met het tweede boek maakte ze echt naam. Het kwam uit in het volgende voorjaar en kwam bijna onmiddellijk op de bestsellerlijst van The New York Times terecht. En de rechten voor de paperback werden verkocht voor honderdduizend dollar.

'Hoe voelt het om een succes te zijn, Daff?' Allie voelde een moederlijke trots over haar vooruitgang en had haar op haar tweeëndertigste verjaardag uitgenodigd voor een lunch. 'Jezus, eigenlijk zou jij de lunch moeten betalen.' Maar het was duidelijk dat ze haar het gebeurde niet misgunde. Het had haar teruggehaald naar het land van de levenden op een manier die Allison nooit had kunnen dromen, en alle mensen die wisten wat ze had doorgemaakt in haar leven, waren blij voor haar. 'Waar ben je nu aan bezig?' Haar derde boek was al een eind op weg; nog voor het af was, was het al gekocht door Harbor and Jones en het zou volgens de planning de volgende zomer verschijnen.

'Aan iets dat Hartenklop heet.'

'De titel bevalt me.'

'Ik hoop dat het boek je ook zal bevallen.'

'Dat zal het zeker en het zal je lezers ook bevallen.' Allie twijfelde nooit ook maar een ogenblik aan haar.

'Ik ben een beetje zenuwachtig over dit boek. Ze gaan me op pad sturen om het te promoten.'

'Dat werd ook wel tijd.'

'Fijn dat jij er zo over denkt. Waar moet ik in vredesnaam over praten in een talkshow in Cleveland?' Daphne zag er nog steeds vreselijk jong uit en een beetje verlegen, en het vooruitzicht op televisie te verschijnen maakte haar erg zenuwachtig.

'Vertel iets over jezelf. Dat willen de mensen weten. Ze vragen mij altijd naar jou.'

'En wat zeg je dan?' Allison wachtte zo lang met antwoorden dat Daphne de waarheid besefte. 'Dat ik een tragisch leven heb gehad? Dat is nou juist wat ik niet wil vertellen.'

'Vertel dan hoe je je boeken schrijft en dat soort dingen.'

Ze begon te giechelen. 'Vertel met wie je op stap gaat.' Daphne had er de afgelopen twee jaar zo goed uitgezien dat Allie aannam dat er een menigte begeleiders was. Ze wist niet dat er al twee jaar niemand in Daphnes leven was geweest, sinds de dood van John. En ze begon langzamerhand tot de conclusie te komen dat ze het zo wilde houden, voorgoed. Ze zou het niet aankunnen nog eens iemand te verliezen en ze was niet van plan dat te laten gebeuren. 'Wie is trouwens de man in je leven?'

Daphne glimlachte. 'Andrew.'

'Hoe gaat het met hem?' Maar dat interesseerde Allie eigenlijk niet zo. Volwassenen, carrières en succesvolle mensen, die vond ze interessant. Ze was nooit getrouwd en ze was niet erg op kinderen gesteld.

'Heel goed. Hij is al heel groot en heel mooi en hij heeft het heel erg druk.'

'Zit hij nog steeds op die school?'

'Daar zal hij nog wel een tijdje blijven.' Er kwam een treurige uitdrukking in Daphnes ogen en Allison had er spijt van dat ze het had gevraagd. 'Ik hoop dat ik hem over een paar jaar weer mee naar huis kan nemen.'

'Is dat wel een goed idee?' Allison keek ontsteld. Zij dacht nog altijd dat de jongen niet goed wijs was. Maar dat wist Daphne van haar vriendin en ze nam het haar niet kwalijk.

'We zullen zien. Er bestaan tegenstrijdige theorieën over dat onderwerp. Ik zou het prettig vinden hem hier thuis op een gewone school te doen, wanneer hij daar aan toe is.'

'Zou dat je niet hinderen bij je werk?' Allison zou het nooit begrijpen, dat wist Daphne ook wel. Hoe kon een kind dat ze liefhad, haar hinderen bij haar werk? Daphne wist dat het haar werk alleen nog sterker kon maken. Het zou alles misschien wat gecompliceerder maken, maar naar deze complicatie verlangde ze juist. 'Maar goed, vertel eens over je tournee. Waar ga je allemaal naartoe?'

'Dat weet ik nog niet. Het Midwesten, Californië, Boston, Washington. De gebruikelijke waanzin, hoor ik van iedereen. Twintig steden in evenzoveel dagen, zonder slaap, zonder eten, en de angst dat je niet meer weet waar je bent wanneer je 's morgens wakker wordt.'

'Het lijkt mij fantastisch.'

'Jou wel. Mij lijkt het een nachtmerrie.' Ze verlangde nog altijd naar het leven dat ze vroeger had gehad in de blokhut in New Hampshire, maar dat was nu verleden tijd en het zou nooit terugkomen. Ze dacht erover een flat te kopen in de East Sixties.

Na de lunch ging ze naar huis om aan het nieuwe boek te werken, zoals ze elke dag deed, elke nacht, elk uur dat ze niet bij Andrew op bezoek was. Ze had iets gevonden om de leegte op te vullen. Een fantasieleven dat ze op papier leidde, vol met mensen die in haar hoofd leefden en stierven, waar honderdduizenden lezers van genoten, en nog eens miljoenen als de paperback er was. Er was niets in haar leven behalve haar werk, maar het loonde de moeite. Kort voor haar drieëndertigste verjaardag kwam Daphne Fields boek Apache nummer één te staan op de bestsellerlijst van The New York Times. Het was haar gelukt.

13

'Hoe gaat het met haar?' Barbara's ogen keken met een vermoeide blik naar de verpleegster die alle monitors weer na kwam kijken, maar ze hoefde het eigenlijk niet te vragen. Het was duidelijk dat er geen verandering was. Het was niet te geloven dat ze hier zo lag, zo stil, zo levenloos, zo zonder een spoor van de energie die ze zo gul gedeeld had met de mensen die haar nodig hadden. Barbara wist beter dan wie ook dat ze bergen kon verzetten. Ze had in de loop van de jaren bergen verzet voor Andrew, voor haarzelf en voor Barbara.

Toen de zuster de kamer weer uitging, sloot Barbara haar ogen en dacht terug aan het begin, aan de eerste keer dat ze haar had gezien, in die vreselijke tijd, lang geleden, toen zij nog bij haar moeder woonde. Ze was boodschappen gaan doen en was thuisgekomen, uitgeput en buiten adem na het beklimmen van de trappen naar hun sombere, armoedige woning in de West Side waar Barbara jarenlang met haar ziekelijke moeder vast had gezeten.

Daphne had haar gevonden via haar agent, die wist dat Barbara thuis typewerk aannam om haar schamele inkomen als secretaresse aan te vullen en heimelijk ook om voor zichzelf mogelijkheid te creëren om te ontsnappen aan het bestaan dat ze zo hartgrondig verafschuwde en de omstandigheden die ze bijna niet kon verdragen. De manuscripten brachten een vleugje fantasie mee, een glimp van andere werelden, ook al was het veel werk.

Barbara was de deur binnengewankeld met tassen vol boodschappen in haar beide armen, net als altijd aangeslagen door de lucht van kool en rottend vlees. En daar zat Daphne, ernstig, rustig, leuk gekleed, en ze straalde iets fris uit. De vrouwen keken elkaar meteen in de ogen en Barbara bloosde. Er kwam nooit iemand hier, ze ging altijd zelf naar het literaire agentschap om het werk op te halen.

Barbara stond op het punt iets tegen Daphne te zeggen toen ze het bekende klaaglijke gejammer hoorde. 'Heb je rijst voor me gekocht?' Barbara voelde de plotselinge neiging te gaan gillen en Daphne keek naar haar en nam alles in zich op. 'Je haalt altijd de verkeerde soort.' De stem van haar moeder klonk zoals altijd akelig jankerig, altijd boos en schril.

'Ja, ik heb rijst. Moeder, gaat u nou maar even liggen terwijl ik...'

'En koffie?'

'Heb ik ook.' De oude vrouw begon in de twee boodschappentassen te rommelen terwijl ze klokkende geluidjes maakte, en Barbara's handen beefden terwijl ze haar jack uittrok. 'Moeder, toe nou...' Ze keek verontschuldigend naar Daphne, die glimlachte in een poging zich niet door deze scène van de wijs te laten brengen. Maar het had iets claustrofobisch alleen al daar te zijn. Ze voelde zich beklemd terwijl ze alleen maar naar Barbara en haar moeder keek. Na een poosje was de oude vrouw naar een andere kamer gegaan, en toen had Daphne kunnen uitleggen wat ze wilde. Ze had het manuscript na veertien dagen teruggekregen, keurig uitgetypt, zonder ook maar één foutje. En Daphne zei dat ze het verbazingwekkend vond dat ze het voor elkaar had gekregen, met de oude vrouw om haar heen, wat vast iets was om gek van te worden. Het leek haar een afschuwelijk bestaan en ze vroeg zich af waarom Barbara die keus had gemaakt, om met haar moeder samen te gaan wonen.

Ze had haar nadien meer werk gebracht; Barbara had nieuwe versies uitgetypt, ruwe eerste versies en af en toe een synopsis, en na verloop van tijd had Daphne haar gevraagd naar haar flat te komen om daar samen met haar te werken. En toen had Barbara eindelijk haar verhaal verteld. Haar vader was overleden toen ze negen was en haar moeder had haar uiterste best gedaan om in haar levensonderhoud te voorzien, haar naar de best mogelijke scholen te sturen en haar daarna te laten studeren. Barbara was naar Smith College gegaan en was met lof afgestudeerd, maar inmiddels had haar moeder een beroerte gehad en kon ze haar niet meer helpen. Nu was het Barbara's beurt om haar best te doen om in haar moeders levensonderhoud te voorzien; twee jaar lang had de vrouw in bittere armoede geleefd. Barbara nam een baan als secretaresse bij twee advocaten, en 's nachts verpleegde ze haar moeder. Voor veel meer was er geen tijd en ze vertelde Daphne dat ze altijd doodmoe was geweest. Aan de romance die ze op de universiteit had gehad kwam een einde; de jonge man kon de eisen van haar leven niet aan, en toen hij haar vroeg met hem te trouwen, weigerde ze in tranen bij haar moeder weg te gaan. Het was te duur om haar in een tehuis onder te brengen en haar moeder smeekte haar dat niet te doen. Ze kon haar domweg niet in de steek laten, nadat Eleanor Jarvis jarenlang dag en nacht had gewerkt, twee banen had gehad om Barbara naar school te kunnen sturen. Die schuld moest worden terugbetaald en haar moeder liet niet na haar eraan te herinneren. 'Na alles wat ik voor je gedaan heb, wilde je mij laten stikken...' Ze beschuldigde haar en ze jammerde en gaf Barbara van alles de schuld. Barbara was niet van plan bij haar weg te gaan. Ze kon het domweg niet. Twee jaar lang verpleegde ze haar moeder tot ze weer gezond was, en werkte ze bij het advocatenkantoor. Aan het eind van die twee jaren ging haar baas bij zijn vrouw weg en begon Barbara het hof te maken. Hij wist hoe haar leven eruitzag en had echt met haar te doen. Ze was een slim meisje met een helder hoofd en hij kon er niet goed tegen te zien hoe ze haar leven verspilde. Ze was vijfentwintig, maar ze begon er al uit te zien, zich te gedragen en te praten als een oude vrouw.

Hij was degene die haar aanspoorde om zoveel mogelijk de deur uit te gaan. Hij kwam haar afhalen en maakte een praatje met haar moeder. Haar moeder protesteerde fel wanneer ze uitging, maar hij hield Barbara voor dat ze beslist iets voor zichzelf uit haar leven moest halen. Ze ging zo vaak ze kon met hem uit, maar moest nog steeds proberen haar moeder te sussen. De verhouding duurde een halfjaar en vormde het enige straaltje zonlicht in haar leven, tot hij haar met Kerstmis vertelde dat hij terugging naar zijn vrouw. Die was in de overgang en had het er moeilijk mee, en de kinderen waren erg lastig.

'Ik heb mijn verantwoordelijkheden, Barbara. Ik moet teruggaan om haar bij te staan. Ik mag haar niet alleen met alles laten worstelen...' Hij verontschuldigde zich, en Barbara keek naar hem met een verbitterd lachje en glinsterende tranen in haar ogen.

'En je eigen leven dan? En wat je allemaal tegen mij hebt gezegd, dat ik moet zorgen dat ik krijg wat ik nodig heb en niet altijd naar de pijpen van anderen moet dansen?'

'Dat blijft allemaal waar. Ik geloof in alles wat ik heb gezegd. Maar Barb, je moet het begrijpen. Dit is anders. Zij is mijn vrouw. Bij jou is het zo dat je verstikt wordt door een dominerende, veeleisende, onredelijke moeder. Jij hebt recht op je eigen leven. Maar mijn leven is ook dat van Georgia... je kunt tweeëntwintig jaar niet zomaar overboord zetten.' En wat werd zij geacht met haar moeder te doen? De deur uit vluchten en nooit terugkomen? Hij kletste uit zijn nek, zo was het. De volgende dag ging hij terug naar zijn vrouw en kwam er een abrupt einde aan de verhouding. Na Nieuwjaar nam ze ontslag en twee weken later ontdekte ze dat ze zwanger was. Ze dacht er een week over na wat ze zou doen, sloot zich in haar kamer op en snikte geluidloos in haar kussens. Ze had gedacht dat ze van hem hield, dat hij vrij zou zijn, dat hij ooit een keer met haar zou kunnen trouwen... dat zij vrij zou zijn van haar moeder. En wat moest ze nu in vredesnaam doen? Ze kon niet zelf voor een kind zorgen en het laten aborteren ging in tegen alles waarin ze geloofde. Ze wilde geen abortus. Uiteindelijk besloot ze hem op te bellen. Hij sprak met haar af voor een lunch; hij zag er heel zakelijk en een tikje afstandelijk uit.

'Voel je je wel goed?' Ze knikte; ze zag er grimmig uit en voelde zich wanhopig misselijk. 'En je moeder?'

'Ze voelt zich wel goed. Maar de dokter maakt zich zorgen over haar hart.' Dat zei ze tenminste tegen Barbara, elke keer dat Barbara ook maar naar de bioscoop wilde gaan. Nu ging ze nooit meer uit. Het had geen zin en ze voelde zich er niet tegen opgewassen. Ze was voortdurend misselijk. 'Ik moet je iets vertellen.'

'O?' Het was alsof er een muur tussen hen verrees, alsof hij het diep in zijn hart vermoedde. 'Is je laatste cheque niet aangekomen?' Ze hadden besloten dat het beter zou zijn als zij ontslag zou nemen en hij had geregeld dat ze een flinke ontslagpremie zou krijgen zodat hij zich minder schuldig hoefde voelen. Ja, klootzak, dacht ze bij zichzelf... maar dit gaat niet over geld. Het gaat over mijn leven. En over jouw kind.

'Ik ben zwanger.' Ze kon geen voorzichtiger manier bedenken om het te zeggen en dat wilde ze eigenlijk ook niet. Georgia en haar overgang konden barsten. Dit was belangrijker. Voor Barbara dan.

'Dan zitten we wel met een probleem.' Hij probeerde het op een luchtige manier te zeggen, maar ze zag aan zijn ogen dat hij zenuwachtig was. 'Weet je het zeker? Ben je bij een dokter geweest?'

'Ja.'

'Weet je zeker dat het van mij is?' Hoewel hij precies wist hoe haar leven eruitzag, zei hij dit zonder blikken of blozen, en de tranen sprongen haar in de ogen en liepen over haar wangen.

'Zal ik jou eens iets zeggen, Stan? Je bent een klootzak. Denk je echt dat ik met iemand anders naar bed ging?'

'Sorry. Ik dacht alleen...'

'Nee, je dacht niets. Je wilde er alleen vanaf zijn.'

Hij antwoordde eerst niet. En toen hij weer iets zei, was zijn stem iets vriendelijker, maar hij stak zijn hand niet uit om de hare te pakken, terwijl ze huilend tegenover hem aan het tafeltje zat. 'Ik ken iemand die...' Ze kromp in elkaar voor wat hij wilde gaan zeggen.

'Ik weet niet of ik het kan... ik kan het gewoon niet...' Ze begon te snikken en hij keek zenuwachtig om zich heen. 'Hoor nou, je moet realistisch zijn, Barb. Je hebt geen keus.' En zonder nog iets te zeggen krabbelde hij een naam op een papiertje, schreef een cheque voor duizend dollar uit en gaf haar die twee dingen aan. 'Bel dit nummer en zeg tegen hem dat ik je heb gestuurd.'

'Waarom? Krijg jij korting?' Blijkbaar was dit hem al eens eerder overkomen en toen keek ze met wanhoop in haar ogen naar hem aan de andere kant van de tafel; dit was niet de man die ze kende, dit was niet de man in wie ze had geloofd... de man van wie ze had gedacht dat hij haar zou redden. 'Zou je Georgia naar hem toe sturen?' Hij keek haar even aan met een bevroren gezicht. 'Ik heb vorig jaar mijn dochter naar hem toe gestuurd.'

Ze sloeg haar ogen neer en schudde haar hoofd. 'Wat vreselijk.'

'Ja, vreselijk.' Dit waren de laatste vriendelijke woorden die hij zei, terwijl hij opstond en op haar neerkeek. 'Barb, laat het snel doen. Dan is het maar gebeurd. Dan zul je je een stuk beter voelen.'

Ze keek naar hem op vanaf haar zitplaats. 'En als ik het niet doe?'

'Wat bedoel je als ik vragen mag?' Hij spuwde haar de woorden bijna in het gezicht. '

'Ik bedoel, als ik besluit het kind te laten komen? Ik heb nog de keus, moet je weten. Ik hoef geen abortus te laten doen.'

'Als je het niet doet, is dat alleen jouw beslissing.'

'Je bedoelt, dan hoef ik jou niet te bellen?'

'Ik bedoel dat ik niet eens weet of dat kind wel van mij is. En die duizend dollar is het laatste wat je van mij zult zien.'

'O ja?' Ze pakte de cheque, bekeek hem, scheurde hem in tweeën en gaf hem aan hem terug. 'Dank je wel, Stan. Maar ik denk niet dat ik hem nodig zal hebben.' En met die woorden stond ze op en liep langs hem het restaurant uit.

Ze had de hele weg naar huis lopen huilen en die avond was haar moeder ongevraagd in haar slaapkamer gekomen. 'Hij heeft je laten zitten, hè? Hij is teruggegaan naar zijn vrouw.' Ze was zo boosaardig dat ze zich bijna verkneukelde. 'Ik wist het... ik zei toch dat hij niet deugde... hij is waarschijnlijk helemaal nooit bij haar weggeweest.'

'Moeder, laat me met rust... alstublieft...' Ze ging achterover op haar bed liggen en sloot haar ogen.

'Wat heb je toch? Ben je ziek?' En op hetzelfde moment wist ze het. 'O, mijn god... je bent zwanger... zo is het toch? Ja, hè?' Ze kwam naar haar toe met een kwaadaardige uitdrukking in haar ogen en stond voor Barbara.

Barbara ging rechtop zitten om haar moeder verdrietig aan te kijken. 'Ja, ik ben zwanger.'

'O, mijn god... een onwettig kind... weet je wel wat de mensen over je zullen zeggen, hoer dat je bent?' Haar moeder stak haar arm uit en gaf haar een klap, en plotseling kwamen alle frustratie en eenzaamheid in Barbara tot explosie.

'Verdomme, laat me met rust. Het is u ook overkomen met mijn vader.'

'Helemaal niet... wij waren verloofd... hij was niet getrouwd. En hij is met mij getrouwd.'

'Hij is alleen met u getrouwd omdat u zwanger was. En hij haatte u omdat u hem in de val hebt laten lopen. Ik heb heus wel gehoord wat hij allemaal tegen u zei wanneer jullie ruzie maakten. Hij heeft u altijd gehaat. Hij was met iemand anders verloofd...' Haar moeder gaf haar weer een klap, en Barbara liet zich snikkend terugvallen op het bed.

In de twee weken daarna praatten ze nauwelijks tegen elkaar, behalve wanneer haar moeder haar pestte met het onwettige kind. 'Je leven zal verwoest zijn... de schande... je zult nooit meer een baan vinden.' Het punt was dat ze daar zelf ook bang voor was. Ze had geen baan meer kunnen vinden sinds ze het kantoor van Stan had verlaten. De werkloosheid was sinds de vorige zomer sterk gestegen en zelfs zij, die summa cum laude was afgestudeerd, kon niets vinden. En nu was er een kind op komst.

Uiteindelijk zat er niets anders op. Te trots om Stan op te bellen om hem de naam van zijn dokter te vragen belde ze een vriendin op, kreeg de naam van een dokter en liet illegaal abortus plegen in New Jersey. Ze reed in een mist helemaal terug naar huis in de metro, hevig bloedend op de bank, en viel flauw op het metroperron. Ze belden haar moeder vanuit de Eerste Hulp van het Roosevelt-ziekenhuis, maar die weigerde te komen. Toen ze drie dagen later thuiskwam, stond haar moeder in de woonkamer en voegde haar één eenvoudig woord toe: 'Kindermoordenares.'

Daarna groeide de haat tussen hen en Barbara was van plan om uit huis te gaan. Maar haar moeder kreeg weer een beroerte en toen kon ze haar niet alleen achterlaten. Het enige dat ze wilde, was haar eigen leven en haar eigen flat. Maar ze kreeg een werkloosheidsuitkering, want Stan had haar toegestaan te zeggen dat ze ontslagen was en haar moeder kreeg een pensioen en daar konden ze net van leven. Weer verpleegde ze haar moeder zes maanden tot ze weer was opgeknapt, en al die tijd zorgde haar moeder er wel voor dat ze de abortus niet vergat. Ze weet de beroerte aan haar en aan haar teleurstelling over Barbara als mens. Zonder ook maar te beseffen dat het zo was, leefde Barbara in een onafgebroken mist van depressiviteit. Na verloop van tijd kreeg ze weer een baan bij een ander advocatenkantoor. Maar dit keer was er geen verhouding, er waren geen mannen, er was alleen haar moeder. Het contact met haar vriendinnen van Smith verwaterde en als er eens eentje opbelde, belde ze maar niet terug. Wat kon ze hun ook vertellen? Ze waren allemaal getrouwd of verloofd, of kregen kinderen. Zij had een verhouding met een getrouwde man gehad, een abortus gehad, als secretaresse gewerkt en nu was ze fulltime verpleegster voor haar moeder. En haar moeder deed niets dan erop hameren dat ze meer geld nodig hadden. Een andere secretaresse bij het advocatenkantoor waar ze werkte, had toen gezegd dat ze maar eens een paar literaire agentschappen moest bellen. Ze kon in de avond extra typewerk doen, dat betaalde best redelijk. Soms betaalde het zelfs goed. Dat deed Barbara, en zo kwam het dat Daphne Fields haar vond, tien jaar nadat ze begonnen was thuis in haar vrije tijd manuscripten uit te typen, een verschrompelde, eenzame, zenuwachtige oude vrijster van zevenendertig. Het vroeger zo knappe, goedgebouwde, sportieve jonge meisje dat voorzitster was geweest van de ouderejaarsclub op Smith en dat summa cum laude in politieke wetenschappen was afgestudeerd, nam typewerk aan in een woning op de derde verdieping zonder lift in de West Side en verpleegde haar steeds valser wordende moeder. Zij haatte alles wat Barbara was, ze haatte haar gebrek aan geestkracht en vuur. Maar ze was zelf degene die dat de kop had ingedrukt. En het kwam ook grotendeels door haar dat Barbara zich nooit had hersteld van de tragische verhouding en de abortus.

Barbara was meteen gefascineerd door Daphne, maar ze durfde niets over haar leven te vragen. Daphne maakte de indruk dat ze erg op zichzelf was en erg gesloten, alsof ze een grote hoeveelheid geheimen bewaarde. Het gebeurde pas op een avond laat, toen Barbara een manuscript bij de flat was komen afleveren, een jaar nadat ze was begonnen voor haar te typen, dat de twee vrouwen waren begonnen over zichzelf te praten. Toen had Barbara haar van de abortus verteld en over het feit dat ze een gevangene was van haar zieke moeder. Daphne had zwijgend naar het lange, droevige verhaal geluisterd en had haar toen verteld over Jeff en Aimee, en over Andrew. Ze hadden op de vloer van haar flat gezeten, wijn gedronken en tot in de kleine uurtjes gepraat. Het was als de dag van gisteren, nu Barbara naar haar keek, levenloos in haar ziekenhuisbed, terwijl ze nog maar een paar dagen eerder zo bruisend van leven was geweest. Toen Daphne Barbara's verhaal had gehoord, had ze met klem gezegd dat Barbara bij haar moeder weg moest gaan. 'Het is verdomme gewoon een kwestie van overleven voor jou.' Ze waren allebei een beetje aangeschoten geweest en Daphne had met haar vinger naar haar gewezen om het te benadrukken.

'Wat kan ik doen, Daff? Ze kan nauwelijks lopen. Ze heeft een zwak hart, ze heeft drie beroertes gehad...'

'Stop haar in een bejaardenhuis. Of kun je het niet betalen?'

'Ik zou het kunnen betalen als ik me de pleuris werkte, maar ze zegt dat ze dan zelfmoord zou plegen. En ik ben haar zoveel verschuldigd...' Barbara's gedachten gingen terug naar het verleden. 'Ze heeft me naar school laten gaan, ze heeft me zelfs laten studeren.'

'En nu verpest ze je leven. Dat ben je haar niet verschuldigd. En jij dan?'

'Hoezo ik dan? Er is geen ik meer.'

'Jawel, dat is er wel.' Barbara had haar aangekeken; ze wilde haar graag geloven, maar het was jaren geleden dat ze aan zichzelf had durven denken. Haar moeder had haar bijna kapot gemaakt. 'Je kunt alles doen wat je wilt doen.' Dat had John tegen haar gezegd in hun blokhut in New Hampshire. Nu vertelde ze Barbara over John. Zij was de eerste aan wie ze het had verteld. Na die nacht waren er geen geheimen meer tussen hen. En telkens weer praatten ze over Andrew. Hij was voor Daphne het enige dat ertoe deed, het enige dat telde, dat leven en vuur in haar ogen bracht.

'Je boft dat je hem hebt.' Barbara keek haar met afgunst aan. Haar eigen kind zou op dat moment tien jaar zijn geweest. En ze dacht er nog vaak aan.

'Dat weet ik. Maar je kunt niet echt zeggen dat ik hem "heb".' Er kwam een verdrietige uitdrukking op haar gezicht. 'Hij is op de school. En ik heb mijn eigen leven, voor wat het is.' Barbara vermoedde dat Daphne er op haar manier niet eens zoveel beter aan toe was dan zijzelf. Ze had haar zoontje en haar werk, maar verder niets. Sinds de dood van John was er geen man in haar leven geweest en ze zorgde er wel voor dat die er ook niet kwam. Het scheen dat verscheidene mensen haar in de afgelopen jaren mee uit hadden gevraagd, oude vrienden van Jeff, een schrijver die ze via haar agent had ontmoet, mensen die ze ontmoette bij uitgeversevenementen, maar ze had ze allemaal afgewezen. Op haar manier was ze even eenzaam als Barbara. En dat creëerde een band tussen hen beiden. Ze nam haar meer in vertrouwen dan wie ook, en nadat Barbara was begonnen naar haar huis toe te komen om te werken, gingen ze af en toe samen ergens lunchen, of op zaterdagmiddag samen winkelen.

'Zal ik jou eens wat zeggen, Daphne? Volgens mij ben je stapelgek.'

'Dat is niets nieuws.' Ze keek lachend op naar haar grote vriendin terwijl ze de rekken bij Saks doorkeken. Barbara was erin geslaagd een hele middag bij haar moeder weg te komen en ze hadden besloten die samen door te brengen.

'Ik meen het. Je bent jong, je bent beeldschoon. Je zou elke man kunnen krijgen die je hebben wilt. Waarom loop je hier met mij te winkelen?'

'Jij bent mijn vriendin en ik mag je graag. En ik wil geen man.'

'Dat is juist het gekke.'

'Waarom? Sommige mensen krijgen nooit wat ik heb gehad.' Ze kromp haast in elkaar terwijl ze het zei, want ze wist hoe leeg het in Barbara's leven was.

'Geeft niet hoor.' Barbara had met een warme glimlach waardoor ze er plotseling jonger uitzag, op haar neergekeken. Ik weet wat je bedoelt. Maar dat is geen reden om er maar mee op te houden.'

'Ja, dat is het wel. Ik zal nooit weer hebben wat ik met Jeffrey, of met John heb gehad. Waarom zou ik genoegen nemen met tweede keus?'

'Dat is geen redelijk uitgangspunt.'

'In mijn geval wel. Je vindt zulke mannen niet nog eens, je hele leven niet.'

'Misschien niet precies dezelfde mannen. Maar iemand anders. Ben je echt van plan daar de volgende vijftig jaar vanaf te zien?' Barbara was ontzet geweest bij die gedachte. 'Dat is echt van de gekke.' Ze vond het zelf niet even gek dat zij haar leven had opgeofferd voor een moeder die ze haatte. Maar ze zag zichzelf ook niet in hetzelfde licht. Daphne was mooi, klein en elegant, en Barbara had vanaf het begin aangevoeld dat ze veel succes zou krijgen. Volgens Barbara waren hun levens niet te vergelijken.

Maar Daphne zag wel hoop voor haar vriendin en ze zeurde haar voortdurend aan haar hoofd dat ze er iets aan moest doen. 'Waarom venhuis je toch niet?'

'Waarheen dan? Naar een tent in Central Park soms? En wat doe ik met mijn moeder?'

'Stop haar in een tehuis.' Het werd een bekend refrein tussen hen beiden, maar pas toen Daphne de flat aan East 69th Street kocht, bedacht ze een plan, dat ze met een opgewonden blik aan Barbara voorlegde.

'Jezus, Daphne, dat kan ik niet doen.'

'Jawel, je kunt het best doen.' Ze wilde dat Barbara in haar oude flat trok.

'Ik kan niet de huur voor ons allebei betalen.'

'Wacht tot je de rest van mijn idee hebt gehoord.' Ze bood haar een volledige baan aan, tegen een uitstekend salaris, dat ze zelf heel goed kon betalen.

'Voor jou werken? Meen je dat serieus?' Barbara's ogen waren gaan stralen als een zomerhemel. 'Meen je het?'

'Ik meen het, maar je moet niet denken dat ik je een gunst bewijs. Ik heb je nodig, goddomme. Jij bent het enige waardoor mijn leven soepel loopt. En ik accepteer geen nee, als je dat maar weet.' Barbara had gevoeld dat haar hart een luchtsprong maakte, maar ze was ook doodsbenauwd. Hoe moest het dan met haar moeder?

'Ik weet het niet, Daff. Ik moet er eerst over nadenken.'

'Ik heb het al voor je uitgedacht.' Daphne keek haar met een grijns aan. 'Je krijgt de baan pas als je bij je moeder uit huis gaat. Hoe vind je die? Ik kan ook hard onderhandelen.' Het was hard, dat wisten ze allebei, maar nadat Barbara een maand had gepiekerd over wat Daphne had gezegd, verzamelde ze eindelijk de moed om het te doen. Daphne gaf haar twee flinke borrels en bracht haar in een taxi naar haar flat. Ze zette haar daar af met een knuffel en een zoen en zei dat ze het kon. 'Het is jouw leven, Barbara. Dat moet je niet verpesten. Zij geeft niets om je en je hebt je schuld nu wel afbetaald. Vergeet dat niet. Hoeveel meer kun je geven? Hoeveel meer wil je geven?' Barbara wist het antwoord al. Voor het eerst in jaren zag ze licht aan het einde van de tunnel en ze rende er zo snel als ze kon naartoe. Ze ging naar boven en zei tegen haar moeder dat ze wegging, en ze weigerde zich iets aan te trekken van de dreigementen, de wraak, de beledigingen of de chantage.

Haar moeder verhuisde een maand later naar een bejaardenhuis en hoewel ze het tegenover Barbara nooit toegaf, ging ze het daar zelfs fijn vinden. Ze was bij mensen van haar eigen leeftijd en ze had een hele kring van vriendinnen tegen wie ze kon klagen over haar egoïstische dochter. En toen Daphnes nieuwe woning klaar was, nam Barbara haar oude flat over en ze had het gevoel dat ze eindelijk uit de gevangenis was bevrijd. Ze glimlachte nu ze aan dat gevoel terugdacht. Ze werd elke morgen met een licht gemoed en een gevoel van vrijheid wakker en maakte koffie in het zonnige keukentje; dan strekte ze zich uit op haar bed en voelde zich de koning te rijk; het kamertje dat van Andrew was geweest, gebruikte ze als werkkamer wanneer ze werk mee naar huis nam, en dat gebeurde vaak. Ze werkte dagelijks van tien tot vijf voor Daphne en wanneer ze naar huis ging, nam ze altijd stapels werk mee.

'Heb je dan helemaal niets anders te doen? Waarom laat je dat niet hier?' Maar terwijl Daphne dat zei, zat ze zelf ook aan haar bureau en zou waarschijnlijk tot in de kleine uurtjes doorwerken. Ze pasten goed bij elkaar, maar geen van beiden had een normaal leven, en het enige dat Barbara in het leven wilde, was haar terugbetalen voor wat ze had gedaan. Ze had haar geholpen zich van haar moeder te bevrijden. Maar Daphne besefte ook dat nu het gevaar dreigde dat Barbara haar gewoonte een toegewijde slavin te zijn, op Daphne zou richten.

'Als je me maar niet gaat behandelen zoals je moeder!' ging ze plagend tekeer wanneer Barbara weer eens met een blad vol eten verscheen terwijl Daphne zat te werken.

'Ach, onzin.'

'Ik meen het, Barb. Je hebt je hele leven voor iemand anders gezorgd. Zorg nu eens voor jezelf. Maak jezelf gelukkig.'

'Dat doe ik toch. Ik vind mijn werk heerlijk, moet je weten. Ook al ben jij nog zo'n lastig secreet.' Daphne glimlachte haar verstrooid toe en ging weer aan het werk. Ze zat van twaalf uur 's middags tot een uur of drie, vier in de morgen achter haar schrijfmachine.

'Hoe kun je in vredesnaam zo werken?' Barbara keek vaak met verbazing naar haar. Ze pauzeerde nooit, behalve een heel enkele keer voor een kop koffie of om naar de wc te gaan. 'Het is slecht voor je gezondheid om zo hard te werken.'

'Helemaal niet. Het maakt me gelukkig.' Maar gelukkig was niet het woord dat Barbara zou kiezen om haar te beschrijven. Er was altijd iets in Daphnes ogen dat zei dat ze in geen jaren gelukkig was geweest, behalve wanneer ze net bij Andrew was geweest. Maar de gebeurtenissen in haar leven waren diep in haar ogen gegrift en de pijn die ze nog steeds voelde over het verlies van haar dierbaren ging nooit echt weg. De vreugde en voldoening die haar werk haar gaf, vormden een buffer tussen haar en de spoken waarmee ze leefde, maar die waren er altijd, en dat was zichtbaar, hoewel ze er tegen Barbara zelden iets over zei.

Maar soms wanneer ze alleen in haar werkkamer zat, keek ze uit het raam, en dan was haar geest ver weg... in New Hampshire met John, of ergens waar ze met Jeff was geweest... of ondanks de ijzeren beheersing die ze over zichzelf uitoefende, werden haar ogen wazig bij de herinnering aan Aimee. Dat was een kant van haar die niemand te zien kreeg, daar zorgde ze wel voor, maar ze biechtte haar diepste gevoelens wel aan Barbara op en vertelde over hoe haar leven vroeger was geweest, en hoe erg ze het miste, de mensen die ze had verloren, zoals John, Jeff en Aimee. En ze praatte ook telkens weer over Andrew en hoe ze hem miste. Maar ze had nu een heel ander leven dan ze had gehad toen Andrew nog thuis woonde. Een leven, gevuld met werk, met prestaties en succes, met uitgevers en persmensen, en haar literair agent. Ze had een goed hoofd voor zaken, wat ze nooit had geweten, en ze oefende haar ambacht goed uit, met een vaardige pen en een goed gevoel voor wat haar lezers wilden. Het enige dat ze vreselijk vond van haar werk, was het feit dat ze af en toe in het openbaar moest verschijnen om een boek te promoten, want ze wilde niet dat iemand zich met haar privéleven bemoeide of vragen stelde over Andrew. Ze wilde hem daartegen beschermen. Er was niets in haar privéleven wat Daphne aan de wereld bekend wilde maken. Ze had het gevoel dat haar boeken voor zichzelf spraken, maar ze zag wel in dat haar uitgevers vonden dat publiciteit belangrijk was. Dit kwam weer aan de orde toen ze gevraagd werd in Chicago te verschijnen in The Conroy Show, en ze aarzelde, bijtend op een potlood.

'Wat moet ik tegen ze zeggen, Daff? Wil je morgen naar Chicago gaan?' Ze hadden Barbara de hele ochtend lastig gevallen en ze moest hun een antwoord geven.

'In één woord?' Ze lachte scheef en wreef over haar nek. Ze had de vorige avond lang doorgewerkt aan haar nieuwe boek en ze was deze morgen moe. Maar het was een soort vermoeidheid die ze prettig vond, het boek vorderde goed, en het gaf een prettig gevoel dat ze altijd kreeg van dit werk. De pijn in haar rug of de onvermijdelijke pijn in haar schouders vond ze niet erg. 'Nee, ik wil niet naar Chicago gaan. Bel George Murdock bij Harbor en vraag aan hem of hij denkt dat het belangrijk is.' Maar ze wist al wat het antwoord zou zijn. Ook al zaten ze net tussen twee boeken in, publiciteit was altijd belangrijk, en The Conroy Show in Chicago was niet niks.

Barbara kwam vijf minuten later terug met een spijtige glimlach. 'Wil je echt weten wat hij zei?'

'Nee, ik wil het niet weten.'

'Dat dacht ik al.' Barbara zag dat ze zich met een zucht in een gemakkelijke fauteuil liet zakken en haar hoofd achterover tegen het zachte, witte kussen legde. 'Waarom werk je toch zo verrekte hard, Daff? Je kunt niet eeuwig blijven weglopen.' Ze zag er nog steeds uit als een klein meisje, zoals ze daar zat, maar er was ook een onmiskenbare uitstraling van vrouwelijkheid, hoe ze dat ook wilde ontkennen. Ze deed vriendelijk tegen iedereen die in haar leven kwam, haar uitgevers, haar agent, haar secretaresse, de paar geselecteerde vrienden, haar zoon, tegen de mensen op de school en de andere kinderen. Ze was vriendelijk voor iedereen, behalve voor zichzelf. Aan zichzelf stelde ze moordende eisen; ze hanteerde haast ondraaglijke normen. Ze werkte vijftien uur per dag, ze was altijd geduldig, belangstellend, warm. Alleen aan zichzelf onthield ze die warmte. Ze liet eigenlijk nooit iemand dichtbij komen. Er was te veel verdriet in haar leven geweest, ze had te veel verloren en nu had ze altijd een muur om zich heen. Barbara dacht hier weer aan terwijl ze naar de roerloze gestalte in het ziekenhuisbed keek en Daphnes woorden weerklonken weer in haar hoofd.

'Ik loop niet weg, Barb. Ik bouw een carrière op, dat is iets heel anders.'

'O ja? Volgens mij is het hetzelfde.'

'Misschien.' Tegen Barbara was ze meestal eerlijk. 'Maar het is voor een goed doel.' Ze was bezig een kapitaal op te bouwen voor Andrew. Hij zou het later nodig hebben en ze wilde dat hij een gemakkelijk leven zou hebben. Alles wat ze deed, leek om Andrew te draaien.

'Dat verhaal heb ik al eens eerder gehoord. Maar je hebt intussen al genoeg geld verdiend voor Andrew, Daff. Waarom denk je voor de verandering niet een keertje aan jezelf?'

'Dat doe ik al.'

'O ja? Wanneer dan?'

'Tien seconden lang, wanneer ik 's ochtends mijn gezicht was.' Ze glimlachte naar haar vertrouwelinge en vriendin. Er waren dingen waarover Daphne niet graag sprak. 'Ze willen dus dat ik naar Chicago ga, hè?'

'Kun je je losscheuren van je boek?'

'Als het moet.'

'We gaan dus?'

'Ik weet het niet.' Ze fronste haar voorhoofd en keek uit het raam voor ze weer naar Barbara keek. 'Ik maak me zorgen over dat programma. Ik ben er nog nooit in te zien geweest en ik wil het eigenlijk niet.'

'Waarom niet?' Maar Barbara vermoedde wat het antwoord op haar vraag was. Bob Conroy sprong van de hak op de tak en hij kon goed doorvragen. Hij had een buitengewoon goed researchteam en hij had er een handje van dingen uit het verleden van mensen op te spitten en hen daarmee in de uitzending te confronteren, op de nationale televisie. Ze wist dat Daphne bang was dat dat zou gebeuren. Ze had haar uiterste best gedaan haar eigen verhaal buiten de publiciteit te houden. Ze praatte nooit over Jeff of Aimee en ze werd furieus als Andrew ter sprake kwam. Ze wilde beslist niet dat hij het voorwerp werd van nieuwsgierigheid of roddelverhalen. Op de Howarth School in New Hampshire leidde hij een gelukkig leventje in afzondering en hij had er geen idee van dat zijn moeder beroemd was. 'Ben je bang voor Conroy, Daff?'

'Moet ik het eerlijk zeggen? Ja. Ik wil niet dat er allerlei oude koeien uit de sloot worden gehaald.' Haar ogen waren reusachtig groot, blauw en treurig toen ze Barbara aankeek. 'Niemand heeft er iets mee te maken wat er in mijn leven is gebeurd. Je weet hoe ik daarover denk.'

'Ja, maar je kunt niet alles eeuwig geheim houden. Stel dat het aan het licht zou komen, zou dat dan zo vreselijk zijn?'

'Voor mij zeker. Ik wil geen medelijden, van niemand, en Andrew zal dat ook niet willen. Daar hebben we geen behoefte aan.' Ze rechtte haar rug en ging rechtop zitten in haar fauteuil. Ze zag er zenuwachtig en uitdagend uit. 'Het zou waarschijnlijk alleen tot gevolg hebben dat je lezers nog meer van je gaan houden.' Barbara wist beter dan wie ook hoeveel ze al van haar hielden. Zij beantwoordde alle fanmail die Daphne kreeg. Daphne verstond de kunst haar ziel in haar boeken te gieten, zodat haar lezers het gevoel kregen dat ze haar kenden. Ze kenden haar zelfs beter dan zij wilde toegeven; de geheimen van haar ziel maakten dat haar boeken de werkelijkheid weergaven, maar zij hield vol dat het fantasie was.

'Ik wil niet dat ze meer van me gaan houden. Ik wil dat ze van de boeken houden.'

'Daar is misschien geen verschil tussen.'

Daphne knikte zwijgend vanuit de stoel en stond toen met een zucht op. 'Ik heb waarschijnlijk geen keus. Als ik niet ga, zal George Murdock het me altijd voor de voeten blijven werpen. Ze proberen me al een jaar lang in dat programma te krijgen.' Nu keek ze Barbara glimlachend aan. 'Wil je mee? Er zijn leuke winkels in Chicago.'

'Wil je er een nacht blijven logeren?'

'Nou en of.' Ze had er nu een favoriet hotel, net als in vrijwel alle andere grote steden. Het waren altijd de rustigste, meest ouderwetse en toch meest sjieke hotels in elke stad. Hotels waar douairières mantels van sabelbont droegen en waar de mensen fluisterend spraken. Ze liet zich op haar kamer bedienen door de roomservice en genoot van het comfortabele leven dat haar werk haar bracht. Ze was er intussen helemaal aan gewend en ze moest toegeven dat haar succes aspecten had die haar uitstekend bevielen. Ze had geen geldzorgen meer, ze wist dat Andrews toekomst verzekerd was. Ze had haar geld goed belegd, ze kocht dure kleren en antiek, en schilderijen die ze mooi vond, wanneer ze maar de kans kreeg.

Toch had Daphne niets opzichtigs over zich. Ze gebruikte haar geld niet om met haar succes te pronken, ze gaf geen overdadige feesten en probeerde niet indruk te maken op haar vrienden. Het was allemaal heel rustig, eenvoudig en degelijk. En het grappige was dat ze wist dat ze precies deed wat Jeffrey en John verwacht zouden hebben. Ze was op een goede manier volwassen geworden, en het deed haar goed dat te weten.

'Je moet om tien uur in het programma verschijnen. Wil je 's morgens of 's middags gaan? Eigenlijk zou je eerst wat moeten rusten en dan ergens eten voor we naar de studio gaan.'

'Ja, moeder.'

'Ach, hou op.' Barbara maakte snel een paar aantekeningen op haar notitieblok en verdween terwijl Daphne met een bezorgd gefronst voorhoofd aan haar bureau ging zitten en naar het toetsenbord staarde. Ze had tegen Barbara gezegd dat ze een raar gevoel had over het meedoen aan dat programma, een vreemd, akelig voorgevoel. En Barbara had gezegd dat ze niet zo mal moest doen. Ze herinnerde zich dat nu, terwijl ze naar Daphnes gezicht zat te kijken, dat zo gehavend was door de auto die haar had aangereden. Het leek wel duizend jaar geleden dat ze in Chicago waren geweest.

14

Daphne en Barbara arriveerden precies om halftien bij de studio. Daphne had een eenvoudig jurkje van beige zijde aan en haar haar was opgestoken in een sobere, elegante wrong. Ze had paarlen oorbellen in haar oren en droeg een ring met een grote, fraaie topaas die ze eerder dat jaar bij Cartier had gekocht. Ze zag er elegant en geslaagd uit, maar niet protserig of opzichtig. Dit was kenmerkend voor Daphne. Barbara droeg zoals gewoonlijk een marineblauw mantelpakje. Daphne zei altijd plagend dat ze veertien van die pakjes had die allemaal precies op elkaar leken, maar ze zag er netjes en verzorgd uit. Ze zag er jonger uit, nu ze bij haar moeder weg was. En in het afgelopen jaar had Daphne opgemerkt dat ze aantrekkelijker was geworden. Ze leek meer op de foto's van het meisje dat aan Smith had gestudeerd, en er was nu een lach in haar ogen toen ze Daphne aankeek.

Ze boog zich naar haar over en terwijl ze naar de wachtruimte voor de gasten werden gebracht, met gemakkelijke stoelen, een bar en een meisje om te zorgen dat ze kregen wat ze wilden hebben, fluisterde ze: 'Kijk niet zo gespannen. Hij zal je heus niet bijten.'

'Hoe weet je dat?' Maar ze kreeg altijd de zenuwen voor ze in een praatprogramma verscheen. Dat was een van de redenen waarom ze Barbara meenam. Het was ook prettig om een vriendin in de buurt te hebben met wie je in het vliegtuig kon kletsen en die je kon helpen dingen te regelen in hotels wanneer er iets mis was gegaan met hun reserveringen. En Barbara had een wonderbaarlijk vermogen om alles in de hand te houden. Als Barbara bij haar was, raakte er nooit bagage zoek, kwamen maaltijden op tijd in Daphnes kamer aan, waren er tijdschriften, boeken en kranten om te lezen, werden de verslaggevers de deur uit gebonjourd wanneer ze er genoeg van had en waren haar kleren altijd keurig gestreken voor ze een interview deed. Door haar leek alles altijd wonderlijk gemakkelijk.

'Wil je iets drinken?'

Daphne schudde haar hoofd. 'Dat moet er nog bij komen, dat ik half aangeschoten opkom. Dan praat ik zeker mijn mond voorbij.' Ze begonnen allebei te lachen en Daphne nestelde zich in een stoel. Zelfs op momenten zoals dit dronk Daphne eigenlijk niet.

'Miss Fields?' Een productieassistent stak zijn hoofd om de deur. 'U komt als eerste aan bod.'

'O, jezus.'

'Meneer Conroy wilde u niet laten wachten.'

Dat was altijd de moeilijkste positie; ze had dan geen tijd om zich te ontspannen en eerst eens te kijken hoe de anderen het deden, maar ze wist ook dat ze vanavond de ster van het programma was. 'Ik wou dat hij me niet zo'n voorkeursbehandeling gaf,' fluisterde Daphne Barbara toe. Ze voelde dat het zweet in haar handen stond, maar Barbara fluisterde iets geruststellends.

'Het zal best gaan.'

'Hoe lang zal het duren?' Het was net alsof ze een innerlijke wekker instelde voor het vullen van een kies bij de tandarts... twintig minuten... ik kan twintig minuten pijn verdragen... of niet? En bij de tandarts kreeg ze tenminste een verdoving, zodat ze de pijn niet zou voelen. Hier ging het zonder verdoving.

'Dat hebben ze niet gezegd. Ik heb het gisteren nog gevraagd. Ze zeiden dat hij het gewoon wil "laten komen". Maar ik denk niet dat het langer dan een kwartier zal zijn.' Daphne knikte; ze vermande zich en even later verscheen de productieassistent weer en wenkte haar mee te komen.

'Tot straks, meid.' Ze keek achterom naar Barbara, en dacht aan de oude zegswijze 'Wij die gaan sterven, groeten u'.

'Je zult het fantastisch doen.'

Ze sloeg haar ogen ten hemel en verdween, en Barbara ging met een glas wijn zitten om op de monitor naar haar te kijken.

De productieassistent leidde Daphne naar de set, wees haar op welke stoel ze kon gaan zitten en klemde een microfoon aan de halsopening van haar jurk terwijl er een grimeuse toesnelde die haar gezicht met poeder bestoof. Haar haar zat perfect en op de rest van haar make-up was niets aan te merken. De vrouw knikte en verdween, en de productieassistent knikte en verstelde iets aan zijn koptelefoon. Toen fluisterde hij Daphne toe: 'Meneer Conroy komt er nu aan. Hij gaat daar zitten.' Hij wees op een stoel. 'Hij zal de eerste negentig seconden alleen doen en dan zal hij u introduceren.' Ze knikte en zag dat haar laatste twee boeken op de lage tafel lagen. Meestal kreeg ze van tevoren door waarover ze zouden praten, maar zo werkte Conroy niet. Juist daarom maakte ze zich zorgen. 'Wilt u een glas water op de set?'

'Graag.' Haar ogen voelden te groot in haar gezicht, haar mond was droog en ze kon zweetdruppeltjes langs haar zijden voelen druipen toen Bob Conroy verscheen in een donker pak met een lichtblauw shirt en een rode stropdas. Hij was achter in de veertig en onmiskenbaar een knappe man. Maar zijn ogen hadden een erg koude, scherpe uitdrukking en de man had iets glads, iets erg kunstmatigs.

'Daphne?' Nee, Mata Hari, nou goed?

'Ja.' Ze glimlachte en probeerde zich niet duizelig te voelen.

'Het is leuk je in het programma te hebben. Wat was het voor weer in New York?'

'Mooi weer.'

Hij ging zitten en keek om zich heen om de hoeken te zien die de camera bestreek. Maar voor hij nog iets kon zeggen, begon de productieassistent af te tellen, er begon een rood lichtje te branden en een camera reed op Conroys gezicht in terwijl hij de sexy glimlach lachte waar de vrouwen van Amerika op vielen, en hij vertelde zijn kijkers wie ze die avond in het programma konden verwachten. Het ging precies zoals in alle andere programma's waarin Daphne was verschenen. Je werd opgevoerd als een dansende hond, mocht je kunstje vertonen en werd bijna zonder een bedankje de set af gestuurd terwijl de gastheer zijn egocentrische pirouettes draaide om zijn kijkers te verrukken.

'En onze eerste gast vanavond is een vrouw wier boeken de meesten van u wel hebben gelezen, zeker u, dames,' hij zweeg om glimlachend in de camera te blikken, pakte toen een boek van de salontafel en keek weer in de camera, 'maar ik denk zo dat de meesten van u heel weinig over haar hebben gelezen. Naar wat ik hoor, is Daphne Fields erg op zichzelf.' Hij glimlachte weer en draaide zich langzaam naar Daphne toe terwijl de camera uitzoomde zodat zij in beeld verscheen, en er langzaam een tweede camera op zwenkwielen kwam aanrijden. 'Het is leuk je bij ons te hebben in Chicago.'

'Het is leuk hier bij jou te zijn. Bob.' Ze glimlachte verlegen naar hem; ze wist dat de camera haar frontaal in beeld zou hebben zonder dat ze die kant op hoefde te kijken. Dat was altijd zo, behalve in achterlijke steden waar de camera altijd op de gastheer gericht was. In Santa Fe had ze een keer een heel uur in een programma gezeten zonder te beseffen dat de kijkers alleen de achterkant van haar kapsel te zien kregen.

'Je woont in New York, hè?' Dat was zo'n typische, onschuldige vraag.

'Inderdaad.' Ze glimlachte.

'Werk je op het ogenblik aan een boek?'

'Ja. Het heet Minnaars.'

'Zo, dat is een mooie titel.' Hij keek diep in de ogen van de vrouwelijke kijkers. 'Dat zullen uw lezeressen wel waarderen. Hebt u daar veel research over gedaan?' Hij liet een veelbetekenend lachje horen en Daphne bloosde licht onder haar make-up.

'Ik schrijf over het algemeen fictie.' Haar stem en haar glimlach waren zacht en ze had iets wonderlijk breekbaars over zich, waardoor hij iets brutaals kreeg en waardoor zijn vraag grof klonk. Maar dat zou hij haar inpeperen, dat deden ze altijd. Het was zijn programma en hij was van plan er nog heel lang mee door te gaan. Daphne was maar een gast voor één avond. Hij was degene die hier zijn nek uitstak, zij niet, en dat vergat hij geen seconde.

'Kom, kom, zo'n mooi vrouwtje als jij... je hebt vast een heel leger minnaars.'

'De laatste tijd niet.' Dit keer hadden haar ogen een ondeugende uitstraling en bloosde ze niet. Ze begon te denken dat ze het wel zou overleven.

Maar de humor verdween uit Conroys stem toen hij zich naar haar toe draaide. 'Ik heb begrepen, Daphne, dat je weduwe bent.' Dit was een opmerking die ze niet had verwacht en ze verslikte zich bijna. Hij had zijn huiswerk goed gedaan. Ze knikte. 'Dat is erg naar. Maar,' zijn stem droop van medeleven en begaanheid, 'misschien is dat de reden waarom je zo goed kunt schrijven. Je schrijft veel over het overleven van een verlies en dat heb je zelf beslist gedaan. Ik heb gehoord dat je ook een dochtertje hebt verloren.' De tranen sprongen haar in de ogen, zo'n schok was het hem over Jeff en Aimee te horen praten, en ze zat daar, met haar hele hebben en houden op die salontafel.

'Ik praat gewoonlijk niet over mijn privéleven in verband met mijn werk, Bob.' Ze deed haar uiterste best haar zelfbeheersing terug te krijgen.

'Dat zou je misschien wel moeten doen.' Het gezicht stond ernstig, de stem klonk behulpzaam. 'Het zou je echter maken voor je lezers.' Beng. Hij had haar te pakken. 'Zolang mijn boeken maar echt zijn...'

Hij onderbrak haar. 'Maar hoe kunnen ze dat zijn, als de mensen niet weten wie je bent?' Voor ze kon antwoorden, ging hij door: 'Is het juist als ik zeg dat je man en dochtertje bij een brand zijn omgekomen?'

'Ja, dat is juist.' Ze haalde diep adem, en Barbara, die naar de monitor keek, zag tranen in haar ogen komen. Wat een misselijke streek. Die klootzak... Daphne had gelijk gehad, toen ze zei dat ze hier niet durfde komen.

'Was je echtgenoot de man die je beschreef in Apache?' Ze schudde haar hoofd. Dat was John geweest. In een plotselinge golf van paniek vroeg ze zich af of hij ook van hem op de hoogte was, maar dat kon onmogelijk. 'Wat was dat een schitterend personage. Ik denk dat elke vrouw in Amerika verliefd op hem is geworden. Dat boek zou een prachtige film kunnen opleveren, weet je.'

Toen begon ze zich te herstellen, maar ze bad dat het gesprek gauw afgelopen zou zijn. 'Ik ben erg blij dat je dat denkt.'

'Heb je vooruitzichten op dat gebied?'

'Nog niet, maar mijn agent denkt dat ze wel zullen komen.'

'Daphne, vertel ons eens, hoe oud ben je?' Jezus. Ze kon niet om hem heen, maar ze begon zacht te lachen.

'Moet ik de waarheid zeggen?' Maar ze maakte geen geheim van haar leeftijd. 'Ik ben in mijn drieëndertigste levensjaar.'

'Lieve hemel,' hij nam haar schattend op, 'daar zie je niet naar uit. Ik zou je zo voor twintig houden.' Dit was de charme waar zijn vrouwelijke kijkers zo verrukt van waren. Maar toen Daphne glimlachte, wendde hij zich weer tot haar met diezelfde meelevende uitdrukking die ze inmiddels wantrouwde, en ze had weer gelijk. 'En je bent nooit hertrouwd. Hoe lang ben je al weduwe?'

'Zeven jaar.'

'Het moet een verschrikkelijke slag zijn geweest.' Nu met een onschuldige blik: 'Is er op dit moment een man in je leven?' Ze had wel willen gillen of hem over de tafel heen een klap in zijn gezicht willen geven. Zulke vragen stelden ze nooit aan mannelijke schrijvers, maar vrouwen waren vogelvrij; er werd op de een of andere manier van uitgegaan dat het persoonlijk leven van een schrijfster bij haar werk hoorde en dus openbaar bezit was. Een man zou tegen hem gezegd hebben dat hij kon barsten, maar dan zou hij zo'n vraag nooit gesteld hebben.

'Op het moment niet, Bob,' met een vriendelijk lachje. Hij glimlachte liefjes. 'Ik weet niet of ik dat wel geloof. Je bent veel te mooi om alleen te zijn. Bovendien ben je nu bezig met dat boek... hoe heette het ook weer, Minnaars?' Ze knikte. 'Wanneer zal dat verschijnen? Ik ben ervan overtuigd dat al je lezers er met ingehouden adem op zitten te wachten.'

'Ik hoop dat ze hun adem niet te lang inhouden. Het boek verschijnt pas volgend jaar.'

'We wachten rustig af.' Ze wisselden weer een kunstmatige glimlach uit terwijl Daphne op haar verlossing wachtte. Ze wist dat die gauw zou komen en ze popelde om van de set af te gaan en van zijn vragen verlost te zijn. 'Weet je, er is nog iets dat ik je graag wilde vragen.'

Ze wachtte, ze verwachtte bijna dat hij naar haar beha-maat zou vragen. 'Onze volgende gast is ook een schrijver, maar niet op jouw terrein. Zijn boek is non-fictie. Hij heeft een geweldig boek geschreven over autistische kinderen.' Daphne voelde dat ze verbleekte toen ze het aan zag komen dat hij... maar dat kon hij toch niet doen... 'Van een goede vriendin van me in New York, bij Collins waar je vroeger hebt gewerkt, heb ik gehoord dat je een autistisch kind hebt. Misschien kun jij, vanuit het gezichtspunt van een ouder, voor ons enig licht werpen op dit onderwerp.' Ze keek hem aan met onomwonden haat in haar ogen, maar ze dacht aan Allie... hoe kon die hem zoiets hebben verteld? Hoe had ze dat kunnen doen?

'Mijn zoon is niet autistisch, Bob.'

'Ah, juist... dan heb ik het misschien verkeerd begrepen...' Ze zag zijn kijkers bijna, hoe ze hijgend aan het toestel gekluisterd zaten. Binnen tien minuten waren ze te weten gekomen dat ze haar man en dochtertje bij een brand had verloren, dat ze bij Collins had gewerkt, dat er op dit moment geen man in haar leven was, en nu dachten ze ook nog dat haar enige overlevende kind een autist was. 'Is hij zwakzinnig?'

'Nee, dat is hij niet.' Haar stem werd hoger en haar ogen spuwden vuur. Dacht deze man dat hij het recht had om alles maar te vragen? 'Mijn zoon is slechthorend, hij bezoekt een dovenschool, maar afgezien van zijn doofheid is hij een fantastisch, normaal kind.'

'Dat doet me genoegen voor jou, Daphne.' Klootzak. Daphne ziedde inwendig. Ze had een gevoel alsof ze compleet was uitgekleed. Maar veel erger was nog dat hij Andrew had uitgekleed. 'En ik vind het erg leuk te horen over Minnaars, en nu ben ik bang dat onze tijd samen erop zit. Maar we hopen je terug te zien wanneer je weer in Chicago bent.'

'Dat zou ik heel leuk vinden.' Ze glimlachte door opeengeklemde tanden. Deze glimlach was voor de kijkers bedoeld. Toen was het pauze, om reclameboodschappen te vertonen. En met een blik van nauwelijks gemaskeerde woede maakte ze de microfoon los van haar jurk en gaf hem in de pauze aan hem terug. 'Weet je, ik weet niet hoe je dit kunt goedpraten.'

'Hoezo? Omdat ik graag achter de waarheid aan ga?' Nu glimlachte hij niet. Het maakte hem geen donder uit wat zij van hem vond. Het enige dat hem interesseerde, waren hijzelf, zijn kijkers en zijn sponsors.

'Maakt dat enig verschil? Welk recht heb jij om iemand dat soort vragen te stellen?'

'Dat zijn de dingen die de mensen willen weten.'

'Dat zijn dingen die mensen niet hoeven te weten. Ze hebben er geen recht op. Zijn er in jouw leven geen dingen die je niet aan de grote klok wilt hangen? Is er niets heilig voor jou?'

'Ik ben niet degene die geïnterviewd wordt, Daphne.' Hij zei het op koele toon terwijl de volgende gast arriveerde om haar plaats in te nemen. Ze bleef nog even op hem neerkijken en ze stak hem geen hand toe.

'Daar bof je dan mee.' En met die woorden draaide ze zich om en ging van de set af. Ze liep snel naar de wachtruimte en wenkte Barbara haar te volgen.

Twee uur later zaten ze in het vliegtuig op weg naar New York. Het was de laatste uitgaande vlucht en ze landden om twee uur 's morgens op La Guardia. Om halfdrie was ze terug in haar flat. Barbara was doorgereden in de taxi. En in 69th Street deed Daphne de voordeur achter zich dicht, liep meteen naar de slaapkamer zonder het licht aan te doen, liet zich op het bed vallen en barstte in snikken uit. Ze had het gevoel alsof haar hele leven die avond open en bloot was getoond, al haar pijn en verdriet. Het enige waarover hij niets had geweten, was John. Het was maar goed dat ze dat nooit tegen Allie had gezegd... vertel ons eens, Miss Fields, is het waar dat u hebt gehokt met een houthakker in New Hampshire?... Ze draaide zich op haar rug zodat ze in het donker naar het plafond lag te staren, en dacht aan Andrew. Misschien was het maar beter dat hij op de school was. Misschien zou zijn leven in een kermis veranderen als hij bij haar thuis woonde in New York. Mensen zoals Allie zouden hem behandelen als een soort monster... autistisch... zwakzinnig... ze kromp ineen bij die woorden. Ze lag daar tot ze in slaap viel op haar bed, in de beige jurk die ze aan had gehad, met tranensporen op haar gezicht, en haar hart voelde alsof er met stenen op geslagen was. Ze droomde die nacht van Jeffrey en John, en de volgende morgen werd ze wakker van de telefoon en voelde een golf van angst door zich heen slaan... want ze was bang dat er iets met Andrew was gebeurd.

15

'Daphne, gaat het een beetje?' Het was Iris. Ze had het programma gezien.

'Ik overleef het wel. Maar ik doe het nooit meer. Jij mag het voor mij tegen Murdock zeggen of ik zeg het hem zelf. Je mag kiezen, maar mijn besluit staat vast. Ik doe niet meer aan publiciteit.'

'Volgens mij sla je een beetje op hol, Daphne. Het was maar één slecht programma.'

'Voor jou misschien. Maar ik ben niet van plan dat nog eens mee te maken en dat hoef ik ook niet te doen. Mijn boeken verkopen precies even goed zonder dat ik me prostitueer voor klootzakken die mijn ondergoed aan hun waslijn willen hangen.' Maar wat nog het meeste pijn deed, was wat ze Andrew hadden aangedaan. Ze probeerde hem zo te beschermen tegen die wereld en in één kort ogenblik hadden ze haar bescherming weggerukt en hem als 'autistisch' bestempeld. Ze huiverde nog over wat ze hadden gezegd. En elke keer dat ze eraan dacht, wilde ze Allie wel vermoorden. Ze moest zich dwingen om te luisteren naar wat Iris zei. Ze wilde met haar gaan lunchen bij The Four Seasons, maar Daphne wilde eigenlijk niet.

'Is er iets aan de hand?'

'Nee. Een heel interessant aanbod, maar dat wil ik eerst met jou bespreken; ik wil het een tijdje laten sudderen. Wil je misschien op kantoor komen?'

'Waarom kom je niet hierheen? Ik heb niet zoveel zin om het huis uit te gaan.' In werkelijkheid wilde ze zich verstoppen. Of teruggaan naar de school om Andrew in haar armen te nemen.

'Heel goed. Ik ben er om twaalf uur. Schikt dat?'

'Zeker. En vergeet niet Murdock te bellen.' Maar Iris was van plan daar nog even mee te wachten. De publiciteit in verband met Daphnes boeken was te belangrijk om overhaast te werk te gaan en het was mogelijk dat Daphne nog op haar besluit zou terugkomen. Hoewel het, Daphne kennende, waarschijnlijker was dat ze dat niet zou doen. Ze kon zo koppig zijn als een ezel en haar privacy was voor haar het allerbelangrijkste. Dat daar op de nationale televisie inbreuk op was gemaakt, moest een verschrikkelijke ervaring voor haar zijn geweest.

'Tot straks.' Het was al tien uur en Daphne hoorde Barbara's sleutel in de voordeur toen ze op kousenvoeten en in de jurk die ze de vorige avond had aangehad naar de keuken liep. Ze zag eruit alsof ze naar een feest was geweest waar ze erg dronken was geworden.

'Goh, wat zie jij er vanmorgen beeldig uit.' Barbara had een grijze broek en een rode sweater aan en lachte vrolijk. Daphne lachte maar zo'n beetje terug terwijl ze een pot koffie op tafel zette. Barbara liep naar de keuken en zette haar tas neer. Het was een van de zeldzame momenten dat ze geen notitieblok in haar hand had. 'Heb je vannacht wel geslapen?' Barbara was erg bezorgd geweest over haar, maar had niet durven bellen. Ze hoopte dat Daphne sliep en vermoedde dat haar vriendin met rust gelaten wilde worden. Maar deze morgen kon Daphne wel weer een stootje hebben en Barbara nam geen blad voor de mond. 'Neem me niet kwalijk dat ik het zeg, maar je ziet er niet uit. Heb je wel geslapen?'

'Een beetje.'

Barbara nam een slokje van de dampende koffie. 'Ik vind het heel naar voor je wat er gisteren gebeurd is.'

'Ik vind het ook naar. Maar het zal niet meer gebeuren. Ik heb net tegen Iris gezegd dat ze Murdock moet bellen.'

'Dat doet ze toch niet.' Ze zei het heel nuchter en Daphne glimlachte.

'Jij hebt iedereen door, hè? Misschien heb je gelijk, maar als zij hem niet belt, doe ik het zelf wel.'

'Wat ga je aan Allison Baer doen?'

In Daphnes ogen verscheen een boosaardige uitdrukking. 'Eerlijk gezegd zou ik haar het liefste vermoorden. Maar ik neem er genoegen mee haar te zeggen wat ik van haar vind en daarna nooit meer tegen haar te praten.'

'Het was een rotstreek van haar.'

'Ik kan haar bijna alles vergeven, maar niet wat ze over Andrew heeft gezegd.' Ze zwegen allebei een ogenblik en Daphne liet zich met een zucht in een fauteuil zakken. Ze zag er doodmoe en verkreukeld uit. Ze zag eruit alsof ze iemand nodig had die haar uit zou kleden, een warm bad vol zou laten lopen en haar haar zou borstelen, en Barbara vond het plotseling jammer dat ze geen man had die dat kon doen. Ze was het soort vrouw dat een goede echtgenote voor een man had kunnen zijn en ze had iemand nodig die voor haar zorgde. Ze werkte te hard, maakte zich te veel zorgen en droeg een te zware last op haar smalle schoudertjes. Ze had een man nodig, net als Barbara zelf, maar het was niet waarschijnlijk dat een van hen beiden er een zou vinden. En Daphne al helemaal niet. Ze liet niemand dicht genoeg bij haar komen om haar in haar mantel te helpen, laat staan met haar te trouwen.

'Wat wil Iris, trouwens?'

'Dat weet ik niet. Ze zei iets over een interessant aanbod. En als het een publiciteitstournee is,' Daphne lachte spijtig en stond op, 'dan zeg ik tegen haar dat ze de pot op kan.'

'Dat zou ik je weleens willen horen zeggen. Moet ik nog mensen bellen?' Daphne gaf haar een lijstje met namen en ging douchen. En toen haar agent om vijf voor twaalf arriveerde, had ze een witte gabardine broek aan en een witte kasjmier sweater.

'Goh, wat zie je er mooi uit.' Ze had een rustige elegantie die altijd indruk maakte op Iris. De meeste schrijfsters die succes hadden, gingen zich na verloop van tijd opzichtig kleden, maar dat had Daphne nooit gedaan. Ze had stijl en ze had iets gedistingeerds over zich. Hierdoor zag ze er soms ouder uit dan haar leeftijd, maar zo was ze nu eenmaal, en het was niet zo vreemd dat ze na alles wat ze had doorgemaakt op de een of andere manier ouder leek. Het feit dat ze de pijnlijkste dingen van het leven had moeten verwerken, had haar wijs en evenwichtig gemaakt en haar een groot inlevingsvermogen gegeven.

'Nou, wat is er?' Ze gingen aan tafel zitten voor de lunch en Daphne schonk haar een glas witte wijn in, terwijl Iris haar aandachtig aankeek. 'Is er iets niet in orde?'

'Je werkt te hard.' Ze zei het als een strenge moeder, maar ze kende Daphne nu lang genoeg om aan haar ogen te zien hoe het met haar was, en dat deed ze nu ook. Ze zag dat Daphne moe was.

'Waarom zeg je dat nu opeens?'

'Je wordt te mager en je ogen lijken wel op die van iemand die honderdvijftig jaar oud is.'

'Dat ben ik toevallig ook. Honderdtweeënvijftig om precies te zijn. In september word ik honderddrieënvijftig.'

'Ik meen het serieus, Daphne.'

'Ik ook.'

'Oké, ik zal me er niet mee bemoeien. Hoe gaat het boek?'

'Niet slecht. Over een maand kan ik het af hebben.'

'En dan? Heb je plannen?'

'Ik dacht erover een tijd met Andrew door te brengen. Je weet wel,' ze keek haar agent verbitterd aan, 'mijn autistische zoon.'

'Daphne, je moet je dat niet zo aantrekken. Ze zeggen vaak dat soort dingen in praatprogramma's en in de kranten.'

'Nou, ze zullen het niet meer over mij of over mijn zoon zeggen. Dat staat vast. Heb je Murdock gebeld?' Ze keek Iris aan met een harde blik in haar ogen.

'Nog niet. Maar ik bel hem, hoor.' Barbara had gelijk, dat was duidelijk. Iris probeerde het uit te stellen.

'Als jij het niet doet, doe ik het. Ik meende wat ik vanmorgen zei.'

'Goed, goed.' Iris stak haar hand op, alsof ze om genade smeekte. 'Er is iets anders wat ik eerst met je wil bespreken. Je hebt een heel interessant aanbod gekregen.'

'Om wat te doen?' Daphne leek niet onder de indruk; ze keek eerder argwanend. De vorige avond had haar erg aangepakt.

'Om een film te maken, aan de West Coast.' Iris keek buitengewoon verheugd en Daphne keek naar haar. 'Ze zijn geïnteresseerd in Apache. Daar willen ze de filmrechten voor kopen. We werden gisteren, nadat je weg was gegaan, gebeld door Comstock Studios. Ze willen het boek kopen, maar ze vragen ook of jij wilt overwegen het scenario te schrijven.'

Daphne zat even zwijgend voor zich uit te kijken. 'Denk je dat ik dat zou kunnen? Ik heb het nog nooit gedaan.' Haar ogen stonden bezorgd.

'Er is niets wat je niet kunt, als je het wilt.' Dat was weer een echo van John en Daphne glimlachte.

'Ik wou dat ik dat geloofde.'

'Nou, ik geloof het en zij geloven het ook. Ze bieden je een flink honorarium voor alles bij elkaar. Je zou daar zolang moeten wonen en ze zouden ook je woonkosten betalen, binnen redelijke grenzen.'

'Wat houdt dat in?'

'Een huis, eten, vertier, een dienstmeisje en een auto met chauffeur.'

Ze staarde voor zich uit, keek op haar bord en keek toen op naar Iris. 'Ik kan het niet doen.'

'Waarom niet?' Ze keek geschokt. 'Daphne, het is een riant aanbod.'

'Dat zal best, en ik wil hun het boek graag verkopen. Maar ik kan het scenario niet schrijven.'

'Waarom niet?'

'Hoe lang zou ik daar dan moeten blijven?'

'Ik denk een jaar ongeveer, om het te schrijven, en ze willen dat je hun van advies dient over de film.'

'Minstens een jaar. Misschien nog langer.' Ze zuchtte en keek haar agent nuchter aan. 'Ik kan niet zo lang bij Andrew weg.'

'Maar hij woont hier niet eens.'

'Iris, ik ga er minstens een keer per week naartoe, als ik kan. Soms blijf ik er een weekend over. Dat gaat niet als ik in Los Angeles woon.'

'Neem hem dan mee.'

'Hij is nog niet zover dat hij van die school af kan. Ik wou dat hij al zover was, maar dat is niet zo.'

'Doe hem dan daar op school.'

'Dat zou hij vreselijk vinden. Ik kan het hem gewoon niet aandoen.' Ze schudde beslist haar hoofd. 'Het gaat niet. Misschien over een paar jaar, maar niet nu. Ik vind het erg jammer. Misschien kun jij hun uitleggen hoe het zit.'

'Ik wil hun dat niet uitleggen, Daphne. Met het oog op je carrière is dit heel dom. Misschien is dit een offer dat jullie er allebei voor over moeten hebben. Ik wil dat je erover nadenkt, in elk geval tot maandag.'

'Ik zal niet van gedachten veranderen.' En Daphne kennende was Iris bang dat ze dat inderdaad niet zou doen. 'Je begaat een grote vergissing als je dit niet doet. Dit is echt de volgende grote stap in je carrière. Je zult er misschien eeuwig spijt van hebben als je deze stap niet zet.'

'En hoe leg ik dat uit aan een kind van zeven? Moet ik tegen hem zeggen dat mijn werk belangrijker is dan hij?'

'Je kunt het hem best uitleggen en je kunt met het vliegtuig overkomen als je een paar dagen vrij hebt.'

'En als ik niet weg kan? "Wat dan? Ik kan hem niet opbellen om het uit te leggen.' Nu stond Iris met haar mond vol tanden. Natuurlijk kon ze hem niet opbellen. Dit was een aspect waar ze niet aan had gedacht. 'Het gaat domweg niet, Iris.'

'Waarom wacht je niet even voor je beslist?' Maar Daphne wist al hoe haar antwoord op maandag zou moeten luiden en nadat Iris weg was gegaan, praatte ze er met Barbara over terwijl ze met opgetrokken benen in de grote, gezellige witte fauteuil zat.

'Zou je willen gaan, als je kon?'

'Om je de waarheid te zeggen, ik weet het eigenlijk niet. Ik weet niet of ik wel een scenario zou kunnen schrijven, en een jaar lang in Hollywood wonen past niet echt bij me.' Ze keek met een zucht rond in haar mooie, kleine flat en haalde toen haar schouders op. 'Maar ik hoef er eigenlijk niet eens over na te denken. Ik kan Andrew niet zo lang alleen laten en het zou misschien niet altijd lukken om hierheen te komen.'

'Waarom laat je hem niet naar je toe komen, als je niet weg kunt? Ik zou terug kunnen vliegen om hem te halen, als je dat zou willen.' Hoewel ze hem nooit had ontmoet, had ze altijd het gevoel dat ze het kind kende. En Daphne glimlachte om dit edelmoedige aanbod.

'Het is lief van je dat aan te bieden. Dank je wel.'

'Waarom bespreek je het niet met mevrouw Curtis wanneer je er dit weekend heengaat, Daff?'

Maar wat viel er na te denken? Niemand begreep het. Ze konden het ook niet begrijpen. Ze wisten niet hoe het geweest was om te ontdekken dat hij doof was toen hij nog maar een paar maanden oud was, om wanhopige pogingen te doen met hem te communiceren, om ruzie te maken met elke arts die ze had geraadpleegd, omdat ze hem in een inrichting wilden plaatsen. Ze wisten niet hoe het was geweest om zijn spulletjes in te pakken en hem naar New Hampshire te brengen... om hem te vertellen dat zijn vriend John dood was. Ze wisten niet hoe dat allemaal voelde, diep vanbinnen, of wat het zou betekenen om vierduizend kilometer van hem af te zijn als er iets met hem gebeurde. Ze wisten het niet, en ze zouden het nooit weten. Daphne hoefde nergens over na te denken, besefte ze weer toen ze haar koffer opnam, hem in de auto legde en begon aan de eenzame reis naar New Hampshire om hem op te zoeken.

16

Daphne deed vier uur over de rit en reed in het donker van de winteravond de oprit van Howarth School in. Ze kreeg altijd een steek in haar hart als ze hier terugkwam, niet alleen vanwege Andrew, maar vanwege John. Haar gedachten gingen altijd terug naar hun tijd in de blokhut. Maar in de school waren de lichten aan en ze wist dat ze Andrew zo dadelijk zou zien. Ze keek op haar horloge en zag dat ze nog net op tijd was voor het avondeten.

Mevrouw Curtis stond in de hal toen ze binnenstapte en keek blij verrast toen ze haar zag.

'Ik wist niet dat je deze week zou komen, Daphne.' Ze waren in de loop van de jaren bevriend geraakt en ze noemde Daphne bij haar voornaam, hoewel Daphne zich vanwege haar leeftijd niet echt op haar gemak voelde als ze haar Helen noemde. Maar ze had haar wel al haar boeken gestuurd en Helen Curtis gaf toe dat ze ze graag las.

'Hoe gaat het met onze jongen?' Daphne trok haar jas uit in de hal en had het gevoel dat ze was thuisgekomen. In Howarth hing altijd een heerlijk warme sfeer. Je voelde dat je welkom was. En de school had een ruim budget, dus hij werd goed onderhouden. De vorige zomer was het hele gebouw opgeknapt en nu waren de gangen voorzien van muurschilderingen die de kinderen prachtig vonden, en de plafonds waren beschilderd met wolken.

'Je zult Andrew niet herkennen!' Mevrouw Curtis keek haar glimlachend aan.

'Heeft hij soms weer al zijn haar afgeknipt?' De twee vrouwen lachten bij de herinnering aan hoe hij er de vorige winter had uitgezien, nadat hij en twee vriendinnetjes zich hadden uitgeleefd met een schaar. Bij hem zag het er nog niet zo erg uit als bij de twee anderen. De meisjes met de prachtige blonde vlechten waren bijna kaal geweest en zagen eruit als donzige eendenkuikens toen ze klaar waren.

'Nee, dat niet.' Mevrouw Curtis schudde glimlachend haar hoofd. 'Maar hij is deze maand vast wel vijf centimeter gegroeid. Hij is plotseling reusachtig groot. Je zult weer nieuwe kleren voor hem moeten kopen.'

'Godzijdank dat ik mijn royalty's heb!' En toen, met een hunkering in haar ogen: 'Waar is hij?' Mevrouw Curtis antwoordde door naar de trap te wijzen. Daar kwam hij net naar beneden in een beige corduroy broek en een klein, rood flanellen shirt, en hij had de nieuwe cowboylaarzen aan die ze de vorige keer voor hem had gekocht. Haar gezicht begon te stralen in een brede lach, haar ogen dansten en ze liep langzaam naar hem toe.

'Hoi, schat. Hoe gaat het?' Ze sprak de woorden nu ook uit, terwijl ze de gebaren maakte, en hij las met een brede grijns de woorden die haar lippen vormden, en begon toen tot haar verbazing te spreken.

'Heel goed, mam... hoe... gaat het... met jou?' De woorden kwamen er moeizaam uit en hij sprak nog niet erg duidelijk, maar iedereen had kunnen verstaan wat hij had gezegd. 'Ik heb je gemist!' Toen stortte hij zich in haar armen, en zij hield hem omvat en vocht tegen de tranen die altijd dreigden te komen wanneer ze hem weer terugzag. Ze waren nu aan hun leven gewend en de tijd van hun gedeelde eenzaamheid in haar oude flat leek een verre droom. Hij had haar nieuwe woning ook gezien, maar had met gebaren tegen haar gezegd dat hij de oude flat leuker vond. Ze had hem verzekerd dat hij ook aan deze flat zou wennen en ze liet hem zijn kamer zien en zei dat hij daar later weer altijd zou wonen, net als in de vorige flat. Maar nu kon ze aan niets anders denken dan zijn warme, knuffelige lijfje tegen haar lichaam, terwijl ze hem in haar armen nam en hij zich tegen haar aan drukte.

'Ik heb jou ook gemist.' Ze boog zich een eindje naar achteren zodat hij haar gezicht kon zien terwijl ze dit zei. 'Wat heb je allemaal gedaan?'

'Ik heb een moestuin gemaakt!' Hij keek opgetogen. 'En ik heb twee tomaten gekweekt.' Hij zei het in gebarentaal, maar wanneer zij sprak, keek hij naar haar lippen en dit scheen hem geen moeite te kosten.

'Midden in de winter? Hoe heb je dat gedaan?'

'In een grote kist beneden met speciale lampen erboven, en wanneer het lente wordt, gaan we buiten bloemen zaaien.'

'Dat klinkt fantastisch.'

Toen gingen ze hand in hand naar de eetzaal en ze ging met hem en de andere kinderen aan tafel zitten. Ze aten gebraden kip en maïskolven en gepofte aardappelen, en ze lachten en vertelden moppen. Allemaal gebruikten ze gebarentaal.

Ze bleef bij hem tot hij naar bed ging, stopte hem in en kwam toen naar beneden om met mevrouw Curtis te praten voor ze wegging.

'Heb je een goede week gehad?' Maar ze stelde de vraag met een vreemde uitdrukking in haar ogen en Daphne wist instinctief dat ze het programma had gezien. Wie niet?

'Niet echt. Ik ben gisteren in Chicago geweest.' Ze aarzelde, moest ze nog meer zeggen? Maar dat was niet nodig.

'Ik weet het. Dat was een misselijke streek van hem.'

'Heb je het programma gezien?'

'Ja. Maar ik ben niet van plan ooit nog naar hem te kijken. Het is een grote schoft.' Daphne glimlachte om de krachtterm. Zo drukte mevrouw Curtis zich nooit uit.

'Dat is waar. Het gevolg is dat ik tegen mijn agent heb gezegd dat ik geen publiciteit meer doe. Ik heb er schoon genoeg van. En wat me zo kwaad maakt, is dat ze aan een man nooit zulke vragen stellen. Maar het ergste was natuurlijk wat hij over Andrew zei.'

'Het is niet echt belangrijk, weet je. Jij en hij weten de waarheid, en de rest van de wereld zal het vergeten.'

'Misschien vergeten de mensen het.' Daphne leek niet overtuigd, 'maar misschien ook niet. De schandaalpers doet de vreemdste dingen. Over tien jaar haalt iemand misschien een bandopname van dat programma te voorschijn en schrijft er weer een verhaal over.'

'Het is niet gemakkelijk om schrijfster te zijn, lieverd. Maar het is vast erg bevredigend.'

'Soms.' Ze glimlachte maar er was een bezorgde uitdrukking in haar ogen die de oudere vrouw zag.

'Is er iets?'

'Nee... niet echt... maar ik heb behoefte aan advies. Ik dacht dat we er misschien later dit weekend over zouden kunnen praten.'

'Moet het zo lang wachten? We zouden nu kunnen praten. Wil je misschien even binnen komen zitten?' Ze maakte een gebaar naar haar privéverblijf en Daphne knikte. Het zou haar opluchten met haar te praten.

Het appartement van mevrouw Curtis in de school was keurig en klein, net als de vrouw zelf. Het was gevuld met mooie, vroeg-Amerikaanse, antieke meubels die ze zelf had gekocht, en er hingen schilderijen met landschappen van New Hampshire. Op een laag tafeltje stond een vaas met bloemen op een gehaakt kleedje dat ze in een antiekwinkel in Boston had gekocht. Het zag er op de een of andere manier uit als het huis van een onderwijzeres, maar met meer warmte, en sommige van haar spullen waren echt mooi. Het had vooral iets uitnodigends. Daphne keek om zich heen; net als de andere dingen van de school was dit haar vertrouwd. Helen Curtis keek dit keer ook om zich heen, haast met heimwee, maar dat zag Daphne niet.

Ze schonk voor hen beiden een kop thee in in haar kleine keukentje en ze gaf Daphne een teer, gebloemd porseleinen kopje aan met een klein kanten kleedje op het schoteltje eronder. 'Nou, wat wilde je zeggen, lieverd? Gaat het over Andrew?'

'Indirect wel.' Ze besloot maar met de deur in huis te vallen. 'Ik heb een aanbod gekregen om een film te maken.

De Comstock Studio wil Apache kopen en dat is leuk. Het zou betekenen dat ik ongeveer een jaar in Los Angeles zou zitten. En ik vind gewoon niet dat ik het kan doen.'

'Waarom niet?' De oudere vrouw keek verheugd, maar ook verbaasd.

'Hoe moet het dan met Andrew?'

'Hoezo? Zou je hem daar op school willen doen?' Bij die gedachte keek mevrouw Curtis ongerust. Ze wist dat een verandering op dit moment nog moeilijk voor hem zou zijn. Howarth was al een hele tijd zijn thuis geweest en hij zou eronder lijden.

'Ik denk dat een school daar een te grote verandering voor hem zou zijn. Nee, als ik zou gaan, zou ik hem hier laten. Maar hij zou zich zo verlaten voelen.'

'Niet als je het goed aan hem uit zou leggen. Niet meer dan andere kinderen van zijn leeftijd. Je zou tegen hem kunnen zeggen dat het voor je werk is en dat het maar tijdelijk is. Hij zou naar je toe kunnen komen; we zouden hem op het vliegtuig kunnen zetten. Of zou je hierheen komen?'

'Waarschijnlijk niet al te vaak. Als ik het goed begrepen heb, is het bijna onmogelijk om weg te komen wanneer een film eenmaal gedraaid wordt. Maar denk je echt dat hij daar naartoe zou kunnen komen?'

'Ik zou niet weten waarom niet.' Ze keek Daphne vriendelijk aan terwijl ze haar kopje thee neerzette. 'Hij wordt al groot, Daphne, hij is geen klein kind meer en hij heeft allerlei vaardigheden aangeleerd die hem van pas zullen komen. Heeft hij al eens gevlogen?' Daphne schudde haar hoofd. 'Hij zal het waarschijnlijk prachtig vinden.'

'Denk je niet dat de hele ervaring te veel voor hem zou zijn? Hij zou me niet zo vaak zien als nu.'

'Weet je, de meeste andere ouders komen lang niet zo vaak op bezoek als jij. Jij bent bevoorrecht dat je hierheen kunt komen; de meeste andere ouders kunnen dat niet, ze hebben een man en andere kinderen, of een baan waar ze aan vast zitten... Andrew en jij boffen daarmee.'

'En als ik ga?'

'Dan zal hij zich aanpassen. Dat zal hij wel moeten.'

Het zou zo verdomd moeilijk zijn om Andrew achter te laten. Ze voelde zich zo vreselijk schuldig. 'Ik weet dat het in het begin niet gemakkelijk zal zijn, maar het zou jullie allebei misschien goed doen. Het zou een geweldige ervaring voor jou kunnen zijn. Wanneer zou je dan weggaan?'

'Heel gauw. Binnen een maand.'

'Dan heb je nog alle tijd om hem erop voor te bereiden.'

Toen zuchtte ze en keek naar haar jonge vriendin. Ze was in de afgelopen jaren erg op Daphne gesteld geraakt; het meisje was zo sterk en toch zo zacht. Die eigenschappen kwamen allebei tot uiting in haar boeken en het was een combinatie die haar bijzonder aansprak. 'Ik ben bang dat ik niet zoveel kans heb gekregen om jou voor te bereiden.'

'Me voor te bereiden waarop?' Daphne keek haar niet-begrijpend aan; haar geest was nog volop bezig met de beslissing of ze Andrew achter zou laten en naar Los Angeles zou gaan.

'Ik ga de school verlaten, Daphne. Ik ga met pensioen.'

'Ga je weg?' Daphne voelde een steen door haar hart vallen. Ze kon zelf slecht tegen veranderingen, tegen het verliezen van mensen om wie ze gaf. 'Maar waarom?' De vrouw met het zilverkleurige haar lachte zacht.

'Aardig van je om dat te vragen. Ik zou zo denken dat de reden zichtbaar is. Ik word oud, Daphne. Het is tijd dat ik naar huis ga en Howarth overdraag aan een jonger iemand, een meer dynamisch iemand.'

'Wat vreselijk!'

'Het zal helemaal niet vreselijk zijn. Het zal beter zijn voor de school. Daphne, ik ben een oude vrouw.'

'Helemaal niet!' Ze keek verontwaardigd.

'Wel waar. Ik ben tweeënzestig. Dat is oud genoeg. En ik wil niet wachten tot ik zo oud ben dat jullie me hier in een rolstoel weg moeten rijden. Neem dit nou maar van mij aan, het is tijd.'

'Maar je bent toch niet ziek geweest...' Daphne keek als een kind dat op het punt staat haar moeder te verliezen... zo zou Andrew zich ook voelen wanneer ze het hem vertelde. En hoe kon ze hem nu achterlaten wanneer mevrouw Curtis ook wegging? Hij zou het gevoel hebben dat iedereen die hij kende hem in de steek liet. Daphne keek haar bijna wanhopig aan. 'Wie zal dan jouw plaats innemen? Alsof iemand jou zou kunnen vervangen.'

'Zeg dat maar niet. De vrouw die ik opvolgde, dacht dat ze onvervangbaar was en nu, vijftien jaar later, weet niemand meer wie ze was. Zo moet het ook. De school is zo sterk als de mensen die er leiding geven, en het is nodig dat die mensen jong en sterk zijn en nieuwe ideeën hebben. Dit jaar wordt mijn taak overgenomen door een geweldige man. Hij heeft nu de leiding van de Dovenschool in New York en hij neemt een jaar verlof om te kijken hoe we het hier doen. Hij heeft al acht jaar de leiding van de school in New York en hij vindt dat hij behoefte heeft aan wat nieuwe ideeën, om niet te verzanden. Je zult hem trouwens ontmoeten. Hij zal morgen hier zijn. Hij is van de week al hier geweest om kennis te maken.'

'Zijn dat niet te veel veranderingen voor de kinderen?'

'Volgens mij niet. Ons bestuur zag hem wel zitten. Hij is hier voor een termijn van één jaar. Matthew Dane staat op ons terrein erg goed aangeschreven. Ik heb je vorig jaar zelfs een boek gegeven dat hij geschreven heeft. Hij heeft drie boeken geschreven. Dat hebben jullie alvast gemeenschappelijk.' Daphne herinnerde zich het boek. Ze had gevonden dat er heel verstandige dingen in stonden. Maar toch... 'Ik zal je morgen aan hem voorstellen.' Toen stond ze met een vriendelijk lachje op. 'En ik hoop dat je me wilt vergeven als ik je te veel bemoeder, maar ik geloof dat je maar eens goed moet slapen. Je ziet er vreselijk moe uit.'

Daarop liep Daphne naar haar toe en deed iets wat ze nog nooit gedaan had; ze sloeg haar armen om haar heen en drukte haar tegen zich aan. 'We zullen je missen, mevrouw Curtis.'

Er waren tranen in haar ogen toen ze zich losmaakte uit Daphnes armen. 'Ik zal jou ook missen. Maar ik zal hier vaak op bezoek komen.'

Toen liet Daphne haar achter en reed naar het vertrouwde hotelletje, waar mevrouw Obermeier haar naar haar kamer bracht en haar achterliet met een thermoskan warme chocolademelk en een bord vol koekjes. De mensen in het stadje waren op Daphne gesteld, ze was een beroemdheid die ze kenden en een vrouw die ze respecteerden. Sommige mensen herinnerden zich John en ze vonden het leuk haar met Andrew te zien rondwandelen. Voor hen was ze een echt mens.

Ze klom geeuwend in bed, schonk een beker chocolademelk in en dronk die met een dromerige uitdrukking op haar gezicht leeg. Er veranderde opeens zoveel. Ze draaide de lamp uit, legde haar hoofd op het grote, donzige kussen en vijf minuten later sliep ze. Ze bewoog zich zelfs niet in het bed, tot de zon de volgende morgen door de ramen naar binnen scheen.

17

Na het ontbijt in het hotel kwam Daphne op zaterdagmorgen op tijd bij de school aan om de kinderen krijgertje te zien spelen in de tuin. Ze zag hoe Andrew lachte en met zijn vriendjes speelde. Hij merkte haar komst nauwelijks op. Er was geen sprake van dat hij zich wanhopig aan haar vastklampte, wat ze zich altijd had voorgesteld bij een afscheid. Hij begreep nu hoe hun leven in elkaar zat, net zo goed als zijzelf, en soms beter. Ze vroeg zich soms bijna af hoe het voor hem zou zijn wanneer hij van deze school af kwam. Hij zou erg eenzaam zijn zonder het voortdurende gezelschap van andere kinderen. Daar maakte ze zich soms wel zorgen over, wanneer ze dacht aan de dag, die nog ver in de toekomst lag, wanneer hij eraan toe zou zijn om naar huis te komen. Maar dan zou hij ook ouder zijn en zou het leven er anders uitzien. Hij zou zijn schoolwerk hebben en nieuwe vrienden, horende kinderen, niet alleen kinderen die net zo waren als hij.

Nu bleef ze een tijdje staan rondkijken; zonder het zelf te beseffen wachtte ze op mevrouw Curtis om hun gesprek van de vorige avond voort te zetten. Maar toen ze haar weer zag, was ze in diepgaand gesprek met een lange, slungelige, knappe man met een jongensachtige glimlach, en ze merkte dat ze de man aangaapte. Hij zag er vaag bekend uit. Toen draaide mevrouw Curtis zich om, ving haar blik op en wenkte haar.

'Daphne, mag ik je voorstellen aan onze nieuwe directeur, Matthew Dane. Matthew, dit is de moeder van Andrew, Miss Fields.' Sinds ze succes had als schrijfster was 'mevrouw' op de een of andere manier veranderd in 'Miss', zelfs hier.

Daphne stak hem haar hand toe ter kennismaking, maar de uitdrukking in haar ogen veranderde een beetje, van verwelkomend naar vragend. 'Ik vind het leuk met u kennis te maken. Ik heb uw laatste boek met plezier gelezen.'

Hij glimlachte om het compliment, met een brede, jongensachtige grijns waardoor hij jonger leek dan zijn leeftijd, veertig jaar. 'Ik heb de uwe allemaal met plezier gelezen.'

'Hebt u ze gelezen?' Ze keek aangenaam verrast en dat vond hij grappig.

'Net als ongeveer tien miljoen andere mensen, denk ik.'

Op de een of andere manier vroeg ze zich altijd af wie haar boeken lazen; ze zat uren achtereen aan haar bureau, schiep personages, plots en synopsissen, en werkte tot diep in de nacht, maar toch was het altijd moeilijk zich voor te stellen dat er ergens echte mensen waren die ze lazen. Het verraste haar telkens weer wanneer mensen zeiden dat ze haar boeken gelezen hadden. Nog verrassender was het om iemand die ze niet kende haastig over straat te zien lopen met een van haar boeken onder zijn of haar arm. 'Hé... wacht... dat heb ik geschreven... Wie bent u?...' Ze lachte weer naar hem; hun ogen ontmoetten elkaar, vol vragen.

'Ik hoor van mevrouw Curtis dat u een jaar lang op Howarth komt werken. Dat zal een grote verandering zijn voor de kinderen.' Er was een zorgelijke uitdrukking in haar ogen toen ze dit zei.

'Het zal ook voor mij een grote verandering zijn.' De man had iets heel geruststellends over zich, zoals hij vanuit zijn lange, slungelige hoogte op haar neer stond te kijken. Hij had iets jongensachtigs maar straalde tegelijkertijd een kalme kracht uit. 'Ik denk wel dat veel ouders het zorgelijk zullen vinden dat ik hier maar tijdelijk zal zijn, maar mevrouw Curtis zal in de buurt zijn om ons te helpen,' hij keek even naar haar en glimlachte naar haar en toen naar Daphne, 'en ik denk dat we allemaal baat zullen hebben bij deze ervaring. We kunnen veel van elkaar leren,' Daphne knikte, 'en er zijn een paar nieuwe programma's die we willen uitproberen, dingen die we kunnen uitwisselen met de school in New York.' Dit hoorde Daphne voor het eerst en het intrigeerde haar.

'Een uitwisselingsprogramma?'

'Min of meer. Zoals u weet zijn de meeste kinderen bij ons ouder en hier zijn meer jongere kinderen. Maar mevrouw Curtis en ik hebben erover gesproken en volgens mij zou het heel nuttig kunnen zijn als een paar leerlingen van de school in New York een paar weken hier komen. Dan kunnen ze zien hoe het is om buiten te wonen, ze kunnen misschien een soort grote-broer- of grote-zus relatie vormen met de kinderen hier, en dan een paar van de kleintjes een paar weken daarheen meenemen. Ze leven hier erg geïsoleerd, en dat zou een interessante afwisseling voor hen kunnen zijn, terwijl ze toch nog in een betrekkelijk vertrouwde omgeving zouden verblijven. We moeten maar eens kijken hoe dit idee uitpakt.' Toen was daar weer die jongensachtige glimlach. 'Ik heb een paar dingen in petto, Miss Fields. Het voornaamste is dat we onze doelen voor de kinderen in het oog houden, namelijk ze uiteindelijk terug te brengen in de horende wereld. Op de school in New York leggen we daarom veel nadruk op liplezen, meer dan op gebarentaal, want als ze zich later willen bewegen in de horende wereld, moeten ze begrijpen wat er om hen heen gebeurt, en hoewel er de laatste jaren meer aandacht voor is, is het toch een feit dat heel weinig horende mensen iets van gebarentaal weten. We willen deze kinderen niet veroordelen tot een leven met alleen soortgenoten.' Dit was iets waar Daphne ook vaak over had nagedacht en ze keek hem nu bijna opgelucht aan. Hoe eerder Andrew de benodigde vaardigheden leerde, hoe eerder hij bij haar thuis kon komen wonen.

'Uw gedachtegang spreekt me aan, meneer Dane. Daarom vond ik uw boek zo prettig om te lezen. Het hield rekening met de werkelijke omstandigheden, er stonden niet louter krankzinnige dromen in.'

'O,' zijn ogen tintelden, 'ik heb ook een paar krankzinnige dromen. Bijvoorbeeld dat ik ooit een kostschool wil beginnen voor zowel horende als niet-horende kinderen. Maar dat is nog heel ver weg.'

'Misschien niet.' Ze stonden elkaar even aan te kijken; er gloorde een soort wederzijds respect en toen kwam er opeens iets zachts in zijn ogen terwijl hij haar aankeek en bijna vergat dat Helen Curtis nog naast hem stond.

Hij had Daphne twee dagen geleden in The Conroy Show in Chicago gezien en dat verklaarde een aantal dingen aan haar die hij had gevoeld maar niet had geweten. Wat hij via dat programma over haar te weten was gekomen leek eigenlijk een inbreuk op haar privacy en hij wilde liever niet toegeven dat hij het had gezien. Maar ze zag het allemaal aan de aarzeling in zijn ogen, en ze keek hem open en eerlijk aan.

'Hebt u me onlangs in The Conroy Show gezien, meneer Dane?' Haar stem was zacht en treurig, haar ogen waren wijd open, en hij knikte.

'Ja, ik heb u gezien. Ik vond dat u er heel goed mee omging.'

Ze zuchtte en schudde haar hoofd. 'Het was een nachtmerrie.'

'Ze zouden niet het recht mogen hebben om zoiets te doen.'

'Maar ze doen het. Daarom ga ik er niet meer heen; dat heb ik gisteravond ook tegen mevrouw Curtis gezegd.'

'Ze zijn toch niet allemaal zo?'

'De meesten wel. Ze willen niets weten over wat je schrijft. Ze willen doordringen in iets wat privé is, je hart, je binnenste, je ziel. En als ze daarbij op een beetje modder stuiten, is dat meegenomen.'

'Dat was geen modder. Dat was pijn, en leven, en verdriet.' Zijn stem leek wel een warme omhelzing in de koude lucht. 'Weet u, door uw boeken te lezen kom je toch al meer te weten dan wat ze uit u kunnen trekken. Dat wou ik u nog zeggen. Ik ben iets over u te weten gekomen door uw boeken, maar ik heb vooral iets over mezelf geleerd. Ik heb niet het soort verliezen geleden dat u hebt geleden,' en stilzwijgend verbaasde hij zich erover hoe ze die verliezen had overleefd zonder eraan kapot te gaan 'maar we krijgen allemaal te maken met verlies, verlies dat voor ons van belang is, dat voor ons de grootste tragedie van de wereld is. Ik heb uw eerste boek gelezen toen ik een paar jaar geleden in scheiding lag en het deed iets heel bijzonders voor me. Het hielp me erdoorheen.'

Hij keek een beetje gegeneerd. 'Ik heb het twee keer gelezen en toen heb ik mijn vrouw een exemplaar toegestuurd.' Zijn woorden raakten haar diep. Het was heel bijzonder te beseffen dat haar boeken voor iemand zo belangrijk konden zijn. En op dat moment kwam Andrew naar hen toe hollen en ze keek tevreden op hem neer. Toen keek ze weer naar Matthew Dane, terwijl ze van gesproken woorden overging op gebarentaal.

'Meneer Dane, mag ik u mijn zoon voorstellen. Andrew, dit is meneer Dane.'

Maar toen Matthew Dane gebaren naar hem maakte, sprak hij tegelijkertijd met een normale stem, terwijl hij zijn lippen duidelijk bewoog en normale geluiden maakte. 'Het is leuk je te ontmoeten, Andrew. Ik vind dat je een mooie school hebt.'

'Ben jij een vriend van mijn mamma?' gebaarde Andrew naar hem met een onverholen nieuwsgierige uitdrukking op zijn gezicht, en Matthew glimlachte en wierp haar een snelle blik toe.

'Dat hoop ik te worden. Ik ben hier gekomen om mevrouw Curtis te bezoeken.' Weer maakte hij gebaren terwijl hij erbij sprak. 'Ik zal hier elk weekend zijn.'

Andrew keek hem geamuseerd aan. 'Je bent te oud om bij ons op school te komen.'

'Dat weet ik.'

'Ben je een meester?'

'Ik ben net als mevrouw Curtis directeur van een school in New York.' Andrew knikte, hij had voorlopig genoeg gehoord en richtte nu zijn aandacht op zijn moeder, met zijn beide armen om haar heen en zijn blonde haar wapperend in de wind.

'Kom je bij ons middageten, mam?'

'Heel graag.' Ze nam afscheid van Matthew en mevrouw Curtis en volgde Andrew naar binnen. Hij huppelde en sprong in het rond, wuifde zijn vriendjes toe en maakte gebaren naar hen. Maar haar gedachten waren vol van de nieuwe directeur. Hij was een interessante man. Later zag ze hem weer; hij liep door de gangen met een stapel papieren in zijn armen. Volgens mevrouw Curtis las hij alles wat hij te pakken kon krijgen, elke brief, elk dossier, elk verslag en elk logboek, en observeerde hij de kinderen. Hij deed zijn werk grondig.

'Hebt u een leuke dag gehad met Andrew?' De donkerbruine ogen stonden belangstellend en vriendelijk.

'Ja, zeker. U hebt zo te zien een berg huiswerk.' Ze glimlachte naar hem en hij knikte.

'Ik moet veel leren over deze school.'

Haar stem klonk heel zacht terwijl ze in de gang stonden. 'Volgens mij kunnen wij veel van u leren.' Ze vond het intrigerend dat hij zoveel nadruk legde op liplezen en merkte op dat hij tegen alle kinderen praatte terwijl hij gebaren maakte en dat hij ze behandelde alsof ze konden horen. 'Hoe bent u hier eigenlijk bij betrokken geraakt, meneer Dane?'

'Mijn zus is doof geboren. Wij waren tweelingen. En ik heb altijd een erg nauw contact met haar gehad. Het gekke was dat we samen onze eigen taal maakten. Het was een soort gekke gebarentaal, die wel goed werkte. Maar toen hebben mijn ouders haar op een school gedaan,' hij zei het met een gekwelde uitdrukking op zijn gezicht, 'maar niet zo'n school als deze. Het soort school dat ze dertig jaar geleden hadden, waar je je verdere leven moest blijven. En ze leerde er niet wat ze nodig had, ze leerden haar niets wat haar zou helpen terug te komen in de maatschappij.' Toen hij even zweeg, durfde Daphne niet goed te vragen wat er met haar was gebeurd, maar toen keek hij haar weer met die jongensachtige grijns aan. 'Maar goed, zo ben ik hierin terechtgekomen. Dankzij mijn zus. Ik heb haar overgehaald van school weg te lopen toen ik afgestudeerd was, en we zijn een jaar in Mexico gaan wonen, met het geld dat ik had opgespaard door in de zomervakantie in de bouw te werken. Ik leerde haar praten, ze leerde liplezen, en toen kwamen we terug en vertelden het aan onze ouders. Ze was inmiddels meerderjarig en kon volgens de wet doen wat ze wilde. Ze hebben nog geprobeerd haar onder curatele te laten stellen, ze hebben zelfs een keer geprobeerd mij te laten arresteren... het was een krankzinnige tijd, maar ze heeft het klaargespeeld.'

Nu durfde ze eindelijk te vragen: 'Waar is ze nu?'

Zijn lach verbreedde zich. 'Ze geeft les op de school in New York. Ze gaat dit jaar mijn functie waarnemen terwijl ik weg ben. Ze is getrouwd en heeft twee kinderen, allebei horend natuurlijk. Haar man is arts, en natuurlijk zeggen onze ouders nu dat ze altijd wel wisten dat ze het zou redden. Ze is een geweldige meid; u zou haar vast aardig vinden.'

'Dat denk ik ook.'

'Ze is dol op uw boeken. Ze zal wel opkijken als ik haar vertel dat ik u heb ontmoet.'

Toen bloosde Daphne; het leek wel raar dat een vrouw die zoveel had overwonnen onder de indruk was van Daphnes onbeduidende romans. Daphne voelde zich erg klein in vergelijking. 'Ik zou haar ook graag willen ontmoeten.'

'Dat zal gebeuren. Ze zal ook weleens hier komen en ik hoor van mevrouw Curtis dat u hier nogal vaak komt.'

Er trok plotseling een wolk over Daphnes gezicht en hij keek zoekend in haar ogen. 'Dat doe ik ook... deed ik ook...' Ze zuchtte zacht en hij maakte een gebaar naar twee stoelen in een hoek.

'Zullen we even gaan zitten, Miss Fields?' Ze stonden al bijna een halfuur in de gang, en ze knikte terwijl ze naar de stoelen liepen.

'Wilt u me alstublieft Daphne noemen?'

'Graag, als jij mij Matt noemt.'

Ze glimlachte en ze gingen zitten.

'Iets zegt me dat je ergens mee zit. Kan ik iets doen om je te helpen?'

'Ik weet het niet. Ik heb er gisteravond met mevrouw Curtis over gepraat.'

'Heeft het met Andrew te maken?'

Ze knikte. 'Ja. Ik heb net een aanbod gekregen om een film te gaan maken in Hollywood. Dat houdt in dat ik voor een jaar daarheen verhuis.'

'En je neemt hem mee?' Hij keek plotseling teleurgesteld, maar ze schudde haar hoofd.

'Nee, ik denk eigenlijk dat ik hem hier moet laten. Maar dat is juist het probleem. Hij zal me bijna nooit zien... ik weet niet of hij dat aankan, of, als ik eerlijker ben, of ík het wel aankan...' Ze keek naar hem op, haar enorme blauwe ogen zochten zijn bruine ogen. 'Ik weet gewoon niet wat ik moet doen.'

'Dat zal niet meevallen. Voor jou, niet zozeer voor hem. Hij zou zich wel aanpassen.' En dan zacht: 'Ik zou hem helpen. We zouden hem allemaal helpen. Misschien is hij een tijdlang boos, maar hij zou het wel begrijpen. En ik ga de hele meute flink bezighouden. Ik wil veel uitstapjes met ze maken, zorgen dat ze zoveel mogelijk onder de mensen komen. Ze zitten hier nogal geïsoleerd.' Ze knikte. Hij had gelijk. 'Zou het geen goed idee zijn om hem in de vakanties per vliegtuig te laten overkomen, zodat hij bij je zou zijn?'

'Denk je dat hij dat kan?'

'Als hij goed voorbereid is wel. Weet je, uiteindelijk wil je toch dat hij zo'n soort leven gaat leiden. Je wilt dat hij vliegreizen zal kunnen maken, dat hij kan reizen, dat hij onafhankelijk is en meer van de wereld ziet dan alleen dit stukje.'

Ze knikte langzaam. 'Maar hij is nog zo jong.'

'Daphne, hij is zeven. Als hij een horend kind was, zou je niet aarzelen hem op een vliegtuig te laten zetten, toch?

Waarom zou je hem anders behandelen? Hij is een slim kereltje.' Terwijl ze naar hem luisterde, voelde ze hoe een golf van opluchting over haar heen kwam en de muren die ze in haar geest rondom Andrew had opgetrokken, begonnen langzaam om te vallen. 'En dat niet alleen, maar het is belangrijk voor hem dat jij gelukkig bent, dat hij ziet dat jij een gevuld leven leidt. Je kunt je niet altijd aan hem vastklampen.' Er klonk geen verwijt in zijn stem, alleen zachtheid en begrip. 'Je bent nooit meer dan zeven of acht uur van hem af. Als er iets is, bellen we je en neem je een vliegtuig naar Boston. Ik zal je zelfs komen afhalen van het vliegveld, en twee uur later ben je hier. Als je het zo bekijkt, is het nauwelijks verder dan New York.' Hij had een wonderbaarlijk talent om problemen op te lossen, oplossingen te vinden en alles heel eenvoudig te laten lijken. Nu begreep ze ook hoe hij zijn zus van haar school had weggehaald en met haar naar Mexico was gegaan. Ze glimlachte bij het idee.

'Zoals jij het zegt, lijkt het allemaal heel gemakkelijk.'

'Dat kan het ook zijn. Voor jou en voor Andrew, als je het maar een kans geeft. Je moet je beslissing baseren op wat jij wilt. Straks zal hij ook beslissingen voor zichzelf moeten nemen. Onafhankelijke beslissingen, beslissingen om vrij en sterk te zijn en keuzes te maken voor zichzelf, niet voor jou. Dat moet je hem vroeg leren. Wil jíj een film maken? Wil jíj een jaar naar Hollywood? Daar gaat het om. Niet om Andrew. Je moet een belangrijk deel van je leven niet opgeven voor hem. Zulke kansen doen zich niet zo gek vaak voor, of bij jou misschien wel. Maar als het belangrijk voor je is, als het iets is wat je wilt, dan moet je het doen. Vertel het hem, geef hem de tijd eraan te wennen. Ik zal je helpen.' En ze wist dat hij dat zou doen.

'Ik moet er nog over nadenken.'

'Doe dat, dan kunnen we er morgen nog eens over praten. Je zult er waarschijnlijk op moeten rekenen dat Andrew eerst even boos zal zijn. Maar dat zou elk kind van die leeftijd zijn als je tegen hem zei dat je wegging. Je moet weten dat die boosheid en die reactie normaal zijn. Het ouderschap is niet altijd gemakkelijk.' Hij lachte haar weer toe. 'Ik zie wat mijn zus heeft doorgemaakt. Zij heeft ook een tweeling gekregen. Haar dochters zijn nu veertien. En als je denkt dat een jongen van zeven moeilijk is, moet je maar eens denken aan twee keer die leeftijd, en dan meisjes!' Hij sloeg zijn ogen ten hemel. 'Ik zou het niet overleven!'

'Heb je zelf geen kinderen?'

'Nee.' Het leek hem te spijten. 'Behalve de honderdzesenveertig die ik op de school in New York achterlaat bij Martha, mijn zus. Mijn vrouw wilde eigenlijk nooit kinderen. Ze was geen horend persoon,' Daphne knikte, want ze was gewend aan deze term, die voor een ander vreemd zou zijn geweest, 'en ze was totaal anders dan mijn zuster. Ze was doodsbang dat haar eigen kinderen niet horend zouden zijn. Ze had het erg moeilijk met haar doofheid. Uiteindelijk,' hij keek spijtig, 'is ons huwelijk daarop stukgelopen. Ze was fotomodel in New York en een ongelooflijk intelligent meisje. Ik had haar een tijdlang les gegeven, zo heb ik haar leren kennen. Maar haar ouders behandelden haar altijd als een porseleinen pop en ze had geen maffe broer zoals ik toen ze opgroeide. Ze trok zich terug in haar doofheid. Aan haar kun je zien waarom je Andrew niet anders moet behandelen dan een ander kind. Doe hem dat niet aan, Daphne. Als je dat doet, beroof je hem van alles wat voor hem van belang zal kunnen zijn.' Ze bleven even zwijgend zitten, allebei in gedachten. Hij had haar in het afgelopen uur veel stof gegeven om over na te denken. Hij had haar deelgenoot gemaakt van een belangrijk deel van zijn leven en ze wist dat ze er een vriend bij had.

'Ik denk dat je gelijk hebt, Matt. Ik vind het alleen doodeng om hem achter te laten.'

'Er zijn in het leven veel dingen die eng zijn. Alle goede dingen zijn meestal eng. Denk maar eens aan alle goede dingen die je in je leven hebt gedaan. Hoeveel daarvan was gemakkelijk? Waarschijnlijk niets, maar het was altijd de moeite waard, dat weet ik bijna zeker. En ik kan me voorstellen dat een film maken een belangrijke stap in je carrière is. Welk boek betreft het trouwens?'

'Apache.' Ze lachte naar hem; ze was trots op zichzelf en durfde dat plotseling te laten merken.

'Dat vind ik je mooiste boek.'

'Ik ook.'

Toen pakte hij zijn stapel papieren en stond op. 'Blijf je nog voor het avondeten?' Ze knikte. 'Ik kom na afloop nog een kop koffie met je drinken. Ik eet intussen boven een boterham, zodat ik aan mijn huiswerk kan beginnen.' Ze dacht weer aan wat hij had gezegd. De goede dingen in het leven waren niet gemakkelijk. Dat waren ze voor hen allebei niet geweest.

'Tot straks dan, Matt.' Ze gingen uiteen bij de trap en ze keek nog even naar hem. Hij voelde het en keek omlaag, terwijl zij naar boven keek. 'En bedankt.'

'Geen dank. Je zult van mij altijd de waarheid horen, Daphne, over wat ik denk en over wat ik voel. Onthoud dat maar wanneer je in Californië zit. Ik zal je vertellen hoe het met hem gaat, en als hij je nodig heeft, zal ik het zeggen. Dan kun je naar huis vliegen, of zet ik hem op het vliegtuig.' Ze knikte en hij wuifde even en verdween toen op de overloop op de eerste verdieping. Ze vond het vreemd dat hij zomaar leek aan te nemen dat ze zou gaan. Had hij haar gedachten gelezen? Hoe kon hij eerder dan zij weten hoe haar beslissing uit zou vallen? Of had ze de beslissing heimelijk al genomen en was dit wat ze wilde? Ze wist het nog niet en ze liep de grote speelkamer in om Andrew te zoeken. En toen ze hem zag, voelde ze dat de moed haar in de schoenen zonk. Hoe kon ze hem achterlaten? Hij was zo klein en zo lief.

Maar toen ze die nacht in het hotelletje in haar bed lag, dacht ze er weer over na. Ze werd heen en weer geslingerd tussen plichtsgevoel, verplichting en liefde aan de ene kant, en fascinatie, nieuwsgierigheid, ambitie en carrière aan de andere kant. Het was een moeilijke keus. Toen ging plotseling de telefoon en het was Matthew. Ze was verbaasd hem te horen en ze vroeg zich onmiddellijk af of er iets mis was.

'Natuurlijk niet. Als het zoiets was, zou mevrouw Curtis je bellen. Ik ben nog niet officieel in dienst, moet je weten; dat duurt nog een paar weken. Ik dacht alleen weer na over je beslissing, en ik had een rare inval. Als jij het op een gegeven moment te druk hebt in Los Angeles en hem niet kan laten komen, zou ik hem mee uit logeren kunnen nemen bij mijn zus en haar kinderen. Daar zou jij natuurlijk speciaal toestemming voor moeten geven, maar hij zou het misschien erg leuk vinden. Mijn zus is echt een fantastisch mens en haar dochters zijn geweldig. Wat denk je daarvan?'

'Ik weet niet wat ik moet zeggen, Matthew. Ik ben helemaal beduusd.'

'Moet je niet zijn. Vorig jaar heb ik drieënveertig leerlingen over de vloer gehad voor het kerstdiner. Martha heeft gekookt en haar man ging met ze voetballen in het park. Het was machtig.' Ze wilde tegen hem zeggen dat ze hem ook machtig vond, maar dat durfde ze niet.

'Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.'

'Doe maar niet. Vertrouw me alleen met Andrew.'

Ze was even stil; het was laat en hij was erg openhartig tegen haar geweest. Ze wilde ook openhartig zijn tegen hem. 'Matthew, ik kan hem zo moeilijk loslaten... hij is alles wat ik heb.'

'Dat weet ik. Althans, ik vermoedde het.' Zijn stem was heel zacht. 'Het zal heus wel gaan met hem, en met jou ook.' En terwijl ze naar hem luisterde, wist ze dat het zo was en was de beslissing eindelijk gevallen.

'Ik denk dat ik het doe.'

'Volgens mij moet je het doen.' Het maakte het gemakkelijker voor haar dat hij dat zei en het leek plotseling verbijsterend dat ze hem pas die morgen had ontmoet en dat ze nu al op zijn oordeel vertrouwde en hem haar zoon toevertrouwde. 'Wanneer je teruggaat naar New York, zal ik je aan mijn zuster voorstellen. Misschien vind je het leuk volgende week naar de school te komen om haar te ontmoeten, als je tijd hebt.'

'Ik maak wel tijd.'

'Fantastisch. Ik zie je morgenochtend. En gefeliciteerd.'

'Waarmee?'

'Met het nemen van een zware beslissing. Trouwens, mijn motieven hierin zijn niet gespeend van eigenbelang. Ik wil graag zien dat mijn lievelingsboek verfilmd wordt.' Toen begon ze te lachen en ze hingen op, en die nacht sliep ze eindelijk weer rustig.

18

'Ik weet dat het erg lang lijkt, schat, maar je kunt in de vakantie naar me toe komen, en dan gaan we leuke dingen doen in Californië, en ik beloof dat ik terug kom vliegen...' Ze zat wanhopig gebaren te maken, maar Andrew wilde niet naar haar kijken. Hij had dikke tranen in zijn ogen. 'Andrew, schat... toe nou...' Er kwamen ook tranen in haar ogen terwijl ze met hem in de tuin zat en de neiging moest bedwingen om hem tegen zich aan te drukken en het uit te snikken. Hij stond met zijn rug naar haar toe; zijn schouders waren gebogen en schokten, hij liet zijn hoofd hangen en toen ze hem zacht naar zich toe trok, maakte hij afschuwelijke, gorgelende geluidjes; het was hartverscheurend. 'O, Andrew... liefje... het spijt me zo.' O god, ze kon het niet doen. Ze kon het hem niet aandoen. 'Hij past zich wel aan,' hadden ze gezegd. Jezus, het was alsof hij zich moest aanpassen aan het afzetten van twee benen, en waarom moest dat? Alleen maar omdat zij zo nodig een film wilde maken. Ze voelde zich een ontaarde moeder terwijl ze naast hem zat; ze haatte zichzelf om de beslissing die ze genomen had en om wat die kennelijk bij hem aanrichtte. Ze kon dit haar kind niet aandoen. Hij had haar te hard nodig. Tenslotte... Ze probeerde haar armen om hem heen te slaan, maar hij wilde niet dat ze dat deed en ze stond wanhopig naar hem te kijken toen Matthew Dane naar buiten kwam. Hij keek even naar hen zonder iets te zeggen; aan de uitdrukking op Andrews gezicht zag hij meteen dat ze het hem had verteld. Hij kwam langzaam naar hen toe en keek Daphne met een vriendelijk lachje aan.

'Hij komt er wel weer overheen, Daphne. Denk aan wat ik heb gezegd. Elk kind zou zo reageren, ook een horend kind.'

'Maar hij is geen horend kind.' Haar ogen spuwden vuur en haar stem klonk scherp. 'Hij is een bijzonder kind.' Ze wilde er 'verdomme' achteraan zeggen, maar dat deed ze niet. Ze was ervan overtuigd dat hij de situatie verkeerd had ingeschat, dat hij haar een verkeerd advies had gegeven over haar zoon en dat ze ernaar had geluisterd. Het was verkeerd om er ook maar over te denken een jaar naar het westen te gaan. Maar Matt leek nog steeds dezelfde mening te zijn toegedaan.

'Natuurlijk is hij een bijzonder kind, dat zijn alle kinderen. Bijzonder is oké, maar anders is niet oké. Wat jij zegt, is dat hij anders is. Je hoeft hem niet in de watten te leggen vanwege zijn handicap. Daar is hij niet mee geholpen. Geen enkel kind van zeven zou het leuk vinden dat zijn moeder wegging. Dat is normaal. Andere ouders hebben ook situaties waaraan hun kinderen zich moeten aanpassen; er wordt een broertje of een zusje geboren, ze gaan scheiden, er gaat iemand dood, ze gaan verhuizen, er zijn financiële problemen. Je kunt niet eeuwig een volmaakte wereld voor hem creëren. Je zou het onmogelijk vol kunnen houden en uiteindelijk zou het slecht voor hem zijn. Bovendien, kun je dit echt wel volhouden? Wil je het volhouden?'

Ze wilde hem wel toeschreeuwen dat hij er niets van begreep, en al helemaal niets van haar verantwoordelijkheden voor haar kind. Hij keek naar haar ogen en wist wat ze dacht, en hij glimlachte.

'Het is goed hoor, haat me maar. Maar ik heb wel gelijk. Als je nog even voet bij stuk houdt, draait hij wel bij.' Opeens zagen ze allebei dat Andrew naar hen keek; hij las de woorden van hun lippen en Daphne wendde zich met verdriet in haar ogen tot haar zoon. Ditmaal sprak ze de woorden die ze in gebarentaal maakte, ook hardop uit.

'Ik vind het ook naar om weg te gaan, schat. Maar ik denk dat het belangrijk voor me is om dit te doen. Ik wil naar Hollywood gaan om een film te maken van een van mijn boeken.'

'Waarom?' Hij maakte het gebaar voor het woord.

'Omdat het spannend zou zijn om dat mee te maken en het zou goed zijn voor mijn werk.' Hoe leg je aan een zevenjarig kind uit wat je met je carrière wilt bereiken? 'Ik beloof je dat je daar naartoe mag komen om bij me te zijn en ik zal ook hierheen komen. Ik kan je dan niet elke week komen opzoeken, maar het duurt niet eeuwig...'

'Mag ik dan in een vliegtuig komen?'

Ze knikte. 'Ja. Een heel groot vliegtuig.' Dit leek enige belangstelling bij hem te wekken. Hij keek omlaag en schopte in de grond. Toen hij weer opkeek, wist Daphne niet wat hij dacht, maar hij zag er niet zo verslagen meer uit.

'Zouden we dan naar Disneyland kunnen gaan?'

'Ja.' Daphne glimlachte. 'We zouden nog een heleboel andere dingen kunnen doen; je zou kunnen kijken hoe ze de film maken, als je komt.' En toen knielde ze plotseling naast hem neer en nam hem even in haar armen; daarna boog ze weer een eindje naar achteren zodat hij haar lippen kon zien. 'O Andrew, ik zal je vreselijk missen. Ik hou van je met heel mijn hart en zodra ik klaar ben met mijn werk in Californië, kom ik terug en dan blijf ik hier, dat beloof ik. En meneer Dane zegt dat hij je mee zal nemen naar New York, om bij zijn zus en haar kinderen te logeren... als we allebei zorgen dat we het heel erg druk hebben en zoveel mogelijk leren, zal de tijd misschien heel snel voorbijgaan...' Dat wilde ze, ze wilde dat het nu al achter de rug was. Diep vanbinnen wilde ze niet van hem weggaan, maar ze wist dat het moest. Voor haarzelf. Het was voor het eerst sinds jaren dat ze iets deed waarvan ze wist dat ze het dolgraag wilde, ook al was het niet gemakkelijk, en plotseling dacht ze aan alles wat Matt de vorige avond had gezegd. De goede dingen in het leven waren niet gemakkelijk, voor haar of voor Andrew. En aan iets in Andrews gezicht zag ze nu dat het wel zou loslopen met hem, ook al vond hij het niet leuk dat ze ging. 'Andrew... weet je hoeveel ik van je hou?' Ze keek naar hem en vroeg zich af of hij zich het spelletje nog herinnerde dat ze zo vaak hadden gespeeld toen hij jonger was.

'Hoeveel?' zei hij in gebaren en haar ogen blonken van niet vergoten tranen. Hij herinnerde het zich dus toch.

'Zóóóveel.' Ze deed haar armen wijd en sloeg ze toen om hem heen. Toen fluisterde ze in zijn haar: 'Evenveel als van mijn hele leven.'

Matthew liet hen aan elkaar over en ze brachten samen een rustig uurtje door met praten over dingen die Andrew belangrijk vond, over haar reis en wanneer ze terug zou komen. Ze vertelde hem dat ze pas over een maand weg zou gaan en dat ze in de tussentijd vaak op bezoek zou komen, en vervolgens praatten ze erover wanneer hij naar Californië zou komen, wat ze allemaal gingen doen en hoe het zou zijn.

'Zul je me schrijven?' Zijn ogen keken haar droevig aan en weer deed haar hart pijn. Hij was nog zo klein en het leek wel of Californië op een andere planeet lag.

'Ja, ik beloof dat ik elke dag zal schrijven. Schrijf jij ook aan mij?'

Maar nu keek hij haar met een grijns aan. 'Ik zal proberen eraan te denken.' Hij plaagde haar en haar hart voelde weer wat lichter.

Toen ze die avond terugkwam in New York, had ze een gevoel alsof ze een berg had beklommen. Ze pakte haar koffer uit en liep rond door haar flat, en eindelijk, toen ze uit het raam keek naar de schitterende lichtjes van Manhattan, heten haar gedachten Andrew los. Plotseling voelde ze opwinding over wat ze ging doen en voor het eerst in drie dagen drong het tot haar door dat het echt ging gebeuren. Ze ging naar Californië om een film te maken van Apache! En plotseling bleef ze staan, glimlachend bij zichzelf, en toen begon ze hardop te lachen... het gebeurde echt! Ze was echt iemand geworden. 'Halleluja!' fluisterde ze zacht en toen liep ze naar haar slaapkamer, klom in het bed en draaide het licht uit.

19

'Zo, meid,' Daphne glimlachte naar Barbara toen die de volgende morgen binnenkwam. 'Hou je vast.'

'Wat is er dan?'

'We gaan.'

Barbara keek verbluft. 'Waarheen?'

'Naar Californië, oen.'

'Ga je het dan doen, Daff?' Barbara keek niet minder dan stomverbaasd.

'Ja.'

'En Andrew dan?' Ze vond het vervelend om dit te vragen, maar het moest.

'Ik heb het hem dit weekend verteld en hij was er eerst niet zo blij mee, maar ik denk dat we het allebei wel zullen overleven.' Ze vertelde wat mevrouw Curtis allemaal had gezegd en over de nieuwe directeur die op de school zou komen. 'Ik laat Andrew per vliegtuig overkomen en ik kom terug wanneer ik kan. En Matthew zegt dat hij hem naar New York zal brengen om op de school daar te kijken en zijn zuster op te zoeken...' Haar stem stierf weg en ze barstte in lachen uit bij het zien van de verwarring op Barbara's gezicht. 'Dat is de nieuwe directeur op Howarth.'

'Matthew? Dat klinkt intiem!' Barbara's ogen stonden plagend. 'Bespeur ik de aanwezigheid van een aantrekkelijke man?'

'Erg aantrekkelijk als vriend, juffrouw Jarvis, maar niets meer, dat kan ik je verzekeren.'

'Onzin. Je haalde net zijn woorden aan alsof God had gesproken en hij neemt Andrew mee naar zijn zuster? Jemig, ik heb de jongen nog nooit ook maar mogen ontmoeten en nu vertrouw je hem toe aan een vreemde? Deze man moet wel een geweldenaar zijn, Daff, anders zou je hem dat niet laten doen.'

'Je hebt gelijk, hij is geweldig en hij is de intelligentste figuur die ik ooit heb gekend in de wereld van de gehoorgestoorden, maar dat betekent nog niet dat ik in hem als man geïnteresseerd ben, hoor.' Ze lachte nog steeds.

'Waarom niet? Is hij lelijk?'

'Nee.' Ze grinnikte nog steeds. 'Hij is toevallig heel knap. Maar daar gaat het niet om. Laten we het over ons hebben.'

'Ons?' Barbara keek weer alsof ze het in Keulen hoorde donderen. Alles stond vanmorgen op zijn kop.

'Ik wil dat je met me meegaat.'

'Ben je mal?' Ze ging zitten met een stapel fanmail in haar handen. 'Wat zou ik daar moeten doen?'

'Mijn leven regelen, net zoals je het hier doet.' Daphne glimlachte.

'Doe ik dat?' Barbara beantwoordde de glimlach. 'Je leven regelen? Ik had al zo'n idee dat ik nog ergens anders voor deugde dan voor het beantwoorden van je fanmail.'

'Je weet heel goed dat je voor meer deugt.' Ze wist dat ze voor Daphne van onschatbare waarde was en dat betekende veel voor haar. En ze vergat nooit dat Daphne degene was die had geholpen haar uit haar vroegere leven te bevrijden. 'Dus, wil je meegaan?'

'Wanneer moet ik mijn spullen pakken? Is morgen vroeg genoeg?' Ze straalde en Daphne lachte haar uit.

'Ik denk dat je daarmee nog een paar weken kunt wachten. Allereerst moeten we hier orde op zaken stellen en ik wil dat je vanmiddag met me meegaat naar Iris McCarthy, zodat je tegelijk met mij kunt horen hoe het allemaal in elkaar zit. Ik denk dat we ergens in de volgende maand vertrekken. Dan hebben we meer dan genoeg tijd om alles in orde te maken.'

'Wat ga je met deze flat doen?'

'Die blijft rustig hier. Ik zal hem gebruiken wanneer ik hierheen vlieg om naar Andrew toe te gaan, en Comstock betaalt de huur voor een huis daar, zodat ik geen dubbele kosten heb. Bovendien wil ik niet dat er een vreemde in mijn bed slaapt.' Ze trok een gezicht en Barbara lachte haar met een berouwvolle glimlach toe.

'Weet je, volgens mij zou dat voor een keertje niet eens zo erg zijn...' De twee vrouwen wisselden een glimlach. Ze gingen die middag samen naar Daphnes agent nadat Daphne met Barbara in het Plaza was gaan lunchen en ze hadden geklonken op de West Coast en op Comstock. Het begon allemaal erg spannend te worden en tegen de tijd dat ze om halfvijf uit Iris' kantoor kwamen, popelde Daphne gewoonweg om te beginnen. In de taxi op de terugweg naar de flat wendde ze zich opeens zenuwachtig, met een bezorgde trek op haar gezicht, tot Barbara. 'Denk je echt dat ik het zal kunnen, Barb? Ik bedoel, hemel, ik heb geen idee hoe je een film schrijft.'

'Daar kom je wel achter. Het is vast niet zo heel anders dan een boek. Zie maar hoe het komt, ze zullen je wel vertellen wat ze willen.'

'Dat hoop ik maar.' Ze had een zenuwachtig gevoel in haar maag en Barbara klopte op haar hand.

'Je kunt het. Het wordt fantastisch.'

'Ik hoop het.' Maar of het fantastisch zou zijn of niet, ze wist dat ze het moest proberen.

Toen ze het volgende weekend terugging om Andrew te bezoeken, leek hij al helemaal gewend aan het idee dat ze zou gaan. Hij klaagde er maar één keer over en dat was nauwelijks gemeend; de rest van de tijd praatte hij over Disneyland en over haar film; hij leek ontspannen en vrolijk en het verbaasde haar hoe snel hij het allemaal had geaccepteerd. Kinderen waren echt verbluffend, zei ze tegen Matthew toen ze hem op zaterdagavond weer zag bij het avondeten in de eetzaal van Howarth.

'Geef je me een schop als ik zeg: heb ik het niet gezegd, Daphne?' Hij lachte haar toe over de restanten van het avondeten en ze lachte vrolijk terug. Deze week zag ze er ontspannen en tevreden uit, en jonger; haar blonde haar hing los over haar schouders en ze droeg een spijkerbroek en een abrikooskleurig cowboyshirt.

'Dat zou ik best eens kunnen doen, dus pas maar op.'

'Ik word doodsbang van je.' Maar hij zei het maar voor de grap. Hij vertelde haar wat er die week was gebeurd op de school in New York en zij vertelde hem over de voorlopige plannen voor de film. Het avondmaal leek voorbij te vliegen terwijl ze zaten te babbelen, en na het eten liet Helen Curtis hen alleen; ze zei dat ze nog werk had en Matthew had bij wijze van uitzondering geen werk. 'Ik weet niet hoe je het klaarspeelt om die boeken zo te schrijven, Daphne.' Hij strekte zijn lange benen uit voor het haardvuur toen de kinderen naar bed waren en ze in de gezellige woonkamer van de school zaten. Ze had geen zin om terug te gaan naar het hotel en het was nog vroeg. Bovendien was hij aangenaam gezelschap en ze vond hem aardig.

Het was prettig om met hem te praten en ze had het gevoel dat ze veel gemeen hadden. Ze konden over Andrew praten en over haar boek. 'Ik snap echt niet hoe je het doet.' Hij dacht aan Apache en ze keek hem geamuseerd aan.

'Hoe kun je dat nou zeggen? Je hebt zelf drie boeken geschreven.'

'Allemaal non-fictie, over een onderwerp waar ik mee opsta en naar bed ga. Dat is niet bepaald opmerkelijk.' Hij lachte haar toe vanuit zijn stoel.

'Het is veel moeilijker dan wat ik doe. Jij moet je aan de feiten houden en je helpt ontzettend veel mensen met die boeken, Matthew. De mijne zijn maar verzonnen verhalen die uit het niets zijn gekomen en ze doen helemaal niets voor mensen, behalve hen amuseren.' Ze was altijd bescheiden als het haar werk betrof en dat vond hij een prettige eigenschap van haar. Als je met haar praatte, zou je nooit vermoeden dat ze een van de voornaamste bestsellerauteurs van Amerika was. Ze was slim en intelligent en grappig, en ze pronkte er niet mee.

'Daar vergis je je in, Daphne, je boeken doen veel meer dan mensen amuseren. Ik heb je al gezegd dat een van je boeken mij enorm heeft geholpen en ze hebben me allemaal iets geleerd,' hij leek even na te denken, 'over mensen... over relaties... over vrouwen.' Hij keek haar met belangstelling aan. 'Hoe weet je daar zoveel over terwijl je zo'n teruggetrokken leven leidt?'

'Waarom denk je dat... dat ik een teruggetrokken leven leid, bedoel ik?' Ze vond het een grappige vraag.

'Dat heb je vorige week zelf gezegd.'

'O ja?' Ze haalde haar schouders op en lachte scheef. 'Ik praat te veel. Ik denk dat ik geen tijd heb voor meer. Ik werk de hele week keihard en dan is Andrew er ook nog...'

Matt trok even een afkeurend gezicht, toen werd zijn gezicht weer zacht in het licht van het vuur. 'Je moet hem niet als excuus gebruiken.'

Ze keek hem openhartig aan. 'Dat doe ik meestal ook niet.' Toen glimlachte ze. 'Alleen wanneer iemand me in het nauw brengt, zoals jij net deed.'

'Sorry. Dat was niet mijn bedoeling.'

'Toch deed je het. En jij? Is jouw leven heel vol?'

'Soms wel.' Hij gaf zich niet bloot. 'Ik heb er een hele tijd tegenop gezien me weer te binden, na mijn vrouw.'

'En nu?' Het was vreemd hem zo te ondervragen, alsof ze oude vrienden waren, maar hij had iets over zich waardoor dat kon, hij was zo warm en zo openhartig en zo gemakkelijk om mee te praten. Ze had het gevoel alsof ze elkaar al jaren kenden, het was alsof ze op een onbewoond eiland zaten, waar de rest van de wereld niet telde. Ze zaten daar gewoon bij het vuur, alleen en op hun gemak bij elkaar, en ze waren allebei benieuwd naar wat de ander bewoog.

'Ik weet het niet... ik heb tegenwoordig weinig tijd voor serieuze relaties. Er is beroepshalve veel wat me bezighoudt.' Toen glimlachte hij weer. 'En ik denk niet dat ik de vrouw van mijn leven het komende jaar zal vinden, hier in de rimboe.'

'Dat weet je maar nooit. Mevrouw Obermeier zou kunnen besluiten bij haar man weg te gaan.' Ze lachten beiden bij de gedachte en Matthew bekeek haar even meer serieus. Van Helen Curtis had hij het verhaal van John Fowler gehoord, maar hij wist niet of hij dit onderwerp kon aansnijden of dat het taboe was.

'Wil je het nooit meer proberen, Daphne?' Hij vermoedde dat ze zich erg eenzaam voelde, maar toch wees niets erop dat ze naar een man zocht, zeker niet naar hem. Ze had iets soepels, iets gemakkelijks over zich dat hem aan zijn zuster deed denken, en haar warmte deed dat ook. Maar ze maakte de indruk dat ze vergeten was dat ze een vrouw was en dat ze er nooit meer aan wilde denken. Ze had kennelijk erg geleden.

Maar nu ze hem in de gloed van de open haard aankeek, zag hij een onmetelijke treurigheid en verhalen die nooit verteld zouden worden. 'Nee, ik wil het niet meer proberen. Ik heb alles gekregen wat ik ooit had willen hebben. Twee keer zelfs.' Het verraste Daphne zelf hoe gemakkelijk haar geheim over haar lippen kwam. 'Het zou verkeerd zijn als ik om meer vroeg... en ook dom... en hebberig... en erg dwaas. Ik dacht dat ik nooit zou vinden wat ik gehad had, met mijn man, en toch vond ik iemand anders. Dat was heel anders en heel bijzonder. Ik heb twee heel bijzondere mannen in mijn leven gehad, Matt. Ik mag niet om meer vragen.'

Ze wilde dus wel over Fowler praten.

'En nu heb je het dus opgegeven? Wat doe je dan in de volgende vijftig of zestig jaar?' Hij vond het een deprimerend vooruitzicht dat ze al die tijd alleen zou zijn. Ze verdiende meer dan dat... veel meer... ze verdiende een fantastisch iemand die van haar zou houden. Ze was te goed, te sterk, te jong en te wijs om de rest van haar leven alleen door te brengen. Maar ze keek hem met een berustende glimlach aan.

'Het kost me helemaal geen moeite om bezig te blijven. En straks komt Andrew weer thuis...'

'Je gebruikt hem weer als excuus.' Ditmaal klonk zijn stem zachter, minder afkeurend. 'Hij zal een fantastisch joch zijn wanneer hij ouder wordt, en volkomen onafhankelijk. Dus je mag er niet op rekenen dat je leven om hem zal draaien.'

'Daar reken ik ook niet op, maar ik moet toegeven dat ik er vaak aan denk hoe het zal zijn als hij weer thuis komt.'

Matthew glimlachte naar haar in het zachte licht. 'Dat zal een heerlijke dag zijn voor jullie allebei, Daphne, en het zal niet al te lang meer duren.'

Toen zuchtte ze zacht. 'Ik wou dat ik daar zekerheid over had. Soms lijkt het alsof dit allemaal eeuwig duurt.'

In zijn ogen kwam een herinnering aan lang geleden, toen hij als kind jarenlang zonder zijn zusje had geleefd. 'Dat gevoel had ik ook bij Martha. Ze was vijftien jaar weg, en op een school die heel anders was dan Howarth. Het was vreselijk voor haar. Goddank dat zulke instituten niet meer bestaan.' Daphne knikte zwijgend. Een tijdje later besloot ze dat het tijd was om naar huis te gaan en stond op. 'Ik vind het fijn om met je te praten, Daphne.' Zijn ogen waren zacht toen hij haar naar de voordeur bracht. Toen zei hij iets onverwachts, iets wat hen allebei overviel. Hij had het eigenlijk niet tegen haar willen zeggen, maar hij kon het niet tegenhouden. 'Andrew is niet de enige die je in het komende jaar zal missen.'

Als het lichter was geweest in de hal, had hij kunnen zien dat ze bloosde, maar het was er nogal donker. Ze stak hem een kleine, tengere hand toe. Hij nam hem in zijn hand en hield hem even vast. 'Dank je, Matthew. Ik ben blij dat ik weet dat jij hier bij Andrew zult zijn. Ik ga je vaak opbellen om te horen hoe het met hem gaat.'

Hij knikte en voelde zich maar een beetje teleurgesteld. Maar hij had niet het recht om meer te verwachten. Hij was alleen maar de directeur van de school waar haar zoontje woonde. Meer niet. Hij wist hoe afgezonderd haar leven was en iets zei hem dat ze dat niet zou veranderen. Ze was een vrouw met een sterke wil, en ze hield zich schuil achter dikke muren. 'Doe dat. Bel zo vaak als je wilt. Ik zal hier zijn.' Toen lachte ze hem toe en ging, met alleen een gefluisterd welterusten.

Terwijl ze langzaam terugreed naar het hotel, merkte ze dat ze aan hem dacht. Hij was een fijne man en het was een geluk dat ze hem op Howarth hadden. Maar ze moest toegeven, al was het alleen maar voor zichzelf, dat ze iets meer voor hem voelde. Een vage, knagende, dieper gaande belangstelling, alsof ze alles over hem wilde weten en urenlang met hem wilde praten. Zo had ze zich niet meer gevoeld sinds ze John Fowler had ontmoet, maar ze wist ook dat ze zichzelf niet zou toestaan weer zulke gevoelens te hebben. Voor geen enkele man. Twee keer een man verliezen was genoeg. Matthew Dane zou een belangrijk iemand voor haar zijn, in het leven van Andrew en vanwege alles wat hij haar kon leren om Andrew te helpen terug te komen in de wereld van de horenden. Maar dat was de enige rol die hij in haar leven zou spelen, dat wist ze, ook al vond ze hem nog zo aardig. Dat soort dingen telde domweg niet meer mee. Daar zou ze wel voor zorgen. Het was genoeg dat ze had liefgehad en verloren; ze verlangde er niet naar weer op die manier van iemand te houden. Ooit. En het was gemakkelijk je voor te stellen dat je van Matthew Dane hield. Hij was een sympathieke man die je kon bewonderen, van wie je zou kunnen houden. Maar juist daarom zou ze des te meer op haar hoede moeten zijn. Om er zeker van te zijn dat het haar niet zou overkomen. Andrew was degene op wie ze nu al haar liefde richtte, elk gevoel, elk ogenblik, elke gedachte. Ze leefde uitsluitend voor hem. En misschien ook een beetje voor zichzelf. Daar was de reis naar Californië het eerste teken van.

20

Daphne sloot haar flat al zo goed als af op de laatste vrijdag dat ze in New York was. Ze was klaar met inpakken. Haar koffers voor Californië stonden te wachten in de hal, alles was klaar en het enige dat ze nog te doen had, was een laatste weekend bij Andrew zijn. Ze zou zondagavond terugkomen, haar auto in bewaring geven bij de garage en op maandagmorgen met Barbara naar Los Angeles vliegen. Ze zouden in het Beverly Hills Hotel logeren, in een bungalow, tot ze daar een geschikt huis vond, en binnen een week na haar aankomst in L.A. zou ze moeten beginnen aan het filmscript te werken. Volgens haar contract had ze maar twee maanden om het te schrijven en ze begon er al slapeloze nachten van te krijgen.

Ze dacht er op weg naar New Hampshire in de auto over na en toen ze in het hotelletje was aangekomen maakte ze tot diep in de nacht aantekeningen voor zichzelf. De volgende ochtend bracht ze met Andrew door; ze lunchte met hem en bleef ook de middag en bij het avondeten, en toen pas zag ze Matthew, die er bijna even afgemat uitzag als zij zich inmiddels voelde.

'Je ziet eruit alsof je een zware week achter de rug hebt.' Ze lachte naar hem bij de koffie en hij haalde zijn hand door zijn dikke, bruine haar en kreunde. 'God, dat is ook zo. Op de school in New York hebben we sinds maandag vier crises gehad, en dit is mijn laatste weekend hier als waarnemer. Volgende vrijdag begin ik hier officieel. Mevrouw Curtis gaat de maandag daarop voorgoed weg, en als ik dan niet instort, gaat het prima met me.'

'Welkom bij de club; ik heb twee maanden om mijn filmscript te schrijven en de paniek begint toe te slaan. Ik heb geen idee wat ik aan het doen ben en elke keer dat ik voor een vel papier ga zitten, wordt mijn geest blanco.' Hij glimlachte meelevend bij dit beeld.

'Dat gebeurde bij mij ook elke keer als ik een deadline had voor een boek. Maar na verloop van tijd wist ik mezelf uit pure wanhoop te dwingen het probleem aan te pakken. Dat zal bij jou ook gebeuren. Wanneer je daar eenmaal bent, zal alles waarschijnlijk op zijn plaats vallen.'

'Ik moet eerst op zoek naar een huis.'

'Waar logeer je zolang?'

'Ik heb alle nummers aan mevrouw Curtis gegeven. Ik logeer in het Beverly Hills Hotel tot ik een huis vind.'

Hij sloeg zijn ogen ten hemel en deed een mislukte poging om meelevend te kijken. 'Je hebt het wel zwaar, dame.'

'Ja, het is bar en boos, hè?' Ze grinnikte.

Ze bleef maar heel even in de hal met hem praten voor ze terugging naar het hotelletje. Hij had dit laatste weekend veel met Helen Curtis te bespreken voor hij voorgoed in functie kwam, en Daphne was uitgeput na een lange week hard werken.

De volgende morgen ging ze zoals gewoonlijk met Andrew naar de kerk en kwam ze mee naar de school om de dag bij hem te zijn. En nu was elk moment dat ze samen met hem had kostbaar. Hij hing dit weekend meer aan haar rokken dan gewoonlijk, maar dat was te verwachten. En ze had de behoefte zo dicht mogelijk bij hem te zijn, hem aan te raken, hem tegen zich aan te houden, zijn haar door haar vingers te voelen glijden zodat ze zich het zijdeachtige gevoel ervan zou herinneren wanneer ze zo ver weg was; ze wilde met haar lippen over zijn nek gaan en hem kussen, het spoortje zeep op zijn kinderhuid ruiken terwijl ze elkaar omhelsden. Alles aan hem leek nu iets heel bijzonders, iets wat haar op de een of andere manier nog liever was dan anders. Dit weekend was het allermoeilijkste voor haar en Matthew voelde dat aan en bleef daarom uit haar buurt. Pas toen ze bijna weg zou gaan, kwam hij weer naar haar toe. Hij stond met stilzwijgend begrip te kijken hoe ze Andrew omhelsde en had hen wel beiden willen omarmen toen hij de eerste tranen in haar ogen zag opwellen. Hij wist dat het afscheid voor hen niet gemakkelijk zou zijn. Maar Andrew zou zich er sneller van herstellen. Daphne was degene die eronder zou lijden, die zich zorgen zou maken over het kind, die elk vrij ogenblik aan hem zou denken en zich afvragen hoe het met hem ging, en uit de verte naar hem zou verlangen.

'Hoe gaat het met jullie beiden?' Hij zei het over Andrews hoofd heen tegen haar en deed maar alsof hij haar tranen niet zag. 'Hij komt er wel overheen, hoor, Daphne. Over een paar uurtjes is hij weer helemaal in orde, hoe hard hij ook huilt wanneer je weggaat.'

Ze knikte, haar keel zat dichtgeschroefd. Toen haalde ze diep adem. 'Ik weet het. Hij komt er overheen. Maar kom ik er overheen?'

'Ja, jij ook. Dat beloof ik je.' Nu raakte hij voorzichtig haar arm aan. 'En je kunt bellen wanneer je wilt. Ik zal je op de hoogte houden.'

'Dank je.' Ze glimlachte door haar tranen heen, legde zacht haar hand op het hoofd van haar zoon en boog zich over hem heen om tegen hem te zeggen dat het bedtijd was. Ze bleef die avond lang bij hem zitten en vertelde hem over Californië, hoe leuk ze het zouden hebben en hoe erg ze hem zou missen. En toen begon hij bedroefd te huilen, met dat vreemde geluidje dat hij altijd maakte wanneer hij bedroefd was, en hij stak zijn armen naar haar uit, drukte zich tegen haar aan en zei nu in gebarentaal: 'Ik zal je vreselijk missen.'

'Ik jou ook.' De tranen rolden over haar wangen. Misschien was het ook maar beter dat hij ze zag. Dan wist hij dat zij hem ook heel erg zou missen. 'Maar ik zal je gauw weer zien.' Ze lachte naar hem door haar tranen heen en eindelijk kwam er ook een lachje op zijn gezicht. Ze bleef tot hij in slaap was gevallen. Daarna liep ze langzaam naar beneden alsof ze haar beste vriend had verloren, en daar was Matthew die onder aan de trap in een stoel op haar zat te wachten.

'Slaapt hij?'

'Ja.' Haar ogen waren groot en treurig, en ze deed zelfs geen poging om te glimlachen. En hij zei helemaal niets, maar volgde haar naar de voordeur. Voor ze Andrew naar bed bracht, had ze al afscheid genomen van mevrouw Curtis, ze had al afgerekend in het hotel, haar koffer lag in de auto, er was niets meer te doen dan te gaan. Alsof hij haar zwijgzame stemming aanvoelde, bracht Matthew haar naar de auto en keek toe terwijl ze het portier ontsloot. Toen wendde ze zich naar hem toe met die reusachtige blauwe ogen, en hij stak zijn handen uit en pakte haar bij de schouders.

'Wij houden ook van hem en we zullen goed voor hem zorgen, dat zweer ik.' Ze hadden altijd al goed voor hem gezorgd, maar het was anders nu ze zo ver weg zou zijn. Het deed allemaal meer pijn dan het in jaren had gedaan en ze voelde zich tienduizend jaar oud terwijl ze opkeek naar Matthews donkerbruine ogen.

'Dat weet ik wel.' Ze had zoveel verloren in haar leven, zoveel mensen van wie ze had gehouden, en nu had ze niets meer over dan deze ene kleine jongen. 'Ik ben hier niet erg goed in. Ik zou er langzamerhand aan gewend moeten zijn. Ik heb mijn hele leven afscheid genomen.' Hij knikte, het stond allemaal in haar ogen geschreven. 'Dit is toch anders, Daphne. Dit moment is het moeilijkste. En het is niet voor lang. Een jaar lijkt nu een eeuwigheid, maar dat is het niet.'

Ze glimlachte. Het leven was wel vreemd. 'Wanneer ik terugkom, heb jij je jaar hier achter de rug en zul je bijna weggaan.'

'En wat zullen we dan allemaal veel geleerd hebben. Denk daar maar aan.'

De tranen begonnen weer te stromen terwijl ze haar hoofd schudde. 'Dat kan ik niet... ik kan alleen maar denken aan hoe hij eruitzag toen ik hem hier de eerste keer bracht.'

'Maar dat is al heel lang geleden, Daphne.' Ze knikte. Dat was het begin geweest van haar jaar met John. Waarom moest alles altijd eindigen met een afscheid? Maar toen boog Matthew zich naar haar toe en kuste haar op de wang. 'Het beste. En bellen, hè.'

'Dat doe ik.' Ze keek weer naar hem op en gedurende een krankzinnig ogenblik wilde ze zich in zijn armen vlijen, wilde ze de veiligheid voelen die ze vroeger had gevoeld, de bescherming van een man. Ze verlangde stilzwijgend terug naar een tijd waarin ze het niet alleen had hoeven klaren, waarin ze niet voortdurend zo dapper had hoeven zijn. 'Pas goed op jezelf... en op Andrew.' Toen ging ze in haar auto zitten en keek naar hem op door het geopende raam. 'Bedankt voor alles, Matthew. En sterkte.'

'Die zal ik nodig hebben.' Plotseling verscheen er een jongensachtige grijns op zijn gezicht. 'En maak maar een fantastische film voor me. Ik weet dat je dat zult doen.' Ze glimlachte en startte de auto, en terwijl ze wegreed, zwaaide ze naar hem en hij zwaaide terug. En terwijl zij de nacht inreed, stond hij daar nog lang, heel lang.

21

Het vliegtuig landde met een zachte bons in Los Angeles en leek over de landingsbaan te racen voor het stopte en naar de gate taxiede. Barbara zat opgewonden uit het raampje te kijken en Daphne keek met een glimlach naar haar. Het was net alsof ze met een klein meisje had gereisd. Ze vond alles even prachtig en was van New York tot L.A. opgewonden geweest. Daphne was stiller dan anders geweest en ze had al drie prentbriefkaarten aan Andrew geschreven. Maar nu was ze niet meer met hem bezig. Het besef begon door te dringen dat er nu een heel nieuw leven ging beginnen.

Ze werden bij de gate opgewacht door de chauffeur die Comstock voor haar had gehuurd, een lange, sjofel uitziende man van onduidelijke leeftijd in een zwart pak en met een pet op, met een lange, treurig uitziende snor. Hij stond daar met een grote kaart in zijn handen, waarop met rode letters haar naam geschreven stond: 'Daphne Fields.'

'Kan het nog subtieler?' Ze keek Barbara geamuseerd aan en haar begeleidster lachte.

'Dit is Hollywood, Daff. Niets is hier subtiel.'

Dit bleek een profetische uitspraak te zijn, zoals ze ontdekten toen ze bij het Beverly Hills Hotel aankwamen. Het opzichtige, roze gestuukte gebouw stond tussen palmbomen met zijn naam in felgroene letters over de voorkant. Binnen in de lobby was het een chaos: er renden vrouwen voorbij, gekleed in strakke jeans en zijden shirts, met gouden kettingen, blond haar en hooggehakte sandalen; mannen liepen langs in dure, Italiaanse pakken of in strakke broeken met een shirt dat tot hun middel openstond. De geur die er hing, was een ware symfonie van dure parfums; piccolo's torsten enorme bloemstukken of stapels Gucci-koffers, en het hotelregister leek wel op een lijst met Oscarwinnaars.

'Miss Fields? Zeker. Uw huisje is klaar.' Een piccolo reed haar karretje met bagage plechtig langs de stariets en aankomende producenten die zich in drommen rondom het zwembad ophielden, en Daphne keek geboeid naar de verzameling lichamen en nog meer gouden kettingen. Iedereen dronk hier halverwege de dag al witte wijn of een martini. Het 'huisje' bleek vier slaapkamers te hebben, drie badkamers en een ijskast voorzien van kaviaar en champagne, het bood uitzicht op nog meer palmbomen, er stond een reusachtig boeket rozen en er lag een doos bonbons van Comstock met een briefje erbij waarop stond: 'Tot morgen.' En plotseling wendde ze zich tot Barbara met een uitdrukking van doodsangst op haar gezicht.

'Ik kan het niet.' Haar stem klonk gespannen. De piccolo had hen net alleen gelaten en ze stonden in de enorme, gebloemde woonkamer van hun huisje. Daphnes ogen waren groter dan Barbara ze ooit had gezien. 'Barb, ik kan het niet.'

'Wat kun je niet? Die bonbons opeten?' Plagen was haar enige hoop, het was duidehjk dat de paniek had toegeslagen.

'Nee. Moet je dit allemaal zien. Dit is Hollywood. Wat doe ik hier in godsnaam? Ik ben schrijver. Ik weet helemaal niet hoe het hier allemaal gaat.'

'Dat hoef je ook niet te weten. Je hoeft alleen maar achter je schrijfmachine te gaan zitten en hetzelfde te doen wat je thuis doet. Let niet op al deze onzin. Dat is allemaal maar uiterlijke schijn.'

'Nee, dat is het niet. Zag je al die mensen daar? Die denken dat het echt is.'

'Maar dit is een hotel, hoor. Die mensen komen allemaal uit St. Louis. Ontspan je nou maar.' Ze schonk een glas champagne voor haar in en Daphne ging op de roze-met-groen gebloemde bank zitten. Ze zag er verweesd uit.

'Ik wil naar huis.'

'Nee, dat gaat niet. Ik laat je niet gaan. Hou dus je mond en geniet ervan. Hemel, ik heb Rodeo Drive nog niet eens gezien.' Daphne glimlachte naar haar, want ze herinnerde zich het leven dat Barbara met haar moeder had geleid. Dat was wel iets heel anders dan dit. 'Wil je iets eten?'

'Ik zou het meteen weer uitkotsen.'

'Jezus, Daff. Waarom ontspan je je niet gewoon en geniet je er niet van?'

'Waarvan moet ik genieten? Van het feit dat ik een contract heb getekend om iets te doen waarvan ik geen flauw idee heb hoe ik het moet doen, op een plek die eruitziet als een andere planeet, vierduizend kilometer van mijn enige kind af... in hemelsnaam, Barbara, wat doe ik hier?'

'Geld verdienen voor je zoontje.' Dit was een antwoord waarvan Barbara wist dat het tot haar door zou dringen, ook al drong niets anders tot haar door. 'Snap je wat ik bedoel?'

'Jawel.' Maar het was een schrale troost. 'Ik heb het gevoel alsof ik heb getekend voor het vreemdelingenlegioen.'

'Dat heb je ook gedaan. En hoe eerder je aan het werk gaat, hoe eerder we hier weg kunnen.' Niet dat Barbara weg wilde, verre van dat. Ze vond het nu al fantastisch. 'Dat is wel een goed idee.' Ze ging haar spullen uitpakken en een halfuur later zag ze er alweer beter uit. Barbara belde Comstock en meldde dat ze veilig waren aangekomen. Daarna gingen ze zwemmen in het zwembad. Die avond aten ze rustig met zijn tweeën, wierpen een blik in de Polo Lounge die zo te zien gevuld was met acteurs, fotomodellen, zakenlieden en duistere figuren die drugsdealers hadden kunnen zijn, en om tien uur lagen ze al in bed; Barbara met een gevoel van opwinding en voorpret en Daphne vol ontzetting over wat er zou komen.

De volgende morgen gingen ze naar een bespreking bij Comstock en tegen de tijd dat ze daar klaar waren en om een uur of twaalf terugkwamen in de exotische weelde van het hotel, had Daphne al bijna het gevoel dat ze het misschien wel zou overleven. Ze had een beter inzicht in wat ze van haar wilden, wat ze met Apache moest doen. Ze had veel aantekeningen gemaakt en was van plan meteen diezelfde dag aan het werk te gaan. En Barbara had ook genoeg te doen. Ze had de namen van een zestal makelaars in onroerend goed. Zij zou op zoek gaan naar een huis dat ze konden huren. Ze belde ook met Daphnes agent en nam de boodschappen die Iris voor haar had in ontvangst. En die middag begon het zo'n beetje te lopen allemaal. Daphne had haar eigen schrijfmachine meegenomen uit New York; ze had een tafel en een stoel in een hoek geschoven en was begonnen te werken, terwijl Barbara naar het zwembad ging.

Toen ze een uur later terugkwam, zat Daphne nog steeds te werken en Barbara deed het licht voor haar aan. Ze was zo verdiept in haar werk dat ze niet eens had gemerkt dat het donker begon te worden. 'Mm?' Ze keek op met de verstrooide uitdrukking die ze altijd op haar gezicht had wanneer ze werkte; haar haar was op haar hoofd opgestoken met een pen erdoorheen, en ze had een T-shirt en een spijkerbroek aangetrokken. 'O, hoi. Heb je lekker gezwommen?'

'Heerlijk. Wil je iets eten?'

'Hm... nah... misschien straks.' Barbara vond het prettig om haar te zien werken, ze ging er zo totaal in op. Je kon het creatieve proces in werking zien. Om acht uur bestelde ze voor hen beiden iets te eten bij de roomservice en toen het kwam, tikte ze Daphne op haar schouder. Ze dacht er nooit aan te eten wanneer ze werkte; in New York zette Barbara gewoon een blad met eten op haar bureau, en spoorde haar telkens aan te eten.

'Etenstijd.'

'Oké. Nog heel even.' Dat betekende meestal een uur, en in dit geval ook.

'Kom nou, meid. Je moet eten.'

'Oké, ik kom eten.' Eindelijk hield ze op met op haar schrijfmachine rammen en ging met een zucht achterover zitten. Ze rekte zich uit en masseerde haar schouders. Toen keek ze Barbara met een glimlach aan. 'Hè, dat is een lekker gevoel.'

'Hoe gaat het?'

'Niet slecht. Ik heb het gevoel alsof ik weer maagd ben.' Na het eten ging ze weer achter de schrijfmachine zitten en bleef daar tot twee uur in de morgen. En de volgende ochtend stond ze om zeven uur op en zat alweer ijverig te tikken toen Barbara opstond.

'Ben je vannacht niet naar bed gegaan?' Ze wist dat Daphne dat soms niet deed, maar dit keer had ze wel geslapen.

'Jawel. Ik geloof dat het een uur of twee was.'

'Je bent echt lekker bezig, hè?'

'Ik wil ermee doorgaan terwijl de dingen waar we het gisteren over hadden me nog vers in het geheugen liggen.' En ze ging weer de hele dag door. Barbara ging op pad om drie huizen te bekijken; ze lunchte alleen en ging bij het zwembad zitten. Daarna kwam ze terug om in haar eigen kamer fanmail te beantwoorden en die avond aten ze weer van dienbladen. Ze fungeerde eigenlijk zo'n beetje als een moeder voor Daphne, maar dat vond ze niet erg. Ze had een jarenlange leertijd bij haar eigen moeder gehad en Daphne was heerlijk om voor te werken. Het was leuk om bij haar te zijn, haar werk was spannend en het had iets geweldigs naast zo'n soort genie te staan. Daphne zag het nooit zo, maar Barbara wel.

Op de vierde dag belde Daphne mevrouw Curtis om naar Andrew te vragen; zoals beloofd had ze hem elke dag een brief gestuurd. Mevrouw Curtis zei dat hij het goed maakte, dat hij heel tevreden was en zich onmiddellijk na haar vertrek weer helemaal had aangepast. Ze herinnerde Daphne ook aan het feit dat ze elkaar niet meer zouden spreken tot Daphne terugkwam in New Hampshire en haar in haar nieuwe huis zou komen opzoeken. De volgende dag was haar laatste dag op Howarth. Daphne wenste haar weer het beste en hing op. Plotseling dacht ze aan Matthew en vroeg ze zich af hoe het met hem ging. Ze wist dat hij het vermoedelijk waanzinnig druk had met alles afronden op de school in New York voor hij wegging. 'Hoe gaat het met Andrew?' Barbara kwam binnen met een dienblad voor Daphne, en ze keek met een glimlach op.

'Mevrouw Curtis zegt dat het heel goed met hem gaat. Hoe gaat het trouwens met onze huizenjacht?'

Barbara trok een grimas. 'Het gaat prima. Behalve dat er tot nu toe nog niks bij was. Maar er komt vast gauw iets goeds opdagen. Wil je een zwembad in de vorm van een schrijfmachine, of is de vorm van een boek ook goed?'

'Heel grappig.'

'Moet je horen, vandaag heb ik een hartvormig zwembad gezien, een ovaal, een in de vorm van een sleutel, en een als een kroon.'

'Dat klinkt erg exotisch allemaal.'

'Dat is het ook, het is pure kitsch, en het ergste is nog dat ik het schitterend vind. Ik ontdek een heel andere kant van mijn persoonlijkheid.'

Daphne glimlachte geamuseerd. 'Weet je wat, als je hier binnenkomt met je bloes open tot aan je middel en met gouden kettingen om, dan weet ik dat je een hopeloos geval bent.' En de volgende dag kwam ze voor de grap zo binnen en Daphne schaterde het uit.

'We zijn hier pas vijf dagen en je bent al helemaal verhollywood.'

'Ik kan er niets aan doen. Het zit in de lucht. Het is sterker dan ik.'

'Niets is sterker dan jij, Barbara Jarvis.' Het was een compliment en ze meende het, maar Barbara schudde haar hoofd.

'Dat is niet waar, Daff. Jij bent sterker dan ik. Je bent de sterkste vrouw die ik ken, en dat is aardig bedoeld.'

'Was dat maar waar.'

'Het is waar.'

'Je praat net als Matthew Dane.'

'Hij weer.' Barbara keek haar oplettend aan. 'Ik denk nog steeds dat je de kans van je leven hebt gemist. Ik heb zijn foto op de achterflap van zijn boek gezien en hij is beeldschoon.'

'Nou en? Wat heb ik dan gemist? De kans op een vrijpartij voordat ik uit New York vertrok om een jaar weg te blijven? Toe nou, Barbara, waar slaat dat op? Bovendien heeft hij helemaal geen avances gemaakt.'

'Dat had hij misschien wel gedaan als je hem ook maar even de kans had gegeven. En je gaat uiteindelijk toch terug.'

'Hij is de directeur van de school waar mijn zoon op zit. Dat is onbehoorlijk.'

'Denk aan hem als een collega-schrijver.' Maar Daphne probeerde juist níet aan hem te denken. Hij was een aardige man en een goede vriend. En niets meer dan dat.

Zoals gewoonlijk ging ze na het eten weer aan het werk, en Barbara zat in haar kamer en las een boek. De volgende dag kreeg ze toch eindelijk de kriebels en vertrok in haar eentje naar Rodeo Drive om er een kijkje te nemen. Ze had alles voor Daphne gedaan wat ze moest doen en er waren die dag geen huizen te bekijken, dus ze besloot maar eens te spijbelen.

De limousine zette haar af bij de Beverly Wilshire en ze keek gefascineerd om zich heen. Een lange, fraaie straat met verschillende zijstraten strekte zich voor haar uit, met aan weerskanten huis aan huis dure boetieks waar kleren, juwelen, koffers en tassen en schilderijen te koop werden aangeboden tegen in totaal zeker enkele honderden miljoenen dollars. Het was ontzagwekkend en, zo herinnerde ze zich met een gevoel van verbazing, wel heel ver verwijderd van het sjofele flatje in de West Side waar ze met haar moeder had gewoond.

De eerste winkel waar ze naar binnen ging, was Giorgio's. Toen ze aarzelend naar binnen liep, werd ze onmiddellijk aangeklampt door een verkoopster op hooggehakte, zachtlila schoenen, met een parelsnoer om haar hals en een roze met mauve Norell-pakje aan dat tweeduizend dollar kostte. De prijskaartjes die ze aan de kleren in de rekken zag hangen, vielen in dezelfde categorie. Ze zei dat ze 'alleen even wilde rondkijken', en dat deed ze, terwijl ze haar best deed om niet te gaan giechelen. Er was ook een herenafdeling in de zaak, waar trenchcoats van nerts en jasjes van zilvervos te koop waren, mooie suède- en lederwaren, zijden shirts, en stapels en stapels prachtige kasjmier sweaters. Ze paste hoeden, keek naar schoenen en kocht ten slotte een paraplu voor zichzelf waarop 'Giorgio's' stond. Ze wist dat Daphne haar er genadeloos mee zou plagen, maar ze had geen paraplu meegenomen uit New York en ze wilde toch iéts kopen. Hiervandaan slenterde ze verder door de straat naar Hermès en Celine en later naar Gucci; dit was een heel grote zaak waar het heerlijk naar leer geurde en wand na wand volgepakt stond met de verfijnde Italiaanse lederwaren in alle mogelijke modellen. Ze stond vol ontzag voor een vitrine met handtassen, allemaal van zwart hagedissenleer. Van een bepaalde tas kon ze haar ogen niet afhouden. Het was een grote, eenvoudige, rechthoekige tas, met een simpele, gouden sluiting en een schouderband, en afgezien van het feit dat de tas prachtig gemaakt was van dat dure reptielenleer, had hij niets pretentieus. Hij beviel haar omdat hij niet opzichtig was en het was precies het soort tas dat ze mooi vond, maar ze durfde niet te vragen hoeveel hij kostte. Ze wist dat hij wel ongelooflijk duur moest zijn.

'Wilt u de tas even zien, madame?' Een verkoopster in het eenvoudige zwart wollen jurkje dat ze allemaal droegen, opende de vitrine en gaf Barbara de tas aan. Ze stond op het punt om nee te zeggen, maar toen de tas onder haar ogen danste, kon ze de verleiding niet weerstaan en nam hem van de verkoopster aan. Hij voelde heerlijk aan en terwijl ze in de spiegel keek, hing ze hem over haar schouder. Het was een hemels gevoel. 'Voor uw lengte heeft hij precies het goede formaat,' zei de verkoopster met haar zangerige, Italiaanse stem en Barbara begon bijna te kwijlen. Toen maakte ze, wat gaf het ook, de tas open en wierp een blik op het prijskaartje. Zevenhonderd dollar kostte hij.

'Hij is erg mooi.' Spijtig liet ze hem van haar schouder glijden en gaf hem terug. 'Ik kijk nog even rond.'

'Heel goed, madame.' Het mooie, blonde meisje glimlachte terwijl Barbara begon weg te lopen en zag dat een lange, aantrekkelijke man strak naar haar stond te kijken. Ze wierp hem een gegeneerde blik toe, omdat hij had gezien dat ze de tas teruggaf, en even wilde ze dat ze zich kon omdraaien en hem gewoon kon kopen. Het was eigenlijk een beetje gênant door deze vergulde domeinen te lopen zonder je te kunnen permitteren iets te kopen. Maar zijn ogen lieten haar gezicht niet los toen ze wegliep en naar een aantal sjaals ging kijken. Ze dacht erover er een voor Daphne te kopen. Die vrouw had zoveel voor haar gedaan; het zou leuk zijn een cadeautje voor haar mee te brengen terwijl zij in het huisje op haar scenario zat te zwoegen. Maar toen ze een rood met zwarte sjaal aan een van de geüniformeerde meisjes overhandigde, zag ze dat de man die daarnet naar haar had staan kijken, haar gevolgd was. Ze draaide hem haar rug toe en deed alsof ze het niet merkte, maar toen ze in een van de lange, elegante spiegels keek, zag ze hem langzaam naderbij komen. Nu stond hij achter haar. Hij had een grijze flanel pantalon aan en een goed zittend blauw shirt, open bij de hals, en had een donkerblauwe kasjmier sweater nonchalant om zijn schouders geknoopt, en als ze omlaag had gekeken, had ze gezien dat zijn bruine loafers van Gucci waren. Toch zag hij er niet echt uit als een inwoner van L.A., maar meer als iemand uit New York, Philadelphia of Boston. Hij had rossig haar en blauwe ogen en ze schatte dat hij rond de veertig was. En toen Barbara nog eens naar zijn spiegelbeeld keek, kreeg ze het gevoel dat ze hem al eens ergens had gezien, maar ze wist niet wie hij was en ze kon hem niet plaatsen. Toen keek hij haar aan in de spiegel en met een verlegen lachje kwam hij nu echt naar haar toe.

'Neem me alstublieft niet kwalijk... ik heb u staan aangapen, maar ik dacht...' Daar komt het, dacht ze bij zichzelf, de oude smoes: 'Kennen wij elkaar niet ergens van?' - een vlotte babbel, en zijn kaartje in haar hand gedrukt. Barbara's ogen waren niet zo warm als hij zich herinnerde toen hij op haar toeliep. Maar nu hij zo naar haar keek, wist hij het zeker. Ze was enorm veranderd; haar gestalte was hetzelfde gebleven, maar haar gezicht had een afstandelijke, bijna wantrouwende uitdrukking. Het leven was blijkbaar niet vriendelijk geweest voor Barbara Jarvis. 'Barbara?'

'Ja.' Haar stem en haar ogen hadden niets uitnodigends, maar nu lachte hij, want hij wist zeker dat ze het was.

'Ik ben Tom Harrington. Ik denk niet dat je nog weet wie ik ben. We hebben elkaar maar één keer ontmoet, op mijn huwelijksdag... ik trouwde met Sandy Mackenzie.' Toen wist ze het opeens, haar ogen werden groot en ze staarde hem verbaasd aan.

'Mijn hemel... hoe wist je nog wie ik was? Het is al...' Ze vond het een vreselijke gedachte toen ze het snel uitrekende. Ze had hem niet gezien sinds haar twintigste en dat was bijna twintig jaar geleden. Hij was getrouwd met haar kamergenote in haar derde jaar op Smith College. Zij was met de studie opgehouden omdat ze zwanger was en ze waren in Philadelphia getrouwd. Barbara was naar de bruiloft geweest en had hem toen ontmoet. Maar daarna had ze hen geen van beiden ooit teruggezien. Hij had toen rechten gestudeerd, en nadat de baby geboren was, waren ze naar Californië verhuisd. 'Hoe gaat het met jou? Hoe is het met Sandy?' Ze hadden haar twaalf jaar lang kerstkaarten gestuurd, en toen waren ze daarmee opgehouden. Ze had het altijd te druk gehad met haar moeder om te antwoorden, maar ze herinnerde zich Sandy heel goed, en Tom ook. Nu lachte ze hem hartelijk toe. 'Is ze hier ook?' Het zou leuk zijn om haar te zien, vooral nu ze voor Daphne werkte. Ze had hun toentertijd niet willen schrijven omdat er niets was wat ze hun wilde vertellen. Wat moest ze schrijven? Dat ze met haar moeder in een somber flatje woonde, dat ze boodschappen deed en het eten kookte, en als secretaresse op een advocatenkantoor werkte? Er was toen niets om trots op te zijn. Maar nu was alles anders. 'Hoe gaat het met de kinderen?' Ze herinnerde zich dat ze vier jaar later een tweede kind hadden gekregen.

'Heel goed. Robert studeert aan de UCLA, de toneelschool; daar zijn we nou niet echt blij mee, maar hij is er goed in en als dat is wat hij wil...' Hij zuchtte met een glimlach. 'Je weet hoe kinderen zijn. En Alex woont nog thuis bij haar moeder; ze wordt in april vijftien.'

'Goeie god.' Barbara keek oprecht geschokt. De een studeerde en de ander was al bijna vijftien? Hoe kon dat? Was het zo lang geleden? Maar dat was het. Ze was zo verbijsterd dat ze niet eens merkte hoe hij zijn antwoord geformuleerd had.

'En jij? Woon je hier ook?' Ze zag dat hij even naar haar linkerhand keek, maar daar was niets aan te zien.

'Nee, ik ben hier voor mijn werk. De vrouw voor wie ik werk, schrijft een scenario voor een film en we zitten een jaar hier.'

'Dat lijkt me een geweldig avontuur. Kan ik haar kennen?'

Barbara glimlachte trots. 'Daphne Fields.'

'Dat moet een interessante baan zijn. Hoe lang zijn jullie al hier?'

Ze grinnikte. 'Een week. We zitten in het Beverly Hills Hotel; het is een zwaar bestaan.' Ze begonnen beiden te lachen en toen kwam er een onthutsend mooie roodharige vrouw in witte jeans en een witte zijden blouse bij hen staan. Ze nam Barbara met doordringend groene ogen op. Ze was beslist niet ouder dan vijfentwintig, als ze al zo oud was. Ze had een romige, cameekleurige huid en het rode haar viel bijna tot op haar middel. Ze was heel bijzonder. 'Ze hebben niets in mijn maat.' Ze keek Tom pruilend aan en besloot dat ze zich over Barbara niet druk hoefde te maken. 'Alles is te groot.'

Barbara glimlachte in openlijke bewondering voor het stel dat ze vormden, terwijl ze zich afvroeg wie deze vrouw was. 'Ik wou dat ik dat probleem had.'

Maar er was een vriendelijke, begrijpende uitdrukking in Toms ogen toen hij Barbara aankeek. 'Je ziet er geweldig uit, je bent nauwelijks veranderd in al die tijd.' Het was een leugentje om bestwil, maar ze vond het aardig van hem om dit te zeggen, en hij leek niet bijzonder onder de indruk van de jonge schoonheid naast hem. Nu zag Barbara dat hij al een winkeltas vol dure spulletjes droeg. Ze begreep niet goed welke rol dit meisje speelde in zijn leven met Sandy, maar toen hij haar voorstelde, werd het meteen duidelijk. 'Eloise, mag ik je Barbara voorstellen.' Hij keek glimlachend naar Barbara en toen naar Eloise. 'Barbara is een vriendin van mijn ex-vrouw.' En plotseling begreep ze het. Ze waren gescheiden. Dan was dit dus zijn vriendin.

'Barbara Jarvis,' vulde ze voor hem aan en ze stak haar hand uit terwijl haar ogen snel weer naar de zijne gingen, want ze wilde hem meer over Sandy vragen maar daar was het niet het geschikte moment voor. 'Aangenaam kennis met je te maken.' De roodharige jonge vrouw zei niet veel maar liep weg om een grote boodschappentas van beige hagedissenleer te bekijken. Tom keek haar na en keek toen weer naar Barbara, met een geamuseerde blik.

'Eén ding staat vast: ze heeft een ongelooflijk goede smaak.' Dat scheen hem niet erg te storen, maar hij leek ook niet diep onder de indruk van haar.

'Het spijt me dat te horen over jou en Sandy.' Barbara keek oprecht meelevend. De kerstkaarten waren acht of negen jaar geleden gestopt. 'Hoe lang is dat geleden?'

'Vijf jaar. Ze is hertrouwd.' En na een korte aarzeling: 'Met Austin Weeks.' Die mededeling schokte Barbara.

'De acteur?' Het was een domme vraag; hoeveel Austin Weeksen konden er bestaan? Het was een bekende Engelse acteur, maar hij was minstens twee keer zo oud als zij en hij was in zijn tijd een echte Don Juan geweest. Barbara wist uit zijn laatste film dat hij nog altijd adembenemend knap was. 'Hoe is dat gebeurd?'

'Ik behandelde een tamelijk grote juridische aangelegenheid voor hem en we raakten bevriend...' Hij haalde zijn schouders op maar er was nog een verbitterde uitdrukking in zijn ogen toen hij dit zei, en toen keek hij Barbara weer aan met een geforceerde glimlach. 'Dit is Hollywood, weet je. Het hoort allemaal bij het spel. Sandy vindt het hier heerlijk. Het past precies bij haar.'

'En past het ook bij jou?' Twintig jaar geleden had Barbara hem ook nauwelijks gekend, maar die dag op de bruiloft had ze hem heel aardig gevonden. Zij was bruidsmeisje geweest en ze had hem intelligent, geestig en aardig gevonden, en ze had tegen Sandy gezegd dat ze geboft had met zo'n man. Sandy had dat beaamd, maar ze had altijd iets... iets onvoldaans, rusteloos, hebberigs over zich gehad. Het studeren beviel haar niet en Barbara had altijd het vermoeden gehad dat ze zwanger was geworden om te kunnen trouwen. Tom was afkomstig uit een deftige familie in Philadelphia, maar ook toen was dat niet het enige dat hem interessant maakte. En toen Barbara terug was gereden naar de universiteit had ze met afgunst aan hen beiden gedacht.

'Vind jij het hier leuk, Tom?'

'Best leuk, maar ik moet toegeven dat ik hier de laatste vijf jaar ben gebleven vanwege de kinderen. En ik heb hier zo lang mijn praktijk gehad dat het moeilijk zou zijn om terug te gaan.' Hij werkte als jurist in de filmindustrie, herinnerde Barbara zich, en daarvoor moest hij natuurlijk hier zijn, maar hij maakte niet de indruk dat hij dol was op Los Angeles. 'Het wordt hier allemaal nogal kunstmatig, op den duur.' Hij glimlachte waarschuwend en zag er niet ouder uit dan toen op zijn bruiloft. 'Pas maar op dat het jou niet te pakken krijgt. Het is verslavend.'

'Dat weet ik.' Haar glimlach beantwoordde de zijne. 'Ik begin het al erg leuk te vinden.'

'O jee, dat voorspelt niet veel goeds.' En toen kwam Barbara's verkoopster terug met de mooi ingepakte sjaal en Eloise kwam weer terug bij Tom; ze had besloten dat die boodschappentas van hagedissenleer a drieduizend dollar toch niets voor haar was.

'Het was erg leuk je weer te zien, Tom.' Barbara stak hem haar hand toe. 'En doe de groeten aan Sandy, als je haar ziet.'

'Ik zie haar vaak. Ik bezoek Alex een paar keer per week en dan zie ik hen allebei.' Weer die flits van pijn in zijn ogen. Hij was bedrogen door zijn vrouw en een man die hij als zijn vriend had beschouwd. Het was een litteken dat altijd zou blijven. 'Ik zal haar de groeten doen. Je zou eens bij haar langs moeten gaan, als je er tijd voor hebt.' Maar Barbara aarzelde. Waarom zou Sandy haar willen zien, als ze getrouwd was met Austin Weeks?

'Zeg maar tegen haar dat ik met Daphne Fields in het Beverly Hills Hotel logeer. Als ze het leuk zou vinden, kan ze me bellen. Ik wil me niet opdringen.' Hij knikte en even later ging Barbara weg, met de gedachte dat het vreemd kon lopen in het leven.

'En, heb je Rodeo Drive veroverd?' Daphne lag languit op de bank het werk van die dag door te lezen toen Barbara binnenkwam. Ze zag ernaar uit dat ze de hele dag hard gewerkt had. 'Hoe was het?'

'Machtig.' Ze was er nog tweeënhalf uur gebleven, was binnengestapt bij Jourdan, Van Cleef & Arpels, Bijan en vele andere zaken, en uiteindelijk was ze bij een restaurant gaan zitten om een broodje te eten. Daar was ook weer een heleboel te zien geweest en ze was erg tevreden over de middag die ze had gehad. Ze had zelfs een badpak, een hoed en twee sweaters voor zichzelf gekocht. 'Ik vind het hier fantastisch, Daff.'

Daphne lachte. 'Ik heb altijd wel gedacht dat je getikt was. Wat heb je gekocht?'

Ze liet het haar zien en liet toen het doosje van Gucci in haar schoot vallen. 'En dat is voor jou, mevrouw de Baas. Ik had liever de witte nerts badmantel voor je gekocht die ik bij Giorgio's heb gezien, maar dat was je maat niet.' Ze lachte haar tevreden toe.

'Verdorie. Had je hem niet kunnen bestellen?'

Ze begonnen allebei te lachen en Daphne maakte het doosje open en was blij en geroerd. Rood en zwart waren haar lievelingskleuren.

'Dat had je niet moeten doen, mallerd.' Ze keek haar vriendin aan met warmte in haar ogen. 'Je verwent me al op zoveel andere manieren, Barb. Zonder jou zou ik nergens iets van terechtbrengen.'

'Onzin, je zou het prima doen zonder mij.'

'Ik ben blij dat dat niet hoeft.'

'Schiet het trouwens een beetje op?'

'Ja, het gaat redelijk goed. Maar eigenlijk is het een heel nieuw vak dat ik moet leren. Ik voel me de hele tijd erg onthand.'

'Dat gaat wel over en ik weet zeker dat het net zo vlot leest als je andere werk.'

'Ik hoop dat ze dat bij Comstock ook vinden.'

'Dat zullen ze zeker vinden.' Ze werden gestoord door de telefoon en Barbara ging naar haar eigen kamer om hem op te nemen. Daphne had de telefooncentrale van het hotel gevraagd de telefoon aan te nemen wanneer Barbara weg was, en wanneer ze er was, nam ze de eindeloze reeks telefoontjes van makelaars in haar eigen kamer aan om Daphne niet te storen. Ze nam de telefoon op en ging op haar bed zitten. Ze had tenminste een dag lang niet naar huizen hoeven kijken. Maar ze wilde gauw iets vinden. Ze wist dat het voor Daphne gemakkelijker zou zijn om in een huiselijke omgeving te werken. 'Hallo?'

'Mag ik Barbara Jarvis spreken?'

'Spreekt u mee.' Uit gewoonte greep ze een notitieblok en pakte een pen.

'Met Tom Harrington.' Ze was verrast en haar hart sloeg een slag over. Waarom zou hij haar bellen? Maar het was onzin om opgewonden te raken. Hij was gewoon de ex-man van een oude vriendin en hij wilde aardig zijn.

'Leuk dat je belt, Tom.' Ze wilde hem vragen wat ze voor hem kon doen. Misschien wilde hij Daphne bereiken, net als de meeste andere mensen die belden.

'Heb je een leuke middag gehad?'

'Erg leuk. Ik heb Rodeo Drive van begin tot eind doorgenomen.'

'Dat is een duur tijdverdrijf.' Hij wierp een blik op het chequeboek dat naast hem op het bed lag. Eloise had er een flink gat in geslagen, maar ze was niet anders dan de rest. Er waren tientallen Eloises in zijn leven geweest, de afgelopen vijf jaar, en er was er niet één bij geweest zoals Barbara. 'Wat heb je gekocht?'

Barbara keek gegeneerd en vroeg zich af waar hij heen wilde. Waarom belde hij haar? 'O, gewoon wat kleinigheden. Niets in jouw klasse.'

'Dat was een mooie tas, die je daar stond te bekijken, bij Gucci.' Hij had het dus gezien. Zijn ogen hadden alles geregistreerd, leek het, en hij had een hele tijd naar haar gekeken voor hij naar haar toe was gekomen en haar had aangesproken.

'Die viel een beetje buiten mijn bereik, helaas.' Bovendien, wat moest ze met zo'n tas van zwart hagedissenleer? Moest ze daar haar notitieblok en pennen in vervoeren?

'Zeg dan tegen je baas dat je opslag wilt.' Ze zei het niet, maar dit streek haar tegen de haren in. Ze hoefde niets van die aard tegen Daphne te zeggen. Daphne verwende haar toch al enorm. 'Of zoek een aardige man die hem voor je koopt.'

'Ik ben bang dat dat niet mijn stijl is.' Haar stem klonk plotseling koel.

'Dat dacht ik ook niet.' Zijn stem was diep en vriendelijk. Als hij dat had gedacht, had hij niet gebeld. Daar had hij Eloise voor. Maar Barbara was anders. 'We hebben vanmiddag weinig gelegenheid gekregen om te praten. Ben jij ooit getrouwd?'

'Nee. Ik ben nooit getrouwd. Mijn moeder werd ziek toen ik afstudeerde, en ik heb een hele tijd voor haar gezorgd.' Ze zei het op nuchtere toon, zonder spijt. Het was nu eenmaal zo gegaan.

'Dat moet wel een zware dobber voor je zijn geweest.' Maar er klonk bewondering in zijn stem. Sandy zou nooit zoiets gedaan hebben, en hij wist niet of hij het zelf zou doen. Eigenlijk wist hij wel zeker dat hij het niet zou doen. 'Wanneer ben je voor Daphne Fields gaan werken?'

'Ongeveer vier jaar geleden. Eerst parttime en op den duur groeide het uit tot een volledige baan.'

'Vind je het leuk?'

'Heerlijk. Ze is de beste vriendin die ik heb en ze is een schat om voor te werken.'

'Dat komt niet vaak voor bij een succesvolle vrouw.' Hij had er de nodige gezien en de meesten waren niet gemakkelijk.

'Bij Daphne wel. Ze heeft totaal geen pretenties. Ze doet gewoon haar werk, ze leidt een heel rustig leven en ze is echt een ongelooflijk mens.'

'Dat is fijn voor je.' Hij was zo te horen niet erg in Daphne geïnteresseerd. 'Moet je horen, we hebben nauwelijks een kans gekregen om te praten. Heb je misschien zin om straks wat te gaan drinken? Ik moet met een van mijn compagnons gaan eten om een paar contracten te bespreken. Maar om een uur of negen ben ik vrij. We zouden kunnen afspreken bij de Polo Lounge, als dat jou schikt...' Zijn stem stierf weg en het leek wel of hij een beetje nerveus was. Hij voelde terecht aan dat Barbara op haar hoede was. 'Lijkt je dat wat?'

Aan haar kant bleef het lang stil. Ze wilde eigenlijk niet uitgaan en ze vermoedde dat hij waarschijnlijk met die jonge, roodharige vrouw ging eten. Maar aan de andere kant had ze niets om handen; Daphne zou werken en haar niet nodig hebben en hij was een aardige man. Zonder er verder over na te denken knikte ze opeens. 'Oké.

Waarom niet?'

'Dan zie ik je om negen uur in de Lounge. Als het later wordt, bel ik je. Zul je tot die tijd in je kamer zijn?' Hij had zo'n vermoeden dat dat het geval was.

'Ja, ik wil Daphnes avondeten op de kamer laten bezorgen.'

'Gaat ze nooit uit?' Hij stelde zich van schrijvers voor dat ze vaak de hort opgingen, veel dronken en feestten.

'Heel zelden, en nooit wanneer ze aan het werk is. Ze werkt nu aan het scenario en ze is de kamer niet uit geweest sinds we hier zijn.'

'Dat is zo te horen niet erg leuk.'

'Het is niet leuk. Het is hard werken. Ze werkt echt harder dan iedereen die ik ken.'

'Het klinkt bijna alsof ze binnenkort heilig verklaard zal worden.' Hij zei het met een glimlach.

'Voor mij mag dat ook wel.' Het was een waarschuwing aan hem dat hij Daphne niet te na moest komen, nu of later. Barbara verdedigde haar als een priesteres bij het altaar van haar persoonlijke god. Of het nou redelijk was of niet, zo voelde ze het wat Daphne betrof. 'Tot straks, Tom.'

'Ik verheug me erop.' En terwijl hij douchte en zich schoor voor de afspraak met zijn compagnon in diens huis in Bel-Air, verbaasde hij zich erover dat dit werkelijk waar was. Ze was aantrekkelijk maar ze was geen opvallende schoonheid. Ze zag er eerder interessant uit dan sexy, eerder intelligent dan mooi, en toch had ze iets erg innemends over zich, iets degelijks, iets echts. Ze zag eruit als het soort vrouw met wie je kon praten, aan wie je steun had, op wie je kon rekenen en met wie je kon lachen. Tom Harrington had nooit zo'n vrouw gekend, maar het waren eigenschappen die hem twintig jaar geleden aan Barbara waren opgevallen, in scherp contrast met Sandy. Sandy was een knappe, kleine, blonde debutante uit New York geweest, met schitterende blauwe ogen en een lach waar hij als een blok voor was gevallen. Maar ze was ontzettend verwend, eerst door haar ouders en later door hem, en ze had hem altijd laten vallen, vooral op het eind toen ze ervandoor was gegaan met Austin. Ze had de twee kinderen meegenomen en had hem twee weken later opgebeld. Na hun echtscheiding had hij een tijdlang overwogen haar de voogdij te betwisten, maar dat zou vreselijk zijn geweest voor de kinderen en hij had het hun niet aan willen doen. En sindsdien was er geen belangrijke ander in zijn leven geweest. Hij wist niet waarom, maar hij voelde zich plotseling onweerstaanbaar tot Barbara aangetrokken. Op hetzelfde moment dat hij haar die middag zag, had hij geweten dat hij haar weer wilde zien, al was het alleen maar om met haar te praten.

'Daff, heb je gegeten?' Barbara kwam de kamer binnen, wierp een blik op het dienblad en zag meteen dat ze niets had gegeten. Maar Daphne zat met een gefronst voorhoofd naar de schrijfmachine te kijken terwijl ze doorratelde, en ze hoorde haar nauwelijks. 'Daff... hallo meid, eten.' Daphne keek met een vage glimlach op.

'Huh? O. Ja, oké. Zo dadelijk. Ik wil deze scène afmaken.' En toen, achterom kijkend: 'Ga je uit?'

'Even maar. Kan ik nog iets voor je doen voor ik ga?'

'Nee, ik heb alles wat ik nodig heb. Sorry dat ik zo saai ben.'

'Ik kan mezelf wel amuseren.' Ze stond op het punt haar over Tom te vertellen, maar Daphne zat alweer te typen. 'Tot straks. En vergeet niet te eten.' Maar Daphne gaf geen antwoord. Ze was alweer kilometers ver weg, bezig met de scène, en Barbara trok de deur zacht achter zich dicht.

22

Tom gaf Barbara de naam van zijn eigen makelaar en de eerste middag dat ze met hem meeging om huizen in Bel-Air en Beverly Hills te bekijken, vonden ze precies wat ze nodig had, in Bel-Air. Het was een mooi, klein huis aan Cielo Drive, met drie slaapkamers die uitzicht gaven op een heel grote, keurig onderhouden tuin. Het huis en de tuin werden omringd door een hoge, bakstenen muur, die door hagen en wingerdranken aan het oog werd onttrokken zodat het niet op een gevangenis leek, maar het was wel volledig privé. Het had een uitgestrekt gazon en een eenvoudig, rechthoekig zwembad, een sauna en een whirlpool. Het huis zelf was beeldschoon. De vloeren waren van lichtbeige marmer, overal stonden grote, witte banken, er hing een verzameling waardevolle moderne kunst aan de muur en de keuken kwam zo uit House & Garden. En het hele huis ademde zonlicht en rust. Er was een bibliotheek, met muren van witgebeitst grenen, die uitzicht bood op het zwembad; daar kon Daphne rustig schrijven. Het huis had alles wat ze wilden. En hoewel de huur hoog was, zou dat voor Comstock geen onoverkomelijk bezwaar zijn. Het huis was eigendom van een bekende acteur en diens vrouw, die voor een film op lokatie in Italië waren.

Barbara stond met een extatische glimlach om zich heen te kijken terwijl de makelaar toekeek. Ze maakte alle kasten en alle laden open en bekeek elke kamer zorgvuldig voor haar werkgeefster. 'Nou, wat denkt u ervan, juffrouw Jarvis?'

'Ik denk dat we hier morgen intrekken, als dat goed is wat u betreft.'

Ze wisselden een glimlach. 'Mijn cliënten zullen blij zijn. Ze zijn al een maand weg.' Het was een wonder dat het huis nog niet verhuurd was, maar ze hadden een aantal vrij strenge eisen gesteld aan het soort huurder dat ze wilden hebben. 'Denkt u dat uw werkgeefster het eerst nog zal willen zien?'

'Dat denk ik niet.' Daphne werkte zo hard dat ze in een soort roes leefde en het niet eens zou hebben opgemerkt als Barbara een plaggenhut had gehuurd. 'Ze heeft het erg druk.'

'Laten we dan teruggaan naar mijn kantoor, dan kunnen we de papieren in orde maken.'

Een uur later ondertekende Barbara het huurcontract voor een jaar, en de volgende dag namen Daphne en zij hun intrek in het huis.

Die avond liep Daphne rond door het huis, om vertrouwd te raken met de nieuwe omgeving. Het was soms moeilijk om in een nieuw huis meteen aan het werk te gaan en ze probeerde haar draai te vinden. Ze had al haar spullen uitgepakt en haar schrijfmachine stond klaar in de mooie, kleine tuinkamer. Alles was klaar, alles wachtte, maar Barbara was uitgegaan en opeens besefte Daphne dat ze niet wist waar ze heen was. Ze was de laatste tijd in Los Angeles erg onafhankelijk geworden, leek het. Ze leek te zijn opgebloeid sinds hun komst hier en daar was Daphne blij om. Barbara's leven was nooit erg opwindend geweest en als ze hier in L.A. gelukkig was, vond Daphne dat fijn voor haar. Maar nu ze alleen in de keuken zat, met een bord roerei voor zich en haar gedachten bij het scenario, voelde ze zich opeens eenzamer dan ze zich lange tijd had gevoeld. Ze kon alleen maar aan Andrew denken terwijl ze daar zat, aan hoe ze lang geleden in hun flat samen hadden gegeten, aan de ogenblikken en dagen voor ze hem naar de school had gebracht. En toen dacht ze aan hem op Howarth en verlangde er naar hem alleen maar vast te houden, hem te voelen, hem te zien. Terwijl ze hieraan dacht, brak er een snik los uit haar keel en ze duwde het bord met roerei weg. Ze voelde zich zelf een kind en legde haar hoofd op het barblad en huilde, huilde van verlangen naar Andrew.

Bij wijze van troost beloofde ze zichzelf, toen ze ten slotte haar neus snoot, dat ze hem zo snel mogelijk zou laten overkomen, maar voor het zover was, moest ze de tijd gewoon zien door te komen. Het was nog erger als ze dacht aan hoe hij zich misschien voelde, en bij de angstige gedachte dat hij misschien ook alleen in zijn kamer zat te huilen, begonnen de tranen weer te stromen. Ze was vervuld van een gevoel, bijna van paniek, van wanhoop; van angst dat ze hem had laten zakken, dat het misschien verkeerd was geweest naar Californië te komen. En plotseling wist ze dat ze gerustgesteld wilde worden, dat ze iemand nodig had die haar zou zeggen dat haar kind het goed maakte, en er was er maar één die dat kon doen. Matthew. En zonder ook maar op de klok te kijken om te zien hoe laat het in het oosten van het land was, liep ze naar de telefoon aan de keukenmuur. Met trillende vingers draaide ze het bekende nummer en bad dat hij wakker was. Ze moest met iemand praten. Nu.

Ze had het oude privénummer van mevrouw Curtis gedraaid. Even later antwoordde een diepe, hese stem en alleen al door hem te horen voelde ze zich minder alleen. 'Matt? Met Daphne Fields.' Haar keel zat dichtgeschroefd toen ze zijn stem hoorde en de tranen sprongen haar weer in de ogen, hoewel ze probeerde ze tegen te houden. 'Ik hoop dat ik niet te laat bel.'

Hij lachte zacht in de telefoon. 'Ben je mal? Ik heb nog zeker twee uur werk voor me op mijn bureau liggen. Het is leuk je stem te horen. Hoe is het in Californië?'

'Geen idee. Ik heb er nog niets van gezien. Ik heb alleen mijn hotelkamer gezien, en nu mijn huis. We zijn hier vandaag ingetrokken. Ik wil je mijn nieuwe nummer geven.' Ze gaf hem het nummer en hij noteerde het terwijl zij zich weer wat herstelde, en ze probeerde minder overstuur te klinken dan ze was, toen ze hem vroeg hoe het met Andrew ging.

'Het gaat heel goed met hem. Hij heeft vandaag leren fietsen, op een echte fiets met twee wielen, moeder. Hij popelt om het je te vertellen. Hij ging je vanavond een brief schrijven.' Het klonk allemaal heel gezond en heel normaal, en plotseling begon de vloedgolf van schuldgevoel die haar had overspoeld, terug te wijken. Maar haar stem klonk treurig toen ze antwoordde: 'Ik wou dat ik erbij was geweest.'

Het was even stil terwijl Matthew luisterde; hij vermoedde wel hoe ze zich voelde en leefde met haar mee.

'Je zult het met eigen ogen kunnen zien.' Er viel even een ontspannen stilte tussen hen. 'Voel je je wel goed, Daff.?'

'Ik geloof het wel... ja.' Toen zuchtte ze. 'Alleen zo verdomde eenzaam.'

'Schrijven is eenzaam werk.'

'Je enige zoon verlaten ook.' Ze zuchtte weer diep, maar er kwamen geen tranen meer. 'Hoe gaat het op Howarth?'

'Hectisch voor mij, maar ik begin erin te komen. Ik dacht dat ik alles aardig onder controle had voor ik hier kwam, maar op de een of andere manier is er altijd nog een berg dossiers die je niet gelezen hebt, of een kind waar je mee moet praten. We voeren een paar kleine veranderingen in, maar nog niets wereldschokkends. Ik hou je op de hoogte.'

'Dat zou ik heel prettig vinden, Matt.' Hij kon horen hoe moe ze was. Ze deed hem denken aan een klein meisje dat ver van huis is weggestuurd en vreselijke last heeft van heimwee.

Het was even stil en hij probeerde zich haar voor te stellen, zo ver weg in Californië. 'Hoe is je huis?'

Ze vertelde hem hoe het was en hij was kennelijk onder de indruk, vooral toen hij hoorde van wie het huis was. Het gesprek leidde haar een beetje af van haar verdriet. Daar was hij ook goed in. Hij was gevoelig, verstandig en sterk. Maar ze voelde nog steeds dat verlangen naar Andrew. 'O, wat mis ik jullie allemaal.' Het ontroerde hem dat hij erbij werd gerekend.

'Wij missen jou ook, Daphne.' Zijn stem klonk warm in haar oor en ze voelde iets zich roeren in haar ziel, en terwijl ze daar om acht uur 's avonds in de stille keuken zat, zocht ze contact met deze man die ze nog maar zo kort kende en die toch al haar vriend was geworden voor ze wegging.

'Ik mis de gesprekken met jou, Matt.'

'Ik weet het... op de een of andere manier had ik verwacht je hier te zien, het afgelopen weekend.'

'Ik wou dat ik er had kunnen zijn. Het lijkt wel of ik hier een miljoen kilometer van huis ben, al is het ook nog zo mooi.'

'Je zult gauw weer thuis zijn.' Maar plotseling strekte het komende jaar zich voor haar uit als een levenslange periode. Ze moest haar tranen verbijten terwijl hij doorging. 'En je moet bedenken wat een geweldige kans dit voor je is. We zullen allebei belangrijke dingen leren in de komende tijd.'

'Ja, dat zal wel... hoe is het voor jou op Howarth?' Langzamerhand praatten ze weer even ontspannen met elkaar als tijdens hun gesprekken op de school en ze voelde zich iets minder eenzaam. 'Is het wat je verwachtte?'

'Tot nu toe wel. Maar ik moet toegeven... ik heb het gevoel dat ik ongeveer even ver van New York af zit als jij daar in Californië.' Toen glimlachte hij en rekte zich uit in zijn stoel. 'Het is verschrikkelijk stil in New Hampshire.'

Ze lachte zacht vanuit haar stoel aan het barblad in de keuken. 'Of ik dat niet weet! Toen ik daar voor het eerst zat, toen ik Andrew op de school had gedaan, werd ik altijd nerveus van het luisteren naar de stilte.'

'Wat deed je om eraan te wennen?' Hij glimlachte bij de herinnering aan de uitdrukking in haar ogen en het gevoel dat de kilometers die hen scheidden verdampten.

'Ik hield een dagboek bij. Dat werd een soort vaste vriend. Het is grappig, maar ik geloof dat ik op die manier ben begonnen met schrijven. Eerst was het een dagboek, toen werden het beschouwingen en toen begon ik korte verhalen te schrijven, daarna het eerste boek, en nu,' ze keek rond in de gestroomlijnde keuken, 'en kijk mij nu eens, nu zit ik aan de West Coast een film te schrijven terwijl ik helemaal niet weet hoe dat moet. Bij nader inzien kun je misschien maar beter aan de stilte wennen en het daarbij laten.'

Ze begonnen allebei te lachen. 'Miss Fields, hoor ik je klagen?'

'Nee.' Ze dacht er met een zachte glimlach over na. 'Ik geloof eerder dat je me hoort jammeren. Ik voelde me doodeenzaam toen ik je belde.'

'Daar hoef je je niet voor te schamen. Ik heb gisteravond mijn zus gebeld en ik was zowat in tranen. Ik liet een van mijn nichtjes al mijn klachten aan haar doorgeven, in de hoop dat Martha medelijden met me zou krijgen.'

'Wat zei ze?'

'Dat ik een ondankbare zeurpiet was en dat ik twee keer zoveel betaald kreeg als wat ik op de school in New York verdien, en dat ik mijn mond moest houden en blij moest zijn met wat ik had.' Hij lachte bij de herinnering aan de woorden die zijn nichtje via de telefoon aan hem had doorgegeven. 'Zo is mijn zus. Ze heeft natuurlijk gelijk, maar ik was toch kwaad. Ik wilde medelijden en ik kreeg een schop onder mijn kont. Die had ik waarschijnlijk kunnen verwachten. Ik sprak haar in diezelfde trant toe voor we wegliepen naar Mexico.'

'Hoe was dat?' Ze had geen zin meer om aan het werk te gaan. Ze wilde alleen in de keuken zitten en Matts stem horen.

'O god, Daphne, Mexico was het krankzinnigste wat ik ooit heb gedaan en ik vond het fantastisch. We hebben een tijdje in Mexico City gewoond. We brachten drie maanden door in Puerto Vallarta; dat was toen een slaperig stadje waar de straten met keitjes geplaveid waren en waar niemand Engels sprak. Martha leerde niet alleen liplezen, ze leerde ook liplezen in het Spaans.' Bij de herinnering waren weer bewondering en liefde in zijn stem te horen.

'Ze moet een wonderbaarlijke vrouw zijn.'

'Ja,' zijn stem was zacht, 'dat is ze ook. Ze lijkt veel op jou, weet je. Ze heeft lef, maar ze heeft tegelijkertijd een hart, en dat is een zeldzame combinatie. De meeste mensen die moeilijke momenten in hun leven hebben overleefd, worden hard. Dat is zij nooit geworden, en jij ook niet.' Hierdoor vroeg ze zich weer af hoeveel hij eigenlijk wist, hoeveel meer dan ze hem had verteld. Maar hij had al besloten het aan haar op te biechten. 'Mevrouw Obermeier heeft me verteld over de vriend die je hier had. Over wie je het had toen we de laatste keer met elkaar spraken.' Matt durfde zijn naam niet goed te noemen, hij had het gevoel dat hij daar het recht niet toe had. 'Hij moet een geweldige man geweest zijn.'

'Dat was hij ook.' Ze zuchtte zacht en probeerde niet weer de pijn van het verlies te voelen, maar dat was moeilijk. 'Ik vroeg me vanavond af hoe anders mijn leven zou zijn als hij nog zou leven, of als Jeff nog leefde. Ik denk dat ik dan niet hier mijn hersens zou zitten afpijnigen achter mijn schrijfmachine.'

'Je zou niet half de persoonlijkheid zijn die je nu bent, Daphne. Dat hoort nu allemaal bij je. Het is een deel van alles wat jou zo bijzonder maakt.' Ze vroeg zich af of hij gelijk had. 'Ik weet niet of ik echt kan zeggen dat je geluk hebt gehad, maar op een rare manier is dat misschien toch zo. Er zijn een aantal vreselijke dingen met je gebeurd in je leven, maar die heb je omgesmeed tot werktuigen die je kunt gebruiken, tot mooie delen van jezelf. Dat is een hele overwinning.' Ze had nooit aan zichzelf gedacht als aan iemand die had overwonnen, alleen als iemand die iets had overleefd, maar ze wist ook dat het er in de ogen van andere mensen zo uitzag. Ze had gewonnen: ze had succes. Maar het leven was meer dan dat, dat wist ze maar al te goed. Veel meer. Ook al had ze dat nu niet meer. Maar wat ze in haar leven ook had of niet had, Matthew Dane gaf haar een beter gevoel over het leven en over haarzelf, elke keer dat ze met hem praatte.

'Je bent een fantastische vriend, Matthew Dane. Door jou krijg ik zin om naar buiten te hollen en de wereld opnieuw te veroveren.'

'Je hebt daar een geweldig mooie wereld om te veroveren.'

'Wie heeft Andrew leren fietsen?' Maar ze wist het eigenlijk al, zonder het te vragen.

'Ik. Ik had vanmiddag wat tijd over en hij had niet veel te doen. Ik had hem laatst naar een stel oudere jongens zien kijken en ik zag de uitdrukking in zijn ogen, dus we zijn naar buiten gegaan en hebben het geprobeerd, en hij deed het geweldig.' Ze glimlachte om het beeld dat hij opriep.

'Bedankt, Matt.'

'Hij is ook mijn vriend, weet je.'

'Hij boft maar.'

'Nee, Daff.' Zijn ogen waren zacht en wijs terwijl hij in zijn stoel zat. 'Hij is niet degene die boft; dat ben ik. Kinderen zoals Andrew maken mijn leven de moeite waard.' Er leek niet veel meer te zeggen. 'Ik denk dat ik maar eens moet ophangen. We hebben allebei werk te doen.' Om de een of andere reden was het een troostrijke gedachte dat wanneer zij naar haar bureau ging, hij aan het zijne zou zitten en dat ze allebei de komende uren zouden doorwerken tot in de nacht.

'Doe morgen de hartelijke groeten aan Andrew en geef hem een dikke zoen van mij.'

'Dat zal ik doen. En Daphne,' hij bleef even steken omdat hij nooit goed wist hoeveel hij kon zeggen, 'ik ben blij dat je gebeld hebt.'

'Ik ook.' Hij had haar een warm en gelukkig gevoel gegeven, het gevoel dat ze ergens een vriend had. 'Ik bel gauw weer.'

Ze zeiden elkaar gedag en na afloop kon ze zijn aanwezigheid nog voelen in de keuken. Ze ging naar haar bureau en keek neer op haar werk, en toen liep ze haar slaapkamer in, kleedde zich uit, trok een zwart badpak aan en liep naar het zwembad buiten. Het water voelde heerlijk lauw tegen haar huid en ze zwom een paar baantjes, terwijl ze aan Matthew dacht. Toen ze eruit kwam, voelde ze zich verkwikt en nadat ze zich weer had aangekleed, ging ze terug naar haar bureau. En een halfuur later was ze weer duizenden kilometers ver weg, helemaal opgaand in haar scenario. Maar in New Hampshire legde Matthew Dane zijn dossiers opzij, deed het licht uit en bleef in het vuur zitten staren; hij dacht aan Daphne.

23

'Hoe is ze, Barb?' Barbara en Tom lagen languit naast het zwembad bij zijn huis. Het was twee weken geleden dat ze in het nieuwe huis waren getrokken en ze had Daphne amper gezien. Die was verdiept in haar werk en merkte nauwelijks wat er om haar heen gebeurde. Barbara deed wat ze moest doen en kwam nu elke avond bij Tom op bezoek. Het leven had voor hen allebei een radicale wending genomen, want ze waren minnaars geworden. Hij hield nu luchtig haar hand vast terwijl ze naar de zonsondergang keken en naast zijn zwembad lagen. Verhalen over Daphne vond hij altijd fascinerend om te horen.

'Ze werkt keihard, ze heeft veel liefde te geven, ze kan zich goed in anderen inleven, maar ze is ook treurig.'

'Dat moet haast wel. Aan de ellende die zij in haar ene leven heeft meegemaakt zouden wel tien mensen onderdoor kunnen gaan.'

'Maar zij is er niet aan onderdoor gegaan. Dat is juist het verbluffende aan haar. Ze is warmer, zachtaardiger en openhartiger dan wie ook die ik ken.'

'Dat geloof ik niet.' Hij schudde zijn hoofd en keek in Barbara's ogen.

'Waarom niet? Het is gewoon zo.'

'Omdat niemand warmer of zachtaardiger is dan jij.' Terwijl hij dat zei, besefte ze weer hoeveel geluk ze had gehad. Eigenlijk meer geluk dan Daphne. Ze zweeg even en Tom keek naar haar, boog zich toen naar haar toe en kuste haar met tederheid. Hij was zijn hele leven nog nooit zo gelukkig geweest en hij had Barbara in de afgelopen weken zien openbloeien als een zomerbloem. Ze lachte veel, ze was blij en haar ogen waren levendiger dan toen hij haar als studente had ontmoet. 'Kijk eens naar jezelf, liefste. Jij had het ook moeilijk. Niemand kan zo alleen zijn en toch gelukkig zijn. Ik was niet eens alleen en toch was ik ongelukkig.'

'Je leek me helemaal niet zo ongelukkig, die dag bij Gucci.' Ze vond het heerlijk om hem daarmee te plagen. Eloise was twee weken geleden verdwenen en ze hadden al gehoord dat ze nu met een jonge acteur samenwoonde.

Maar Barbara wist nu ook dat hij wanhopig eenzaam was geweest tijdens zijn huwelijk. Haar hart was voor hem opengegaan toen ze hem daarover had horen vertellen, en daarmee had hij haar vertrouwen gewonnen. Hij was verschrikkelijk gekwetst, veel meer dan zij door de advocaat die haar jaren geleden zwanger had gemaakt. Dat had ze hem ook verteld, en hij had haar in zijn armen gehouden terwijl ze huilde, en al het schuldgevoel en het verdriet dat ze dertien jaar lang had gevoeld en binnen had gehouden, kwamen naar buiten. En toen had ze toegegeven wat ze nog het ergste vond, namelijk dat ze nu te oud was om kinderen te krijgen.

'Doe niet zo belachelijk, hoe oud ben je helemaal?'

'Veertig.' Hij was tweeënveertig en hij keek haar vriendelijk maar met een besliste uitdrukking aan.

'Tegenwoordig krijgen vrouwen nog baby's op hun vijfenveertigste, op hun zevenenveertigste, zelfs op hun vijftigste. Op hun veertigste is niets bijzonders meer. Is er een medische reden waarom je geen kinderen zou kunnen krijgen?'

'Niet dat ik weet.' Behalve dat ze zich altijd heimelijk had afgevraagd of de abortus haar op de een of andere manier beschadigd had, zodat ze daardoor geen kinderen meer zou kunnen krijgen. Ze had zich dat jarenlang niet meer afgevraagd. Het was duidelijk dat het van geen belang was. Maar Tom dacht er anders over. 'Het is echt te laat. Het is idioot om kinderen te krijgen op mijn leeftijd.'

'Als je ze wilt, is het idioot om ze niet te krijgen. Mijn kinderen zijn mijn grootste vreugde in het leven geweest. Dat moet je jezelf niet ontzeggen, Barbara.'

Hij had haar kennis laten maken met Alexandra, en ze begreep heel goed waarom zijn kinderen zo'n bron van vreugde voor hem waren. Het was een mooi, blij, vlot meisje, met het opvallende, blonde uiterlijk van Sandy en het zachtaardige karakter van haar vader. Ze had zijn zoon. Bob, nog niet ontmoet, maar op grond van wat ze had gehoord, leek hij veel op zijn vader en ze was ervan overtuigd dat ze hem ook aardig zou vinden.

Zes weken lang hield Barbara haar leven voor Daphne geheim. En toen kwam Barbara op een ochtend thuis en trof Daphne in de woonkamer aan, waar ze met een bijna dronken glimlach op de bank zat.

'Wat heb jij?'

'Het is gelukt!'

'Wat is gelukt?'

'Ik heb het filmscript af!' Ze barstte van energie en trots; haar ogen straalden van opwinding. Ze had het onvergelijkelijke gevoel, iets goeds gepresteerd te hebben, en daarbij kwam als geheime bonus de wetenschap dat hoe eerder ze haar werk hier af had, hoe eerder ze haar zoon zou zien.

'Hoera!' Barbara had haar stevig omhelsd en een fles champagne opengetrokken. Bij hun derde glas keek Daphne haar opeens aan met een ondeugende glans in haar ogen.

'Nou, krijg ik het nou nog niet te horen?'

'Wat te horen?' Barbara begreep even niet wat ze bedoelde.

'Waar je elke avond heen gaat terwijl ik me uit de naad werk.' Daphne grinnikte en Barbara bloosde heftig. 'En ga me nou niet vertellen dat je almaar naar de bioscoop bent gegaan.'

'Ik wilde wel iets zeggen, maar...' Ze keek op met een dromerige uitdrukking in haar ogen en Daphne kreunde.

'O god, ik wist het. Je bent verliefd.' Ze zwaaide met een vinger naar haar. 'Ga me alleen niet vertellen dat je gaat trouwen. Tenminste niet voor we klaar zijn met de film.' De moed zonk Barbara in de schoenen; Tom had die nacht voor het eerst iets over een huwelijk gezegd en haar antwoord was ongeveer hetzelfde geweest als Daphnes vermaning. Hij was gekwetst geweest door haar trouw aan haar werkgeefster, maar hij had erin toegestemd te wachten tot het geschikte moment.

'Ik ga niet trouwen, Daff. Maar ik moet toegeven... ik ben stapelgek op hem.' Ze lachte breed en leek eerder veertien dan veertig jaar oud.

'Krijg ik hem ook nog eens te zien? Is hij een fatsoenlijk mens? Zal hij mijn goedkeuring wegdragen?'

'Ja, op alle drie je vragen. Hij is fantastisch en ik hou dolveel van hem, en... hij is met mijn kamergenote getrouwd toen ik studeerde, en ik ben hem tegen het lijf gelopen bij Gucci, met een ongelooflijk mooi, dom meisje met rood haar, en...' Het kwam er eindelijk achter elkaar uitrollen en Daphne begon te lachen.

'Goh, ik heb wel een hoop gemist, hè? Wat doet hij? Ga me alsjeblieft niet vertellen dat hij acteur is.' Ze wilde het allerbeste voor Barbara en wilde niet dat ze weer gekwetst zou worden. Plotseling fronste ze bezorgd haar voorhoofd; Barbara had immers gezegd dat hij met haar kamergenote was getrouwd. 'Is hij nog getrouwd?'

'Natuurlijk niet. Hij is gescheiden en hij is advocaat. Hij werkt bij Baxter, Shagley, Harrington en Row.' Toen grinnikte Daphne opeens.

'Ken je die soms?'

'Jij kent ze ook, suffie, of je zou ze moeten kennen. We hebben nog niets met hen te maken gehad, maar Iris zei iets over die firma voor we uit New York vertrokken. Het zijn de advocaten van Comstock voor onze film. Wist hij dat niet?'

'Hij heeft zijn handen vol aan een belastingzaak voor een van zijn cliënten.'

'Wat is er met zijn vrouw gebeurd?'

'Ze is ervandoor gegaan met Austin Weeks.'

'De acteur?' Daphne keek even verbijsterd en besefte toen, net als Barbara twee maanden eerder, dat dit een domme vraag was. 'Laat maar zitten, dat was een domme vraag. Jezus, dat moet wel een slag zijn geweest voor je vriend. Austin Weeks moet wel tegen de tweehonderd lopen.'

'Minstens, maar hij is steenrijk en hij is nog geweldig knap.' Daphne knikte.

'Hoe heet je vriend trouwens?'

'Tom Harrington.'

Ze keken elkaar glimlachend aan en Daphne keek tevreden. 'Ik ben blij voor je, Barb.' Ze hief haar glas champagne naar haar vriendin en bracht een dronk uit op haar geluk met Tom. 'Ik hoop dat jullie allebei nog lang en gelukkig leven...' Toen glimlachte ze. 'Maar pas nadat we de film af hebben.' Ze had hetzelfde koortsige licht in haar ogen dat Barbara er steeds in had gezien sinds ze in Californië waren. Ze wilde niets liever dan zo snel mogelijk doorwerken, de klus klaren en naar huis gaan. Maar dat vond Barbara nu bijna beangstigend. Zij had geen haast om uit Californië weg te gaan.

De volgende dag stelde ze Tom aan Daphne voor. Ze dronken wat bij het zwembad en toen ze weggingen, kon Barbara merken dat Daphne hem aardig had gevonden. Ze hadden op een ontspannen manier zitten praten en toen ze weggingen, kuste ze hem op de wang en zei dat hij goed voor Barbara moest zorgen. Daphne wuifde terwijl ze in zijn auto stapten en liep toen langzaam terug naar het zwembad om hun glazen op te ruimen. Ze was blij voor Barbara. En Daphne had het vreemde gevoel alsof ze dierbare mensen scheep zag gaan voor een lange reis. Ze voelde zich op de een of andere manier achtergelaten op een verlaten kust.

Toen ze die avond een boterham voor zichzelf maakte als avondmaal, besloot ze Matthew te bellen. Ten gevolge van het feit dat ze twee maanden non-stop had gewerkt, kende ze nog geen mens in L.A. en ze belde Matt van tijd tot tijd op. Hij begon een steeds dierbaarder vriend te worden en hij vormde haar enige echte contact met Andrew. Maar toen ze deze avond belde, was hij er niet en ze vroeg zich af waar hij was. Hij was nog nooit niet thuis geweest en ze vroeg zich plotseling af of hij een vrouw had ontmoet. Ze kreeg het gevoel dat iedereen op de wereld iemand had behalve zij, en alles wat zij had was haar zoontje en hij zat vierduizend kilometer verderop op een dovenschool. Het was een wanhopig eenzaam gevoel en zelfs de overwinning van het voltooide scenario maakte de pijn niet minder hevig toen ze meteen na het avondeten naar bed ging en daar tegen de tranen lag te vechten, terwijl haar hele ziel naar Andrew verlangde.

24

De mensen bij Comstock Studios waren diep onder de indruk van Daphnes scenario. Het was sterker dan het boek, zeiden ze, en iedereen popelde om te beginnen. De acteurs waren al lang geleden gecast, de sets waren opgebouwd. Ze zouden over drie weken beginnen en na door iedereen gefeliciteerd te zijn, ging Daphne terug naar het huis. Ze voelde zich tevreden over zichzelf, en erg opgewonden. Voor de hoofdrol hadden ze Justin Wakefield aangetrokken en hoewel ze hem daarvoor misschien iets té knap vond, was ze erg onder de indruk van zijn talent. 'Zo, mevrouw, hoe voelt het nu?' Barbara keek haar glimlachend aan toen ze samen terugkwamen bij het huis en naar binnen liepen.

'Ik weet het niet. Ik heb geloof ik een shock. Ik verwachtte eigenlijk dat ze zouden zeggen dat ze het vreselijk slecht vonden.' Ze ging op de witte bank zitten en keek een beetje ontheemd om zich heen.

Maar Barbara keek haar vriendin met een glimlach aan. 'Je bent niet goed wijs, Daff. Je denkt ook altijd dat ze je boeken bij Harbor vreselijk zullen vinden en ze vinden ze altijd prachtig.'

'Dan ben ik maar niet goed wijs.' Ze haalde met een zure glimlach haar schouders op. 'Daar heb ik misschien het recht toe.'

'Wat ben je van plan te gaan doen, deze drie weken?' De opnamen zouden dan pas beginnen. Daphne kon nog geen drie dagen achter haar bureau vandaan blijven, laat staan drie weken, maar toen Daphne haar glimlachend aankeek, vermoedde Barbara al wat haar plannen waren. 'Wat dacht je? Vanavond ga ik Matt bellen om hem te vragen Andrew op een vliegtuig te zetten.'

'Wil je niet terugvliegen naar New York?'

Daphne schudde haar hoofd en keek naar het zwembad. 'Ik denk dat hij het hier heerlijk zal vinden en het is misschien tijd dat hij eens iets meer van de wereld ziet behalve Howarth.' Barbara knikte instemmend; ze vroeg zich af hoe hij was, want ze had hem nog altijd niet gezien. En toen keek Daphne met een warme glimlach naar haar op. 'Heb je zin om samen met ons naar Disneyland te gaan?'

'Dat lijkt me enig.' Tom moest binnenkort op zakenreis naar New York en ze voelde zich al eenzaam bij de gedachte alleen. Ze dacht met angst in het hart aan hoe ze zich zou voelen wanneer ze aan het eind van het jaar weer terugging naar New York. Ze had zijn huwelijksaanzoek nog niet geaccepteerd, met als reden dat ze niet bij Daphne weg kon gaan. Nog niet.

Een halfuur later stond Daphne op, ging naar de telefoon en belde Matthew Dane op Howarth.

'Hoi, Matt. Hoe gaat het?'

'Met mij prima. Schiet het scenario goed op?'

'Geweldig goed. Het is helemaal klaar en ik heb vandaag gehoord dat ze het mooi vonden. We beginnen over drie weken. Het wachten was alleen op mij, tot ik het af had.'

'Je bent zeker geweldig in je sas.' Hij was zo te horen oprecht blij voor haar.

'Ja, nou en of. En ik wil de komende paar weken met Matthew doorbrengen. Hoe snel denk je dat je hem op een vliegtuig kunt zetten?'

Aan zijn kant keek Matthew met een nadenkende uitdrukking op zijn bureauagenda. 'Ik kan zaterdag met hem naar Boston gaan, als je wilt. Is dat snel genoeg?'

Ze glimlachte aan haar kant. 'Nee, maar het is goed genoeg. Ik popel werkelijk om hem te zien.'

'Dat weet ik.' Hij wist beter dan ze besefte hoe eenzaam ze was geweest. Hij merkte het aan het aantal telefoontjes dat hij van haar kreeg. En het verbaasde hem altijd weer dat een vrouw met haar uiterlijk, haar intelligentie en haar succes alleen was. Er hadden drommen mensen bij haar op de stoep moeten liggen, vooral mannen, maar hij wist ook dat ze dat niet wilde. 'Hoe gaat het verder met je, Daff?'

'Hoezo verder? Ik heb niets gedaan dan werken sinds ik hier ben. Nu ben ik plotseling klaar en doe ik niets dan slapen. Ik heb me vandaag voor het eerst naar buiten gewaagd, om naar Comstock te gaan, en het was alsof ik op een andere planeet was gedropt.'

'Welkom op de aarde, Miss Fields. Wat gaan Andrew en jij doen terwijl hij bij je is?'

'Om te beginnen gaan we naar Disneyland.'

'Die jongen boft maar.' Matthew glimlachte; hij wist hoe Andrew daarover zou opscheppen bij de anderen, maar niet op een vervelende manier, want daar was hij het kind niet naar.

'Daarna zien we nog wel. Misschien blijven we gewoon hier bij het zwembad zitten, hoewel ik daar om de waarheid te zeggen een hekel aan heb. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik elke minuut moet werken, zodat ik hier eerder weg kan.'

'Hou je nooit eens op, zodat je van alles kunt genieten?'

'Niet als ik het kan laten. Ik ben hier niet om het leuk te hebben. Ik ben hief om te werken.' Ze maakte soms de indruk dat ze door demonen werd opgejaagd en hij wist wat voor demonen het waren. Ze jutte zichzelf altijd op om Matthew te kunnen opzoeken. 'Matt...' Plotseling klonk haar stem bezorgd en nadenkend. 'Denk je echt dat hij het aankan, alleen in het vliegtuig? Ik zou hem kunnen komen ophalen, als het moest.' Maar ze moest toegeven dat ze doodmoe was na twee maanden onafgebroken werken. Toch zou ze het gedaan hebben voor Andrew.

'Het zal prima gaan. Laat hem maar, Daff. Laat hem proberen op eigen benen te staan. Dit is een grote stap voor hem.' Maar als er nou iets gebeurde? 'Vertrouw op hem. En vertrouw op mij. Het zal prima gaan.' Hij had iets zo troostrijks dat ze hem geloofde.

Hij belde haar de volgende dag om te zeggen wanneer Andrew zou aankomen. Hij zou de volgende dag nonstop van Boston naar Los Angeles vliegen en het vliegtuig zou om drie uur 's middags aankomen. Ze vroeg zich even af hoe ze het nog vierentwintig uur moest uithouden. Plotseling hunkerde ze ernaar hem weer in haar armen te sluiten, en elke seconde was nog te lang. Matthew glimlachte: 'Je zit zo te horen net zo op hete kolen als hij.'

'Dat klopt.' Toen werd haar gezicht weer ernstig. 'Vindt hij het eng om alleen te reizen?'

'Helemaal niet. Hij vindt het vooral spannend.'

Daphne zuchtte in de telefoon. 'Ik weet niet of ik hier al aan toe ben, zelfs als hij er wel aan toe is.' Jarenlang had hij zo beschermd geleefd en nu ging hij op aandringen van Matthew proberen iets helemaal alleen te doen, ook al was het maar zoiets simpels als een vliegreis naar Californië; ze vond het maar angstig.

'Waar ben je bang voor, Daff? Dat hij onafhankelijk zal worden?' Zijn stem was vriendelijk, maar het was een stoot onder de gordel en plotseling was er boosheid in de korenbloemblauwe ogen.

'Hoe kun je dat zeggen? Je weet dat ik dat voor hem wil.'

'Gun het hem dan ook. Geef hem niet heel zijn leven het gevoel dat hij anders is. Hij hoeft niet anders te zijn, behalve als jij hem zo behandelt.'

'Oké, oké, ik heb die preek al eerder gehoord. De boodschap is duidelijk.' Hun lange telefoongesprekken hadden hun het soort vriendschap gebracht dat toestond dat ze boos werd, en ze was wel eerder boos geworden, maar het had nooit lang geduurd. En meestal had Matthew gelijk.

'Daphne, hij zal trots zijn op zichzelf, en jij zult ook trots zijn.' Ze wist dat het waar was. 'Maar ik weet dat het niet gemakkelijk is nu de reis nog moet beginnen. Morgen om deze tijd zullen jullie allebei gloeien van trots.

Vergeet niet me te bellen wanneer hij er is.' Nu was het Matthew die klonk als een bezorgde moederkloek.

'Ik zal het niet vergeten. We zullen je bellen vanaf het vliegveld.'

'Ik bel jou morgen ook vanaf het vliegveld in Boston.'

En op het moment dat hij dat deed, begon er voor Daphne een wake van zes uur; ze zat bij de telefoon en keek naar de klok, doodsbang dat er iets mis zou gaan, dat er iets met het vliegtuig zou gebeuren, of erger nog, dat Andrew daarboven in de lucht niet in staat zou zijn met iemand om hem heen te communiceren, of dat een kind in het vliegtuig hem zou pesten, zoals ze lang geleden op de speelplaats hadden gedaan. Het leek helemaal verkeerd dat hij nu weer helemaal alleen tegenover de wereld stond, maar toch was het misschien juist goed. Misschien had Matthew gelijk en was dit Andrews strijd, die hij zelf moest winnen, en had hij het recht om die overwinning zelf te behalen, zonder dat iemand anders de glorie deelde of van hem afpakte.

'Gaat het wel?' Barbara stak haar hoofd om de hoek van de deur van Daphnes werkkamer en zag de spanning op haar gezicht. 'Is er al nieuws?'

'Alleen dat hij in het vliegtuig zit. Daarna niets meer.'

Barbara knikte. 'Wil je wat eten?' Maar Daphne schudde haar hoofd. Ze kon niet eten; ze kon alleen maar aan Andrew denken, die in het vliegtuig vanuit Boston op weg was naar haar toe. Ze zou alleen naar het vliegveld gaan om hem af te halen en Barbara zou hem hier thuis ontmoeten. Ze hadden een klein feestje voor hem georganiseerd, met papieren hoedjes en een taart en ballonnen, en een bord waarop stond: 'We houden van je, Andrew. Welkom in Californië.'

Toen het tijd was om naar het vliegveld te gaan, nam Daphne een douche en trok een beige linnen broek aan, een wit zijden shirt, sandalen en een wit zijden blazer die Barbara voor haar had gekocht op Rodeo Drive. Hij paste precies en stond haar schitterend, en ze pakte haar tas en liep naar buiten terwijl Barbara haar nakeek. Ze draaide zich nog even om in de deuropening en hun ogen ontmoetten elkaar en bleven elkaar even aankijken. Toen glimlachte ze en was weg, en Barbara verwonderde zich over wat ze had gezien. Er was een liefde in de ogen van die vrouw waar Barbara jaloers op was, een liefde voor een kind dat een stukje van haar eigen ziel was; ook al had hij problemen, horend of doof, hij was haar zoontje en ze hield van hem met heel haar hart, met alles wat ze hem te geven had.

Op het vliegveld keek Daphne op naar het grote bord waar de lijst met aangekomen vliegtuigen op stond, en ze slaakte een zucht van opluchting. Het vliegtuig zou op tijd aankomen en ze haastte zich naar de gate. Ze moest daar nog een halfuur wachten; ze was te vroeg gekomen, 'voor het geval dat', en ze stond voor het raam te kijken naar vliegtuigen die landden en opstegen, en voelde de minuten wegtikken als eeuwigheden. En ten slotte liep ze, tien minuten voor hij zou aankomen, naar een telefooncel en belde Matthew.

'Veilig aangekomen?' Er klonk een glimlach in zijn stem, maar Daphnes stem klonk nog gespannen.

'Het vliegtuig zal pas over tien minuten aankomen. Maar ik hou het niet meer uit. Ik moest jou bellen.'

'De laatste loodjes, hè? Het gaat goed met hem, Daphne. Ik beloof het je.'

'Dat weet ik ook wel. Maar ik besef opeens dat het tweeënhalve maand geleden is dat ik hem heb gezien. En als hij nou veranderd is? Of als hij me haat omdat ik hier zit?' Ze zag er vreselijk tegenop haar eigen zoon terug te zien, maar Matthew wist dat dit normaal was.

'Hij haat je niet, Daff. Hij houdt van je. Hij popelt om je te zien. Hij heeft de laatste twee dagen over niets anders gepraat.'

'Weet je het zeker?' Ze was op van de zenuwen.

'Heel zeker. Kom op, meid, nog even volhouden. Hij is er bijna.' Hij keek op zijn horloge. Op het vliegveld zag ze een opeenhoping van mensen bij de gate. 'Nog vijf minuten.'

Toen moest ze plotseling lachen; ze voelde zich een idioot. 'Het spijt me dat ik je heb gebeld, ik werd alleen zo zenuwachtig...'

'Hoor eens, ik zou me precies zo voelen. Ontspan je nou maar. Weet je wat, je hoeft me pas te bellen als jullie thuis zijn. Als ik niets van je hoor, neem ik aan dat hij veilig is aangekomen. Verpest je eerste minuten met hem niet door naar een telefoon te rennen.'

'Oké.' En toen zag ze plotseling het vliegtuig, dat langzaam in hun richting taxiede. Er kwamen tranen in haar ogen en ze kon niet meer praten. 'O, Matt... ik zie het vliegtuig... daar is hij... dag, dag.' Ze hing op en hij glimlachte en voelde zelf ook de emoties in zich opkomen.

Daphne bleef doodstil staan terwijl het vliegtuig naar de gate toe reed en ze greep met haar ene hand een leuning vast toen het stilstond. En even later kwamen de eerste mensen naar buiten, vermoeid uitziende zakenlieden met platte koffertjes, grootmoeders met stokken, fotomodellen met mappen, en geen spoor van Andrew. Ze bleef zo staan zonder iets te zeggen en kamde met haar ogen de menigte uit. Toen zag ze hem plotseling. Hij hield lachend de hand van een stewardess vast, en opeens wees hij naar Daphne en zei bijna duidelijk verstaanbaar: 'Dat is mijn mamma!' Terwijl de tranen over haar gezicht stroomden, rende Daphne naar hem toe en nam hem in haar armen; ze deed haar ogen stijf dicht en drukte hem tegen zich aan, en toen boog ze zich iets naar achteren zodat hij haar lippen kon zien. 'Ik hou zoveel van je!' En hij lachte verrukt en omhelsde haar weer, en toen hij zich losmaakte, bewoog hij zijn lippen en sprak.

'Ik hou ook van jou, mam.'

Hij was opgetogen over de limousine die bij de trottoirband op hen stond te wachten, en over het bord dat ze thuis voor hem hadden gemaakt, en over het zwembad en de taart. Hij vertelde Barbara alles over de vlucht; hij bewoog zorgvuldig zijn lippen en sprak moeizaam, maar toch zo dat ze hem kon verstaan. Na het eten gingen ze met z'n allen zwemmen, en daarna ging hij naar bed. Daphne stopte hem in, streelde zijn blonde haartjes en kuste hem zacht op het voorhoofd terwijl hij indommelde, en deze avond zat ze lang naar hem te kijken, terwijl hij daar lag, weer bij haar. Andrew was thuis. Ze kon aan niets anders denken terwijl ze daar stond en het duurde lang voor ze de kamer uitging en Barbara in de keuken vond, bezig de taart weg te zetten.

'Je hebt een fantastische zoon, Daff.'

'Dat weet ik.' Ze kon niet veel zeggen; alles wat deze avond gebeurde, leek tranen in haar ogen te brengen en nu kwamen ze weer terwijl ze naar Barbara glimlachte. Toen ging ze naar haar werkkamer om Matt op te bellen en toen hij opnam, sprak ze met een beverige stem. 'Hij heeft het gehaald, Matt... hij heeft het gehaald!' Ze probeerde hem over de reis te vertellen, maar halverwege begon ze te huilen, met snikkende uithalen van opluchting, die hij begreep; hij wachtte rustig tot ze uitgehuild was.

'Toe maar, Daff... het is goed... het is goed.' Zijn stem was zacht en sussend, ook al was hij vierduizend kilometer ver weg, en het was alsof hij haar in zijn armen hield terwijl het snikken minder werd. 'Voortaan zal het hem lukken. Er zullen goede en slechte momenten in zijn leven zijn, maar hij zal zich prima redden. Jij hebt hem gegeven wat hij nodig had en dat is het mooiste wat je hem had kunnen geven.' Maar ze wist dat Matthew en de anderen hem ook iets hadden gegeven, iets wat zij hem nooit had kunnen geven. Zij had alleen de wijsheid gehad om hen dat te laten doen.

'Bedankt.' Hij wist wat ze bedoelde, en voor het eerst sinds jaren voelde hij ook tranen in zijn ogen komen en het kostte hem de grootste moeite om niet tegen haar te zeggen dat hij van haar hield.

25

Het uitstapje naar Disneyland was een groot succes, en Barbara en Daphne genoten er net zo van als Andrew. Ze besteedden nog een dag aan een tocht naar Knotts Berry Farm, gingen een middag naar de La Brea Tar Pits, lieten zich rondleiden door de Comstock Studios en elke middag zwommen ze in hun zwembad. De twee weken dat hij bij hen logeerde, vlogen voorbij, en toen was alweer hun laatste dag aangebroken en ze zaten bij het zwembad te praten in gebarentaal. Zijn ogen waren ernstig toen hij haar vertelde wat hij allemaal het leukste had gevonden en hoe aardig hij Barbara vond. Daphne glimlachte en zei dat Barbara hem ook erg aardig vond. Zijn volgende vraag overviel haar een beetje.

'Word jij later net zoals zij, mam?'

'Wat bedoel je?' Ze maakte langzaam de gebaren. Het was nooit bij haar opgekomen dat ze 'net als' Barbara zou kunnen worden.

'Nou, dat je iemand hebt die van je houdt?' Hij had Tom ontmoet en had hem ook aardig gevonden, 'bijna net zo aardig als Matthew', had hij in gebaren aangegeven en dat was wat Andrew betrof de hoogste lof. Maar nu had hij wel een erg moeilijke vraag gesteld. Ze bedacht ook dat ze dit gesprek nog niet zo lang geleden nooit hadden kunnen voeren. Hij kon zich nu met gebarentaal buitengewoon goed uitdrukken en met liplezen kon hij bijna elk gesprek precies volgen. Er waren geen gesloten deuren meer tussen haar en haar kind; ze waren allemaal ontsloten door de mensen die op Howarth van hem hielden. Maar terwijl zij even aan hen dacht, herhaalde Andrew de vraag.

'Ik weet het niet, Andrew. Je vindt niet zomaar iemand. Het is iets heel zeldzaams en bijzonders.'

'Maar het is bij jou toch al eerder gebeurd?'

'Ja, dat is waar.' Terwijl ze antwoordde, zag hij iets weemoedigs in haar ogen wat hij nog nooit had gezien. 'Met jouw pappa.'

'En met John.' Hij was nog altijd trouw aan de nagedachtenis van zijn grote vriend, en ze knikte.

'Ja.'

'Ik zou wel een pappa willen zoals Matthew.'

'O, ja?' Ze glimlachte even, half treurig, half geamuseerd. Hoe ze ook haar best deed, er was altijd iets wat ze hem niet gaf, iets wat ze niet voor hem kon doen. Nu was het hem een pappa geven. 'Denk je niet dat je gelukkig zou kunnen zijn met mij alleen?' Het was een ernstige vraag en ze keek naar zijn ogen en zijn handen terwijl hij het antwoord vormde.

'Ja. Maar je ziet toch hoe gelukkig Barbara is met Tom.' Toen moest ze erom grinniken, hij zat haar bijna te plagen, maar hij had duidelijk gemaakt wat hij bedoelde en het kwam toch hard aan.

'Wat zij hebben is iets heel bijzonders, Andrew. Je wordt niet elke dag verliefd. Soms gebeurt dat maar eens in je leven.'

'Jij werkt te veel.' Hij keek geërgerd. 'Je gaat nooit uit.' Hoe kon hij zo jong zijn en toch zoveel weten?

'Dat is omdat ik mijn werk af wil maken zodat ik naar huis kan om bij jou te zijn.' Daar leek hij genoegen mee te nemen, maar toen ze naar binnen gingen om te eten, dacht Daphne nog steeds met verbazing aan wat hij had gezegd. Hij begon haar te zien zoals ze was, met haar angsten en haar fouten, naast haar goede kanten. Hij begon volwassen te worden en dat hield meer in dan dat hij alleen in een vliegtuig kon reizen. Hij had zijn eigen gedachten. En daarom was ze nog eens zo trots op hem. 'Misschien heb ik geen man nodig, zoals Barbara.' Ze begon er na de lunch zelf weer over, alsof ze hem wilde overtuigen.

'Waarom niet?'

'Ik heb jou.' Ze keek hem over het toetje lachend aan.

'Dat is onzin. Ik ben alleen je zoontje.' Hij keek haar aan alsof ze oliedom was en ze begon te lachen.

'Je laat je niet met een kluitje in het riet sturen, hè?'

Hij keek haar niet-begrijpend aan en ze zei: 'Laat maar. We moeten ons maar klaar gaan maken, anders missen we je vliegtuig nog.'

En dit keer was het afscheid verre van gemakkelijk. Geen van beiden wist met zekerheid wanneer ze elkaar weer zouden zien. Hij klampte zich aan haar vast terwijl de tranen over zijn wangen stroomden en Daphne deed grote moeite om zich te beheersen.

'Ik beloof je dat je gauw weer mag komen, lieverd. En als ik kan, kom ik een paar dagen naar New York.'

'Maar je hebt het vast te druk met je film.' Het was een treurig, jammerend gebrabbel. Hij had veel gesproken sinds hij hier was.

'Maar ik zal het proberen, echt waar. En jij moet ook proberen... om niet bedroefd te zijn en het leuk te hebben met je vriendjes op school.' Maar geen van beiden dachten ze daaraan toen de stewardess hem meenam naar het vliegtuig. Plotseling was hij maar een jongetje van zevenenhalf dat naar zijn moeder wilde, en zij voelde dat het meest vitale deel van haar wezen weer van haar werd losgescheurd. Hoe vaak had ze die pijn nu al gekend en toch leek het elke keer dat het gebeurde weer de eerste keer.

Barbara zei niets terwijl Daphne huilde en zwijgend naar het vliegtuig staarde; ze legde alleen haar arm om haar schouders en drukte haar tegen zich aan. Ze wuifden als bezeten toen het vliegtuig wegreed, maar ze wisten niet of hij hen kon zien. En tijdens de terugrit naar huis zaten ze somber te zwijgen. Toen ze thuiskwam, ging Daphne naar haar kamer en dit keer belde zij Matthew niet, maar belde hij haar. Hij hoorde meteen aan haar stem hoe ze zich voelde. Hij wist dat ze zich zo zou voelen, daarom belde hij ook.

'Je voelt je zeker erg beroerd, hè, Daff?'

Ze glimlachte door haar tranen heen en knikte. 'Ja. Het was deze keer moeilijker dan ooit. Het is anders wanneer ik hem op school achterlaat.'

'Je moet het zo bekijken: zelfs dat zal niet altijd zo blijven. Er komt een dag dat hij weer voorgoed thuis zal zijn.'

Ze snoot haar neus en haalde diep adem. 'Ik kan me niet goed voorstellen dat dat ooit zal gebeuren.'

'Toch zal het gebeuren. Het zal niet zo lang meer duren. En de komende paar maanden zul je het razend druk hebben met je film.'

'Ik wou dat ik dat vervloekte contract nooit had getekend. Ik hoor in New York te zijn, bij Andrew.' Maar ze wisten beiden dat ze dit niet helemaal geloofde. Het was gedeeltelijk een reactie op zijn weggaan.

'Nou, schiet dan maar op en maak die verdomde film af zodat je naar huis kunt. Dat zou mij ook wel goed uitkomen. Je bent de enige ouder bij wie ik lekker kan klagen.' Ze lachte in de telefoon en ging achterover op het bed liggen.

'Jezus, Matt, het leven is soms wel moeilijk.'

'Je hebt ergere dingen meegemaakt.'

'Bedankt dat je me er even aan herinnert.' Maar ze glimlachte nog.

'Graag gedaan. Tot je dienst.' Er was een prettig plagerig sfeertje tussen hen en ze leek hem over al haar problemen te kunnen vertellen; die draaiden allemaal om haar werk of om Andrew, verder was er niet veel te vertellen. 'Wanneer ga je aan de film beginnen?'

'Overmorgen. In de afgelopen twee weken zijn de kostuums pasklaar gemaakt voor de acteurs. Maar ze beginnen pas overmorgen te filmen. Dan hoef ik pas op de set te zijn. Ik zal waarschijnlijk sommige scènes moeten herschrijven en verder kijken hoe het gaat. Vanaf dit punt heb ik in principe alleen een adviserende rol. De regisseurs en de acteurs doen nu al het werk.'

'Heb je al kennisgemaakt met de acteurs?'

'Ja, met allemaal behalve Justin Wakefield. Hij was op lokatie in Zuid-Amerika en ik geloof dat hij pas een paar dagen geleden is teruggekomen.'

'Je moet me beslist vertellen hoe hij is.' Ze hoorde een nieuwe klank in zijn stem, maar die kon ze niet duiden. 'Het zal wel een klootzak zijn. Iemand die zo knap is, is natuurlijk verschrikkelijk verwend.'

'Misschien niet. Het kan best een heel aardige man zijn.'

'Als hij zich in de film maar goed van zijn taak kwijt, meer verlang ik niet.' Het verhaal ging over een man van deze tijd die gedeeltelijk Apache was, over wat dat voor hem betekende en over de verantwoordelijkheden, problemen en vreugden die dat in de loop van zijn leven meebracht; eerst keerde hij zijn oorsprong de rug toe, later omhelsde hij hem. Het was een verhaal over mannelijkheid en zelfacceptatie, waarin de raciale thema's een ondergeschikte rol speelden. Het was een sterk verhaal en iedereen verbaasde zich erover dat het door een vrouw geschreven was. Maar als Justin Wakefield het goed deed, zou hij er een Oscar mee kunnen winnen en Daphne vermoedde dat hij dat wist. Hij was een spectaculaire blonde held, die door bijna elke vrouw in Amerika aanbeden werd, en hij zou de rol iets meegeven waardoor de film zeker succes zou hebben. 'We weten in elk geval dat hij kan acteren.'

'Als je even tijd hebt, bel me dan en vertel hoe het gaat.'

'Dat zal ik doen, en ik wil ook weten hoe het met Andrew gaat, ook al heb ik het nog zo druk. Als het goed is, heb ik bij de studio een doorkiesnummer. Ik bel je zodra ik het weet.' Later zouden ze naar een lokatie gaan in Wyoming, maar dat zou nog een paar maanden duren. Eerst zouden de lokale scènes worden opgenomen. 'Ik zal je straks nog bellen, wanneer Andrew aankomt.'

'Bedankt, Matt.' Zoals altijd had hij haar troost gegeven en ze voelde zich minder ontredderd door het vertrek van haar zoon. 'Matt?'

'Ja?'

'Wie doet dit voor jou?'

'Wat?' Hij begreep niet wat ze bedoelde.

'Je troosten. Je bent er altijd maar voor mij, het is eigenlijk niet eerlijk.' Hij was de enige mens op wie ze in jaren had gesteund en soms voelde ze zich daar schuldig over.

'Je betaalt een prijs voor de mensen van wie je houdt in het leven, Daff. Dat hoef ik jou niet te vertellen.' Ze knikte zwijgend aan haar kant van de lijn. Hij had gelijk. En zij had die prijs betaald. 'Ik bel je straks.'

'Bedankt.' Toen hingen ze op en ze vroeg zich af wat ze eigenlijk had gedaan voordat Matthew er was geweest.

26

Het maken van de film Apache begon dinsdagmorgen om kwart over vijf op een indoor-set in opnamestudio A van Comstock Studios. Het had maandag moeten beginnen, maar dat ging niet door omdat de hoofdrolspeelster, Maureen Adams, griep had. Volgens de berekeningen van de productiemanager kostte dit uitstel de studio enkele duizenden dollars, maar dat was in de begroting ingecalculeerd. Bovendien gaf het Justin Wakefield een extra dag die hij nodig had om het script te bestuderen en te overleggen met de regisseur, in dit geval Howard Stern, een oude rot in het vak in Hollywood; een man die graag sigaren rookte, op cowboylaarzen rondliep en de neiging had zijn acteurs uit te kafferen, maar ook een door zijn gelijken erkend genie, van wie bekend was dat hij schitterende films maakte. Daphne was er erg mee ingenomen toen ze hoorde dat hij de regisseur was.

Daphne stond die morgen om halfvier op, douchte, kleedde zich aan, maakte roereieren voor Barbara en zichzelf en stond om kwart voor vijf klaar om te vertrekken. De limousine wachtte al en ze kwamen precies op de afgesproken tijd op de set aan, waar het grootste deel van de crew al bijeen was en waar de regisseur al sigaren rookte en donuts zat te eten met de cameramannen. De make-up van Maureen Adams werd aangebracht. Justin Wakefield was nergens te bekennen. Daphne zei goedemorgen tegen de studiomensen die gekomen waren om ervoor te zorgen dat alles vlot zou verlopen, en ze werd aan de regisseur voorgesteld, die zijn donut in het borstzakje van zijn shirt propte en haar even doordringend aankeek voordat hij haar met een brede grijns zijn hand toestak.

'Wat een klein poppetje ben jij, zeg! Maar knap, een verrekte knap snoetje.' Een toen boog hij zich naar haar toe en fluisterde glimlachend: 'Je zou in de film moeten spelen.'

'O god, nee!' Ze hief lachend een protesterende hand op. Hij was een man met een verbazingwekkend uiterlijk, een eind in de zestig met een gezicht vol groeven, moeizaam verworven, moeizaam verdiend, en zijn gezicht zag er op de een of andere manier beter uit met die groeven. Hij was geen knappe man en was in zijn jonge jaren nog minder knap geweest, maar Daphne vond hem meteen sympathiek. En ze voelde wel dat hij haar ook mocht.

'Vind je het spannend, je eerste film, Miss Fields?' Hij gebaarde naar twee stoelen en ze gingen samen zitten; zijn omvangrijke gestalte vulde zijn stoel helemaal op en haar figuurtje leek bijna dat van een kind. Ze keek hem aan en glimlachte weer.

'Ja, enorm spannend, meneer Stern.'

'Ik vind het ook spannend. Ik vond je boek goed. Ik vond het zelfs erg goed. Het zal een fantastische film worden. En je scenario bevalt me ook.' En dan, met een uitgestreken gezicht: 'Justin Wakefield vindt het ook goed. Heb je hem al eens ontmoet?' Hij nam Daphne onderzoekend op en dacht er het zijne van.

'Nee, ik heb hem nog niet ontmoet.'

Hij knikte langzaam. 'Interessante kerel. Intelligent, voor een acteur. Maar vergeet niet dat hij een acteur is.' Hij nam haar taxerend op. 'Ze zijn allemaal hetzelfde. Ik weet het doordat ik al jaren met ze werk. Er ontbreekt een stukje aan ze en er komt een extra stukje bij, iets kinderlijks, een element van vrijheid dat erg aantrekkelijk is. Het is moeilijk te weerstaan. Maar ze zijn verwend en egocentrisch en denken alleen aan zichzelf. Het interesseert de meesten geen lor hoe het met jou is, alleen hoe het met henzelf is. Het zal een schok voor je zijn wanneer je dat voor het eerst merkt, maar als je goed naar ze kijkt, zul je zien dat hun karakters op elkaar lijken. Na een tijdje wordt het allemaal heel duidelijk. Er zijn natuurlijk uitzonderingen,' hij noemde een paar namen van acteurs van wie ze had gehoord en die ze op het witte doek had gezien, 'maar die zijn zeldzaam. De rest...' Hij aarzelde en glimlachte, alsof hij een geheim wist dat zij niet wist maar waar ze gauw achter zou komen. 'Nou ja... dat zijn acteurs. Onthoud dat, Miss Fields, het zal je helpen om niet gek te worden in de komende maanden. Ze zullen je tot waanzin drijven, en mij ook. Maar uiteindelijk zullen we een opmerkelijke film hebben en zal het allemaal de moeite waard zijn geweest. We zullen elkaars hand vasthouden en huilen en elkaar zoenen bij het afscheid. Dan zullen de ruzies vergeten zijn, de afgunst, de vetes. We onthouden de grappen, het lachen, de bijzondere momenten. Dit alles heeft iets magisch...' Hij zwaaide met zijn arm, om met één machtig gebaar de hele set aan te duiden. Toen stond hij op, maakte een buiging en zijn ogen keken lachend in de hare; en weg was hij om weer met zijn cameralieden te overleggen. Daphne was diep onder de indruk van hem en van de hele omgeving en ze zat zwijgend te kijken naar het komen en gaan van toneelknechten en figuranten, costumières, geluidsmannen en belichtingstechnici, die geheimzinnige taken verrichtten, tot er eindelijk om halfacht opeens een soort beroering ontstond, een verhoogd gevoel van spanning in de atmosfeer en ze terecht het gevoel had dat ze nu gingen beginnen.

Bijna op hetzelfde moment dat de wirwar van activiteit op zijn hoogtepunt leek, zag ze een man uit een kleedkamer komen. Hij had een T-shirt en een parka aan, droeg tennisschoenen zonder sokken en zijn dikke, blonde haar viel jongensachtig over zijn voorhoofd. Hij kwam met een aarzelende, verlegen houding naar haar toe slenteren en ging ten slotte zitten in de stoel waar Howard Stern daarstraks in had gezeten. Hij keek even naar Daphne, toen naar de set en toen weer naar haar. Hij leek gespannen, zenuwachtig en ze lachte hem toe, want ze wist precies hoe hij zich voelde. Ze vroeg zich af wie hij was.

'Spannend, hè?' Iets anders kon ze niet bedenken en hij keek geamuseerd toen ze in zijn diepe, zeegroene ogen keek. Hij kwam haar bekend voor, maar ze wist niet waarvan.

'Ja, best spannend. Ik word altijd misselijk voor we beginnen. Beroepsrisico, denk ik.' Hij haalde zijn schouders op en stak zijn hand in zijn zak om een snoepje te pakken. Hij stopte het in zijn mond en haalde toen, met een verlegen blik omdat hij onbeleefd was geweest, nog een snoepje uit zijn zak, dat hij haar aanbood.

'Dank u.' Hun ogen ontmoetten elkaar weer en ze voelde een blos op haar wangen komen omdat hij haar taxerend opnam.

'Bent u een figurante in deze film?'

'Nee.' Ze schudde haar hoofd omdat ze niet goed wist wat ze moest zeggen. Ze wilde niet tegen hem zeggen dat ze de film had geschreven, het klonk zo gewichtig, en hij vroeg niet verder. Hij scheen het te druk te hebben met kijken naar de voorbereidingen op de set en toen stond hij zenuwachtig op en liep weg.

Toen hij weer verscheen, keek hij met een jongensachtige lach op haar neer. 'Kan ik iets te drinken voor u halen?' Ze was geroerd. Barbara was twintig minuten eerder verdwenen op zoek naar twee bekers koffie. Ze hadden tijdelijk geen koffie meer op de set en ze voelde zich nutteloos als ze daar alleen maar stond. Maar nu knikte Daphne.

'Nou en of. Graag. Ik zou mijn rechterarm over hebben voor een kop koffie.' Het was koud en tochtig op de set en ze was moe.

'Ik haal er een voor u. Melk en suiker?' Ze knikte en een ogenblik later kwam hij terug met twee grote, dampende bekers. Nooit had iets er zo begeerlijk uitgezien. Ze nam haar beker aan en dronk de koffie met kleine teugjes terwijl ze zich afvroeg wanneer ze nou zouden beginnen, en toen ze even naar haar weldoener keek, zat hij weer naar haar te kijken met die onthutsende groene ogen. 'U bent mooi, weet u dat?' Ze bloosde weer en hij glimlachte. 'En verlegen. Ik hou van verlegen vrouwen.' En toen sloeg hij zijn ogen ten hemel en lachte zichzelf uit. 'Wat een domme opmerking; het klinkt net alsof ik hem honderd keer per dag uitspreek.'

'Dat doet iedereen hier toch?' Ze begonnen allebei te lachen en ze leek hem te intrigeren. Hij kon in haar ogen zien dat ze slim en snel van begrip was, niet het soort vrouw dat je voor de gek kon of zou willen houden. Hij vond haar aardig en vroeg zich weer af wie ze was.

'Nee, niet iedereen hier doet dat. Er bestaan ook nog fatsoenlijke mensen in deze stad en zelfs in deze industrie... misschien.' Hij glimlachte, nam een slokje van zijn hete koffie en zette de beker toen neer. 'Ik ben nieuwsgierig naar u, juffrouw. Wat doet u op deze set?'

Het was tijd om de waarheid te zeggen. 'Ik heb het scenario geschreven, maar dit was mijn allereerste scenario. Dus alles is nieuw voor me.'

Toen hij dat hoorde, keek hij nog sterker geïntrigeerd. 'Dan bent u Daphne Fields.' Het leek indruk op hem te maken. 'Ik heb al uw boeken gelezen en ik vind dit het allermooiste.'

'Dank u.' Ze keek vergenoegd. 'En nu mag ik u dezelfde vraag stellen. Wat doet u hier?' Maar toen gooide hij zijn hoofd in de nek en begon te lachen, met een heerlijk gouden geluid, en met zijn ene hand veegde hij de blonde lok uit zijn gezicht en glimlachte, en plotseling wist ze het en ze was verbijsterd. Hij was precies even mooi als hij in al zijn films was geweest, maar hij zag er hier zo anders uit, zo niet op zijn plaats, zo pretentieloos in zijn oude parka en versleten spijkerbroek. 'O, mijn god...'

'Nee, niet echt.' Toen begonnen ze allebei te lachen. Hij wist dat zij het wist. Hij was Justin Wakefield. Hij gaf haar een hand en terwijl hun handen elkaar vasthielden, ontmoetten hun ogen elkaar; de man had iets betoverends, een kinderlijke pret, een magnetische kracht in zijn ogen die je even in zijn ban bracht voor hij je losliet. 'Ik treed op in uw film, mevrouw. En ik hoop van harte dat u tevreden zult zijn over mijn optreden.'

'Dat zal ik vast zijn.' Ze keek hem nu glimlachend aan. 'Ik was erg blij toen u de rol aannam.'

'Ik ook,' bekende hij eerlijk. 'Het is beslist de beste rol die ik in jaren heb gehad.' Ze straalde. 'U schrijft als een duivelin.'

'U bent zelf ook niet zo slecht.' Haar ogen zeiden dat ze hem plaagde en een stemmetje vanbinnen fluisterde dat ze aan het dollen was met het geliefdste filmidool van Amerika. Het gevoel dat ze hier naast hem zat, steeg haar bijna naar het hoofd. En om een onverklaarbare reden voelde ze zich voor het eerst in lange tijd weer een vrouw, niet een werkpaard of alleen een schrijfster, of zelfs de moeder van Andrew. Maar een vrouw. Ze had zijn aandacht getrokken, dat voelde ze aan de manier waarop hij tegen haar praatte. Maar het was al zo lang geleden dat ze iets met een man had gehad, afgezien van gesprekken met Matthew over Andrew, dat ze niet goed wist wat ze moest zeggen. Van de zenuwen hield ze het maar op haar werk. Dat gaf haar een veilig gevoel. En ze voelde zich niet helemaal veilig bij deze man. Hij keek te aandachtig naar haar en ze was bang dat ze te veel zou zeggen. Misschien zou hij de eenzaamheid zien die ze altijd zo goed maskeerde, of de pijnlijke leegte die in haar ziel was achtergebleven na de dood van John.

'Hoe vindt u het script?'

'Ik vind het goed, heel goed zelfs. Howard en ik hebben er gisteren een bespreking over gehad. Er is tot nu toe maar één scène die volgens mij niet werkt.'

'Welke scène?' Ze keek plotseling bezorgd, maar zijn ogen keken vriendelijk toen hij zijn hand uitstak om het exemplaar van het script dat Barbara in haar stoel had gelegd, te pakken.

'Maak u niet ongerust. Het is maar een korte scène.' Hij bladerde het script door, hij kende het blijkbaar goed, en wees het stuk aan dat hij niet goed vond. Ze keek ernaar, knikte en keek toen met gefronst voorhoofd weer naar hem op.

'Daar hebt u misschien gelijk in. Ik was daar zelf ook niet zo zeker van.'

'Nou, laten we maar even afwachten wat Howard zegt. We zullen allebei nog allerlei veranderingen en aanpassingen aanbrengen voor we klaar zijn. Hebt u hem ooit aan het werk gezien?' Ze schudde haar hoofd en hij lachte. 'Dat wordt smullen voor u. En laat u niet bang maken door die oude boef. Hij heeft een gouden hart,' hij lachte haar guitig toe, 'maar hij is nogal stekelig in de mond. U zult er na een tijdje wel aan wennen. Iedereen went eraan. En het is de moeite waard, want de man is een absoluut genie. U zult iets van hem leren. Ik heb al twee keer eerder met hem gewerkt en elke keer heeft hij me iets anders bijgebracht. U boft ermee dat hij Apache regisseert. We boffen allemaal.' En toen fluisterde hij, terwijl het leek alsof zijn ogen haar gezicht streelden: 'Maar we boffen nog meer dat we u hebben.' En toen, met een glimlach die bijna een kus leek, liet hij haar achter om naar zijn kleedkamer te gaan en zich te verkleden. Op dat moment verscheen Barbara weer.

'Ik kan nergens koffie vinden, verdomme.'

'Geeft niet. Iemand anders heeft koffie voor me gehaald.' Maar Daphne had nog een vage blik in haar ogen. Justin Wakefield was een heel bijzondere man en ze wist niet goed of ze hem aardig vond of niet. Hij was kennelijk intelligent, buitengewoon speels, razend knap om te zien en soms grappig, maar ze was er nog niet achter of hij wel echt bestond. Hoe kon iemand die zo mooi was, echt bestaan?

'Je ziet eruit of je net een visioen hebt gehad.'

'Dat is ook zo, geloof ik. Ik heb met Justin Wakefield zitten praten.'

'Hoe is hij?' Barbara ging in de lege stoel zitten. Ze probeerde er niet geïmponeerd uit te zien, maar dat was ze wel. Ze had gepopeld om hem te zien en had hem tot nu toe nog niet opgemerkt op de set. 'Is hij net zo'n lekker ding als hij op het witte doek lijkt?'

Daphne lachte. 'Ik weet het niet goed. Hij is ontzettend knap, maar ik herkende hem niet eens toen hij naast me kwam zitten.'

'Hoe kan dat nou?'

'Hij zag er gewoon uit als een of andere jongen. Ik denk dat ik iets anders verwachtte.'

'Zeg je nou dat ik teleurgesteld zal zijn?' Ze zag er verslagen uit.

'Dat zou ik nou ook weer niet zeggen.' Vast niet, met dat uiterlijk. En terwijl ze aan hem zat te denken, zag ze hem uit zijn kleedkamer komen met de zachte, karamelkleurige, nauwsluitende suède broek die in het begin van de film thuishoorde, en een witte coltrui. Hij zag eruit als een jonge, blonde Marlon Brando, en Daphne hoorde dat Barbara haar adem inhield.

'O, mijn god, hij is verrukkelijk!' fluisterde Barbara en Daphne glimlachte terwijl ze naar hem keek. Dat was hij zeker in die outfit. Hij was adembenemend, met zijn spieren die golfden terwijl hij op hen toe liep. Zijn haar was nu glad naar achteren gekamd, zoals Daphne het in films had gezien, en nu leek hij echt op Justin Wakefield, de acteur, en niet op de guitige jongen die haar een beker koffie had gebracht op de set.

Hij kwam regelrecht naar Daphne toe en bleef met een warme glimlach naast haar stoel staan. 'Hallo, Daphne.' Zijn mond leek haar naam te liefkozen.

'Hallo.' Daphne lachte in een poging kalmer te lijken dan ze zich voelde. 'Ik wil je graag voorstellen aan mijn assistente, Barbara Jarvis. Barbara, dit is Justin Wakefield.' Hij schudde Barbara de hand met een warme glimlach. Toen draaide hij zich om en groette Daphne voordat hij naar Howard Stern toeliep om met de opnamen te beginnen. Barbara zat hem met open mond na te staren en Daphne boog zich met een lachje naar haar over. 'Doe je mond dicht, Barb. Je zit te kwijlen.'

'Jezus Christus. Hij ziet er goddelijk uit.' Ze kon haar ogen niet van hem afhouden en Daphne keek eerst naar hem en toen naar de reactie van Barbara. Hij had beslist een uitwerking op vrouwen. Daar was ze wel zeker van en ze moest toegeven dat ze er zelf ook gevoelig voor was. Het was moeilijk om dat niet te zijn.

'Ja, dat is zo. Maar er is meer in het leven dan mooi zijn.' Het klonk erg oud en wijs en Barbara lachte haar uit.

'O ja? Wat bijvoorbeeld?'

'Tom Harrington bijvoorbeeld, of moet ik je hem helpen herinneren?' Barbara bloosde schuldbewust.

'Oké, oké.'

'Hoe staat het trouwens met jullie relatie?'

Barbara zuchtte en keek even dromerig voor zich uit. 'Hij is een fantastische man, Daff. Ik hou van hem, en ik hou van zijn kinderen.' Maar er scheen iets te zijn wat ze niet zei.

'Ja? Wat is het probleem dan?'

'Er is geen probleem.' Barbara keek haar met een glimlach aan. 'Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest, maar soms moet ik eraan denken dat we op een gegeven moment terug zullen gaan naar New York.'

'Voorlopig nog niet, dus geniet er maar van zolang het er is. Je moet je plezier niet bederven door te piekeren over iets dat over een halfjaar zal komen. Zulke dingen gebeuren niet elke dag.' Ze lachte haar vriendelijk toe. Voor Barbara was het nog nooit gebeurd. Op haar veertigste was ze voor het eerst in haar leven tot over haar oren verliefd op de juiste man.

'Dat zei Tom vanaf het begin. Zoiets gebeurt maar eens in je leven, dus we moeten er zoveel mogelijk van maken.'

Daphne had even een treurige, verre blik in haar ogen.

'Dat zei Jeff ook een keer tegen me, kort nadat we elkaar hadden ontmoet...' Haar geest zweefde weg toen ze aan haar man dacht, en toen keek ze Barbara weer aan. 'Hij had gelijk. Er komen andere dingen op je weg, en elk moment, elke ervaring is weer anders. Alles gebeurt maar één keer. En als je het moment laat voorbijgaan, is het voorgoed weg.' Ze had dat bijna laten gebeuren met John en was altijd dankbaar geweest dat ze dat niet had gedaan. Toen dwong ze haar geest uit het verleden terug te komen naar het heden. 'Zelfs dit, Barb. Zelfs deze krankzinnige film die we gaan maken. Er zal voor mij nooit meer een eerste film komen, er zal voor jou nooit weer een eerste keer in Californië zijn... dus we moeten er maar van genieten, want het is allemaal hartstikke bijzonder. Je weet nooit wat er om de hoek wacht, of wie.' En om de een of andere reden keek ze naar Justin Wakefield terwijl ze dit zei, en hij draaide zich om, alsof hij voelde dat haar ogen op hem gericht waren. Hij hield op met wat hij aan het doen was en keek haar recht aan, en ze voelde een bijna onwillekeurige reactie langs haar ruggengraat lopen. Zijn ogen boorden in de hare en ze voelde dat ze werd vastgehouden door zijn magnetische blik.

Het maken van de film begon om kwart over negen en tegen twaalf uur was de eerste scène twee keer opgenomen. Howard Stern had de toneelknechten stijf gevloekt en Justin een stomme klootzak genoemd, Maureen Adams was in tranen uitgebarsten en had gezegd dat ze nog ziek was en de studiomensen waren verdwenen terwijl Daphne en Barbara geboeid naar het hele gedoe keken. De kapper verzekerde hun dat dit allemaal heel gewoon was, en toen er werd geroepen dat het tijd was voor de lunch, scheen iedereen weer goede vrienden. Howard Stern legde zijn arm om Justin, zei dat hij tevreden was en kneep even in de billen van Maureen Adams toen ze langsliep. Ze leek het niet erg te vinden. Ze wierp Howard een kushandje toe en overhandigde Justin een stevig gerolde joint voor ze naar haar kleedkamer ging om even te gaan liggen. Daphne stond er inmiddels in haar eentje. Barbara was Tom gaan bellen.

'Zo, hoe is je eerste ochtend je bevallen?' Justin kwam naar haar toe en stond in zijn volle, overrompelende schoonheid vlak voor haar in zijn strakke suède broek. Ze probeerde zich niet te laten meeslepen door zijn aantrekkingskracht.

'Ik begin een sterk vermoeden te koesteren dat jullie allemaal stapelgek zijn.' Ze lachte naar hem in een mislukte poging er afstandelijk uit te zien. De man was ook zo verdomd mooi.

'Dat had ik je ook wel kunnen vertellen. Hoe vond je de scène?'

'Ik vond hem de eerste keer al heel goed.' Ze meende wat ze zei. Het had er prima uitgezien.

'Maar dat was hij niet. Howard had gelijk. Ik moest boos worden, maar ik was niet boos. We gaan hem aan het eind van de dag nog eens proberen en vanmiddag gaan we beginnen met de scène met Maureen in haar flat.' Dat was een naaktscène voor hen allebei en Daphne keek ontsteld, ook al had ze de scène zelf geschreven. Maar hij kwam veel later in de film en ze dacht dat het moeilijk zou zijn hem meteen na de openingsscène te draaien, helemaal buiten zijn context. 'Kijk maar niet zo verschrikt, kindje. Je hebt hem zelf geschreven.' Hij scheen het grappig te vinden.

'Dat weet ik. Maar hoe werkt dat, buiten de context?'

'De opnamen zijn altijd buiten de context. We doen het gewoon per scène, volgens een meesterlijk en waanzinnig plan in Howards hoofd, en dan snijden ze het later allemaal in stukken als spaghetti en plakken het weer aan elkaar, en op de een of andere manier werkt dat. Het is een krankzinnig bedrijf.' Maar dat scheen hem niet te deren. En hij zag eruit alsof hij meer in Daphne geïnteresseerd was dan in zijn werk.

'Je hebt het echt heel goed gedaan, Daff.'

Hij liefkoosde haar weer met zijn ogen.

'Dank je.'

'Heb je misschien interesse in een vieze lunch in de kantine?'

Ze wilde zeggen dat ze met haar assistente ging lunchen, maar bedacht toen dat Barbara er vermoedelijk een moord voor zou doen om gedurende een hele maaltijd bij Justin Wakefield te zitten.

'Ja, als mijn assistente mee mag.'

'Natuurlijk. Ik ga me even verkleden. Ik ben zo terug.' Hij verdween in zijn kleedkamer, met de joint die hij van Maureen had gekregen nog in zijn hand en ze vroeg zich af of hij die nu of later zou oproken. Toen kwam Barbara terug van haar telefoontje met Tom.

'Ik heb net een lunchafspraak voor ons gemaakt.' Daphne zag eruit alsof ze een ondeugende verrassing voor haar had.

'Met wie?'

'Met Justin. Schikt dat je?'

Barbara verslikte zich half en Daphne begon luid te lachen. 'Meen je dat?'

'Zeker.' En nog terwijl ze dit zei, kwam Justin uit zijn kleedkamer, met zijn spijkerbroek en tennisschoenen aan. Hij had nog make-up op zijn gezicht en zijn haar was nog naar achteren gekamd. Ditmaal zou Daphne hem, anders dan bij hun eerste ontmoeting die morgen, wel herkend hebben, en hij zag er bijna even knap uit als zonet met die witte sweater en suède broek.

'Klaar, dames?' Daphne knikte en Barbara keek hem alleen met grote ogen aan. Ze volgden hem naar het reusachtige kantinegebouw, waar ze terechtkwamen tussen cowboys en indianen, twee southern belles en een heel leger van Duitse soldaten, benevens twee dwergen en een horde jongetjes.

Barbara keek om zich heen en begon te lachen. 'Het lijkt hier wel een circus!' En plotseling begonnen Justin en Daphne ook te lachen. Ze aten hamburgers die steenhard waren en de ketchup zag eruit als rode verf, en daarna haalde Justin appeltaart en koffie voor hen. En even later waren ze alweer terug op de set en was Justin weer in zijn kleedkamer verdwenen.

Barbara schoof een stoel naast die van Daphne en terwijl ze wachtten tot het weer zou beginnen, zat Barbara aan Justin te denken. Het was gemakkelijk te zien dat hij Daphne aantrekkelijk vond, maar ondanks zijn knappe uiterlijk dacht Barbara niet dat ze hem aardig vond. De man had iets kinderlijks en egocentrisch over zich en ze had opgemerkt dat hij elke keer dat ze langs een spiegel kwamen of langs een raam waarin hij zichzelf kon zien, met zijn hand over zijn haar streek of naar zichzelf keek. Dat ergerde haar, maar ze had ook onmiskenbaar het gevoel dat Daphne hem aardig vond.

Voor ze iets tegen Daphne kon zeggen, was Justin uit zijn kleedkamer gekomen in een lange badjas van witte badstof en op Zweedse klompen. Hij had een soort geheimzinnige schoonheid, bijna iets van een monnik onder de kap van witte badstof, die hij met een glimlach en een nonchalant schudden van zijn blonde lokken van zijn hoofd liet glijden. En even later ging de badstof jas helemaal uit en stapte hij de set op, met niets anders dan zijn slanke, lange, fraai gespierde lichaam en ledematen. Maureen Adams volgde hem even later de set op en liet een roze, satijnen badmantel op de rand van de set vallen. Ze liep rond met het script in haar hand en haalde een hand door haar haar. Maar het was niet Maureen Adams die ieders aandacht gevangen hield. Dat was Justin. Afgezien van zijn zichtbare, fysieke schoonheid had de man een ongelooflijk soort elektrische lading, iets opwindends over zich. Daphne deed haar best niet te laten merken dat ze onder de indruk was, maar het was zo lang geleden dat ze een man naakt had gezien, dat ze helemaal in de ban was van zijn pure schoonheid en van de lange, atletisch uitziende ledematen. 'Ik vind het vervelend om het te zeggen,' bekende Barbara ten slotte, 'maar hij ziet er werkelijk fantastisch uit.' Maar toen ze even naar haar bazin keek, had Daphne haar niet gehoord. Ze zat naar Justin te staren op een manier die Barbara ongerust maakte. Maar wie kon het haar kwalijk nemen? Hij was gewoon wat hij was. Justin Wakefield, de koning van het witte doek.

De scène zoals hij hem speelde, was adembenemend, en na enige tijd vergaten zowel Barbara als Daphne dat hij naakt was. Daphne zat gehypnotiseerd te kijken hoe de scène die ze zelf had geschreven tot leven kwam. Hij ging ermee aan de slag, nam hem en weefde hem om zich heen als een lap rijk brokaat; hij bedekte zijn naaktheid met zijn genie en ze kreeg zelfs een paar keer tranen in haar ogen. De scène was hypnotiserend voor iedereen die ernaar keek. De man was niet alleen mooi, hij was een meester in zijn vak. Toen raapte hij de witte badstof jas even behendig op als hij hem had uitgedaan en deed hem weer om; hij bedekte zijn hoofd met de kap en draaide zich langzaam naar Daphne toe. Hij zag er ouder uit dan tijdens de lunch en heel moe, heel kwetsbaar, en zijn grote, groene ogen zochten haar alsof hij moest weten wat zij vond, meer dan wat een van de anderen vond.

'Ik vond het prachtig. Het was precies wat ik bedoelde toen ik het schreef, maar dan nog meer. Het was alsof jij begon met wat ik in mijn hoofd had en daar dieper en verder op doorging.' Hij leek het enorm te waarderen dat ze zo onder de indruk was.

'Dat is wat er van me verwacht wordt, Daphne.' Zijn stem klonk vriendelijk en verstandig, en ze zag nu iets in zijn ogen dat haar prettig aandeed. 'Dat is de essentie van acteren.' Ze knikte, nog steeds onder de indruk van zijn optreden. Hij had haar boek werkelijk tot leven gewekt. 'Bedankt.' Het zou een geweldige film worden. En hij was een geweldige man. En ze voelde een tinteling diep vanbinnen, enkel en alleen doordat ze naar hem had mogen kijken.

27

Gedurende de daaropvolgende week bleef Daphne gefascineerd kijken naar Justin Wakefield die zijn web van betovering om hen heen spon. Barbara en zij lunchten elke dag met hem in de kantine en soms kwamen er ook anderen bij zitten, maar het werd al snel duidelijk dat Justin Wakefield speciaal contact zocht met Daphne. Ze praatten over haar boeken en over zijn films, over haar diepere bedoelingen met bepaalde personages en haar ideeën over de plot. Ze praatten heel veel over Apache en hij verzekerde haar dat hij dagelijks op de set veel had aan wat ze hem vertelde; dat zij degene was die nu net het verschil uitmaakte, die iets uit hem naar voren haalde waarvan hij niet wist dat hij het in zich had.

'Het komt echt door jou, Daff.' Ze zaten op de set en dronken samen één blikje prik met aardbeiensmaak, een walgelijk brouwsel vonden ze allebei, maar de drankenautomaat had niets anders meer te bieden en ze stierven allebei van de dorst. Het was een warme dag en ze hadden al lange uren op de set doorgebracht. 'Ik zou dit niet kunnen als jij er niet bij was geweest. Het is mijn beste acteerprestatie. Vraag maar aan Howard, hij zal het ook zeggen. Ik heb nog nooit zoveel uit mezelf kunnen halen en zeker niet dag in dag uit, zoals nu.' Toen keek hij haar aan met die intense, groene ogen. 'Ik meen het. Jij doet iets geweldigs met me, Daphne.' Ze wist niet goed wat ze hierop moest zeggen.

'Jij doet iets geweldigs met mijn boek.'

'Is dat alles?' Hij keek teleurgesteld, alsof hij had gewild dat ze meer zei. Maar hij kende Daphne niet; hij wist niet hoe voorzichtig ze was, hoe hoog de muren waren die om haar heen waren opgetrokken. Toen verraste hij haar. 'Vertel eens iets over je zoontje.' Het was alsof hij aanvoelde dat ze door over haar zoon te praten misschien iets van haar beschermende schild zou laten vallen. En dat was raak gedacht. Ze glimlachte en dacht aan Andrew, die zo verschrikkelijk ver weg was.

'Hij is fantastisch, en slim, en heel bijzonder. Hij is ongeveer zo groot,' ze gaf met haar hand zijn lengte aan, 'en ik ben een paar weken geleden, toen hij hier was, met hem naar Disneyland geweest.'

'Waar is hij de overige tijd? Bij zijn vader?' Het leek hem vreemd dat een vrouw als Daphne de voogdij over haar zoon zou hebben afgestaan en zijn verbazing was hoorbaar in zijn stem.

'Nee. Zijn vader is overleden voor hij geboren was.' Het was tegenwoordig gemakkelijker om dat te zeggen. 'Hij is in New Hampshire, daar zit hij op school.'

Justin knikte alsof dat logisch was en keek Daphne weer in de ogen. 'Was je alleen toen hij geboren werd?'

'Ja.' Er draaide iets om in haar buik terwijl ze dat zei, een eenzame herinnering die ze lang geleden was ontvlucht.

'Dat moet wel zwaar voor je zijn geweest.'

'Dat was het zeker, en...' Ze wilde het hem eigenlijk niet vertellen, over de ontdekking dat Andrew doof was en over die afschuwelijke, eenzame jaren. 'Het was een moeilijke tijd.'

'Schreef je toen al?' Dit was de eerste keer dat Justin haar persoonlijke dingen vroeg. Ze hadden de hele week over Apache en haar andere boeken, en over zijn films gepraat. 'Nee. Ik ben pas later met schrijven begonnen. Toen Andrew naar school ging.'

'Ja. Het zal wel lastig zijn om creatief te zijn met kinderen over de vloer. Heel verstandig van je om hem naar een kostschool te sturen.' Er spande zich iets in haar buik toen hij dat zei. Hij kon onmogelijk weten wat ze voor het kind voelde of hoe het was geweest om zich van Andrew los te moeten scheuren. En uit zijn opmerking bleek een egoïstische instelling die ze verafschuwde.

'Ik heb hem naar een kostschool gestuurd omdat het moest.'

'Omdat je alleen was?'

'Om andere redenen.' Iets gaf haar in die redenen niet aan hem mee te delen. Ze had nog altijd een wezenlijke behoefte Andrew te beschermen. En ze had plotseling het gevoel dat Justin het niet zou begrijpen. Misschien zou hij het niet eens proberen en dat wilde ze niet ontdekken.

'Ik had geen keus.' Ze voelde zich opeens erg moe en oud. Wat wist deze man over dat soort hartbrekende dingen? 'Heb jij geen kinderen, Justin?'

'Nee. Ik heb nooit de behoefte gehad aan zo'n soort verlengstuk van mezelf. Volgens mij is het voor de meeste mensen een egotrip.'

'Kinderen?' Ze keek geschokt.

'Ja, je hoeft niet zo geschokt te kijken. De meeste mensen willen zichzelf gereproduceerd zien, ze willen voortleven. Daar heb ik mijn films voor. Ik hoef geen kinderen te maken.' Het was een vreemde manier om het te bekijken, dacht ze; maar misschien klopte het voor hem. Ze probeerde zijn standpunt te begrijpen. Hij was tenslotte geen ongevoelige man. Dat kon hij niet zijn, gezien de manier waarop hij zich de afgelopen week had ingeleefd in zijn rol in Apache. En als hij andere standpunten had dan de hare, wilde ze daarnaar luisteren. Dat was ze hem op zijn minst verschuldigd.

'Ben je ooit getrouwd geweest?' Ze was nu nieuwsgierig naar hem. Wie was hij? Waardoor was hij wat hij was, waardoor was hij zo goed in staat de gevoelens van een ander te vertolken? Want dat had hij gedaan met haar gevoelens die ze in haar boek had vastgelegd.

Hij schudde zijn hoofd. 'Niet officieel tenminste. Ik heb met twee vrouwen samengeleefd. Zeven jaar met de ene, vijf jaar met de andere. Eigenlijk was dat niet anders dan getrouwd zijn. We hadden alleen de papieren niet. Uiteindelijk maakt het niet veel uit. Wanneer iemand ermee wil stoppen, gaat hij of zij toch wel weg, met of zonder papieren, en uiteindelijk betaal ik voor allebei alimentatie, nadat ze waren weggegaan.' Ze knikte. Dat had ze immers ook gehad met John. Al dacht ze wel dat ze uiteindelijk wel getrouwd zouden zijn. Ze zouden zelfs kinderen hebben kunnen krijgen, hoewel John ook geen sterke behoefte aan kinderen had gehad. Hij had haar gewild, dat was alles. En Andrew natuurlijk.

'Woon je nu met iemand samen?' Ze vond het een brutale vraag om te stellen, maar ze wisten nu al zoveel over elkaar. Ze hadden bijna samengeleefd, zo'n vijftien uur per dag de afgelopen week. Het begon te voelen alsof ze samen op een onbewoond eiland of op een schip zaten, waar ze op een intieme manier met elkaar moesten omgaan.

Maar Justin schudde weer zijn hoofd. 'Ik heb al een tijd niet meer samengewoond. Ik heb het afgelopen jaar af en aan iets met iemand gehad, maar het is meer af dan aan; ze begrijpt niet hoe keihard het in deze business toegaat, al zou ze dat toch wel moeten begrijpen. Ze is actrice, maar ze is nog maar tweeëntwintig en ze komt uit Ohio; ze snapt niet hoe het bij mij werkt.'

'En hoe werkt het bij jou? Of steek ik nu mijn neus in zaken die me niet aangaan?' Daphnes stem klonk voorzichtig maar hij glimlachte; hij vond het niet vervelend dat ze hem vragen stelde, hij vond het juist prettig. Hij vond haar aardig en hij wilde dat ze wist hoe hij in elkaar zat.

'Helemaal niet, Daff. Je mag alles vragen. Tegen de tijd dat we klaar zijn met deze film, kennen we elkaar allemaal vanbinnen en vanbuiten.' Hij aarzelde even, dacht na over haar vraag. 'Ik weet niet hoe ik je dit moet uitleggen, maar ik wil me gewoon niet meer binden aan iemand die niet begrijpt hoe het hier toegaat. Het is doodvermoeiend om jezelf de hele tijd te moeten verdedigen. Ze is waanzinnig jaloers en ik kan niet dag en nacht verantwoording afleggen aan iemand. Ik heb ruimte nodig. Ik heb tijd nodig om na te denken over wat ik doe, waar ik heenga, over wat ik ben en denk en voel. Ik ben in mijn eentje beter af dan met iemand die dat probeert tegen te houden.' Het was niet moeilijk om in te stemmen met wat hij zei en Daphne knikte. Toen begon hij te lachen en schudde zijn hoofd. 'Vrij vertaald betekent dat geloof ik "zij begrijpt me niet". Heb je dat weleens eerder gehoord?'

'Jawel.' Ze nam een slok van hun gezamenlijke frisdrank en lachte. 'Ik heb het vaker gehoord. Dat is misschien ook de reden waarom ik alleen blijf. Het zou verrekte moeilijk zijn om aan iemand uit te leggen waarom ik achttien uur per dag werk en dan om zes uur 's morgens in bed kruip met het gevoel dat ik een pak slaag heb gekregen. Ik heb er steun aan, maar het is niet waarschijnlijk dat dat ook voor een ander zou gelden. Ik zou het niet anders willen. Maar geen man die goed bij zijn hoofd is, zou dat pikken.'

'Dat betwijfel ik.' Hij glimlachte, want hij voelde een zekere verwantschap met haar. 'Behalve iemand die er dezelfde gewoonten op na houdt. Soms lees ik de hele nacht, tot de zon opkomt. Dat is een fantastisch gevoel.'

'Ja, geweldig.' Zij glimlachte ook. 'Ik vind dat heerlijk. Weet je, misschien bereik je in het leven een punt waar het beter is om alleen te zijn. Vroeger dacht ik er niet zo over, maar nu wel. Voor mij werkt het in elk geval wel zo.' Ze gaf hem de limonade aan en hij dronk het blikje leeg en zette het neer.

'Ik geloof dat ik het daar niet helemaal mee eens ben. Ik wil niet voorgoed alleen blijven, maar ik wil niet met de verkeerde samen zijn. Ik geloof dat ik eindelijk het punt heb bereikt waar ik liever alleen zou zijn dan met de verkeerde vrouw. Maar toch geloof ik nog altijd, moet ik geloven, dat er ergens iemand is die aan mijn behoeften zou beantwoorden en die mij gelukkig zou maken. Ik heb haar alleen nog niet gevonden.'

Daphne hief het lege blikje. 'Ik wens je veel succes.'

'Denk jij dat dat niet te vinden is?' Dat verbaasde hem. Uit wat ze schreef, bleek dat beslist niet. Ze scheen in liefde en gelukkige relaties te geloven. Toch wist ze ook heel goed wat verdriet en verlies waren.

'Dat denk ik beslist niet, Justin. Ik heb het twee keer gevonden.'

'En? Wat gebeurde er?'

'Ze zijn allebei gestorven.'

'Dat is rot voor je.' Hij keek meelevend.

'Ja, dat is het zeker. En ik denk niet dat je meer dan twee van zulke kansen krijgt.'

'Dus je hebt het opgegeven?'

Ze waren in de stemming om eerlijk te zijn, dus ze was eerlijk. 'Min of meer. Ik heb alles gehad wat ik wilde, en nu heb ik mijn werk en mijn zoon. Dat is genoeg.'

'Is dat echt genoeg?'

'Voor mij wel. Op dit moment. Het is al een hele tijd genoeg geweest. En ik heb niet het verlangen daar verandering in te brengen.' Dat was niet helemaal waar. Het kwam wel voor dat ze verlangde naar iemand die haar in zijn armen hield, maar ze was veel te bang weer iemand te verliezen.

'Ik geloof je niet.' Hij keek haar zoekend in de ogen maar vond niet de antwoorden die hij wilde zien.

'Wat geloof je niet?'

'Dat je zo gelukkig bent.'

'Ik ben wel gelukkig. Meestal wel. Niemand is altijd gelukkig, zelfs niet als je dolverliefd bent.'

'Je kunt niet eeuwig in je eentje gelukkig zijn, Daff. Dat is niet gezond. Je raakt het contact met het leven kwijt.'

'O ja? Lees je dat soms in mijn boeken?'

'Ik lees in die boeken over veel verdriet, veel treurigheid, veel eenzaamheid. Een deel van je schreeuwt het uit.'

Toen begon ze zacht te lachen. 'Je praat echt als een man, Justin, een man die niet kan geloven dat een vrouw alleen gelukkig kan zijn. Je zei dat jij in je eentje gelukkig bent, waarom zou ik het dan niet zijn?'

'Voor mij is het tijdelijk.' Hij zei het heel eerlijk.

'Voor mij is het niet tijdelijk.'

'Je bent gek.' Het hele idee stond hem tegen. Ze was een mooie, zinderende, intelligente vrouw. Waarom moest ze zich in vredesnaam voornemen de rest van haar leven alleen te blijven? 'Het is gekkenwerk.' En het was ook een uitdaging. Hij vond het een vreselijk idee wat ze met haar leven had gedaan.

'Je hoeft er niet mee te zitten. Ik ben volmaakt gelukkig.'

'Ik word gewoon razend als ik eraan denk dat jij je leven verdoet. Je bent mooi, verdomme, Daphne, en warm en lief, en je hebt een briljante geest. Waarom heb je jezelf buitengesloten?'

'Het spijt me dat ik het tegen je heb gezegd.' Maar ze zag er niet bedroefd uit en ze was ook niet bedroefd. Ze had haar leven geaccepteerd. En ze was betrekkelijk gelukkig.

Op dat moment riep Howard Stern iedereen terug naar de set om nog eens zes uur aan de slag te gaan. Toen ze die dag de set verlieten, had Justin een afspraak om met een vriend wat te gaan drinken en Daphne vertrok met Barbara zonder hem nog te spreken. Ze gingen terug naar het huis, Daphne nam een douche en ging daarna naar buiten om in het zwembad te gaan zwemmen in de zoele nachtlucht. Barbara kwam naar buiten om te zeggen dat ze Tom ging opzoeken.

'Misschien kom ik laat thuis, misschien kom ik helemaal niet thuis.'

'Heel goed.' Daphne dreef op haar rug in het zwembad en lachte haar toe. 'Doe Tom de groeten van me.'

'Doe ik. En vergeet niet te eten, je ziet er afgepeigerd uit.'

'Ben ik ook. Maar ik eet wel even iets voor ik naar bed ga.' En ze wilde Matthew die avond bellen, voor het te laat werd. Door de vreemde werktijden op de set en het tijdverschil tussen Californië en New Hampshire werd het steeds moeilijker om te bellen. 'Veel plezier, Barb!'

'Bedankt, dat zal wel lukken!' Ze riep het achterom terwijl ze wegging. Daphne bleef nog een tijdje in het zwembad dobberen voor ze een handdoek omsloeg en naar de keuken slenterde om iets uit de koelkast te pakken voor ze ging bellen. Na een minuut legde ze de handdoek op het barblad en stond daar in een kleine, rode bikini, terwijl het water op de keukenvloer druppelde. En net toen ze de telefoon wilde pakken om Matthew te bellen, hoorde ze de bel van de voordeur. Ze vroeg zich af wie het was. Misschien was Barbara teruggekomen om iets te pakken en was ze haar sleutel vergeten.

Daphne liep naar de hal bij de voordeur en probeerde door een zijraampje te gluren om te zien wie het was. Maar degene die had gebeld, stond met zijn rug naar haar toe en hij stond zo dicht bij de deur dat ze hem niet kon zien. Ze kon alleen een stuk van zijn schouder zien, dus ging ze achter de deur staan en vroeg wie daar was.

'Ik ben het, Justin. Mag ik binnenkomen?'

Ze opende verbaasd de deur en stond naar hem te kijken. Hij had een witte Levi's spijkerbroek aan, een wit shirt en sandalen, en zijn goudbruine huid leek bij avond donkerder. Hij stond daar met een jongensachtige glimlach op zijn gezicht. 'Hé, hallo. Hoe heb je me weten te vinden?'

'De studio heeft me je adres gegeven; mocht dat?'

'Wat is er aan de hand?' Ze had nog nooit iets van hem gehoord buiten werktijd en ze was echt stomverbaasd. Verder was ze moe en nat, en ze had honger. Dit was haar vrije tijd en ze had er behoefte aan alleen te zijn.

'Mag ik binnenkomen?'

'Natuurlijk. Wil je iets drinken? Een ogenblik, ik ga even iets aantrekken.' Ze was zich er plotseling van bewust dat ze alleen de rode bikini aanhad; het gaf haar een ongemakkelijk gevoel zo tegenover hem te staan.

'Dat hoeft niet, hoor. Je hebt mij gezien met minder aan.' Hij grijnsde haar jongensachtig toe en ze begon te lachen.

'Dat was iets anders. Dat was voor het werk. Dit niet.'

'Wat een raar bedrijf, hè, dat je al je kleren moet uittrekken om aan het werk te gaan.'

'Ik weet nog wel een bedrijfstak waar dat ook moet.'

Haar gevoel voor humor beviel hem wel. 'Wil je beweren dat acteren net zoiets is als prostitutie?'

'Soms wel.' Ze zei het achterom over haar schouder terwijl ze in haar slaapkamer verdween, en hij weerstond de neiging achter haar aan te gaan.

'Je hebt toevallig wel gelijk.'

Toen ze terugkwam, had ze een helblauwe kaftan aangetrokken in dezelfde kleur als haar ogen, ze had haar haar gekamd en sandalen aangetrokken. Hij keek goedkeurend naar haar en knikte.

'Je ziet er beeldschoon uit, Daff.'

'Dank je. Maar zeg eens, wat kan ik voor je doen? Ik ben doodmoe. Ik wilde net wat gaan eten en dan naar bed.'

'Dat dacht ik al en het Hinkt dodelijk. Ik was op weg naar een feestje en dacht dat je misschien wel mee zou willen. Het is bij Tony Tree. Je zou het misschien leuk vinden.' Tony Tree had in vijf jaar vijf Grammy's gewonnen en was verreweg de beroemdste zanger van het land. Een andere keer had ze het misschien spannend genoeg gevonden om met hem kennis te maken, maar deze avond niet.

'Het klinkt leuk, maar echt, ik kan het niet.'

'Waarom niet?'

'Omdat ik uitgeput ben. Jezus, jij hebt je ook de hele dag een ongeluk gewerkt. Ben jij niet moe?'

'Nee. Ik hou van mijn werk, dus ik word er niet moe van.'

'Ik hou ook van mijn werk, maar het maakt me toch moe.' Ze glimlachte naar hem, want ze wilde niet onvriendelijk klinken. 'Ik zou staande in slaap vallen.'

'Dat mag best. Ze zouden gewoon denken dat je stoned was. Je zou er helemaal tussen passen.' Ze lachte om zijn snelle antwoord en weerstond de aanvechting om zijn keurig gekamde blonde haar in de war te maken.

'Niet zo koppig doen. Ik ben doodop. Wil je een broodje voor je gaat? Ik ga er een voor mezelf maken. Ik heb geen aardbeienlimonade, maar ik zou misschien een biertje voor je kunnen vinden.'

'Dat klinkt niet gek. Waar is Barbara?'

'Uit met vrienden.' Ze gaf hem een biertje uit de ijskast en begon een broodje voor zichzelf te smeren. Justin sprong op een kruk in de keuken en keek naar haar. Hij kon haar naakte silhouet door de kaftan heen zien en wat hij zag, beviel hem. Hij had de bikini liever gezien, maar hij moest het hier maar mee doen.

'Bedoel je dat Barbara weleens uitgaat?'

'Ja. Geloof het of niet, maar zij is ook een mens.' Die twee waren een paar dagen geleden tot de conclusie gekomen dat ze elkaar niet mochten. Barbara dacht dat hij onder die charme een harteloze schoft was, en Justin dacht dat zij een Vestaalse maagd op jaren was. 'Je lijkt wel een oude schooljuffrouw,' had hij ten slotte gezegd nadat ze zichzelf een keer te vaak tussen hem en Daphne had geposteerd. Zij voelde aan hoe vatbaar Daphne was voor zijn charme, ook al ontkende Daphne dat. Barbara zag iets lelijks in hem dat Daphne niet zag.

'Heeft Barbara een vriendje?' Justin deed alsof dat hem verbaasde en sprak op dezelfde schertsende toon die hij nu altijd bij haar aansloeg.

'Ja, een heel leuke man trouwens.' Ze wipte op een kruk tegenover hem aan het barblad. Misschien was het toch niet zo vervelend dat hij was langsgekomen. Het was prettig om gezelschap te hebben terwijl ze haar broodje opat, ook al betekende dit dat het tegen de tijd dat hij wegging te laat zou zijn om Matthew te bellen. 'Haar vriend is advocaat.'

'Dat zat er dik in. Zeker gespecialiseerd in fiscaal recht.'

'In filmrecht, geloof ik.'

'O, jezus. Hij draagt vast een driedelig pak en gouden kettingen.'

'Toe nou. Justin. Niet zo onaardig doen.'

'Waarom niet? Ik vind haar een stijf kreng. Ik mag haar niet.'

'Ze is een geweldige vrouw en je kent haar niet.'

'Ik wil haar ook niet kennen.'

'Dat is wederzijds en het is geen geheim. En ik vind dat jullie je allebei gedragen als kinderen.'

'Ze haat me.' Het klonk klaaglijk en Daphne glimlachte.

'Ze haat je niet. Ze keurt je af terwijl ze je niet echt kent. Ze is lang geleden diep gekwetst en daardoor koestert ze argwaan tegen mannen.'

'Zeg dat wel.' Hij had haar wantrouwen jegens hem gevoeld en het had hem geërgerd. 'Ik kan haar nog geen kop koffie aanbieden zonder de wind van voren te krijgen.' Daphne wist dat het; waar was en ze had al tegen Barbara gezegd dat ze zich moest inhouden. Er was op de set geen behoefte aan vetes. 'In elk geval ben ik blij dat je alleen thuis bent. Ze beschermt je als de Zwitserse garde wanneer ik in de buurt ben.'

'Ze is alleen een beetje bezitterig wat mij betreft. We hebben samen veel meegemaakt.'

'Ze doet net alsof ze denkt dat ze je moeder is.'

Daphne glimlachte. 'Ik kan soms wel een moeder gebruiken.' Ze had zo lang zo'n zware last op haar schouders gedragen en Barbara was de enige sinds tijden die daar tenminste een gedeelte van had helpen verlichten.

Terwijl ze dit zei, liet ze zich van haar kruk af glijden en liep om het barblad heen. Hij stond voor haar en nam haar gezicht in zijn handen. 'Daphne. Je bent een mooie, begeerlijke vrouw en ik verlang naar je.' Ze voelde een golf van schrik door zich heen gaan en tegelijkertijd een lang vergeten hunkering tussen haar benen.

'Justin, doe niet zo mal.' Haar stem was zacht en bang.

'Ik doe niet mal.' Hij trok een gekwetst gezicht. 'Ik ben als een blok voor je gevallen en jij speelt alleen maar dat stomme spelletje: je achter je muren te verbergen. Waarom? Waarom mag ik je niet beminnen, Daff?' Zijn ogen werden wazig en haar ogen waren reusachtig groot in haar gezicht.

'Justin, alsjeblieft... we moeten met elkaar werken... het zou een vreselijke vergissing zijn als we...'

'Als we wat? Verliefd werden op elkaar? Is dat waar je bang voor bent? Waarom? We zijn allebei sterke, intelligente, getalenteerde mensen. Ik zou geen betere combinatie kunnen bedenken. Ik heb nog nooit zo iemand als jij ontmoet, en jij hebt waarschijnlijk nooit zo iemand als ik gekend. Waarom zou je dat voorbij laten gaan? Wie houdt bij hoe streng je voor jezelf bent? Uiteindelijk zul je op een dag wakker worden als oude vrouw, en dan is het allemaal voorbij en kun je tegen jezelf zeggen dat je trouw bent gebleven aan de nagedachtenis van twee dode mannen. Waarom, Daphne, waarom?' Toen boog hij zich naar haar toe en kuste haar. Zijn mond sloot om de hare en zijn tong drong tussen haar lippen om ze te openen, tot hij in haar tastte en ze voelde dat ze sneller begon te ademen terwijl hij haar in zijn armen nam. En toen duwde ze hem ademloos van zich af. Naast hem was ze heel klein en ze keek met smekende ogen naar hem op.

'Justin... toe... niet doen...'

'Ik verlang naar je, Daff. En ik ben niet van plan je te laten gaan. Ik geloof niet dat je niets voor me voelt. Daarvoor begrijpen we elkaar te goed. Ik begrijp elk woord dat je ooit geschreven hebt en aan de manier waarop je naar me kijkt als ik aan het werk ben, zie ik dat je mijn werk ook vanbinnen voelt.'

'Wat doet dat ertoe?' Ze was nog steeds half boos, half bang. Hij had opeens voor de deur gestaan, hij had haar gekust en nu probeerde hij haar hele leven ondersteboven te halen. Dat liet ze niet toe. Het was gevaarlijk. Ze maakten samen een film, dat was alles. Ze wilde zich niet kwetsbaar maken. 'Wat wil je in vredesnaam van me? Een snelle wip? Een verhouding die een halfjaar duurt? Er lopen in deze stad tien miljoen stariets rond. Justin. Neuk er daar maar eentje van.' Haar ogen kwamen vol tranen en ze wendde zich van hem af. 'En laat mij met rust, verdomme.'

'Wil je dat echt?'

Ze knikte, nog met haar rug naar hem toe.

'Goed dan. Maar denk na over wat ik heb gezegd. Ik wil heus niet alleen een snelle vrijpartij, Daff. Die kan ik overal krijgen, waar en wanneer ik maar wil. Maar een tweede vrouw als jij kan ik niet krijgen. Er is niemand zoals jij. Ik weet het. Ik heb gezocht.'

Toen draaide ze zich weer naar hem toe. 'Blijf zoeken. Dan vind je er wel een.'

'Nee, ik zal er nooit eert vinden.' Zijn ogen stonden treurig. Eindelijk had hij de vrouw gevonden die hij wilde hebben, maar zij wilde hem niet. Het was niet eerlijk, en hij wilde haar wel hier ter plekke in haar keuken nemen, maar hij ging het niet forceren. Op die manier zou hij haar voorgoed kwijtraken, dat wist hij. Als hij wachtte, had hij misschien een kans. 'Ik wil dat je nadenkt over wat ik vanavond tegen je heb gezegd, Daphne. We praten er een andere keer over.'

'Nee, we praten er niet meer over.' Ze liep met grote stappen naar de voordeur en hield die voor hem open. 'Welterusten, Justin. Ik zie je morgen op de set en ik wil hier niet verder over praten. Nooit meer. Is dat duidelijk?'

'Jij bent niet altijd degene die de regels bepaalt, Daphne. Voor mij niet.' Zijn ogen keken haar even fel aan, toen straalde de jongensachtige twinkeling weer door de boosheid heen.

Daphne liet zich niet van haar stuk brengen. 'Ik maak mijn eigen regels. En daar kun je je aan houden, en anders blijf je maar uit mijn buurt. Want als je mijn gevoelens niet respecteert, wil ik helemaal niet met je omgaan.'

'Die gevoelens van jou kloppen helemaal niet.'

'Dat hoef jij me niet te vertellen. Ik heb mijn eigen keuzes in het leven gemaakt en daar leef ik naar. Ik heb al lang geleden een beslissing genomen.'

'En daar heb je verkeerd aan gedaan.' Toen streek hij weer even zacht met zijn lippen langs de hare en ging weg. Toen ze de deur achter hem had dichtgedaan, leunde ze ertegenaan, trillend over haar hele lichaam. Het allervreselijkste was nog dat ze geloofde in wat ze tegen hem had gezegd; ze had daar jarenlang in geloofd, maar toch had ze elke keer dat hij haar kuste die hunkering door haar lichaam voelen gaan. Maar ze wilde niet nog eens pijn lijden, nog eens iemand liefhebben en hem dan verliezen. Ze deed het niet, wat hij ook tegen haar zei. Maar toen ze terugliep naar de keuken, keek ze naar de plek waar ze samen hadden gezeten en ze voelde dat haar hele lichaam weer begon te trillen bij de herinnering aan zijn kus, en kreunend van ellende pakte ze zijn lege bierflesje en smeet het tegen de muur.

28

'Hoe was het feest gisteravond?' Daphne probeerde het op luchtige toon te zeggen terwijl ze aan de lege tafel in de kantine zaten. Alle anderen waren al klaar met eten en waren teruggegaan naar de set, zodat ze plotseling alleen waren overgebleven. Maar Justins ogen hadden een gekwelde uitdrukking toen ze in de hare keken.

'Ik ben niet gegaan.'

'O. Jammer.' Ze probeerde ergens anders over te beginnen. 'Ik vond dat die scène vandaag heel goed ging.'

'Ik niet.' Hij duwde zijn bord weg en keek haar aan. 'Ik kon niet normaal denken. Je hebt me gisteravond helemaal gek gemaakt.' Ze vertelde hem niet dat zij ook de halve nacht wakker had gelegen. Ze had tegen haar gevoelens gevochten en zich afgevraagd of hij zou bellen. Ze had idioot gemengde gevoelens over hem en wat haar nog het meest van streek maakte, was de heftigheid van die gevoelens. Ze wilde niets voelen van wat ze allemaal voelde. Ze had het allemaal nooit meer willen voelen. 'Hoe kun je ons dit aandoen.' Hij zag eruit als een kleine jongen wie het kerstfeest door de neus wordt geboord, maar ze legde haar broodje neer en keek hem woest aan.

'Ik doe "ons" helemaal niks aan. Justin. Er is geen "ons", verdomme. Ga niet iets verzinnen wat het leven voor ons allebei alleen maar nog gecompliceerder maakt.'

'Waar heb je het in godsnaam over? Wat is er dan zo gecompliceerd? Jij bent beschikbaar en ik ben op zoek. Dus waar zit je mee, dame? Ik zal je vertellen waar je mee zit.' Hij praatte hees fluisterend tegen haar en ze hoopte maar dat niemand het kon horen, maar het was vrij druk om hen heen en tot haar grote opluchting scheen niemand naar hen te kijken. 'Jouw probleem is dat je te laf bent om jezelf toe te staan weer iets te voelen. Je hebt geen lef meer. Dat heb je ooit wel gehad, want dat zie ik in je boeken. Maar nu heb je opeens de moed niet meer om achter je muren vandaan te komen en een vrouw te zijn. En zal ik je eens wat zeggen? Als je niet oppast, komt dat vroeg of laat in je schrijven tot uiting. Je kunt niet zo leven als jij en verwachten dat je toch menselijk blijft. Dat zul je niet blijven. Misschien ben je al niet meer menselijk. Misschien ben ik alleen verliefd op een illusie... een verzinsel... een droombeeld...'

'Je kent me helemaal niet. Hoe kun je dan verliefd op me zijn?'

'Denk je dan dat ik je niet zie? Denk je dat ik je niet hoor in je boeken? Denk je dat ik Apache niet begrijp? Wat denk je dat ik daar elke dag aan het doen ben? Ik leef de fluisteringen van jouw ziel na. Baby, óf ik je ken. Ja, ik ken je. Maar jij kent jezelf niet, dat is het. Je wilt jezelf niet kennen. Je wilt je niet herinneren wie je bent of wat je bent, dat je een vrouw bent, en een fantastische vrouw ook, met echte behoeften en een hart en een ziel, en zelfs een lichaam dat net zo naar het mijne verlangt als mijn lichaam naar het jouwe. Maar ik ben tenminste eerlijk.

Ik weet wat ik wil en wie ik ben en ik ben niet bang om er achteraan te gaan. God zij gedankt.' En met die woorden stond hij op en liep weg van de tafel, smeet de deur van de kantine achter zich dicht en beende met grote stappen terug naar de set. En toen Daphne hem een paar minuten later volgde, moest ze erom glimlachen. Niet veel vrouwen in dit land hadden de moed om Justin Wakefield af te wijzen. Het was tegelijkertijd grappig en treurig.

Ze keek toe terwijl hij die middag telkens en telkens weer aan diezelfde scène werkte, tot ver in de avond. Howard Stern schold iedereen de huid vol; hij liet haar zelfs een paar dingen in de scène veranderen om te zien of dat beter werkte. Maar het lag niet aan wat zij geschreven had; het lag aan Justins stemming. Ze zag wel dat hij diep ongelukkig was en het leek erop dat hij dat aan de hele wereld wilde laten weten.

Om tien uur die avond, zeventien uur nadat ze die morgen op het werk waren verschenen, smeet Howard Stern eindelijk walgend zijn hoed op de vloer. 'Ik weet niet wat jullie vandaag mankeert, maar deze hele dag is naar de kloten. Wakefield, hou op met snotteren en zuur kijken. Ik wil iedereen hier morgenochtend om vijf uur terugzien en jullie zorgen maar dat het probleem dan is opgelost; dondert niet wat het is.' Dat was het laatste wat ze van hem hoorden voor hij vertrok. Justin verdween in zijn kleedkamer en smeet de deur achter zich dicht zonder Daphne nog aan te kijken. Wel zorgde hij ervoor dat hij rakelings langs haar heen liep, zodat ze kon zien hoe rot hij zich voelde.

Ze liep zwijgend met Barbara terug naar de limousine en ging met een uitgeputte zucht tegen de rugleuning van de bank liggen.

'Dat was me het dagje wel, hè?' zei Barbara met een glimlach toen ze de weg naar huis insloegen, maar Daphne was niet in de stemming om te praten. Ze dacht na over Justin en vroeg zich af of het verkeerd was wat ze deed. De volgende dag ging niet veel beter, alleen praatten Justin en zij dit keer helemaal niet met elkaar. Om halfacht die avond mochten ze van Howard weg van de set. Hij zei dat hij van iedereen minstens voor een jaar zijn buik vol had.

Maar de volgende dag was het alsof er iets magisch in de lucht hing. Toen Justin op de set arriveerde, brandde er een soort hongerige, boze en gevoelvolle gloed in zijn ogen, en zijn acteren ging iedereen door merg en been. Nadat ze vier uur achter elkaar hadden doorgewerkt, en bijna alles meteen goed ging, rende Howard naar hem toe en kuste hem op beide wangen, en de hele crew riep 'bravo!' Om de een of andere reden was Justin weer tot leven gekomen en Daphne voelde zich wat minder schuldig toen ze naar de kantine liep om te gaan lunchen. Tot haar verrassing kwam hij bij haar aan tafel zitten en ze keek met een verlegen lachje naar hem op.

'Je hebt het vandaag heel mooi gedaan, Justin.' Ze vroeg niet hoe het kwam dat zijn stemming was omgeslagen, maar wat de reden ook was, ze was blij dat het gebeurd was.

'Ik moest wel. Ik vond dat ik het aan Howard verschuldigd was. Ik liet iedereen boeten voor wat ik voelde.'

Ze knikte, terwijl ze eerst naar haar bord keek en toen naar hem. 'Het spijt me dat ik je zo van streek heb gemaakt.'

'Dat spijt mij ook. Maar ik vind toevallig dat je het waard bent.' Ze had wel willen huilen toen hij dat zei. Ze had gehoopt dat hij het had opgegeven. 'Maar als je het zo wilt, Daff, denk ik dat ik het gewoon maar moet accepteren. Mag ik wel je vriend zijn?' Hij zei het zo nederig en met zoveel tederheid dat ze tranen in haar ogen kreeg, en ze pakte zijn hand en hield die in de hare.

'Je bent al mijn vriend, Justin. En ik weet dat het niet gemakkelijk is om mij te begrijpen, maar er zijn in mijn leven veel erg pijnlijke dingen gebeurd. Daar kan ik ook niets aan doen. Je moet me gewoon accepteren zoals ik ben. Dan zal het voor ons allebei gemakkelijker zijn.'

'Dat zal me zwaar vallen, maar ik zal het proberen.'

'Dank je.'

'Toch kan ik niet tegenhouden wat ik voel.' Ze had nog steeds het idee dat hij haar niet begreep, en het maakte haar bedroefd dat hij zo hardnekkig was, maar misschien zat hij nu eenmaal zo in elkaar, en als ze werkelijk vrienden wilden zijn, moest ze hem ook accepteren.

'Ik zal proberen dat te respecteren.'

'En ik zal jou respecteren.' Toen begon hij te grinniken en fluisterde: 'Toch denk ik nog steeds dat je gek bent.' Ze moest lachen om de uitdrukking op zijn gezicht en ze kon niet nalaten hem te vertellen wat ze een paar dagen geleden had gedacht.

'Besef je wel dat ik waarschijnlijk de enige vrouw in Amerika ben die jou niet in haar bed wil toelaten?'

'Wil je daar presidentiële onderscheiding voor hebben?' Hij keek geamuseerd en ze lachte weer.

'Reik jij die dan uit?'

'Mij best, als jij er blij mee zou zijn.' Daarna begonnen ze weer over het maken van de film te praten. Maar die avond stond hij bij haar voor de deur met een plaquette die hij door de jongens van de rekwisietenkamer had laten maken. Het was een bronzen plaquette, netjes op een ondergrond gemonteerd en met fraaie letters gegraveerd. Het was een presidentiële prijs die aan Miss Daphne Fields was toegekend omdat ze uitzonderlijke moed had getoond door Justin Wakefield niet in haar bed toe te laten. Ze schaterde het uit toen ze het zag, kuste hem op de wang en nodigde hem binnen uit voor een biertje.

'Je wilde een plaquette, dus ik heb ervoor gezorgd dat je er een kreeg.'

Ze plaatste de plaquette in zijn standaard op het barblad en gaf hem een glas bier aan. 'Heb je al gegeten?'

'Ik heb een hamburger gegeten na het werk. Zullen we misschien even gaan zwemmen in je zwembad?' Het was al acht uur, maar het was een mooie avond en Daphne kwam in de verleiding om ja te zeggen.

'Kan ik je vertrouwen?'

'Wat? Dat ik niet in je zwembad zal pissen?' Voor een man van zijn leeftijd leek hij eerder een jongen dan een volwassene, maar dat vond ze wel leuk aan hem. Soms was het verfrissend en soms dreef het haar tot waanzin.

'Je weet best wat ik bedoel, Wakefield.' Ze keek hem streng aan.

'Ja, dat weet ik, Fields.' Hij beantwoordde haar blik met gespeelde grimmigheid. Maar toen begon hij te lachen. 'Ja, je kunt me vertrouwen. Jezus, je bent wel een oen, Daff. Je doet zo ontzettend veel moeite om je gevoelens te onderdrukken. Is er iets wat zoveel moeite waard is?'

'Ja.' Ze glimlachte naar hem. 'Volgens mij wel.'

'Nou ja, niemand kan zeggen dat je gemakkelijk te versieren bent. Door mij in elk geval niet.' En dan, met een treurige, eenzame uitdrukking op zijn gezicht: 'Of geldt dat alleen voor mij?'

'O, Justin,' ze wilde niet dat hij dat dacht, 'natuurlijk niet, malle. Ik heb mijn leven al heel lang op deze manier geleefd, en ik ben gelukkig zo. Ik wil daar geen verandering in brengen.'

'De boodschap is duidelijk.'

'De plaquette is ook duidelijk.' Ze glimlachte hem vriendelijk toe en maakte toen een gebaar in de richting van haar slaapkamer. 'Ik ga mijn badpak aantrekken.' Ze trok een ingetogen marineblauwe bikini aan en toen ze naar buiten kwam, was hij al in het zwembad.

'Het water is heerlijk.' Hij dook dieper in het zwembad en ze zag vaag dat hij een witte zwembroek aanhad. Ze dook er keurig in en kwam hem op de bodem van het zwembad tegen. Toen besefte ze pas dat de witte zwembroek niet meer was dan de smalle streep wit vel op zijn billen waar het niet door de zon gebruind was, en toen ze weer aan de oppervlakte kwamen, keek ze hem afkeurend aan.

'Justin, die zwembroek van je...'

'Ik zwem liever zonder. Heb je daar bezwaar tegen?'

'Heb ik een keus?'

'Nee.' Hij grijnsde vrolijk en dook weer onder, kietelde haar voeten in het voorbijgaan, en toen dook hij op als een dolfijn en trok haar mee. Ze verzette zich en probeerde zich los te trekken. Hij trok speels terug. Zo speelden ze tien minuten, tot Justin eindelijk bedaarde.

'Heb je altijd zoveel energie over na het werk?'

'Alleen wanneer ik gelukkig ben.'

'Weet je, voor een volwassen man gedraag je je als een klein kind.'

'Dank je.' Niemand zou vermoed hebben dat hij over de veertig was, maar Daphne moest toegeven dat zij zich in zijn gezelschap ook jonger voelde. 'Weet je, Daff, je ziet er fantastisch uit in bikini. Maar je zou er nog beter uitzien zonder.'

'Hou toch eens op.' Ze zwom een paar baantjes en klom toen langzaam via het trapje het water uit. En terwijl ze een handdoek omsloeg, keerde ze hem haar rug toe, want ze merkte dat hij ook bezig was uit het water te komen. 'Er ligt een handdoek op de stoel.'

'Bedankt.' Maar toen ze zich omdraaide, had hij hem niet gepakt. In plaats daarvan stond hij voor haar in al zijn druipnatte, naakte schoonheid, met boven hen het maanlicht en een hemel vol sterren. Gedurende een eindeloos ogenblik zeiden ze geen woord, en toen deed hij een stap naar voren en nam haar in zijn armen. Hij kuste haar met alle zachtheid van zijn kinderlijke ziel en hield zijn armen om haar heen, en ze voelde dat hij net als zij trilde, niet wetend of het van verlangen was of van de kou. En om redenen die ze zichzelf niet kon verklaren terwijl ze daar stond, liet ze toe dat hij haar zo vasthield en voelde ze dat haar mond op de zijne reageerde in hun kus. Het leek uren later dat hij zich van haar afwendde en de handdoek die ze voor hem had neergelegd strak om zich heen knoopte, in de hoop het vuur dat bij hem de kop had opgestoken te blussen. 'Het spijt me, Daff.' Het was de stem van een kleine jongen terwijl hij met zijn rug naar haar toe stond, en ze wist niet goed wat te zeggen. Ze had even een sterk verlangen gevoeld en ze legde zacht haar hand op zijn rug.

'Justin... het geeft niet... ik...' Toen draaide hij zich weer naar haar toe en hun ogen ontmoetten elkaar.

'Ik verlang naar je, Daphne. Ik weet dat je dat niet wilt horen. Maar ik hou van je.'

'Je bent gek. Je bent een wild, geschift jongetje in het lichaam van een man.' En weer herinnerde ze zich Howards waarschuwing... onthoud dat acteurs kinderen zijn. En Justin was een kind. Of niet? Hij zag er niet uit als een kind, nu hij een stap naar haar toe deed en haar gezicht in zijn handen nam.

'Ik hou van je. Kun je dat echt niet geloven?'

'Ik wil het niet geloven.'

'Waarom niet?'

'Omdat als ik het wel geloof,' ze aarzelde; ze trilde over haar hele lichaam in de lauwwarme lucht, 'en mezelf toesta ook van jou te houden, we op een dag gekwetst zullen worden, en dat wil ik niet.'

'Ik zal jou niet kwetsen. Nooit. Dat zweer ik.'

Ze zuchtte en liet haar hoofd tegen zijn naakte borst rusten terwijl hij haar in zijn armen nam. 'Zoiets kan niemand beloven.'

'Ik zal niet doodgaan zoals die anderen, Daff. Daar kun je niet eeuwig bang voor blijven.'

'Dat ben ik ook niet. Ik ben alleen bang te verliezen wat ik liefheb... pijn te doen en pijn te lijden...'

Toen maakte hij zich van haar los en keek in haar ogen zodat ze de zijne kon zien, net zoals ze met Andrew deed wanneer ze wilde dat hij haar lippen kon lezen. 'Je zult geen pijn hoeven lijden, Daff. Vertrouw me maar.' Ze wilde hem vragen waarom, maar ze kon zich er niet langer tegen verzetten, de woorden klonken niet meer goed. Zelfs niet in haar eigen oren. Ze liet toe dat hij haar kuste en omhelsde, en een poosje later droeg hij haar naar haar slaapkamer. Ze gingen op haar bed liggen en vreeën tot het alweer licht begon te worden. De volgende morgen stonden ze samen op, en hij maakte koffie en roosterde brood voor haar, en ze stonden samen onder de douche en kusten en lachten, en Daphne kon zich niet meer herinneren waarom ze zo lang en zo hard had gevochten om alleen te blijven.

En toen Barbara om vijf uur van Tom naar huis kwam om met Daphne naar de studio te gaan, trof ze tot haar schrik Justin in de keuken aan in zijn witte spijkerbroek en op blote voeten.

'Heb je een leuke nacht gehad, Barb?' Hij keek haar strak aan terwijl ze daar stonden. Ze voelde een instinctieve neiging om Daphne tegen hem te beschermen, maar ze wist dat het daar nu te laat voor was.

'Ja, heel leuk, dank je.' Maar in haar ogen was te lezen wat ze dacht en hij begreep het.

Om kwart over vijf stapten ze alle drie in Daphnes limousine en reden naar de studio. Justin acteerde schitterend, en toen iedereen ging lunchen, glipten ze vlug weg naar zijn kleedkamer en vreeën daar tot twee uur, toen iedereen terugkwam op de set om aan de film te werken.

29

Op een filmset werken is net zoiets als een hele zomer vastzitten in een liftcabine; je kunt geen geheimen hebben voor elkaar. Binnen een week wist iedereen op de set dat Daphne en Justin een verhouding hadden en alleen Howard durfde er iets over te zeggen, op een ochtend terwijl ze koffie dronken en een donut aten.

'Zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd. Het zijn allemaal net kinderen. Verwende kinderen.' Maar Daphne was al helemaal in de ban van Justin.

Hij liet haar op de set bloemen bezorgen, bakte midden in de nacht koekjes voor haar in haar keuken, kocht talloze kleine, attente cadeautjes voor haar en vree met haar wanneer en waar het maar kon. 's Avonds lagen ze naast haar zwembad en hij droeg gedichten voor die hij als kind had geleerd, en vertelde haar grappige verhalen over het maken van andere films, waar ze tranen om lachte.

De film zelf schoot goed op; ze lagen ver voor op schema, tot Howards grote vreugde, en er waren weinig problemen op de set. Daphne had in de laatste drie weken meer geleerd over het maken van een film dan ze in het hele jaar had gehoopt te leren.

'En wanneer we klaar zijn met deze film, liefste, maken we er nog een, en nog een... en nog een... We vormen een onverslaanbaar span, meisje.' En ze was geneigd het met hem eens te zijn. Het enige vervelende van hun verhouding was dat ze wist dat Barbara hem niet mocht, en dit veroorzaakte een spanning tussen hen die haar voortdurend belastte. Barbara probeerde er niets over te zeggen, maar het bleek duidelijk uit alles wat ze niet zei. In de avond, bij Tom thuis, praatte ze er met hem over en hij probeerde haar te kalmeren, maar dat hielp niet.

'Ze is een volwassen vrouw, Barb. En ze heeft veel mensenkennis. Dat heb je zelf gezegd. Waarom blijf je er niet gewoon buiten? Wij hebben ons leven, laat haar het hare hebben.'

'Haar mensenkennis laat het in dit geval afweten. Die kerel wil haar alleen gebruiken, Tom. Dat weet ik gewoon.'

'Nee, je weet het niet, je vermoedt het. Je hebt er geen bewijs voor.'

'Praat niet zo als een advocaat.'

'Praat jij dan niet alsof je haar moeder bent.' Hij probeerde haar met een kus tot zwijgen te brengen, maar hij kon haar angsten niet wegnemen. Ze was doodsbang dat Justin Daphne gebruikte. Er was iets waardoor ze hem niet vertrouwde maar ze wist niet precies wat dat was. Hij was zo ongeveer bij Daphne ingetrokken en hij was voortdurend bij haar, op de set, in huis, als ze ergens gingen eten, op feesten. Het was een nieuw leven voor Daphne en ze leek ervan te genieten, maar toch straalden haar ogen geen volkomen gelukzaligheid uit. De voorafgaande jaren hadden hun stempel op haar gedrukt. En ze was ongelukkig over het feit dat ze te weinig contact met Andrew had. Ze schreef hem nog elke dag, maar er scheen geen pauze in het opnameschema te zijn ingelast waarin ze terug kon gaan om hem op te zoeken of hem over kon laten komen. En er waren lange tussenpozen tussen haar telefoontjes naar Matthew op de school. Het leek of ze nu nooit genoeg tijd had om hem op te bellen. Het leek alsof Justin, elke keer dat ze tegen hem zei dat ze ging bellen, haar afleidde met een kus, een liefkozing of een probleem.

Op een avond lukte het Matthew eindelijk haar thuis te treffen. 'Heeft Hollywood je hart veroverd, Miss Fields, of heb je het gewoon te druk om te bellen?' Ze had zich schuldig gevoeld toen hij haar belde, en heel even was ze bang dat er iets met haar zoontje was gebeurd.

'Is alles goed met Andrew?' Haar hart bonsde, maar hij stelde haar snel gerust.

'Hij maakt het prima. Maar ik moet toegeven dat ik me wel een beetje eenzaam begin te voelen. Hoe gaat het met de film?'

'Heel goed. Fantastisch zelfs.' Maar hij hoorde ook iets anders in haar stem, al wist hij niet wat het precies was. Er was een soort afstand tussen hen die er eerst niet was geweest, en hij merkte dat hij zich bezorgd afvroeg wat dat was. Misschien was het alleen de film, maar dat geloofde hij niet echt. En toen hij haar nog een keer belde, had Justin de telefoon aangenomen.

'Welke school?' Justins stem klonk vaag. Hij was bezig met de tekst voor de volgende dag en Daphne zat in bad.

'Ho-wat?'

'Howarth. Zij weet wel wat het is.' Hij had al spijt dat hij haar had opgebeld.

'O, ja.' Justin herinnerde het zich opeens weer. 'Haar zoontje. Maar goed, ze kan niet aan de telefoon komen. Ze zit in bad.' Matthew kromp innerlijk in elkaar. Dus dat was de reden van haar afstandelijkheid en van het feit dat ze niet gebeld had. Er was een man in haar leven. Dat deed hem verdriet, maar hij hoopte dat het tenminste een aardige man was. Ze verdiende een geweldig iemand omdat ze zelf geweldig was. 'Kan ik een boodschap overbrengen?'

'Als u tegen haar wilt zeggen dat het goed gaat met haar zoontje.'

'Dat zal ik doen.' Hij hing op en keek vervolgens op zijn horloge. Het was halftwaalf in New Hampshire. Dat was wel een rare tijd om te bellen. Hij liep naar de badkamer en zei tegen Daphne dat iemand haar had gebeld van de school van haar zoontje. 'Hij zei dat ik moest zeggen dat het goed gaat met je zoon.' Vervolgens keek hij haar bevreemd aan. 'Hij belt wel erg laat. Wie is dat?'

'Matthew Dane. De directeur.' Maar ze had een spijtige uitdrukking in haar ogen, alsof ze het jammer vond dat Justin de telefoon had aangenomen. Toen begon hij plotseling te lachen en ging op de rand van de badkuip zitten.

'Ga me nou niet vertellen dat mijn kleine Vestaalse maagd een verhouding had met het hoofd van de school van haar kind.' Hij scheen het een grappig idee te vinden en ze keek hem geërgerd aan.

'Nee, dat ga ik je niet vertellen, Justin, want het is niet waar. We zijn toevallig gewoon vrienden.'

'Wat voor soort vrienden?'

'Vrienden die met elkaar praten. Zoals jij en ik geweest zouden zijn als jij een beetje verstandig was geweest.' Haar stem kreeg een zachtere klank. 'Hij is een aardige man en hij heeft veel voor Andrew gedaan.'

'O jezus, al die lui die op kostscholen werken zijn mafketels, Daff. Wist je dat niet? Hij is waarschijnlijk verliefd op het kontje van je zoon.'

Plotseling was er woede in haar ogen. 'Dat is een walgelijke opmerking en je weet hier niets van. Dit is een bijzondere school en de mensen daar zijn absoluut fantastisch met die kinderen.'

'Dat zal wel.' Hij leek niet overtuigd. Opeens keek hij haar aan met een onuitgesproken vraag. 'Hoe bedoel je, een "bijzondere" school? Is er iets met hem aan de hand?' Hij herinnerde zich opeens dat ze had gezegd dat ze Andrew daar had moeten achterlaten, dat ze geen keus had gehad. Een gevoel van afgrijzen overspoelde hem toen hij zich afvroeg of haar zoon soms achterlijk was, en zij keek naar zijn ogen, alsof ze probeerde te schatten in hoeverre ze hem kon vertrouwen.

'Ja, er is iets met hem aan de hand. Andrew is doof geboren. Hij zit op een dovenschool in New Hampshire.'

'Jezus christus. Dat heb je me nooit verteld.'

'Ik praat er gewoonlijk niet over.' Ze zag er bedroefd uit, zittend in het bad.

'Waarom niet, Daff?'

'Omdat het mijn zaak is, die verder niemand iets aangaat.' Ze keek bijna uitdagend terwijl ze daar zat. 'Dat moet klote zijn, een doof kind hebben.'

'Dat is het niet.' Toen ze naar zijn ogen keek, wist ze dat hij het niet begreep, maar als hij werkelijk iets om haar gaf, zou hij het leren begrijpen. 'Hij is een fantastisch joch en hij is bezig alles te leren wat hij nodig heeft om in een normale wereld te functioneren.'

'Dat is fijn.' Maar hij wilde er blijkbaar niet meer over weten. Hij boog zich naar haar toe om haar te kussen en ging toen terug naar hun slaapkamer om verder te gaan met het lezen van zijn tekst.

Daphne kwam uit het bad, droogde zich af en ging Matthew bellen vanuit de televisiekamer. Toen hij opnam, verontschuldigde hij zich in alle toonaarden omdat hij had gebeld.

'Doe niet zo mal, Matt. Ik had je zelf wel gebeld, maar ik heb het zo verrekte druk gehad.' Ze legde niet uit wat Justin in haar huis deed en ze wist ook niet hoe ze het moest uitleggen, maar het was gênant dat hij had ontdekt dat hij er was geweest. En Justin had haar verteld dat hij had gezegd dat ze in bad zat, wat volgens haar niet de gepaste manier was om haar telefoontjes af te handelen. Stel je voor dat de pers belde. Maar daar scheen Justin niet bepaald mee te zitten. Hij was meer gewend door de pers te worden lastig gevallen dan zij en maakte zich veel minder druk over zijn reputatie. Die had hij al jaren geleden in diskrediet gebracht. 'Hoe gaat het met Andrew?'

'Heel goed.' Matthew gaf haar het laatste nieuws door, maar het gesprek had iets gedwongens en gaf geen van hen beiden de voldoening die ze er eerder in hadden gevonden. Ze vroeg zich af of ze alleen uit eenzaamheid zoveel met hem had gepraat en voelde zich plotseling schuldig omdat ze hem had gebruikt om haar eenzame nachten aan de West Coast te vullen. En nu was Justin er en alles was anders, maar toen ze ophing, had ze het gevoel dat ze iets verloren had.

'Heb je je vriend gebeld?' zei Justin plagend toen ze terugkwam in de slaapkamer.

'Ja. Het gaat heel goed met Andrew.' Haar ogen zeiden dat hij er niet verder op door moest gaan en hij was zo verstandig dat niet te doen. In plaats daarvan maakte hij zachtjes de handdoek los die ze om zich heen vasthield en liet zijn hand langzaam langs haar been en de binnenkant van haar dij omhooggaan. Vervolgens trok hij haar zacht naar zich toe en allebei vergaten ze haar telefoongesprek toen hij haar langzaam boven op zijn hunkerende lichaam trok en ze één werden. Maar nadat ze de liefde hadden bedreven en hij in slaap was gevallen en naast haar zacht lag te snurken, lag ze daar en dacht aan Matthew.

30

Het maken van Apache ging de volgende twee maanden onafgebroken door; het zag er niet naar uit dat er een onderbreking zou komen, maar eindelijk gaf Howard de hele crew vier dagen vrij om uit te rusten.

'Halleluja, meisje!' Justin vond het geweldig. 'Laten we een paar dagen naar Mexico gaan.' Maar Daphne had andere plannen.

'Dat gaat niet. Ik moet Andrew opzoeken. Ik heb hem al bijna drie maanden niet gezien.'

'Andrew? Ach, hou toch op. Die jongen kan best wachten. Toch?' Daphne keek ontsteld.

'Nee, dat kan hij niet. Ik wilde hem laten overkomen.' Haar stem klonk tegelijkertijd gekwetst en hard. Niets mocht tussen haar en Andrew komen. Zelfs Justin niet. En inmiddels verwachtte ze van hem dat hij belangstelling zou tonen voor haar zoon, maar dat deed hij niet. Er waren een aantal dingen die hem absoluut niet interesseerden, en kinderen waren daar een van. Hij was niet geïnteresseerd in de kinderen van wie dan ook, zelfs niet in die van haar. Toch was hun liefdesspel heerlijk en soms gebeurde het dat ze tot in de kleine uurtjes bleven praten, en dan wist ze zeker dat ze verliefd was. Maar ze had soms het gevoel dat hij alleen verliefd was op een deel van haar en dat er andere delen waren die hij helemaal niet kende. Vooral Andrew, die het belangrijkste deel van haar leven was. 'Justin, wat denk je? Wil je hem leren kennen?' Als ze hem betrok in haar plannen, zou hij misschien wel goed reageren.

'Misschien. Maar eerlijk gezegd, meisje, heb ik de rust nodig en naar mijn ervaring zijn kinderen niet erg rustgevend.' Het klonk niet verontschuldigend en ook niet enthousiast. En zelf was ze er ook niet zeker van of het verstandig was om Andrew per vliegtuig te laten overkomen. Het was een lange reis voor maar vier dagen. Uiteindelijk belde ze Matt om te vragen wat hij ervan vond. 'Ik zal eerlijk zijn, Daff. Ik vind het een erg verre reis om maar vier dagen bij je te zijn. Voor een kind van zijn leeftijd.'

Daphne had dat ook bedacht. Ze had alleen gewild dat hij kennismaakte met Justin, maar misschien was het daarvoor nog te vroeg. Misschien waren ze er allebei nog niet aan toe. Misschien zou het het beste zijn Justin deze vier dagen zijn eigen gang te laten gaan. Ze konden best vier dagen zonder elkaar leven en dan kon ze Andrew voor zichzelf hebben. Dat vooruitzicht beviel haar wel, maar ze was toch teleurgesteld in Justin.

'Ik denk dat je gelijk hebt, Matt. Ik vlieg naar New York en kom met de auto naar jullie toe.'

'Dat is gekkenwerk.' Ze was verbijsterd. Ze had hem drie maanden niet gezien. Maar hij begreep meteen waarom ze niets zei en begon te lachen. 'Ik bedoel niet dat je hierheen komt vliegen. Ik bedoel dat je naar New York zou vliegen en hierheen rijden. Vlieg naar Boston, dan kom ik je afhalen.'

'Dat kan ik je niet aandoen. Je hebt daar genoeg te doen zonder mij rond te hoeven rijden.'

'En jij hebt de afgelopen vijf maanden praktisch non-stop gewerkt. Mag ik een vriendin geen gunst bewijzen?' Ze moest toegeven dat het voor haar wel een stuk gemakkelijker zou zijn, maar het leek niet eerlijk. Matthew dacht altijd aan haar. 'Ik meen het. Het is helemaal geen moeite.' Ze wist dat het wel moeite was, maar het aanbod was roerend.

'Dan zeg ik ja.' Ze bekeek het vluchtrooster dat ze al van de luchtvaartmaatschappij had gekregen, vertelde hem met welke vlucht ze de volgende dag zou komen, en ging naar de slaapkamer om haar spullen in te pakken. Ze vond het opeens opwindend dat ze hen allebei zou zien en ze popelde om Andrew weer in haar armen te kunnen nemen. Ze glimlachte stralend toen ze de slaapkamer binnenkwam en Justin keek naar haar met zijn sexy, jongensachtige lach.

'Je bent echt dol op dat joch, hè Daphne?'

'Ja, dat klopt.' Ze ging naast hem op het bed zitten en kuste hem zacht in zijn handpalm voor ze opkeek. 'Ik zou graag willen dat je hem ook leerde kennen.'

'Dat komt nog weleens,' en dan na even zwijgen: 'Kan hij praten?'

Ze knikte. 'Ja. Niet altijd duidelijk, maar meestal wel.' Ze zag een uitdrukking in Justins ogen die haar verontrustte, maar ze moest het toch vragen. 'Ben je daar bang voor? Met een doof kind om te gaan, bedoel ik?'

'Niet bang. Ik heb alleen eigenlijk niks met kinderen, of ze nou normaal zijn of abnormaal.'

'Hij is niet abnormaal. Hij is doof.'

'Dat komt op hetzelfde neer.' Ze had hem wel een klap willen geven, maar ze hield zich in.

'Ik laat hem in de herfst overkomen, wanneer we de film afmaken. Dan zul je hem leren kennen.'

'Dat lijkt me een goed idee.' Omdat dat nog drie maanden zou duren? Het beviel haar niet hoe hij reageerde in verband met het kind, maar er waren zoveel andere dingen aan hem die haar wel bevielen. En als hij Andrew eenmaal kende, dacht ze dat zijn terughoudendheid wel zou verdwijnen. Het was moeilijk Andrew te weerstaan, doof of niet.

'Wat ga je doen terwijl ik weg ben?' Ze hadden de rust nodig, hij nog het allermeest, en ze keek hem met een warme glimlach aan.

'Weet ik niet. Ik wilde met jou naar Mexico.' Hij streelde de binnenkant van haar dij. 'Weet je zeker dat ik je niet van gedachten kan laten veranderen?' Ze glimlachte. Hij begreep het echt niet, en ze schudde haar hoofd.

'Nee, geen schijn van kans. Zelfs niet als je dat doet.'

'Het moet wel een geweldig joch zijn.'

'Dat is hij ook.'

'Nou, zeg dan maar tegen hem dat ik zijn moeder helemaal te gek vind.'

'Dat zal ik doen.' Maar ze wist dat ze hem nog niets over Justin zou vertellen. Hij zou het niet begrijpen. En in Andrews ogen was ze van hem; dat was ze altijd geweest en dat zou ze altijd zijn. 'Blijf jij hier, lief?'

'Ik weet het nog niet. Misschien ga ik een paar dagen naar San Francisco, bij vrienden logeren.'

'Laat me weten waar je bent, zodat ik je kan bellen.' Ze waren in bijna drie maanden geen dag, geen uur zonder elkaar geweest en plotseling kreeg ze een treurig gevoel bij de gedachte dat ze zo ver bij hem vandaan zou zijn.

'Ik zal je missen, meneer.'

'Ik zal jou ook missen, Daff.' Hij nam haar in zijn armen en ze vreeën tot het bijna licht werd, en toen kon ze nog een paar uurtjes slapen voor ze op moest staan om haar vliegtuig te halen.

Daphne ging alleen in de limousine naar het vliegveld; Barbara was bij Tom, en Justin zei dat hij dingen te doen had. Iedereen van de cast en de crew maakte zoveel mogelijk gebruik van elk kostbaar uur van de vier dagen. Ze ging om tien uur aan boord van het vliegtuig en verwachtte om zeven uur 's avonds plaatselijke tijd in Boston te zijn.

Het vliegtuig landde volgens schema. Daphne was bij de eersten die eruit kwamen en ze keek om zich heen of ze Matthew zag. Eerst zag ze hem niet, maar toen kreeg ze hem in het oog. Hij stond zes meter van haar af en speurde met zijn donkere ogen de menigte af. Plotseling ontmoetten hun ogen elkaar en bleven elkaar aankijken, en ze voelde een vreemde trekking aan haar hart, die ze niet begreep. In zes korte maanden was hij haar vriend geworden, grotendeels via de telefoon, maar nu besefte ze plotseling hoe blij ze was hem te zien. Een warme glimlach deed zijn ogen oplichten en hij kwam langzaam op haar toe lopen.

'Hallo, Daff. Hoe was je vlucht?'

'Hij duurde te lang.' En toen stak ze, zonder te weten waarom, haar armen omhoog en omhelsde hem. 'Bedankt dat je gekomen bent, Matt.' Er was even een moeizaam moment tussen hen.

'Je ziet er fantastisch uit.' Hij merkte ook op dat ze er erg mager uitzag. Ze had te hard gewerkt en dat was te zien, maar ze zag er ook heel gelukkig uit. Er was een lach in haar ogen, en nog iets. Iets dat hem nu verontrustte. Er was iets anders aan haar dan er was geweest, vrouwelijker misschien, meer uitgesproken sexy. En zijn gedachten gingen meteen naar de mannenstem die de telefoon had aangenomen. Hij probeerde het uit zijn hoofd te zetten, maar dat lukte niet. Intussen gingen ze haar bagage ophalen. 'Wat heb je daarginds nog meer gedaan, behalve werken?' Ze zag er mooier uit dan ooit en iets in hem wilde weten hoe dat kwam, ook al wist hij dat hij niet het recht had om dat te weten. Ze keek hem aan en glimlachte, in het besef van het isolement waarin hij leefde in New Hampshire en van de manier waarop hij opging in zijn werk. Er had een paar keer iets in de krant gestaan over haar en Justin, maar hij had het kennelijk niet gelezen. Ze kende Matthew goed genoeg om te weten dat hij niet lollig probeerde te doen.

Ze glimlachte weer toen hij haar tas oppakte. Haar ogen keken hem plagend aan en hij bleef staan en keek in haar gezicht. 'Wat kijk je vreselijk ernstig, Matt.' Ze wilde hem niet uitleggen hoe het zat met Justin.

'Ik ben gewoon blij je te zien, Daff... Ik weet niet goed wat ik moet zeggen...' Haar ogen gingen zacht over zijn gezicht en ze knikte.

'Vertel me hoe het met Andrew is.' Ze voelde de vragen in zijn ogen en ze wilde er geen antwoord op geven. Haar leven in Californië stond hier helemaal buiten. Dit was een ander leven voor haar. Een leven dat ze deelde met haar zoon. De wereld van Justin Wakefield leek meer dan tienduizend kilometer ver weg en op een bepaalde manier had ze hier het gevoel dat ze thuiskwam. Ze was alleen thuisgekomen, en ze wilde ervan genieten.

Terwijl ze het vliegveld verlieten en op weg gingen naar het noorden, vertelde Matthew haar over de veranderingen op de school, de twee nieuwe mensen die er waren komen werken, de uitstapjes die ze hadden gemaakt en de kampeertocht in juli die ze met de hele school gingen maken. Wat had ze daar graag bij willen zijn.

Ze zuchtte terwijl ze naast hem in de auto zat. 'Ik heb het gevoel alsof ik daar al een eeuwigheid zit, Matt.' Hij wilde tegen haar zeggen dat hij dat gevoel ook had, maar het leek niet op zijn plaats.

'Hoeveel langer zal het nog zijn, denk je?'

'Ik wou dat ik het wist. Nog drie maanden, misschien zes. Het is tot nu toe betrekkelijk vlot gegaan. Maar iedereen zegt dat je er altijd op moet rekenen dat het uitloopt. Howard vindt het vervelend als dat gebeurt, iedereen vindt het vervelend, maar er is niets aan te doen, en ik denk dat er vroeg of laat wel een probleem zal opdoemen. Maar met Kerstmis ben ik zeker weer thuis.'

Hij knikte, met teleurstelling in zijn ogen. 'Dan zal ik bijna weg zijn. De nieuwe directeur uit Londen zal mijn functie per 1 januari overnemen.'

'Denk je niet dat je blijft, Matt?'

'Nee. Howarth is een geweldige school, maar ik wil terug naar de school in New York, want,' met een scheef lachje, 'ik weet eigenlijk niet of het buitenleven iets voor mij is. Soms denk ik dat ik daar stapelgek word.' Ze lachte en keek naar zijn gezicht. Het was een sterk, knap gezicht, heel anders dan de gouden schoonheid van Justin, maar Matt had een eigen schoonheid, iets ruigs en degelijks dat hem meer tot een man maakte dan tot een idool. 'Ik weet wat je bedoelt. Toen ik daar een jaar woonde, gebeurde het wel dat ik zelfs het vuil en het lawaai van New York miste...' Toen dacht ze aan John en er kwam een vage blik in haar ogen.

'Nou, ik zal je vertellen wat ik mis.' Hij toonde zijn stralende glimlach. 'Ik mis alle mogelijkheden die we in New York voor de kinderen hebben. De musea, het ballet...' Zijn stem werd zacht. 'Mijn geschifte zus.'

'Hoe gaat het met haar?'

'Met Martha? Heel goed. De tweeling is vorige week vijftien geworden en ze hebben allebei voor hun verjaardag een stereo-installatie gekregen. Ze zegt dat ze nu eens echt blij is dat ze doof is. Ze kan de meubels voelen trillen wanneer ze hun muziek draaien en Jack zegt dat hij er gek van wordt.' Daphne glimlachte; ze hoopte dat ze dit probleem ooit met Andrew zou hebben. 'Ik wil nog steeds dat je haar een keer ontmoet, wanneer je tijd hebt.' Beiden vroegen zich stilzwijgend af wanneer dat zou zijn. Op dit moment leek het alsof het nooit zou gebeuren. Nu vertelde hij haar dat mevrouw Curtis soms op de school op bezoek kwam; het ging goed met haar en ze vroeg altijd of hij Daphne de groeten wilde doen.

'Ik wou dat ik deze keer tijd had om naar haar toe te gaan, maar ik heb maar vier dagen.' Hij voelde dat de moed hem weer in de schoenen zonk.

De rit scheen al pratend voorbij te vliegen en kort na negenen kwamen ze bij de school aan. Ze wist dat Andrew nu al in bed zou liggen, maar ze wilde toch naar hem toe, alleen om zijn gezicht te zien, hem een kus op zijn wang te geven en zijn haar aan te raken. Ze holde naar binnen en rende de trap op. Hij lag in zijn bed vast te slapen en ze bleef een hele tijd in zijn kamer naar hem staan kijken. Het duurde lang voor ze merkte dat Matt in de deuropening stond. Ze glimlachte en bukte zich om Andrew op de wang te kussen. Hij bewoog even maar werd niet wakker, en ze ging naar beneden, gevolgd door Matthew. 'Hij ziet er fantastisch uit. Volgens mij is hij gegroeid.'

'Dat is hij zeker. En je zou hem moeten zien fietsen, op de fiets die je hem hebt gestuurd.' Ze glimlachte en keek op naar Matt.

'Ik heb het gevoel dat ik vreselijk veel mis.'

'Het zal niet zo heel lang duren, Daff...' Hun ogen ontmoetten elkaar en bleven elkaar aankijken, en plotseling leek Justin Wakefield niet meer echt te bestaan. Hij leek thuis te horen in een verre droom. Het was Matthew die werkelijk leek te bestaan, nu hij voor haar stond.

Opeens keek Matthew haar onderzoekend aan en kon, ondanks al zijn goede voornemens, niet laten het te vragen. 'Er is daarginds iemand in je leven die belangrijk voor je is, hè?' Ze aarzelde en hij voelde zijn hart bonzen, en toen knikte ze langzaam.

'Ja. Er is iemand.'

Een klein kind in hem wilde huilen, maar in zijn ogen was niets te zien behalve betrokkenheid bij haar. 'Ik ben blij voor je. Dat had je nodig.'

'Dat zal wel, denk ik.' Maar nu wilde ze hem vertellen van haar zorg om Justin en Andrew. Stel dat Justin een niet-horend kind niet zou kunnen accepteren? Maar ze durfde het niet te vragen. Het leek op de een of andere manier dat ze het niet aan hem kón vragen. Ze keek Matthew weer in de ogen. 'Het verandert hier niets, Matt.' Hij vroeg zich af wat dat betekende, maar knikte alleen en opende de deur van de kleine zitkamer die hij van mevrouw Curtis had geërfd.

'Heb je tijd voor een kop koffie of wil je dat ik je nu naar het hotel breng?'

'Nee. Ik ben klaarwakker.' Ze keek met een glimlach op haar horloge. 'Het is voor mij pas zeven uur.' Maar in New Hampshire was het al tien uur en het was heel stil in de school, want iedereen was al naar bed. 'Ik drink graag een kop koffie met je. Het is fijn niet alleen door de telefoon met je te praten.' Hij lachte naar haar terwijl hij haar een kop inschonk uit de pot die altijd opstond, en hij vroeg zich af hoe serieus die verhouding in Californië was en of het een goede man was. Dat hoopte hij wel, hij hoopte het van harte, meer dan ze ooit zou weten. Hij gaf haar de kop koffie aan en ze gingen zitten. Hij bleef haar gezicht afspeuren naar onuitgesproken antwoorden.

Nu vertelde ze hem over het maken van de film, de scènes die ze al opgenomen hadden, de delen die nog gemaakt moesten worden wanneer ze terugging. 'Ik geloof dat we volgende maand naar Wyoming gaan.' De lokatie die ze hadden uitgekozen was Jackson Hole, een plaats die Matthew altijd graag had willen bezoeken.

'Ik benijd je erom.' Hij zei het met een trage, ontspannen glimlach, met zijn lange benen uitgestrekt naar het haardvuur. 'Ik heb gehoord dat het er erg mooi is.'

'Dat heb ik ook gehoord.' Maar ze dacht niet aan de film terwijl ze zaten te praten, en zelfs niet aan Justin. Ze vroeg zich af of dat kwam doordat ze nu zo dicht bij Andrew was. Het was een verademing niet ruim vierduizend kilometer van hem af te zitten, maar vlak onder zijn slaapkamer. Maar misschien kwam het helemaal niet door Andrew. Het was vreemd hoe Matthew hem uit haar hoofd verdreef; ze begreep het eigenlijk niet, maar deze man had iets over zich dat haar omringde met een gevoel van veiligheid; ze voelde zich prettig en op haar gemak, en hij straalde een soort warmte uit die haar rustig maakte. Ze voelde zich niet gespannen, moe of overwerkt, ze voelde zich alleen vredig en gelukkig terwijl ze zo bij het vuur zaten. Misschien voelde ze zich daarom nu zo tevreden en zo gelukkig. 'En jij, Matt? Ga jij deze zomer nog weg?'

'Dat denk ik niet. Misschien ga ik een paar dagen naar Martha en Jack in Lake George. Maar ik weet niet of ik hier wel weg kan.' Hij keek haar met een spijtige glimlach aan en veegde een lok donker haar uit zijn gezicht. 'En ik weet niet eens of ik wel weg wil. Ik maak me altijd zorgen wanneer ik bij de kinderen weg ben. Mevrouw Curtis heeft gezegd dat ze wel een paar dagen voor me wil invallen als ik weg wil, maar ik wil haar niet lastig vallen.'

'Toch moet je dat doen. Jij hebt ook je rust nodig.' Nu zag ze dat zijn ogen vermoeider stonden dan toen ze was weggegaan en dat er nieuwe rimpels waren die er eerst niet waren geweest. Hij zag er jong uit, maar wel als een volwassen man met verantwoordelijkheidsgevoel. Dat was iets wat haar aan hem beviel. Hij had niet de gladde, volmaakte schoonheid van Justin, maar soms ging het vervelen almaar naar dat prachtige gezicht te staren. Het was verbluffend hoe schitterend die man er dag in dag uit kon uitzien. Zijn uiterlijke verschijning was als een land waar het nooit regende of sneeuwde, waar altijd stralende zonneschijn was. 'Het is moeilijk te geloven dat je hier al zes maanden bent, Matt.' En nog moeilijker te geloven wat er in die tijd allemaal in haar leven was gebeurd.

Maar Matthew lachte zacht. 'Soms lijkt het eerder zes jaar.'

Zij lachte ook. 'Zo voel ik me ook na veertien uur op de set.'

'Hoe houdt Barbara zich?' Ze hadden elkaar nooit ontmoet, maar hij had het gevoel dat hij haar kende uit Daphnes verhalen. Nu vertelde ze hem over haar romance met Tom. 'Zit het erin dat ze met hem trouwt en daar blijft? Dat zou voor jou een hele slag zijn.' Hij wist hoeveel steun Daphne aan haar had, en jarenlang had gehad. 'Ik weet niet of het al zover is.' Maar het was een mogelijkheid waaraan zij ook al had gedacht.

Nu vroeg hij plotseling: 'En jij?'

Daphne keek verbaasd op van die vraag, maar toen begreep ze wat hij bedoelde. Ze wist niet goed wat ze moest antwoorden. Ze keek Matthew nadenkend aan. 'Ik weet het niet, Matt.' Zijn hart beefde bij haar woorden. 'Ik... het is moeilijk uit te leggen.' Ze wist niet altijd wat ze precies voor Justin voelde. Ze hield van hem, tot op zekere hoogte, maar er was nog steeds veel aan hem waar ze niet van hield. Hoewel ze elke dag en ieder uur samen waren, had ze het gevoel dat er ongeopende deuren waren die ze nog moest ontdekken, en dan was er de kwestie van zijn gebrek aan belangstelling voor Andrew. Ze besloot het aan Matt te vertellen; misschien kon hij haar helpen er beter mee om te gaan. 'Ik ben niet zeker van hem, Matt. Hij is er niet erg in geïnteresseerd Andrew te leren kennen.'

'Gun hem tijd. Weet hij dat hij doof is?' Ze knikte, nog steeds met een nadenkende uitdrukking op haar gezicht. 'Wat vindt hij daarvan?'

'Hij zal het niet toegeven, maar volgens mij vindt hij het eng, en het gevolg is dat hij maar doet alsof Andrew niet bestaat; hij vergeet zijn naam en doet net alsof hij er niet is...' Haar stem stierf weg en Matthew schudde zijn hoofd.

'Dat kan natuurlijk niet, Daff. Andrew is zo belangrijk voor jou dat de man in je leven hem niet zal kunnen negeren.' Hij wilde haar geven waar ze recht op had, haar zo goed mogelijk van advies dienen. 'Heb je hem daarom deze keer niet laten overkomen en ben je daarom zelf hierheen komen vliegen?'

'Onder andere, en ook omdat ik denk dat het voor Andrew te zwaar zou zijn om in vier dagen heen en weer te reizen.' Dat had Matt zelf door de telefoon gezegd. 'Maar het was ook om Justin.' Nu keek Matthew opeens geschokt. Het zou toch niet waar zijn? Maar het klopte natuurlijk wel. Hij voelde hoe de moed hem in de schoenen zonk toen hij het vroeg.

'Justin?'

Ze bloosde; het was gênant om toe te geven dat ze een verhouding had met de acteur die de hoofdrol speelde in haar film. Het klonk zo typisch Hollywoodachtig, zo onecht, maar het was meer dan dat, dat wist ze. Het was alleen zo gegaan: ze hadden elkaar daar ontmoet, ze hadden door de film de kans gekregen elkaar te leren kennen en daaruit was de romance gegroeid. 'Justin Wakefield.' Haar stem was zacht, haar ogen straalden in het licht van het vuur.

'Zo. Dat is een goeie vangst, Daff.' Hij ademde langzaam en diep in. Daar had hij nooit aan gedacht. Hij was ervan uitgegaan dat het een gewone sterveling was, niet de jonge god waar elke vrouw van droomde. 'Hoe is hij?'

Ze zat in het vuur te staren en zag Justins gezicht alsof hij bij hen in de kamer was. 'Mooi, natuurlijk. Heel erg mooi, en slim, en grappig, en soms erg aardig.' Toen keek ze weer naar Matthew, ze moest hem de waarheid vertellen. 'En volkomen op zichzelf gericht, vaak erg egoïstisch, zonder dat hij zich bewust is van de mensen om hem heen. Hij is tweeënveertig jaar oud en gedraagt zich soms meer als iemand van vijftien. Ik weet het niet, Matt, hij is een heerlijke man en soms maakt hij me erg gelukkig... en op andere momenten is het net of je tegen iemand praat die je niet hoort. Bijvoorbeeld wanneer ik tegen hem over Andrew praat, dan is hij gewoon niet thuis.' Daarom belde ze nog af en toe, om troost te vinden, om over haar zoon of over andere dingen te praten. Ze had daar vaak over gepiekerd, er waren delen van haar leven waar Justin helemaal niets mee te maken wilde hebben.

'Hij toont veel begrip wat mijn werk betreft, wat belangrijk voor me is, dat interesseert hem ook, maar in andere opzichten,' ze schudde haar hoofd, 'geeft hij gewoon niet thuis. Ik vraag me weleens af of het zo wel iets kan worden.' Ze zuchtte zacht. 'En ik moet toegeven dat ik het soms niet weet. Het grappige is dat Barbara en hij elkaar echt verafschuwen. Zij ziet een kant van hem die ik helemaal niet zie, een koele, lege, berekenende kant, die er volgens haar is; maar volgens mij legt ze hem verkeerd uit. Zij kent hem niet zo goed als ik hem ken. Hij is niet berekenend, hij kan alleen weleens onnadenkend zijn. Daar kun je een man niet om haten.'

'Nee, maar het zou weleens verrekte lastig kunnen zijn om mee te leven.'

'Ja, dat is mogelijk.' Ze moest er wel mee instemmen, maar toen glimlachte ze dromerig naar het vuur. 'Maar soms maakt hij me vreselijk gelukkig. Hij neemt al die akelige herinneringen weg, de pijn en de eenzaamheid waar ik zo lang mee heb geleefd.'

'Dan is dat het misschien allemaal waard.'

'Op dit moment denk ik dat het dat is.'

Hij knikte en zuchtte weer. 'Ik dacht wel dat er iemand was toen hij die keer de telefoon opnam toen ik belde.' Het was maar één keer gebeurd, maar hij had een voorgevoel gehad, en ze was niet het soort vrouw dat zich zomaar een keertje liet versieren. Als hij de telefoon opnam, deed hij dat omdat hij daar woonde en zij het niet erg vond dat de wereld het wist. 'Ik had alleen nooit gedacht dat híj het was.'

'Justin?' Hij knikte, en ze glimlachte. 'Gelukkig heeft de pers nog niet zoveel tijd aan ons besteed, af en toe een paar regels, maar niet veel. We zijn ook nergens geweest omdat we allemaal zo hard werken, maar binnenkort zullen ze er wel achter komen dat we samenwonen en dan komt het natuurlijk in alle kranten.' Het vooruitzicht stond haar zo te zien niet aan.

'Hoe vind je dat?'

'Ik ben er niet bepaald blij mee en mijn lezers zullen geschokt zijn, maar ik zal er toch een keer aan moeten.' Ze dachten allebei aan de Conroy Show waar ze maanden geleden in verschenen was, en ze keken elkaar aan. 'Ik wil het eigenlijk niet moeten uitleggen, zolang ik er nog niet zeker van ben.' Zeker waarvan? Hij dacht met ontzetting aan het antwoord op die vraag. Misschien zou ze met Justin trouwen en besluiten in Californië te blijven. Maar hij moest haar vertellen wat hij wist, omwille van Andrew; dat was tenslotte de rol die hij in haar leven speelde, ondanks de vriendschap die in de afgelopen zes maanden tussen hen was gegroeid.

'Voor als je besluit daar te blijven: er is een heel goede school voor Andrew in L.A.' Hij vertelde haar over die school en ze luisterde,' maar na een tijdje begon ze slaap te krijgen. Ze stond op.

'Ik ben nog niet zover, maar als ik zover ben, praat ik met je over die school.' Om de een of andere reden vond ze het een deprimerende gedachte. Ze was er nog niet aan toe over een huwelijk met Justin te denken en hij had ook nooit over trouwen gepraat, maar vroeg of laat zou het onderwerp aan de orde komen. Eens zou ze moeten beslissen of ze terug zou gaan naar New York of in L.A. zou blijven. 'Op dit moment moet ik alleen zorgen dat die film af komt. Daarna zal ik over mijn eigen leven gaan denken.'

'Doe wat het beste voor je is, Daff. En voor Andrew.' Zijn stem was zo bedroefd, zo vriendelijk, en plotseling vroeg ze zich af hoe het er met hem voorstond. Het was een paar keer gebeurd dat ze had gebeld en dat hij uit was, en toen had ze zich afgevraagd of hij een vrouw had leren kennen die hij aardig vond, maar dit leek niet het geschikte moment om dat te vragen. Hij liep met haar naar de auto en bracht haar naar het hotel. Ze hadden haar sleutel op de balie klaargelegd met een briefje om haar welkom te heten, en hij liet haar daar achter met een nadenkende glimlach in zijn ogen. 'Ik ben blij dat je hierheen bent komen vliegen om Andrew op te zoeken.'

'Ik ben daar ook blij om, Matt.' Ze zeiden welterusten en hij ging weg, en terwijl ze naar boven liep naar haar kamer, dacht ze na over hun gesprek en vroeg zich af waarom ze zich plotseling zo ongelukkig voelde over Justin. Waarom kon hij niet een beetje meer op Matt lijken? Waarom kon hij niet naar haar luisteren als ze over Andrew praatte? Maar misschien zou hij dat nog weleens gaan doen. Het was tenslotte Matts werk, zich betrokken te voelen bij kinderen zoals Andrew. Maar hij had nog meer te bieden, dat wist ze ook wel. Veel, veel meer.

31

Het bezoek bij Andrew ging razendsnel voorbij. Hij was dolblij dat ze bij hem was, en hij reed op zijn fiets voor haar, liet haar zijn tuintje zien, stelde haar voor aan zijn nieuwe vriendjes en schepte op over haar film. Ze maakten lange wandelingen in de zon en gingen na het avondeten weer naar buiten. Het waren heerlijke junidagen en ze voelde dat ze herleefde, alleen door bij hem te zijn. Het was alsof de geestkracht van haar ziel in de afgelopen drie maanden langzaam was weggelekt zonder dat ze het gemerkt had. Ze had het in Californië zo druk gehad met Justin en met de film. Maar nu wist ze weer hoe !| hard ze haar zoon nodig had en hoe belangrijk zij voor hem was. Hij vroeg haar nu telkens wanneer hij weer naar Californië mocht komen, wanneer zij thuis zou komen, wanneer ze samen konden zijn.

Hij was net naar binnen gegaan om na het avondeten in bad te gaan toen Matthew haar buiten vond. Ze zat op de gezellige, ouderwetse schommel naar de zonsondergang te kijken.

'Mag ik erbij komen zitten, Daff?' Ze zag er zo vredig en nadenkend uit; hij vond het vervelend haar te storen in haar gedachten. Maar hij had haar daar zien zitten en was onweerstaanbaar naar haar toe getrokken.

'Natuurlijk, Matt.' Glimlachend klopte ze op de zitplaats naast haar. 'Andrew is net naar binnen om in bad te gaan.'

'Dat weet ik. Ik kwam hem op de trap tegen en hij zei dat jij hier buiten zat.' Ze wisselden een lange, langzame glimlach en de zon verdween met een vurig vertoon achter een heuvel. 'Het heeft hem veel goed gedaan je te zien. Hij heeft je de laatste tijd weer meer nodig. Hij begint aandacht te krijgen voor de wereld buiten en daar ben jij voor hem een belangrijk deel van.'

'Het heeft mij ook goed gedaan.' Dat kon hij nu ook zien. De tobberige uitdrukking was weg uit haar ogen, en haar gezicht was ontspannen en gelukkig. Ze leek een klein meisje zoals ze op de schommel zat, in spijkerbroek en een oude trui, met haar lange, blonde haren uitgespreid over haar rug, en een lichtblauw lint in de kleur van haar ogen om het uit haar gezicht te houden. Maar toch zag hij ook bezorgdheid in haar ogen, bezorgdheid om Andrew. 'Ik heb het gevoel dat ik eigenlijk hier bij hem zou moeten zijn, Matt.'

'Dat kan nu niet. Dat begrijpt hij.'

'Begrijpt hij het? Ik weet niet eens of ik het wel altijd begrijp.'

'Je ziet er vandaag net uit als een klein meisje.' Zijn ogen waren zacht. 'Niemand zou vermoeden dat je een bestsellerauteur bent.' Of de minnares van een filmster die in de dromen van elke vrouw figureerde.

Ze keek Matthew tevreden aan. 'Hier ben ik alleen maar mezelf. En de moeder van Andrew.' Het was een belangrijk aspect van haar leven, dat wisten ze allebei. 'Ik ga proberen gauw terug te komen.'

'Hoe gauw is dat?'

'Hetzij kort voor of meteen na Wyoming; dat hangt af van wat Howard zegt.'

'Ik hoop dat het vóór Wyoming wordt.' Toen moest hij weer eerlijk tegen haar zijn, zoals hij bijna altijd was. 'Niet zozeer vanwege Andrew maar vanwege mezelf.' Toen keek ze diep in zijn ogen en voelde diep vanbinnen bij zichzelf iets bewegen. Ze wist nooit precies wat ze voor Matt voelde en of ze zichzelf mocht toestaan daarover na te denken. Ze voelde zich prettig bij de situatie zoals die was. Maar het was vreemd hoe belangrijk hij voor haar geworden was, hoe sterk ze de behoefte had te weten dat hij ergens was, dat ze met hem kon praten als het nodig was. Ze kon zich het leven zonder hem nu niet meer voorstellen, vooral vanwege Andrew, maar ook voor haarzelf. 'Je betekent heel veel voor me, Daphne.' Zijn stem klonk hees in de schemering en ze knikte, terwijl ze in zijn zachte, bruine ogen keek.

'Jij betekent ook veel voor mij.'

'Het is wel raar, hè? We hebben eigenlijk heel weinig tijd met elkaar doorgebracht. Wat gesprekken 's avonds bij het vuur, hier op school, en de uren aan de telefoon...' Zijn stem stierf weg.

'Misschien is dat genoeg. Ik heb het gevoel dat ik jou beter ken dan wie ook.' Dat was juist zo verbazingwekkend aan hem. Ze kende hem werkelijk. En ze wist dat hij haar ook kende zoals ze werkelijk was, met haar littekens en angsten en haar eigen schrikbeelden, en ook met al haar overwinningen en sterke kanten. Ze had aan hem meer van zichzelf laten zien dan aan iemand anders die ze ooit gekend had, zelfs Justin. Justin zag de grappige kant, de vrolijke kant, de stevige, sterke kant van haar wezen, maar hij wist niet wat Matthew wist, en ze was er niet zeker van dat ze hem al genoeg vertrouwde om het hem te laten weten. Maar ze wist wel dat ze Matthew vertrouwde, dat ze al haar geheimen en haar hele ziel aan hem kon toevertrouwen. En toch was Justin degene met wie ze leefde, degene die aan de andere kant van het reusachtige bed in Bel-Air sliep.

'Misschien zullen we ooit...' Matthew begon iets te zeggen en Daphne keek hem aan, geschrokken, bijna angstig. Toen veranderde hij van gedachten. 'We zullen meer tijd samen kunnen zijn.' Dat kon hij veilig zeggen, alleen leek er nu niets meer veilig. Ze begaven zich allebei op ongebaande paden en dat voelde ze wel. Ze keek naar hem, en hij boog zich opzij en kuste haar op de wang. 'Wees lief voor jezelf in Californië, Daphne. Wees gelukkig. Ik hoop dat het goed komt met je vriend. En als je mij nodig hebt, ik ben altijd hier.'

'Je weet niet hoeveel troost dat me geeft. Matt.' En dat meende ze. 'Ik weet dat ik altijd kan bellen als ik jou nodig heb.' Toen glimlachte ze. 'En als jij mij nodig hebt, moet je ook bellen.'

'Wat vindt je vriend daarvan?' Zijn ogen stonden maar een klein beetje bezorgd.

'Hij heeft me er een keer mee geplaagd.' Ze lachte, het leek nu zo'n onzin. 'Hij beschuldigde ons ervan dat we een verhouding met elkaar hadden, maar het scheen hem niet veel te doen. Hij heeft zelf nogal...' Ze zocht naar de goede woorden, ze wilde niet onaardig doen over Justin. 'Nogal een vrijgevochten leven geleid, zeg maar, tot hij mij leerde kennen. Ik geloof niet dat hij erg met het verleden zit.' Matthew voelde een steek van iets dat dicht bij teleurstelling kwam. 'Je hoeft echt nooit bang te zijn om mij op te bellen, Matt.'

'Dat zal ik niet zijn.' Hij glimlachte, maar had het gevoel of zijn hart uit zijn lijf was gescheurd. Nu gingen ze naar binnen en zij liep naar boven naar Andrew, en toen ze een uur later weer beneden kwam, kon Matthew de tranen in haar ogen zien.

'Goh, wat is het moeilijk om weer weg te gaan.' Ze glimlachte dapper naar hem en hij legde zijn arm om haar schouders. 'Ik kom gauw terug.'

'Daar rekenen we op. En je weet dat het best zal gaan met Andrew.' Ze knikte, en hij bracht haar een paar minuten later met de auto naar het hotelletje waar ze zich kon verkleden en haar bagage kon ophalen om terug te gaan naar het vliegveld. Ze had een taxi willen nemen naar Boston, maar daar wilde Matthew niet van horen. Hij bracht haar met de auto terug, zoals hij haar een paar dagen eerder naar New Hampshire had gebracht, en ze stonden nog even bij de gate; haar ogen waren strak op hem gevestigd en de zijne keken zoekend in de hare.

'Zorg goed voor mijn jongetje, Matt.' Het was een gefluisterde hartenkreet waarbij ze probeerde niet te gaan huilen, en toen liet hij alle voorzichtigheid varen en trok haar naar zich toe en hield haar langdurig tegen zich aan terwijl zij moed putte uit zijn kracht en zijn vriendschap. Ze zei niets meer tegen hem toen ze ging, maar toen ze in de deuropening van het vliegtuig stond, beduidde ze hem in gebarentaal: 'Ik hou van je.' Hij glimlachte breed en gebaarde terug, en toen verdween ze, terug naar L.A. en naar Justin. Toen Matthew terugliep naar zijn auto, hield hij zichzelf voor dat hij niet goed wijs was. Haar leven verschilde te veel van het zijne en dat zou altijd zo blijven. Hij was niets meer dan een leraar voor dove kinderen, en zij was Daphne Fields. Heel even haatte hij Justin Wakefield om alles wat hij was en om alles wat hijzelf niet was. Toen schoof hij met een zucht achter het stuur van zijn auto en reed naar huis, terwijl hij elke kilometer van de rit aan Daphne dacht.

32

Het vliegtuig landde om halftwee plaatselijke tijd in Los Angeles en Daphne werd met een schok wakker toen ze de grond raakten. Voor haar was het al halfvijf. En ze werd wakker met een zwaar, eenzaam gevoel; ze had gedroomd van Matt en Andrew, dat ze met hen in de tuin speelde op Howarth. Maar na de landing dwong ze zichzelf weer aan Justin te denken. Ze moest haar geest weer richten op het heden en op de nabije toekomst, anders kon ze niet doorgaan. Maar de herinneringen aan Andrew en Matthew leken bij haar te blijven. Ze lagen haar nog te vers in het geheugen en ze was er nog niet aan toe ze los te laten. Ze wilde eigenlijk nog niet terug zijn. En toch, hielp ze zichzelf herinneren, kwam ze nu thuis bij Justin en alle heerlijke gevoelens die ze in zijn armen ervoer. Ondanks dat was het vreemd dat ze het gevoel had alsof ze geen drie dagen, maar wel drie maanden was weggeweest. Haar twee levens lagen zo ver van elkaar af dat het moeilijk was zich in te denken dat ze die beide levens binnen één week kon leiden. En plotseling was het denken aan Justin alsof ze aan een vreemde dacht.

Ze had niet gezegd dat de limousine haar van het vliegveld moest komen halen, en ze had tegen Barbara gezegd dat ze zich geen zorgen moest maken, dat ze zelf wel thuis zou komen. Ze had Justin in deze drie dagen niet kunnen bereiken omdat ze de mensen bij wie hij in San Francisco logeerde niet kende. Maar terwijl ze in een taxi naar huis reed, wist ze dat ze over een paar uur allemaal weer bij elkaar zouden zijn. Het was inmiddels twee uur en om halfzes moest iedereen weer in de studio zijn. Toen ze door de voordeur naar binnen liep, besefte ze dat het niet eens de moeite was om te proberen nog twee uur te gaan slapen. Het dutje dat ze in het vliegtuig had gedaan, moest maar volstaan.

Het was donker in huis, afgezien van de lampen die elke avond automatisch gingen branden om te zorgen dat het huis er bewoond uitzag, ook als er niemand aanwezig was, en terwijl ze naar binnen liep, overviel haar de gedachte hoe vreemd alles eruitzag. Het leek het huis van een ander, niet het hare, en ze besefte weer eens hoe ver ze zichzelf in de wereld had gewaagd. Ze liep de woonkamer in en ging zitten, starend naar het zwembad dat verlicht in het donker lag, en vroeg zich af wanneer Justin thuis zou komen. Toen liep ze langzaam naar buiten en dacht erover even te gaan zwemmen. Ze keek omlaag en zag een ruim bemeten blauw-wit bovenstukje van een bikini, twee lege glazen en een champagnefles. Ze vroeg zich af wie die dingen daar had laten liggen, en of Barbara en Tom het zwembad hadden gebruikt terwijl zij weg was. Maar Tom had er zelf een, en toen ze het behaatje opraapte, zag ze dat het veel te groot was voor Barbara. Ze hield het even vast en haar hart begon te bonzen, maar toen schudde ze haar hoofd. Dat kon toch niet. Hij zou zoiets niet hier doen. Ze liet het op een stoel liggen en probeerde er verder niet aan te denken. Ze nam de glazen en de champagnefles mee naar de keuken en daar vond ze een witkanten blouse die over een van de keukenstoelen hing. Ze glimlachte ironisch, want ze voelde zich net als Goudhaartje in het verhaaltje van de drie beren. 'Wie heeft er in mijn zwembad gezwommen?... Wie heeft er in mijn bed geslapen?... Met die gedachte liep ze de slaapkamer in en daar vond ze hem, de jonge god. Hij lag languit in hun bed, in al zijn naakte schoonheid. Hij zag er nog niet half zo oud uit als hij was en terwijl ze daar stond bewonderde ze zijn schoonheid weer. Hij werd niet wakker. Misschien had hij een feestje gehad voor ze terugkwam en was hij te moe geweest om alle rommel op te ruimen. Ze voelde zich opeens schuldig om de gedachte die bij haar was opgekomen en vroeg zich af of haar verwarde gevoelens jegens Matthew ervoor zorgden dat ze het ergste over Justin wilde denken. Maar dat was verkeerd. Ze was verliefd op Justin, de jonge god. Terwijl ze met een zucht haar reiskleren uittrok, voelde ze een overweldigend verlangen naar hem. Ze ging naast hem op het bed liggen en bleef daar een tijd liggen, maar ze kon niet slapen en ze wilde hem niet wakker maken door te woelen. Uiteindelijk stond ze om vier uur op en zette een pot koffie, en een halfuur later kwam Barbara binnen.

'Welkom thuis.' Ze omhelsde Daphne hartelijk en keek haar met een brede glimlach aan. 'Hoe gaat het met onze knul?'

'In één woord geweldig. Je zou hem moeten zien op zijn fiets! Hij is weer gegroeid, en je moet de groeten van hem hebben.' Ze keek even bedroefd terwijl ze in de stoel ging zitten waar nog steeds de kanten blouse overheen hing. 'Het was vreselijk moeilijk om weg te gaan, Barb. Ik wou dat we niet zo verdomd hard werkten, zodat hij hier op bezoek kon komen. Maar aan de andere kant weet ik dat als ik keihard werk, ik eerder terug kan verhuizen naar New York. Het is een onoplosbaar dilemma eigenlijk.'

Barbara knikte, ze voelde wat Daphne doormaakte. 'Misschien voor of na Wyoming, Daff.'

'Dat heb ik ook tegen Matt gezegd.'

'Hoe was het met hem?' Barbara keek zoekend in haar ogen, maar daar zag ze niets wat ze er nog niet in had gezien: warmte, genegenheid, belangstelling, maar niets meer. Ze was tot Barbara's ongenoegen nog steeds verliefd op haar Griekse god.

'O, goed. Net zo aardig als altijd.' Ze zei verder niets en Barbara schonk koffie in voor hen beiden. Toen Daphne opstond, keek ze naar de stoel.

'Is die van jou?' Haar ogen stonden plotseling grimmig. 'Nee. Justin heeft hier zeker vrienden uitgenodigd om te zwemmen.' De stilte tussen hen scheen de hele ruimte te vullen. 'Zijn Tom en jij hier geweest?'

Barbara schudde haar hoofd. 'Ik ben hier elke dag geweest om de post op te halen. Je hebt gisteren twee cheques van Iris gekregen, maar verder was het allemaal reclamerommel en rekeningen.'

'Is het nieuwe contract nog niet gekomen?' Ze zou een nieuw contract krijgen bij Harbor voor een volgend boek. 'Nee. Ze zeiden dat we het niet eerder dan volgende week konden verwachten.'

'Het heeft geen haast, ik kan er toch niet aan beginnen voor we de film af hebben.' Barbara knikte weer en moest voor de zoveelste keer met zichzelf vechten. Tom had tegen haar gezegd dat ze haar mond moest houden wanneer Daphne terugkwam, maar elke keer dat ze aan Justin dacht, draaide haar maag zich om, en ze had tegen Tom gezegd dat ze die ellendeling niets verschuldigd was. 'Waarom vroeg je of wij hier waren geweest?' Barbara wendde haar ogen af en schonk Daphnes kop weer vol. 'Ik was benieuwd. Iemand heeft het zwembad gebruikt. Ik vond een paar wijnglazen en een lege champagnefles.' Ze zei niets over de beha.

'Dat moet je misschien maar aan Justin vragen.' Haar stem klonk ongewoon effen en Daphne keek naar haar op. Ze was te moe voor spelletjes.

'Is er iets wat ik zou moeten weten?' Haar hart begon weer te hameren. Het ging nu niet meer over Goudhaartje. Maar Barbara zei helemaal niets en bleef haar vriendin strak aankijken.

'Ik weet het niet.'

'Was hij hier? Ik dacht dat hij weg zou gaan.'

'Ik geloof dat hij hier is gebleven.' Maar ze drukte zich te vaag uit. Barbara zou het zeker geweten hebben als hij in L.A. was gebleven, vooral als ze dagelijks de post kwam halen.

'Barb...'

Ze hief afwerend haar hand op, terwijl ze weer tegen een opkomende golf opgekropte woede vocht. 'Vraag het niet aan mij, Daff.' En dan, met opeengeklemde kaken: 'Vraag het aan hem.'

'Wat moet ik precies vragen?'

Barbara hield het niet meer vol. Ze hield de blouse omhoog. 'Wat dit is... en die beha bij het zwembad,' dus Barbara had hem ook gezien, 'en het slipje in de hal...' Ze wilde nog doorgaan, maar Daphne stond op. Ze voelde dat haar knieën knikten.

'Dat is genoeg!'

'O ja? Hoeveel rottigheid ben je van plan van hem te accepteren, Daff? Ik was niet van plan iets te zeggen wanneer je terugkwam, Tom zei dat het mijn zaak niet was, maar dat is het wel,' de tranen sprongen haar in de ogen, 'omdat ik van je hou, verdomme. Je bent de beste vriendin die ik ooit heb gehad.' Ze ging even met haar rug naar Daphne toe staan en toen ze zich weer omdraaide en haar aankeek, stonden haar ogen somber. 'Daphne, hij had hier een vrouw in huis.' Er volgde een eindeloos lange stilte in de kamer; Daphne kon haar hart horen bonzen en de klok horen tikken, en toen keek ze Barbara aan met een uitdrukking in haar ogen die Barbara nog nooit had gezien.

'Ik zal dit afhandelen, maar ik wil één ding duidelijk maken. Het is goed dat je me dit verteld hebt, Barb. En ik weet wat je voelt. Maar dit is iets tussen Justin en mij. Ik knap dit zelf op. En wat er ook gebeurt, ik wil er niet meer met jou over praten. Begrijp je dat?'

'Ja. Het spijt me, Daff...' Haar tranen liepen nu over haar wangen, en Daphne ging naar haar toe en drukte haar even tegen zich aan.

'Het is goed, Barb. Waarom rijd jij niet vast in jouw auto naar de studio.' Het was bijna vijf uur en ze mocht van Tom in een van zijn auto's rijden. 'Dan zie ik je daar straks. En als ik te laat ben, zeg je maar dat ik net ben aangekomen met een vliegtuig van de oostkust.'

'Red je het wel?' Ze droogde haar ogen; Daphnes plotselinge kalmte verontrustte haar.

'Ik red het prima.' Ze keek Barbara veelbetekenend aan, en toen liep ze de keuken uit en sloot de deur van de slaapkamer achter zich. Ze liep naar het bed en raakte met een bevende hand Justins schouder aan. Hij rekte zich slaperig uit, deed zijn ogen half open, keek naar de klok en besefte toen dat ze in de kamer was.

'Hoi, schat. Je bent terug.'

'Ik ben terug.' Ze keek op hem neer en er was niets vriendelijks in haar stem of haar gezicht. Ze ging in een leunstoel tegenover het bed zitten omdat ze niet langer kon blijven staan, en staarde naar hem. 'Wat is hier precies gebeurd terwijl ik weg was?' Ze vatte de koe meteen bij de horens en hij ging rechtop zitten, nauwelijks verfomfaaid na een nacht slapen, en zijn ogen keken haar met een onschuldige, nieuwsgierige uitdrukking aan.

'Wat bedoel je? Hoe ging het trouwens met je zoontje?'

'Heel goed. Maar op dit moment ben ik meer in jou geïnteresseerd. Wat heb je hier uitgespookt?'

'Niets. Hoezo?' Hij rekte zich uit en geeuwde, en lachte uitnodigend terwijl hij zijn hand uitstak en over haar blote been streek. 'Ik heb je gemist, schat.'

'O ja? En die vrouw dan, die hier logeerde terwijl ik weg was? Ik kan haar één ding nageven, ze heeft enorme tieten. Mijn hoofd zou in haar beha passen.' Maar hoewel ze grappig deed, was ze niet in een vrolijke stemming. Haar ogen waren steenhard en ze duwde zijn hand weg van haar been.

'Ik heb hier wat vrienden gehad, dat is alles. Wat zou dat?' Opeens vroeg ze zich af of Barbara zich vergiste. Ze zou zich ellendig voelden als hij de waarheid sprak en vals beschuldigd was. Haar ogen weifelden even en toen zag ze een weggegooid condoom onder het bed liggen. Ze stak haar hand uit, raapte het op en hield het in de hoogte als een soort trofee.

'Wat is dit?'

'Ik zou het niet weten. Misschien heeft hier iemand geslapen.'

'Wil je beweren dat het niet van jou is?'

'Ach, zeur niet.' Hij stond op in al zijn pracht en haalde zijn hand door zijn gouden haar. 'Wat heb jij opeens? Ik ben hier vier dagen alleen en ik heb een stel vrienden uitgenodigd. Hoe zit het, Daff,' zijn ogen glinsterden vals, 'mag ik alleen van het zwembad gebruik maken als jij erbij bent?'

Er was geen andere manier om erachter te komen. 'Barbara zegt dat hier iemand logeerde.' Bij deze woorden schrok hij zichtbaar; hij had niet geweten dat ze in de buurt was. 'Dat kreng! Hoe kan ze in jezusnaam iets weten? Ze was niet eens hier.'

'Ze is elke dag mijn post komen ophalen.'

'Echt waar?' Zijn gezicht werd bleek. 'O, jezus.' Hij ging weer op het bed zitten en sloeg zijn handen voor zijn gezicht Hij zei een tijdlang niets, toen keek hij Daphne aan. 'Oké, oké. Ik ben een beetje gek geworden. Dat gebeurt soms met me wanneer ik zo hard gewerkt heb. Het betekent niets voor me, Daff... jezus christus... je moet nog veel leren over dit bedrijf... na een tijd word je er stapelgek van.' Maar het waren machteloze woorden, dat wist hij ook wel. Er viel niet veel te zeggen.

'Dat blijkt.' Zo gek dat je in mijn huis met iemand anders slaapt, in mijn bed.' Er kwamen tranen in haar ogen. 'Vind jij dat normaal?' Ze voelde zich bedrogen en gekwetst. Ze had eerder verdriet gehad, mensen verloren, maar dit had ze nog nooit meegemaakt... beha's die bij het zwembad waren blijven liggen... vlekken op de bank... condooms onder het bed... en dat allemaal in niet meer dan drie dagen tijd. 'Wat mankeert jou, verdomme?' Ze stond op en begon door de kamer te ijsberen. 'Kun je hem geen drie dagen in je broek houden? Is dat alles wat ik voor jou beteken? Een lijf dat tot je beschikking staat en wanneer ik er niet ben ga je maar met een ander naar bed?' Ze ging voor hem staan; haar ogen straalden woede uit en hij trok een bedroefd gezicht.

'Het spijt me vreselijk, Daff... ik wilde je niet...'

'Hoe kon je?' Ze begon te snikken. 'Hoe kon je...?' Ze had er geen woorden meer voor en ze ging snikkend voorover op het bed liggen, en hij streelde zacht over haar rug en haar haar. Ze wilde tegen hem zeggen dat hij kon oprotten, maar ze had er de kracht niet voor. Ze kon niet geloven wat hij gedaan had, en de grofheid om het in haar eigen huis te doen zodat ze het zou ontdekken, maakte het nog erger. Dit was niet een scharreltje dat hij ergens in een café had opgepikt, dit was een meisje dat hij had meegenomen naar haar huis, in haar bed. De vernedering was haast onverdraaglijk. En wat dit over hem zei was uiterst pijnlijk.

'O, Daphne, schatje... toe... ik had te veel gedronken en wat coke gesnoven. Ik wist niet meer wat ik deed. Ik heb toch gezegd dat ik niet wilde dat je wegging. Ik wilde met jou naar Mexico, maar jij moest per se naar het oosten vliegen om bij je zoontje te zijn. Ik kon het gewoon niet aan, ik...' Hij begon ook te huilen en draaide haar zacht om zodat ze hem aan moest kijken. Ze voelde zich zo slap alsof al haar botten in het bed waren leeggelopen. Ze had de kracht niet om te vechten. Ze wilde bijna dat ze dood was. 'Ik hou zo verdomd veel van je. Dit betekent echt niets.' Hij veegde de tranen uit zijn ogen. 'Ik was krankzinnig. Het zal nooit meer gebeuren, dat zweer ik.' Maar haar ogen zeiden dat ze er niets van geloofde; de tranen stroomden over haar gezicht en ze zei geen woord. 'Daphne...' Hij legde zijn hoofd op haar slanke dijen. 'O, god, schatje... toe... ik wil je niet verliezen...'

'Dat had je moeten bedenken voor je vriendin haar beha bij mijn zwembad liet liggen.' Haar stem klonk verslagen en ze ging langzaam rechtop zitten in het bed. Ze voelde zich tienduizend jaar oud, maar toch haatte ze hem nog niet. Ze was te gekwetst om boosheid te voelen. Ze voelde alleen verdriet. 'Doe je altijd zo tijdens een shoot?' Of deed hij zo in het gewone leven? Ze begon het zich af te vragen. En ze voelde zich er ellendig door.

'Dit is een zware shoot geweest. Je weet niet hoeveel van mezelf ik hierin heb gegeven, Daff... hoe vreselijk graag ik jou tevreden wilde stellen... van jouw film een succes wilde maken... O, Daff...' Zijn ogen keken zo kinderlijk en zo treurig dat hij eruitzag alsof zijn beste vriendin gestorven was. Het feit dat hij haar zelf had omgebracht leek niet bij hem op te komen in zijn verdriet. 'Schatje, kunnen we niet opnieuw beginnen?'

'Ik weet het niet.' Haar ogen gingen naar het condoom dat ze op het bed had gegooid, en hij pakte het en ging het in de wc gooien. Toen hij terugkwam, keek hij haar aan.

'Misschien zul je het me nooit vergeven. Maar ik zweer je dat ik het nooit meer zal doen.'

'Hoe weet ik dat? Ik kan niet de rest van je leven op je gaan zitten.' Haar stem klonk zo vermoeid en zo treurig dat hij voor het eerst sinds hij haar in de kamer had gezien glimlachte.

'Ik wou dat je dat deed.'

'Ik zal nog weleens terug moeten om mijn zoon op te zoeken. Wat gebeurt er dan? Moet ik terwijl ik weg ben drie dagen in de zorg zitten of jij weer met andere vrouwen neukt?' Ze werd plotseling overspoeld door een leeg, woordeloos, bodemloos gevoel van eenzaamheid. Wie was hij in hemelsnaam? En wat betekende zij voor hem? Gaf hij eigenlijk wel om haar? Het was nu moeilijk te geloven dat hij om haar gaf.

'Als je wilt, ga ik wel mee.' Maar ze wist plotseling niet of ze dat wel wilde. Ze wilde dat hij Andrew leerde kennen, maar er was in New Hampshire meer dan Andrew. Matt was er ook. En opeens wilde ze niet dat Justin deel had aan dat leven, vooral nu. Opeens vertrouwde ze hem niet meer. Niet genoeg om Andrew aan hem bloot te stellen.

'Ik weet het niet. Op dit moment weet ik niet wat ik wil. Ik denk dat ik misschien wil dat je hier weggaat.' Maar ze wist dat als hij wegging, ze er nooit uit zouden komen. Hij schudde langzaam zijn hoofd en greep naar haar handen. 'Laten we dat nog niet doen. Alsjeblieft, Daff. Geef me een kans.' Het was alsof ze naar een jongetje keek dat smeekte om zijn privileges terug te krijgen, maar dit was veel belangrijker. 'Ik heb je nodig.'

'Waarom?' Het leek vreemd hem dat te horen zeggen, ze had altijd gedacht dat zij degene was die hem nodig had.

'Waarom mij en niet iemand anders, bijvoorbeeld je vriendin met de grote tieten?'

'Weet je wie zij is? Een meisje van tweeëntwintig, een serveerster uit Ohio, Daff. Meer is ze niet. Zij is jou niet. Niemand is dat.' Maar Daphne kneep haar ogen half dicht. Iets kwam haar bekend voor.

'Is dat niet dat meisje met wie je al eerder omging?' Hij aarzelde lang en knikte toen, terwijl hij weer zijn handen voor zijn gezicht sloeg.

'Ja. Ze had via via gehoord dat we een tijd pauze hadden en ze belde me op.'

'Hier? Hoe wist ze waar je was?' Hij schrok van deze vraag; hij was betrapt. Óf hij had haar al eerder laten weten waar hij was, óf hij had haar zelf gebeld.

'Oké, verdomme, als je dan zo vervloekte slim bent: ik heb haar gebeld.'

'Wanneer? Nadat ik vertrokken was of al eerder?' Ze stapte uit het bed en stond tegenover hem. 'Wat is er nou eigenlijk precies aan de gang met jou?'

'Niks, verdomme! Ik ben de laatste drie maanden dag en nacht bij jou geweest. Je weet dat ik met niemand anders ben omgegaan. Hoe had ik dat kunnen doen? Wanneer?' Dat was waar.

'Je hebt gezegd dat ze actrice was.' Het was een kleinigheid, maar alles was nu belangrijk.

'Dat is ze ook. Ze heeft geen werk, dus ze werkt als serveerster. Daphne, verdomme, ze is niets, een kind. Jij bent vijftigduizend keer meer waard dan zij of dan elke andere vrouw in deze stad. Dat weet ik. Maar ik ben ook maar een mens, ik doe soms gekke dingen. Ik heb het gedaan, ik beken, het spijt me vreselijk, het zal niet weer gebeuren. Wat kan ik nog meer zeggen? Wat wil je dat ik doe om voor mijn zonden te boeten? Moet ik mijn ballen afsnijden?'

'Dat is een idee.' Ze ging weer in de stoel zitten en keek om zich heen. Opeens had ze een hekel aan deze kamer, aan het hele huis. Hij had het vergiftigd terwijl ze weg was. Nu keek ze naar hem op. 'Ik weet niet of ik je ooit weer zou kunnen vertrouwen.'

Hij ging tegenover haar op het bed zitten en probeerde zijn stem te beheersen. 'Daphne, elk stel komt deze dingen tegen. Op een gegeven moment gaat iedereen weleens in de fout. Misschien gebeurt dat jou ook nog weleens. We zijn allemaal maar mensen, en op een bepaald punt in de tijd worden we allemaal zwak. Misschien is het beter om het nu aan te kaarten, om nu een grote scheur in ons hart te krijgen die we dicht kunnen naaien om het sterker te maken. We zullen hier beter van worden als we erdoorheen komen, en dat kunnen we, als jij het maar wilt. Geef me een kans. Ik zeg je, het zal niet weer gebeuren.'

'Hoe weet ik dat?'

'Omdat ik het je zal laten zien. En op den duur zul je me weer gaan vertrouwen. Ik weet wat je voelt. Maar het hoeft nog niet het einde te betekenen.' Hij stak voorzichtig zijn hand uit en streek met zijn vingers over haar wang. Ze weifelde een fractie van een seconde, en hij voelde het en reageerde snel door haar in zijn armen te trekken. 'Ik hou van je, Daff, meer dan je ooit zult weten. Ik wil met je trouwen.' Voor hem was dat de ultieme verklaring - het begin en het einde - maar Daphne keek nog steeds bedroefd.

'Dit is wel een beroerd begin.' Het was haar nooit overkomen met Jeff of met John. Misschien had ze er goed aan gedaan zich achter muren te verstoppen. Justin voelde wat ze dacht.

'Je kunt niet je hele leven half levend doorbrengen, Daff. Je moet hier in de wereld leven met ons andere mensen; bezeerd worden, fouten maken, jezelf bijeenrapen en er weer tegenaan gaan. Anders ben je maar een half mens en dat past niet bij jou. Je bent veel meer. Het spijt me. Het spijt me meer dan je ooit zult weten.'

'Mij ook.' Maar ze keek niet meer zo fel als eerst.

'Wil je het een tijdje aanzien met me? Ik zweer het je, je zult er geen spijt van hebben.' Ze gaf geen antwoord. 'Ik hou van je. Wat kan ik nog meer zeggen?' Niet veel. In de laatste anderhalf uur had hij het allemaal gezegd: dat hij van haar hield, dat hij iets doms had gedaan, dat hij met haar wilde trouwen. Het was de eerste keer dat ze dat had gehoord en nu keek ze naar hem, nog steeds met duizend vragen in haar ogen.

'Meende je dat, dat je met me zou willen trouwen?'

'Ja. Dat heb ik nog nooit tegen iemand gezegd. Maar ik heb ook nog nooit iemand zoals jij gekend.' Zijn ogen hadden een zachte uitdrukking en haar hart voelde nog steeds alsof het doormidden was gescheurd.

'Je hebt mijn zoontje nog nooit ontmoet.' Het was een losse opmerking, maar toch niet echt.

'Dat komt nog wel. Misschien vlieg ik de volgende keer met je mee naar het oosten.' Ze gaf geen antwoord en hij keek naar haar. Hij wilde haar er niet aan herinneren dat ze al meer dan een uur te laat zouden komen op het werk. Hij wist dat hij een stomme idioot was geweest en hij wist ook dat het nu belangrijker was dan wat ook dat ze het weer bijlegden. Hij wilde haar niet meer tijd geven om na te denken. 'We hebben nog een heel leven voor ons, liefste.' Het was een gedachte om koud van te worden. 'Zul je me nog een kans geven?'

Haar ogen keken zoekend in de zijne maar ze zei niets, en hij boog zich en kuste haar zacht op de mond, net als lang geleden toen ze elkaar in liefde hadden gevonden.

'Ik hou van je, Daff. Met heel mijn hart.' En toen begonnen de tranen weer te stromen en ze drukte hem tegen zich aan, met pijn in haar hart om wat hij tijdens haar afwezigheid had gedaan. Justin hield haar omvat terwijl ze snikte, hij maakte sussende en troostende geluidjes en streelde haar haar. Hij wist dat hij haar terug had gewonnen toen ze eindelijk ophield met huilen. Ze kon niet zeggen wat ze had gevoeld, maar hij wist dat ze hem op den duur zou vergeven wat hij gedaan had, en hij zuchtte zacht bij zichzelf terwijl hij opstond en haar zacht meevoerde van hun bed. 'Ik vind het vervelend om het te zeggen, schat, maar we moeten aan het werk.' Ze kreunde bij de gedachte, haar hoofd stond er absoluut niet naar. Maar ze wist dat hij gelijk had.

'Hoe laat is het?'

'Kwart over zes.'

Ze trok een pijnlijk gezicht. 'Howard krijgt een beroerte.'

'Ja.' Justin glimlachte eindelijk weer. 'Maar als hij er toch een krijgt, kunnen we er beter van profiteren.' En zonder er verder nog een woord aan vuil te maken, legde hij haar weer op het bed en begon met haar te vrijen.

Ze wilde bezwaar maken, dit wilde ze niet, na wat hij gedaan had... niet zo snel... nog niet... maar hij was hier handiger in dan zij vastbesloten was, en even later drong hij bij haar binnen en ze gaf een kreunend geluid van verdriet en vreugde en wist dat ze weer de zijne was. En misschien had hij gelijk, hield ze zichzelf naderhand voor, misschien krijgt iedereen zoiets voor zijn kiezen. Misschien zouden ze sterker worden door het verdriet.

33

Toen Justin en Daphne om kwart over acht op de set verschenen, was Howard een beroerte nabij. Hij draaide zich om en staarde hen ongelovig aan toen ze binnenkwamen. 'Ik geloof dit niet... ik gelóóf dit niet!' Zijn stem zwol aan en ging omhoog en Daphne kromp in elkaar. Justin leek niet onder de indruk. 'Wat hebben jullie? Kunnen jullie je nest niet uitkomen om naar je werk te komen? Is er hier dan niemand die het een lor interesseert? Dríe úúr te laat op de set en jullie komen binnenwandelen alsof jullie gezellig op de thee komen? Barst ook maar!' Hij greep een exemplaar van het script en smeet het van zich af terwijl Justin wegliep om zich te verkleden en Daphne wanhopig op zoek ging naar Barbara.

'Is het wel goed met je?' Barbara ging naast haar zitten en keek naar het vermoeide gezichtje, de holle ogen, maar Daphne wendde haar blik af en knikte. Zelfs nu moest ze nog tranen terugdringen. Door al die emoties en het gebrek aan slaap was ze uitgeput en over haar toeren.

'Het is prima met me.' Ze keek haar vriendin met een vermoeid lachje aan. 'Alles is weer goed.' Althans dat zou het worden. Barbara besefte dat Justin haar waarschijnlijk van alles had wijsgemaakt.

'Wil je koffie?'

'Ja, als je zeker weet dat Howard geen arsenicum in mijn beker heeft gedaan.'

Barbara glimlachte maar bleef haar oplettend aankijken. Ze vond het vreselijk te zien hoe verdrietig haar gezicht stond en ze haatte Justin omdat dat zijn schuld was. 'Je hoeft je niet schuldig te voelen, Daff. De halve crew is te laat gekomen, daarom is hij zo nijdig. Het schijnt na een pauze altijd een paar dagen te duren voor alles weer op orde is.'

'Zeg dat wel.' Voor het eerst sinds ze thuis was gekomen, lachte Daphne. En het was de enige keer dat ze iets zei over de ravage die ze in haar eigen huis had aangetroffen. Barbara bracht haar de koffie en ze begon langzaam weer tot leven te komen, maar toch bleef ze zich door de combinatie van de lange vlucht van de afgelopen nacht, het gebrek aan slaap en de traumatische ervaring met Justin voorafgaande aan het werk, de hele dag een soort zombie voelen. Ze hielden die dag om zes uur op en Justin nam haar mee naar huis en stopte haar in bed. Hij bracht haar meteen een dienblad met een kop thee en wat te eten. Het was net of ze een zieke was en ze wist waarom hij dit deed, maar ze moest toegeven dat het daarom niet minder prettig was. Naderhand was hij in de keuken aan het opruimen toen Matthew belde, en Daphne liet zich met een zucht van verlichting in de kussens zakken. Het was een opluchting zijn stem te horen.

'Hoi, Matt.' Haar stem was zacht en ze was blij dat de slaapkamerdeur dicht was.

'Het is zeker een zware dag geweest, hè? Je bent zo te horen doodop.'

'Dat ben ik ook.' Maar hij voelde meteen dat er meer was.

'Is alles goed met je?'

'Min of meer.' Ze moest met zichzelf vechten om hem niet te vertellen wat er gebeurd was. Ze wilde het hem niet vertellen. Het had niets met hem te maken. En toch had ze de behoefte hem erbij te betrekken, ze had de behoefte te weten dat er nog ergens vaste grond was, ook al was dat duizenden kilometers ver weg. Ze vertrouwde Justin nog niet, hoe berouwvol hij ook deed. Maar ze wist zeker dat Matthew haar vriend was. 'Hoe heeft Andrew zich vandaag gehouden?'

'Niet slecht, gezien het feit dat je pas gisteren weg bent gegaan. Hoe was je vlucht?'

'Gaat wel. Ik heb geslapen.' Ze moest opeens even denken aan de telefoontjes met Jeff wanneer hij op zakenreis was. De gewone alledaagse dingen hadden iets troostrijks. Het was allemaal zoveel kleinschaliger dan wat er met haar gebeurde en dat was een opluchting. Wat hier in Californië gebeurde, was gewoon te veel. Ze zei verder niets en aan zijn kant fronste Matthew bezorgd zijn voorhoofd; toen hij haar stem hoorde, had hij meteen geweten dat er iets niet in orde was.

'Daff? Wat is er, kleintje?' Zo had niemand haar genoemd sinds John en ze voelde haar ogen vol tranen komen terwijl ze met de emoties van de laatste achttien uren worstelde. 'Kan ik niets doen?'

'Kon je dat maar.' Hij kon horen dat ze nu huilde. 'Het gaat over iets wat hier gebeurd is... terwijl ik weg was...'

'Je vriend?'

Ze knikte, stikkend in haar tranen. Het was stom om nu nog te huilen, zei ze tegen zichzelf. Ze hadden het toch goedgemaakt? Maar het deed nog steeds pijn. Het deed allemaal zo'n pijn. En ze wilde het allemaal aan Matt vertellen, alsof zijn troostende armen om haar heen er nu nog iets aan konden veranderen. 'Ik trof hier nogal een bende aan toen ik terugkwam.' Hij wachtte en ze ging door. 'Hij heeft hier een vrouw te logeren gehad terwijl ik weg was.' Het was beschamend om hem daarover te vertellen en toch voelde ze zich niet beschaamd. Ze voelde zich alleen verdrietig. 'Het is een lang verhaal en hij voelt zich nu vreselijk schuldig. Maar het was niet bepaald leuk om zo thuis te komen.' Ze snoot haar neus en ergens in hem laaide een woedend vuur op.

'Heb je die schoft eruit getrapt?'

'Nee. Dat wilde ik doen, maar... ik weet het niet, Matt, ik geloof dat hij er spijt van heeft. Ik denk dat hij niet helemaal in zijn normale doen was doordat hij de afgelopen drie maanden zo hard heeft moeten werken, zo onder druk heeft gestaan.'

'En jij dan? Jij hebt harder gewerkt dan hij; jij had voor die tijd het scenario al geschreven. Lijkt dat jou een redelijk excuus?' Hij was woedend. En nog woedender omdat zij niet woedend was, omdat ze bereid was die kerel nog een kans te geven.

'Nee. Niets lijkt een redelijk excuus, maar het is gebeurd. Ik ga nu gewoon afwachten, kijken hoe het verder gaat.' Hij had haar wel door elkaar willen schudden, maar hij wist dat hij daartoe het recht niet had. Hij wilde niet dat ze gekwetst werd. Maar hij was machteloos. Ze was verliefd op een ander en hij was alleen haar vriend.

'Denk je dat hij het waard is, Daff?'

'Nu wel. Vanmorgen was ik er niet zo zeker van.' Nu speet het Matthew dat hij niet eerder had gebeld, maar hij wist dat het toch geen verschil zou hebben gemaakt. Ze was er nog niet aan toe Justin Wakefield op te geven, maar Wakefield was een geduchte tegenstander. Iedereen die een beetje gezond verstand had, zou tegen hem zeggen dat hij een idioot was om ook maar te hopen dat ze hem ooit op zou geven. 'Ik weet het niet...' Het klonk hartverscheurend breekbaar en treurig. 'Ik... ik heb in het verleden zoveel verloren, Matt...' Hij kon horen dat ze huilde.

'Maak wat je gehad hebt dan niet goedkoper door dit te accepteren.'

Ze schrok van zijn reactie. 'Je begrijpt het niet. Misschien heeft hij gelijk, misschien maken mensen fouten. Misschien zijn acteurs anders.' Ze huilde nu harder. 'Verdomme, hoe vaak denk je dat ik opnieuw kan beginnen?'

'Zo vaak als nodig is, want je hebt er de lef voor, dame. Dat moet je niet vergeten.'

'Misschien begin ik er genoeg van te krijgen, lef te hebben. Misschien is mijn lef intussen opgeraakt.'

'Daar geloof ik niets van.'

'En bovendien zijn we elkaar iets verschuldigd. Dat zei hij.'

'Verschuldigd? Dacht hij aan wat hij je verschuldigd was toen je hier was?'

'Ik weet het, Matt, ik weet het. Ik kan hem niet verdedigen.' Opeens speet het haar dat ze het tegen hem had gezegd. Ze wilde Justin helemaal niet verdedigen en had toch het gevoel dat ze dat moest doen. 'Ik weet het. Het slaat nergens op, maar toch wil ik het een tijdje aanzien.' Ze zuchtte en droogde haar ogen.'

'Het is goed, Daff, ik begrijp het wel. Je moet doen wat jij vindt dat goed is. Zorg alleen dat je niet gekwetst wordt.' Maar ze was al gekwetst en nadat ze had opgehangen, begon ze weer te huilen. Justin vond haar in bed liggend, snikkend in haar kussens, zonder dat hij wist waarom. Ze was nog van streek in verband met dat andere meisje, maar er was nog iets. Ze verlangde plotseling hevig naar Andrew en Matt en ze wilde naar huis.

'O, kindje, niet doen... alles is weer goed...' Maar dat was niet zo en ze geloofde het niet. Ze lag in zijn armen te snikken en uiteindelijk viel ze tegen zijn borst in slaap en hij deed het licht uit. Hij lag naar haar te kijken terwijl ze sliep en vroeg zich af of hij hier goed aan had gedaan. Hij gaf meer om deze vrouw dan hij ooit eerder om iemand had gegeven, maar hij wist niet of hij kon voldoen aan wat ze van hem verwachtte. Hij wilde het wel, hij wilde het heus, maar hij voelde een rilling van angst door zich heengaan wanneer hij aan de toekomst dacht. Ze was zo serieus en zo degelijk en ze had zoveel doorgemaakt. En zijn leven was gebouwd op andere dingen, spanning en nieuwe mensen, acteren en pret maken. Hij wist ook dat hij zich moeilijk kon binden.

En in New Hampshire zat Matt in het donker naar het vuur te staren. Hij vond zichzelf een idioot; hij haatte Justin Wakefield en hij vroeg zich af of er ook maar een greintje hoop voor hem was, want hij verlangde naar Daphne.

34

Gedurende de volgende maand verliep het maken van Apache zonder problemen en ze zouden volgens schema op veertien juli naar Wyoming vertrekken. Howard had besloten dat ze geen vrijaf kregen wanneer ze terugkwamen in L.A. voordat de laatste scènes op de set in Hollywood zouden worden gedaan. Voor Daphne betekende dit dat ze geen tijd zou hebben om terug te vliegen en Andrew op te zoeken, maar Matt verzekerde haar dat het goed ging, hij had zijn kampeertocht om zich op te verheugen, en zodra ze terugkwam uit Jackson Hole zou ze terugvliegen om hem op te zoeken. Ze had het bijna te druk om stil te staan bij haar schuldgevoelens hierover. Er moest veel materiaal herschreven worden voor de scènes in Jackson Hole en het leek wel alsof ze al haar tijd verdeelde tussen aanwezig zijn op de set en tot diep in de nacht zitten typen. En Justin was een geweldige steun geweest; hij las alles wat ze schreef en zei wanneer het goed was en wat er niet werkte en waarom. Hij leerde haar meer dan ze ooit had gedacht te zullen leren over hoe je een scenario zo moest schrijven dat het bruikbaar was voor de personages die erin optraden. Hij bleef elke nacht bij haar zitten, bracht haar broodjes en koffie en masseerde haar nek, en dan vielen ze in bed en vreeën met elkaar. Ze leefden bijna zonder slaap, maar ze was nooit in haar leven zo gelukkig geweest. Ze had nu een werkrelatie met hem die ze nooit voor mogelijk had gehouden, en ze wist dat het goed was geweest het met hem vol te houden na het fiasco in juni. Zelfs Barbara moest toegeven dat hij zich engelachtig gedroeg, maar ze vertrouwde hem nog altijd niet, en dat zei ze vaak tegen Tom wanneer ze samen waren.

'Je hebt hem vanaf het begin niet gemogen, Barb. Maar als hij goed voor haar is, is er toch niets aan de hand?'

'Als hij haar zoiets één keer heeft geflikt, zal hij het weer doen.'

'Misschien niet. Misschien was het gewoon nog een restant uit zijn oude leven, voor hij haar kende. Misschien heeft hij zijn lesje geleerd.' Tom zag niets verkeerds in hem toen hij met hem kennismaakte en Barbara was zo fel anti-Justin dat hij vaak vermoedde dat ze gewoon jaloers was omdat iemand anders zoveel invloed op Daphne had. De twee vrouwen hadden vroeger zo'n nauwe band gehad toen ze beiden alleenstaand waren dat Barbara er misschien alleen moeite mee had om los te laten, ook al had ze Tom nu. Tom begreep het niet echt, maar hij drukte haar steeds op het hart om haar mond te houden als ze haar baan op prijs stelde. 'Als haar gevoelens voor hem serieus zijn, Barb, kun je je er beter buiten houden.' Hij vermoedde, zoals de pers in Hollywood inmiddels ook vermoedde, dat Justin en Daphne zouden trouwen.

'Als ze dat doet, gooi ik niet met rijst maar met stenen,' snauwde Barbara. 'Die man gaat haar pijn doen, dat weet ik gewoon.'

'Oké, oma, rustig maar. Weet je, ik hoop juist dat hij met haar trouwt, want dan zal ze hier moeten blijven.' Dit punt kwam nu vaak ter sprake tussen hen. Hij wilde dat Barbara in L.A. bleef en met hem trouwde, maar ze weigerde een beslissing te nemen tot de film af was. 'Maar daarna kun je er niet meer onderuit komen met uitvluchten. Ik word er niet jonger op en jij ook niet, en als je denkt dat ik nog eens twintig jaar ga wachten tot ik je weer zie, ben je niet goed snik. Ik wil met je trouwen en je zwanger maken, ik wil je de volgende vijftig jaar bij het zwembad zien zitten niksen en mijn geld zien uitgeven. Hoe lijkt je dat, juffrouw Jarvis?'

'Te mooi om waar te zijn.' Maar dat was alles aan hem geweest sinds de dag dat ze hem bij Gucci was tegengekomen. Hij had haar al een hele tijd geleden verrast met de mooie tas van zwart hagedissenleer die hij haar die eerste dag begerig had zien bekijken. En hij had haar ook andere cadeaus gegeven: een gouden Piaget-horloge, een prachtige blazer van beige suède, twee jaden armbanden en tal van andere snuisterijen die haar verbaasden. Ze kon nog altijd niet geloven dat ze zo fortuinlijk was geweest Tom te vinden, en het verbaasde haar voortdurend te beseffen hoeveel hij van haar hield. En zij hield evenveel van hem. Toen ze uiteengingen, omdat zij vertrok naar Jackson Hole, had ze tranen in haar ogen, maar zolang ze op lokatie was, zou hij elk weekend per vliegtuig over komen.

Daphne en Justin vlogen erheen in een chartervliegtuig, de rest van de crew reisde in bussen die door de studio waren gehuurd, en toen ze er eenmaal waren, kreeg de shoot een sfeer van zomerse romantiek. Er vormden zich paartjes in de romantische omgeving; de mensen zaten 's avonds buiten naar de bergen te kijken en liedjes te zingen die ze zich van de zomerkampen in hun jeugd herinnerden. Zelfs Howard kreeg iets milds over zich. De liefde tussen Justin en Daphne bloeide. Tijdens rustpauzes maakten ze lange wandelingen, plukten wilde bloemen en vreeën in het hoge gras. Het leek allemaal een mooie droom en iedereen was bedroefd toen het afgelopen was en ze terug moesten naar L.A. Alleen Daphne voelde minder spijt dan de anderen, omdat ze wist dat ze Andrew ging opzoeken; ze zou over een paar dagen weer naar Boston vliegen. Justin had nog niet besloten of hij mee zou gaan of niet. Op de dag voordat ze zou vertrekken, verscheen hij eindelijk in de deuropening van hun slaapkamer met een zenuwachtige uitdrukking op zijn gezicht. Hij ging op de rand van het bed zitten.

'Ik kan het niet, Daff.'

'Wat kun je niet?'

'Met je meegaan naar Boston.' Hij zag er diep ongelukkig uit en ze had onmiddellijk argwaan.

'Waarom niet? Heeft Miss Ohio gebeld?' Het was de eerste keer in de hele zomer dat ze er iets over zei en hij zag er verslagen uit.

'Doe niet zo. Ik heb je toch gezegd dat dat nooit weer zal gebeuren.'

'Waarom ga je dan niet mee?'

Hij zuchtte en zag er vreselijk ongelukkig uit. 'Ik weet niet hoe ik het je moet uitleggen zonder een totale klootzak te lijken. Of misschien moet ik gewoon het feit accepteren dat ik dat ben, maar... Daff... een hele school vol dove kinderen... ik... ik... ik kan niet tegen handicaps, blindheid, doofheid, invaliden... ik kan er gewoon niet tegen. Ik word er misselijk van.' Ze voelde dat de moed haar in de schoenen zonk toen hij dat zei. Als het waar was, zaten ze met een serieus probleem. Andrew was doof. Dat moesten ze onder ogen zien.

'Justin, Andrew is niet invalide.'

'Dat weet ik. En het zou waarschijnlijk best gaan met hem alleen... maar allemaal dove kinderen...' Hij zag echt bleek en Daphne zag dat hij beefde. 'Ik weet dat het idioot is als een volwassen man zich zo voelt, maar ik heb het altijd gehad. Daphne, het spijt me.' Er kwamen tranen in zijn ogen en hij liet zijn hoofd hangen. Wat moest ze nu in vredesnaam doen, maar opeens kreeg ze een idee. Ze moesten elkaar ontmoeten. Het was belangrijk. Haar verhouding met Justin leek duurzaam te zijn en hij moest met Andrew kennismaken.

'Goed, schat, weet je wat... we laten hem hierheen overkomen.'

'Denk je dat dat zou kunnen?' Er begon weer kleur op zijn wangen te komen en zijn gezicht straalde van opluchting. Hij had er dagenlang tegenop gezien het haar te vertellen, maar hij wist gewoon dat hij het niet kon. 'Natuurlijk. Ik bel Matthew of hij hem op het vliegtuig wil zetten. Dat heeft hij afgelopen voorjaar ook gedaan en Andrew vond het fantastisch.'

'Geweldig.'

Maar toen Daphne Matt belde, vertelde hij haar dat Andrew de vorige week een lichte oorontsteking had gehad en niet per vliegtuig naar haar toe kon komen. Toen had ze geen keus meer. Ze moest zelf naar het oosten vliegen en Justin alleen in Californië achterlaten. Toen ze dat tegen hem zei, keek ze ongelukkig en er was een vaag argwanende uitdrukking in haar ogen. Ze vroeg zich opeens af of hij dat verhaal over die fobie gewoon had verzonnen om in L.A. te kunnen blijven en de bloemetjes buiten te kunnen zetten, zoals hij de vorige keer had gedaan. Alleen de gedachte al maakte haar boos.

'Daff, kijk niet zo boos. Er zal deze keer niets gebeuren.' Maar ze gaf geen antwoord. 'Ik zweer het. Ik zal je elke dag vijf keer bellen.'

'Wat bewijst dat? Zal Miss Ohio het nummer voor je draaien?' Het klonk verbitterd en hij keek oprecht bezeerd.

'Dat is niet aardig.'

'Met haar vrijen in mijn slaapkamer was ook niet aardig.'

'Hoor eens, kunnen we dat niet vergeten, verdomme?'

'Ik weet het niet, Justin. Ben jij het vergeten?'

'Ja, toevallig wel. We hebben sindsdien drie heerlijke maanden gehad. En ik weet niet hoe het met jou is, maar ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Waarom moet je me dat nog steeds voor de voeten gooien?' Maar ze wisten het antwoord allebei. Ze vertrouwde hem nog steeds niet en door naar het oosten te gaan werd ze pijnlijk herinnerd aan wat er in juni gebeurd was toen ze weg was. Ze zuchtte en liet zich in een stoel neervallen terwijl ze hem somber aankeek. 'Het spijt me. Justin. Ik zou heel graag willen dat je meeging.' Dat zou het probleem oplossen. Maar was dat wel zo? Het zou alleen betekenen dat ze hem in de gaten kon houden, het betekende niet dat ze hem kon vertrouwen.

'Ik kan niet met je mee, Daff. Het gaat gewoon niet.'

'Dan moet ik je wel vertrouwen, hè? Een andere keus heb ik niet.' Wat leek het geluk van de afgelopen drie maanden opeens vaal.

'Je zult er geen spijt van krijgen, Daff. Je zult het zien.' Maar ze bleef twijfelen terwijl ze haar tassen inpakte en ze naar de luchthaven reden.

In New Hampshire begonnen de bossen vroeg herfstkleuren te krijgen; er was een koudeperiode geweest en ze had het landschap nog nooit zo mooi gezien als dit jaar. Matthew en zij reden een tijd zonder te praten en haar gedachten gingen terug naar Justin. Ze vroeg zich af wat hij nu deed en of hij woord zou houden. Matt merkte wel dat ze stiller was dan anders en hij keek haar een paar keer van opzij aan voor ze zijn kant opkeek en glimlachte. Ze zag er rustiger uit dan de vorige keer, maar wel vermoeid. Zelfs in Wyoming waren de opnamen een zware klus geweest. Howard Stern werkte harder dan alle andere regisseurs in Hollywood.

'Hoe gaat het met mijn lievelingsfilm?' Hij durfde niet goed naar Justin te vragen. Ze had de laatste tijd weinig over hem gezegd en hij wist niet goed wat dat betekende. Hij wist dat ze erover zou praten als ze dat wilde. En hij wachtte. Maar ook hij had andere dingen aan zijn hoofd.

'De film gaat heel goed. We zijn bijna klaar. Howard denkt dat er nog zes tot acht weken werk op de set in de studio zal zijn en dan zal het gebeurd zijn, dan kunnen we hem inpakken.' Ze had in de afgelopen negen maanden al het filmjargon geleerd en hij probeerde zichzelf voor te houden dat ze niet anders was dan toen ze elkaar hadden leren kennen. Maar hij wist dat ze op de een of andere subtiele manier wel was veranderd. Ze had iets nerveus over zich, een soort spanning die er eerst niet was geweest, alsof ze voortdurend oplette, wachtte; waarop wist hij niet. Hij vroeg zich af of dat gekomen was door het samenleven met Justin, of gewoon door het werken aan de film, of misschien doordat ze gescheiden was van Andrew. Maar ze was anders dan ze was geweest toen haar eenzame leven alleen om haar boeken draaide. Zelfs hier leek ze er moeite mee te hebben dat drukke leven los te laten, maar hij bedacht dat ze net uit het vliegtuig was gestapt. 'Ik ben van plan Andrew te laten overkomen voor Thanksgiving.' Dat had ze al helemaal gepland. Ze ging een ouderwets Thanksgivingdiner geven in het huis in Bel-Air en ze wilde dat Barbara Tom en de kinderen meebracht. Dit was iets wat ze in tien jaar niet had gedaan, sinds ze met Jeffrey getrouwd was geweest. Maar ze wist op de een of andere manier dat het nu tijd was om opnieuw te beginnen. Haar jaren van eenzaamheid waren voorbij, hoe het ook uitpakte, en ze wilde een echt leven beginnen met Justin. En het was de hoogste tijd dat hij kennismaakte met Andrew. Ze vond het jammer dat hij nu weer niet mee was gegaan. Maar terwijl ze even naar Matthew keek, voelde ze een steek van berouw. Ze voelde dat het nu anders was bij hem.

'Wat gebeurt er na Thanksgiving, Daff?' Hij keek naar haar terwijl ze door New England reden en Daphne dacht erover na.

'Dat weet ik nog niet precies.' Dat was waar, maar ze vermoedde dat Justin en zij zouden trouwen, als er in de tussentijd niet iets vreselijks gebeurde. In zekere zin was deze reis de proef op de som.

'Blijf je daar wonen?' Zijn ogen keken haar zoekend aan. Het was ook voor hem de hoogste tijd.

'Misschien. In de volgende paar maanden zal ik meer weten.' En toen keek ze hem vriendelijk aan; ze was hem toch een soort verklaring schuldig. Ze had hem drie maanden geleden het ergste verteld, nu was ze hem de rest verschuldigd. Vreemd was het, deze vriendschap tussen hen: ze was platonisch en toch was er altijd een spoortje van iets meer. 'Het is deze zomer allemaal een stuk beter gegaan met Justin. Misschien was het verkeerd om jou te vertellen wat er gebeurd is toen ik de vorige keer weg was.' Het leek op de een of andere manier niet helemaal eerlijk. Justin had het niet meer gedaan en het kleurde Matthews mening over hem, dat wist Daphne. Ook nu nog.

'Het kan geen kwaad.' Hij glimlachte terwijl hij achter het stuur zat. 'Ik zal het niet aan de pers vertellen.'

Zij glimlachte ook. 'Ik denk dat hij zich gewoon heeft vergist.' Ze sloot haar ogen en zuchtte. 'Maar god, het was zo afschuwelijk. Toen ik die keer met jou sprak, dacht ik dat ik doodging.' Hij herinnerde het zich en ging er niet verder op in.

'Ja... ik weet het. Heb je nog naar die school voor Andrew gekeken?'

'Nog niet. Ik denk dat ik dat maar moet doen zodra we met de film klaar zijn. Ik heb eigenlijk nergens tijd voor gehad. Ik heb het gevoel dat ik maandenlang in een soort coma heb geleefd.'

'Ja.' Hij glimlachte weer. 'Dat gevoel ken ik. Ik heb dat ook.' Het was vreemd te beseffen dat hij over drie maanden weg zou gaan van Howarth en weer terug zou gaan naar de school in New York. Het was moeilijk zich de tijd te herinneren dat hij niet op Howarth had gewerkt, een tijd waarin ze hem niet had gebeld, waarin hij niet haar vriend was geweest.

Er was deze keer tijdens haar bezoek aan Andrew iets treurigs tussen hen dat Daphne niet goed kon duiden. Ze zag dat Matthew vanachter het raam van zijn werkkamer naar haar keek, en zich dan snel afwendde. Pas toen hij haar met de auto terugbracht naar het vliegveld vroeg ze het eindelijk.

'Matthew, is er iets?'

'Nee, kleintje, er is niets. Ik ben alleen jarig geweest. Ik denk dat ik me misschien oud begin te voelen.'

'Je moet nodig terug naar New York.'

Zijn zus had hetzelfde gezegd, maar zij wist meer dan Daphne, want zij wist dat haar broer verliefd was.

'Misschien.' Hij deed vreemd vaag.

'Je zit te veel alleen op Howarth. Het was anders voor Helen Curtis. Zij is een oude vrouw, zij vindt het niet erg in haar eentje opgesloten te zitten.'

'Jij vond het ook niet erg toen je alleen was en jij was half zo oud als zij.'

'Ik was niet de hele tijd alleen toen ik daar woonde.' Zoals altijd werd haar stem gekleurd door lieve herinneringen aan John.

'Ik ben ook niet de hele tijd alleen.' Het was voor het eerst dat hij zoiets had gezegd. Daphne keek hem verbaasd aan. Hij wist zoveel over haar dat ze het wel durfde te vragen.

'Heb je daar contact met iemand, Matt?' Om de een of andere reden had ze altijd aangenomen dat hij alleen was.

En het was een schok plotseling te beseffen dat ze niet meer had geweten. Waarom had hij het haar niet verteld? 'Niet echt. Af en toe.'

'Niet serieus?' Ze wist eigenlijk niet waarom, maar het stak haar, en dat was belachelijk, hield ze zichzelf voor. Zij dacht erover met Justin te trouwen. Waarom mocht Matt geen vrouw in zijn leven hebben? Hij was tenslotte alleen een vriend voor haar.

Hij keek nadenkend. 'Het zou serieus kunnen zijn als ik dat wilde. Maar ik wilde het niet.'

'Waarom niet?' Haar blauwe ogen waren een en al onschuld en hij keek haar aan, verbaasd over het feit dat ze zo blind kon zijn.

'Om een heleboel domme redenen, Daphne. Heel domme redenen.'

'Je moet er niet bang voor zijn, Matt. Ik was er bang voor. En ik had het mis.'

'O ja? Ben je nu dan zo gelukkig?' Wat klonk dat treurig.

'Niet altijd, maar soms wel. Misschien is dat genoeg. Ik leef tenminste.'

'Hoe weet je dat dat beter is? Is het goed genoeg om alleen maar te leven?'

'Niets is volmaakt, Matt. Ik had het opgegeven na de dood van John omdat ik wist dat ik dat nooit meer zou vinden, maar wie zal zeggen dat we altijd zo gelukkig zouden zijn gebleven? Misschien zouden zelfs Jeffrey en ik na een tijd onze problemen hebben gekregen. Mijn carrière zou voor elke man moeilijk zijn te verkroppen. Neem nou dit jaar. Hoe had ik dat kunnen doen als ik getrouwd was, in een conventioneel huwelijk?' Het was een kwestie waar ze vaak over had nagedacht.

'Je had het kunnen regelen als je dat wilde en als je man er begrip voor had. Bovendien was je niet verplicht dat filmscript te schrijven.' Er klonk geen verwijt in zijn stem, hij dacht alleen hardop na.

'Toch ben ik blij dat ik het gedaan heb.'

'Waarom? Vanwege Justin?'

'Onder andere. Maar vooral omdat ik er veel van heb geleerd. Ik denk niet dat ik het nog eens zou doen. Het neemt te veel tijd van het schrijven van boeken af, maar het is een fantastische ervaring geweest. Het was goed dat je me hebt aangemoedigd om te gaan.'

'Heb ik dat gedaan?' Hij keek onthutst.

'Zeker weten.' Ze glimlachte. 'Op de eerste avond dat ik je heb ontmoet, en mevrouw Curtis ook.'

Matt keek haar met een vreemde uitdrukking aan. 'Misschien waren we allebei niet goed wijs.'

'Waarom zeg je dat nou ineens?' Ze begreep niet wat hij zei. Misschien omdat ze het niet wilde begrijpen.

'Nergens om. Martha zegt weleens tegen me dat ik een beetje maf begin te worden. Ze zal wel gelijk hebben.' Ze wisselden een glimlach terwijl ze verder reden.

'Maar vertel eens over je nieuwe vriendin. Wie is het?'

Hij kon het haar nu wel vertellen. Het kon geen kwaad meer. 'Een onderwijzeres in het dorp. Ze komt uit Texas en ze is heel mooi en heel jong.' Hij keek Daphne met een schaapachtige glimlach aan; wat hadden ze een vreemde vriendschap. 'Ze is vijfentwintig en eerlijk gezegd voel ik me een oude viezerik.'

'Onzin. Het is goed voor je. Jezus, er is hier niets anders te doen dan boeken lezen. Geen wonder dat iedereen hier dol is op mijn boeken.'

'Zij is er ook dol op. Ze heeft ze allemaal gelezen.'

Dat vond Daphne wel grappig. 'Hoe heet ze?'

'Harriet. Harriet Bateau.'

'Dat klinkt exotisch.'

'Ik zou haar niet exotisch noemen, maar ze is een aardige meid met een helder hoofd en het hart op de juiste plaats.'

Nu keek Daphne hem aan met een vreemde uitdrukking op haar gezicht. 'Denk je dat je met haar trouwt, Matt?'

Het was vreemd te bedenken dat hij er niet meer zou zijn om haar telefoontjes te beantwoorden, maar dat kon hij niet eeuwig blijven doen. Wat zij hadden gehad, was iets wat te maken had met twee eenzame levens en twee verwante zielen. Dat laatste zou altijd zo blijven, maar haar leven was al veranderd en het zijne was aan het veranderen. De telefoongesprekken zouden niet altijd blijven doorgaan. Dat wisten ze allebei. En ze moesten het nu onder ogen zien.

Maar hij schudde zijn hoofd. Hij was er nog niet aan toe om over trouwen te denken. 'Daar heb ik nog helemaal niet over gedacht. We zijn alleen een paar keer samen uit geweest.' Het was meer dan dat, maar voor zijn gevoel was het niet meer, hoewel hij wist hoe verliefd Harriet op hem was. Hij wilde niet met haar gevoelens spelen en hij vermoedde dat zij wel wist waardoor de afstand tussen hen werd veroorzaakt. Hij vroeg zich weleens af of iedereen het wist behalve Daphne.

Nu lachte ze hem toe. 'Nou, laat het me weten als het zover is.'

'Dat zal ik doen. En jij moet het me ook laten weten.'

'Over Justin?'

Hij knikte.

'Dat doe ik.'

Hij stond op haar neer te kijken voor ze aan boord zou gaan van het vliegtuig. 'Pas goed op jezelf, kleintje.' Meer dan ooit tevoren klonken zijn woorden ditmaal als een afscheid. Ze stak haar armen omhoog en drukte hem tegen zich aan, en hij drukte haar ook tegen zich aan, maar probeerde zich niet aan haar vast te klampen, terwijl hij haar stilzwijgend het beste wenste.

'Ik stuur Andrew naar je toe met Thanksgiving.'

'Ik spreek je lang voor die tijd nog.' Maar hij was daar niet zo zeker van en toen hij voor het laatst naar haar had gezwaaid, moest hij zich omdraaien zodat ze niet zou zien dat hij tranen in zijn ogen had omdat ze wegging.

35

Toen Daphne in Los Angeles uit het vliegtuig stapte, stond Justin haar al op te wachten bij de gate en hij sloot haar met een hongerig-blije uitdrukking op zijn gezicht in zijn armen. Voor ze bij de limousine waren, werd hij door vier mensen herkend, maar zoals altijd zei hij dat hij het niet was, en samen zaten ze erom te lachen op de achterbank. Hij leek opgetogen haar te zien en toen ze thuiskwamen, zag alles er proper en opgeruimd uit en Justin leek heel trots op zichzelf.

'Zie je nou? Ik zei toch dat ik mijn leven gebeterd had.'

'Ik vraag excuus voor mijn slechte gedachten.' Ze straalde. Misschien was hij toch niet te mooi om waar te zijn. Ze voelde de opluchting als een golf koel, fris water over zich heen spoelen. Nu kon ze zich weer ontspannen en hem vertrouwen. Ze aanbad hem en alles was goed, maar hij keek met een ernstige uitdrukking in zijn ogen op haar neer.

'Nee, Daphne. Ik vraag excuus voor mijn slechte verleden.'

'Zeg dat niet, schat... alles is nu goed.' Ze kuste hem zacht op de mond en hij nam haar op in zijn armen en legde haar neer op het bed en ze vreeën tot het ochtend werd, zonder ook maar terug te gaan naar de auto om haar bagage te halen, of het licht in de woonkamer uit te doen. Net als hun hartstocht bleef dat de hele nacht fel branden.

Het werk aan de film ging de volgende morgen weer als vanouds door en de volgende negen weken vlogen als bij toverslag voorbij. Daphne had nauwelijks tijd om Matthew op te bellen. Ze vond het de laatste tijd een beetje vervelend om hem te bellen, want ze begon het gevoel te krijgen dat ze verraad pleegde jegens Justin als ze haar ziel uitstortte bij Matthew. Hij scheen het geen probleem te vinden en hij leek het niet eens te merken wanneer ze belde, maar toch had ze nu het gevoel dat het niet goed was; een paar keer wanneer ze dan toch belde, was Matthew niet thuis. Ze nam aan dat hij bij Harriet Bateau was en dat was ook zo.

De laatste scène van Apache werd gedraaid in de eerste week van november en toen Justin voor het laatst van de set afkwam, had iedereen tranen in zijn ogen. Er werd gekust en omhelsd, en Howard pakte haar beet en drukte haar warm tegen zich aan. De champagne vloeide en ze namen met spijt afscheid van elkaar, met een gevoel van verlies. Niemand kon zich voorstellen wat ze allemaal zouden doen zonder het filmen van Apache. Het had zeven maanden in beslag genomen en in die tijd waren ze familie van elkaar geworden, broers en zusters, en geliefden. En nu was het voorbij en het gevoel van verlies was enorm. Voor Howard en de technici was er nog genoeg te doen. Zij zouden nog maanden bezig zijn met monteren, knippen en plakken, en ook aan de muziek en het geluid zou nog een hele tijd gewerkt worden. Maar voor Daphne en de acteurs was het nu afgelopen, een droom was ten einde, een droom die soms een nachtmerrie had geleken, maar nu waren alle nare dingen vergeten. Net als bij een bevalling leek het allemaal vaag, behalve de laatste uitbarsting van vrolijkheid, en op het 'wrap'-feest de volgende dag werd iedereen ladderzat en zette flink de bloemetjes buiten. Ze hoefden de volgende ochtend niet meer om vijf uur present te zijn, ze hoefden niet meer bang te zijn dat Howard hen zou uitkafferen. Het was voorbij. Finito. Afgelopen. Daphne stond met een glas champagne in haar hand en keek Justin stralend aan toen Howard een afscheidstoespraak hield waarbij de tranen haar in de ogen sprongen.

'Het is een mooie film, Daff. Je zult hem prachtig vinden.' Ze had regelmatig de rushes gezien, maar ze moest toegeven dat het een spannend moment zou zijn wanneer ze de voltooide film zou zien, en nu keek ze tevreden op naar Justin.

'Je hebt het geweldig gedaan.'

Overal, in alle hoeken, waren mensen bezig elkaar te feliciteren en te zoenen. Het was drie uur in de morgen voor ze naar huis gingen.

En de volgende morgen zat Daphne met Barbara in haar werkkamer. Ze voelde zich verloren en lachte een beetje bedroefd. 'Jezus, weet je, ik ben al net zo erg als Justin. Ik weet niet wat ik nu moet doen.'

'Je bedenkt vast wel iets.' Barbara glimlachte. 'Om maar te zwijgen van je nieuwe boek.' Ze had nog drie maanden om het te schrijven en na Thanksgiving moest ze nodig aan het werk. 'Wanneer komt Andrew hierheen?'

'De avond voor Thanksgiving. Trouwens, dat doet me eraan denken,' ze gaf Barbara een lijst, 'jij komt toch ook met Tom en de kinderen?' Ze keek plotseling bezorgd. Ze wist dat Barbara het nooit echt had bijgelegd met Justin en ze was bang dat ze zich op het laatste moment nog zouden bedenken.

'We zouden het niet willen missen.'

'Gelukkig.'

Justin en zij deden de volgende week het soort dingen dat mensen doen wanneer ze niet werken. Ze tennisten een paar keer, gingen naar een paar feesten, aten bij Ma Maison, The Bistro en Morton's. Het stond een paar keer in de kranten dat ze gezien waren, hun romance was geen geheim meer en Daphne voelde zich gelukkig en ontspannen. Justin leek er met het uur jonger uit te zien, en vier dagen voor Andrew zou komen, las hij het ochtendblad en keek Daphne met een glimlach aan.

'Raad eens? Er ligt sneeuw in de Sierra's.'

'Moet ik daar blij van worden?' Ze keek hem geamuseerd aan. Soms deed hij haar nog steeds denken aan een kleine jongen.

'Ja, natuurlijk, joh. Het is de eerste sneeuw van het jaar. Zullen we volgende week gaan skiën?'

'Justin,' op dit soort momenten praatte ze tegen hem alsof ze zijn eindeloos geduldige moeder was, 'ik vind het jammer dat ik je eraan moet herinneren, lief, maar volgende week donderdag is het Thanksgiving en dan komen Barbara en Tom met zijn kinderen en Andrew hier eten.'

'Zeg maar tegen ze dat we niet kunnen.'

'Dat gaat niet.'

'Waarom niet?'

'Om maar iets te noemen, omdat Andrew hier woensdag aankomt en dit wordt iets bijzonders voor hem. Toe, schatje, dit is belangrijk voor me. Ik heb in geen tien jaar echt thuis Thanksgiving gevierd.'

'Dat doen we dan volgend jaar.'

'Justin, alsjeblieft...' Haar ogen keken hem smekend aan en hij smeet de krant neer en stond op.

'Jezus, zeg. Wie maakt zich nou in 's hemelsnaam druk over een Thanksgivingdiner? Dat is iets voor dominees en domineesvrouwen. In Tahoe ligt de beste sneeuw die er in dertig jaar gevallen is en jij wilt hier met een stelletje kinderen kalkoen zitten eten. Jezus.'

'Is dat echt zo vreselijk?' Zijn woorden hadden haar gekwetst.

Hij keek op haar neer vanaf zijn grote hoogte. 'Het is ontzettend burgerlijk.'

Ze moest lachen om dat woord en pakte zijn hand. 'Neem me niet kwalijk dat ik zo saai ben. Maar dit is echt belangrijk voor ons allemaal. Vooral voor Andrew en mij.'

'Oké, oké. Ik geef me over. Ik ben duidelijk in de minderheid tegenover al jullie braveriken.' Toen kuste hij haar en praatte er niet meer over. Ze had hem beloofd dat ze zouden gaan skiën zodra Andrew terug was gegaan naar school, ook al betekende dat dat ze haar boek moest uitstellen. Justin begon pas over een paar maanden met een nieuwe film, dus ze hadden alle tijd om te gaan skiën. En Andrew zou maar een week blijven.

Maar toen ze dinsdagnacht in bed lagen, draaide Justin zich op zijn zij en kuste haar, en ze zag dat hij ergens mee in zijn maag zat. Hij had kennelijk iets te zeggen.

'Wat is er aan de hand, lief?' Ze vermoedde dat hij haar iets wilde vragen over Andrew. Ze wist dat hij nog steeds moeite had met zijn doofheid. En ze had geprobeerd hem gerust te stellen dat je nu heel goed met Andrew kon praten, en dat ze erbij zou zijn om hem te helpen. 'Waar zit je mee?'

Hij ging rechtop in bed zitten en keek met een schaapachtige glimlach op haar neer. 'Je kent me veel te goed, Daff.'

'Ik doe mijn best.' Maar ze kende hem toch nog niet zo goed. Er wachtte haar een grote verrassing. 'Nou?'

'Ik vertrek morgenochtend naar Tahoe. Ik kon het niet laten lopen, Daff. En eerlijk gezegd, heb ik er behoefte aan even weg te zijn.'

'Nu?' Ze lag hem aan te staren; toen ging ze ook rechtop zitten. Hij maakte geen grapje. Ze kon het niet geloven. 'Meen je dit?'

'Ja. Ik dacht dat je het wel zou begrijpen.'

'Hoe kwam je erbij dat te denken?'

'Tja... eh... ik moet eerlijk zijn. Gezellig kalkoen eten met de familie is nou eenmaal niks voor mij. Ik heb daar niet meer aan meegedaan sinds de middelbare school en het is te laat om er nu weer mee te beginnen.'

'En Andrew dan? Ik gelóóf het gewoon niet dat je dit kunt doen.' Ze stapte uit bed en begon door de kamer te lopen, verscheurd tussen ongeloof en woede.

'Maakt dat nou zoveel uit? Ik zie hem wel met Kerstmis.'

'O ja? Misschien ga je dan ook wel skiën!'

'Dat hangt ervan af hoe de sneeuw is.' Nu staarde ze hem verbijsterd aan. De man die acht maanden lang had gedaan alsof hij van haar hield en haar eindelijk had overtuigd, ondanks één misstap, ging nu doodleuk skiën in plaats van met Thanksgiving thuis te blijven om kennis te maken met haar zoon. Wat ging er in vredesnaam om in zijn hoofd, of in zijn hart? Weer merkte ze dat ze zich afvroeg: wie is hij?

'Weet je wel hoe belangrijk dit voor mij is?'

'Ik vind het gewoon stom.' Hij keek er niet eens verontschuldigend bij. Hij vond het de gewoonste zaak van de wereld dat hij dit ging doen en ze dacht opeens weer aan Howards waarschuwing dat alle acteurs egocentrische kinderen waren. Hij had in alle opzichten gelijk gehad, zelfs over de tranen aan het eind van de film. Misschien had hij hierin ook gelijk.

'Het is niet stom, verdomme. En jij wilt nota bene met me trouwen, terwijl je niet eens de moeite hebt genomen om mijn enige kind te leren kennen. Je vond het niet nodig om in september mee te gaan naar New Hampshire en nu dit weer.' Ze staarde hem in woedende verbijstering aan, maar onder de woede school mateloze gekwetstheid. Hij wilde niet hetzelfde in het leven als zij, maar belangrijker dan dat: hij wilde Andrew niet. Dat wist ze nu zeker en dat veranderde alles tussen hen.

'Ik heb tijd nodig om na te denken, Daff.' Opeens leek hij heel rustig.

'Waarover?' Ze schrok ervan. Het was voor het eerst dat ze dit hoorde.

'Over ons.'

'Is er dan iets?'

'Nee. Maar ik leg me hiermee wel heel erg vast. Ik ben nooit getrouwd en voor ik me voorgoed bind, heb ik het nodig een tijd alleen te zijn.' Het klonk bijna goed, maar net niet helemaal en ze trapte er niet in.

'Nou, dan heb je daarvoor wel een ongelukkig moment gekozen. Zou je niet kunnen wachten tot over een week?'

'Ik denk het niet.'

'Waarom niet?'

'Omdat ik niet weet of ik er wel aan toe ben je zoon te ontmoeten.' Het was pijnlijk, maar eerlijk. 'Ik weet niet wat ik tegen een doof kind moet zeggen.'

'Je begint met hallo.' Haar ogen waren koel, gekwetst en leeg. Ze had schoon genoeg van zijn neurotische gedoe over Andrew. En misschien was Andrew maar een uitvlucht. Misschien wilde hij haar niet echt. Misschien wilde hij niemand in zijn leven behalve serveersters en starlets. Misschien kon hij niet meer aan. Plotseling begon hij in haar ogen beangstigend snel kleiner te worden, als een ballon met een vuistgroot gat erin.

'Ik weet gewoon niet hoe ik met je zoon moet praten. Ik heb zulke mensen gezien, ik krijg er de zenuwen van.'

'Hij kan liplezen en hij praat.'

'Maar niet als een normaal mens.' Opeens haatte ze hem om wat hij zei, en ze draaide hem haar rug toe en keek uit het raam. Ze kon nu alleen nog maar aan Andrew denken. Ze had deze man niet nodig. Ze had haar zoon nodig, en niemand anders. Ze draaide zich weer naar hem toe.

'Oké, laat maar, verdomme, ga dan maar.'

'Ik wist dat je het zou begrijpen.' Zijn stem klonk volmaakt tevreden en ze schudde verbijsterd haar hoofd. Hij begreep helemaal niets van haar gevoelens. Niets van de teleurstelling en de haat, niet hoe hij haar gekwetst had. En toen, plotseling, kwam er een gedachte bij haar op. 'Wanneer heb je deze plannen eigenlijk gemaakt?'

Nu leek hij toch even in verlegenheid gebracht, maar niet erg. 'Een paar dagen geleden.'

Ze staarde hem een lang ogenblik aan. 'En je hebt het me niet verteld?' Hij schudde zijn hoofd. 'Je bent een grote klootzak.' Ze smeet de deur van de slaapkamer achter zich dicht en ging die nacht in Barbara's voormalige kamer slapen. Barbara gebruikte de kamer niet meer; ze was bij Tom ingetrokken en kwam elke dag naar haar toe, net als in New York.

De volgende morgen stond Daphne op toen ze hoorde dat Justin het ontbijt maakte en toen ze de keuken binnenkwam, zag ze dat hij zich al had aangekleed. Ze ging zitten en staarde hem aan terwijl hij voor hen beiden een kop koffie inschonk. Hij zag er ontspannen en tevreden uit en ze keek hem ongelovig aan.

'Weet je, ik kan gewoon niet geloven dat je dit zou doen.'

'Maak er nou niet zo'n enorme toestand van, Daff. Zo belangrijk is het niet.'

'Voor mij wel.' En ze wist dat de anderen het ook erg zouden vinden. Hoe moest ze zijn afwezigheid verklaren? Moest ze zeggen dat Thanksgiving hem verveelde en dat hij dus maar was gaan skiën? Ze was plotseling dankbaar dat ze nog niets tegen Andrew had gezegd. Ze was van plan geweest om op weg van het vliegveld hierheen met hem te praten. Maar dat hoefde nu niet meer. De ontmoeting tussen Justin en hem zou tot Kerstmis moeten wachten, als Justin er dan niet weer tussenuit kneep. Ze begon zich hoe langer hoe meer over hem af te vragen en terwijl ze hem zijn eieren en toast zag opeten, kwam er een vervelende gedachte bij haar op.

'Ga je alleen?'

'Wat een rare vraag.' Hij bleef op zijn bord kijken.

'Dan past hij goed bij je, Justin. Je bent een rare man.'

Toen keek hij naar haar op en zag iets in haar ogen waar hij van schrok. Ze was niet alleen boos op hem, ze was razend. En ze probeerde dingen te zoeken die ze tegen hem kon gebruiken. Hij vond het schokkend dat te merken. Maar hij besefte niet hoe diep hij haar had gekwetst. Door Andrew af te wijzen, had hij haar ook afgewezen. Het was zelfs nog erger, maar dat begreep hij niet.

'Ja, ik ga alleen. Ik heb je toch gezegd dat ik tijd nodig heb om na te denken, daar in de bergen.'

'Ik heb ook tijd nodig om na te denken.'

'Waarover dan?' Hij keek nog verbaasd ook.

'Over jou.' Ze zuchtte. 'Als jij de moeite niet wilt nemen om Andrew te leren kennen, kan dit niets worden.' Om maar niet te spreken van het feit dat ze er ook weinig heil in zag als hij steeds wanneer het in zijn hoofd opkwam, ervandoor ging en maar deed waar hij zin in had. Ze had nog niet de kans gehad die kant van hem te zien. Ze hadden het te druk gehad met werken aan de film, maar nu kwamen er nieuwe kanten van hem aan het licht. Kanten waarvan ze vermoedde dat ze er niet mee kon leven. Hij verdween uren achtereen, kwam nooit opdagen wanneer hij gezegd had te zullen komen en hij had een luchtige, nonchalante manier van doen die volgens hem de enige manier was om tegenwicht te bieden aan de discipline en spanning die hij voelde wanneer hij werkte. Ze had dat tegenover zichzelf vergoelijkt, maar daar had ze opeens geen zin meer in.

Hij probeerde haar te kussen toen hij vertrok, maar ze wendde zich af en ging terug naar binnen. En toen Barbara arriveerde, vond ze Daphne in haar werkkamer, in gedachten verzonken. Daphne leek lichtjaren ver weg en Barbara moest haar twee keer aanspreken voor ze haar hoorde.

'Ik heb zoeven de kalkoen opgehaald. De grootste joekel die je ooit hebt gezien.' Ze lachte zacht, maar aanvankelijk kwam er geen reactie. Toen leek Daphne zichzelf te dwingen terug te keren in het heden.

'Hoi, Barb.'

'Het lijkt of je heel ver weg bent. Zit je al te denken over het nieuwe boek?'

'Zo'n beetje.' Maar Barbara had die vage, tranceachtige toestand sinds lang niet gezien.

'Waar is Justin?'

'Uit.' Ze had nog niet de moed om het haar te vertellen, maar besloot dat ze het moest doen voor ze naar het vliegveld ging om Andrew op te halen. Ze kon de schijn niet eeuwig ophouden en waarom zou ze ook? Ze was niet verplicht haar best te doen om hem een goede indruk te laten maken. 'Barb, Justin komt niet op het Thanksgivingdiner.' Daphnes gezicht stond somber.

'Nee?' Ze keek alsof ze het niet had begrepen. 'Hebben jullie ruzie gehad?'

'Eigenlijk wel, ja. Maar pas nadat hij had gezegd dat hij de volgende week ging skiën en niet hier bleef met Thanksgiving.'

'Serieus?'

'Ja. En ik wil er verder niet over praten.' Aan de uitdrukking op haar gezicht zag Barbara dat ze het meende. Ze sloot zich in haar werkkamer op tot het tijd was om naar het vliegveld te gaan.

Daphne reed er alleen heen, met een verbeten trek op haar gezicht. Ze zette haar auto in de parkeergarage en liep naar de gate; ze was nog steeds aangeslagen door Justins gedrag. Hij was domweg zomaar weggelopen om te doen wat hem uitkwam, zonder zich erover te bekommeren wat zij belangrijk vond. En ze draaide het gesprek telkens weer in haar hoofd af toen er werd aangekondigd dat Andrews vlucht was geland en ze wachtte tot het vliegtuig bij de gate aankwam. Maar toen het er was, waren plotseling alle gedachten aan Justin verdwenen. Het was alsof hij plotseling niet belangrijk meer was en alles weer in het juiste perspectief viel. Alleen Andrew was belangrijk.

Ze voelde dat haar hart sneller begon te kloppen terwijl er mensen uit het vliegtuig kwamen, en toen zag ze hem midden tussen de mensen, aan de hand van een stewardess. Hij zocht haar met zijn ogen en heel even was ze te verbijsterd om te bewegen. Dit was het kind dat Justin had afgewezen. Dit was het kind waar haar hele leven om draaide. Toen begon ze naar hem toe te lopen; geen enkele hindernis had haar kunnen tegenhouden.

Hij zag haar aankomen en wrong zich los van de stewardess; hij rende haar in de armen met het geluidje dat hij maakte wanneer hij erg blij was, en haar hele leven leek op te wellen en uit haar ogen te vloeien. Hij was het enige dat ze overhad van een leven vol verlies, en eigenlijk was hij het enige menselijke wezen dat echt van haar hield. Ze klampte zich aan hem vast alsof hij een reddingsboei was temidden van de menigte die om hen heen draaide, en toen hij opkeek naar haar gezicht was dat bedekt met tranen terwijl ze hem glimlachend aankeek.

'Het is zo fijn je weer bij me te hebben.' Ze vormde de woorden zorgvuldig met haar mond en hij reageerde met een lach.

'Het zal nog fijner zijn als je thuiskomt.'

'Veel fijner,' beaamde ze. En ze vermoedde dat dat eerder zou kunnen gebeuren dan ze verwacht had. Hand in hand gingen ze zijn bagage ophalen, ze leek hem zelfs geen moment los te willen laten.

Hij had haar heel wat te vertellen tijdens de rit naar haar huis en had het zelfs even over Matthews nieuwe vriendin, wat haar om de een of andere reden pijnlijk trof. Ze wilde daar nu niets over horen.

'Ze komt hem elke zondag opzoeken op school. Ze is mooi en ze lacht veel. Ze heeft rood haar en ze brengt snoepjes voor ons mee.'

Daphne wilde wel blij zijn voor Matthew, maar om de een of andere reden was ze niet blij. En ze antwoordde niet terwijl ze naar huis reden en het gesprek over andere dingen ging. Ze hadden veel te doen toen ze in het huis aankwamen, ze zwommen en praatten en speelden kaartspelletjes, en Daphne voelde dat ze weer in het land van de levenden terugkeerde. Ze roosterden kip op de barbecue in de tuin en ten slotte bracht ze hem naar bed. Hij geeuwde en kon haast niet meer wakker blijven, maar toch keek hij haar nog vragend aan voor ze het licht uitdeed.

'Mam, woont hier nog iemand?'

'Nee. Hoezo? Vroeger woonde tante Barbara hier.'

'Ik bedoel een man.'

'Waarom vraag je dat?' Ze voelde dat haar hart een slag oversloeg.

'Er lagen kleren van een man in jouw kast.'

'Die zijn van de mensen van wie het huis is.'

Hij knikte, schijnbaar tevreden met dit antwoord, en vroeg toen: 'Ben je boos op Matt?'

'Natuurlijk niet.' Ze keek verbaasd. 'Waarom denk je dat nou?'

Zijn ogen zochten haar gezicht af. Andrew was een kind dat veel zag. Hij was nu acht jaar en geen klein kind meer. 'Ik dacht dat je boos werd toen ik over zijn vriendin praatte.'

'Doe niet zo mal. Hij is een aardige man, dus hij mag een aardige mevrouw hebben.'

'Ik denk dat hij jou aardig vindt.'

'We zijn goede vrienden.' Maar de vraag brandde haar op de lippen waarom hij dat dacht.

Alsof hij haar gedachten kon lezen, beantwoordde hij die vraag met slaperige gebaren. 'Hij praat veel over jou en hij ziet er altijd blij uit wanneer je belt. Blijer dan wanneer Harriet zondags op bezoek komt.'

'Dat is onzin.' Ze glimlachte om zich ervan af te maken, maar in een geheim hoekje van haar hart was ze er blij om. 'Nu moet je gaan slapen, schat. We hebben morgen een grote dag voor ons.' Hij knikte en zijn ogen waren al dicht voor ze het licht uitdeed en naar haar kamer ging, denkend aan Matthew. Ze bedacht opeens dat ze hem nog moest bellen om te zeggen dat Andrew goed was aangekomen. Zoals altijd nam hij na de tweede keer overgaan de telefoon op.

'Hoe is het met onze vriend? Is hij veilig aangekomen?'

'Heel veilig. En heel ondeugend.'

'Dat is niets nieuws.' Matthew glimlachte. 'Hij aardt naar zijn moeder. En hoe gaat het met jou?'

'Gaat wel. Bezig met de voorbereidingen voor Thanksgiving.' De gesprekken waren nu altijd minder persoonlijk. Alles was anders sinds de komst van Justin en Harriet Bateau, vooral de laatste tijd.

'Geef je een groot diner thuis, met kalkoen?'

'Ja.' Er was een korte aarzeling in haar stem, maar ze besloot het hem niet te vertellen. Het was niet zijn probleem dat Justin ertussen uit was geknepen en dat het er misschien niet zoveel meer toe deed dat Justin niets met Andrew te maken wilde hebben. Maar ze wilde Matthew niet bij haar beslissing betrekken en ze begon erover te denken naar huis te gaan. 'En jij, Matt?'

'Ik blijf hier.'

'Ga je niet naar je zus toe?'

'Ik wilde de kinderen niet alleen laten.' En Harriet ook niet? Maar dat durfde ze hem niet te vragen. Als hij wilde dat ze meer wist, zou hij het haar wel vertellen. 'Kom je binnenkort nog naar New York, Daff?' Toen hij dit zei, hoorde ze weer de oude Matt spreken, en er was een eenzame, zachte klank in zijn stem, maar Daphne zuchtte alleen.

'Ik weet het niet. Ik heb er de laatste tijd veel over nagedacht.' Het was tijd om een aantal beslissingen te nemen, dat wist ze. 'Ik ga volgende week met Andrew kijken op die school in Los Angeles.' Dat was ze tenminste van plan geweest. Maar dat was voordat Justin zijn ware aard had getoond en naar Tahoe was vertrokken.

'Je zult het geweldig vinden. Het is een fantastische school.' Toch klonk zijn stem treurig. 'Iedereen hier zou hem vreselijk missen.'

'Maar jij zou er toch niet meer bij zijn, Matt?'

Maar plotseling deed hij vaag. 'Ik weet het nog niet precies.' Bleef hij dan toch in New Hampshire? Was het toch serieus met Harriet Bateau? Ze kreeg een loodzwaar gevoel in haar maag toen ze besefte dat dat waarschijnlijk het geval was. Wat wist Andrew ervan? Hij was nog maar acht. Misschien dacht Matthew erover te gaan trouwen.

'Laat me weten wat je gaat doen.'

'Jij ook.'

Toen wenste ze hem een vrolijke Thanksgiving en ging naar bed, terwijl ze zichzelf dwong niet aan Justin te denken. Om middernacht werd ze wakker omdat de telefoon ging. Het was Justin, hij zat heerlijk in Squaw Valley, zei hij, alleen in het huisje waar hij logeerde was geen telefoon. Hij begon haar te vertellen van de sneeuw en dat hij haar erg miste, en toen zei hij plotseling midden in het gesprek dat hij het ijskoud begon te krijgen in een open telefooncel en dat hij moest ophangen. En Daphne zat rechtop in bed naar de telefoon te staren, helemaal in de war door dit telefoongesprek. Waarom had hij haar op die manier opgebeld? En als hij het zo koud had, waarom was hij dan eerst zo spraakzaam? Haar conclusie was dat ze niets van hem begreep, en ze zette hem weer uit haar hoofd en ging weer slapen, en vreemd genoeg droomde ze die nacht van Matthew.

36

Dankzij Alex, de dochter van Tom, en Barbara werd het Thanksgivingdiner een groter succes dan Daphne zich had kunnen voorstellen. De drie vrouwen werkten samen in de keuken, en Tom en de twee jongens putten golfballen op het gazon. Hij verbaasde zich erover hoe pienter Andrew was en hoe grappig hij kon zijn, ook al was zijn spraak nog gebrekkig. Hij ontdekte dat hij een groot gevoel voor humor had en toen Daphne het gebed uitsprak voor ze begonnen te eten, voelde ze zich dankbaarder gestemd dan ze zich in lange tijd had gevoeld. Iedereen at zijn buikje rond en na afloop zaten ze bij de haard, en de Harringtons vonden het jammer dat ze uiteindelijk naar huis moesten. Beide tieners kusten Daphne en omhelsden Andrew, en hij beloofde dat hij de volgende dag in hun zwembad zou komen zwemmen, wat ook gebeurde. Het was een prettig, ontspannen weekend, en behalve dat ze Justin miste, was Daphne volmaakt gelukkig. De avond voordat Andrew weg zou gaan, belde Justin haar om te horen hoe het ging, maar hij hing weer heel plotseling op, wat Daphne enorm irriteerde. Ze begreep niet waarom hij belde als hij toch na een paar minuten weer ophing. Het sloeg nergens op, volgens haar dan, maar ze dacht er die nacht over na nadat Andrew naar bed was gegaan, en toen begon het haar opeens te dagen. Het had geleken alsof er iemand naar hem toe was gekomen en hij had opgehangen voor hij betrapt kon worden. Plotseling wist ze het en ze ging woedend rechtop zitten in bed. Het duurde uren voor ze de slaap kon vatten. De volgende ochtend had ze het druk met Andrew. Ze zette hem op het vliegtuig en belde Matt, en daarna ging ze terug naar het huis. De drie dagen hierna probeerde ze aan haar nieuwe boek te werken, maar er wilde niets komen. Ze kon aan niets anders denken dan aan Justin.

Om een uur of twee in de morgen kwam hij aanrijden. Hij opende de voordeur met zijn sleutel, zette zijn ski's in de hal tegen de muur en ging de slaapkamer binnen. Hij had verwacht dat Daphne zou slapen en keek verbaasd op toen hij haar in bed zag zitten met een boek. Ze sloeg zonder iets te zeggen haar ogen naar hem op en keek hem aan.

'Hoi, schat, waarom ben je nog wakker?'

'Ik wachtte op jou.' Maar er was geen warmte in haar stem.

'Dat is aardig van je. Is je zoontje weer veilig thuisgekomen?'

'Heel goed, dank je. Hij heet trouwens Andrew.'

'O, jezus.' Hij wist nu wat er zou komen. Weer een preek over Thanksgiving, maar hij had het mis. Ze had iets anders in haar hoofd.

'Met wie was je in Squaw Valley?'

'Een berg vol mensen die ik niet kende.' Hij ging zitten en trok zijn schoenen uit. Na twaalf uur achter het stuur was hij niet in de stemming voor haar ondervraging.

'Kunnen we dit misschien laten rusten tot morgen?'

'Nee, ik denk niet dat het tot morgen kan wachten.'

'Nou, ik ga naar bed.'

'O ja? Waar?'

'Hier. Voor zover ik weet, woonde ik hier.' Hij staarde haar van de andere kant van de kamer aan. 'Of is mijn adres gewijzigd?'

'Nog niet, maar dat zou heel goed kunnen gebeuren als je geen antwoord geeft op een aantal vragen. En een eerlijk antwoord voor de verandering.'

'Hoor eens Daff, ik heb toch gezegd... ik moest nadenken...' Maar terwijl hij dat zei, ging de telefoon en Daphne nam op. Haar eerste gedachte was dat er iets met Andrew aan de hand was. Waarom zou iemand anders bellen om halfdrie in de morgen? Maar het was niet Matt aan de andere kant, het was een vrouwenstem die vroeg of ze Justin kon spreken. Zonder een woord gaf Daphne de telefoon aan Justin.

'Het is voor jou.'

Ze ging de kamer uit en smeet de deur achter zich dicht. Een paar minuten later kwam hij bij haar in de werkkamer. 'Hoor eens Daphne, ik weet wat je denkt maar...'

En terwijl hij daar stond, vermoeid van de reis, besefte hij plotseling dat het te veel moeite was om te blijven doen alsof. Hij was te moe voor nog meer leugens. 'Oké, Daphne. Je hebt gelijk. Ik ben wezen skiën met Alice.'

'Wie is dat in godsnaam?'

'Het meisje uit Ohio.' Zijn stem klonk dodelijk vermoeid. 'Het heeft niet veel te betekenen, ze houdt van skiën, ik ook, ik wilde niet hier blijven voor jouw familiefeestje, dus ik heb haar een week meegenomen. Dat is alles.' Voor hem was het een normale zaak.

Het had geen zin er nog langer tegen te vechten. Het zou niets worden. Het was voorbij. Ze keek hem aan met tranen in haar ogen en ze voelde zich zo gedesillusioneerd dat het leek alsof er een stuk van haar was weggenomen - het stuk dat van hem hield. 'Justin, ik kan dit niet meer.'

'Ik weet het. En ik kan het jou niet meer aandoen. Ik ben niet geschikt voor dit soort dingen, Daff.'

'Dat weet ik.' Ze begon te huilen en hij kwam naar haar toe.

'Het is niet dat ik niet van je hou. Ik hou echt van je, maar op mijn manier, en mijn manier is anders dan jouw manier. Te anders. Ik denk niet dat ik ooit zou kunnen zijn wat jij wilt. Jij wilt een degelijke, normale echtgenoot. Dat ben ik niet.' Ze knikte en draaide haar gezicht weg.

'Het is oké. Ik begrijp het. Je hoeft het niet uit te leggen.'

'Hou je je wel goed?'

Ze knikte terwijl de tranen stroomden en keek naar hem op. Hij was nog mooier nu, gebruind in de bergen, maar dat was het enige dat hij was, het enige dat hij ooit geweest was, mooi om naar te kijken. Howard Stern had gelijk gehad, hij was een mooi, verwend kind, en hij deed precies wat hij wilde in zijn leven, ongeacht wie hij ermee kwetste, of wat de prijs was.

Toen ze zag dat hij bezig was weg te gaan, wilde ze hem gedurende één krankzinnig ogenblik smeken niet te gaan, te blijven, wilde ze zeggen dat ze het samen konden oplossen, maar ze wist dat dat niet kon. 'Justin?' De hele vraag lag besloten in dat ene woord.

Hij knikte. 'Ja. Ik denk dat ik maar ga.'

'Nu?' Haar stem trilde. Ze voelde zich eenzaam en bang. Zij had het hier zelf op aan laten komen, maar er zat niets anders op, dat wist ze ook wel.

'Het is beter zo. Ik kom morgen mijn spullen ophalen.' Het moest een keer eindigen en die keer was nu. Hij keek met een treurig lachje op haar neer. 'Ik hou van je, Daff.'

'Dank je.'

Het waren lege woorden uit zijn mond, hij was een lege man. En toen ging de deur dicht en hij was weg, en zij zat alleen in haar werkkamer en huilde. Voor de derde keer in haar leven had ze iemand verloren, maar ditmaal om totaal andere redenen. En ze had iemand verloren die niet echt van haar hield. Hij was niet in staat iemand anders lief te hebben dan zichzelf. Hij had nooit van Daphne gehouden. En terwijl ze die nacht verdrietig wakker bleef, vroeg ze zich af of dat beter of erger was.

De volgende dag zag ze er mat uit toen Barbara binnenkwam, en ze had donkere kringen onder haar ogen. Ze zat in haar werkkamer te werken. 'Voel je je wel goed?'

'Min of meer.' Er viel een langdurige stilte terwijl Barbara haar onderzoekend aankeek. 'Justin is vannacht vertrokken.'

Ze wist niet goed wat ze hierop moest zeggen. 'Moet ik vragen waarom of moet ik me er niet mee bemoeien?'

Daphne glimlachte vermoeid. 'Het doet er niet toe. Het moest er een keer van komen.' Maar het klonk niet overtuigend. Ze wist dat ze hem zou missen. Hij had negen maanden lang iets voor haar betekend en nu was het voorbij. Het zou zeker een tijdlang pijn doen. Dat wist Daphne. Ze had al eerder met pijn geleefd. Ze zou het wel weer overleven.

Barbara knikte en ging zitten. 'Ik vind het naar voor je, Daff. Maar ik kan niet zeggen dat ik het erg vind. Hij zou je leven nog een eeuwigheid hebben verziekt. Zo is hij gewoon.'

Daphne knikte. Ze kon het nu niet meer ontkennen. 'Ik denk dat hij het zelf niet eens weet.'

'Ik weet niet of dat voor of tegen hem pleit.' Daarmee kon de man het doen.

'Hoe dan ook, het doet pijn.'

'Dat weet ik.' Barbara kwam naar haar toe en klopte haar op de schouder. 'Wat ga je nu doen?'

'Ik ga naar huis. Andrew vond die school hier toch niet leuk en ik hoor hier niet thuis. Ik hoor thuis in New York, in mijn eigen huis, waar ik mijn boeken kan schrijven en bij Andrew in de buurt kan zijn.' Maar het zou nu allemaal anders zijn. Ze had nieuwe deuren geopend sinds ze vertrokken was. Deuren die zich moeilijk weer zouden laten sluiten en ze wist eigenlijk niet of ze nog wist hoe het moest. Ze had een eenzaam leven geleid in New York en met Justin had ze van tijd tot tijd veel vreugde gekend.

'Wanneer denk je te gaan?'

'Ik heb een paar weken nodig om hier alles af te ronden. Ik heb nog een paar besprekingen bij Comstock.' Ze glimlachte spijtig. 'Ze willen met me praten over de aankoop van een tweede boek voor een film.'

Barbara hield haar adem in. 'Ga jij dan het scenario schrijven?'

'Dat nooit meer, lieverd. Eén keer was genoeg. Ik heb geleerd wat ik wilde leren. Maar van nu af aan schrijf ik de boeken en mogen zij de films schrijven.' Barbara keek terneergeslagen. Dat had ze wel aan zien komen. Zelfs als Daphne met Justin aan de West Coast was blijven wonen, was het niet waarschijnlijk dat ze het nog eens had willen doen. Ze had al een jaar lang geen boek geschreven en daar had ze vaak over geklaagd. 'Dus gaan we naar huis.' Ze ging er blijkbaar van uit dat Barbara mee zou gaan en die durfde geen tegenwerpingen te maken, en die avond vertelde ze het aan Tom terwijl ze snikkend in zijn armen viel.

'In hemelsnaam, Barb. Je hoeft niet met haar mee te gaan.'

Hij keek alsof hij ook wel wilde huilen.

Maar ze schudde haar hoofd. 'Ja, ik moet wel mee. Ik kan nu niet bij haar weggaan. Ze is helemaal kapot van Justin.'

'Ze overleeft het heus wel. Ik heb je harder nodig.'

'Zij heeft niemand behalve mij en Andrew.'

'En wiens schuld is dat? Haar eigen schuld. Ga je ons leven opofferen voor het hare?'

'Nee.' Ze begon alleen nog harder te huilen in zijn armen, maar daarna werd ze eindelijk wat rustiger. 'Ik kan alleen nu niet bij haar weggegaan.' Het was eigenlijk hetzelfde wat ze jaren geleden had meegemaakt met haar moeder en nu was Daphne er niet om haar te helpen haar vrijheid te veroveren. Haar moeder was het vorige jaar in het bejaardentehuis overleden en nu zat Barbara aan Daphne vast.

Tom keek met een ongelukkig gezicht naar de vrouw die hij liefhad. 'Wanneer kun je dan bij haar weggaan?'

'Dat weet ik niet.'

'Dat is geen antwoord, Barb. Daar kan ik niet mee leven.' En met een wanhopige uitdrukking op zijn gezicht ging hij zich een stevige borrel inschenken. 'Ik kan gewoon niet geloven dat je zoiets doet. Na het jaar dat we samen hebben gehad, ga je met haar mee terug naar New York. Godverdorie zeg, dat is toch van de gekke!' Hij schreeuwde tegen haar en ze begon weer te huilen.

'Dat weet ik ook wel. Maar ze heeft zoveel voor me gedaan en straks is het Kerstmis en...' Ze wist hoe moeilijk Kerstmis elk jaar weer voor Daphne was. En ze wist ook dat Tom het niet begreep. Er was geen reden waarom hij het zou moeten begrijpen, maar ze wilde hem niet kwijtraken. Die prijs was te hoog, dat had ze zelfs voor Daphne niet over. 'Luister, ik beloof je dat ik terug zal komen. Geef me alleen wat tijd om te zorgen dat ze zich weer lekker voelt in New York en dan zal ik het haar vertellen.'

'Wanneer?' Het woord kwam op haar af als een pistoolschot. 'Noem een dag, dan hou ik je daaraan.'

'Ik zal het een week na kerst tegen haar zeggen. Dat beloof ik.'

'Met welke opzegtermijn?' Hij gaf haar geen duimbreed toe.

Ze wilde een maand zeggen, maar ze schrok terug voor wat ze in zijn ogen zag. Hij had de blik van een gewond dier en ze vond het erger bij hem weg te gaan dan bij Daphne. 'Twee weken.'

'Oké. Dus je bent hier zes weken nadat je weggaat weer terug?'

'Ja.'

'En zul je dan met me trouwen?' De woeste uitdrukking op zijn gezicht bleef onveranderd.

'Ja.'

Nu glimlachte hij langzaam. 'Oké, verdomme. Dan laat ik je met haar mee terug gaan naar New York, maar doe me zoiets nooit meer aan. Ik kan er niet tegen.'

'Ik ook niet.' Ze kroop weg in zijn armen.

'Ik kom in de weekeinden naar New York.'

'Echt?' Ze keek met grote, blije ogen naar hem op en leek een meisje van twintig.

'Echt. En als het even wil, maak ik je nog voor je terugkomt zwanger, dan weet ik tenminste zeker dat je woord zult moeten houden.' Ze lachte om dit ingrijpende voorstel, maar het idee beviel haar wel. Hij had haar al lang geleden overtuigd dat ze niet te oud was om minstens een of twee kinderen te krijgen.

'Dat hoef je niet te doen, Tom.'

'Waarom niet? Het zou me een waar genoegen zijn.'

Ze brachten zoveel mogelijk tijd in elkaars gezelschap door en Tom ging mee naar het vliegveld toen ze vertrokken. Daphne zag er als een echte New Yorkse uit in een zwart pakje met een nertsmantel en hoed, en Barbara had het nieuwe nertsjasje aan dat hij voor haar had gekocht. 'Jullie zien er beslist heel chic uit.' Ze hadden niets van Los Angeles over zich. En toen hij Barbara kuste, fluisterde hij: 'Tot vrijdag.' Ze drukte hem met een glimlach tegen zich aan en toen gingen ze aan boord van het vliegtuig waar ze hun plaatsen opzochten. Daphne keek Barbara van opzij aan.

'Je bent zo te zien niet zo erg verdrietig. Ik heb het gevoel dat jullie samen iets bekokstoofd hebben.' Barbara bloosde en Daphne lachte omdat ze het goed had geraden. 'Wanneer komt hij naar New York? Met de volgende vlucht soms?'

'Vrijdag.'

'Fijn voor je. Als ik niet zo'n ontzettende egoïst was, zou ik je ter plekke ontslaan en je uit het vliegtuig gooien.'

Barbara keek naar haar gezicht, maar het was duidelijk dat ze het niet meende. Daphne zag erg bleek onder haar donkere bonthoed en Barbara wist dat ze Justin de avond tevoren nog had gezien. Ze vermoedde dat het geen gemakkelijke ontmoeting was geweest. Later, na de lunch, vertelde Daphne hoe het was gegaan.

'Hij woont al bij dat meisje.'

'Die vrouw uit Ohio?' Daphne knikte. 'Misschien trouwt hij daar wel mee.' Maar zodra ze het had gezegd, had ze er spijt van. 'Sorry, Daff.'

'Het geeft niet. Misschien heb je gelijk, maar ik denk het eigenlijk niet. Ik denk niet dat mannen zoals Justin met wie dan ook trouwen. Ik was alleen niet slim genoeg om dat te beseffen.' Daarna praatten ze over Andrew en Daphne zei dat ze dat weekend naar hem toe zou gaan.

'Ik had je willen vragen mee te gaan, maar nu ik weet dat je iets beters te doen hebt...' Ze wisselden een glimlach uit, en toen besloot Barbara een onderwerp aan te snijden waar ze al lang over had gedacht.

'En Matthew?'

'Hoezo, Matthew?' Daphnes ogen hadden onmiddellijk een behoedzame uitdrukking.

'Je weet best wat ik bedoel.' Ze waren te lang samen geweest om spelletjes te spelen.

'Ja, dat weet ik. Maar hij is gewoon een vriend, Barb. Het is beter zo.' Toen glimlachte ze. 'Bovendien zegt Andrew dat hij een vriendin heeft. En dat is ook zo. Matt heeft me in september van haar bestaan verteld.'

'Ik heb zo'n gevoel dat als hij wist dat jij vrij was, hij haar direct zou laten vallen.'

'Dat betwijfel ik en het is ook niet belangrijk. Andrew en ik hebben heel wat in te halen wanneer ik terug ben en ik wil voor de kerst aan het nieuwe boek beginnen.' Barbara wilde tegen haar zeggen dat dat niet genoeg was, maar ze wist dat Daphne er niet over wilde praten. Ze zaten allebei in gedachten verzonken. Het was een opluchting voor Barbara dat er niet gepraat werd. Ze had een vervelend gevoel omdat ze tegen Daphne gelogen had over Tom, maar ze was er nog niet aan toe haar te vertellen dat ze met hem ging trouwen.

Ze kwamen in New York aan en Daphne glimlachte breed toen ze de stad in reden. 'Welkom thuis.' Maar voor Barbara voelde het niet meer als thuis. Ze miste Tom nu al. Daphne kon alleen maar aan Andrew denken. De volgende paar dagen praatte ze onafgebroken over hem en aan het einde van de week haalde ze haar auto op uit de garage en reed naar New Hampshire om naar hem toe te gaan. Ze hield het haast niet uit terwijl ze erheen reed, zingend en glimlachend. Er lag bijna over het hele traject sneeuw, maar dat deerde haar niet. Ze moest stoppen en sneeuwkettingen om haar banden laten leggen, maar ze verlangde geen seconde naar de koesterende warmte van Californië. Ze wilde alleen maar dicht bij Andrew zijn. Ze kwam ruim na negenen in het stadje aan en reed meteen naar het hotel, waar ze Matt belde om te zeggen dat ze aangekomen was en de volgende morgen naar hen toe zou komen. Maar de telefoon werd opgenomen door een van de leraren, die zei dat hij er niet was. Dat moet dan maar, fluisterde ze bij zichzelf terwijl ze door het raam naar buiten keek. De tijd om aan hem te denken was voorbij, hij had nu zijn eigen leven. En zij had Andrew. En toen ze de volgende morgen bij de school aankwam, was het weerzien groots.

'En nu hoeven we nooit meer bij elkaar weg te zijn.' Het was verbijsterend te bedenken dat het jaar om was. 'Over twee weken kom ik je halen en dan brengen we de hele kerstvakantie samen in mijn flat door.' De uitstapjes naar Californië hadden het bewijs geleverd dat hij eraan toe was lange perioden van de school weg te zijn, maar hij keek haar aan en schudde zijn hoofd.

'Dat gaat niet, mam.'

'Gaat dat niet?' Ze keek geschokt. 'Waarom niet?'

'Ik ga ergens anders naartoe.' Barbara had gelijk. Hij had zijn eigen leven, zelfs nu al.

'Waar ga je dan heen?'

'Ik ga skiën.' Toen lachte hij breed. 'Maar ik kom voor oudejaarsavond terug. Mag ik dan komen?'

'Natuurlijk mag dat.' Ze lachte zacht. Wat was het leven enorm veranderd in een jaar.

'Mogen we op toeters blazen op oudejaarsavond?'

'Ja.' Maar ze vond het een rare vraag. Hij zou ze toch niet kunnen horen.

'Ik vind het een grappig gevoel, ze kriebelen aan mijn lippen en de anderen zullen het geluid horen.' Vanbinnen was hij nog echt een achtjarige, ondanks zijn nieuwe onafhankelijkheid.

Toen kwam Matthew bij hen staan en Daphne glimlachte. 'Hoi, Matt. Ik hoor dat je met Andrew gaat skiën.'

'Ik niet. Ik blijf hier om alles af te ronden. Maar er gaat een hele groep naar Vermont met een paar leerkrachten.'

'Dat wordt vast leuk.' Maar hij lette op de treurige blik die hij in haar ogen zag.

'Wilde je hem met kerst in Californië hebben?' Ze had hem nog niet verteld dat ze weer in New York woonde. Ze had Barbara alleen de school laten opbellen om te zeggen dat Daphne tijdelijk in New York was.

'Nee. Het leek me leuk om in New York te blijven.' Ze keek zoekend in zijn ogen maar zag daar niets. 'Andrew zegt dat hij met oudejaarsavond bij me komt.'

'Dat klinkt geweldig.' Hun ogen ontmoetten elkaar en bleven elkaar over het hoofd van de jongen aankijken, en er bleven duizend gedachten onuitgesproken.

'Wanneer ga je hier weg, Matt?'

'De negenentwintigste. Ik heb er een tijd over gedacht hier te Wijven, maar ze hebben me te hard nodig in New York.' Hij glimlachte. 'Dat klinkt een beetje verwaand, maar Martha zegt dat ze ontslag neemt als ik niet terugkom en het zou te erg zijn als ze ons allebei kwijtraakten. Zij is degene die echt van waarde is voor hen.'

'Doe niet zo bescheiden. Ze zullen je hier erg missen.'

'Nee, echt niet. Volgende week komt de nieuwe directrice uit Londen aan en als ik afga op haar brieven, is ze fantastisch. En ik kom hier nog vaak kijken, om in het weekend de troepen te inspecteren.' Door deze opmerking begreep Daphne dat Harriet Bateau nog in beeld was. Dit gaf haar een basis voor de volgende zetten, die ze voorzichtig uitvoerde. Gedurende een krankzinnig ogenblik had ze zich afgevraagd of Barbara gelijk had, dat ze hem moest laten weten dat ze vrij was, maar nu had ze niet het recht hem dat aan te doen. Bovendien was het nu eenmaal zo dat er geen reden was om te denken dat het hem iets uit zou maken.

'Waarom ga jij niet mee skiën met de kinderen?' Maar ze dacht dat ze dat al wist.

'Ik wil hier blijven bij de kinderen die niet mee kunnen.' Ze knikte, maar ze begreep wat de eigenlijke reden was. Nu ging hij weer aan het werk en ze zag hem tijdens haar bezoek maar af en toe even. Hij had het razend druk om alles in orde te maken voor de nieuwe directrice. En zoals het al vaak was gegaan, hadden ze pas op haar laatste avond tijd om rustig te praten nadat Andrew naar bed was gegaan. Ze had besloten om de wegen maar voor lief te nemen en zondagavond terug te rijden. Voor het eerst sinds lange tijd gaf New Hampshire haar een neerslachtig gevoel.

'En hoe gaat het tegenwoordig in Californië, Daff?' Hij gaf haar een kop koffie aan en ging zitten in zijn vertrouwde stoel.

'Het ging er goed toen ik er wegging. Ik ben al vanaf maandag in New York.'

'Het is leuk voor Andrew dat je tot na de kerst blijft. Ik begrijp dat je vriend nog steeds niet staat te springen om hem te ontmoeten. Of is hij hier bij jou?' Het was de gelegenheid bij uitstek om het hem te vertellen, maar dat deed ze niet.

'Nee, hij is niet bij me. Ik moet een begin maken met mijn nieuwe boek.'

'Ontspan jij je nou nooit eens?' Zijn glimlach was vriendelijk, maar hij had iets afstandelijks over zich.

'Net zo min als jij. Zoals jij de afgelopen twee dagen bezig bent geweest, heb je recht op een burn-out.'

'Heb ik ook. Maar ik heb geen tijd om van dat recht gebruik te maken.'

'Ik ken dat gevoel. De laatste paar weken dat we Apache maakten, waren domweg krankzinnig, maar het was fantastisch toen hij eindelijk af was.' Ze vertelde hem over de laatste dag en het 'wrap'-feest, en hij luisterde met een glimlach. Ze wist een verhaal goed te vertellen en ze zorgde dat het gesprek niet te dichtbij kwam. Ze had nog te veel pijn om erg openhartig te zijn, zelfs tegenover hem. Het was niet zozeer dat ze Justin miste. Ze had het gevoel dat ze een nederlaag had geleden. Ze was verslagen door Justin en een meisje van tweeëntwintig uit Ohio. Zoiets was haar nog nooit eerder overkomen. En het zou haar ook nooit meer overkomen, beloofde ze zichzelf elke dag. 'Wat ga je met Kerstmis doen als Andrew er niet is?' Zijn ogen stonden bezorgd, maar misschien zou Justin wel overkomen om bij haar te zijn. De laatste keer dat hij met haar over hem had gesproken, had ze gezegd dat ze waarschijnlijk gingen trouwen.

'Ik zal genoeg te doen hebben.' Het leek een redelijk antwoord en hij knikte. Nu viel er een lange stilte, want ze waren allebei bezig met hun eigen gedachten. Hij dacht opeens aan Harriet. Ze was een aardige meid, maar ze was niet voor hem en dat wisten ze allebei. Sinds een paar weken had ze intussen iets met een ander en hij vermoedde dat hij nu wel gauw zou horen dat ze verloofd was. Ze was aan een huwelijk toe en er waren genoeg mensen die de kans met beide handen zouden aangrijpen, maar hij was niet een van hen. Hij hield niet van haar. En ze verdiende beter, had hij de laatste keer dat hij haar zag tegen haar gezegd. Daphne zat naar hem te kijken, terwijl hij diep in gedachten verzonken was. 'Wat kijk je vreselijk ernstig, Matt.'

Hij keek naar het vuur en toen naar haar. 'Ik zat te denken dat alles zo veranderd is.' Daphne vroeg zich af hoe serieus zijn relatie met dat meisje was. Misschien ging hij wel trouwen. Maar dat wilde ze hem nu niet vragen. Ze had al genoeg aan haar hoofd en wanneer hij het wilde, zou hij het haar wel vertellen.

'Ja, dat is waar. Ik kan niet geloven dat dit jaar al om is.'

'Ik heb toch gezegd dat het geen eeuwigheid zou duren.' Hij zag er kalm en wijs uit en ze zag dat hij nu meer grijs in zijn haar had dan een jaar geleden. 'En Andrew heeft het geweldig gedaan.' Toen lachte hij haar toe. 'Jij hebt het ook niet slecht gedaan.'

'Andrew heeft het goed gedaan dankzij jou, Matt.'

'Dat is niet waar. Andrew heeft het goed gedaan omdat hij Andrew is.' Toen knikte ze en na een poosje stond ze op.

'Ik moest maar liever gaan als ik er vannacht nog doorheen wil komen, met die wegen.'

'Weet je wel zeker dat dat verstandig is?' Hij was bezorgd en ze glimlachte. Hij was haar in het afgelopen jaar zo tot steun geweest dat het moeilijk was nu niet haar hart bij hem uit te storten, maar ze wist dat ze dat niet kon doen. Hij leek tevreden en hij had zelf gezegd dat alles veranderd was. Daar kon ze het beter bij laten.

'Het zal best gaan. Ik ben niet kapot te krijgen, dat weet je toch.'

'Best mogelijk, maar er ligt enorm veel sneeuw op die wegen, Daff.' En terwijl hij haar naar de deur bracht, zei hij nog: 'Waarom bel je me niet wanneer je thuis bent?'

'Doe niet zo raar, Matt. Het zal zeker een uur of drie, vier in de morgen zijn. Dat is voor mij een redelijke tijd, maar niet voor een normaal mens.'

'Maakt niks uit, bel gewoon. Ik val daarna meteen weer in slaap. Ik wil weten dat je goed bent aangekomen. Als je mij niet belt, blijf ik op en bel ik jou.' Het was een aanbod dat ver uitging boven een verplichting en het deed haar denken aan hun vroegere vriendschap.

'Goed dan, ik zal bellen. Maar ik vind het vervelend om je wakker te bellen.' Ze dacht er weer aan terwijl ze langzaam over de gladde wegen naar het zuiden reed. Ze deed er nog langer over dan ze had gedacht en ze was pas om vijf uur in de morgen thuis. Het leek misdadig om te bellen, maar ze moest toegeven dat ze het graag wilde. Ze draaide zijn nummer terwijl ze aan haar werktafel zat en even later nam hij met een slaperige stem op.

'Matt? Ik ben thuis.' Ze fluisterde het.

'Alles goed met je?' Hij keek op de klok terwijl hij het vroeg. Het was kwart over vijf in de morgen.

'Prima. Ga nu maar weer slapen.'

'Ik lig hier goed, zo.' Hij draaide zich met een slaperige glimlach om in bed. 'Dit doet me denken aan de tijd dat je me vanuit Californië opbelde.' Ze glimlachte ook. Het was een vreemd tijdstip en dat maakte het gemakkelijker om je bloot te geven. 'Ik heb je gemist, moet je weten. Soms is het vreemd wanneer je hier verschijnt. Ik heb het druk en er zijn tienduizend mensen om ons heen.'

'Weet ik. Ik vind het ook moeizaam.' Ze bleven even zwijgen en ze dacht dat ze hem niet langer uit de slaap moest houden. 'Ben jij gelukkig nu, Matt?' Ze wilde vragen hoe het met Harriet zat maar ze durfde het nog steeds niet.

'Best wel. Ik heb het meestal te druk om me dat af te vragen. En jij?'

Heel even wankelde ze, maar toen herstelde ze zich. 'Met mij gaat het goed.'

'Ga je trouwen?' Hij moest het vragen.

'Nee.' Maar ze gaf verder geen informatie. 'Ik geloof overigens dat Barbara wel gaat trouwen.'

'Met die vent in L.A.?'

'Ja. Hij is echt top. Ze verdient zo iemand.'

'Jij ook...' De woorden waren hem ontsnapt en hij had er meteen spijt van. 'Sorry, Daff. Dat zijn mijn zaken niet.' Waarom niet?

'Geeft niet. Ik heb het afgelopen jaar veel bij je uitgehuild.'

'Maar nu huil je toch niet meer, hè Daff?' Zijn stem klonk treurig en Daphne wist dat hij vroeg hoe haar relatie met Justin was.

'De laatste tijd niet meer.'

'Gelukkig maar. Je verdient goede dingen in je leven.'

'Jij ook.' Toen sprongen de tranen haar in de ogen en ze vond dat ze stom bezig was. Hij had alle recht om gelukkig te zijn met dat meisje, maar ze wist dat ze hem zou missen. Wanneer hij van Howarth weg was, zou ze geen excuus meer hebben om hem te bellen. Misschien zouden ze af en toe samen een hapje kunnen gaan eten, maar dat zou alles zijn en misschien zou zelfs dat niet gaan wanneer hij getrouwd was. 'Ga nu maar weer naar bed, Matt. Het is vreselijk laat.'

Hij geeuwde en keek nog eens op de klok. Het was bijna zes uur en hij moest al opstaan. 'Zorg jij dat je ook nog wat slaapt. Je bent vast doodmoe na die rit.'

'Een beetje wel.'

'Welterusten, Daff. We spreken elkaar gauw weer.'

Ze had gebeld om een boodschap voor Andrew achter te laten toen hij vertrok voor zijn skivakantie, maar Matt was er niet en ze was van plan om hem met Kerstmis te bellen, maar dat was er niet meer van gekomen. Op kerstavond werd ze door die auto aangereden op Madison Avenue en in plaats van Matt te bellen, lag ze in het ziekenhuis en zat Barbara naar haar te kijken terwijl de tranen stil over haar gezicht liepen. Ze kon niet geloven dat dit Daphne was overkomen. En wat moest ze tegen Andrew zeggen? Daphne had haar laten beloven dat ze hem niet zou bellen, maar vroeg of laat moest dat toch gebeuren, dat wist ze. En vooral als... die gedachte was onverdraaglijk en ze zag Liz Watkins een seintje geven dat het tijd was om weer naar de gang te gaan. Toen Liz haar pols voelde, merkte ze dat Daphne koorts had.

'Hoe gaat het nu met haar?'

Liz Watkins keek naar Barbara's ogen en vroeg zich af of ze de waarheid aankon. Toen gingen ze naar buiten op de gang. 'Niet goed, om eerlijk te zijn. Die koorts kan van alles betekenen.' Barbara knikte en haar ogen kwamen weer vol tranen. Ze ging Tom bellen, hij had de hele dag in haar flat gewacht. Het was een afschuwelijke manier om de kerst door te brengen, maar ze moest hier zijn bij Daphne.

'O, schatje...' Hij dacht dat het ergste gebeurd was, maar Barbara stelde hem snel gerust. Het was al de tiende keer dat ze belde en hij maakte zich zorgen toen hij hoorde dat ze huilde.

'Ze heeft koorts en de zuster kijkt zorgelijk.'

Hij bleef een hele tijd zwijgen aan zijn kant. 'Is er iemand die je zou moeten bellen, Barb?' Het was een zware verantwoordelijkheid die ze op haar schouders nam.

'Andrew is de enige familie die ze heeft.' Bij de gedachte aan Andrew begon ze zacht te huilen, het zou een ramp voor hem zijn als hij zijn moeder verloor. Ze wist dat ze hem mee zou nemen naar Californië om bij haar en Tom te wonen, maar dat zou niet hetzelfde zijn. Hij had Daphne nodig. Ze hadden haar allemaal nodig. 'En ik kan hem niet bellen. Hij is aan het skiën. Bovendien is hij pas acht. Hij mag dit niet zien.'

'Ziet ze er zo vreselijk uit?'

'Nee, maar...' De woorden bleven Barbara in de keel steken. 'Misschien haalt ze het niet.'

Toen viel hem iets in. 'En die man op die school, die directeur van Andrews school met wie ze bevriend is?'

'Wat wou je over hem zeggen?'

'Ik weet het niet, Barb, maar misschien betekent dit wel iets voor hem. Op grond van wat je me verteld hebt, heb ik altijd het gevoel gehad dat er meer tussen hen was dan ze wilde toegeven.' Eén ding was zeker, ze zou Justin niet willen bellen.

'Dat geloof ik niet.' Ze dacht er even over na. 'Maar misschien moet ik hem toch maar bellen.' Zelfs Barbara besefte niet hoe nauw bevriend ze waren geworden en misschien zou hij een mening hebben over de vraag of ze contact moesten opnemen met Andrew op zijn skivakantie. 'Ik bel je terug.'

'Zal ik naar het ziekenhuis komen? Wil je dat?' Ze wilde al nee zeggen, maar plotseling voelde ze zich weer doodongelukkig. Ze kon het niet meer aan. Ze had hem nodig. 'Geen probleem. Ik ben er over tien minuten.' Ze zei op welke verdieping hij moest zijn en hij zei dat hij iets te eten mee zou brengen. Ze had geen trek, maar ze wist dat ze iets moest eten om de nacht door te komen, eten en veel zwarte koffie. Hij had zo'n gevoel dat het niet goed af zou lopen voor Daphne en dat Barbara het erg moeilijk zou krijgen als ze doodging.

Barbara zat een hele tijd in de telefooncel te dubben of het goed was om te bellen. In een van de weinige ogenblikken dat ze bij kennis was, had Daphne gezegd dat ze dat niet moest doen. Maar iets wat nog sterker was, zei haar nu dat ze het toch moest doen. Ze had Daphnes handtas bij zich en ze keek in het adressenboekje dat erin zat. Bij de naam Matthew Dane stond het privételefoonnummer.

Zijn stem klonk verstrooid, alsof hij had zitten werken. 'Meneer Dane, u spreekt met Barbara Jarvis in New York.' Ze voelde dat haar hart bonsde en dat het zweet in haar handen stond. Dit zou niet gemakkelijk worden.

'Ja?' Zijn stem klonk verbaasd. Daphnes officiële telefoontjes kwamen gewoonlijk niet 's nachts binnen, laat staan met Kerstmis. Hij herkende de naam van de secretaresse meteen. Misschien belde ze alleen om een boodschap voor Andrew door te geven.

'Ik... meneer Dane, ik vind dit erg moeilijk om te zeggen. Miss Fields heeft een ongeluk gehad. Ik ben nu bij haar in het ziekenhuis...'

'Heeft ze u gevraagd om mij te bellen?' Zijn stem klonk geschokt en Barbara vocht tegen de tranen terwijl ze haar hoofd schudde.

'Nee, dat niet.' Hij kon horen dat ze huilde. 'Ze is gisteravond aangereden door een auto en... meneer Dane, ze ligt op de intensive care en...' Toen snikte ze het uit. 'O, mijn god. Hoe erg is het?' Ze vertelde hem alles wat ze wist en ze kon horen dat zijn stem beefde toen hij antwoordde.

'Ze wilde niet dat ik het aan u of aan Andrew vertelde, maar ik dacht...'

'Is ze bij bewustzijn?' Het klonk opgelucht.

'Ze is een tijd bij bewustzijn geweest, maar nu niet.' Barbara zuchtte diep en vertelde hem wat ze aan Tom had verteld. 'En nu heeft ze koorts gekregen.' Ze vertelde hem ook wat dat kon betekenen en hij moest zijn stem beheersen toen hij de volgende vraag stelde. Plotseling begreep hij wat hij nooit had begrepen, hoe het was geweest toen ze eerst Jeffrey en toen John had verloren. En hij wilde niet meer weten dan hij al wist. Hij kon het niet aan.

'Is er behalve u nog iemand bij haar?' Hij wist niet hoe hij het anders moest vragen.

'Nee, maar mijn... mijn verloofde zal dadelijk hier zijn. Hij is over uit Los Angeles...' Maar toen besefte ze dat ze hem niet vertelde wat hij wilde weten. Ze besloot de koe bij de horens te vatten. 'Meneer Dane, ze heeft het een maand geleden uitgemaakt met Justin.'

'Waarom heeft ze me dat niet verteld?' Zijn stem klonk nog geschokter dan zoëven.

'Ze dacht dat u verliefd was op een meisje hier en ze dacht dat het niet eerlijk zou zijn om u te vertellen dat het uit is met Justin.'

'O, mijn god.' En hij had bij het vuur gezeten en tegen haar gezegd dat alles was veranderd. Hij kreunde zowat terwijl hij zich het gesprek woordelijk herinnerde. Hij was ervan uitgegaan dat Justin en zij zo goed als getrouwd waren.

'Denkt u dat we het aan Andrew moeten vertellen?'

'Nee, ik vind van niet. Hij kan toch niets doen. En hij is te jong om dit te verwerken, als het niet echt nodig is.'

Toen keek hij op zijn horloge en stond op en begon door de kamer te ijsberen met zijn telefoon in zijn hand. 'Ik ben over zes uur bij u.'

'U komt hierheen?' Haar stem klonk stomverbaasd. Ze wist eigenlijk niet wat ze had verwacht.

'U dacht niet dat ik zou willen komen?' Zijn stem klonk gekwetst.

'Ik weet het niet. Ik weet niet wat ik dacht. Ik wist alleen dat ik u moest bellen.'

'Dat had u goed gezien. En ik weet niet of het er nog iets toe doet, maar om het toch maar gezegd te hebben, ik ben al verliefd op haar sinds ik haar heb ontmoet. En ik was te stom om de moed op te brengen het te zeggen.'

Hij voelde een brok in zijn keel, en hij kon horen dat Barbara zacht in de telefoon huilde. 'Ik ga haar nu niet verliezen, Barb.'

Ze knikte. 'Ik hoop dat u haar nooit zult verliezen.'

37

Matthew reed zo snel als hij kon naar New York en dacht onafgebroken aan Daphne. Elk telefoongesprek, elke ontmoeting leek onuitwisbaar in zijn geheugen gegrift en nu kwam het hem allemaal weer voor de geest. Af en toe glimlachte hij om woorden die hij zich herinnerde, maar het grootste deel van de tijd stond zijn gezicht somber. Hij kon niet geloven dat dit gebeurd was. Niet met haar. Niet met Daphne. Er was al zoveel gebeurd in haar leven, zoveel verdriet en pijn, zoveel dingen die onbeperkte moed vereisten. Dit kon niet nu met haar gebeuren. Het mocht zo niet eindigen, maar hij wist dat het zou kunnen en door de gedachte dat ze zou kunnen sterven voor hij er aankwam, ging hij nog harder rijden.

Nadat hij zo snel als hij kon door de sneeuw naar New York was gereden, kwam Matthew om halfdrie in de ochtend bij het Lenox Hill-ziekenhuis aan. De meeste lichten waren gedoofd in de receptie en er was niemand op de gangen toen hij naar boven ging. Hij liep meteen naar de balie bij de intensive care en toen zag Barbara hem. Ze had Tom allang naar huis gestuurd, maar ze had zelf per se willen blijven. De zuster had hun kort daarvoor verteld dat deze nacht de doorslag zou geven. Daphne kon niet veel langer in dezelfde toestand blijven; óf ze zou beginnen te herstellen, óf ze zou het niet halen.

'Matt?' Hij draaide zich om toen hij Barbara's stem hoorde, en wenste dat het de stem van Daphne was. Ze was verbluft dat hij er zo snel al was. Hij moest wel over de gladde wegen gevlogen hebben. Het was nog een geluk dat hij niet in dezelfde toestand werd binnengebracht als Daphne.

'Hoe is het met haar?'

'Nog hetzelfde. Ze vecht voor haar leven.'

Hij knikte grimmig en er stonden diepe groeven onder zijn ogen. Hij had als een razende gewerkt, en nu dit. Hij was nog gekleed in de oude ribcord broek en dikke trui die hij aan had gehad toen Barbara hem belde. Hij had een haastige krabbel achtergelaten voor het nachtpersoneel, had zijn jas, zijn sleutels en zijn portefeuille gepakt en was de deur uit gerend.

'Mag ik bij haar?' Barbara's ogen keken de bekende verpleegster zoekend aan en die keek op haar horloge.

'Laten we nog een paar minuten wachten.'

'Zuster,' hij wendde zich naar haar toe en greep de balie met zijn krachtige handen beet, 'ik heb net zeven uur gereden, ik kom helemaal uit New Hampshire om haar te zien.'

'Goed dan.' Het deed er nu toch niet meer toe. En misschien zou het over een uur te laat zijn. Liz Watkins ging hen door de gang voor naar de open deur, en daar lag ze, onbeweeglijk, helemaal in gips en verband gewikkeld, en verbonden met alle apparaten, in fel licht. Matthew voelde bijna een lichamelijke schok toen hij haar zag. Haar laatste bezoek aan Howarth was nog maar twee weken geleden en nu zag ze er plotseling totaal anders uit. Langzaam liep hij de kamer in en ging in de lege stoel naast haar zitten. Barbara zag dat hij zacht over het blonde haar streek. Ze draaide zich om en ging achter Liz aan de kamer uit. Ze wilde niet storen en de zuster keek haar onderzoekend aan. Maar ze had een beter gevoel nu ze wist dat er een man was. Het was niet goed dat een vrouw zoals Daphne alleen was. En de man met die lieve, bruine ogen was zo te zien geknipt voor haar.

'Hallo, kleintje.' Hij raakte met zijn hand de tere wang aan en bleef toen lange tijd naar haar zitten kijken. Hij vroeg zich opnieuw af waarom ze hem niet verteld had dat het uit was met Justin. Misschien was het ook dom van hem om nu hoop te koesteren, misschien had ze nooit iets om hem gegeven en zou ze dat nooit kunnen. Maar als ze ooit weer wakker werd, zou hij haar zeggen dat hij van haar hield. Hij zat bijna een uur zo naar haar gezicht te kijken en ten slotte kwam Liz terug in de kamer om haar te controleren. 'Is er iets veranderd?' Ze schudde haar hoofd. De koorts was iets gestegen. Maar hij ging de kamer niet uit en ze vroeg hem niet weg te gaan. Hij bleef zitten tot de dienst werd gewisseld om zeven uur, en Liz vertelde de ochtendzuster hoe de situatie was.

'Laat hem daar maar zitten, Anne. Hij doet geen kwaad en wie weet? Misschien maakt het iets uit. Ze vecht voor haar leven.'

De andere verpleegster knikte. Ze wisten allebei dat het soms gebeurde dat mensen bleven leven van wie eerst gedacht werd dat ze het niet zouden halen, en als het zou helpen als er iemand die ze kende in de kamer was, zouden ze dat niet tegenhouden. Liz kwam nog even binnen om afscheid te nemen en wierp een laatste blik op Daphne. Ze dacht dat ze iets minder bleek zag, maar het was moeilijk te zeggen. Hij zag er in elk geval vreselijk uit; er was een baardschaduw op zijn gezicht gekomen en de kringen onder zijn ogen waren nog donkerder dan ze eerst waren geweest.

'Kan ik iets voor u halen?' fluisterde ze. Het was tegen de regels, maar ze kon hem een beker koffie brengen. Maar hij schudde alleen zijn hoofd. En toen ze wegging, zag ze Barbara op de bank liggen slapen. Ze ging naar huis, zich afvragend of Daphne er nog zou zijn wanneer ze terugkwam. Ze hoopte het maar. Ze dacht de hele dag aan haar en zat opeens stukken van Apache te herlezen, wat haar lievelingsboek was. En toen ze die avond om elf uur terugkwam, durfde ze het niet te vragen. Maar de verpleegster zei dat hij er nog steeds was, en Daphne ook. Barbara was die middag eindelijk naar huis gegaan om wat te rusten. En Daphne hield het nog steeds vol, al was het ook maar net.

Liz liep zwijgend door de gang tot ze bij haar deur was en keek naar binnen, en ze zag dat hij over Daphne gebogen stond en in haar gezicht keek. Hij smeekte haar bijna met zijn ogen om het niet op te geven.

'Wilt u misschien koffie, meneer Dane?' Ze fluisterde de naam die ze haar verteld hadden. Hij scheen de hele dag niet gegeten te hebben, hij had alleen een gestage stroom koffie gedronken.

'Nee, dank u.' Hij glimlachte in de richting van de deur; de baard was nu dikker, maar zijn ogen waren sterk en levend en zijn glimlach was vriendelijk. 'Het gaat wat beter met haar, geloof ik.' De koorts was weg, maar ze had zich de hele dag niet bewogen. Hij had zonder met zijn ogen te knipperen toegekeken terwijl ze alle slangen verwisselden. Hij had erbij gestaan en haar haar gestreeld, en dat deed hij nu ook terwijl Liz naar hem keek.

Ze kwam langzaam naar het bed toe. 'Het is wonderlijk, weet u. Soms denk ik dat mensen zoals u de doorslag geven.

'Dat hoop ik maar.' Ze wisselden een glimlach en ze ging weer weg, en na een tijdje ging hij weer zitten. Hij keek naar Daphnes gezicht en de zon kwam op over New York toen ze eindelijk bewoog. Hij wist niet goed wat dit betekende, maar toen opende ze haar ogen en keek de kamer rond. Ze leek verbaasd toen ze hem zag en toen zakte ze weer weg, maar dat duurde maar een paar minuten. Hij wilde de zuster bellen, maar hij durfde zich niet te bewegen, en even was hij bang dat hij misschien zelf in slaap was gevallen en dat hij het gedroomd had. Maar ze deed haar ogen weer open en keek hem strak aan.

'Matt?' Haar stem was niet veel meer dan gefluister.

'Goedemorgen.'

'Ben jij hier?' Haar stem was ijl en dun en ze leek het niet te begrijpen, maar ze glimlachte en hij pakte haar hand. 'Ja, ik ben hier. Je hebt een hele tijd geslapen.'

'Hoe gaat het met Andrew?'

'Heel goed.' Hij praatte fluisterend tegen haar. 'En met jou zal het ook weer goed gaan. Weet je dat?'

Ze glimlachte flauwtjes. 'Ik voel me niet zo lekker.' Hij grinnikte omdat dit wel heel zwak uitgedrukt was. Hij had achtentwintig uur bij haar gewaakt, vrezend voor haar leven. 'Je niet zo lekker voelen' was natuurlijk ook een manier om het te zeggen.

'Daphne...' Hij wachtte tot ze haar ogen weer opendeed. 'Ik moet je iets zeggen.' Hij voelde een brok in zijn keel en hij streelde haar vrije arm. Ze keek hem aan en gaf een vaag knikje.

'Ik weet het al.'

'Je weet het al?' Hij leek teleurgesteld. Had ze het altijd al geweten, maar het niet willen horen?

'Je... gaat... trouwen...' Haar ogen waren groot, blauw en treurig terwijl ze hem aankeek, en hij staarde haar verbluft aan.

'Denk je nou echt dat ik hier heb zitten wachten tot je wakker zou worden, om je te vertellen dat ik ga trouwen?'

Er verscheen een lachje op haar gezicht. 'Je bent altijd heel beleefd geweest.'

'Zo beleefd nou ook weer niet, suffie.' Het lachje werd groter en ze sloot haar ogen en rustte een minuut lang. Toen ze ze weer opendeed, zat hij haar gespannen aan te kijken. 'Ik hou van je, Daff. Ik heb altijd van je gehouden en ik zal altijd van je blijven houden. Dat wou ik je vertellen.'

'Nee, je houdt niet van me.' Ze probeerde haar hoofd te schudden, maar haar gezicht vertrok even van pijn. 'Je houdt van die Harriet... Boot... of hoe ze ook heet...'

'Harriet Boot, zoals jij haar noemt, betekent niets niemendal voor me. Ik heb tegen haar gezegd dat ik niet van haar hield en sindsdien heb ik haar niet meer gezien. Ze wist de waarheid. De enige die het nooit heeft geweten, ben jij.'

Ze keek hem langdurig aan en liet het tot zich doordringen. 'Ik voelde me altijd schuldig over mijn gevoelens voor jou, Matt.'

'Waarom?'

'Ik weet niet... ik vond het niet eerlijk tegenover... jou... of tegenover Justin.' Ze keek hem weer langdurig aan.

'Ik heb het uitgemaakt met hem.'

'Waarom heb je me dat niet verteld?'

'Ik dacht dat je verliefd was op een ander.' Ze fluisterden nog steeds. 'En jij zei...'

'Ik weet wat ik zei. Ik dacht dat jij met die Griekse god van je ging trouwen.'

Toen lachte ze naar hem en er was een heel leven in haar ogen te zien. 'Hij is een mispunt.'

'Dat waren wij ook. Ik hou van je, Daff. Wil je met me trouwen?'

Twee dikke tranen dropen uit haar ogen en ze hoestte toen ze begon te huilen. Toen kuste hij haar ogen en legde zijn gezicht tegen het hare. 'Niet huilen, Daff... toe... het is goed... ik wilde je niet van streek maken.' Ze hield dus niet van hem. Hij zou ook wel willen huilen, maar hij streelde alleen over haar haar terwijl ze probeerde zich weer te beheersen. 'Het spijt me...' Maar toen hoorde hij haar stem weer en hij verstijfde.

'Ik hou ook van jou... ik geloof dat ik verliefd op je ben geworden op de dag dat ik je ontmoet heb...' Haar ogen keken in de zijne en de tranen liepen langzaam over zijn wangen.

'Ik hou meer van je dan ik kan zeggen.'

Op dat moment kwam Liz Watkins binnen. Ze ging naar huis en wilde hem gedag zeggen. Ze bleef in de deuropening staan. Ze had Daphnes stem gehoord en ze zag hun hoofden dicht bij elkaar. Toen klopte ze zacht en kwam de kamer binnen. Ze wilde vragen hoe Daphne zich voelde, maar dat zag ze al toen ze het bed naderde. Ze huilden allebei en Daphne had een glimlach op haar gezicht.

'Dit ziet eruit als een gelukkig geheel.'

'Dat is het ook.' Hij antwoordde voor zijn toekomstige vrouw. 'We hebben ons zojuist verloofd.'

'Mag ik de ring zien?' Haar ogen glansden. Ze kon zo al aan Daphne zien dat ze het zou halen. De crisis was voorbij en ze had het ergste gehad. 'Waar is de ring?' vroeg ze plagend met haar zachte stem.

'Ze heeft hem ingeslikt. Daarom ligt ze hier.' Liz lachte en liet hen weer alleen en Matthew keek met een glimlach op Daphne neer. 'Is volgende week te snel?'

'Heb ik dan deze hoofdpijn nog?' Ze zag er erg moe maar ongelooflijk gelukkig uit.

'Ik hoop het niet.'

'Dan is volgende week goed. Zal Andrew dan thuis zijn?'

'Ja, en dat is nog iets waarover ik het wilde hebben. Wat zou je ervan zeggen om hem in New York op school te doen?'

'Zodat hij thuis kan wonen?'

'Volgens mij is hij daar nu aan toe.'

Ze glimlachte nog steeds toen de ochtendverpleegster een veldbed binnenreed en dat met een besliste glimlach naast haar bed uitklapte. 'Op doktersvoorschrift. Hij zei dat als u nu niet even gaat slapen, meneer Dane, hij u een narcose zal geven.'

Toen de verpleegster de kamer uitging, strekte hij zich uit op het veldbed en stak zijn hand omhoog om Daphnes hand vast te houden. Ze was weer in slaap gevallen, maar dat was nu geen slecht teken meer. Hij wist dat ze beter zou worden en terwijl hij langzaam in slaap viel, glimlachte hij bij zichzelf. Wat waren ze een sufferds geweest. Hij had het een jaar geleden tegen haar moeten zeggen, maar nu deed het er niet meer toe... niets deed ertoe... behalve Daphne.

Table of Contents

- Inhoud
- Eens in je leven
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37