Date: 2018-02-19T10:32:22+00:00

Danielle Steel

Een vrouw van adel

Een mysterie brengt hen bij elkaar
vertaald door Marja Borg

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

© 2017 Danielle Steel

All rights reserved

© 2018 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Property of a Noblewoman

Vertaling: Marja Borg

Omslagontwerp: bij Barbara

Omslagfotografie: photo-world

Foto auteur: Brigitte Lacombe

ISBN 978 90 245 7435 3 (paperback)

ISBN 978 90 245 7436 0 (e-book)

NUR 343
www.daniellesteel.com
www.lsamsterdam.nl
www.boekenwereld.com

Voor mijn allerliefste kinderen,

Beatrix, Trevor, Todd, Nick,

Samantha, Victoria, Vanessa,

Maxx en Zara.

Ik hoop dat er altijd van jullie gehouden zal worden,
dat jullie het leven moedig tegemoet zullen treden,
en eerlijk en vergevingsgezind zijn voor anderen
en voor jullie zelf.

Ik hoop dat jullie levens vervuld zullen zijn van hoop en geluk
en dat jullie op alle mogelijke manieren gezegend zullen zijn,
en dat jullie nooit vergeten hoeveel
ik van jullie hou.

Mama

‘What blesses one, blesses all.’

Mary Baker Eddy

1

Het was zo’n dag in januari in New York waarop het leek alsof er nooit een eind aan de winter zou komen. Sinds november was er zoveel sneeuw gevallen dat alle records waren verbroken. En de sneeuw van die ochtend, al de tweede sneeuwstorm die week, was in de koude wind veranderd in ijzel. De voetgangers glibberden rillend over het ijs, terwijl de wind hun gezicht ranselde. Het was een dag om binnen te blijven, vond Hal Baker, gezeten achter zijn bureau in het filiaal van de Metropolitan Bank aan Park Avenue.

De bank bevond zich precies op de grens van het deel van New York waar drie jaar geleden tijdens de grote orkaan de stroom was uitgevallen en de straten onder water waren gelopen. Omdat de bank er een paar straten ten noorden van lag, was hij toen gewoon opengebleven en hadden ze zelfs koffie en broodjes uitgedeeld aan de slachtoffers van de overstromingen.

Hal beheerde de kluisjes, werk dat anderen saai vonden, maar hij had het altijd graag gedaan. Hij genoot van het contact met de oudere klanten die langskwamen om hun spulletjes te bekijken, hun aandelen te controleren of nieuwe testamenten in hun gehuurde kluis te leggen. Als ze zin hadden, wat vaak het geval was, maakte hij een praatje met hen en anders liet hij hen met rust. Hij kende de meeste klanten van gezicht en velen van hen ook van naam. En hij voelde altijd precies aan wat ze nodig hadden. Hij genoot ook van de omgang met jonge klanten, vooral wanneer het de eerste keer was dat ze een kluisje huurden; hij legde dan uit waarom het zo belangrijk was om hun papieren en waardevolle spullen in een kluis te bewaren, vooral omdat ze vaak in appartementen woonden die niet altijd even veilig waren.

Hij had, nu hij zestig was en over vijf jaar met pensioen zou gaan, geen grote ambities meer. Hij was getrouwd, had twee volwassen kinderen en zijn baan als beheerder van de bankkluisjes was hem op het lijf geschreven. Hij was een ‘mensenmens’ en werkte al achtentwintig jaar in dit filiaal, en daarvoor tien jaar in een ander filiaal van de Metropolitan, en hij hoopte hier tot aan zijn pensioen te kunnen blijven. Hij nam zijn werk zeer serieus; de klanten vertrouwden de bank hun waardevolste bezittingen toe, soms ook hun duisterste geheimen, dingen die niemand mocht zien of aanraken, alleen zijzelf.

De bank lag in de East Thirties aan Park Avenue, in Murray Hill, vroeger een chique buurt, maar nu vooral een kantorenwijk. De clientèle van de bank bestond uit een mengeling van mensen die in de buurt werkten en deftige oudere klanten die in de nog overgebleven appartementen woonden. Omdat Hal wist dat met dit weer weinig mensen zich de straat op zouden wagen, leek het hem een goede dag om het papierwerk weg te werken dat zich sinds kerst op zijn bureau had opgestapeld.

Er waren drie zaken waar hij zich vandaag mee bezig wilde houden. Voor twee van de kleinere kluisjes was op de dag af al dertien maanden geen huur betaald, en de betreffende klanten hadden niet gereageerd op de aangetekende brieven die hij hun een maand geleden had gestuurd, waarin hij daarop had gewezen. Meestal duidden achterstallige betalingen erop dat de klanten met de noorderzon waren vertrokken, maar dat hoefde niet altijd het geval te zijn. Wanneer er een jaar niet was betaald en een maand na de aangetekende brief nog niet was gereageerd, had Hal de bevoegdheid om een slotenmaker te laten komen voor het open boren van de kluis, die dan vaak leeg bleek te zijn. Sommige mensen namen niet de moeite om de bank te laten weten dat ze geen gebruik meer wilden maken van hun kluis, ze stopten gewoon met de maandelijkse betalingen en gooiden de sleutel weg. In dat soort gevallen kon Hal de kluis toewijzen aan mensen die op de wachtlijst stonden. Vooral naar de kleine kluisjes was veel vraag, en het was dan ook frustrerend dat de wet voorschreef dat een kluisje pas na dertien maanden wanbetaling door de bank mocht worden geopend. Zoveel moeite was het toch niet om de kluis op te zeggen en de sleutel terug te geven? Maar sommige mensen kon het gewoon niet schelen. Ze vergaten het of het interesseerde hen niet.

De derde kluis waar hij zich vandaag over wilde buigen was een ander geval. Hij had de klant in de loop der jaren een paar keer gezien en herinnerde zich haar nog goed. Het was een zeer deftig uitziende oudere vrouw die nooit een babbeltje met hem maakte, hoewel ze verder heel beleefd was. Hij had haar al bijna vijf jaar niet gezien. En er was al drie jaar en een maand niet voor de kluis betaald. Een jaar nadat de betaling was gestopt, had hij de standaard aangetekende brief gestuurd, de wettelijk verplichte maand gewacht en toen de kluis laten open boren in aanwezigheid van een notaris. Het was een van de vijf grootste kluizen die de bank bezat. Onder het toeziend oog van de notaris had hij zorgvuldig een inventarislijst opgesteld. In de kluis hadden een paar mappen gelegen, met het nette handschrift van de klant erop, eentje met foto’s en eentje met papieren en documenten erin, waaronder verlopen paspoorten, zowel Amerikaanse als Italiaanse, die in Rome waren verstrekt. Ook waren er twee dikke bundels met brieven, de ene bundel in een ouderwets Europees handschrift, geschreven in het Italiaans, met een verschoten blauw lint eromheen. De andere brieven, samengebonden met een roze lint, waren in het Engels, in een vrouwelijk handschrift. Verder had hij tweeëntwintig lederen juwelendoosjes aangetroffen, de meeste met één enkel sieraad erin, wat hij had vastgesteld zonder ze al te goed te bekijken. Maar zelfs met zijn ongeoefende oog zag hij dat het waardevolle stukken waren. Hij had echter alleen maar genoteerd dat het om een diamanten ring ging, een armband, een ketting, een broche, zonder bijzonderheden te vermelden, want zover reikte zijn kennis niet en bovendien werd dat ook niet van hem verwacht. Hij had ook gekeken of er een testament tussen de papieren zat, mocht blijken dat de klant was overleden, maar hij had niets gevonden. De klant had de kluis tweeëntwintig jaar gehuurd en hij had geen flauw idee wat er met haar was gebeurd. En zoals de wet voorschreef, had hij na de opening van de kluis precies twee jaar gewacht, zonder nog iets van de klant in kwestie te horen. Het was nu zijn taak om de rechtbank op de hoogte te stellen van het bestaan van de kluis en het ontbreken van een testament, en dan de inhoud ervan aan hem te overhandigen.

De rechtbank zou dan proberen vast te stellen of de huurder van de kluis was overleden en, bij ontstentenis van een testament of bekende verwanten, een advertentie in de kranten plaatsen waarin verwanten of erfgenamen werden opgeroepen zich te melden. Mocht zich binnen een maand niemand melden, dan zouden haar bezittingen worden geveild en de opbrengsten ervan naar de staat New York gaan. Papieren en documenten moesten nog zeven jaar worden bewaard voor het geval zich alsnog een familielid zou melden. Wanneer er geen testament was, waren de regels streng. En Hal hield zich er gewetensvol aan.

Vandaag zou hij de rechtbank op de hoogte stellen van het bestaan van de kluis. Aangezien de vrouw die de kluis had gehuurd nu bijna tweeënnegentig zou zijn, was de kans groot dat ze niet meer leefde, en dan zou de rechtbank dat officieel moeten vaststellen alvorens haar bezittingen te kunnen verkopen. De vrouw in kwestie heette Marguerite Wallace Pearson di San Pignelli, en Hal was er in de afgelopen twee jaar steeds meer van overtuigd geraakt dat de sieraden die hij had aangetroffen wel eens zeer waardevol konden zijn. De rechtbank zou een taxateur moeten laten komen, als mocht blijken dat de vrouw inderdaad was overleden, er geen testament was en zich geen erfgenamen meldden. Voordat de spullen ter veiling werden aangeboden, moest de rechtbank de waarde ervan weten.

Eerst belde Hal de slotenmaker voor de twee kleine kluisjes en daarna de rechtbank met het verzoek iemand te sturen om de inhoud van de grotere kluis met hem door te nemen. Hij ging ervan uit dat het wel even zou duren voordat er iemand zou komen. De betreffende afdeling van de rechtbank was onderbezet en ze liepen altijd achter met de afhandeling van de zaken van mensen die waren gestorven zonder een testament achter te laten.

Tegen de tijd dat Hal de rechtbank belde was het al elf uur. Jane Willoughby nam op. Ze was een rechtenstudente die drie maanden stage liep, en ze zou in juni afstuderen aan de Columbia Law School. Ze wilde zich eigenlijk specialiseren in gezinsrecht en dan met name in de rechten van kinderen. Haar tweede keus was strafrecht, wat haar ook wel interessant leek, maar wegens gebrek aan stageplekken had ze alleen werk kunnen krijgen bij een rechtbank die zich bezighield met erfrecht. Ze vond het nogal deprimerend om zich alleen maar bezig te houden met doden en papierwerk, zonder veel menselijk contact. Ze voelde zich opgesloten en had een hekel aan haar chef. Harriet Fine was een vermoeide, verwelkte vrouw aan wie te merken was dat ze niet van haar werk hield en alleen maar bleef omdat er nu eenmaal brood op de plank moest komen en omdat ze nooit de moed had gehad om iets anders te zoeken. Haar voortdurende negatieve opmerkingen en zure houding maakten het er voor Jane niet gemakkelijker op en ze zou blij zijn wanneer haar stage erop zat. En daarna nog twee maanden college en haar eindscriptie inleveren. De stage was een van de laatste hordes voor haar afstuderen en ze had een goede beoordeling van Harriet nodig. Ze was al twee maanden bezig met solliciteren bij advocatenkantoren in New York.

Nadat Jane had opgenomen, legde Hal haar de situatie uit, met een aangename, zakelijke stem. Ze noteerde de gegevens van Mrs. Di San Pignelli’s kluis en wist dat ze allereerst zou moeten vaststellen of de vrouw inderdaad was overleden. Pas dan konden ze verder. Er zou iemand van de rechtbank naar de bank gaan om de inventarislijst samen met Hal door te nemen en in ontvangst te nemen voor de staat, in afwachting van eventuele reacties op de advertentie die ze zouden plaatsen. Het was altijd interessant om te zien wie er op zo’n advertentie reageerde, als er iemand reageerde. De rechtbank had onlangs nog zo’n geval gehad waarbij zich geen erfgenamen hadden gemeld, wat had geleid tot een veiling bij Christie’s. De opbrengst was aanzienlijk geweest en Harriet, Janes chef, had gedaan alsof het aan haar te danken was dat er geen erfgenamen waren opgedoken en de staat de opbrengsten in eigen zak had kunnen steken. Jane vond het juist leuker als er wel erfgenamen bleken te zijn, mensen die verbaasd waren dat ze iets erfden van verwanten die ze nauwelijks kenden en zich amper herinnerden of soms zelfs nooit hadden gezien. Het kwam altijd als een aangename verrassing.

‘Wanneer denkt u te kunnen komen?’ vroeg Hal beleefd.

Jane keek in haar agenda, hoewel ze wist dat de beslissing niet aan haar was. De zaak zou haar moeten worden toegewezen, maar Harriet zou hem waarschijnlijk aan iemand anders geven, aangezien zij slechts een stagiaire was. Hal vertelde discreet dat hij vermoedde dat het om waardevolle spullen ging die getaxeerd zouden moeten worden, mogelijk door een juwelenexpert.

‘Ik weet niet wanneer er iemand kan komen,’ zei Jane eerlijk. ‘Ik zal zelf uitzoeken of Mrs. Di San Pignelli inderdaad is overleden en geef dat dan door aan mijn chef. Zij moet beslissen wie ze naar u toe stuurt, en wanneer.’

Hal staarde uit het raam terwijl ze dat zei. Het was harder gaan sneeuwen. Op de ijzel lag een dun wit tapijt. De straten werden steeds moeilijker begaanbaar, wat in deze tijd van het jaar niet ongebruikelijk was. ‘Ik snap het,’ zei hij op terloopse toon. Hij wist dat ze het druk hadden, maar hij had de verplichte procedure gevolgd, zoals hij altijd deed. Verder was het aan hen.

‘We laten u weten wanneer we komen,’ verzekerde Jane hem. Ze dacht aan wat hij haar had verteld over de mogelijke waarde van de inhoud van de kluis. Even later verbrak ze de verbinding en keek naar de ijzige regen buiten. Ze haatte dit soort dagen en kon bijna niet wachten tot ze klaar was met haar studie. En de feestdagen waren ook al zo deprimerend geweest.

Het was haar niet gelukt om met kerst naar haar ouders in Michigan te gaan, en zij en John, de man met wie ze samenwoonde, hadden voortdurend in hun appartement gezeten, met hun neus in de boeken. John studeerde aan de Columbia Business School en zou net als zij in juni klaar zijn. Hun relatie was onder druk komen te staan door alle stress die het afstuderen met zich meebracht. Ze woonden al drie jaar samen en het was altijd goed gegaan, tot het afgelopen halfjaar. Bovendien waren ze allebei al aan het solliciteren, wat voor extra spanningen zorgde.

John kwam uit Los Angeles en ze hadden elkaar op de universiteit leren kennen. Ze woonden in een klein, onaantrekkelijk, gemeubileerd huurappartement in de buurt van Columbia, in de Upper West Side, en voerden een niet-aflatend gevecht tegen kakkerlakken. Ze hoopten dat ze wanneer ze eenmaal werkten, een beter appartement zouden kunnen vinden, hoewel haar ouders het liefst hadden dat ze weer in Grosse Pointe kwam wonen. Dat was ze echter niet van plan. Ze wilde in New York blijven. Haar vader was directeur van een verzekeringsmaatschappij en haar moeder psycholoog, al had ze sinds de geboorte van Jane niet meer gewerkt. Ze vonden het maar niets dat ze niet terug wilde komen, want ze was enig kind. Natuurlijk vond ze het niet leuk om hen teleur te stellen, maar ze wilde dolgraag carrière maken in New York en had dat ook nooit onder stoelen of banken gestoken.

Jane wist dat Harriet, ongeacht wie de zaak toegewezen zou krijgen, van haar verwachtte dat ze eerst zou uitzoeken of Mrs. Di San Pignelli nog leefde, en ze tikte snel haar naam en geboortedatum in het overlijdensregister. Ze vond al snel wat ze zocht. Marguerite Wallace Pearson di San Pignelli was een halfjaar daarvoor overleden. Haar laatst bekende adres was in Queens, waar ze ook was gestorven. Hal Baker had haar een ander adres gegeven, in Manhattan, vlak bij de bank. Gezien de leeftijd van Mrs. Di San Pignelli vroeg Jane zich af of ze soms was vergeten dat ze een kluis had, of misschien te ziek was geweest om haar spullen er weg te halen. Hoe dan ook, ze leefde niet meer, en iemand van de rechtbank zou de inhoud van de kluis moeten doornemen om te kijken of er misschien toch geen testament tussen de papieren zat.

Jane vulde een formulier in en liep ermee naar Harriets kantoor. Harriet wilde net weggaan. Tijdens haar lunchpauze ging ze vaak even bij haar moeder kijken, maar met haar donsjack, gebreide muts en das, en stevige schoenen zag ze eruit alsof ze naar de Noordpool ging. Het was algemeen bekend dat ze hard was voor haar personeel en stagiairs, en ze leek extra hard te zijn voor Jane. Jane was een aantrekkelijke jonge vrouw, met lang blond haar en blauwe ogen en een prachtig figuur; ze straalde uit dat ze uit een rijk nest kwam, hoewel ze het daar nooit over had. Kortom, in vergelijking met Harriet had ze alles mee; ze had nog een heel leven voor zich en een interessante carrière in het verschiet.

Harriet daarentegen had altijd met haar zieke moeder samengewoond, voor wie ze moest zorgen. Ze was begin vijftig, had al in geen jaren een relatie gehad, was nooit getrouwd geweest en had ook geen kinderen. Haar leven en baan voelden voor haar aan als een doodlopende weg.

‘Leg maar op mijn bureau,’ zei Harriet met een blik op het formulier in Janes hand.

‘Er moet iemand naar de bank,’ zei Jane zacht, want ze wilde haar niet irriteren. ‘De persoon in kwestie is een halfjaar geleden gestorven. Ze hebben de kluis drie jaar vastgehouden, zoals voorgeschreven, en willen hem nu door ons leeg laten halen.’

‘Na de lunch zal ik wel iemand aanwijzen,’ beloofde Harriet. Daarna haastte ze zich het kantoor uit.

Jane liep terug naar haar eigen kamer en bestelde een broodje bij een zaak in de buurt. Ze had geen zin om met dit weer de straat op te gaan. Terwijl ze op haar lunch wachtte, deed ze nog wat papierwerk.

Tegen de tijd dat Harriet terugkwam van haar lunchpauze, was Jane flink opgeschoten met haar werk. Harriet maakte een bezorgde indruk en vertelde dat het niet zo goed ging met haar moeder. Jane had twee afgeronde dossiers op haar bureau gelegd. Het was eentonig werk, maar Jane was nauwgezet en had nog maar weinig fouten gemaakt sinds ze hier werkte, en nooit twee keer dezelfde. Voordat ze rechten was gaan studeren, had ze als assistent van een advocaat gewerkt, en Harriet had bewondering voor haar arbeidsmoraal en aandacht voor details. Ze had een aantal mensen op kantoor verteld dat Jane de beste stagiaire was die ze ooit hadden gehad, hoewel ze tegenover Jane zelf zuinig was met complimentjes. Een uur nadat ze was teruggekeerd van haar lunchpauze riep ze Jane bij zich.

‘Misschien kun jij naar de bank gaan en de inventarislijst doornemen,’ zei ze, doelend op het Di San Pignelli-dossier. ‘Er is op dit moment verder niemand beschikbaar.’ Ze gaf het formulier terug en Jane knikte. Ze had nog maar één keer eerder een boedelbeschrijving gedaan, maar het leek haar niet al te ingewikkeld. Ze hoefde alleen maar de inventarislijst van de bank te controleren en de inhoud van de kluis mee te nemen naar de rechtbank, waar ze de spullen in hun eigen kluis zouden opslaan tot de waardevolle stukken verkocht konden worden en de papieren voor zeven jaar in het archief zouden worden opgeslagen.

Jane belde diezelfde middag Hal Baker nog om een afspraak te maken. Het was sneller dan verwacht, en hij legde op verontschuldigende toon uit dat hij de komende twee weken vakantie had en daarna een week op cursus ging. Ze maakten een afspraak voor vier weken later, een dag na Valentijnsdag, wat Jane verder niet te berde bracht, want het maakte haar niet uit. Er was geen haast bij, en ze hadden zo voldoende tijd om de advertentie te plaatsen. Ze noteerde de afspraak, en ze hingen op. Jane pakte het standaardformulier voor de advertentie om een begin te maken met het opsporen van de erfgenamen van Marguerite di San Pignelli. Het was haar werk nabestaanden proberen op te sporen en, mochten die er niet zijn, de nalatenschap af te handelen.

2

Vier weken na haar gesprek met Hal Baker nam Jane de metro naar de dichtstbijzijnde halte bij de Metropolitan Bank. De ochtend was vervelend begonnen. John en zij hadden ruziegemaakt, terwijl ze gehaast bezig was met het ontbijt, geroosterd brood voor John, cornflakes voor haarzelf en koffie voor hen allebei. Omdat ze het broodrooster niet goed had ingesteld, was het brood verbrand, en ze had net cornflakes gemorst toen John de keuken in was gekomen, in een boxershort en een T-shirt. Hij zag er versuft uit. Hij had de avond ervoor samen met vrienden zitten studeren bij iemand thuis. Ze had hem om drie uur ’s nachts thuis horen komen, maar was al weer in slaap gevallen voordat hij in bed stapte. En hij was ook helemaal vergeten dat het Valentijnsdag was. Zelf had ze een doos bonbons en een kaart gekocht die ze gisterochtend voor hem op de keukentafel had neergelegd. Hij had de doos bonbons meegenomen naar zijn studiegroepje. Voor haar had hij niets gehad, geen cadeautje, geen bloemen, geen kaart. Wat hem betrof was Valentijnsdag voor dat jaar geschrapt.

‘Waarom heb je zo’n haast?’ Hij schonk zichzelf koffie in, terwijl zij de cornflakes opveegde en boter op de verbrande toast smeerde. Die zou ze zelf wel opeten. Hij zag er moe uit en was duidelijk niet in een al te beste stemming toen hij aan de keukentafel ging zitten en een slok koffie nam. Hij had nog steeds niets over Valentijnsdag gezegd. Hij was sowieso niet zo van de feestdagen en ook slecht in het onthouden van speciale datums, en omdat hij twee belangrijke scripties moest inleveren kon Valentijnsdag hem dat jaar gestolen worden. Hij was compleet gefocust op zijn studie. Tot een paar maanden geleden hadden ze het heel leuk gehad samen, hij was een onafhankelijke, vrolijke man, maar tegenwoordig maakte hij zich alleen nog maar druk om zijn afstuderen. Soms kreeg ze zelfs het gevoel dat ze niet voor hem bestond.

‘Ik moet vandaag een boedelbeschrijving maken van een bankkluis,’ zei ze met een tevreden blik. Het was weer eens wat anders dan haar dagelijkse papierwerk.

‘Nou en? Wat is daar zo leuk aan?’ Hij leek niet erg onder de indruk. Het klonk hem saai in de oren.

‘Waarschijnlijk is het niet leuk, maar ik ben even het kantoor uit en ik kan voor detective spelen. We hebben een advertentie in de kranten gezet om eventuele erfgenamen op te sporen, maar in een maand tijd hebben we geen enkele reactie gehad.’

‘Wat gebeurt er als er niemand komt opdagen?’

‘Dan wordt alles van waarde verkocht. Dat mag nadat een kluis drie jaar en een maand onbeheerd is gebleven, maar de papieren moeten nog zeven jaar bewaard worden. Het geld valt toe aan de staat.’

‘Zitten er belangrijke dingen in die kluis?’

‘Volgens de bank sieraden die wel eens waardevol zouden kunnen zijn. Dat ga ik vandaag bekijken. Het is treurig, maar ook interessant. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je vergeet dat je spullen in een bankkluis hebt liggen, maar die vrouw was al behoorlijk oud. Misschien is ze onverwacht overleden, of leed ze de laatste jaren van haar leven aan dementie. Maar wat denk je, zullen we vanavond uit eten gaan, of heb je geen tijd?’ Ze vroeg het zo terloops mogelijk, want ze wilde geen druk op hem uitoefenen.

Hij begon meteen te kreunen. ‘O shit, het is Valentijnsdag, hè? Of was dat gisteren? Nog bedankt voor de bonbons trouwens,’ zei hij, met een blik op de datum van de krant die op tafel lag. ‘Sorry Jane, het is me gewoon ontschoten. Ik moet nog twee scripties schrijven, ik heb echt geen tijd om uit eten te gaan. Zullen we dat bewaren tot over een paar weken?’ Hij keek oprecht schuldbewust.

‘Oké,’ zei ze meteen. Ze had het wel verwacht. Zijn studie ging op het ogenblik voor alles, en dat begreep ze best. Zelf had ze het ook erg druk met haar studie, maar studeren was haar altijd al beter afgegaan dan hem. ‘Dat dacht ik al, maar ik wilde het je toch even vragen.’

Hij boog zich naar haar toe en gaf haar een kus. Toen het tot hem doordrong dat ze een rode trui droeg, moest hij glimlachen. Jane vond feestdagen erg belangrijk, iets waar hij haar altijd mee plaagde. Het was een burgerlijk trekje van haar dat hij wel schattig vond, en hij weet het aan het feit dat ze was opgegroeid in de Midwest. Zijn eigen ouders zaten in de filmindustrie in L.A. en waren dus officieel mondainer dan de hare.

Jane zag er leuk uit met haar korte zwarte rok, hoge hakken en haar lange blonde haar in een staart voor haar afspraak op de bank. Hij vond haar aantrekkelijk en was ook graag bij haar, wanneer hij het tenminste niet druk had met zijn studie. Ze hadden geen toekomstplannen gemaakt en namen hun relatie van dag tot dag, wat hun allebei goed uitkwam. Hun toekomstige carrières gingen voor. Jane had geen tijd of zin om te trouwen, ze wilde eerst carrière maken, net als hij. Daarover waren ze het eens.

‘Ik ben de hele avond bij mijn studiegroepje,’ zei hij, terwijl Jane opstond en haar jas aantrok. Ze droeg ter ere van Valentijnsdag ook een rode jas, wat hij lichtelijk onnozel vond, hoewel de jas haar goed stond. En met die hoge hakken kwamen haar benen prachtig uit. Hij zei vaak dat die het mooiste aan haar waren. ‘We hebben bij Cara afgesproken,’ vervolgde hij terloops met een blik op de krant. Hij wist dat Jane haar niet mocht.

Cara zag eruit als een lingeriemodel, niet als iemand die binnenkort haar MBA zou halen. John zei altijd dat ze ontzettend intelligent was en dat hij haar ondernemersgeest bewonderde. Voordat ze was gaan studeren had ze een bedrijf gehad dat ze voor veel geld had verkocht, en met haar eenendertig jaar was ze twee jaar ouder dan Jane. Ze was de aantrekkelijkste vrouwelijke single van het studiegroepje en het feit dat John zoveel tijd met haar doorbracht, zat Jane niet lekker. Voor zover ze wist was hij haar trouw, dat verwachtte ze ook van hem. Maar toch vond ze Cara bedreigend. Ze liet altijd net iets te veel van haar volle boezem zien en zag er sexy uit in haar strakke T-shirts en spijkerbroeken.

‘Zijn de anderen er ook?’ vroeg ze nerveus.

John raakte meteen geïrriteerd. ‘Ja, natuurlijk. Maar wat maakt dat nou uit? Het is geen sekstherapiegroep. We werken aan onze scripties, en Cara heeft meer verstand van het leiden van kleine bedrijven dan ik.’ Dat was altijd zijn excuus voor de tijd die hij met Cara doorbracht. Ze hadden samen al meerdere projecten gedaan.

‘Ik vraag het alleen maar,’ zei Jane zacht.

‘Jane, hier zit ik echt niet op te wachten. Als ik dankzij haar hogere cijfers krijg, ben ik blij dat ik met haar samenwerk.’ Hij was niet in de stemming voor een jaloerse scène, maar op de een of andere manier ging het van kwaad tot erger en maakten ze ruzie over Cara. Het was niet de eerste keer. Jane zei altijd dat Cara met hem flirtte, wat John fel ontkende, waarop Jane weer zei dat hij naïef was. Het gesprek leidde zoals altijd tot niks, en John beende boos naar de slaapkamer, en Jane ging met een beetje een misselijk gevoel naar haar werk.

Ze maakten tegenwoordig constant ruzie, over van alles en nog wat. Ze zaten op een dieptepunt in hun relatie, maar Jane wist best dat het met de hoge studiedruk te maken had, en ze probeerde dan ook geduld te hebben met zijn wisselende stemmingen, zijn permanente vermoeidheid en zijn slaapgebrek, en zich niet druk te maken om Cara. Ze vertrouwde hem, maar hij bracht wel heel veel tijd met Cara door, zowel alleen als in hun studiegroep. Het was echter ook duidelijk dat Cara op hem viel, en Jane vertrouwde haar voor geen cent. Hoewel ze het vreselijk vond om er steeds weer over te beginnen, kon ze er niets aan doen. Zelf was ze ook gestrest.

Zoals altijd hield Jane een nare bijsmaak over aan hun ruzie, die tot niets had geleid, en ze voelde zich behoorlijk onnozel in haar rode trui en jas die ze, een dag te laat weliswaar, speciaal voor Valentijnsdag had aangetrokken. Het was een gewone werkdag en ze wilde bij de bank een serieuze indruk maken, want het was pas de tweede keer dat ze een boedelbeschrijving deed en ze wilde het professioneel aanpakken.

Hal Baker stond al op haar te wachten toen ze arriveerde. Hij gaf haar met een vriendelijk lachje een hand en nam haar mooie gezicht en elegante gestalte goedkeurend op. Hij had iets heel anders verwacht. Meestal stuurde de rechtbank iemand die veel ouder was en vaak ook erg stug. Jane was echter een prachtige jonge vrouw met een belangstellende blik in haar levendige ogen. Met in hun kielzog een jonge vrouwelijke notaris liepen ze naar beneden, waar hij naar het gedeelte met de grootste kluizen ging, de betreffende kluis met twee sleutels openmaakte en de cassette met inhoud naar een klein privévertrek bracht dat nauwelijks plaats bood aan hun drieën. De notaris ging een derde stoel halen, zodat ze kon gaan zitten om samen met hen de inventarislijst door te nemen. Hal had het dossier van Mrs. Di San Pignelli meegebracht, net als de inventarislijst die hij twee jaar daarvoor had opgemaakt. Hij gaf Jane er een kopie van. Ze trok haar rode jas uit en nam de lijst vluchtig door, terwijl Hal de cassette opende, die vol sieradendoosjes en mappen lag.

Hal pakte eerst de mappen, legde ze op de tafel en sloeg ze een voor een open. Jane bekeek als eerste de map met foto’s. Ze zag een mooie vrouw met diepliggende ogen, een peinzende blik en een oogverblindende glimlach. Dat moest Mrs. Di San Pignelli zijn, want ze stond op de meeste foto’s. Er waren wat formelere foto’s van haar als jonge vrouw en ook veel foto’s van haar met een veel oudere, zeer chique man. Op de achterkant van de foto’s stonden de datum en de naam van de man, Umberto, in een elegant schrift. Sommige waren op feesten genomen, andere op vakantie en een aantal ervan op een jacht. Jane herkende op enkele foto’s Venetië en Rome. Ze zag ook foto’s uit Parijs, en eentje waarop ze aan het skiën waren, in Cortina d’Ampezzo, in de Alpen, verder een paar waarop ze paardreden en nog eentje waarop ze in een raceauto zaten, met Umberto met een helm en een stofbril op. De oudere man leek zich erg beschermend op te stellen tegenover de mooie jonge vrouw, die een gelukkige indruk maakte aan zijn zijde. Er waren ook foto’s van hen samen voor een kasteeltje en een paar in een mooie kasteeltuin met het gebouw op de achtergrond. Verder waren er vergeelde krantenknipsels uit kranten uit Rome en Napels waarop ze te zien waren op feesten en conte en contessa Di San Pignelli werden genoemd. Tussen de knipsels trof Jane een overlijdensadvertentie aan uit een Napolitaanse krant uit 1965, waaruit ze kon opmaken dat de graaf op negenenzeventigjarige leeftijd was overleden. Ze rekende snel uit dat hij dus achtendertig jaar ouder was geweest dan Marguerite, die pas eenenveertig was toen hij stierf. En ze waren drieëntwintig jaar getrouwd geweest.

Zo te zien hadden ze een prachtig, luxueus leven geleid, en Jane werd getroffen door hun elegante, stijlvolle verschijning. Op de foto’s van Marguerite in avondjurk droeg ze altijd sieraden. Op sommige van de foto’s, foto’s van haar alleen, had ze een diepbedroefde blik in haar ogen, vond Jane, alsof haar iets vreselijks was overkomen. Maar op de foto’s waarop ze samen met de oudere man stond leek ze altijd gelukkig. Ze vormden een mooi stel en leken erg veel van elkaar te houden.

Helemaal onder in de map lagen wat foto’s van een klein meisje, samengebonden met een verschoten roze lintje. Er stond geen naam op de achterkant, alleen de datum waarop ze waren genomen, in een ander, minder elegant handschrift. Het was een schattig klein meisje met een ondeugende blik in haar vrolijke ogen. Er viel een vage gelijkenis te bespeuren met de gravin, maar die gelijkenis was niet groot genoeg om zomaar te kunnen aannemen dat ze familie van elkaar waren. Een treurig gevoel overspoelde Jane terwijl ze keek naar wat er resteerde van het leven van een vrouw, een vrouw die er niet meer was en waarschijnlijk eenzaam was gestorven, want anders waren er wel een testament en erfgenamen geweest.

Ze vroeg zich af wat er van het kleine meisje was geworden dat, aan de datums te zien, inmiddels ook een oude vrouw moest zijn. Het was allemaal een stukje geschiedenis uit een ver verleden en het was niet erg waarschijnlijk dat er nog mensen van de foto’s in leven waren.

Jane sloeg de map met foto’s voorzichtig dicht, terwijl Hal haar de volgende overhandigde, met verschillende documenten erin: verlopen paspoorten waaruit bleek dat Marguerite een Amerikaanse onderdaan was, geboren in 1924 in New York. Uit de stempels in haar paspoort bleek dat ze in 1942, op achttienjarige leeftijd, per schip was aangekomen in Lissabon. Portugal was een neutraal land, en de daaropvolgende stempels in haar paspoort lieten zien dat ze dezelfde dag nog was doorgereisd naar Engeland. Pas in 1949, zeven jaar later, was ze teruggekeerd naar de Verenigde Staten, voor een paar weken.

Aan andere stempels in haar paspoort kon Jane zien dat ze zes weken na haar aankomst in Engeland naar Rome was gereisd, op een ‘speciaal visum’. Ze vermoedde dat de graaf invloedrijke vrienden had ingeschakeld of iemand veel geld had betaald om zijn bruid in de oorlog Italië binnen te krijgen. Er zaten ook een paar Italiaanse paspoorten in de map, waarvan het eerste dateerde van december 1942; ze heette daarin Di San Pignelli en was toen dus al getrouwd, drie maanden na haar aankomst in Europa, en door haar huwelijk had ze het Italiaanse staatsburgerschap verkregen.

In 1960 was ze teruggekeerd naar de Verenigde Staten op een Amerikaans paspoort dat was verlengd door de Amerikaanse ambassade in Rome. Het was de eerste keer dat ze terugkwam sinds haar drie weken durende trip in 1949. Deze keer bleef ze echter maar een paar dagen. Uit het paspoort bleek niets van andere reizen naar de Verenigde Staten, tot ze in 1994, op zeventigjarige leeftijd, voorgoed was teruggekeerd naar New York. Al haar Amerikaanse paspoorten waren steeds verstrekt door de Amerikaanse ambassade in Rome; voor reizen binnen Europa leek ze haar Italiaanse paspoorten te hebben gebruikt. Het was duidelijk dat ze twee nationaliteiten bezat, misschien had ze de Amerikaanse slechts uit sentimentele overwegingen aangehouden, want per slot van rekening had ze tweeënvijftig jaar in Italië gewoond, het grootste deel van haar leven, en in elk geval haar hele volwassen leven tot dan toe. En ze was zelfs vierendertig jaar niet meer in de Verenigde Staten geweest voordat ze er in 1994 voorgoed was teruggekeerd.

In de map zaten ook haar bank- en pensioengegevens, de huurovereenkomst van de kluis en een kwitantie van twee ringen die ze in 1995 voor vierhonderdduizend dollar had verkocht. Maar Jane kon geen testament tussen de papieren vinden, zelfs niets wat wees op het bestaan van verwanten of erfgenamen. Al met al leverde de map bitter weinig informatie op. Wat overbleef waren de twee bundeltjes met brieven in verbleekte inkt, het ene samengebonden met een lichtblauw lint, het andere met een roze. De brieven uit de bundel met het lichtblauwe lint waren geschreven in het Italiaans, met bruine inkt op dik vergeeld briefpapier, in een elegant mannelijk handschrift, waarschijnlijk dat van haar man, dacht Jane. De brieven uit de tweede bundel leken door een vrouw te zijn geschreven, in het Engels. Toen Jane wat probeerde te lezen zonder het lint eraf te halen, zag ze dat veel brieven begonnen met ‘Mijn liefste engel’. Het leken openhartige liefdesbetuigingen, slechts ondertekend met een hoofdletter M. De notaris noteerde de twee bundels plichtsgetrouw in haar boedelbeschrijving, net als Jane.

Daarna pakte ze voorzichtig de tweeëntwintig leren doosjes uit de kluis, allemaal sieradendoosjes zo te zien, en opende ze een voor een, met grote ogen van verbazing toen ze de inhoud zag.

In het eerste doosje zat een grote rechthoekige smaragden ring. Jane had te weinig verstand van juwelen om te kunnen schatten hoeveel karaat hij was, maar de ring was groot en aan de binnenkant van het rode leren doosje stond in gouden letters CARTIER. Ze had de ring graag even om haar vinger geschoven, maar omdat dat bijzonder onprofessioneel zou overkomen, maakte ze slechts een aantekening van de ring, sloot het doosje weer en schoof het naar de andere kant van de tafel om niet in de war te raken met de andere.

In het volgende doosje zat een grote ovale robijnen ring met aan weerszijden ervan een driehoekig diamantje, alweer van Cartier. De robijn was van een dieprode kleur, bijna als van bloed. Het was een prachtig exemplaar. In het derde doosje zat een enorme diamanten ring, rechthoekig geslepen, net als de smaragd. Hij was werkelijk oogverblindend mooi, en Janes mond viel open van verbazing. Ze keek Hal Baker verwonderd aan. Ze had nog nooit zo’n grote diamant gezien.

‘Ik wist niet dat er zulke grote diamanten bestonden,’ zei ze vol ontzag.

Hij glimlachte. ‘Ik ook niet, tot ik die daar zag.’ Zijn lach werd nog breder toen hij vervolgde: ‘Ik zal het niet doorvertellen als je hem even wilt passen. Misschien krijg je daar wel nooit meer de kans voor.’

Ze voelde zich net een stout kind toen ze de ring om haar vinger schoof. Hij bedekte haar vinger tot aan het kootje en was echt spectaculair. Ze keek er betoverd naar en deed hem toen spijtig weer af. ‘Wauw,’ liet ze zich ontvallen.

Ze begonnen alle drie te lachen en de spanning die in het vertrek hing, nam wat af. Het was een eigenaardige, beetje griezelige gewaarwording om aan de spullen van die vrouw te zitten, en het was ook vreemd dat een vrouw met zulke waardevolle bezittingen niemand had gehad om ze aan na te laten, of dat in elk geval niet had gedaan, en ze ook niet meer had opgehaald om ze te dragen of te verkopen. Het stemde Jane droevig dat zulke mooie sieraden uit naam van de staat verkocht zouden worden en dat ze niet naar iemand gingen die van de vrouw had gehouden. Het was echt bijzonder treurig.

In het volgende doosje zat een broche met smaragden en diamanten, naar een mooi ontwerp van een Italiaanse juwelier. Verder was er nog een onzichtbaar gezette saffieren ketting van Van Cleef & Arpels, met in een apart doosje bijpassende oorhangers, en een ongelooflijk mooie diamanten armband die eruitzag als kant. De sieraden die Jane in de doosjes aantrof, waren stuk voor stuk prachtig, het ene nog mooier dan het andere, en sommige ervan, vooral de ringen, waren gezet met erg grote stenen. In het laatste doosje zat een grote ronde gele diamanten ring van Cartier. Het leek net een koplamp, en Jane zat verbijsterd naar de verzameling geopende doosjes te kijken. Hal Baker had wel gezegd dat Marguerite mooie sieraden had die mogelijk van aanzienlijke waarde waren, maar dit had ze toch niet verwacht. De laatste keer dat ze zoiets bij elkaar had gezien, was toen ze op haar zestiende met haar ouders in Londen was geweest en ze de Tower hadden bezocht, waar een tentoonstelling was van de sieraden van de Britse koningin. En sommige van deze stukken waren zelfs nog mooier en indrukwekkender dan die van de koningin. Gravin Marguerite di San Pignelli was in het bezit geweest van werkelijk spectaculaire sieraden, en Jane begreep dat wat er voor haar lag in de elegante leren sieradendoosjes van de allerbeste juweliers uit Europa, van grote waarde was. Ze wist niet goed hoe het nu verder moest.

‘Misschien moeten we ze maar fotograferen,’ stelde ze voor. ‘Dan kan ik mijn baas laten zien waar het om gaat.’

Hal knikte.

Ze pakte haar mobieltje en maakte van elk sieraad een paar foto’s. Daaraan zouden de waarde en het belang van de verzameling nog beter af te lezen zijn dan aan haar nauwgezette inventarislijst. Onder de stukken bevonden zich ook nog een choker van parels en diamanten van Cartier en een lange ketting van volmaakte, crèmekleurige parels. Ze was ook een doosje tegengekomen met daarin een eenvoudige gouden zegelring die eruitzag alsof Marguerite hem als jong meisje had gedragen, en een gouden kettinkje met een hartvormig medaillon eraan met daarin een heel kleine babyfoto, en een eenvoudige gouden trouwring. Ze zagen er goedkoop uit en leken niets te maken te hebben met de dure sieraden uit de andere doosjes, maar Jane vermoedde dat ze voor de vrouw van sentimentele waarde waren geweest.

Jane bedacht dat de gravin ooit een groots leven moest hebben geleid, wat ook bleek uit de plaatsen waar de foto’s waren genomen en uit de kleren die ze daarop aanhad. Op elke foto droeg ze mooie rokken en jurken, chique bontjassen en elegante hoeden. Het maakte Jane nieuwsgierig naar wat voor vrouw Marguerite di San Pignelli was geweest. Uit de inhoud van de kluis kon ze alleen maar opmaken dat ze een jonge Amerikaanse was geweest die op haar achttiende in Italië was gaan wonen, een paar maanden later al was getrouwd met de oudere man op de foto’s, die drieëntwintig jaar daarna was overleden. Nog weer jaren later was ze teruggekeerd naar de Verenigde Staten, waar ze was gebleven tot aan haar dood op eenennegentigjarige leeftijd. Geen van de aangetroffen paspoorten was nog geldig. Haar laatste was verlopen twee jaar na haar terugkeer naar New York, en ze was nooit meer teruggegaan naar Italië. De foto’s en krantenknipsels en andere paperassen vormden de stukjes van een puzzel die nog lang niet af was. En Marguerite had bij haar dood alle antwoorden op hun vragen met zich mee het graf in genomen.

Toen Jane klaar was met het fotograferen van de sieraden, vanuit meerdere hoeken, sloot ze de doosjes, en Hal legde ze terug in de cassette.

‘Volgens mij kunnen we ze beter hier laten,’ zei ze nerveus. Ze was niet van plan om ze in de metro mee naar haar werk te nemen. Harriet zou aan de foto’s ook wel kunnen zien waar ze mee te maken hadden. Ze zouden een veilinghuis moeten benaderen, en Jane vroeg zich af welk veilinghuis Harriet in de arm zou nemen. De meest voor de hand liggende keuzes waren Sotheby’s en Christie’s, en Jane wist eigenlijk niet of er andere manieren waren om dit soort sieraden te verkopen. Ze had geen ervaring met zulke waardevolle spullen, en de vriendelijke man van de bank ook niet. Hal liep het kleine vertrek uit en gadegeslagen door Jane en de notaris schoof hij de cassette terug in de grote kluis en sloot die af met de twee sleutels.

‘Zodra ik weet wat ik moet doen, laat ik van me horen. Maar wat een mooie sieraden, zeg,’ voegde Jane er dromerig aan toe. Ze waren alle drie enigszins verbijsterd door wat ze hadden gezien. Ze hadden geen van allen ooit zoiets onder ogen gehad, en Jane vermoedde dat het voor Harriet ook de eerste keer zou zijn, hoewel ze ongetwijfeld zou weten wat er moest gebeuren.

Jane bedankte Hal Baker en de notaris en nam toen de metro terug naar haar kantoor op de rechtbank. Het gebouw, dat dateerde uit 1907, was een prachtig voorbeeld van Beaux-Arts-architectuur en inmiddels een monument. Het was een mooie plek om te werken, al was de baan dan niet leuk. Toen ze op kantoor kwam, zat Harriet achter haar bureau documenten te lezen die het hof voor erfrecht haar had gestuurd. Aarzelend bleef Jane in de deuropening staan, bang haar te storen.

Harriet keek op. ‘Mooie jas,’ zei ze met een vreugdeloos lachje. ‘Wat is er?’

‘Ik heb net de boedellijst van het Di San Pignelli-dossier doorgenomen.’

‘Ik was helemaal vergeten dat je dat vanochtend zou doen,’ zei Harriet afwezig, in de verwachting dat het een routinezaak zou zijn. ‘Hoe ging het?’

‘Wel goed, geloof ik,’ antwoordde Jane, bang dat ze iets officieels over het hoofd had gezien. ‘Er zaten heel mooie spullen bij,’ vervolgde ze zacht.

‘Nog een testament gevonden?’

‘Nee, alleen foto’s en brieven, wat krantenknipsels van feesten, het overlijdensbericht van haar man, oude paspoorten, wat onbelangrijke bankafschriften en die sieraden.’

‘Zat er iets bij wat we kunnen verkopen?’ vroeg Harriet op zakelijke en terloopse toon. Ze had niet de foto’s gezien van de vrouw met de oogverblindende glimlach en de droevige ogen.

‘Ik denk het wel.’ Jane pakte haar telefoon en toonde Harriet zwijgend de foto’s van de sieraden van Marguerite di San Pignelli.

Toen Harriet alle foto’s had gezien, keek ze Jane met grote ogen aan. Op ongelovige toon vroeg ze: ‘Die zaten allemaal in die kluis? Dan moeten we meteen Christie’s bellen voor een veiling.’ Ze maakte een aantekening en gaf het papiertje aan Jane.

‘Moet ik ze bellen?’ vroeg Jane bezorgd.

Lichtelijk geïrriteerd knikte Harriet. ‘Ik heb daar geen tijd voor.’ Vanwege personeelstekort was de werkdruk de laatste tijd behoorlijk toegenomen. ‘Bel ze nou maar en vraag of er een juwelenexpert naar de bank kan komen. We hebben een taxatie nodig voor het geval er nog een erfgenaam opduikt. En ook voor de rechtbank.’

Op Harriets vraag of het alleen maar om sieraden ging, antwoordde Jane bevestigend. Geen contant geld, geen aandelenbewijzen, en Hal had haar verteld dat op het moment van overlijden het tegoed op haar bankrekening was geslonken tot onder de tweeduizend dollar. Ze had in geen jaren een cheque uitgeschreven. Het enige bedrag dat van haar bankrekening was afgeschreven, was de maandelijkse automatische incasso van het verpleeghuis in Queens geweest. Maar haar sieraden waren vermoedelijk een fortuin waard.

Jane ging naar haar kamer, trok haar jas uit en zocht het nummer van Christie’s op. Op haar computerscherm zag ze dat ze in het Rockefeller Center zaten. Hoewel het bijna lunchtijd was, belde ze het nummer en vroeg naar een juwelenexpert. Het doorverbinden duurde zo lang dat ze al bijna wilde ophangen, toen er eindelijk werd opgenomen. Nadat ze aan de vrouw die opnam had gevraagd of ze iemand kon spreken in verband met een taxatie, werd ze opnieuw in de wacht gezet, en ze luisterde naar een eindeloos bandje met muziek. Net toen ze dacht dat er misschien niemand beschikbaar was op de afdeling, zei een mannenstem op vlakke toon: ‘Met Lawton.’

Jane legde uit dat ze voor de rechtbank werkte en iemand nodig had om sieraden te taxeren die ter veiling zouden gaan als zich geen erfgenamen meldden.

Er viel een korte stilte terwijl Phillip Lawton uit het raam staarde. Hij werkte nu twee jaar als juwelenexpert bij het gerenommeerde veilinghuis en had het gevoel dat hij in de gevangenis zat. Hij was afgestudeerd kunsthistoricus, met als specialiteiten Egyptische kunst en impressionisme, en hij had het liefst bij het Metropolitan Museum willen werken. Omdat dat niet gelukt was, was hij bij Christie’s gaan werken, op de kunstafdeling. De drie jaar die hij daar had gewerkt, waren erg interessant geweest, maar toen was het hoofd van de juwelenafdeling naar Christie’s in Londen vertrokken. De twee mensen direct onder hem hadden ontslag genomen, en Phillip was tegen zijn zin overgeplaatst van kunst naar sieraden, waar hij totaal geen belangstelling voor had. Hoewel ze hem hadden beloofd dat hij uiteindelijk weer terug zou kunnen naar de afdeling Kunst, was dat nog steeds niet gebeurd. Terwijl hij daar qua achtergrond en opleiding thuishoorde. Zijn vader was tot aan zijn dood een paar jaar eerder docent kunstgeschiedenis aan de New York University geweest en zijn moeder was kunstenares. Zelf had hij stage gelopen in het Uffizi in Florence en daarna had hij nog even overwogen om naar Parijs of Rome te verhuizen, maar hij had er toch voor gekozen om een master te halen in de Verenigde Staten. Nadat hij een tijdje bij een gezaghebbende galerie in New York had gewerkt, was hij op zijn negenentwintigste bij Christie’s terechtgekomen, waar hij nu vijf jaar zat, de laatste twee jaar daarvan als gevangene op de juwelenafdeling. Hij had zich onlangs voorgenomen om ontslag te nemen als hij niet binnen een halfjaar weer terug zou worden geplaatst naar de afdeling Kunst.

Phillip Lawton was uit principe tegen sieraden. Hij vond mensen die dure sieraden droegen frivool en ijdel, en hij zag er ook de schoonheid niet van in. Schilderijen en andere vormen van kunst raakten hem tot in zijn ziel en vervulden hem met vreugde, iets wat hij met sieraden niet had. Ze lieten hem gewoon koud.

Hij reageerde dan ook verveeld op Janes uitleg, in de verwachting dat het weer een routineklusje op de rechtbank zou zijn. ‘Kunt u niet met die spullen hiernaartoe komen?’ vroeg hij ongeïnteresseerd. Hij had al eerder taxaties voor de rechtbank gedaan en er had nooit iets bij gezeten wat bij Christie’s kon worden geveild, met uitzondering van een stuk dat ze pasgeleden hadden kunnen verkopen op een van hun minder belangrijke juwelenveilingen. Hij nam aan dat het deze keer weer om iets onbeduidends ging. Aan de meeste spullen die op de rechtbank belandden, had het veilinghuis niets.

‘Dat doe ik liever niet,’ zei Jane eerlijk. Het irriteerde haar dat hij klonk alsof hij het hele gesprek maar tijdverspilling vond. Ze belde hem met een officieel verzoek van de rechtbank, ze vroeg hem niet om een gunst. Ze deed gewoon haar werk. ‘Het gaat om tweeëntwintig stukken, en volgens mij zijn ze te waardevol om ze de hele stad door te slepen.’

‘Waar zijn ze nu dan?’ Hij zat nog steeds door het raam naar de wolkenkrabbers aan de overkant van de straat te staren. Het was net alsof hij levenslang had gekregen. Hij haatte het hier.

‘In een kluis in de Metropolitan Bank in Murray Hill. Kunnen we daar niet afspreken?’

Dat zou kunnen, dacht hij bij zichzelf, hoewel het idee niet echt aantrekkelijk klonk. Maar taxaties doen hoorde bij zijn werk. Meestal ging het om nalatenschappen waarbij de erfgenamen de ouderwetse sieraden die ze hadden geërfd niet wilden, of om hebzuchtige vrouwen die na de scheiding geld wilden zien voor wat hun was toegewezen. Vaak ging het ook om juweliers die van hun onverkochte spullen af wilden, want de prijzen op een veiling lagen ergens tussen die in de winkel en die in de groothandel in, wat zowel voor verkopers als kopers gunstig was.

‘We hebben een taxatie nodig,’ legde Jane uit. Ze dwong zichzelf vriendelijk te blijven. ‘Want als er geen erfgenamen opduiken, moeten de spullen worden geveild.’

‘Ik weet hoe het werkt,’ zei hij bot.

In stilte wenste Jane dat ze iemand anders aan de lijn had gekregen. De man kwam niet erg aardig over en hij leek er ook weinig voor te voelen om de sieraden te komen bekijken. Glimlachend bedacht ze dat hij wel anders zou piepen als hij ze zag.

‘Nou, kunt u een afspraak met me maken op de bank?’ Ze had het idee dat ze een gewapende bewaker mee zou moeten nemen als ze met Mrs. Di San Pignelli’s sieraden naar hem toe moest, en dat zou de rechtbank nooit toestaan. Bovendien wilde ze die verantwoordelijkheid niet. Dus óf hij kwam naar de bank, óf ze belde een ander veilinghuis, Sotheby’s bijvoorbeeld, die waren net zo goed, al ging de voorkeur van Harriet dan naar Christie’s uit.

‘Oké,’ zei hij op verveelde toon. ‘Wat dacht u van aanstaande dinsdag om tien uur? Ik moet tussen de middag weer terug zijn op mijn werk voor een veiling.’ Hij was inmiddels zelf ook veilingmeester en deed soms de minder belangrijke veilingen. Maar hij kon zich niet voorstellen dat het hem veel tijd zou kosten om die sieraden te taxeren, want hij nam aan dat het om kleine stukken ging. Dat was tot nu toe steeds het geval geweest in soortgelijke zaken die hij had afgehandeld.

‘Dat is goed,’ zei Jane beleefd. Opgelucht bedankte ze hem voordat ze ophing, blij dat hij wilde komen. Maar een seconde later belde ze hem opnieuw.

‘Sorry dat ik u nog een keer stoor,’ zei ze toen hij opnam. ‘Maar ik heb foto’s van de sieraden op mijn mobiel. Zal ik ze aan u doorsturen?’ Dan kreeg hij alvast een idee van wat hem te wachten stond en deed hij misschien niet meer zo ongeïnteresseerd.

‘Goed idee,’ zei hij. Hij klonk meteen al wat opgewekter. Als de stukken echt zo onbeduidend waren als hij vermoedde, kon hij haar doorverwijzen naar een kleiner veilinghuis en zichzelf heel wat moeite besparen. ‘Stuur ze maar.’ Hij gaf haar zijn e-mailadres.

Meteen na het gesprekje stuurde ze hem de foto’s en ging toen verder met een van de andere zaken die Harriet haar had toegewezen, lang niet zo’n interessante en mysterieuze zaak als die van Marguerite. Tot haar verbazing werd ze al na tien minuten teruggebeld door Phillip Lawton. Zijn toon was totaal veranderd, opgewonden begon hij haar vragen te stellen.

‘Hoe heette die vrouw ook al weer? Was ze bekend?’

‘Ik geloof van niet. Gravin Marguerite di San Pignelli. Een Amerikaanse vrouw die op haar achttiende naar Italië is vertrokken, in de Tweede Wereldoorlog. Dat heb ik uit haar paspoorten kunnen opmaken. Ze is daar met een Italiaanse graaf getrouwd en er tot in de jaren negentig blijven wonen. Te oordelen naar de sieraden in de kluis moet hij geld hebben gehad. Maar die sieraden waren het enige wat ze nog had, op haar bankrekening stond nog niet eens tweeduizend dollar. Ze is eenennegentig geworden.’ Dat waren alle relevante details die ze hem kon geven.

‘Als die sieraden echt zijn, is het een zeer bijzondere verzameling.’ Eindelijk klonk er iets van ontzag door in zijn stem, hoewel de enige stukken waar hij de afgelopen twee jaar warm voor had kunnen lopen sieraden van jade waren geweest die hij op een veiling van hun veilinghuis in Hongkong had gezien. Die hadden voor hem een romantische en mysterieuze uitstraling, het waren stukken waar het oog van een kenner voor nodig was om ze te begrijpen, en dat was hij niet. Maar hoewel de doorsnee Europese sieraden hem totaal niet aantrokken, moest hij erkennen dat de stukken van Marguerite di San Pignelli oogverblindend waren.

‘Ik heb geen reden om aan te nemen dat ze niet echt zijn. Ze zitten ook allemaal nog in de originele doosjes,’ vertelde Jane.

‘Ik ben heel benieuwd,’ zei hij. Hij was van plan een fototoestel mee te nemen naar hun afspraak van over vijf dagen, zodat hij betere foto’s kon maken dan die zij hem had gestuurd. ‘Dan zie ik u dinsdag,’ zei hij al een stuk vriendelijker dan hij tot dan toe had geklonken.

Jane hing glimlachend op. Ze zat aan haar bureau en dacht weemoedig aan de mooie jonge vrouw die naar Italië was verhuisd en daar met een graaf getrouwd was, als in een sprookje, en aan alle geheimen die ze mee haar graf in had genomen.

Toen ze die avond thuiskwam, was John er niet, zoals hij al had aangekondigd. Ze dacht aan hem met Cara, aan zijn studiegroepje, en kreeg hetzelfde gevoel als altijd wanneer hij bij Cara was. Maar ze kon er niets aan veranderen, en hij had gezegd dat hij de hele nacht zou doorwerken aan hun gezamenlijke projecten. Ze had hem graag verteld over de sieraden die ze had gezien en over haar gesprek met Christie’s. Dat zou echter moeten wachten tot hij weer tijd voor haar had en niet met zijn gedachten ergens anders zat. Ze nam een bad en ging toen naar bed, nog steeds met haar hoofd bij Marguerite di San Pignelli, bij de foto’s van haar en de graaf en bij de sieraden die hij haar had gegeven. Zonder de bijzonderheden te weten had ze het vermoeden dat er een mooi liefdesverhaal achter stak, ondanks de droevige blik die de vrouw soms op de foto’s had. Ze vroeg zich af wie ze precies was geweest, hoe ze de graaf had leren kennen, en ze dacht aan het opwindende leven dat ze samen moesten hebben geleid in een glamoureuzere tijd. Het was bijna niet voor te stellen dat een meisje van achttien dat soort geschenken had ontvangen. Maar onwillekeurig vroeg ze zich toch af of de vrouw wel echt gelukkig was geweest.

3

Toen Jane de volgende ochtend naar haar werk ging, was John nog steeds niet thuis, maar aangezien hij dat al had voorspeld, verbaasde het haar niet. Ze wist dat ze hem die avond zou zien, en hopelijk zouden ze in het weekend wat tijd voor elkaar hebben en kunnen bijpraten. Ze miste hoe het vroeger was geweest tussen hen, maar had er alle vertrouwen in dat ze hun vanzelfsprekende kameraadschap weer zouden terugvinden, hoewel hij zich de afgelopen maanden behoorlijk onaardig had gedragen. Ze probeerde zich er niet aan te ergeren en zei er ook niets van, bang het er alleen maar erger op te maken.

Op kantoor besloot ze zich te gaan bezighouden met het opsporen van eventuele erfgenamen van Marguerite di San Pignelli. Omdat ze inmiddels wisten dat het om een omvangrijke erfenis ging, wilde ze de onderste steen boven halen, en het leek haar het slimst om naar het laatst bekende adres van Marguerite te gaan. Misschien dat daar iemand was die meer over haar kon vertellen, bijvoorbeeld of ze familie of kinderen had. Wie weet had ze wel familie die niet op de hoogte was van het bestaan van de sieraden.

Ze raadpleegde de plattegrond van Queens en ging er wat later die ochtend met de metro naartoe. Ze ontdekte dat er op het adres dat op de overlijdensverklaring vermeld stond een klein verpleeghuis was. Het zag er netjes maar deprimerend uit. Op de boekhoudafdeling konden ze haar vertellen dat er inderdaad iedere maand een automatische overschrijving van Mrs. Di San Pignelli was geweest. Ze wisten niet dat ze bijna geen geld meer had gehad. Ze verwezen Jane door naar de zorgcoördinator. Daar bleek uit de bezoekerslijsten dat Marguerite in de drie jaar die ze in het tehuis had gezeten geen bezoek had gehad.

‘Ze was een erg lieve, aardige vrouw,’ zei de zorgcoördinator. ‘Uit haar dossier maak ik op dat ze dement was toen ze werd opgenomen. Wilt u misschien met een van haar verzorgers spreken?’

‘Graag,’ zei Jane. Ook in het dossier werd geen melding gemaakt van naaste verwanten. Het was alsof ze helemaal alleen op de wereld was geweest, zonder familie of vrienden, wat volgens het verpleeghuis wel vaker voorkwam. Van veel van hun patiënten waren geen verwanten bekend, vooral niet als ze oud waren en geen kinderen hadden gehad.

Een paar minuten later kwam een Filipijnse vrouw van middelbare leeftijd, gekleed in een wit uniform, het kantoor binnen. Ze keek Jane glimlachend aan. De zorgcoördinator stelde haar voor als Alma en zei dat ze de afgelopen twee jaar de voornaamste verzorgster was geweest van Marguerite. Ook Alma zei meteen dat Marguerite zo’n lieve vrouw was geweest.

‘Op het laatst had ze het heel vaak over haar man. Ze zei dat ze hem wilde zien,’ vertelde Alma met een vriendelijk lachje. ‘En ze zei ook een paar keer dat ze nog een paar spulletjes had die ze me wilde geven. Een ring, geloof ik, of een armband. Dat weet ik niet meer precies. Veel van onze dementerenden beloven ons geld of spullen die ze helemaal niet hebben. Het is hun manier om ons te bedanken.’ De aardige Filipijnse vrouw leek er niet verbaasd of teleurgesteld over, en Jane probeerde zich voor te stellen hoe het zou zijn geweest als Marguerite haar de enorme diamanten ring had gegeven, of de robijnen, of een van haar broches. Hoe zou Alma dan hebben gereageerd?

Alma vertelde verder dat Marguerite op een van haar laatste dagen, op een helder moment, naar de bank had willen gaan om wat spullen op te halen en een testament te schrijven. Omdat ze toen niet meer in staat was geweest om ergens naartoe te gaan, hadden ze aangeboden een notaris voor haar te bellen, maar Marguerite was het allemaal al snel weer vergeten, en ze was, aan het einde van die week, en zonder dat ze een testament had gemaakt, gestorven aan een longontsteking ten gevolge van de griep. Ze was toen al twee jaar bedlegerig en sprak nauwelijks nog coherent, hetgeen niet verwonderlijk was voor een vrouw van bijna tweeënnegentig. Onwillekeurig vroeg Jane zich af aan wie ze haar sieraden zou hebben nagelaten als ze nog voldoende bij zinnen was geweest om een testament te schrijven. Aan Alma van het verpleeghuis? Aan een ver familielid dat ze al jaren niet had gezien? Ze zou het nooit weten. Alma zei dat ze geen namen had genoemd.

Hoewel ze in het huis gewetensvol met hun patiënten leken om te gaan, vond Jane het er toch somber met al die oude mensen in rolstoelen, die in de hal zwijgend voor zich uit keken, met een lege blik in hun ogen. Het leek zo’n droevige manier om je laatste jaren door te brengen, en ze hoopte dat de dementie het allemaal wat had verzacht voor Marguerite, omdat ze daardoor niet wist waar ze was, zonder iemand die van haar hield en haar kon troosten. Wat een manier om aan je einde te komen.

Melancholiek gestemd nam Jane de metro terug naar het centrum. Voor de goede orde ging ze nog even langs bij het adres van Marguerite dat bij de bank bekend was geweest, en ze vroeg naar de beheerder van het gebouw. Ze hoefde dit niet te doen, maar ze wilde het doen. Ze was op de een of andere manier diep geraakt door de foto’s die ze had gezien, door de vrouw op de foto’s. En het weinige wat ze wel over haar wist, was erg aangrijpend. De beheerder herinnerde zich Marguerite nog goed en hij zei dat iedereen die in het complex werkte haar nog steeds miste. Hij vertelde dat ze een erg lieve vrouw was geweest, net zoals ze in het verpleeghuis hadden gezegd. Hij zei dat ze in 1994 een klein tweekamerappartement in het gebouw had betrokken en dat ze daar bijna twintig jaar had gewoond, tot ze ongeveer drieënhalf jaar geleden naar het verpleeghuis was gegaan, hetgeen bevestigde wat Jane al wist.

Jane vroeg de man of hij zich kon herinneren of ze kinderen had gehad, familie, of dat er bezoek was geweest, en hij zei dat hij in de twintig jaar die hij in het gebouw werkte nooit iemand bij haar had gezien en dat hij zeker wist dat ze geen kinderen had. ‘Ze zei dat haar honden haar kinderen waren. Ze had altijd een poedeltje bij zich. Ik geloof dat haar laatste hond een jaar of twee voor haar verhuizing is doodgegaan, en ze zei toen dat ze te oud was om nog een andere hond te nemen. Volgens mij miste ze dat wel,’ eindigde hij op droevige toon, omdat hij zich de tijd herinnerde dat Marguerite nog in het complex woonde.

Overal hetzelfde verhaal: geen vrienden, geen bezoek, geen familie, geen kinderen. Ze woonde alleen en was erg op zichzelf. Het had er alle schijn van dat ze zo iemand was die zich na een opwindend leven had teruggetrokken, hoewel ze toen ze in het appartement was komen wonen pas zeventig was geweest, iets wat je tegenwoordig niet meer echt oud zou noemen. Maar het was duidelijk dat haar roemvolle jaren achter haar hadden gelegen toen ze het kleine appartement in New York had betrokken, negenentwintig jaar na de dood van haar echtgenoot. Toen ze eenmaal terug was in New York was ze ver verwijderd van het leven vol glamour dat Jane op de foto’s had gezien.

Nadat Jane de beheerder had bedankt, nam ze de metro terug naar haar eigen sjofele appartementje. Ze zou blij zijn als ze hier weg konden zodra ze waren afgestudeerd en allebei een goede baan hadden gevonden. Ze had schoon genoeg van het sombere gebouw en het donkere flatje met de gammele en lelijke meubels.

Ze zette haar tas neer, trok haar jas uit, ging op de doorgezakte kunstleren bank zitten en legde haar voeten op de lage tafel. Het was een lange en interessante week geweest, maar haar speurtocht naar Marguerites erfgenamen had helemaal niets opgeleverd. Er had niemand op de advertentie gereageerd. Het leek er echt op dat niemand de erfenis zou opeisen en dat de sieraden bij Christie’s zouden worden geveild, waarna de opbrengst aan de staat zou toevallen. Het leek haar zo zonde. Ze vroeg zich af wat de man van Christie’s dinsdag zou zeggen als hij de stukken zag.

Ze zette een kop thee en zat op de bank een tijdschrift te lezen toen John een uur later thuiskwam. Hij leek vrolijker dan hij die hele week was geweest en verkondigde dat hij een van zijn twee scripties af had, dankzij Cara, die hem had voorzien van de statistieken en achtergrondinformatie die hij nodig had.

‘Als ik haar niet had gehad...’ zei hij opgelucht.

Ze keek hem aan, zoals altijd geërgerd zodra de naam Cara viel, maar ze zei niets. Alles aan die vrouw irriteerde haar.

‘Hoe was jouw dag?’ vroeg hij.

‘Druk. Droevig. Ik ben op zoek naar de erfgenamen van de vrouw over wie ik je vertelde. Het blijkt dat ze echt niemand had. Treurig om te bedenken dat je zo moet sterven, zonder iemand die van je houdt.’

‘Ze was tweeënnegentig toen ze stierf, zei je toch? Dus waar maak je je druk over? Het gaat nu alleen maar om haar erfenis en wie die krijgt. Je kende haar helemaal niet.’

Aan alles was te merken dat John het maar stom vond dat ze medelijden had met Marguerite. ‘De erfenis valt toe aan de staat,’ zei ze somber. ‘Ik heb volgende week een afspraak met iemand van Christie’s voor een taxatie.’ Het drong ineens tot haar door dat ze John niet meer had gesproken sinds ze de inventarislijst had opgemaakt. ‘Ze had echt prachtige spullen, bijzondere sieraden, bijvoorbeeld grote diamanten, armbanden, broches en zelfs een tiara.’ Haar ogen glansden bij de herinnering.

‘Was ze dan van adel of zo?’ vroeg hij, terwijl hij een biertje uit de koelkast pakte.

‘Ze was een Amerikaanse, maar ze is op haar achttiende met een Italiaanse graaf getrouwd, en naar de foto’s te oordelen leefden ze op grote voet. Heel chic allemaal,’ zei ze, en ze dacht aan de raceauto’s en het kasteeltje. ‘En ze eindigde in een verpleeghuis in Queens, helemaal alleen.’ Met een kluis vol sieraden, maar niemand om ze aan te vermaken. Ze vond het allemaal erg vreemd en onlogisch. Voor John was het alleen maar een verhaaltje, dat hem niet leek te raken, maar hij had haar foto’s niet gezien, geen idee gekregen van wat voor vrouw ze was geweest. Ze vond het nogal ongevoelig van hem, maar de laatste tijd was hij nu eenmaal alleen maar met zichzelf bezig. ‘Heb je tijd om dit weekend uit eten te gaan en daarna naar de film?’ vroeg ze hoopvol.

Hij schudde spijtig zijn hoofd. ‘Ik moet die andere scriptie nog afmaken en er is net nog een nieuwe bij gekomen. Ik denk dat het tot mei heel zwaar wordt. Ik kan geen afleiding gebruiken.’

‘Ah, laat me eens raden, je moet weer met Cara samenwerken.’ Hoewel ze het niet wilde, had haar stem een scherp randje gekregen. Maar ze had het er gewoon moeilijk mee dat ze hem bijna nooit zag, terwijl ze wist dat Cara continu bij hem was, om wat voor reden dan ook.

‘Hou daar nou eens over op. Het verandert er niks aan en je maakt me er alleen maar kwaad mee.’ Hij had een waarschuwende blik in zijn ogen.

Deze laatste maanden voor hun afstuderen bleken een waar examen voor hun relatie te worden en tot dusverre waren zijn cijfers niet om over naar huis te schrijven, en in zijn ogen de hare ook niet. Bovendien vond hij het onredelijk van haar dat ze jaloers was op Cara.

‘Oké. Sorry,’ zei ze met een zucht. ‘Ik moet dit weekend trouwens ook nog studeren.’ Ze probeerde er luchtig over te doen. Zelf moest ze ook aan haar scriptie werken en ze wilde een lunchafspraak maken met een vriendin. Ze wist nu al dat ze anders het hele weekend alleen zou zijn. Maar hij had wel gelijk: dat ze zich steeds zo opwond over Cara deed hun relatie geen goed.

John ging die avond naar de sportschool en daarna weer aan de studie, en Jane deed de was en betaalde wat rekeningen. Het voelde goed om even samen te zijn, al wisselden ze dan nauwelijks een woord. Maar tegen de tijd dat John naar bed kwam, sliep ze al, en toen ze de volgende ochtend wakker werd, was hij al weer vertrokken. Hij had een briefje op de keukentafel achtergelaten waarop stond dat hij de hele dag naar de bibliotheek was. Nou ja, dan was hij in elk geval niet bij Cara, dacht ze. Cara had nu eenmaal iets wat haar steeds weer jaloers maakte, waarschijnlijk kwam het omdat ze er zo sexy uitzag, en ze was nog intelligent ook, dat was echt een dodelijke combinatie. Ze was het soort vrouw dat altijd mannen zou aantrekken. En daar deed ze haar voordeel mee. Ze onderhield alleen maar vriendschappen met mannen. Vrouwen mochten haar niet.

Jane belde haar vriendin Alex en ze spraken af om in het Museum of Modern Art te gaan lunchen. Alex was een jaar eerder afgestudeerd en werkte nu op een advocatenkantoor op Wall Street. Ze zei dat ze er afgebeuld werd, maar ze verdiende goed en ze vond haar werk leuk. Ze was gespecialiseerd in intellectueel eigendomsrecht, wat ze heel interessant vond. Ze hoopte over een paar jaar junior partner te worden.

‘Hoe gaat het met je droomprins?’ vroeg Alex met een brede lach. Ze was klein, had donker haar en groene ogen en leek jonger dan de tweeëndertig die ze was. Met haar vlecht en haar jeans, Noorse trui en balletschoentjes leek ze net een kind. De twee vrouwen vormden een boeiend contrast: Jane lang en slank en blond, en Alex met haar elfjesachtige uitstraling. Ze hadden altijd veel plezier samen.

‘Hij is niet zo’n droomprins, de laatste tijd,’ verzuchtte Jane. Ze hadden hun lunch op en wilden de Calder-tentoonstelling bekijken die net was geopend. Hij was een van Janes favoriete kunstenaars. ‘Hij is continu in een rotbui, met zijn scripties en allerlei laatste projecten die hij nog moet afronden. Verder heeft hij nergens aandacht voor. We hebben al een maand niet samen gegeten.’

‘Ik weet niet wat dat met mannen is, ze kunnen gewoon niet multitasken. Het is altijd het een of het ander, er zijn geen tussenoplossingen.’ Alex had het een jaar daarvoor uitgemaakt met haar vriend en was net iets begonnen met een junior partner op kantoor. En haar ouders zeurden haar ook al twee jaar aan de kop over wanneer ze eens ging trouwen, omdat ze de dertig al was gepasseerd. Janes ouders deden daar lang niet zo spastisch over. Voorlopig nog niet tenminste. Haar moeder vroeg af en toe wel naar hun toekomstplannen, maar het woord ‘trouwen’ was niet gevallen. Alex daarentegen had het er de laatste tijd vaak over dat ze wel kinderen wilde.

‘Is de magie er nog?’ vroeg Alex aan Jane.

Jane moest even nadenken. ‘Eerlijk gezegd zou ik het niet weten. Ik weet niet eens of die er ooit is geweest. We mogen elkaar gewoon graag, we houden van dezelfde dingen. We kunnen het goed met elkaar vinden, tenminste, dat was altijd zo. Als je ons een pistool tegen het hoofd zou zetten, zouden we waarschijnlijk wel zeggen dat we van elkaar houden, maar volgens mij zijn we allebei niet zulke gepassioneerde types. Misschien zijn we te gefocust op onze carrières.’ Ze dacht er zelf ook wel eens over na, hoewel ze geen echte klachten over John had, behalve de laatste tijd dan, nu hij continu aan het studeren was en er geen moment voor haar overbleef. En dan nog haar lichte bezorgdheid wat Cara betrof, en andere vrouwen die op haar leken. Zelf had ze niets van een femme fatale zoals Cara. John praatte graag over ‘hot babes’, en Cara was er beslist eentje. En hun seksleven was ook niet meer wat het geweest was, waardoor er afstand was ontstaan. John was er nooit meer voor in de stemming, hij was bijna nooit thuis en als hij er wel was, was hij te moe.

‘Misschien is hij gewoon niet de ware,’ opperde Alex. Ze was nooit dol op hem geweest en vond dat hij een veel te groot ego had. Hoewel Jane er niet mee leek te zitten, ergerde Alex zich er behoorlijk aan. ‘Misschien zou je voor een andere man wel hartstocht kunnen voelen,’ voegde ze er voorzichtig aan toe om Jane niet voor het hoofd te stoten.

‘Dat denk ik niet. Zo’n soort relatie heb ik aan het begin van mijn studie gehad. Het was vreselijk. Ik moest de hele tijd huilen en ben wel zeven kilo afgevallen.’

‘Het was dus niet alleen maar ellende,’ zei Alex grijnzend. ‘Behalve dat huilen dan. John doet me af en toe denken aan een jongen met wie ik wat had voordat ik rechten ging studeren. Ik mocht hem graag en we konden het goed met elkaar vinden, maar toch wrong er iets. Volgens mij was het op een gegeven moment gewoon op. En toen we eenmaal overal ruzie over begonnen te maken, werd het vervelend. Als ik bij hem was gebleven, waren we elkaar gaan haten. Maar we hebben het uitgemaakt voordat het zover was. Sommige relaties zijn gewoon niet voor eeuwig. Misschien is dat bij jullie ook zo.’

Hoewel Jane het niet wilde toegeven, had ze zich het ook wel eens afgevraagd. En ze vond hun eeuwige geruzie behoorlijk deprimerend. Ze wilde helemaal geen ruzie met hem maken. Toch koesterde ze nog steeds hoop dat het wel weer goed zou komen. Nu vlogen ze elkaar meteen in de haren zodra ze elkaar zagen.

‘Ik denk dat we beter geen beslissingen kunnen nemen tot we in juni allebei zijn afgestudeerd,’ zei ze kalm. ‘Tot nu toe hebben we nooit echt problemen gehad. Hij is gewoon in een rotbui, continu in de stress omdat hij nog zoveel moet doen voordat hij klaar is. Het is voor ons allebei niet leuk, en ik doe ook kattig tegen hem.’ Over Cara.

‘Klinkt niet fijn,’ vond Alex. Ze liepen inmiddels door de museumtuin, en Jane vertelde haar over Marguerite en haar zoektocht naar erfgenamen. Ze vertelde over de sieraden en zei dat ze de gigantische diamanten ring had gepast. ‘Wauw!’ zei Alex. ‘Dat soort romances en mensen zijn nu bijna niet meer voor te stellen. Dat is echt iets uit de vorige eeuw. Stel je voor dat iemand je nu al die sieraden zou geven, dat je in een raceauto rondreed of in een kasteeltje woonde? Het klinkt als iets uit een sprookje, of uit een oude film.’

Jane was het met haar eens. ‘Inderdaad. En dan zo’n droevig einde. Alleen, dementerend, in een verpleeghuis in Queens. Dat klinkt als een nachtmerrie.’

‘Zeg dat wel,’ beaamde Alex.

Ze liepen de Calder-tentoonstelling binnen en hadden een leuke middag samen. Ze hadden het over ditjes en datjes en hadden plezier samen. Om vier uur namen ze afscheid. Jane nam de metro terug naar huis, en Alex ging terug naar de West Village, waar ze in het Meatpacking District woonde. Meteen nadat ze haar nieuwe baan had gekregen, had ze een appartement in een goed complex in de trendy buurt gehuurd, en ze genoot er nog steeds volop van. En die avond zou ze met haar nieuwe vriend naar het theater gaan.

Jane merkte dat ze Alex benijdde. Ze ging terug naar het lege appartement en werkte aan haar scriptie. John belde haar rond negenen. Het was alsof ze nu twee verschillende paden bewandelden. Ze probeerde niet te denken aan wat Alex tijdens de lunch had gezegd, dat John misschien niet de ware was. Ze was er nog niet aan toe om dat te geloven. Maar ze dacht ook aan wat Alex had gezegd over relaties die gewoon doodbloedden. Ze hoopte maar dat dat niet bij hen zou gebeuren. Het was echter wel duidelijk dat hun relatie behoorlijk te lijden had onder hun studiestress.

Toen ze op zondagochtend wakker werd, lag John naast haar in bed. Het leek wel een wonder, en voor het eerst sinds maanden vreeën ze. Daarna voelde ze zich wat beter over hun relatie, en ze gingen zelfs samen in de buurt brunchen voordat hij opnieuw naar de bibliotheek vertrok om de rest van de dag en avond te studeren. Maar de dag was goed begonnen en ze had het gevoel dat ze weer een band hadden.

Die avond ging ze in haar eentje naar de film, een Franse arthousefilm die ze graag wilde zien, maar die enigszins tegen bleek te vallen. Die nacht droomde ze over Marguerite. Die probeerde Jane iets te vertellen, haar iets uit te leggen, maar tijdens haar onrustige slaap kwam Jane er niet achter wat het was. John was weer niet thuisgekomen, hij had haar een berichtje gestuurd waarin hij zei dat hij bij iemand op de bank bleef slapen. Uitgeput en gefrustreerd stond Jane de volgende ochtend op en maakte zich klaar voor weer een week op de rechtbank. In elk geval had ze iets om naar uit te kijken: de taxatie op dinsdag. Dat was een welkome afwisseling. Door al die spectaculaire sieraden bleek de afhandeling van Marguerites nalatenschap verre van saai te zijn. Het waren op dit moment de enige opwinding en het enige lichtpuntje in haar leven.

4

Op zaterdagochtend vertrok Phillip Lawton voor dag en dauw uit zijn appartement in Chelsea voor een rendez-vous met zijn grote liefde. Ze heette Sweet Sallie en was een oude houten zeilboot die hij al acht jaar had en die in een kleine haven bij Long Island lag. Hij was er elk weekend te vinden, weer of geen weer, en als het droog was, bracht hij hele dagen door met schuren, schoonmaken en lakken. De boot was om door een ringetje te halen en verschafte hem meer vreugde dan een vrouw ooit had gedaan. Hij was ontzettend trots op zijn zeilboot en hij bleef op zaterdag meestal op de boot slapen, en als het even kon ook op vrijdag. Het was voor vrouwen met wie hij datete een voorwaarde dat ze ook van Sweet Sallie hielden. Sommigen vonden haar leuker dan anderen. De meeste vrouwen kregen na een tijdje genoeg van de boot en van Phillips obsessie met haar. De zeilboot was zijn mooiste bezit. Hij hield zijn hele leven al van zeilen, nog meer dan van kunst. Hij was een goede zeiler en ging zelfs de zee op bij zwaar weer of in zomerstormen. Maar dan zeilde hij alleen en verwachtte ook niet dat er iemand met hem meeging.

Hij was inmiddels vierendertig en had een aantal relaties achter de rug, maar ze waren nooit erg serieus geweest en ze hadden ook niet lang geduurd. Een paar keer had hij een relatie van een jaar gehad, maar meestal duurde het maar een paar maanden voordat hij of de vrouw in kwestie of allebei begrepen dat het niks zou worden. Phillip wist precies wat hij van een langdurige relatie verwachtte, en van een echtgenote. Zijn ideaal was het huwelijk van zijn ouders, dat in zijn ogen perfect was geweest. Hij vergeleek alle relaties met die van hen en zou geen genoegen nemen met minder. Tot de dood van zijn vader, drie jaar eerder, waren zijn ouders dol op elkaar geweest. Ze hadden elkaar volmaakt aangevuld en naadloos bij elkaar gepast. Hun relatie werd gekenmerkt door humor, zachtaardigheid, medeleven, tederheid, een diepe liefde voor elkaar en een groot wederzijds respect. Phillip had er geen idee van hoe bijzonder dat tegenwoordig was en vond het normaal. Zijn vader was tien jaar ouder dan zijn moeder. Ze hadden elkaar leren kennen toen zijn moeder een tijdje kunstgeschiedenis volgde aan de New York University. Ze was kunstenares en zijn vader had diepe bewondering gehad voor haar werk.

De eerste vijftien jaar van hun huwelijk waren kinderloos gebleven. Na een aantal miskramen waren ze tot de conclusie gekomen dat hun relatie zo sterk en betekenisvol was dat ze misschien wel gelukkiger zouden zijn zonder kinderen. Ze hadden hun lot aanvaard. Maar een halfjaar daarna, toen zijn moeder veertig was, en zijn vader vijftig, was ze zwanger geraakt van Phillip, en deze keer verliep de zwangerschap voorspoedig. Hij was hun wonderkind. Ze verafgoodden hem en namen hem op in hun magische liefdescirkel. Hij was in zijn jeugd overladen met liefde; in zijn eigen relaties had het voor zijn gevoel altijd ontbroken aan de levenslust en vreugde die hij bij zijn ouders had gezien, en hij was niet van plan daar genoegen mee te nemen. Het was óf een relatie zoals die van zijn ouders, óf niets. Bovendien kon hij goed alleen zijn. Misschien wel te goed.

Zijn moeder maakte zich zorgen, nu al enkele jaren, dat hij alleen zou blijven. Omdat hij zo’n geïdealiseerd beeld had van het huwelijk van zijn ouders stelde hij veel te hoge eisen, vond ze. Hoewel hij zich daar zelf niet druk om leek te maken en vaak zei dat hij liever alleen bleef. Voor minder dan volmaakt deed hij het niet. Zijn moeder had wel eens gezegd dat hij op zoek was naar een vrouw met een halo en vleugels, en zij was zeker niet zo’n vrouw. Phillip vond echter van wel en weigerde koppig de wat mindere trekjes van welke vrouw dan ook door de vingers te zien. Inmiddels had hij zo zijn eigen routine. Het zat niet echt in hem om zich aan te passen aan een ander, met als resultaat dat hij veel op zijn boot zat en er in de weekenden ijverig aan werkte. Voorlopig had hij genoeg aan Sweet Sallie. Tenminste, dat beweerde hij. En hij was niet bang voor eenzaamheid. Die beviel hem wel.

Op zondagmiddag, na twee dagen zeilen in de stralende zon en met harde wind, reed hij terug naar de stad. Hij zou bij zijn moeder gaan eten, zoals wel vaker op zondagavond, als ze geen van beiden andere plannen hadden tenminste, want de dagen van zijn moeder waren goed gevuld. Ze was de eerste om toe te geven dat ze niet kon koken en zei vaak tegen hem dat dat een van haar vele tekortkomingen was waar hij geen oog voor had. Wanneer hij bij haar kwam eten, haalde ze bij een delicatessenwinkel in de buurt allerlei gerechten die hij lekker vond, en ze aten dan bij haar aan de keukentafel en hadden het over haar werk, haar volgende tentoonstelling, zijn ontevredenheid over Christie’s, en over andere dingen die hem interesseerden. Ze was inmiddels meer een vriendin dan een moeder voor hem, ze uitte weinig kritiek, deed intelligente voorstellen en was op haar vierenzeventigste de jeugdigste persoon die hij kende, met een open geest, veel verstand van kunst en fascinerende creatieve ideeën. Ze was nooit bang om lastige of controversiële onderwerpen aan te snijden, integendeel zelfs. Valerie had haar zoon altijd aangemoedigd om buiten de gebaande paden te treden en vooral nieuwe concepten en ideeën te onderzoeken. Ze hoopte dat hij een vrouw zou ontmoeten die hem zo uitdaagde dat hij zich zou over zijn angst heen zou zetten om met de verkeerde vrouw opgescheept te raken, maar tot dusverre was dat niet gebeurd. Hoewel ze vond dat hij onrealistische verwachtingen koesterde, had ze de hoop nog niet opgegeven dat hij iemand zou tegenkomen die zijn wereld een beetje door elkaar schudde. Hij was bovendien nog zo jong dat er geen haast bij was. Maar ze zag best dat hij vastgeroest zat in zijn eigen gewoontes en veel te veel van zijn eigen gezelschap genoot. De laatste tijd deed hij nauwelijks nog moeite om vrouwen te leren kennen. En zijn obsessie met zijn boot was voor de meeste vrouwen ook een afknapper, dat zei ze vaak genoeg tegen hem.

‘Waarom ga je niet skiën of aan een andere sport doen waarbij je vrouwen kunt ontmoeten?’ opperde ze zo nu en dan, maar dan lachte hij haar gewoon uit. Hoewel ze zich niet met zijn leven wilde bemoeien, leek het haar zo treurig als hij altijd alleen zou blijven.

‘Ik hoef echt geen moeite te doen om vrouwen te ontmoeten, mam. Ik ontmoet ze elke dag.’ Vrouwen die na de beëindiging van een relatie de cadeaus kwamen verkopen die ze van hun man of vriend hadden gekregen, zonder enige wroeging of spijt. Het ging hun alleen om het geld. Of hij ontmoette vrouwen die op andere afdelingen van Christie’s werkten, vrouwen die hij vaak iets te serieus vond. Hij had ooit gedatet met een meisje dat ontzettend veel wist van gotische en middeleeuwse kunst. Toen hij haar had voorgesteld, vond zijn moeder dat ze eruitzag als iemand van de Addams Family, maar ze had zich onthouden van commentaar. Phillip was zelf ook tot die conclusie gekomen en had het vlak daarna uitgemaakt. Hij was nu al bijna een jaar alleen. De meeste vrienden van hem waren inmiddels getrouwd en kregen hun eerste of tweede kind. Hij viel niet op jongere vrouwen, hij had het liefst een vrouw van zijn eigen leeftijd, maar die waren vaak al getrouwd.

Ondertussen at hij op zondagavond bij zijn moeder, wanneer ze tenminste geen andere plannen had. Hij genoot van haar gezelschap en ze moesten vaak om dezelfde dingen lachen. En hij voelde zich altijd ontspannen bij haar thuis. Haar hele leven al had ze haar omgeving in een magische wereld weten om te toveren. Hoewel zijn ouders niet rijk waren geweest, had het hun nooit aan iets ontbroken. Ze waren tevreden met wat ze hadden. Na de dood van zijn vader, drie jaar daarvoor, was daar verandering in gekomen, dankzij de levensverzekering die zijn vader had afgesloten, buiten haar medeweten om. Maar al had ze dan ineens veel geld, haar leven was niet veranderd. Ze hield nog steeds van dezelfde dingen en ze was altijd tevreden geweest met wat ze hadden. Ze ging verantwoordelijk om met het geld, omdat ze van plan was om het grootste gedeelte ervan aan Phillip na te laten. Hopelijk kon hij er iets nuttigs mee doen, een eigen galerie beginnen of zich vestigen als art consultant. Ze had het er wel vaker met hem over gehad, maar hij vond dat ze eerst zelf wat met het geld moest doen. Reizen bijvoorbeeld, iets van de wereld zien. Ze had het echter te druk met schilderen en wilde helemaal niet weg. ‘Ik heb het hier veel te veel naar mijn zin!’ zei ze dan lachend, met haar grote blauwe ogen en bijna rimpelloze gezicht.

Ze was nog steeds een energieke, levendige en mooie vrouw, gezegend met een jeugdig uiterlijk en een jeugdige geest. Het was niet moeilijk je voor te stellen dat haar man tot op het allerlaatst verliefd op haar was geweest. Ze was een betoverende vrouw, ondeugend en charmant, met lang wit haar dat ooit lichtblond was geweest en dat ze nog steeds het liefst los op haar rug droeg.

Haar vier jaar oudere zus Winnie was in alles haar tegenpool. Ze waren als yin en yang, maar desondanks elkaars beste vriendinnen. Terwijl Valerie zich nooit druk had gemaakt om de afwezigheid van luxe, dacht Edwina, Winnie, nergens anders aan. Net als hun ouders had ze zich al vanaf jonge leeftijd zorgen gemaakt over geld en een mogelijk gebrek eraan. Valerie, een jaar na Pearl Harbor geboren, was op de wereld gekomen aan de vooravond van nieuwe, welvarende tijden. Winnie was in 1938 geboren, negen jaar na de beurskrach, waarbij hun familie alles was kwijtgeraakt; ze was een kind uit de tijd van de Grote Depressie en herinnerde zich het constante geruzie om geld van hun ouders nog. Zowel hun vader als moeder kwam uit de hogere kringen en ze waren in weelde opgegroeid, maar van al dat geld was weinig overgebleven. Als reactie op hun financiële onzekerheid was Winnie met een jongeman uit een rijke familie getrouwd en had ze de rest van haar leven in luxe geleefd. Hoewel haar man, die tien jaar daarvoor was overleden, haar een fortuin had nagelaten, maakte ze zich nog steeds zorgen. Valerie daarentegen had geld nooit belangrijk gevonden en was tevreden met wat ze had.

Winnie en Valerie herinnerden zich hun vader als een nette, maar ernstige en ietwat afstandelijke en strenge man. Hij was bankier en na de beurskrach zuinig met geld. In Valeries herinnering had hij voornamelijk op zijn kantoor gezeten. En haar moeder was in haar herinnering een kille vrouw die nooit tevreden over haar was, wat ze ook deed. Er was ook nog een oudere zus geweest die toen ze negentien was in Europa aan de griep was overleden. Valerie was toen pas een jaar oud, dus ze bewaarde geen herinneringen aan haar. Winnie daarentegen beweerde dat ze zich haar nog vaag herinnerde, en ze verdedigde hun moeder door te zeggen dat ze alleen maar zo kil was omdat ze nooit over de dood van haar oudste dochter heen was gekomen. Hun moeder sprak tijdens hun jeugd nooit over haar, en de meisjes hadden al snel begrepen dat het onderwerp taboe was. Het was gewoon te pijnlijk voor hun moeder.

Haar oudere zus was al veertien geweest toen Winnie werd geboren, en haar komst was een onaangename verrassing geweest waar haar moeder zich met tegenzin bij neergelegd had. Valeries geboorte vier jaar later was haar gewoonweg te veel geweest. Ze was toen vijfenveertig en leek zich er eerder voor te schamen dan zich erover te verheugen dat ze op haar leeftijd nog een kind had gekregen. Valerie had zich altijd ongewenst gevoeld, tot ze door haar huwelijk met Lawrence was ontsnapt aan haar familie, met wie ze niets gemeen had. Winnie leek precies op hen, ze was serieus, streng, nerveus, humorloos, kritisch en veelal kil. Ze was een deftige vrouw, altijd bang dat ze iets verkeerds zou doen, en ze straalde weinig warmte uit. Ze was het tegendeel van spontaan en was in de loop der tijd het evenbeeld van haar moeder geworden. Toch hield Valerie van haar, en ze hadden een sterke band. Ze spraken elkaar bijna dagelijks en dan luisterde Valerie naar Winnies geklaag over haar dochter Penny, die meer op Valerie leek dan op haar eigen moeder.

Penny was advocaat en had drie kinderen, die in Winnies ogen onbeleefd, onhandelbaar en onopgevoed waren. En haar schoonzoon had ze ook nooit gemogen. Winnie wilde een ordentelijk, rustig leven, in tegenstelling tot haar jongere zusje Valerie, die altijd overal voor openstond en naar Winnies mening als een bohemienne leefde, precies zoals hun moeder ook had gezegd. Toch had Winnie zich altijd veel toleranter tegenover haar opgesteld.

De muren die haar moeder om zich heen had opgetrokken, had Valerie nooit weten te slechten en uiteindelijk had ze het niet eens meer geprobeerd. Haar moeder had altijd duidelijk laten merken dat haar jongste dochter niet aan haar verwachtingen voldeed. En toen Valerie zelf eenmaal een gelukkig gezin had, kon ze zich niet meer druk maken om haar moeders afkeuring. Ze miste haar ook niet nadat ze was gestorven, in tegenstelling tot Winnie, die nog jaren om haar had getreurd en over haar sprak alsof ze een heilige was geweest. En wat Valerie al helemaal niet begreep nadat ze zelf moeder was geworden, was hoe haar moeder haar komst als een vloek had kunnen beschouwen in plaats van als een onverwachte zegen.

Valeries familie was altijd een raadsel voor haar gebleven, zelfs Winnie, die ze veel vergaf, en ze zei vaak voor de grap dat ze haar in het ziekenhuis vast hadden verwisseld met een andere baby. Het grootste verschil was dat Valerie een warme, liefdevolle vrouw was, terwijl haar ouders en zelfs haar zus kil waren. Ze vond het inmiddels alleen maar zielig voor hen en was blij dat haar zoon geen enkele karaktertrek van hen had geërfd. Net zomin als haar nichtje Penny, een lieve meid en een erg succesvolle advocaat. Hoewel ze tien jaar ouder was dan haar neef Phillip, waren ze goed bevriend. Ze waren meer als broer en zus voor elkaar, aangezien ze allebei enig kind waren. Penny belde eerder Valerie om raad dan haar eigen moeder, want dat had geen enkele zin. Winnie had kritiek op alles wat ze deed. Zelfs het feit dat Penny aan Harvard was afgestudeerd, noemde haar moeder ongepast ambitieus voor een vrouw. En Penny was een betere moeder dan Winnie beweerde. Haar ideeën over opvoeding leken op die van haar tante. Winnie was hopeloos ouderwets, terwijl de levenslustige Valerie altijd openstond voor nieuwe ideeën.

Toen Phillip die zondag arriveerde, was Valerie net haar penselen aan het schoonmaken, want ze had de hele middag geschilderd. Ze werkte aan een portret van een vrouw; het had iets mystieks, en Phillip stond er dan ook lange tijd naar te kijken. Valerie was een getalenteerde schilder, haar tentoonstellingen kregen altijd goede kritieken en al haar werken werden verkocht. Ze werd vertegenwoordigd door een gerespecteerde galerie vlak bij haar appartement in SoHo. Zolang Phillip zich herinnerde, hadden ze al in die buurt gewoond, lang voordat het hip werd. Valerie vond het fijn dat er tegenwoordig een levendige sfeer hing in SoHo, door alle jonge mensen die er waren komen wonen. Ze vergeleek het wel eens met de Rive Gauche in Parijs.

‘Ik vind het mooi, mam,’ zei hij vol bewondering. Het schilderij verschilde op een subtiele manier van haar eerdere werk. Zijn moeder wilde zich blijven ontwikkelen als kunstenaar, steeds nieuwe technieken toepassen.

‘Ik weet niet goed waar het heen gaat. Ik heb er laatst over gedroomd. De vrouw op het schilderij laat me niet los. Ik word er gewoon gek van,’ zei ze lachend. Ze keek er opgewekt en zorgeloos bij. Het hele appartement rook naar verf, het hoorde bij haar artistieke ambiance, samen met de felgekleurde lappen en boeiende voorwerpen die zij en zijn vader in de loop der jaren hadden verzameld, precolumbiaans werk, Europees antiek, wat voorwerpen uit India, en schilderijen en beelden van hun kunstenaarsvrienden. Zijn vader had genoten van de eclectische verzameling mensen die zijn moeder aantrok en had het leuk gevonden hen thuis uit te nodigen. ‘Een moderne salon’, had hij het genoemd, zoals je die in Parijs had in de jaren twintig en dertig en later, zoals de hele groep rond Picasso, Matisse, Cocteau en Hemingway of Sartre. Zijn moeder ging ook om met toneelschrijvers en auteurs, met iedereen eigenlijk die zich had ondergedompeld in de kunst of op een andere manier kunstzinnig bezig was.

‘Je komt er vast wel uit,’ zei hij, doelend op het schilderij. Ze kwam er altijd uit. Ze dacht meestal lang na over haar werk.

Terwijl ze bijpraatten, zette ze zijn lievelingsgerechten op de keukentafel. Ze vond het heerlijk om hem te verwennen, zelfs voor een eenvoudige avondmaaltijd in de keuken pakte ze nog uit. Het ontroerde hem.

Hij beklaagde zich voor de zoveelste keer over de juwelenafdeling van Christie’s. Ze zei, niet voor het eerst, dat het aan hem was om daar iets aan te doen. Het had geen zin om te blijven wachten tot het lot voor hem zou beslissen. Hij vertelde haar over de collectie juwelen die hij die week moest taxeren en zei dat de sieraden er op de foto’s zeer indrukwekkend hadden uitgezien.

‘Van wie waren ze?’ vroeg ze belangstellend.

Hij vertelde haar het weinige wat hij wist. ‘Van een of andere gravin die bij haar dood geen rooie cent meer had, maar dus wel die collectie. En geen erfgenamen.’

‘Wat droevig.’ Valerie had medelijden met de vrouw, die ze niet kende. Met een elegant gebaar schoof ze haar lange witte haren naar achteren en ze ging tegenover hem aan tafel zitten. Na een tijdje vroeg ze hem of hij nog leuke vrouwen had leren kennen.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Niet echt een speciaal iemand sinds ik het een jaar geleden met de vorige heb uitgemaakt. Wel af en toe een date met een meisje. Ze had de pest aan mijn boot. Volgens mij was ze er jaloers op.’

Zijn moeder grinnikte. ‘Dat zou ik ook zijn als ik haar was. Je besteedt meer tijd aan die boot dan aan je relaties. En dat is nu eenmaal een raar trekje van vrouwen, ze verwachten dat je ook wat tijd aan hen besteedt.’

‘O, zit dat zo?’ Phillip lachte. ‘Als ik de ware ontmoet, zal ik wat meer tijd aan haar besteden.’ Toen zijn moeder hem een cynische blik toewierp, vroeg hij met een schaapachtig lachje: ‘Wat is er nou mis met ieder weekend op een zeilboot in de Long Island Sound zitten?’

‘Heel veel, vooral in de winter, als het vriest. Je moet ook andere dingen doen, anders zit je voor eeuwig in je eentje op die boot. Trouwens, tante Winnie en ik hadden het erover om aankomende zomer samen naar Europa te gaan,’ zei ze, terwijl ze hem een bord met mozzarella en tomaten en verse basilicum gaf. ‘Maar ze is nogal lastig als reisgezelschap.’

‘Maar zou je het dan wel doen?’ vroeg hij nieuwsgierig.

‘Ik weet het nog niet. Natuurlijk hou ik van Winnie, maar ze maakt zich overal druk om en loopt ook de hele tijd te klagen. En alles moet tot op de seconde geregeld zijn. Zelf zou ik liever wat op de bonnefooi rondreizen. Wat Winnie weer heel irritant vind. En eng. We moeten ons altijd aan haar schema houden. Het is net alsof je bij het leger zit. Volgens mij word ik daar een beetje te oud voor,’ zei ze glimlachend.

‘Of je bent er nog te jong voor. Ik zou dat ook niet fijn vinden. Ik snap niet dat je niet knettergek van haar wordt.’ Phillip hield zijn strenge tante al jaren op afstand.

‘Ach, ik hou van haar. Ik kan veel van haar hebben. Maar samen een reis door Europa maken is misschien wat te veel gevraagd.’ Ze had het al vaker gedaan en nam zich daarna iedere keer heilig voor om het nooit weer te doen, om dan toch weer te zwichten, voornamelijk uit medelijden met Winnie, die niemand anders had met wie ze op reis kon gaan. Hoewel ze allebei weduwe waren, had Valerie een veel grotere vriendenkring, veelal kunstenaars, en van alle leeftijden. Ze had vrienden van Phillips leeftijd, maar ook vrienden die nog ouder waren dan zij. Valerie deed niet aan leeftijd, ze had als criterium dat mensen interessant, intelligent en leuk moesten zijn.

Niet lang na het eten ging Phillip terug naar zijn appartement om nog wat werk in te halen. Zijn moeder omhelsde hem liefdevol, en hij wist dat ze na zijn vertrek weer verder zou werken aan het schilderij van de mysterieuze vrouw. En hij vergiste zich daar niet in. Moeder en zoon kenden elkaar door en door.

‘Succes met de taxatie van die sieraden,’ zei ze nog. ‘Ik denk dat het een mooie veiling kan worden, vooral als jullie in de catalogus wat over haar achtergrond vertellen.’

Ze had natuurlijk gelijk. Ze zouden wat foto’s van de gravin kunnen gebruiken waarop ze de sieraden droeg, als die bestonden tenminste. Het zou in elk geval interessanter klinken dan alleen maar de mededeling dat het om een onbeheerde nalatenschap ging.

‘Eigendommen van een adellijke dame,’ zei hij tegen zijn moeder. Het was zo’n typische catalogustekst, en ze moest dan ook lachen.

‘Klinkt goed. Succes ermee,’ zei ze nog een keer. Ze gaf hem een kus.

‘Dank je, mam. Ik bel je nog. En bedankt voor het eten.’

‘Graag gedaan.’ Ze omhelsde hem weer en toen vertrok hij. Meteen nadat ze de deur achter hem dichtgedaan had, ging ze weer aan het werk. Ze wilde dichter bij de vrouw komen die ze aan het schilderen was. Misschien was zij ook wel een adellijke dame, dacht ze glimlachend bij zichzelf. Haar werk bezat voor haarzelf altijd een zeker mysterie, het vertelde een verhaal, maar soms duurde het even voordat ze zelf doorhad wat het haar precies vertelde.

5

Jane was die dinsdagochtend eerder bij de bank dan Phillip. Het regende pijpenstelen, haar paraplu was binnenstebuiten gewaaid toen ze de metro uit kwam, en ze was doorweekt. Ze voelde zich net een verzopen kat. Phillip zag er niet veel beter uit toen hij arriveerde. Hij had zijn paraplu in de taxi laten liggen die hij vanaf Christie’s had genomen en hij was tien minuten te laat. Het verkeer had muurvast gezeten.

Jane stond met Hal Baker in de lobby te praten toen ze hem aarzelend om zich heen kijkend zag binnenkomen. Ze wist meteen dat hij het moest zijn, in zijn donkere pak en Burberry-jas. Hij was lang en zag er zakelijk uit, eerder een bankier dan een veilingmeester. Het was haar kennelijk ontschoten dat hij na hun afspraak een veiling had. Zelf droeg ze laarzen, een donsjack, dat het water als een spons had opgezogen, zwarte jeans en een dikke trui. Ondanks de regen was het winderig en koud. De lente leek nog ver weg, en in New York was het kil, nat en grijs.

‘Miss Willoughby?’ vroeg Phillip onzeker.

Glimlachend stapte ze op hem af, gaf hem een hand en stelde hem voor aan Hal Baker. Phillip begroette de andere man vriendelijk en beleefd.

‘Sorry dat ik u met dit vreselijke weer hiernaartoe heb laten komen,’ verontschuldigde Jane zich. ‘Maar ik denk dat het wel de moeite waard zal zijn. Het zijn echt heel mooie sieraden,’ zei ze, terwijl ze Hal de trap af volgden naar de kluisjes. Er hoefde deze keer geen notaris bij te zijn, want al het officiële papierwerk was klaar en de inventarislijst was compleet en notarieel bekrachtigd. Ze moesten nu alleen nog besluiten hoe ze de sieraden zouden verkopen. De advertenties waren die week stopgezet, en er hadden zich geen erfgenamen gemeld. Jane vond dat heel jammer.

Hal pakte de cassette uit de grote kluis, en ze liepen achter hem aan naar hetzelfde hokje waar Jane de sieraden en de andere spullen voor het eerst had gezien. Nadat Hal de cassette op tafel had gezet, ging hij weer weg. Jane pakte de juwelendoosjes een voor een eruit en legde ze op het tafelblad. Phillip begon ze open te maken. In het eerste doosje zat de broche met diamanten en saffieren van Van Cleef & Arpels, en hij was er zichtbaar van onder de indruk. Daarna zag hij de robijnen ring. Hij pakte een loep uit zijn tas en hield hem voor zijn oog.

‘Dit is een Birmaanse “duivenbloed”-robijn,’ zei hij tegen Jane terwijl hij hem bekeek. ‘De hoogste kwaliteit en mooiste kleur die mogelijk zijn.’ Hij liet de loep zakken en keek haar ernstig aan. ‘Ik schat zo’n 25- of 30-karaats. In die grootte komt dit soort robijnen bijna niet voor. Hij is echt fantastisch en zal heel veel geld opbrengen.’ Daarna bestudeerde hij de smaragden ring, en volgens zijn schatting was de smaragd net zo groot of iets groter dan de robijn, en hij verklaarde dat ook dit een eersteklas steen was. Voorzichtig legde hij hem weer in het doosje. Toen hij het volgende doosje opende en de diamanten ring zag, een nog grotere steen dan de twee voorgaande, verscheen er een brede lach op zijn gezicht. ‘Wauw!’ zei hij.

Hij klonk als een kind, en ze begon te lachen. ‘Dat zei ik ook toen ik die ring voor het eerst zag,’ vertelde ze. Met een schaapachtig lachje bekende ze: ‘Ik heb hem even om mijn vinger gedaan.’

Hij grinnikte. Hij zag het al helemaal voor zich. ‘Hoe stond hij?’ vroeg hij plagend. Hij begon ineens schik te krijgen in deze opdracht. De sieraden waren prachtig, en als Christie’s ze zou mogen verkopen, kon het een fantastische veiling worden.

‘Hij stond heel goed. Ik zal waarschijnlijk nooit meer zo’n grote diamant in handen krijgen,’ zei ze glimlachend. ‘Hoeveel karaat denkt u?’

‘Zeg maar jij, hoor. Waarschijnlijk rond de veertig. Dat hangt af van hoe diep de steen is. Dus het is maar een schatting.’ In de twee jaar die hij op de juwelenafdeling werkte, was hij echter goed geworden in het taxeren van edelstenen. Hij had zelfs nog speciaal een cursus edelsteenkunde gevolgd. Maar dit waren de mooiste stukken die hij ooit had gezien.

Hij bestudeerde vervolgens de saffieren ketting en oorhangers van Van Cleef & Arpels, de parels, die volgens hem echt waren en daarom ongelooflijk veel waard, de tiara, de antieke choker van Cartier, gemaakt van parels en diamanten, en de sieraden van Bulgari uit Rome. Het kostte hem bijna een uur en toen hij klaar was, keek hij naar Jane, diep onder de indruk.

‘Tot je me de foto’s stuurde, dacht ik eigenlijk dat het om goedkope troep zou gaan. Nadat ik de foto’s had gezien, wist ik wel dat het goede stukken waren, maar dat ze van zo’n hoge kwaliteit zouden zijn... nee, had ik niet verwacht. En er hebben zich helemaal geen erfgenamen gemeld?’

‘Nee,’ zei ze op spijtige toon. ‘Wil je de foto’s van de gravin zien? Ze was een heel mooie vrouw.’ Ze pakte de foto’s, en ze bekeken ze samen een voor een. Hij wees naar de foto’s waarop ze de sieraden droeg, en het viel Jane opnieuw op hoe gelukkig ze eruitzag naast de aantrekkelijke graaf, en hoeveel hij van haar leek te houden, want hij keek haar vol aanbidding aan.

‘Hij lijkt oud genoeg om haar vader te kunnen zijn,’ merkte Phillip op.

‘Hij was achtendertig jaar ouder,’ vertelde Jane.

‘Hoe heetten ze ook al weer?’

‘Hij was graaf Umberto Vicenzo Alessandro di San Pignelli. En haar meisjesnaam was Pearson. Ze was achttien toen ze met hem trouwde, hij was zesenvijftig,’ zei ze met een weemoedige blik op de foto’s.

Hij keek haar verrast aan. ‘Het is natuurlijk een vrij gewone naam, maar mijn moeders meisjesnaam is ook Pearson. Misschien zijn ze wel verre familie van elkaar, hoewel het waarschijnlijk gewoon toeval is. Ik heb mijn moeder nooit over ene Marguerite horen praten. Maar ik zal het haar vragen. Niet dat ik wil beweren dat zij een erfgenaam is,’ zei hij gegeneerd, ‘maar het is zo’n maf toeval. Mijn moeder heeft het nooit gehad over een familielid dat met een Italiaanse graaf is getrouwd, en de gravin was een generatie ouder dan mijn moeder. Misschien was ze verre familie van de vader van mijn moeder. Maar waarschijnlijk hebben ze niks met elkaar te maken.’ Toch had de naam zijn belangstelling gewekt, hoewel minder dan de sieraden. De veiling ervan zou veel stof doen opwaaien. Hoewel hij in de afgelopen twee jaar een paar heel mooie stukken had verkocht, waren stenen als deze nieuw voor hem. ‘Met wie moet ik het over een eventuele veiling hebben?’ vroeg hij aan Jane.

‘Met mijn chef, Harriet Fine. Ik ben stagiaire. In juni ben ik klaar met mijn studie rechten.’

‘Aan de New York University?’ vroeg hij belangstellend.

‘Columbia. Ik moest voor mijn punten nog stage lopen op een rechtbank. Wat tot nu toe weinig opwindend was,’ vertrouwde ze hem toe.

Hal Baker was inmiddels teruggekomen en sloot de kluis weer af, waarna ze met hem meeliepen naar de lobby. ‘Ik wilde het liefst iets met strafrecht of familierecht, maar daarvoor waren alle stageplekken al vergeven, dus ben ik op de rechtbank voor testamentair recht beland. Het was dat of notarieel recht, en dat leek me nog erger,’ eindigde ze met een spottend lachje.

Hij lachte ook. ‘De juwelenafdeling van Christie’s is niet veel beter. Toen ik er twee jaar geleden naar werd overgeplaatst, voelde het als een gevangenisstraf, hoewel deze veiling spectaculair zal zijn. Praten ze ook met andere veilinghuizen?’ vroeg hij.

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, alleen met jullie. Christie’s was de eerste keus van mijn chef. Ze zei dat ik jullie moest bellen, dus dat heb ik toen gedaan. Ik ben blij dat je de sieraden van gravin Di San Pignelli mooi vindt. Ik vind ze ook prachtig.’

‘Ze zijn meer dan prachtig. Ze zijn allemaal van de allerhoogste kwaliteit. Het komt zelden voor dat je zulke stukken onder ogen krijgt, met zulke kostbare edelstenen. De graaf en gravin moeten een chic leventje hebben geleid.’

‘Aan de foto’s te zien wel,’ zei Jane kalm.

‘Ik vraag me af wat er daarna is gebeurd,’ merkte hij verwonderd op. Het was onmogelijk om niet benieuwd te zijn naar de graaf en gravin.

‘Ik wou ook dat ik dat wist. Ze zien er zo gelukkig uit samen, hoewel zij een droevige blik in haar ogen heeft.’

‘Is dat zo?’ Phillip was verbaasd. ‘Dat is me niet opgevallen. Ik werd afgeleid door de sieraden.’ Glimlachend dacht hij bij zichzelf dat Jane een interessante vrouw was. Hij had een of andere saaie kantoorklerk verwacht. Maar ze was verre van dat.

‘Hoe gaat het nu verder?’ vroeg Jane toen ze in de lobby stonden en Hal terug was naar zijn kantoor.

‘Mijn chef neemt contact op met de jouwe,’ legde hij uit. ‘We doen een voorstel om de stukken te verkopen, onderhandelen over het percentage dat we krijgen en bespreken wat er in de catalogus komt. Als ons voorstel hun bevalt, dragen ze de sieraden aan ons over en zullen wij ze veilen op onze volgende veiling van bijzondere sieraden, waarschijnlijk in mei, september of december, vlak voor de feestdagen. We zullen in de catalogus een stuk over haar plaatsen, met foto’s erbij, een mooi, romantisch verhaal, en dan verkopen we de sieraden, nemen ons deel van de hamerprijs van verkoper en koper, en wat overblijft gaat naar de staat. Vrij simpel allemaal, tenzij er nog een erfgenaam opduikt, maar als ik jou zo hoor is dat niet erg waarschijnlijk.’ Ze had hem verteld dat ze in het verpleeghuis was geweest en ook in het appartementencomplex waar de oude vrouw daarvoor had gewoond, terwijl hij ondertussen foto’s had genomen van de sieraden om aan zijn chef te kunnen laten zien en dan samen te beslissen wat voor verhaal ze in de catalogus over haar zouden vertellen. Ze was dan wel niet bekend geweest, ‘gravin’ deed het altijd goed, en de sieraden spraken voor zich. Het zou niet moeilijk zijn ze te verkopen.

‘Dat zal allemaal wel na mijn stage gebeuren,’ zei ze, hardop denkend. ‘Ik zal in de gaten houden wanneer de veiling is, of misschien kan iemand me op de hoogte houden.’

Hij merkte dat deze zaak haar aan het hart ging. ‘Ja, je moet echt naar de veiling komen. Zo’n verkoop komt niet vaak voor.’

‘Ben jij de veilingmeester?’ Hij intrigeerde haar.

‘Dat betwijfel ik. Deze verkoop is veel te belangrijk. Hoewel de verkoop onderdeel zal zijn van een grotere veiling, wordt hij vast een van de hoogtepunten. Vanuit de hele wereld zullen bekende juweliers en verzamelaars biedingen plaatsen, en sommigen van hen zullen zelf aanwezig zijn. Het is een hele ervaring.’ En dit soort dingen zou ze vast niet vaak meemaken, dacht hij erachteraan.

Na een korte stilte zei ze: ‘Nee, ik denk dat ik het te droevig vind.’

Haar reactie raakte hem. Al had ze de vrouw dan niet gekend, ze was wel met haar begaan.

‘Ik vind het zo treurig dat ze helemaal alleen is gestorven, zonder familie,’ vervolgde ze.

Phillip knikte alleen maar. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Ze liepen samen de bank uit. Het was eindelijk gestopt met regenen.

‘Kan ik je een lift geven?’ vroeg hij, terwijl hij een taxi aanhield.

‘Nee, dank je. Ik ga met de metro terug naar mijn werk. Ik zal mijn chef vertellen dat Christie’s de sieraden wil veilen, en dan zal ze je wel bellen.’

‘Mocht ze dat niet doen, dan bel ik haar. Misschien doe ik dat sowieso wel. Deze kans kunnen we niet laten lopen,’ zei hij. Hij opende het portier van de taxi.

‘Nog bedankt dat je bent gekomen,’ zei ze beleefd, terwijl hij glimlachend het portier sloot en nog even naar haar zwaaide, overdonderd door alles wat hij die ochtend had gezien – de sieraden, én het meisje.

6

Toen Phillip terugkwam op kantoor moest hij voorbereidingen treffen voor de sieradenverkoop van die middag, en daar had hij nog maar een halfuur de tijd voor. Het was geen belangrijke verkoop, het ging om doorsnee sieraden die tot een geheel andere categorie behoorden dan de prachtige sieraden die hij net had gezien. Hij wist dat hij er na de veiling met zijn meerderen over moest praten, wanneer ze wat meer tijd hadden, want hij wilde hun ook graag de foto’s laten zien die hij had gemaakt.

De veiling verliep vlot, maar duurde iets langer dan verwacht, en het was dan ook al halfvijf toen hij het kantoor van de juwelenafdeling in liep. Ed Barlowe zat met een tevreden blik de lijst met hamerprijzen van die middag te bekijken. Hij keek op naar Phillip.

‘Mooie verkoop,’ merkte hij op, terwijl hij de lijst op zijn bureau legde. Gebarend naar een stoel vervolgde hij: ‘Zeg het maar.’

‘Ik heb vanochtend samen met iemand van de rechtbank een niet-opgeëiste erfenis bekeken. Het gaat om sieraden, van buitengewone kwaliteit en van alle bekende juweliers,’ vertelde hij rustig. Hij gaf Ed de foto’s die hij net had geprint en keek naar Eds reactie terwijl die de foto’s doornam.

Met een verbaasde blik vroeg zijn baas: ‘Zijn ze net zo goed als ze eruitzien?’

‘Nog beter. De foto’s doen hun geen recht,’ antwoordde Phillip kalm. Het was voor het eerst in twee jaar dat hij zijn werk leuk vond. Dit was zoiets als olie vinden, of goud. Hoewel het niet zijn sieraden waren, was het een opwindende vondst, en hij hoopte dat hij een rol bij de veiling ervan zou mogen spelen.

‘Is de herkomst bekend?’ vroeg Ed.

‘We hebben een naam en een paar foto’s. Het gaat om een jonge Amerikaanse vrouw die van 1942 tot 1965 met een Italiaanse graaf was getrouwd. Waarschijnlijk een jonge erfgename. Ze had zelf geen erfgenamen. Het enige wat ze ten tijde van haar dood nog had, waren die sieraden, die de bank ontdekte toen het kluisje open geboord werd.’

‘Is alles volgens de regels gegaan?’ vroeg Ed bezorgd. ‘Zijn de vereiste drie jaar in acht genomen?’

‘Ja, alles volgens de regels. Drie jaar geleden raakte de kluis onbeheerd, de bank heeft hem na dertien maanden geopend en binnen de vereiste tijd een aangetekende brief gestuurd. Daarna is nog twee jaar gewacht en toen is de rechtbank op de hoogte gesteld. En er is ook een advertentie geplaatst om eventuele erfgenamen op te sporen. Er heeft zich niemand gemeld. Ik heb alle gegevens ingezien.’

‘Mooi.’ Ed leek in zijn sas, zoals hij achter zijn bureau zat, een groot antiek bureau dat Christie’s jaren geleden had gekocht. ‘Met dit soort stukken kunnen we ons geen fouten veroorloven. Regel alles maar met de rechtbank, vertel ze wat onze tarieven zijn. Ik zou ze graag op de veiling in mei brengen. Dan hebben we nog voldoende tijd om foto’s te maken. En met een beetje passen en meten krijgen we dit ook nog wel in de catalogus. Bel ze zo gauw mogelijk.’

‘Dat zal ik morgenochtend als eerste doen,’ zei Phillip. Met het Di San Pignelli-dossier in zijn hand liep hij Eds kantoor uit. Het was al na vijven, dus te laat om nog te bellen, want uit ervaring wist hij dat overheidsdiensten dan niet meer bereikbaar waren.

Hij kwam even in de verleiding om Jane te bellen, maar dat was niet zoals het hoorde. Eerst moesten ze tot een overeenkomst met Harriet komen. Hij zou gewoon moeten wachten, hoewel hij hoopte dat hun paden zich weer zouden kruisen.

Zoals hij Ed had beloofd, belde hij meteen de volgende ochtend Harriet, op aanraden van Jane, sprak in alle openheid met haar, vertelde dat ze de sieraden graag zouden veilen en zei dat ze tien procent van de hamerprijs van de verkoper zouden nemen en dat de rest dan naar de staat zou gaan. De kosten van de foto’s voor de catalogus waren voor rekening van de rechtbank, hetgeen Harriet niet verbaasde, want ze wist dat het zo werkte omdat ze voortdurend spullen ter veiling brachten. Hij zei ook dat ze graag een paar foto’s van de gravin in de catalogus zouden plaatsen, om het publiek lekker te maken, als Harriet daar geen bezwaar tegen had. Ze vond het prima en beloofde hem aan het eind van de week haar besluit mee te delen. Hij zei dat er haast bij was, omdat ze de sieraden al op de veiling in mei wilden brengen. Ze zei dat ze haar best zou doen, en Phillip vroeg zich af of ze soms ook nog contact zou opnemen met Sotheby’s, hoewel Jane had gezegd dat dat niet erg waarschijnlijk was, want Harriet had zelf geopperd Christie’s te bellen. Het enige wat er voor hem op zat, was afwachten en hopen dat ze voor hen zou kiezen. Het zou fantastisch zijn om die sieraden te veilen.

Op vrijdagmiddag had hij nog steeds niets van Harriet gehoord, maar omdat hij niet wilde aandringen, besloot hij haar pas op maandag weer te bellen, hoewel Ed hem er die middag wel naar vroeg.

Het weekend bracht hij zoals gebruikelijk op zijn boot door en op zondag ging hij aan het eind van de middag op weg naar huis even bij zijn moeder langs. Hij zou niet blijven eten, want Valerie had hem verteld dat ze uit eten ging met vrienden. Ze was ook uitgenodigd om mee naar een balletvoorstelling te gaan, maar daar had ze nee op gezegd.

Ze schonk een kop thee voor hen beiden in. Ze was al gekleed voor het etentje en zag er leuk uit met haar spijkerbroek, haar dikke zwarte trui en hoge hakken. Ook had ze zich opgemaakt.

‘Hoe was je week?’ vroeg ze belangstellend.

Hij vertelde over de sieraden die hij had gezien en zei dat Christie’s ze graag wilde veilen, maar dat ze nog niets van de rechtbank hadden gehoord en dat hij morgen weer zou bellen.

‘Dat moeten dan wel indrukwekkende sieraden zijn, als Christie’s ze wil verkopen,’ zei Valerie. Ze dronk haar kop thee leeg.

Ineens moest hij weer denken aan het toeval van de namen. ‘Die vrouw had trouwens dezelfde meisjesnaam als jij,’ zei hij geamuseerd. ‘Hoewel ik me niet kan voorstellen dat ze familie is.’

Ze knikte. ‘Het is een veelvoorkomende naam. Nee, helaas hebben we geen familie met dat soort sieraden, hoewel dat best leuk zou zijn.’ Ze glimlachte naar hem, want ze wisten allebei dat ze nooit erg onder de indruk was van geld en zeker niet van dat van andere mensen. Zijn moeder was altijd tevreden geweest met wat ze had.

‘Ik denk echt dat ze ontzettend veel zullen opbrengen. Het zijn zulke mooie sieraden, met grote stenen, van de allerhoogste kwaliteit. Het belooft een opwindende veiling te worden, als de rechtbank besluit die door ons te laten doen.’

‘Vast wel. Waarom niet?’ zei Valerie geruststellend terwijl ze opstond. ‘Maar nu moet ik echt weg.’

‘Je kunt nooit weten. Misschien doet een ander veilinghuis wel een beter voorstel.’

‘Ik hoop het niet voor je,’ zei ze loyaal.

Hij overwoog even om haar over Jane te vertellen, maar dat voelde een beetje stom. Waarschijnlijk zou hij Jane nooit meer zien. Hij stond ook op, gaf zijn moeder een kus en beloofde om haar snel weer te bellen. ‘Veel plezier vanavond,’ zei hij. Ze deed de deur achter hem dicht en hij stapte in de lift.

De volgende ochtend belde hij Harriet Fine weer. Ze verontschuldigde zich bij hem. Ze had niet eerder contact met hem opgenomen omdat ze op toestemming van haar meerderen had gewacht en die hadden haar nog geen uur daarvoor gezegd dat de verkoop kon doorgaan.

‘Ze hebben jullie voorwaarden geaccepteerd,’ zei ze kalm. ‘Dus jullie kunnen aan de slag.’

‘Fantastisch!’ riep Phillip opgewonden uit. ‘Ik zou binnenkort graag een paar stukken komen ophalen om ze te laten fotograferen voor de catalogus. Wilt u dat aan de bank doorgeven?’

‘Dat zal ik meteen doen,’ verzekerde ze hem. ‘Ik zal ze op de hoogte stellen. Haalt u ze zelf op?’

‘Ja, en waarschijnlijk neem ik een beveiliger mee en komen we met de auto. We zullen ze daarna in de kluis bij Christie’s bewaren, tenzij u wilt dat ik ze naar de rechtbank breng?’

Ze zag op tegen de problemen die dat met zich mee zou brengen. Ze had nog nooit met zo’n belangrijke veiling te maken gehad. Bovendien wist ze dat de sieraden bij Christie’s in veilige handen waren. ‘Ik heb liever dat jullie ze tot de veiling houden. Ik zal iemand sturen om ervoor te zorgen dat u ze zonder problemen meekrijgt. Laat u me even weten wanneer u ze wilt ophalen.’

Hij keek in zijn agenda. De volgende ochtend stond nog niets gepland.

‘Morgenochtend? Of is dat te snel?’ vroeg hij aarzelend. ‘Ik zou meteen om negen uur bij de bank kunnen zijn.’ Met een beetje geluk zou hij ze dan om tien uur bij de fotograaf hebben, zodat ze aan de slag konden.

‘Prima. Ik zal iemand sturen. Het papierwerk en de foto’s wil ik graag terug, maar de sieraden zijn voor u.’

Hij wist dat Ed Barlowe in zijn sas zou zijn. ‘Ik wilde nog wel wat kopieën van die oude foto’s laten maken,’ bracht hij haar in herinnering.

‘Geen probleem,’ zei ze alleen maar. Er waren geen familieleden die er bezwaar tegen konden hebben, en wat haar betrof was het in orde als het de verkoop ten goede kwam. Voor haar was het nu een puur zakelijke aangelegenheid, uit naam van de overheid, waarvan ze de belangen behartigde. ‘Ik zal zorgen dat er om negen uur iemand is,’ herhaalde ze.

Even later liep ze Janes kamer in en zei dat ze de volgende dag naar de bank moest om de papieren uit de kluis op te halen en ervoor te zorgen dat de overdracht van de sieraden soepel verliep. Jane vroeg zich af of het weer Phillip zou zijn, maar ze wilde het niet vragen. Ze vond hem aardig en het was leuk geweest om samen met hem de sieraden en de foto’s te bekijken. Ze zou hem best nog een keer willen zien. Maar zo niet, dan was dat ook niet erg. Uit Harriets woorden had ze in elk geval kunnen opmaken dat de veiling bij Christie’s doorging.

Die avond vertelde ze dat aan John. Hij had nog een scriptie af en ze aten samen snel een hamburger in een buurtcafetaria voordat hij terug zou gaan naar de bibliotheek om nog wat te werken. Ze had het gevoel alsof ze samen in geen weken een fatsoenlijk gesprek of maal hadden gehad, maar ook onder het eten leken ze niet tot elkaar te komen; de verwijdering leek alleen maar groter te worden. Het was een onprettige gewaarwording, en ze hoopte dat hun relatie in juni weer zou opbloeien. Dat was het licht dat ze aan het eind van de tunnel zag, en tot het zover was, zou ze haar best doen om hem te steunen en niet haar geduld te verliezen. Het was net alsof ze met een spook samenwoonde.

Maar over drie maanden zouden ze dat achter de rug hebben. Ze verlangde ernaar om hun oude leventje weer op te pakken. Hij werd steeds meer een vreemde voor haar. En het leek hem ook niet te interesseren dat de sieraden waar ze hem over had verteld geveild zouden worden bij Christie’s. Hij had totaal geen belangstelling voor dat soort dingen. Na het eten keerde hij terug naar de bibliotheek en zelf ging ze met een weemoedig gevoel naar huis. Hun relatie was het afgelopen halfjaar veranderd. John leek zich steeds minder verbonden te voelen met haar.

Toen Jane de volgende ochtend wegging, was hij nog diep in slaap. Ze nam de metro naar de bank, waar ze Phillip Lawton net uit een auto met chauffeur zag stappen. Ze zag dat er een beveiliger voorin zat. Phillip droeg een pak en een fris blauw overhemd, met een mooie donkerblauwe das van Hermès, onder een chique blauwe overjas, en hij leek het leuk te vinden om haar te zien. Ze waren vijf minuten te vroeg en babbelden wat met elkaar tot de bank openging.

‘De veiling bij jullie gaat dus door,’ zei Jane glimlachend tegen hem. Ze droeg een korte grijze rok en een halflange winterjas en maakte een frisse indruk in het ochtendzonnetje, met haar keurig geborstelde haar dat tot over haar schouders viel. Hij zag dat ze gouden oorringetjes in had.

De deuren van de bank gingen open. Phillip wenkte de beveiliger, die twee grote leren tassen bij zich had om de sieraden in te vervoeren. Hij liep achter hen aan naar de kluisjes.

Jane moest uit naam van de rechtbank allerlei papieren ondertekenen waarmee ze de sieraden overdroeg aan Christie’s. Vervolgens moest Phillip papieren ondertekenen waarin werd vermeld dat hij tweeëntwintig stuks sieraden in consignatie kreeg. Dat nam een paar minuten in beslag en daarna pakte Jane de sieradendoosjes uit de cassette en overhandigde ze een voor een aan Phillip. Hij had ook een kopie van de inventarislijst ondertekend. Jane stopte alle documenten – de brieven, de paspoorten en de bankafschriften – in een grote bruine envelop met het stempel van de rechtbank erop. Samen met Phillip nam ze de foto’s nog eens door. Hij koos er een stuk of vijf uit die volgens hem het geschiktst waren om in de veilingcatalogus af te drukken. Eentje van de graaf en gravin voor het kasteeltje, een andere van hen samen in avondkleding, waarop de gravin de saffieren ketting en oorhangers droeg. Verder een mooie foto van Marguerite alleen, ook in avondjurk. Een foto van hen beiden te paard en eentje op ski’s. En een schattige foto waarop ze de tiara droeg en er heel erg jong uitzag. De foto’s toonden hen als het gouden koppel en straalden de glamour van vervlogen tijden uit.

Jane wierp nog even een blik op de foto’s van het kleine meisje. ‘Ik vraag me af wie zij was,’ zei ze zacht.

‘Een jonger zusje misschien,’ opperde Phillip.

‘Of een kind dat is gestorven. Misschien ziet Marguerite er daarom zo droevig uit.’ Het frustreerde haar dat ze het nooit zouden weten. Er was zoveel wat ze niet wisten over de eigenaresse van al die sieraden. Waarom had ze de Verenigde Staten tijdens de oorlog verlaten en was ze naar Italië gegaan? En hoe was ze daar terechtgekomen? Volgens de stempels in haar paspoort was ze Europa binnengekomen via Engeland en Lissabon. Hoe had ze de graaf leren kennen? Wanneer waren ze verliefd geworden? En wat had ze gedaan tussen 1965, het jaar waarin de graaf was gestorven, en 1994, toen ze was teruggekeerd naar New York? Uit de papieren bleek dat ze na 1974 in Rome had gewoond, dus wat was er met het kasteeltje gebeurd? Jane wou dat iemand hun dat kon vertellen. Marguerite had geen enkel spoor nagelaten van haar verleden, op de foto’s, de brieven, de verschillende adressen en de sieraden na.

‘Sommige vragen zullen wel altijd onbeantwoord blijven en sommige geheimen zullen nooit worden onthuld,’ zei Phillip bedachtzaam, terwijl Jane de foto’s van het kleine meisje in de envelop stopte met de papieren en de foto’s die hij niet nodig had. Jane plakte de envelop zorgvuldig dicht en schreef Marguerites naam erop. Ze zou hem op de rechtbank meteen aan Harriet overhandigen, want de papieren moesten nog zeven jaar bewaard worden, voor het geval zich toch nog familie meldde. Ze wist niet wat er na die zeven jaar met de spullen zou gebeuren, of ze in een archief verdwenen of zouden worden verbrand. De laatste gedachte stemde haar droevig. Ook de door Phillip ondertekende papieren moest ze aan Harriet geven.

Ze stonden op, en de beveiliger van Christie’s pakte een van de tassen. Phillip nam de andere tas, en Jane liep achter hen aan de kluisruimte uit. De lege cassette bleef op tafel achter. Hal kwam hen bij de uitgang gedag zeggen. Het was alsof hij een vriend was geworden tijdens dit ongewone avontuur waaraan ze samen waren begonnen, op weg naar de veiling van de sieraden van Mrs. Di San Pignelli.

Phillip bood Jane een lift aan, maar ze wees het af. Hij zei dat hij haar zou bellen zodra hij de afdrukken van de foto’s had en dat hij de originele foto’s naar de rechtbank zou sturen. Ze reden weg, terwijl Jane met de dikke envelop in haar armen en in gedachten verzonken naar de metro liep. Ze dacht aan de papieren in de envelop en aan de sieraden die Phillip had meegenomen. De laatste overblijfselen van het leven van Marguerite di San Pignelli stonden op het punt verkocht te worden. Met een melancholiek gevoel liep ze de trap van de metro af.

7

Op donderdag belde Phillips moeder om te vragen of hij zin had om die avond met haar mee te gaan naar een diner in avondkleding in het Metropolitan Museum. Ze zat in het bestuur van de modeafdeling, die elk jaar zo’n diner organiseerde. Eigenlijk zou haar zus met haar meegaan, maar ze had op het laatste moment afgezegd omdat ze zwaar verkouden was. Winnie was een hypochonder; ze had altijd wel iets onder de leden en ging niet graag uit wanneer ze ziek was.

‘Sorry dat ik het zo laat nog vraag,’ verontschuldigde zijn moeder zich. ‘Maar ik heb nu eenmaal kaartjes en ik vind het niet fijn om alleen te gaan.’

Hij dacht even na en zei toen dat hij haar zou vergezellen. Het was fijn om iets voor haar te kunnen doen. Valerie was erg zelfstandig, ze leidde een druk leven en vroeg haar zoon bijna nooit om hulp. Bovendien had ze gezegd dat ze dacht dat hij het wel leuk zou vinden. Een paar jaar eerder was hij al eens naar zo’n diner geweest, vlak na het overlijden van zijn vader. Het was een indrukwekkend gebeuren geweest en hij wist dat de kaartjes duur waren. Het was een van de leuke dingen die ze kon doen van het geld van de levensverzekering van zijn vader. Inmiddels ging ze elk jaar en trakteerde ze haar zus op het kaartje. Zijn tante Winnie zou het geld er nooit voor over hebben gehad, hoewel ze over ruimere middelen beschikte dan zijn moeder.

Hij haalde zijn moeder die avond af bij haar appartement. Ze droeg een eenvoudige zwarte avondjurk, waarin haar nog steeds slanke figuur goed uitkwam, en een jasje van zilvervos dat ze al jaren had. Ze maakte een glamoureuze indruk. Toen hij haar zag, moest hij denken aan de foto’s van de gravin, die hij die middag bij de fotograaf had opgehaald. Hoewel zijn moeder niet op haar leek, straalden ze allebei dezelfde aristocratische elegantie van lang vervlogen tijden uit. Hij was trots op haar toen ze gearmd naar de limousine liepen die hij voor die avond had gehuurd.

‘Wat een verwennerij, lieverd!’ Ze glimlachte blij als een kind naar hem. ‘Ik dacht dat we met een taxi zouden gaan.’

‘Beslist niet,’ zei hij, terwijl hij naast haar plaatsnam op de achterbank. Hij droeg een mooie smoking die hij in Savile Row in Londen had laten maken toen hij daar voor een veiling was geweest.

‘Je ziet er erg goed uit,’ merkte ze onderweg naar het museum op. Toen ze bij het Met aankwamen, zag hij dat de crème de la crème van New York zich er had verzameld, allemaal in vol ornaat. Hij zag onder anderen de gouverneur en de burgemeester staan. Het was precies zoals ze had gezegd.

Aan hun tafel zaten een curator van de modeafdeling, een bekende modeontwerper en een beroemde kunstenaar. Het gesprek was levendig. Phillip zat naast een producer van een succesvol toneelstuk op Broadway, een jonge vrouw met wie hij het de hele avond over kunst en theater had. Hij vond haar erg aantrekkelijk, maar tot zijn teleurstelling merkte hij dat ze er samen met haar echtgenoot was, een schrijver van wie net het eerste boek was uitgegeven. Niet voor het eerst besefte hij dat zijn moeder een actieve vrouw was die zich in interessante kringen bewoog. Ze was een bescheiden vrouw, maar van een tijd- en leeftijdloze elegantie, en het viel hem op dat er veel mannen waren die haar bewonderden. Ze hoorden bij de laatsten die weggingen, en onderweg naar huis praatten ze geanimeerd na over het feest.

‘Ik vond het fantastisch,’ zei hij gemeend. ‘De vrouw naast me was heel boeiend en de man naast jou leek me ook erg aardig.’

‘Dit zijn altijd leuke avonden,’ zei ze, nog steeds vol energie. ‘Ik heb niet eens de kans gehad om je te vragen hoe het is afgelopen met de sieraden van die vrouw. Je weet wel, die met een Italiaanse graaf was getrouwd,’ zei ze met een warme glimlach.

‘Afgelopen dinsdag hebben we de stukken in consignatie gekregen. We zijn de hele week bezig geweest met het fotograferen van alle sieraden. Ik weet niet precies wat het is, maar die vrouw heeft iets wat je niet meer loslaat. Misschien omdat we zo weinig van haar weten. Dan kun je er fijn op los fantaseren. Weet je zeker dat ze geen familie van je is? Het is zo bizar dat jullie dezelfde achternaam hebben.’

‘Samen met nog zo’n tien miljoen mensen met een Angelsaksische achtergrond. Ik durf te wedden dat het telefoonboek van New York wel tien pagina’s heeft met de naam Pearson, om maar te zwijgen van Boston. Maar als ik nu gewoon zeg dat ik familie ben, krijg ik dan ook een paar van die sieraden?’ vroeg ze met een ondeugend lachje.

‘Je krijgt ze allemaal,’ antwoordde hij vrolijk.

‘Wat was haar voornaam?’ vroeg Valerie. Niet dat ze ook maar in de verste verte dacht dat ze familie waren. Zoals ze al had gezegd was het een veelvoorkomende naam en ze had ook geen familielid dat in Italië had gewoond en daar met een graaf was getrouwd. Zoiets had ze geweten. Van haar familie had nooit iemand in Europa gewoond. Ze waren al generaties lang stevig geworteld in New York.

‘Marguerite,’ zei Phillip terwijl ze door het centrum reden.

Valerie keek hem verbaasd aan. ‘Wat toevallig,’ zei ze opgewekt, hoewel ze nog steeds niet erg onder de indruk was. ‘Zo heetten ook heel veel vrouwen in onze familie. Mijn oudste zus heette zo, en mijn grootmoeder en overgrootmoeder. Het was een populaire naam aan het begin van de twintigste eeuw. Maar volgens mij komt de naam Pearson net zo vaak voor als de naam Smith. Jammer.’ Ze keek Phillip lachend aan.

Ook hij was verbaasd. Hij had altijd gedacht dat zijn grootmoeder Maggie heette en de naam van zijn overgrootmoeder had hij nooit geweten.

‘Als de catalogus klaar is, wil ik hem graag zien. Ik ben wel benieuwd naar die sieraden,’ zei zijn moeder.

‘Zodra ze klaar zijn, zal ik je er eentje geven. Ze was erg mooi, en de graaf was heel chic. Ik wou echt dat we meer over hen wisten, maar dat is nu eenmaal niet zo. Ik moet me nu met de sieraden bezighouden. Cartier houdt precies bij welke stukken ze hebben vervaardigd. Ik zal vragen of ik hun archief mag bekijken. Misschien vind ik informatie die de verkoop zal helpen. Ik ben volgende maand toch in Parijs, dus dan wil ik meteen de werktekeningen in hun archief gaan bekijken.’

‘Wat spannend,’ zei zijn moeder, terwijl de auto stopte voor haar appartementengebouw. De portier hield de deur voor haar open en ze gaf Phillip een kus, bedankte hem voor zijn komst en verdween naar binnen.

Onderweg naar huis dacht hij weer aan Marguerite en aan de mail die hij Cartier wilde sturen, maar toen dreven zijn gedachten af naar Jane. Morgen zou hij haar de originele foto’s teruggeven. Hij vroeg zich af of hij die gelegenheid zou kunnen aangrijpen om haar voor een lunch uit te nodigen. Hij zou haar graag nog eens zien. Hij had tegen zijn moeder nog steeds niets over haar gezegd. Er viel natuurlijk ook weinig te melden, behalve dat ze op de rechtbank werkte. Hij wist eigenlijk niets over haar, alleen dat ze bijna klaar was met haar studie rechten. Maar ze maakte een intelligente indruk, en hij had genoten van hun gesprekken en wilde wel wat meer over haar te weten komen.

De volgende dag zat hij achter zijn bureau, met de foto’s van Marguerite voor zich, aan Jane te denken. Hij besloot haar te bellen, met de foto’s als excuus. Per slot van rekening had hij niets te verliezen. En wie weet wat er zou gebeuren als ze zijn aanbod om samen te lunchen accepteerde...

Hij belde het nummer op de rechtbank dat hij van haar had gekregen, en ze nam vrijwel meteen op.

‘Met Jane Willoughby,’ zei ze zakelijk.

Even wist hij niet wat hij moest zeggen, maar toen vertelde hij haar dat de foto’s klaar waren en dat hij de originelen kon terugsturen. ‘Als je wilt vandaag nog, per koerier.’ Zo kalm mogelijk liet hij erop volgen: ‘Of anders zouden we samen kunnen gaan lunchen, dan kan ik je ze persoonlijk geven.’ Hij voelde zich opeens behoorlijk stom en was ervan overtuigd dat ze zou weigeren. ‘Of klinkt dat raar?’ Het was verdorie net alsof hij veertien was. Hij had al in geen drie maanden een date gehad en hij voelde zich niet op zijn gemak. Waarom zou ze ja zeggen?

‘Dat klinkt erg leuk.’ Jane klonk verbaasd. ‘Dan kun je me die foto’s geven,’ vervolgde ze onhandig. Ze voelde zich vreemd, hoewel ze zeker wist dat het een onschuldig voorstel was, puur zakelijk. Phillip was gewoon beleefd vanwege hun gezamenlijke belangstelling voor Marguerite.

‘Goed, dan geef ik ze je dan,’ zei hij. Ze had hem dus niet afgewezen of uitgelachen, iets wat hij bijna had verwacht. Hij wou dat hij meteen diezelfde dag nog tijd had, maar om één uur had hij een afdelingsvergadering over de komende veilingen. ‘Wat denk je van maandag? Kun je dan?’

‘Ja, hoor,’ zei ze vriendelijk, terwijl ze zich voorhield dat hij er niets mee bedoelde. Het was gewoon een lunch.

‘Misschien kun je naar mij toe komen, hier in de buurt zit een leuk restaurantje. Dan bewaar ik de foto’s tot die tijd in onze kluis.’

‘Prima,’ zei ze op zangerige toon. Nadat hij nog had gezegd dat hij haar om twaalf uur bij Christie’s verwachtte, voegde ze eraan toe: ‘Een prettig weekend nog.’

‘Dank je. Jij ook.’

Nadat ze hadden opgehangen, bleef Phillip nog even peinzend uit het raam staren. Hij vroeg zich af wat ze dit weekend zou doen, en of ze een vriend had of single was.

De dag daarop voelde Jane zich nog steeds een beetje ongemakkelijk over haar lunchdate. Ze vertelde het aan Alex, met wie ze bij Balthazar had afgesproken voor de lunch, waarna ze samen naar de film zouden gaan. John zat het hele weekend met zijn studiegroepje in de Hamptons. Hoewel het Jane niet lekker zat, had ze er niets van gezegd, want er was al genoeg spanning tussen hen. John betaalde een gedeelte van de huur van het huis in de Hamptons, maar hij had Jane nog nooit meegevraagd. Hij zei dat het puur bedoeld was voor hun studiegroep.

‘Ik ben bang dat ik gisteren iets stoms heb gedaan,’ biechtte Jane op toen ze klaar waren met hun verrukkelijke burgers.

‘Wat dan? Ben je soms met je chef naar bed geweest?’ Alex keek haar geamuseerd aan.

‘Mijn chef is een vrouw en een ontzettende kenau. Ik denk wel eens dat ze me haat,’ vertelde ze, terwijl ze dacht aan Phillips lunchuitnodiging. ‘Nee, ik heb een man leren kennen, door de zaak waar ik aan werk. Hij werkt bij Christie’s, op de juwelenafdeling, en we hebben een aantal sieraden bij hen in consignatie gegeven. Ik heb hem pas twee keer ontmoet en nu heeft hij me uitgenodigd voor een lunch.’

‘En je hebt nee gezegd?’ Alex was onmiddellijk teleurgesteld.

‘Nee, ik heb ja gezegd. Ik ga maandag met hem lunchen. Maar hij is niet zo’n saaie oude man die je bij een veilinghuis zou verwachten. Ik hoop maar niet dat hij het heeft bedoeld als een echte date.’

‘Dat meen je niet! Is hij jong, single en aantrekkelijk?’

Jane knikte glimlachend. ‘Hij is jong en aantrekkelijk. Of hij single is weet ik niet, maar ik neem aan van wel. Hij gedraagt zich wel zo.’

‘Nou, waarom zou je dan niet met hem gaan lunchen? Gewoon doen,’ zei Alex met een vastbesloten blik. ‘Je zit in een restaurant, dus het zal heus niet meteen op seks uitdraaien. Bovendien kun je wel wat afleiding gebruiken, en wat mannelijke aandacht. Hoe is hij?’ Alex was benieuwd naar hem, en blij voor haar vriendin. Janes relatie met John was op dit moment een puinhoop. Ze vond dat Jane beter verdiende en eens moest uitgaan met andere mannen, want John deed al maanden rottig tegen haar.

‘Hij is aantrekkelijk, goedgekleed, intelligent. Hij heeft een achtergrond in kunst, maar is terechtgekomen op de juwelenafdeling van Christie’s, wat hij niet zo leuk vindt, hoewel hij er veel verstand van lijkt te hebben. Hij is gewoon een leuke man.’ Jane leek nog steeds niet erg op haar gemak toen ze dat zei, misschien had ze beter nee kunnen zeggen. Per slot van rekening woonde ze samen met John. Hoewel Phillip haar natuurlijk niet voor een dinertje had uitgenodigd, maar gewoon voor de lunch.

‘Mag ik mee?’ vroeg Alex plagend. ‘Trouwens, als John zondagavond thuiskomt, niet tegen hem zeggen dat die man belangstelling voor je heeft, hoor, alleen maar omdat je je schuldig voelt. Dat is echt nergens voor nodig. Voor zover je nu weet is het alleen maar een zakenlunch.’

Wat voor lunch het ook was, Jane was toch zenuwachtig als ze eraan dacht. ‘Misschien kan ik het beter afzeggen,’ zei ze toen ze het restaurant verlieten. ‘Misschien heeft mijn chef liever niet dat ik met iemand van Christie’s ga lunchen.’

‘Als je het afzegt, vermoord ik je. Gewoon gaan. Hij klinkt aardig. En het gaat je chef niks aan met wie jij een lunchafspraak hebt. Het is goed voor je ego.’ Wat John niet was, dacht Alex bij zichzelf, maar dat zei ze niet hardop. John negeerde Jane al maanden en hield totaal geen rekening met haar, hoewel dat niets nieuws was. De manier waarop hij soms tegen Jane praatte, beviel Alex niet, al leek Jane er zelf niets van te merken. Alex vond John een arrogante blaaskaak die Jane neerbuigend behandelde. Maar Jane leek er niet mee te zitten. ‘Je doet er niks verkeerds mee,’ herhaalde ze. ‘Je mag toch ook wel eens een keer iets leuks doen?’

‘Misschien.’ Jane klonk niet erg overtuigd, hoewel ze al had besloten om te gaan. Ze vond hem aardig en voelde zich gevleid door de uitnodiging, wat de reden ervoor ook was. ‘Waarschijnlijk wil hij het alleen maar over de veiling hebben,’ zei ze om zichzelf gerust te stellen.

‘Precies,’ zei Alex om haar zorgen weg te nemen. ‘Het is gewoon een zakenlunch. Dan lijkt het al een stuk minder eng.’

‘Anders zou hij me niet eens gevraagd hebben.’ Jane was er inmiddels van overtuigd dat het zo was. Hij wilde het vast over bepaalde aspecten van de veiling hebben.

‘Natuurlijk niet, want je bent lelijk en dom en saai. Hij heeft natuurlijk gewoon medelijden met je,’ zei haar vriendin plagend.

Ze begonnen allebei te lachen.

Ze kwamen bij de bioscoop en kochten kaartjes en popcorn en cola. Het was een leuke tijdsbesteding voor de zaterdagmiddag, en Jane voelde zich al wat beter nu ze het er met Alex over had gehad.

Alex zei maar niet dat ze, na alles wat Jane haar had verteld, begon te vermoeden dat John het met Cara deed. Hij was veel te vaak bij haar en hun studiegroepje, of in de bibliotheek, kwam pas ’s nachts om vier uur of nog later thuis en bracht zijn weekenden zonder Jane in de Hamptons door. Ze wilde Jane niet ongerust maken, maar ze was blij dat Jane met Phillip ging lunchen. Dat was precies wat ze nodig had. Een beetje aandacht van een man, al was het dan alleen maar zakelijk.

Tijdens de film dachten ze er allebei niet meer aan, maar na afloop moest Jane Alex beloven om haar de middag na de lunch meteen te bellen, want ze was heel benieuwd naar de afloop.

Terwijl Alex en Jane in de bioscoop zaten, ging Valerie bij haar zus langs. Winnies verkoudheid was overgegaan in een voorhoofdsholteontsteking en bronchitis en ze voelde zich ellendig. Valerie had beloofd om boodschappen voor haar te doen en kwam aanzetten met kippensoep van een traiteur en een tas vol vers fruit, waaronder sinaasappels die ze voor haar zou uitpersen.

Winnie woonde op de hoek van Seventy-ninth Street en Park Avenue, en haar huis leek in niets op het gezellige appartement van Valerie in SoHo. Winnie woonde er al dertig jaar. Het was een donker appartement vol Engels antiek, en Valerie kreeg altijd zin om de gordijnen open te trekken en het zonlicht binnen te laten, maar de graftombesfeer paste wel bij haar zus. Winnie voelde zich ontzettend ziek, en Valerie liep door naar de keuken om sinaasappels uit te persen. Een paar minuten later bracht ze haar zus het glas sinaasappelsap. Ze legde de boodschappen in de koelkast en zei tegen Winnie dat ze de soep straks in de magnetron moest opwarmen.

Winnie keek haar somber aan. Ze had antibiotica van de dokter gekregen, maar volgens haar werkten die niet.

‘Misschien heb ik wel longontsteking. Ik moet volgende week maar eens foto’s laten maken,’ zei ze zenuwachtig.

‘Ik denk dat het vanzelf weer overgaat,’ zei Valerie kalm. Ze gaf haar de tijdschriften die ze ter afleiding voor haar zus had gekocht.

‘Ik heb voor kerst nog een griepprik gekregen, en ook een prik tegen longontsteking, maar volgens mij hebben ze niet gewerkt,’ vertelde Winnie met een paniekerige blik. Op haar volgende verjaardag zou ze negenenzeventig worden, bijna tachtig, zoals ze vaak verzuchtte. Ze vond het een angstaanjagend vooruitzicht, want ze was bang voor de dood en liep de deur van haar huisarts plat.

Nadat ze het glas sinaasappelsap had leeggedronken, nam ze voor de zekerheid een tablet tegen brandend maagzuur in. Hoewel ze allerlei vitaminepreparaten slikte, was ze toch vaak ziek. Valerie probeerde haar er niet mee te plagen of hardop uit te lachen. Winnie nam haar gezondheid zeer serieus, al zei haar dochter Penny dat ze zo sterk was als een beer en hen allemaal zou overleven.

‘Wat heb je deze week zoal gedaan?’ vroeg Valerie om haar af te leiden.

‘Niets. Ik was ziek,’ antwoordde ze, terwijl ze in de kleine salon gingen zitten waar Winnie ’s avonds in haar eentje tv-keek. Ze ging lang niet zo vaak uit als haar zus en had maar weinig vrienden en geen hobby’s, behalve bridge, wat ze twee keer per week speelde. Ze was er goed in. Valerie vond het een geestdodende bezigheid, maar dat hield ze voor zich. In elk geval deed ze dan iets met andere mensen samen.

‘We hebben je donderdag gemist bij het feest in het museum. We hadden een mooie tafel. Ik ben met Phillip geweest.’ Valerie wist dat ze als ze met Winnie was gegaan, meteen na het eten had moeten vertrekken, want haar zus ging niet graag laat uit, ze zei altijd dat ze veel slaap nodig had. ‘Heb je Penny nog gesproken?’

‘Ze belt me nooit,’ zei Winnie zuur. Ze onderhield al jaren een moeizame relatie met haar dochter en beklaagde zich erover dat haar kleinkinderen nooit langskwamen.

Valerie vertelde haar oudere zus maar niet dat de kinderen wel graag bij haar kwamen en zich dan vermaakten in haar atelier, net zomin als ze vertelde dat ze soms lunchte met Penny, die dan haar hart kon luchten over haar moeder. Penny had dezelfde problemen met haar moeder als Valerie met de hare had gehad. Winnie en hun moeder waren kille vrouwen, die een glas altijd als halfleeg zagen en nooit als halfvol.

‘Phillip is op het ogenblik met een nalatenschap bezig,’ zei Valerie om een ander onderwerp aan te snijden, hoewel het moeilijk was een gespreksonderwerp te vinden waar Winnie niet iets onaardigs over te zeggen had. Ze ergerde zich voortdurend aan van alles: de belasting, de kosten die haar bank in rekening bracht, haar verliezen op de aandelenmarkt, haar onbeschaafde kleinkinderen, een buurvrouw met wie ze op voet van oorlog verkeerde. Er was altijd wat. Maar Phillips nalatenschapsveiling leek Valerie een neutraal onderwerp. ‘Hij moest de inhoud van een onbeheerde kluis taxeren voor de rechtbank, en ze troffen sieraden aan die miljoenen waard bleken te zijn. De vrouw van wie ze waren had geen erfgenamen, dus nu wordt het allemaal bij Christie’s geveild en gaat de opbrengst naar de staat.’

‘Ook dat nog, alsof we al niet genoeg belasting betalen,’ zei Winnie zuinig. ‘Als ze zoveel sieraden had, waarom heeft ze dan geen testament opgesteld?’ Ze vond het maar stom.

‘Wie zal het zeggen? Misschien had ze niemand aan wie ze ze kon nalaten. Of misschien was ze ziek of in de war. Ze was een Amerikaanse die tijdens de oorlog met een Italiaanse graaf is getrouwd. Het is nogal een romantisch verhaal. En heel toevallig: ze had dezelfde achternaam als wij. Pearson. En het is nog toevalliger dat ze Marguerite heette. Phillip vroeg me of ze soms familie van ons zou kunnen zijn, een nicht of zo, maar ik ken niemand in onze familie die in Italië heeft gewoond of met een Italiaanse graaf getrouwd was. Ze is zeven maanden geleden gestorven, op haar eenennegentigste.’ Bedachtzaam voegde ze eraan toe: ‘Gek, zo oud zou onze zus nu ook zijn geweest.’ Nog terwijl ze het zei, had ze het gevoel alsof er allemaal puzzelstukjes op hun plaats vielen. ‘Ik heb er nooit eerder over nagedacht, maar stel dat Marguerite helemaal niet is gestorven toen we klein waren, maar dat ze toen ze op reis was in Italië daar met een Italiaanse graaf is getrouwd? Het zou net iets voor onze ouders zijn om dat af te keuren en dan te doen alsof ze dood was. Zou dat niet wonderbaarlijk zijn?’ vroeg Valerie zich hardop af, terwijl haar oudere zus haar geschokt aankeek.

‘Ben je wel goed bij je hoofd? Moeder is nooit over haar dood heen gekomen. Ze heeft haar hele leven gerouwd om Marguerite, onze Marguerite, onze zus die is gestorven. Ze kon het zelfs niet aan om naar een foto van haar te kijken, zo verdrietig was ze, en van papa mochten we niet over haar praten.’

Valerie herinnerde zich dat ook nog. ‘Maar misschien was ze alleen maar verdrietig omdat ze met een Italiaanse graaf was getrouwd. Dat zouden onze ouders toch nooit hebben geaccepteerd?’ Bovendien had ze het vreemd gevonden dat ze na de dood van hun moeder geen enkele foto van hun oudere zus tussen haar bezittingen hadden aangetroffen. Ze was er altijd van uitgegaan dat haar moeder ze ergens had verstopt, maar mocht dat het geval zijn geweest, dan waren ze nooit gevonden. Ze hadden geen foto’s van hun zus, zelfs geen kinderfoto’s, al beweerde Winnie dat ze nog wist hoe ze eruitzag, wat Valerie ernstig betwijfelde. Zelf vond ze het een fascinerende gedachte dat die vrouw hun zus zou kunnen zijn, maar Winnie keek haar zeer afkeurend aan.

‘Probeer je jezelf of mij er nu van te overtuigen dat je een erfgename bent van dat enorme fortuin? Zit je zo om geld verlegen? Ik dacht dat het geld van Lawrence’ levensverzekering nog lang niet op was.’ Hoewel dat natuurlijk lang niet zoveel was als het bedrag dat de sieraden zouden opbrengen.

Valerie keek haar aan alsof ze gek was en niet alleen maar bot. ‘Natuurlijk niet. Dat geld interesseert me niet. Maar het is een intrigerend verhaal. Had Marguerite nog een tweede voornaam?’

‘Dat weet ik niet precies,’ zei Winnie fel. ‘Daar hadden vader en moeder het nooit over.’

‘Was het soms Wallace? Want volgens mij noemde Phillip die naam toen hij mij ernaar vroeg.’

‘Ik heb nog nooit van die naam gehoord en volgens mij word jij seniel,’ reageerde Winnie boos.

Ze deed Valerie op dat moment meer dan ooit aan hun moeder denken. Er waren altijd onderwerpen geweest waarover ze hadden moeten zwijgen, en hun zus was er een van. In hun jeugd hadden ze jarenlang te horen gekregen dat hun moeder nooit over de tragische dood van hun oudere zus heen was gekomen, met als resultaat dat het leek alsof ze nooit had bestaan. En ze was zoveel ouder geweest dan zij dat ze haar zelf nooit hadden gekend. Het was alsof Marguerite het echte kind van hun ouders was geweest, en Winnie en Valerie slechts ongewenste indringers, Valerie nog meer dan Winnie, omdat ze helemaal niet op hen leek, net zoals ze nu nog steeds niet op Winnie leek.

‘Hoe durf je dat zelfs maar te denken?’ vervolgde Winnie. ‘Hoe durf je de herinnering aan onze zus te bezoedelen en onze ouders af te vallen? Het waren goede, liefdevolle mensen, wat je nu ook beweert.’

‘Ik weet niet wie jouw ouders waren,’ zei Valerie koeltjes, terwijl ze Winnie recht in de ogen keek. ‘Maar mijn ouders waren ijskoude mensen met een hart van steen, vooral onze moeder, en dat weet je net zo goed als ik. Ze gaf de voorkeur aan jou omdat je meer van haar weg had. Je lijkt zelfs op haar. Maar mij kon ze niet uitstaan, en dat weet jij ook. Papa heeft zich er voor zijn dood zelfs nog voor verontschuldigd, hij zei dat het haar moeite had gekost mij te “accepteren”, omdat ze al op leeftijd was toen ik werd geboren, maar dat is geen excuus voor de manier waarop ze me behandelde. Ik was veertig toen Phillip werd geboren en dat was de mooiste dag van mijn leven. Dat is het nog steeds.’

‘Moeder was nog ouder, ze zat in de overgang. Waarschijnlijk was ze depressief.’

Winnie probeerde het gedrag van hun moeder nog steeds te vergoelijken, iets waar Valerie al jaren geleden mee was gestopt. Hun moeder was een nare vrouw geweest en een vreselijke moeder, zeker voor Valerie; voor Winnie was ze niet veel aardiger geweest, maar die had er genoegen mee genomen. Tegen Valerie was hun moeder vaak ronduit wreed geweest, iets wat Winnie niet aan den lijve had ondervonden, tegenover haar was ze hooguit kil geweest.

‘Dan was ze zeker mijn hele leven depressief,’ zei Valerie cynisch. ‘Dat lijkt me niet, maar het is leuk bedacht. Maar volgens mij zijn er echt veel rare toevalligheden. De leeftijd van die vrouw, het feit dat onze zus is doodgezwegen, en ook dat die vrouw die later gravin werd, naar Italië is gegaan rond dezelfde tijd dat onze zus ook een reis door Italië maakte en daar later stierf. En wat had ze in de oorlog in Italië te zoeken? Ze hebben het ons nooit verteld en we mochten er niet naar vragen. Ben jij niet nieuwsgierig? Stel dat ze al die jaren nog gewoon heeft geleefd en pas kortgeleden is gestorven? Hoeveel Marguerite Pearsons van die leeftijd kunnen er nu zijn? Stel dat ze onze zus is, Winnie? Dat zou je toch willen weten?’ Er schoten allerlei mogelijkheden door haar hoofd en ze wilde antwoorden op haar vragen, maar het enige wat ze kon doen was ernaar raden.

‘Je bent gewoon uit op die sieraden en het geld,’ zei Winnie op beschuldigende toon.

Valerie stond geïrriteerd op. ‘Als je dat denkt, ken je me echt niet. Maar je weet wel beter. Je bent gewoon bang voor wat ze misschien voor ons verzwegen hebben. Waarom? Wat hebben al die geheimen nu nog voor zin? Wie bescherm je? Onze ouders of jezelf? Ben je zo bang voor de waarheid?’

‘We kennen de waarheid. Onze zus is op haar negentiende gestorven aan de griep toen ze door Italië reisde, en moeder is daar nooit meer overheen gekomen. Wat wil je nog meer weten?’

‘Het was toen oorlog, Winnie. Wat moest ze daar? Op bezoek bij Mussolini?’ Toen Valerie wat ouder werd, had ze het altijd raar gevonden dat haar zus uitgerekend in de oorlog naar Italië was vertrokken. Ze had er nooit een verklaring voor gevonden en nu was er niemand meer om het aan te vragen.

‘Dat weet ik niet en het kan me ook niet schelen. Ze is al drieënzeventig jaar dood. Waarom wil je dat allemaal weer oprakelen? Waarom praat je zo over onze ouders? De enige reden die ik kan bedenken is dat je die sieraden die bij Christie’s worden geveild als erfgenaam wilt opeisen. Zit Phillip hier soms achter?’

‘Natuurlijk niet. Ik heb tegen hem gezegd dat ze geen familie van ons is. Maar opeens vraag ik me af of dat klopt. Misschien zijn we wel familie. Misschien is ze niet eens een nicht of zo. Misschien was het onze zus wel die met de Italiaanse graaf is getrouwd. Het zou kunnen dat we de waarheid nooit te weten komen, maar ik vind dat we op onze leeftijd best een paar vragen mogen stellen.’

‘En wie gaat je die waarheid vertellen? Vader en moeder zijn dood. We hebben geen foto’s van haar. Er is niemand anders die iets kan weten. En ik wil het niet eens weten. We hebben een zus die in 1943 is overleden. Dat zeiden onze ouders en ik geloof ze. Dat is voldoende voor mij. En als het je niet om het geld of de sieraden gaat, die niet van ons zijn, laat het dan rusten.’

‘Het gaat niet om het geld of de sieraden. Het gaat om de waarheid. We hebben het recht om de waarheid te kennen. Onze ouders hebben ons altijd hun liefde en affectie onthouden. En misschien hebben ze ons ook nog onze zus onthouden. Als we hadden geweten dat ze nog leefde, hadden we naar haar op zoek kunnen gaan. Goh, misschien was ze al die tijd gewoon in leven. Als dat zo is, wil ik het weten.’

‘Jij praat altijd slecht over onze ouders. Dat hebben ze nergens aan verdiend. Laat ze met rust. Wat hebben ze je ooit aangedaan dat je zo weinig respect voor hen kunt opbrengen? En ze kunnen zich nu niet meer verdedigen,’ zei Winnie woedend.

‘Ze hielden niet van me, Winnie, dat weet je best. Ik weet niet eens zeker of ze wel van jou hielden, of daartoe in staat waren. Maar ik weet zeker dat ze niet van mij hielden. Dat heb ik elke dag gevoeld, tot ik uit huis ging en met Lawrence trouwde.’ Ze zei het kalm maar krachtig. Het raakte de kern van haar leven.

‘Dat is gelogen!’ Winnie stond ook op, bevend van kwaadheid. ‘Ga weg!’ schreeuwde ze tegen haar jongere zus.

Valerie kon de angst in haar ogen lezen, pure afschuw van iets wat ze niet onder ogen durfde te zien, wat ze niet wilde weten. Valerie knikte, pakte haar jas en tas en liep zonder nog iets te zeggen de deur uit.

Maar de stem van de waarheid waarnaar ze op zoek was, kon niet meer tot zwijgen worden gebracht.

8

Phillip bracht het weekend zoals altijd op zijn boot door. Valerie had plannen voor zondagavond. Ze zei dat ze uit eten ging met vrienden. Hij wist dat ze af en toe met mannen uitging, mannen van haar leeftijd die haar bewonderden, meestal weduwnaars. Voor haar waren het echter gewoon vrienden, ze had geen romantische bijbedoelingen. Valerie had hem meer dan eens verteld dat zijn vader de enige man was van wie ze ooit had gehouden en van wie ze ooit zou houden, en hij geloofde haar, want ze waren samen erg gelukkig geweest. Valerie ging met vrienden uit, niet met dates.

Op weg naar huis, met de bedoeling nog wat te gaan werken, ging hij even bij haar langs. Hij belde eerst, en ze zei dat ze al weer terug was van het etentje. Ze zette thee voor hem nadat hij een drankje had afgewezen. Hij vond haar stilletjes en vroeg of er iets was.

‘Nee hoor, niets aan de hand,’ zei ze gauw.

Hij geloofde er niks van. ‘Wat heb je dit weekend gedaan?’ Ze keek droevig uit haar ogen en hij maakte zich zorgen.

‘Ik ben gisteren bij Winnie geweest.’

‘Hoe was dat?’ Hij wist hoe lastig en irritant zijn tante kon zijn, want ook hij was een vertrouwenspersoon van zijn nicht Penny.

Ze schonk hem een troosteloos lachje en zei toen: ‘Nou ja, Winnie was Winnie. Ze is ziek en ze was in een niet al te beste stemming.’

‘Het is bewonderenswaardig dat je het blijft proberen,’ zei Phillip vol medeleven. Hij probeerde zijn tante zo veel mogelijk te ontlopen. Al jaren geleden had hij het opgegeven om een normale, fatsoenlijke relatie met haar te onderhouden.

Ze spraken over een tentoonstelling van Zuid-Amerikaanse kunstenaars die Valerie had bezocht en die ze mooi had gevonden, en over een tentoonstelling die binnenkort in het Met te zien zou zijn en waar ze naartoe wilde. En toen dacht ze toch weer aan wat haar dwarszat, maar omdat ze haar zoon er niet echt mee wilde lastigvallen, probeerde ze zo terloops mogelijk te klinken toen ze het onderwerp ter sprake bracht.

‘Ik zat weer aan die sieradenveiling van jullie te denken, van de inhoud van die onbeheerde kluis. Het klinkt misschien idioot, maar ik zou graag de foto’s willen zien die je van Marguerite hebt – eigenlijk alle foto’s. Je zei dat je er wat voor de catalogus wilde gebruiken, maar ik zou ze echt heel graag daarvoor nog willen zien. Misschien raak ik er wel door geïnspireerd, misschien komt er wel een schilderij uit voort. Het is zo’n verhaal dat je niet loslaat, het idee dat ze eenzaam is gestorven, terwijl ze toen ze jong was als vrouw van een graaf vast een heel glamoureus leven moet hebben geleid.’ Ze probeerde er een artistieke en historische draai aan te geven en het persoonlijke te vermijden.

Peinzend zei hij: ‘Ik heb zelf maar een paar foto’s en die geef ik morgen bij de lunch terug aan de medewerkster van de rechtbank. Ik weet zeker dat het niet de bedoeling is dat ik die foto’s aan Jan en alleman laat zien, want de rechtbank is er verantwoordelijk voor, net als voor de andere documenten en de brieven. Maar ze is een heel aardige vrouw, ze studeert rechten, misschien wil ze wel kopieën voor je maken als ik het haar vraag. Ik zal het morgen meteen doen.’

Hoewel Phillip vond dat hij het op neutrale toon had gezegd, was Valeries aandacht meteen gewekt. Ze kende haar zoon veel te goed. ‘Speelt hier soms meer dan alleen maar het teruggeven van die foto’s?’

Hij was stomverbaasd. Het was alsof ze in zijn ziel kon kijken. Toen hij jong was, had hij dat vaak een beetje eng gevonden. Ze wist altijd wat hij had uitgehaald, alsof ze zijn gedachten kon lezen.

‘Natuurlijk niet. Ze is gewoon erg behulpzaam geweest. Ik heb haar maar twee keer gezien, op de bank,’ probeerde hij haar af te schepen.

Valerie wist echter zeker dat ze het bij het rechte eind had. ‘Soms is dat voldoende,’ zei ze, terwijl ze hem glimlachend aankeek. ‘Nou ja, vraag het haar maar. Ik zou graag zo veel mogelijk foto’s zien,’ vervolgde ze, zonder hem te vertellen over haar vermoedens betreffende Marguerite.

Ze drong zo aan dat het zijn nieuwsgierigheid wekte. Hij kende haar ook erg goed. ‘Is daar soms een reden voor die je me niet wilt vertellen?’ vroeg hij haar ronduit.

‘Nee. Die vrouw doet gewoon wat met me. Ik heb medelijden met haar. Ze moet erg eenzaam zijn geweest en het verbaast me dat ze die sieraden al die jaren bij zich heeft gehouden. Ze moeten veel voor haar hebben betekend, of anders de man van wie ze ze heeft gekregen. Op de een of andere manier lijkt het me een sterk liefdesverhaal.’

‘Zo had ik het nog niet bekeken. De sieraden zijn gewoon prachtig en heel veel geld waard,’ zei hij eerlijk.

‘Dat is vast niet de reden waarom ze ze nooit van de hand heeft gedaan, vooral niet omdat ze het geld best had kunnen gebruiken.’ Ze had het zo’n droevig verhaal gevonden toen Phillip haar over Marguerites levensomstandigheden had verteld.

Net als Jane en hij leek ook zijn moeder gefascineerd door de vrouw, en dat snapte hij best. ‘Komt het omdat je dezelfde achternaam hebt dat het je zo interesseert?’ Het was geen beladen vraag, alleen maar een directe.

‘Niet echt, hoewel dat misschien een band schept.’ Met een vage blik pakte ze de theekopjes en bracht ze naar de keuken. Toen ze terugkwam in de kamer, begon ze over iets anders. Ze kon alleen maar hopen dat haar verzoek tot iets zou leiden en dat die medewerkster over wie hij het had hem kopieën van de foto’s zou willen geven. Ze durfde er niet nog een keer over te beginnen, bang dat hij zou doorvragen. Ze wist niet eens waarnaar ze precies op zoek was, aangezien ze nooit een foto van haar oudere zus had gezien. Ze hoopte op een of andere aanwijzing waaruit zou blijken dat ze familie waren. Dat was heel goed mogelijk, en daarom had ze het hem gevraagd. Sinds haar bezoek aan Winnie had ze nergens anders meer aan kunnen denken. En door de vurige ontkenningen van haar zus was ze alleen maar nog nieuwsgieriger geworden. Ze wilde eigenlijk nu meteen Marguerite di San Pignelli zien, op de enige manier die mogelijk was, namelijk door middel van de inhoud van de kluis.

De volgende ochtend, voor zijn lunch met Jane, stuurde Phillip een mail naar Cartier in Parijs met de vraag of hij hun archief kon bezoeken. Hij wist dat ze tekeningen bewaarden van alle sieraden die ze maakten. Cartier was trots op zijn archief. In zijn mail liet hij hun weten dat Christie’s een aantal van hun belangrijkere stukken uit de jaren veertig en vijftig zou veilen, die hadden toebehoord aan gravin Di San Pignelli. Hij noemde ook Umberto’s naam en schreef dat hij dacht dat ze tussen 1942 en 1962 in Napels en Rome hadden gewoond, vanaf het moment waarop Marguerite in Europa was aangekomen tot aan de dood van haar man. Hij ging ervan uit dat er daarna geen sieraden meer waren gekocht. En hij legde uit dat hij alles over de hem bekende sieraden wilde weten, wie ze had besteld en voor welke gelegenheid. En het zou ook interessant zijn om de oorspronkelijke prijs te weten, hoewel die niet van invloed zou zijn op de veilingprijs. En het zou ook helpen als hij wist waar de stenen vandaan kwamen. Alles wat Cartier hun kon vertellen zou van waarde zijn voor de catalogus en de belangstelling voor de veiling vergroten. Hij vroeg of ze hem de beschikbare informatie wilden mailen en voegde eraan toe dat hij eind maart in Parijs zou zijn voor een belangrijke sieradenverkoop door het filiaal van Christie’s in Parijs. Hij zei dat hij dan graag het hoofd van het archief persoonlijk zou willen spreken.

Een soortgelijke mail stuurde hij naar Van Cleef & Arpels. Daarna had hij nog tijd om een paar telefoontjes te plegen voordat Jane zou komen.

Terwijl hij met zijn laatste telefoontje bezig was, een afspraak voor een taxatie, liep Jane door de indrukwekkende, drie verdiepingen hoge hal van het veilinghuis. Er was een enorme muurschildering. Ze stapte in de lift en ging naar de juwelenafdeling op de zesde verdieping. Ze keek vol ontzag om zich heen, want ze had een doorsnee kantoorgebouw verwacht, maar het Rockefeller Center was verre van dat. Christie’s zat er al achttien jaar. Een jonge vrouw in een eenvoudig zwart pakje met een parelkettinkje om belde Phillip in zijn kantoor en zei dat er bij de receptie een Miss Willoughby voor hem was.

Phillip kwam meteen, hij begroette haar glimlachend en nam haar toen mee naar zijn kantoor, een mooie ruimte met een enorm bureau.

‘Dus hier organiseer je al die belangrijke sieradenveilingen,’ zei Jane met een lachje. Door hier te zijn werd het ineens allemaal erg echt.

‘Sommige. Ik ben niet degene die de beslissingen neemt, ik voer ze alleen maar uit. En we hebben kantoren over de hele wereld.’ Hij vertelde haar over de komende veiling in Parijs. Daar zouden sieraden van Marie-Antoinette worden geveild, die al vanaf de Franse Revolutie in het bezit van één familie waren geweest. Ze hadden de stukken eerst aan een museum aangeboden, maar dat had er niet genoeg geld voor willen geven, en daarom werden de sieraden nu geveild, samen met nog wat belangrijke stukken, veelal van historische waarde. Parijs had de juiste plek voor die veiling geleken. Er waren vaak net zulke grote veilingen in Londen en ook wel in Genève, maar in New York vonden de allerbelangrijkste plaats. Hij vertelde erbij dat er, ongeacht de locatie, altijd mensen vanuit de hele wereld meeboden, niet alleen vanuit de zaal, maar ook telefonisch.

‘Het is heel spannend, vooral wanneer de bedragen omhooggaan en er meerdere bieders hun zinnen op een bepaald stuk hebben gezet. Dan krijg je echt recordprijzen. Het hangt allemaal af van hoe graag iemand iets wil hebben. Sieraden hebben met emotie te maken, maar de echt hoge bedragen gaan in de kunst om. Want dan gaat het niet alleen meer om hartstocht, maar om investeringen. Kunst wordt als een betere belegging beschouwd dan sieraden. Hoewel het er op onze juwelenveilingen ook behoorlijk verhit aan toe kan gaan. Bij de veiling van de sieraden van Elizabeth Taylor, in 2011, rezen de prijzen de pan uit. De totale opbrengst was hoger dan we ooit voor een collectie hebben binnengehaald. Dat had te maken met het mysterie dat om die vrouw en haar sieraden heen hing. Er zijn maar weinig mensen die dat soort opwinding teweegbrengen. De hertogin van Windsor is ook zo iemand. Zelfs voor een zakdoek van haar zou je een fortuin kunnen krijgen.’ Hij lachte even. ‘Ten tijde van de Elizabeth Taylor-veiling werkte ik nog op de kunstafdeling, ik had de baan net. We hebben toen ook wat schilderijen van haar verkocht. Ze had mooie dingen, vaak geschenken van Richard Burton. Ze hadden een tumultueuze relatie, maar hij was heel vrijgevig. Zij was ook het soort vrouw daarvoor. Zelfs de verkoop van haar kleren bracht heel veel geld op, alsof vrouwen dachten dat ze door een van haar kledingstukken te dragen “haar” konden zijn, of dezelfde liefde en hartstocht konden oproepen als zij. Dat hoort allemaal bij de magie van een veiling, en daarom willen we die van Marguerite di San Pignelli ook zo persoonlijk mogelijk maken. Voor veel kopers zijn de herkomst en de voormalige eigenaar van de stukken heel belangrijk.’

Jane luisterde geboeid naar hem. Door zijn woorden kreeg het iets magisch. Voor haar was het allemaal nieuw. ‘Ik zou de veiling graag willen bijwonen,’ zei ze zacht, terwijl ze zijn kantoor verlieten.

‘Ik heb je al gezegd dat je welkom bent, in de zaal, of anders naast mij, aan de telefoon, dan kun je horen hoe het eraan toegaat. Het is soms echt een gekkenhuis, vooral als het om hoge bedragen gaat.’

Ze waren nog steeds bezig met de taxatie van de sieraden, maar het eindresultaat was altijd moeilijk te voorspellen – het hing allemaal af van hoe graag een bieder een bepaald stuk wilde, of nog beter twee of meerdere bieders die hun zinnen op hetzelfde stuk hadden gezet en tegen elkaar gingen opbieden. Daar hoopten de verkoper en het veilinghuis altijd op, een bieder die ongeacht de prijs tot het uiterste ging. Phillip zou het prachtig vinden als Marguerites sieraden dat soort belangstelling zouden opwekken, en hoe meer ze in de catalogus over haar konden vermelden, hoe groter de opwinding, het mysterie en de hype, des te beter het was voor de verkoop. En zijn beroepseer eiste van hem dat de resultaten bijzonder goed zouden uitvallen, al ging de opbrengst naar de staat New York. De stukken die ze veilden verdienden het.

Dat vertelde hij allemaal aan Jane terwijl ze via de hal het gebouw verlieten en naar het restaurant twee straten verderop wandelden. Het was een kleine zaak, maar gezellig en warm. Hij had om een rustig tafeltje gevraagd, en Jane ging op het bankje tegenover hem zitten en keek hem glimlachend aan. Alles wat hij haar had verteld, vond ze even interessant en daarom voelde ze zich al veel meer op haar gemak. Dit was duidelijk geen date, en Alex had gelijk, er was niets waarover ze zich schuldig hoefde te voelen. Het gesprek ging gewoon over de veiling waar ze allebei bij betrokken waren. Ze vond het nogal stom dat ze zich zorgen had gemaakt.

‘Wat heb jij afgelopen weekend gedaan?’ vroeg hij.

‘Ik ben met een vriendin naar de film geweest,’ antwoordde ze vriendelijk. ‘En daarna heb ik nog wat gelezen voor mijn tentamen en aan mijn eindscriptie gewerkt.’

‘Dat laatste klinkt niet echt leuk,’ zei hij met een meelevende blik. Ze maakte een serieuze indruk op hem en hij vond dat ze de nalatenschap van Mrs. Di San Pignelli professioneel had afgehandeld. ‘Welke kant wil je uit na je studie?’ vroeg hij belangstellend.

‘Familierecht. Kinderen bijstaan terwijl hun ouders in een vechtscheiding liggen en vergeten wat het beste is voor hun kind. Ik erger me aan die regelingen waarbij een kind om de dag of om de paar dagen van de ene ouder naar de andere verhuist, alleen maar omdat iedere ouder voor zich dan het idee heeft dat hij of zij heeft “gewonnen”. Dat is uiteindelijk heel slecht voor kinderen. Dus ik zou op zo’n kantoor willen beginnen en dan kijken waar het me brengt. Pleegzorg, kinderen helpen die in armoede leven. Ik kan nog zoveel kanten uit.’

‘Dus iets als erfrecht of belastingrecht is niets voor jou?’ vroeg hij glimlachend.

‘Echt niet!’ Ze lachte. ‘Iets ergers kan ik me niet voorstellen. Deze zaak was echt interessant, maar de andere zaken die ik voor de rechtbank heb behandeld, waren saai en deprimerend.’ Nadat ze hadden besteld, voor haar een soufflé met kaas en voor hem confit de canard, vroeg ze: ‘En jij? Wat heb jij dit weekend gedaan?’

‘Ik was het hele weekend bij mijn maîtresse,’ zei hij luchtig.

Ze keek hem verbaasd aan. ‘O. Leuk.’ Ze probeerde er onbevooroordeeld tegenover te staan; het was haar nu in elk geval duidelijk dat dit geen date was. Alex had het bij het verkeerde eind gehad.

Met een onschuldige blik vervolgde hij: ‘Ze is een klassieke veertig jaar oude zeilboot van negen meter die bij Long Island ligt. Ze slorpt al mijn geld en energie en concentratie op, en ik ben elk weekend bij haar. Dus dat lijkt behoorlijk veel op een maîtresse. Maar het is heerlijk. Ik kan niet zonder haar, tot grote ergernis van alle vrouwen met wie ik wel eens heb gedatet. Ze heet Sweet Sallie. Misschien wil je haar een keer zien, als het wat warmer wordt. Het is nu nogal koud in de Long Island Sound.’ Niet dat het hem uitmaakte. Hij ging sowieso naar haar toe, weer of geen weer, winter of zomer.

Toen Jane de liefdevolle blik in zijn ogen zag, moest ze lachen. ‘Tegen een boot kan geen vrouw op,’ zei ze. ‘Mijn vader heeft een zeilboot bij Lake Michigan. Mijn moeder zegt altijd dat het de enige rivale is die ze ooit heeft gehad. Als kind ging ik elk weekend met hem zeilen.’ Ze vertelde er niet bij dat de boot van haar vader drie keer zo groot was als de zijne. ‘Die boot is zijn grote liefde.’

‘En Sweet Sallie is die van mij,’ bekende hij trots, zonder enige schaamte of schuldgevoel. Het leek hem het beste om daar vanaf het begin eerlijk over te zijn.

‘Ik zou het leuk vinden om haar eens te zien,’ zei ze. ‘Ik ben als kind drie keer op zeilkamp in Maine geweest. Ik was een beetje jongensachtig, want ik ben enig kind en mijn vader heeft me leren zeilen. Maar op de middelbare school ontdekte ik hoge hakken en make-up en toen verloor ik mijn belangstelling. Maar als ik thuis ben, ga ik af en toe nog met hem mee. Mijn moeder haat het, dus dan wil hij dat ik met hem ga zeilen.’

‘De meeste relaties die ik heb gehad zijn verbroken vanwege Sweet Sallie,’ vertelde hij met een schaapachtige blik. ‘Hoe heeft het huwelijk van jouw ouders het overleefd? Of zijn ze gescheiden?’ Hij kwam steeds meer over haar te weten, en wat hij tot nu toe had gehoord, beviel hem wel.

‘Nee, ze zijn nog samen. Volgens mij hebben ze jaren geleden al een compromis gesloten. Hij vraagt haar niet meer mee op de boot en zij verwacht niet van hem dat hij met haar gaat skiën. Toen mijn moeder studeerde, heeft ze een bronzen medaille gewonnen op de Olympische Spelen. Ze doet het nog steeds graag, maar hij haat het, dus nu doen ze allebei wat ze leuk vinden. En ik moest van hen beide sporten doen, maar op ski’s kan ik niet aan mijn moeder tippen. Ze skiet vaak in de Franse Alpen en gaat ieder jaar heliskiën in Canada.’

‘Mijn moeder is kunstenares. Een behoorlijk goede ook, heel erg goed zelfs. Ik kan nog geen rechte lijn trekken. Mijn vader doceerde kunstgeschiedenis aan de universiteit, dus ik lijk meer op hem. Ik ben altijd gek geweest op kunst, en op boten.’ Hij glimlachte.

‘Dat heb ik met recht en wetgeving,’ zei ze onder het eten. ‘Ik wil altijd opkomen voor de underdog. En voor de rechten van kinderen. Ik heb na de middelbare school vrijwilligerswerk gedaan in een wetswinkel in een arme buurt van Detroit, en voordat ik rechten ben gaan studeren, heb ik als assistent van een advocaat voor een mensenrechtenorganisatie gewerkt. En toen besloot ik om het serieus aan te pakken en ben ik rechten gaan studeren. De afgelopen drie jaar heb ik hard moeten werken. Maar deze stageplek op de rechtbank was nogal saai, tot deze zaak dan. Ik heb me voornamelijk beziggehouden met spullen opruimen van mensen die geen erfgenamen hadden, of met het sussen van ruzies tussen hebberige familieleden die geen enkele belangstelling voor de erflater hadden toen die nog leefde. Het is geen werk waar je vrolijk van wordt. Ik zou dit niet mijn hele leven kunnen doen. De afgelopen maanden vielen me zwaar. En ik heb ook een enigszins onvriendelijke chef. Maar ja, je zult vanzelf wel cynisch en zuur worden als je continu met dit soort dingen te maken hebt. Volgens mij heeft ze geen gelukkig leven. Ze is nooit getrouwd geweest en woont met haar zieke moeder samen. Ik denk dat ze heel eenzaam is. De laatste tijd doet ze wat aardiger tegen me, maar in het begin klikte het totaal niet.’

Harriet leek wat meer vertrouwen in haar te hebben sinds het Di San Pignelli-dossier, maar Jane kon zich niet voorstellen dat ze bevriend zouden raken, of zelfs maar een keer samen zouden gaan lunchen. Harriet was erg afstandelijk en zocht geen enkele toenadering. Jane had de indruk dat Harriet buiten haar werk en de zorg voor haar moeder ’s avonds en in het weekend om, geen leven had.

‘Zoals ik je al vertelde, vond ik het niet leuk toen ze me naar de juwelenafdeling overplaatsten,’ merkte Phillip op. ‘Ik wilde alleen maar terug naar de afdeling Kunst. Maar ik moet toegeven dat deze zaak mijn werk stukken interessanter heeft gemaakt. Op de een of andere manier ben ik erdoor geraakt.’ Net zoals hij geraakt was door haar, maar dat zei hij niet hardop. Hij wilde niet stom of soft overkomen en haar ook niet afschrikken. Jane was aards en oprecht en dat boeide hem, net zoals Marguerites nalatenschap en de vrouw van wie al die sieraden waren geweest hem boeiden. Bovendien vond hij het fijn om met haar te praten.

Ze praatten honderduit tijdens het eten, ze vertelden elkaar over hun werk en gaven hun mening over allerlei onderwerpen, inclusief relaties, reizen en sport. Hij zei dat hij hoewel hij sieraden en de mensen die ze kochten en verkochten in het begin maar oppervlakkig had gevonden, zo had genoten van zijn trips naar Hongkong dat hij geïntrigeerd was geraakt door alles wat van jade was. Voor hem vertegenwoordigde jade iets oneindig mysterieus, en hij zei dat het een vakgebied was waar maar weinigen in waren gespecialiseerd. En toen herinnerde hij zich ineens het verzoek van zijn moeder.

‘Het klinkt waarschijnlijk stom, maar mijn moeder is helemaal gefascineerd geraakt door wat ik haar over Marguerite en de veiling heb verteld. Misschien voelt ze zich met haar verbonden omdat ze dezelfde achternaam heeft, hoewel ze geen familie van elkaar zijn. Maar ze is kunstenares en heeft een creatieve geest, dus de verborgen kanten van dingen boeien haar enorm. Ze heeft een grote verbeeldingskracht en ze is heel aardig. Ze vroeg of ze afdrukken zou mogen zien van alle foto’s uit de kluis, gewoon om een beeld van die vrouw te krijgen. Ze denkt dat het haar zal inspireren tot een schilderij, niet noodzakelijkerwijs van Marguerite zelf, maar van een vrouw als zij. Ze wil ook graag de foto’s van Umberto zien en die van hen beiden op feestjes. Alle foto’s eigenlijk die we hebben gezien.’

Jane vond het helemaal geen raar verzoek, en zijn moeder leek haar een interessante vrouw. ‘Denk je dat ze de foto’s van het kleine meisje ook wil zien?’ vroeg ze.

Ze wisten nog steeds niet wie ze was, of in welke relatie ze tot Marguerite had gestaan, als dat al het geval was geweest. En ze wisten ook niet hoe ze heette.

‘Vast wel. Het hoort bij het hele mysterie van die vrouw,’ zei hij.

Ze knikte en probeerde te bedenken hoe ze zijn verzoek kon inwilligen.

‘Zal ik je die van mij nu teruggeven?’ onderbrak hij haar gedachten. ‘Dan kun je me later het hele dossier sturen. Of zal ik deze eerst kopiëren en je ze een andere keer teruggeven?’

‘Ik neem die van jou liever nu meteen mee. Ik moet mijn chef vragen of ik je wel afdrukken mag geven,’ zei ze. Peinzend liet ze erop volgen: ‘Misschien kan ik maar beter zeggen dat jij ze graag allemaal nog een keer wilt zien, in verband met de veiling. Want ze gaat vast steigeren als ik zeg dat het voor je moeder is. Maar als het voor de veiling of de catalogus is zal ze geen bezwaar hebben, en dan stuur ik je het hele dossier en dan kun je alles voor je moeder kopiëren. Daar lijkt me niks mis mee.’

Hij knikte tevreden.

‘Ik zal het haar meteen vragen zodra ik terug ben op kantoor. Ze staan allemaal op mijn computer, maar ik wil eerst haar toestemming hebben, want ik heb geen zin in problemen. Ze geeft me veel vrijheid met dit dossier en tot nu toe heb ik altijd alles volgens de regels gedaan.’

‘Als je ze me mailt, kan ik ze voor mijn moeder printen. Ze is niet zo van de computers. Waarschijnlijk zou ze er een jaar over doen om de bestanden te openen.’

Ze glimlachten, en terwijl hij haar de foto’s teruggaf die hij bij zich had, vertelde ze dat haar moeder ook niet zo goed met computers was. Computervaardigheden hoorden niet bij de generatie van hun ouders, en dat gold vooral voor zijn moeder, die aanzienlijk ouder was dan Janes ouders, en oud genoeg om haar oma te zijn, en zelfs de zijne, aangezien ze behoorlijk op leeftijd was geweest toen ze hem had gekregen. Maar hij zei dat ze jong van geest was en meer energie had dan de meeste mensen van zijn eigen leeftijd.

‘Ze heeft een zus die maar vier jaar ouder is dan zij, maar die gedraagt zich alsof ze honderd is – ze lijken wel van een compleet andere generatie. Volgens mij heeft het allemaal te maken met hoe je in het leven staat, en mijn moeder staat er nog middenin. Mijn tante Winnie heeft dat denk ik nooit gehad. Mijn moeder zegt dat hun ouders ook zo waren, bekrompen en ouderwetse mensen die stijf vasthielden aan verouderde standpunten. Mijn moeder is totaal anders, gelukkig. Ik heb mijn grootouders nooit gekend, maar ik geloof haar op haar woord als ik naar mijn tante kijk. Mijn grootmoeder van moederskant was al dood toen ik werd geboren en mijn grootvader stierf toen ik een jaar oud was.’

En toen verraste hij Jane door te zeggen dat hij haar graag weer zou zien, misschien konden ze samen uit eten gaan? Hij zei dat hij de lunch geweldig had gevonden, en zij zei dat dat ook voor haar gold.

‘Maar samen uit eten gaan is misschien niet zo’n goed idee,’ zei ze op spijtige toon, hoewel ze niets liever zou willen. Ze keek hem over de tafel heen aan en vervolgde: ‘Ik woon al een paar jaar samen. De laatste tijd loopt het niet zo lekker tussen ons. Hij wil in juni afstuderen en houdt zich nergens anders meer mee bezig. Ik zie hem nauwelijks nog.’ Ze vertelde hem er niet bij dat ze voornamelijk ruzie hadden als ze elkaar wel zagen, want dat vond ze niet loyaal tegenover John. Bovendien wilde ze Phillip niet het idee geven dat hij misschien toch nog kans maakte, want per slot van rekening woonde ze nog steeds samen met John. ‘Ik heb veel tijd voor mezelf, want hij zit óf in de bibliotheek óf hij is bij zijn studiegroep, maar ik ga ervan uit dat alles weer normaal wordt zodra we allebei zijn afgestudeerd. Dus dan vind ik het niet zo netjes om met iemand anders uit eten te gaan.’

Phillip bewonderde haar eerlijkheid en het feit dat ze niet achter Johns rug om met hem uit eten wilde. Dat was blijkbaar niets voor haar. Ze was intelligent, aantrekkelijk en oprecht. Ze had alles wat hij zocht in een vrouw, maar hij had de pech dat ze al iemand had. Zo ging dat altijd met de echt leuke vrouwen.

‘Misschien kunnen we een keer samen naar de film,’ zei hij hoopvol. ‘Gewoon als vrienden. Of je komt een keer in het weekend naar de boot als het mooi weer is en hij aan het studeren is.’

‘Dat zou ik leuk vinden,’ zei ze met glinsterende ogen. Ze was blij dat hij het begreep. Ze vond het zelf ook een beetje jammer dat ze al gebonden was, maar ze was blij dat ze eerlijk tegen hem was geweest. Nu wist hij het. En toch wilde hij haar weerzien, buiten het werk om. Misschien konden ze wel vrienden worden. Ze had erg genoten van de lunch.

Ze verlieten het restaurant en hij liep met haar mee naar de metro. Ze beloofde hem dat ze Harriet zou vragen of ze hem alle foto’s mocht mailen, en hij wist dat ze woord zou houden. Zo stak ze in elkaar, tot nu toe had ze alles gedaan wat ze had beloofd.

‘Nogmaals bedankt voor de lunch,’ zei ze warm.

Hij keek haar glimlachend aan, terwijl ze naast de ingang van de metro stonden. ‘Laten we snel een keer naar de film gaan. En ik wil je graag voorstellen aan Sweet Sallie, zodra ze weer presentabel is. Over een paar weken ga ik de romp schilderen.’

Als je een boot had, was er altijd wat te doen. Jane kende het van haar vader. Zelf had ze hem in haar jeugd heel wat weekenden geholpen met het schaven en schuren en lakken en schilderen van zijn boot. Ze wist hoe mannen met een boot waren en moest glimlachen om zijn woorden.

Ze liep de trap af naar de metro en Phillip wandelde terug naar kantoor, met zijn gedachten bij Jane. Hij verheugde zich op hun volgende ontmoeting. Dat ze een vriend had, was teleurstellend, maar er bestond altijd de kans, hoe klein ook, dat het nog zou misgaan tussen hen, zelfs nadat ze in juni waren afgestudeerd. Hij was bereid te wachten.

Alex belde Jane toen die vanuit de metro weer op weg was naar haar werk. ‘Hoe was het?’ vroeg ze. Ze had al twee uur zitten popelen om haar te bellen en had het geen seconde langer uitgehouden.

‘Fantastisch. Hij is zo leuk. Ik heb hem over John verteld en hij begreep het.’

‘Waarom heb je dat nou gedaan?’ vroeg Alex geërgerd. Jane zou nooit een echt femme fatale worden.

‘Ik kon niet anders. Hij vroeg of ik met hem uit eten wilde en toen heb ik gezegd dat dat niet ging. Maar toen stelde hij voor om samen naar een film te gaan. En hij heeft ook een boot. Hij wil dat ik deze lente een keer met hem ga zeilen.’ Het vooruitzicht stemde haar vrolijk.

Alex vond het hoopvol klinken. Ze was blij voor haar vriendin. ‘Dat is perfect. Je moet hem nog niet afschrijven, hoor. Je weet nooit hoe het verdergaat met John, en zo te horen is hij een aardige man.’

‘Dat is hij ook. Zijn moeder is kunstenares en zijn vader doceerde aan de universiteit, en hij weet heel veel van kunst. Misschien ga ik wel met hem mee naar de veiling.’

‘Zo te horen wil hij je graag weerzien. Dit was een goede eerste zet.’ Alex deed alsof het een schaakpartij was of een gevechtsplan, met als doel hem in haar netten te verstrikken, maar zo zat Jane niet in elkaar. Ze had nooit trucs toegepast om een man te krijgen. Dingen gebeurden of gebeurden niet, en Phillip leek er net zo over te denken. Alex hielp het lot graag een handje, wat niet altijd even goed uitpakte. Sommige mannen merkten dat en gingen er dan als een haas vandoor, en degenen die er wel in trapten bleken vaak domme kerels te zijn die haar al snel verveelden.

Toen Jane terug was op kantoor, lag er een hele stapel berichten te wachten op haar bureau, mensen die ze moest bellen, en twee nieuwe dossiers van gevallen die aan de rechtbank waren toegewezen, allebei kleine nalatenschappen. Ze zag Harriet pas om vier uur toen ze haar een van de afgehandelde dossiers bracht, nadat ze had vastgesteld dat de persoon in kwestie inderdaad was overleden, precies zoals ze aan de zaak van Marguerite was begonnen. Ze gaf het dossier aan Harriet, en Harriet bedankte haar. Ze zag er vermoeid en terneergeslagen uit, en Jane kreeg bijna medelijden met haar.

‘Gaat het?’ vroeg ze aarzelend.

Harriet zag eruit alsof ze had gehuild, wat niets voor haar was. Ze straalde iets kwetsbaars uit, iets wat Jane nooit eerder had gemerkt en ook niet bij haar had verwacht.

‘Min of meer. Aardig dat je het vraagt,’ zei Harriet met tranen in haar ogen. ‘Ik heb mijn moeder gisteravond moeten laten opnemen in het ziekenhuis. Ze heeft MS in een vergevorderd stadium en het gaat steeds slechter met haar. Ze kon bijna niet meer slikken of ademhalen. Misschien wordt het tijd voor een verpleeghuis, maar dat zal ze vreselijk vinden.’ De ziekte was onomkeerbaar, en Harriet had haar al zeven jaar thuis verzorgd, met hulp van de wijkverpleging. ‘We wisten dat het er vroeg of laat van moest komen. Maar ze wil het nog niet onder ogen zien, en ik ook niet echt. Hoewel het zwaar is, zou ik haar liever thuis houden.’

‘Wat erg,’ zei Jane zacht. Ze had altijd wel vermoed dat Harriet een droevig leven leidde en ze had ook gehoord dat haar moeder ziek was, maar ze had niet geweten dat het zo erg was. Het oprechte verdriet en de droefheid op het gezicht van de oudere vrouw braken haar hart. Sommige mensen hadden zo’n zwaar leven, en Harriet Fine was een van die mensen, net als haar moeder. Ze had haar eigen leven opgegeven om voor haar invalide moeder te kunnen zorgen en dat was nu het enige wat ze nog had. Voor trouwen en kinderen krijgen was het waarschijnlijk te laat. En als haar moeder stierf, was ze helemaal alleen. Jane moest bijna huilen toen ze vroeg: ‘Kan ik soms iets voor je doen?’

‘Nee, maar het is lief dat je het aanbiedt.’ Harriet vertelde maar niet hoe jaloers ze in het begin op haar was geweest. Jane was jong en vrij en levenslustig, met nog een heel leven en een hele carrière voor zich. Harriet was al over de helft, en ze zag alleen nog maar een doodlopende weg voor zich. Het was natuurlijk haar eigen keus geweest dat haar leven zo was verlopen, alleen vergat je onderweg dat je je tijd nooit meer terugkreeg, hoe goed je bedoelingen ook waren geweest. En dan was het spel op zekere dag afgelopen. Harriet had zich geërgerd aan Janes jeugdigheid, aan de kansen die voor haar lagen, al kon Jane daar niets aan doen. Maar ondanks alles was ze haar aardig gaan vinden. Volgens haar zou ze een goede jurist worden. Ze kon echt niets ten nadele van haar opnoemen en inmiddels mocht ze haar wel, met haar vriendelijke, opgewekte karakter.

Jane dacht ineens aan Phillips moeder. ‘Trouwens, die man van Christie’s zou graag kopieën hebben van alle foto’s in het Di San Pignelli-dossier. Ik geloof dat hij ze nog eens wil bekijken in verband met de catalogus. Kan ik ze hem mailen?’ Het was een onschuldige vraag. Harriet hoefde niet te weten dat ze eigenlijk voor Phillips moeder waren bestemd.

‘Natuurlijk.’ Harriet stelde geen verdere vragen.

Toen Jane weer terug was in haar kamer, schreef ze Phillip een kort mailtje waarin ze hem nog eens bedankte voor de leuke lunch en hem vertelde dat ze toestemming had om hem de foto’s te mailen. Een minuut later verzond ze die in een aparte mail, ook de foto’s van het onbekende kind, dus de verzameling was compleet.

Hij zag de mail binnenkomen, las glimlachend haar korte tekst en printte de foto’s vervolgens, niet alleen voor zijn moeder, maar ook een set voor zichzelf, want misschien kwam die later nog van pas. Hij stopte elke set in een envelop met VERTROUWELIJK erop en stuurde een ervan per koerier naar zijn moeder. Dankzij Jane had hij zijn moeders wens zonder enig probleem kunnen inwilligen. Daarna ging hij weer verder met zijn werk. Na de lunch met Jane was hij de hele middag al in een goede bui. Daardoor vond hij het nog spijtiger dat ze al een vriend had, maar hij was vastbesloten om haar weer te zien, al was het dan onder het mom van vriendschap.

Toen Jane die avond in de metro naar huis zat, dacht ze op haar beurt aan Phillip. Ze hoopte John thuis te treffen, want hij had haar een berichtje gestuurd met de mededeling dat hij op tijd uit de bibliotheek weg zou gaan. Ze voelde zich niet schuldig om Phillip, want ze was eerlijk tegen hem geweest, maar toch besloot ze Alex’ raad op te volgen en niets over hem te zeggen tegen John. Er waren op dit moment al genoeg spanningen tussen hen. Het was nergens voor nodig om nog wat olie op het vuur te gooien.

Tot haar blijdschap zag ze dat John thuis was toen ze het appartement binnenkwam. Hij lag languit op de bank, met allerlei paperassen om zich heen. Zijn computer stond op de tafel, en hij was iets aan het lezen. Hij leek ook blij om haar te zien, en ze boog zich over hem heen om hem een kus te geven.

‘Wat fijn dat je weer eens thuis bent,’ zei ze gemeend.

‘Wat bedoel je daar nu weer mee?’ vroeg hij, onmiddellijk geïrriteerd. Hij had wallen onder zijn ogen, zoals steeds de laatste maanden. Het was blijkbaar niet gemakkelijk om te leren hoe je een succesvolle ondernemer werd, het was in elk geval een stuk moeilijker dan een jurist worden, had ze de indruk.

‘Ik bedoel dat ik blij ben dat je thuis bent,’ zei ze simpelweg. Hij had tegenwoordig een kort lontje. Hij leed aan slaapgebrek en voelde zich blijkbaar schuldig omdat hij zo weinig tijd met haar doorbracht. ‘Zal ik iets te eten maken?’ bood ze aan. ‘Of heb je al gegeten?’

‘Ik heb geen tijd. De groep komt over een uur samen bij Cara. Ik moet op pad.’ Hij stond op.

Jane keek hem teleurgesteld aan. Cara leek de huismoeder van de studiegroep te zijn geworden. ‘Ga je dit weekend naar de Hamptons?’ vroeg ze een beetje bezorgd, terwijl ze op de bank ging zitten, waarop hij net nog had gelegen. Ze vreesde dat ze in het weekend weer alleen zou zijn.

In de winter was het uitgestorven in de Hamptons. John had haar verteld dat ze tussen het studeren door strandwandelingen maakten, zelfs als er sneeuw lag. Hij zei dat ze zich daarna altijd helemaal opgefrist voelden, dat de koude lucht hun hoofd helder maakte. En ze kookten ook samen, en volgens hem nam nooit iemand een partner mee, daarom was Jane ook nooit uitgenodigd.

‘Ik moet wel,’ probeerde hij zich te rechtvaardigen. ‘Ik denk dat ik er tot juni ieder weekend zit.’

Hij zei het met een bijna uitdagende blik, wat natuurlijk puur schuldgevoel was. Hij wilde een ruzie uitlokken, maar dan kon hij lang wachten. Ze probeerde begripvol te zijn en de zaak niet al te zeer op de spits te drijven. Ze bevonden zich de laatste tijd op glad ijs.

‘Hoe doen studenten dat die geen huis in de Hamptons tot hun beschikking hebben? Die studeren zeker nooit af?’ Het kwam er bitser uit dan haar bedoeling was, maar ze vond het beslist niet leuk dat hij de komende vier maanden ieder weekend bij Cara en de anderen zou zijn. Het ging niet eens om jaloezie, nou ja, deels misschien wel, maar wat ze hem vooral kwalijk nam, was dat hij niet eens probeerde om hun relatie door deze moeilijke periode heen te slepen. Hij deed gewoon waar hij zin in had, zonder zich iets van haar aan te trekken. Dat was onverteerbaar.

‘Je hoeft er niet zo krengerig over te doen, Jane.’

Die opmerking was bijzonder oneerlijk, want ze was nooit krengerig geweest en had echt haar best gedaan om geen druk op hem uit te oefenen of zich te beklagen.

‘Ik ben niet krengerig, maar jij bent bijna altijd weg. Hoeveel nachten denk je dat je deze maand thuis hebt geslapen? Tien? Vijf? En nu ga je ieder weekend weg. Wat moet ik nou van deze relatie denken?’

‘Je moet denken dat dat de deal is als je samenwoont met een man die over vier maanden wil afstuderen,’ zei hij op gemene toon.

‘Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iedereen die binnenkort wil afstuderen continu bij zijn studiegroep blijft slapen of ieder weekend naar de Hamptons gaat. En sommigen slagen er zelfs in om hun relatie of huwelijk in stand te houden.’ Ze zweeg even en besloot toen om het hem op de man af te vragen. ‘Heb je soms iets met Cara, John? Misschien kunnen we maar beter eerlijk tegen elkaar zijn. Is het uit tussen ons? Want als dat zo is, zoek ik wel andere woonruimte.’

‘O, wil je dat soms? Wil je het uitmaken?’ Hij hield zijn gezicht vlak voor het hare.

Ze vond het niet eng, zelfs niet intimiderend, ze vond het alleen maar pijnlijk. Ze hoorde hem zwaar hijgen, terwijl ze hun relatie door het riool zag wegspoelen. Hij was niet langer de aardige, grappige, relaxte man op wie ze drie jaar geleden verliefd was geworden en met wie ze graag samen was. Hij was een onbekende, afgestudeerd of niet.

‘Ik wil het niet uitmaken. Maar ik wil een echte relatie met je, als jij dat ook nog wilt. Ik zit hier continu in mijn eentje.’ En hij had haar vraag ook niet beantwoord. Misschien kwam het door de lunch met een andere man die wel aardig voor haar was geweest dat ze nu doorzette. ‘Hoe zit het met Cara?’ Ze keek hem strak aan, tot hij zich omdraaide en wegliep.

‘Wat zou er zijn met Cara?’ vroeg hij kwaad.

‘Heb je iets met haar of niet?’

‘Natuurlijk niet,’ zei hij, maar het klonk weinig overtuigend. ‘Ik heb helemaal geen tijd voor zulke dingen.’

‘Maar wel de gelegenheid. Je bent vaker bij haar dan bij mij.’

‘Ik ben ook vaker bij Jake, Bob en Tom, en met hen ga ik ook niet naar bed, of wil je me daar soms ook nog van beschuldigen?’

Hij probeerde haar bezorgdheid om Cara belachelijk te maken, maar daardoor leek hij juist extra schuldig. En ze maakte zich oprecht zorgen, want hij bracht veel meer tijd door met Cara dan met haar.

‘Oké, laten we het volgende afspreken. Je weet dat ik ontzettend hard werk.’ Hij probeerde wat kalmer te klinken, maar slaagde daar niet echt in. ‘Als je het tot juni weet uit te houden zonder me gek te maken met die jaloezie van je, overleven we het wel. Maar als je me de hele tijd met dat gezeik lastig blijft vallen, trek ik het niet. Dus bedenk zelf maar wat je wilt. Je zult jezelf moeten vermaken tot ik ben afgestudeerd. Tot dan heb ik geen tijd voor je, maar ik wil daar niet iedere keer dat ik je zie over aan mijn kop gezeurd worden.’

Terwijl ze naar hem luisterde, vroeg ze zich af of ze niet beter kon vertrekken. Hij interesseerde zich totaal niet voor haar behoeften of gevoelens, alleen voor die van hemzelf. Precies wat Alex altijd had gezegd. Die vond hem een grote egoïst, en nu bleek dat ze gelijk had.

Jane zei geen woord, terwijl hij door het huis beende en spullen in zijn rugzak en computertas stopte. Toen ze een schoon T-shirt, sokken en ondergoed in zijn rugzak zag verdwijnen, begreep ze dat hij vannacht niet thuis zou komen.

‘Dus je komt niet thuis vannacht?’ vroeg ze kortaf.

‘Je bent mijn moeder niet, Jane. Ik kom thuis wanneer ik wil.’

Ze wist niet precies wanneer het was gebeurd, maar het was duidelijk dat hij alle respect voor haar was verloren. Echt helemaal. Ze reageerde niet. Ze vond het niet de moeite waard om op zijn beledigingen te reageren en ze had ook geen zin om boos te worden. Ze moest haar eigen conclusie trekken, en langzaam drong tot haar door wat die was. Diep in haar hart wist ze dat dit nooit meer een gezonde relatie kon worden.

Hij zei haar geen gedag toen hij wegging en zelf zei ze ook niets. Ze schaamde zich te erg om Alex te bellen en haar te vertellen wat er was gebeurd en wat hij tegen haar had gezegd. Ze zat alleen maar op de bank en liet alles nog eens de revue passeren, met bloedend hart. Toen begon ze te huilen. Hun relatie was voorbij, ze wist het, al moest het verwerkingsproces nog beginnen. Wat hij in het begin ook voor haar was geweest, hij was het niet meer. En het enige wat hij voor zich zag wanneer hij naar de toekomst keek, was Cara. Het was tijd om verder te gaan met haar eigen leven.

9

Toen Valerie de afdrukken van de foto’s kreeg, spreidde ze ze voorzichtig uit op de eettafel en bekeek ze aandachtig. Ze zag iets vaag bekends in Marguerites ogen, al wist ze niet precies aan wie ze haar deden denken. Misschien aan die van haar moeder, of van haarzelf, maar de gelijkenis was zo vaag dat ze het zich misschien alleen maar verbeeldde. Misschien wilde ze gewoon iets zien, ook al was het er niet. Ze was geraakt door de gevoelige blik die Marguerite op sommige foto’s in haar ogen had, ook al lachte ze breeduit. De afbeeldingen van haar samen met Umberto lieten haar niet los, want de liefde die uit die foto’s sprak, was bijna tastbaar. Hij keek haar vol aanbidding aan en zij leek erg gelukkig met hem. Op sommige foto’s was Marguerite nog zo jong dat het Valerie gewoon ontroerde.

Toch kon ze werkelijk niet zeggen of ze familie van elkaar waren. Marguerite zag er heel anders uit, ze had een andere stijl, ze was gewoon heel erg zichzelf. Ze was een opvallende verschijning en een mooie jonge vrouw. En hoewel Valerie niet op Winnie en haar ouders leek, bestond er ook geen sterke gelijkenis tussen haar en Marguerite. Er was geen enkele reden om te denken dat ze meer gemeen hadden dan die nogal doorsnee achternaam van hen. Valerie begreep zelf niet goed waarom ze zo graag wilde dat ze op de een of andere manier familie van die vrouw was. Het ging niet om de sieraden, het was meer dan dat. Het had te maken met geschiedenis en bloed, mochten ze inderdaad familie zijn. Nadat ze twee dagen naar de foto’s had zitten staren, voelde ze zich meer verbonden met de vrouw dan ooit. En toen, op de tweede dag, ’s avonds laat, legde ze de foto’s van het onbekende kind op tafel. Het meisje zag er lief uit; zo te zien waren de foto’s verspreid over een paar jaar gemaakt, enkele keren per jaar. Op de eerste was ze een baby, op de latere een peuter en daarna een klein meisje.

Maar pas toen ze de foto zag waarop het meisje een jaar of vijf moest zijn, hapte ze naar adem. Ze pakte de foto op en bestudeerde hem onder een felle lamp. Ze keek in de ogen van het meisje. Zelf had ze als kind ook zulke jurken gedragen, en ze had hetzelfde kapsel gehad. Maar dat gold voor heel veel kinderen uit die tijd. Haar ging het om het gezicht, dat kwam haar bekend voor, net als de ogen. Ze wist het zeker. Urenlang bestudeerde ze de foto, liep weg en kwam weer terug. Ze bekeek ook de andere foto’s wat aandachtiger, en van twee of drie ervan was ze bijna zeker. Niet helemaal, want de meeste foto’s waren van een afstandje genomen en niet helemaal scherp, maar ze raakte er steeds meer door betoverd. De volgende dag bekeek ze ze nog even bij daglicht, toen pakte ze ze van tafel, stopte ze in haar tas en belde Winnie, die eindelijk was hersteld van haar verkoudheid.

‘Kan ik even langskomen?’

‘Dat moet dan vanochtend nog,’ zei Winnie op zakelijke toon. ‘Want vanmiddag ga ik bridgen.’

‘Het duurt niet lang.’

Valerie hield een taxi aan voor haar appartementengebouw en was binnen twintig minuten bij Winnie, wat een record was vanuit het centrum. Winnie zat nog aan het ontbijt, met alle medicijnen uitgestald voor haar. Ze kreunde toen ze Valeries gezicht zag. Haar zus was op een missie.

‘Wat nu weer?’ vroeg ze. Ze nam een slokje koffie, terwijl het dienstmeisje vroeg of Valerie thee wilde.

Valerie sloeg het aanbod glimlachend af en richtte zich tot Winnie. Ze pakte de foto’s uit haar tas en hield ze even in haar hand. Het was alsof ze door het papier heen een band met het meisje kon voelen.

‘Ik weet niet of Marguerite di San Pignelli familie van ons was, waarschijnlijk niet. En ik heb geen flauw idee wat haar band met dit kind was... maar ik ben er zeker van dat ik dat kind ben.’ Ze gaf haar zus de foto’s. ‘Ik zou niet weten wat foto’s van mij in dat kluisje deden, maar moet je zien, Winnie. Dat ben ik.’ Ze klonk nog steeds stomverbaasd terwijl ze het zei.

Haar zus was echter niet erg onder de indruk. Ze wierp een blik op de foto’s en haalde haar schouders op. ‘Alle kinderen lijken op elkaar,’ zei ze, niet van plan haar gelijk te geven.

‘Wat een belachelijke opmerking. We hebben geen foto’s van onze zus, omdat onze ouders die allemaal hebben weggegooid. God mag weten waarom.’

‘Omdat moeder er droevig van werd,’ zei Winnie fel. Zoals altijd verdedigde ze haar ouders.

‘We hebben geen enkele foto van haar, op welke leeftijd dan ook, dus we weten niet hoe ze eruitzag. Maar we hebben nog wel een paar foto’s van mij. Dat kun je niet ontkennen. En dit meisje lijkt precies op mij. Ik had zelfs zo’n jurk.’

‘Alle meisjes hadden toen zo’n jurk. Kinderen droegen toen allemaal dezelfde kleren. We hadden ook dezelfde kapsels, een pagekopje of vlechtjes. We droegen smokjurkjes. Ik kan vaak niet eens uit elkaar houden of ik naar een foto van jou of van mij kijk, en wij lijken niet eens op elkaar.’

‘Nee, dat is waar,’ beaamde Valerie. ‘Maar ik zag er precies zo uit als dit kind hier,’ hield ze koppig vol.

‘Dus dat geld en die sieraden moeten naar jou gaan alleen maar omdat je op dat kind lijkt? Waarschijnlijk was ze niet eens familie van Marguerite. En dan bedoel ik de eigenares van die sieraden, niet onze zus.’

‘Waarom heeft ze die foto’s dan al die jaren bewaard?’

‘Je maakt jezelf nog gek als je zo doorgaat. Het is allemaal uitgezocht. Het gaat je gewoon om het geld. Je bent bezeten.’ Winnie raakte weer van slag. Valerie was slecht voor haar gemoedsrust. Winnie leidde een geordend leventje, zonder losse eindjes, en nu probeerde Valerie alles overhoop te halen, hun leven toen en hun leven nu.

‘Het heeft niets met het geld te maken,’ zei Valerie. Ze haalde diep adem en probeerde het haar zus uit te leggen. ‘Winnie, ik heb me mijn hele leven al een verschoppeling in mijn eigen familie gevoeld, een vreemde. Moeder en jij leken op elkaar en konden het goed met elkaar vinden. Vader beschermde jullie allebei. Ik was het lelijke eendje, de rare zus die altijd anders was, die in niets op jullie leek. Ik heb nooit goed in ons gezin gepast, en dat werd me zeer kwalijk genomen. Ik wil alleen maar uitzoeken wie ik ben, wie ik was, en waarom ik niet in het gezin paste. Volgens mij is het antwoord daar te vinden, ergens op die foto’s, en ik weet niet waarom, maar ik denk dat die vrouw het wist. Misschien was ze niet onze oudere zus, misschien ook wel. Misschien was ze ook een verschoppeling. Ze hebben Marguerite uit ons leven gewist, alsof ze nooit heeft bestaan. Ze lieten haar uit onze familiegeschiedenis verdwijnen, en met mij hadden ze het liefst hetzelfde gedaan. En ik wil weten waarom. Als ze onze zus was, wat had ze dan misdaan? Wat is er met haar gebeurd? Leek ik misschien te veel op haar? Mochten we in ons gezin alleen maar evenbeelden van onze ouders zijn? Was het een misdrijf om anders te zijn? Iets waarop de doodstraf stond of anders verbanning? Ze hebben niet om haar gerouwd, ze hebben haar volledig uitgewist. Waarom?’

‘Ze hebben onze zus niet vermoord,’ zei Winnie met een boze blik. ‘Of verbannen. Ze is gestorven! En ze hebben jou ook niks aangedaan.’

‘Behalve dan dat ze me haatten en negeerden en me behandelden alsof ik er niet bij hoorde, alsof ik er niet had mogen zijn. Hebben ze dat ook met haar gedaan?’

‘Laat het rusten,’ zei Winnie wanhopig. Zelf had ze ook geen antwoorden, en die wilde ze ook niet.

Valerie wel. Ze hunkerde naar antwoorden op de vragen die haar al haar hele leven kwelden en weigerde zich nog langer het zwijgen op te laten leggen.

‘Ik kan het niet laten rusten,’ zei ze ongelukkig. ‘En ik weet niet waarom, maar het antwoord is bij dat kind te vinden. Dat weet ik gewoon. Dat voel ik. En nu wil ik het weten ook, waarom ze nooit van me hebben gehouden, waarom ik me nooit thuis heb gevoeld in ons gezin. Moet je zien hoe verschillend wij zijn. We zijn zussen, maar we verschillen als dag en nacht. Als de vrouw op die foto’s onze zus is, leek ik misschien wel meer op haar.’

‘Je probeert van onze zus, die al drieënzeventig jaar dood is, alsnog een bondgenoot te maken,’ zei Winnie kwaad. ‘Accepteer eindelijk eens wie je bent.’

‘Dat kan ik niet meer. Ik weet niet waarom, maar het lukt me gewoon niet.’ Tranen gleden over Valeries wangen. Als volwassene had ze zich erbij neergelegd dat haar ouders niet van haar hielden, en ze had een fijn leven gehad met haar man en zoon, maar ineens was de geest uit de fles. Ze moest weten hoe het zat. De foto’s hadden allemaal ongelukkige herinneringen aan haar jeugd bij haar opgeroepen, aan de voortdurende afwijzing van haar ouders en aan hun onvermogen of onwil om van haar te houden. En nu wilde ze weten waarom en ook of het antwoord soms te vinden was op die foto’s waarvan ze dacht dat zij erop stond. Ze vond dat ze het recht had om het te weten.

‘Je zult de antwoorden echt niet op die foto’s vinden,’ zei Winnie koeltjes. ‘En ook niet door kwaad te spreken over onze ouders, of door van onze zus iemand te maken die ze niet was. De vrouw die met de Italiaanse graaf is getrouwd is geen familie, hoe graag je dat geld ook wilt hebben. Valerie, dit is allemaal ingegeven door pure hebzucht. En dat kind op die foto’s lijkt op alle kinderen uit die tijd, niet alleen op jou.’

‘Nee!’ riep ze. Haar ogen schitterden. ‘Ik ben dat wel! Ik weet het gewoon, wat je ook zegt. Winnie, dat kind ben ik, en ik wil weten waarom zij die foto’s had.’

‘Een dode vrouw kan je dat niet vertellen, hoe rijk ze ook was. Als er ook maar iets waar is van wat je zegt, en dat geloof ik niet, dan heeft ze haar geheim mee het graf in genomen. En ze was onze zus niet,’ liet ze er woedend op volgen. ‘Onze zus is drieënzeventig jaar geleden gestorven,’ herhaalde ze. ‘Laat haar met rust!’ Winnie stond op en keek haar zus kwaad aan. ‘Ik heb wel betere dingen te doen dan naar deze onzin te luisteren. Volgens mij heb je je verstand verloren. Als ik jou was, zou ik me daar zorgen over maken.’

Haar woorden kwamen hard aan, en Valerie ging een paar minuten later weg, na een kort en bondig afscheid.

Winnies handen trilden toen ze zich kleedde voor haar bridgemiddag.

Toen Valerie terug was in haar appartement ging ze zitten. Ze moest huilen. Ze bekeek opnieuw de foto’s van het kleine meisje. Winnie mocht het dan wel in alle toonaarden ontkennen, Valerie wist dat ze gelijk had: zij was het kleine meisje. En toen herinnerde ze zich iets wat ze een jaar daarvoor had gekregen en al bijna weer was vergeten. Ze zocht tussen haar papieren, maar kon het niet vinden. Daarna haalde ze de dossierkast waarin ze al haar correspondentie bewaarde helemaal overhoop, maar nog steeds niets. Ze wist dat ze het had bewaard, uit sentimentele overwegingen, maar ze had geen flauw idee waar ze het had gelaten. Blijkbaar op een weinig voor de hand liggende plek. Het was een kerstkaart van hun vroegere kindermeisje. Ze was bij de Pearsons komen werken toen Winnie twee was, dus twee jaar voor Valeries geboorte, en was gebleven tot Valeries tiende, een tijdsspanne van twaalf jaar. Fiona was een jong Iers meisje van achttien geweest toen ze bij hen was gekomen, en dat betekende dat ze nu vierennegentig was. Ze was getrouwd en naar New Hampshire verhuisd, waar ze inmiddels in een verzorgingshuis zat. Haar handschrift op de kaart was beverig, maar ze was nog bij haar volle verstand, ondanks haar hoge leeftijd. Valerie was al bijna twintig jaar niet bij haar geweest, sinds Phillips vijftiende niet, hoewel ze altijd contact hadden gehouden, en ze haar af en toe schreef. Ze was als kind dol op haar geweest en had het vreselijk gevonden toen ze wegging, en Fiona had haar sindsdien trouw ieder jaar een kerstkaart gestuurd. Valerie hoopte maar dat ze niet inmiddels was overleden, maar ze bedacht meteen dat Fiona’s kinderen haar dat dan wel hadden laten weten. Om twee uur ’s nachts vond ze de kaart eindelijk, samen met nog wat andere die ze in haar bureaulade had bewaard, de laatste plek waar ze had gezocht. Ze had de envelop met het adres van het verzorgingshuis erop ook nog. Het was in het zuiden van New Hampshire, waar Fiona meer dan zestig jaar had gewoond. Zes uur rijden vanaf New York.

Nadat Valerie de kaart had gevonden, kon ze de slaap niet vatten. Ze lag de hele nacht te woelen en belde het tehuis om acht uur ’s ochtends. Ze kreeg te horen dat Fiona McCarthy springlevend was, weliswaar aan bed gekluisterd vanwege haar artritis, maar ze was helder van geest en nog even ‘pittig’ als altijd, zoals de verzorgster lachend zei. ‘We hebben nog heel wat met haar te stellen.’

Een uur later was Valerie bij de parkeergarage waar haar auto stond. Ze maakte nauwelijks gebruik van haar auto, maar vond het een fijn idee om er eentje te hebben, voor het geval dat, hoewel ze het er af en toe over had om hem te verkopen. Om kwart over negen was ze onderweg; ze reed via Connecticut en Massachusetts naar New Hampshire. Er lag nog een beetje sneeuw, al was het maart, en de lente leek nog ver weg.

Het was al bijna drie uur toen ze aankwam in het stadje waar Fiona al die jaren had gewoond. Het verzorgingshuis maakte een vriendelijke indruk. Het was wit, zo te zien pas nog geschilderd, met een wit houten hek eromheen. Op de veranda die uitkeek op de voortuin stonden schommelstoelen waar de bewoners met mooi weer gebruik van konden maken. Nu was het daar nog te koud voor.

Beschroomd liep Valerie de veranda op. Ze vroeg zich af of Fiona zich haar nog zou herinneren, laat staan herkennen, en of ze haar iets over de foto’s zou kunnen vertellen. Valerie was inmiddels op leeftijd en leek in niets meer op de vrouw die Fiona twintig jaar geleden voor het laatst had gezien.

Ze sprak de verzorgster bij de receptie aan, die glimlachte en vroeg of ze haar naam in het register wilde noteren. Nadat Valerie dat had gedaan, vertelde de vrouw dat Fiona net een dutje had gedaan en dat dit een goed moment was om bij haar langs te gaan. Haar kinderen waren die ochtend geweest, maar ze was nu alleen en ze zou het vast leuk vinden om bezoek te krijgen.

Nadat Valerie haar had bedankt, liep ze naar Fiona’s kamer. Ze gluurde naar binnen en zag een verschrompelde oude vrouw met een gezicht vol rimpels liggen, in een bed met een vrolijke quilt erop. Haar haar was dun en wit geworden, maar de felblauwe ogen waarmee ze Valerie opnam, waren onveranderd.

‘Blijf je daar als een standbeeld staan of kom je nog binnen?’ vroeg ze met een grijns. Ze had Valerie meteen herkend.

‘Hallo, Fiona. Ik weet niet of je nog weet wie ik ben.’ Ze wilde het uitleggen, maar Fiona begon te lachen.

‘Natuurlijk weet ik wie je bent. Je bent geen spat veranderd, behalve dan dat je blonde haar wit wordt. Hoe gaat het met je zoon?’

Ze herinnerde zich Phillip nog – er mankeerde dus echt niets aan haar geheugen. Phillip was meteen gek op haar geweest toen hij haar had ontmoet; ze had hem verhalen over zijn moeder verteld, die hem aan het lachen hadden gemaakt. Valerie kreeg tranen in haar ogen bij de herinnering.

‘Volwassen geworden,’ antwoordde ze. ‘Hij is een leuke man geworden.’

‘Hij was een leuke jongen toen ik hem ontmoette.’ Ze wees naar een stoel.

Valerie ging zitten, en ze vroeg zich af waar ze moest beginnen, maar Fiona was haar voor.

‘Ik had je eerder verwacht. Ik wacht al jaren op dit moment,’ zei ze cryptisch. ‘Na je laatste bezoek dacht ik dat je wel snel terug zou komen, maar dat gebeurde niet. Waarom nu?’ Ze leek oprecht benieuwd naar wat Valerie te zeggen had en keek haar met een alerte blik aan.

‘Er zijn een paar rare dingen gebeurd. Misschien heeft het allemaal niets te betekenen, maar het laat me niet los. Er zijn wat foto’s opgedoken in een onbeheerde nalatenschap waar mijn zoon voor zijn werk mee te maken heeft. De vrouw van de nalatenschap had gek genoeg dezelfde achternaam als ik. Pearson. En haar voornaam was dezelfde als die van mijn gestorven zus, Marguerite. Waarschijnlijk zijn we helemaal geen familie, maar er zaten een paar foto’s bij van een kind...’ Haar stem stierf weg, terwijl Fiona haar oplettend aankeek. ‘Volgens Winnie heb ik mijn verstand verloren, en misschien heeft ze gelijk, maar ik hoopte dat jij het zou weten.’ Uit haar tas diepte ze de foto’s van Marguerite op, en daarna die van het kleine meisje zonder naam. ‘Ik heb de afgelopen dagen allerlei rare theorieën bedacht. Misschien is er geen relatie met die vrouw, maar van mijn zus zijn er helemaal geen foto’s. Mijn moeder heeft ze allemaal vernietigd. Winnie en ik weten niet hoe ze eruitzag.’

Ze gaf de foto’s aan Fiona, die ze door haar bifocale bril een voor een bekeek, af en toe knikkend.

Valerie wachtte met ingehouden adem af. Ze trilde over haar hele lichaam, alsof er elk moment iets vreselijks kon gebeuren. Of misschien iets moois, iets wat haar de kans zou geven om zich eindelijk te bevrijden van een familie die haar nooit had begrepen of gewenst. Haar hele leven had ze zich verplicht gevoeld hen met respect te behandelen, terwijl daar nooit iets tegenover had gestaan.

Nadat Fiona alle foto’s had gezien, keek ze Valerie ernstig aan. ‘Wat wil je weten?’

‘Ik weet dat het gek klinkt.’ Haar stem was niet meer dan een fluistering toen ze vervolgde: ‘Maar is die vrouw mijn zus Marguerite die op haar negentiende in Europa is gestorven?’

Fiona aarzelde geen seconde voordat ze antwoordde. Ze leek zeker van haar zaak. ‘Nee, ze is je zus niet.’

De moed zonk Valerie in de schoenen. Ze had zo gehoopt dat het wel zo was.

Fiona klopte met haar knoestige hand op die van Valerie. ‘De vrouw op die foto’s is niet je zus. Ze is je moeder,’ zei ze zacht, met een tedere blik in haar ogen. ‘Marguerite is je moeder, kindje. En ze is niet in Europa gestorven. Ze is er getrouwd.’

De schok was zo groot dat Valerie zich inderdaad weer een klein kind voelde. ‘Ben ik daar geboren?’ Het was allemaal zo verwarrend. Alles was een leugen geweest, precies zoals ze had gedacht en wat Winnie had ontkend. Maar het was nog ingewikkelder dan ze zich ooit had kunnen voorstellen.

‘Je was al geboren toen ze vertrok. Ze was achttien. Ik heb altijd gedacht dat ze je het ooit wel zouden vertellen, maar dat gebeurde niet. Ze was nog zo jong, en stapelverliefd op een jongen die Tommy Babcock heette, en toen gebeurde het ergste wat er kon gebeuren. Ze raakte zwanger. Ze wilden trouwen, maar dat mocht niet van haar ouders, en ook niet van de zijne trouwens. Ze waren net Romeo en Julia, die arme zielen. Jouw moeder...’ Fiona verbeterde zichzelf. ‘Haar moeder zei dat ze het haar nooit zou vergeven dat ze de familie te schande had gemaakt. Een paar dagen later stuurden ze haar naar een tehuis voor moeilijk opvoedbare meisjes in Maine. Dat was in 1941, vlak voor Thanksgiving. Ze was toen zeventien, net als Tommy, maar hij was al bijna achttien. Ik geloof niet dat iemand ooit heeft geweten wat er aan de hand was. In die tijd was het echt een grote schande als je ongehuwd zwanger was. Daarom stuurden ze haar snel weg, en ze zeiden tegen iedereen dat ze naar een etiquetteschool in Europa was, in Zwitserland geloof ik. Het was toen al oorlog in Europa, maar Zwitserland was neutraal gebied. Maar daar was ze helemaal niet, ze zat in Maine en schreef me brieven waarin ze vertelde dat ze doodongelukkig was. Winnie was toen pas vier en wist niet wat er speelde. Maar ze huilde wel toen Marguerite vertrok. Marguerite was zo’n vrolijke meid, iedereen hield van haar. Zonder haar leek het huis net een graftombe. En haar moeder was des duivels. Haar moeder was van plan het kind af te staan ter adoptie. Ze kon er niets tegen doen.’

Na een korte stilte ging ze verder met haar verhaal. ‘Ze zat ongeveer twee weken in Maine toen de Japanners Pearl Harbor bombardeerden. Er brak overal paniek uit. Vlak daarna moest Tommy zich melden bij het leger, in een kamp in New Jersey. Ik geloof dat hij vlak voor kerst naar Californië werd gestuurd. Ik weet niet of Marguerite hem ooit nog heeft gezien. Ik betwijfel het, maar zeker weten doe ik het niet. Misschien is hij nog naar Maine gegaan om afscheid te nemen, en als dat zo is, heeft hij haar waarschijnlijk beloofd dat hij terug zou komen. Ik geloof dat hij een maand in Californië zat toen hij omkwam bij een ongeluk tijdens een oefening. Eind januari schreef Marguerite me dat hij dood was. Je moeder had een sterke wil en ik denk dat ze haar ouders heeft gezegd dat ze zijn kind niet zou afstaan. En ineens hoorde ik dat je moeder, je grootmoeder, iedereen vertelde dat ze zwanger was en dat ze voor haar rust naar het platteland zouden gaan. Ze huurden een huis in Bangor, Maine. Ik ging regelmatig bij je moeder in het tehuis langs. Ze was kapot van Tommy’s dood. Je grootouders hadden ermee ingestemd om de baby niet ter adoptie af te staan en te doen alsof het hun kind was. Je werd geboren in juni, een grote, mooie baby. De bevalling was zwaar voor je moeder, ze was nog zo jong. We bleven die zomer in Maine en keerden in september terug naar New York. Je grootouders met “hun” nieuwe baby. Twee weken later stuurden ze Marguerite weg en lieten jou officieel tot hun kind verklaren. Ik heb nog nooit iemand zo vreselijk zien huilen als jouw moeder op de avond voor haar vertrek naar Europa. Ze maakte de overtocht op een Zweeds schip, de Gripsholm. Dat voer met burgers aan boord naar Lissabon, omdat Portugal niet in oorlog was. En het plan was dat je moeder vandaar door zou reizen naar Engeland. Ze stuurden haar naar Europa terwijl het daar oorlog was. Het schip had wel getorpedeerd kunnen worden, maar dat kon hun niets schelen.’

De tranen stroomden over Fiona’s wangen. ‘Ik heb haar nog uitgezwaaid. Ze had geen enkele inspraak, ze wilden dat ze vertrok. Ze heeft je de hele nacht voor haar vertrek in haar armen gehouden en ze zwoer dat ze op een dag zou terugkomen voor jou. En ’s ochtends vertrok ze. Ik beloofde haar foto’s van je te sturen wanneer ik maar kon, en dat heb ik ook gedaan zolang ik nog bij jullie werkte. Je ouders wilden niet dat ze ooit nog terug zou komen. Ze zeiden tegen me dat ze ervoor zouden zorgen dat ze in Europa bleef, al was het daar dan oorlog.’

Ze vervolgde: ‘Kort nadat ze in Engeland was aangekomen, leerde ze de graaf kennen. Ik kan het me niet precies herinneren, maar het zou kunnen dat ze hem op de boot al heeft ontmoet. Ze zei dat hij een aardige man was en dat hij heel goed voor haar was, maar ze bleef je missen en zei dat haar leven zonder jou niet compleet was. Hoewel het de bedoeling was dat ze in Engeland zou blijven, ging ze met hem mee naar Italië. Ze trouwden in Londen, zodat ze een Italiaans paspoort kreeg, en zo kon ze met hem mee. Ik weet dat ze op een gegeven moment heeft geprobeerd om jou terug te krijgen, je moet toen een jaar of zeven zijn geweest. Ze is toen twee weken met haar man hier geweest en heeft met advocaten gesproken over de mogelijkheid jou mee te nemen naar Italië. De oorlog was afgelopen. Ze is bij je grootouders geweest en heeft gezegd dat ze je niet zou opgeven. Ik weet niet hoe ze haar hebben weten te overtuigen, maar zij en haar man zijn zonder jou weer vertrokken. Ik heb haar daarna nooit meer gezien. Je grootmoeder was woedend, ze riep dat ze Marguerite aan de schandpaal zou nagelen door alles te vertellen. Ik geloof dat Marguerite en haar man nog wel juridische pogingen hebben gedaan om je terug te krijgen, maar dat hielp niet en uiteindelijk gaven ze het op. Het verzet van haar ouders was te groot. Je grootmoeder heeft nooit moederlijke gevoelens voor je gekoesterd en de zorg voor jou liet ze aan mij over, maar ze zaten vast in de leugen die ze hadden verzonnen, dat je hun kind was. Ze zouden je nooit aan je echte moeder teruggeven. Ze hadden haar gedwongen om jou af te staan. Marguerite heeft nooit andere kinderen gehad, dat wilde ze niet. Ze wilde alleen jou, maar zij hielden je bij haar weg. Dat was wreed, maar gelukkig had ze een lieve man die haar aanbad en voor haar zorgde. Hoewel ze nog jong was toen hij stierf, bleef ze daarna in Italië wonen. Hier had ze niets meer. Daar zorgden je grootouders wel voor.’ Fiona keek kwaad terwijl ze het zei.

‘Ze wilde haar ouders nooit meer zien, en zij haar ook niet. Een jaar na haar vertrek vertelden ze iedereen dat ze in Europa gestorven was aan de griep. Ze was toen negentien, en ze hingen een zwarte rouwkrans aan de deur. Omdat ik nog steeds met haar correspondeerde wist ik dat het een leugen was. Ik schreef haar wat ze hadden gedaan. Ze wilden voorkomen dat ze ooit nog terug zou komen. Ik hoorde je grootmoeder tegen je grootvader zeggen dat ze alle foto’s van haar had vernietigd. Het was gewoon onnatuurlijk. Fatsoenlijke mensen doen zoiets niet. Ze hebben jou van haar gestolen en haar doodverklaard. Ik heb ze nooit als jouw ouders kunnen zien, en zo gedroegen ze zich ook niet. Ze behandelden je als een vreemde die ze op hun stoep hadden gevonden. Ik heb altijd gehoopt dat ze je het op een dag zouden vertellen, over je moeder, over wat ze hadden gedaan, maar dat gebeurde niet. En verder wist niemand het, behalve de arts in het tehuis in Maine en hun advocaat. Er was een echt geboortebewijs waarop zij als je ouders stonden vermeld. Ik heb het een keer gezien. Maar het was allemaal één grote leugen, en ze hebben hun eigen dochter doodongelukkig gemaakt. Ik was heel blij dat ze de graaf had ontmoet en dat hij zoveel van haar hield, anders zou ze helemaal alleen op de wereld zijn geweest. Ze hield van je, Valerie, met heel haar hart, en ze zou je nooit uit vrije wil in de steek hebben gelaten. Maar ze leeft zeker niet meer, hè?’

Valerie schudde huilend haar hoofd. Nu wist ze het zeker. ‘Ze is zeven maanden geleden gestorven. Ze woonde al weer tweeëntwintig jaar in New York. Als ik het had geweten, had ik haar kunnen ontmoeten.’ Met een schok drong het tot haar door dat Fiona maar twee jaar ouder was dan haar moeder, en dat ze nog steeds leefde. Haar moeder had in tegenstelling tot Fiona een moeilijke laatste levensfase gehad, zonder liefdevolle kinderen die voor haar zorgden.

‘Ik weet zeker dat ze je zou hebben opgezocht als ze dat had gedurfd,’ merkte Fiona op.

Valerie vroeg zich inderdaad af waarom ze dat niet had gedaan. Misschien vond ze het te pijnlijk om te moeten uitleggen hoe het kon dat ze nog leefde.

‘Je was een volwassen vrouw, ze moet hebben gedacht dat het te laat was,’ voegde Fiona eraan toe.

Het zou Valerie niet hebben uitgemaakt op welke leeftijd ze haar moeder had leren kennen. Het was schokkend om te beseffen dat ze altijd gelijk had gehad, dat haar grootouders, die zich hadden voorgedaan als haar ouders, haar hadden gehaat en verfoeid, al was het maar omdat ze hen continu aan de schande van hun dochter had herinnerd. En ze hadden haar moeder haar hele leven bij haar weggehouden. Pas nu wist ze het, lang na hun dood. De enige moederliefde die Valerie ooit had gekend was die van Fiona geweest, tot haar tiende.

Ze wierp haar een dankbare blik toe. ‘Ik ben blij dat je me de waarheid hebt verteld,’ zei ze met hese stem.

‘Dat heb ik altijd al willen doen. Ik heb altijd gedacht dat je wel iets zou vermoeden of er op een of andere manier achter zou komen. Ik had nooit verwacht dat het zo lang zou duren.’

Valerie had er vierenzeventig jaar over gedaan om te ontdekken wie haar moeder was en ze voelde zich ineens helemaal de wees die ze haar hele leven was geweest, maar in elk geval wist ze nu dat haar moeder van haar had gehouden. Het was vreemd om te beseffen dat het puur toeval was dat ze achter de waarheid was gekomen. Als Phillip de inhoud van die onbeheerde kluis niet had moeten taxeren, zou ze het nooit te weten zijn gekomen. Ze was heel dankbaar dat ze het wel wist.

‘Trouwens, de ouders van Tommy heetten Muriel en Fred Babcock, mocht je naar ze op zoek willen gaan. Je schijnt tegenwoordig via internet heel makkelijk mensen te kunnen vinden. Mijn zoon wilde me een computer geven, maar daar ben ik te oud voor. Maar zij zijn ook familie van je.’

Dat was nog niet eens bij Valerie opgekomen, en ze wilde er eerst over nadenken. Ze had zoveel te verwerken, er viel zoveel te begrijpen. Ze had net een moeder gekregen die van haar had gehouden, en ze was haar meteen weer kwijtgeraakt, allemaal op een en dezelfde dag.

Fiona was moe na het verhaal dat ze Valerie had verteld. ‘Ik kan nu wel een dutje gebruiken,’ zei ze, terwijl ze haar ogen sloot.

Valerie boog zich over haar heen en kuste haar zacht op haar wang.

Fiona knipperde even met haar ogen, en ze glimlachte.

‘Dank je wel, Fionie, ik hou van je,’ zei Valerie, precies zoals ze gedaan had toen ze een kind was.

‘Ik ook van jou.’ Fiona gaf nog een keer een klopje op haar hand. ‘En vergeet niet dat ze van je hield en dat ze nu een engel is die over je waakt.’

Met die mooie gedachte liep Valerie op haar tenen de kamer uit, terwijl Fiona in slaap viel. Het was de emotioneelste dag van haar leven geweest.

In de auto onderweg naar New York dacht ze aan alles wat Fiona haar had verteld. Bij een tankstation stopte ze voor een kop koffie. Ze zat voor zich uit te staren en dacht aan haar moeder en aan alles wat haar was overkomen, en aan de vreselijke ouders die ze had gehad. Ze hadden er alles aan gedaan om het leven van hun oudste kind te verpesten, als straf voor een jeugdige misstap en een onwettig kind. Die gedachte maakte Valerie woedend, maar toen die woede was weggeëbd, voelde ze zich ongelooflijk triest en raakte ze vervuld van medelijden met de moeder die ze nooit had gekend, de moeder die naar haar had willen terugkeren, maar dat nooit had gedaan.

Om middernacht was ze terug in New York, maar ze had nog geen zin om te gaan slapen. Ze had geen idee wat ze moest doen. Ze was er nog niet aan toe om het aan Phillip te vertellen, hoewel ze dat natuurlijk wel van plan was, maar eerst moest ze er zelf mee in het reine komen, met alles wat het inhield. Ze was niet wie ze haar hele leven had gedacht te zijn. De enige aan wie ze het nu wilde vertellen was Winnie, om aan te tonen dat ze gelijk had gehad. Ze was toch niet gek. Ze was nog nooit zo helder geweest. Toen ze in bed stapte, zette ze een foto van Marguerite op haar nachtkastje. Eindelijk had ze de moeder gevonden die ze nooit had gehad.

‘Welterusten, mama,’ zei ze zacht. Toen viel ze in een diepe slaap.

10

Toen Valerie de volgende ochtend wakker werd, wist ze één ding: ze moest niets overhaasten. De dag ervoor was er een bom op haar leven gevallen, en ze wilde de schade zo veel mogelijk beperken. Ze zou het rustig aanpakken en zorgvuldig nadenken over iedere stap die ze zette. Fiona had haar een prachtig geschenk gegeven: de waarheid over haarzelf. Het verklaarde zoveel, het verklaarde waarom ze zich altijd een vreemde in het gezin had gevoeld. Ze was het kleinkind van haar ouders geweest, niet hun kind. Dat maakte een wereld van verschil. En de enige aan wie ze het nu al wilde vertellen was haar zus Winnie. De rest kon wachten, zelfs haar zoon. Ze wilde het verhaal nog niet met hem delen. Ze moest het eerst zelf begrijpen.

Ze belde Winnie en zei dat ze zo zou langskomen. Ze vroeg het deze keer niet en het maakte haar niet uit of het gelegen kwam of niet. Wat ze wilde zeggen had vierenzeventig jaar op zich laten wachten, en nu kon ze het geen seconde langer meer uithouden.

Winnie was al in vol ornaat. Ze droeg een donkerblauw Chanel-pakje, en ze had de dag ervoor haar haar laten doen. Ze was op-en-top de rijke, aristocratische dame van Park Avenue, vond Valerie toen ze binnenkwam. Valerie had een spijkerbroek en flatjes aan en ze droeg haar sneeuwwitte haar in een vlecht op haar rug. Haar ogen straalden en ze zag er uitgerust uit. Ze had zich in geen jaren zo goed gevoeld, eindelijk bevrijd van de lasten en teleurstellingen uit het verleden.

‘Ik heb niet lang nodig,’ zei Valerie kalm terwijl ze ging zitten.

Winnie keek meteen bezorgd. Ze had het gevoel dat het haar niet zou bevallen wat Valerie ging zeggen, wat het dan ook mocht zijn. Haar zus was veel te kalm, en tegelijkertijd bijna euforisch. ‘Is er iets gebeurd?’

‘Ja,’ antwoordde Valerie. ‘Ik ben gisteren bij Fiona op bezoek geweest, ons oude kindermeisje.’

‘Leeft die nog?’ vroeg Winnie verbaasd. Ze had geen contact met haar gehouden. Valerie wel, en Fiona had haar elk jaar nog een kerstkaart gestuurd.

‘Ja.’

‘Dan moet ze toch wel honderd zijn,’ zei Winnie ongeïnteresseerd.

‘Vierennegentig en nog bij haar volle verstand. Ik ben gisteren naar New Hampshire gereden. Ik hoopte dat zij antwoorden had op mijn vragen, dat ze dingen wist die wij niet weten. We waren nog te jong toen Marguerite wegging. En ze wist inderdaad dingen. Hoewel ik niet de antwoorden kreeg die ik had verwacht. Ik liet haar een foto zien en verwachtte dat ze zou zeggen dat Marguerite Pearson di San Pignelli onze zus was. Daar was ik van overtuigd, maar ik had het mis.’

Er verscheen meteen een triomfantelijke blik in Winnies ogen toen Valerie haar vergissing toegaf. ‘Dat zei ik toch. Je wilde alleen maar kwaadspreken over vader en moeder.’

‘Nee, ik wilde de waarheid weten,’ zei Valerie rustig. ‘Wat die dan ook zou zijn. En ik weet die nu. De vrouw die die onbeheerde kluis vol sieraden heeft nagelaten en getrouwd was met een Italiaanse graaf, was inderdaad jouw zus, maar niet die van mij. Ze was mijn moeder.’ Er welden tranen op in haar ogen. ‘Ze was op haar zeventiende zwanger geraakt, van een jongen van wie ze hield. Ze wilden trouwen, maar dat mocht niet van hun ouders. Ze zijn meteen uit elkaar gehaald. Jouw ouders, mijn grootouders, hebben haar naar een tehuis voor moeilijk opvoedbare meisjes in Maine gestuurd en haar gezegd dat ze het kind moest afstaan. Ze had er niets over te zeggen, want in die tijd was het een schande om een ongehuwde moeder te zijn.’

Winnie keek haar met grote ogen aan, geschokt door wat Valerie vertelde, maar ze zei geen woord, waardoor Valerie zich afvroeg of ze het soms al had vermoed. Dat leek haar echter onwaarschijnlijk.

‘Dat was in november 1941,’ ging ze verder. ‘Twee weken later werd Pearl Harbor gebombardeerd door Japan en de jongen die mijn vader was ging het leger in. Hij werd naar een trainingskamp in Californië gestuurd, waar hij een paar weken later verongelukte. Blijkbaar wilde mijn moeder haar kind daarna niet meer afstaan. Dus toen zijn jouw vader en moeder, niet de mijne,’ zei ze met nadruk, ‘tijdelijk naar Maine verhuisd. Ze deden alsof jouw moeder zwanger was en keerden in september terug naar New York, en ze beweerden dat ik hun kind was. Ze dwongen Marguerite om mij aan hen af te staan. Een paar dagen later zetten ze haar op een schip naar Europa, terwijl daar een oorlog woedde, ze werd verbannen uit hun huis en ze zetten haar leven op het spel door haar met dat schip naar Lissabon te sturen. Van daaruit is ze doorgereisd naar Engeland. Het komt erop neer dat ze haar hebben gedwongen om mij aan hen te geven, terwijl ze me niet wilden en niet van me hielden. Een jaar na haar vertrek vertelden ze aan iedereen dat Marguerite dood was, waardoor ze mij mijn moeder ontnamen en haar haar kind. Om een schandaal te voorkomen deden ze alsof ik hun kind was, wat haar hart brak, en als klap op de vuurpijl verklaarden ze haar ook nog eens dood. Blijkbaar is ze vlak na aankomst in Londen getrouwd, met een man die zielsveel van haar hield, godzijdank. Fiona zei dat ze nog heeft geprobeerd me terug te krijgen, maar ze hebben zich daar met hand en tand tegen verzet, ze dreigden met een schandaal en uiteindelijk heeft ze het opgegeven. Ze heeft nooit andere kinderen gekregen en ik heb nooit een moeder gehad die van me hield. En zij zijn daar schuldig aan. Jij mag dan vinden dat het goede mensen waren, maar ik vind dat niet. En alles wijst erop dat mijn moeder, jouw zus, een eenzaam leven heeft geleid nadat ze op haar eenenveertigste weduwe was geworden, terwijl ik toen nog vijftig jaar van haar had kunnen houden als ik had geweten dat ze nog leefde. Jouw ouders, mijn grootouders, hebben jou een zus ontnomen, mij een moeder en haar haar enige kind.’

Ze zweeg even. Toen vervolgde ze: ‘Ik heb het nog niet verwerkt en ik weet ook niet wat ik ga doen. Er is niks wat ik kan doen. Je kunt het verleden niet ongedaan maken. Maar ik wilde het jou als eerste vertellen. Ik ben niet seniel, ik heb mijn verstand niet verloren, zoals je opperde. Ik had gelijk, nog meer dan ik zelf dacht. Ik dacht dat Marguerite di San Pignelli onze zus was. Ik heb geen moment gedacht dat ze mijn moeder kon zijn. En wat er verder ook gebeurt, ik vond dat je het moest weten. We zijn allebei onschuldige slachtoffers, ze hebben ons hun hele leven voorgelogen.’

Ze stopte met praten en keek naar Winnie. Zo te zien geloofde haar zus haar, want ze zei geen woord en de tranen stroomden over haar wangen.

Hoewel het Winnie bijna onmogelijk leek, was alles wat Valerie haar vertelde zo duidelijk en logisch dat het haast wel waar moest zijn, al vond ze het dan nog zo vreselijk. Onder het luisteren waren al haar illusies over haar familie in duigen gevallen. Precies zoals Valerie zei. Winnie was geschokt, ze voelde haar veilige, keurige wereldje om zich heen ineenstorten. Ze kon zich nauwelijks voorstellen hoe het voor Valerie moest zijn om haar moeder nooit gekend te hebben.

‘Maar volgens mij hielden ze wel van je,’ zei ze met een hese en bevende stem, terwijl Valerie haar uitdrukkingsloos aankeek. ‘Ze dachten waarschijnlijk dat het beter was zo.’

Zelfs nu nog bleef ze loyaal aan haar ouders, dacht Valerie. ‘Ze hebben mijn moeders leven, het leven van jouw zus, verpest. En ze hebben mijn jeugd tot een hel gemaakt. Fiona was de enige liefhebbende volwassene in mijn leven, en God mag weten hoe mijn moeder zich moet hebben gevoeld, bestolen van haar enige kind. Die gedachte is onverdraaglijk. En ze is eenzaam gestorven, terwijl jij en ik gewoon verdergingen met ons leven.’

Het was een verschrikkelijke gedachte en Winnie bleef stilletjes huilen, terwijl de twee vrouwen elkaar aanstaarden tot Valerie eindelijk opstond. ‘Sorry dat ik zo hardvochtig klink, maar ik vond dat je het moest weten.’

Winnie knikte, maar maakte geen aanstalten om naar haar toe te lopen. Ze wist niet goed of Valerie het haar ook kwalijk nam of niet en ze zag er bang uit.

Valerie gaf haar een kus. Bij de voordeur draaide ze zich met een schamper lachje om. ‘Trouwens,’ zei ze met een ironische blik op haar zus, ‘je bent mijn zus niet meer, je bent mijn tante.’ Ze lachte en sloot de deur zacht achter zich. En daarna ging ze terug naar haar eigen appartement in SoHo en probeerde te bedenken wat ze nu moest doen. In de afgelopen vierentwintig uur was haar hele leven op zijn kop gezet. De kaart van haar wereld zou nooit meer dezelfde zijn.

11

Jane had de hele week nagedacht over wel of niet weggaan. Haar relatie met John was er de afgelopen maanden niet beter op geworden en was naar haar mening ook niet meer te redden. John was dit weekend weer in de Hamptons, en wanneer hij die avond thuiskwam zou ze hem vertellen dat ze vertrok. Ze was de hele dag bezig geweest met inpakken en op maandag zou er een verhuiswagen komen om haar spullen naar een opslag te brengen. Zelf zou ze een paar weken bij Alex logeren tot ze iets had gevonden. Ze had het nog niet aan haar ouders verteld – ze vond het gênant om te zeggen dat ze het uitmaakte met John.

Ze was net klaar met het inpakken van haar boeken, papieren, sportspullen en andere persoonlijke dingetjes en stond op het punt om met haar kleren te beginnen toen John thuiskwam.

Het was het hele weekend mooi weer geweest en hij had zelfs even liggen zonnen op het strand, al was het dan koud. Hij zag er ontspannen uit. Ze vond het nog steeds schokkend dat hij haar ieder weekend aan haar lot had overgelaten, terwijl hij bij zijn vrienden was. Ze mochten het dan wel studeren noemen, ze hadden ook lol en hadden de avond ervoor zelfs gebarbecued. Dat had als een stomp in haar maag gevoeld. Maar ze had daardoor ook begrepen dat het geen zin had om zich nog langer tegen het onvermijdelijke te verzetten. Het was voorbij. Ze kon haar ogen er niet meer voor sluiten.

Hij keek verschrikt naar alle dozen in de gang. ‘Wat is hier aan de hand?’

‘Dat zijn mijn spullen. Ik ga weg,’ zei ze alleen maar, zonder hem aan te kijken.

‘Zomaar? Zonder het er met mij over te hebben?’ Hij leek niet bedroefd of van streek, alleen maar geïrriteerd.

‘Je hebt het er ook niet met mij over gehad toen je besloot dat huis in de Hamptons te huren met je vrienden. Je hebt me zelfs niet één keer gevraagd om mee te gaan,’ zei ze met een gekrenkte blik in haar ogen.

‘We zijn het hele weekend aan het studeren. Niemand van de jongens neemt zijn partner mee.’

‘Het zijn niet alleen jongens,’ zei ze koeltjes om haar verdriet te verbergen. ‘Cara en Michele zijn er ook altijd bij.’ Ze was enorm teleurgesteld in hem en had spijt van de drie jaar die ze in hun relatie had geïnvesteerd.

‘Ze horen bij onze studiegroep.’ Hij kwam voor haar staan en sloeg zijn armen om haar heen. ‘Wat is daar nou zo erg aan?’

‘Ik zie je nooit. We doen niets meer samen. Onze relatie is een ramp. Het is voorbij. Al maanden.’ De tranen prikten achter haar ogen, maar ze weigerde te gaan huilen. Ze wilde beslist niet zielig overkomen.

‘Kun je het niet nog even volhouden? Tot juni?’ Hij liep naar de koelkast, pakte een biertje en keek haar aan.

‘En wat dan? Het werkt gewoon niet meer. Vroeger hadden we het fijn samen. We deden dingen samen.’ Ze had het gevoel dat ze het echte probleem ontweken. ‘Heb je iets met Cara?’ vroeg ze weer. Goed, het werd afgezaagd, maar ze moest het weten. Zijn studie was geen adequate smoes meer voor het stukgaan van hun relatie in het afgelopen halfjaar. Er was niets meer van over.

‘Jezus, krijgen we dat weer. Heb jij soms een ander? Is dat het? Is dit projectie?’

Hij was er altijd erg goed in om de aandacht van zichzelf af te leiden en geen antwoord op haar vragen te geven. Hij was niet eens van streek, dacht ze boos, terwijl ze naar hem keek.

‘Geef nou maar antwoord op mijn vraag,’ zei ze geërgerd.

‘Sorry, mevrouw de advocaat. Je gaat toch weg, dus wat kan jou het schelen?’

Hij gedroeg zich weer als een klootzak en speelde gewoon zijn geliefde kat-en-muisspelletje met haar.

‘Geef jij nog om deze relatie?’ vroeg ze hem op de man af.

‘Tuurlijk. Maar ik kan hier niet de hele dag en de hele nacht bij jou zitten als ik ooit wil afstuderen.’

‘Maar je hoeft ook niet elk weekend in de Hamptons te studeren. Of anders zou ik misschien af en toe met je mee kunnen gaan.’ Het was wel duidelijk dat hij dat niet wilde, en ze dacht ook te weten waarom. Terwijl ze met elkaar aan het praten waren, kwamen er continu berichtjes op zijn telefoon binnen en ze kon wel raden van wie die waren. Toen hij een slok bier nam, griste ze zijn toestel van tafel, en haar hart bleef bijna stilstaan toen ze het bericht las. ‘Is de trut thuis? Kan ik komen?’ En het was ondertekend met de letter C.

Ze had haar antwoord.

Geschokt trok hij de telefoon uit haar hand.

‘Waar ging dat over?’ vroeg ze op ijzige toon.

‘Dat gaat je niks aan.’ Hij stormde de slaapkamer in en sloeg de deur met een klap dicht.

Toen hij een paar minuten later de slaapkamer weer uit kwam, was ze bezig met het inpakken van de kleren uit de gangkast. Hoewel ze zat te trillen, merkte hij niks.

‘Luister, we zijn nu allebei gespannen. Soms heb je van die periodes. Dat met haar stelt niks voor. Maar wij zijn al drie jaar samen.’

‘Dat lijk je dan te hebben vergeten. Ik ga weg. Dit is voor geen van ons beiden goed. Het gaat al maanden niet goed.’ Ze draaide zich naar hem om. ‘Ik dacht dat we altijd eerlijk tegen elkaar zouden zijn. En dat we niet vreemd zouden gaan. Blijkbaar had ik het mis.’

‘En met wie doe jij het dan? Met die vent van Christie’s soms? Die lijk je wel heel erg leuk te vinden.’

‘Ja, dat vind ik ook. Maar ik heb niks met hem. Ik heb hem verteld dat ik een vriend heb. En ik “doe” niks met mensen. Ik woon samen met jou en ik dacht dat we van elkaar hielden, wat dat voor jou dan ook inhoudt.’

‘Ik ga terug naar L.A.,’ zei hij met een schaapachtige blik. ‘Cara ook. Ik weet dat je hier wilt blijven om bij een chic advocatenbureau te kunnen gaan werken.’

Eindelijk was hij eerlijk tegen haar. Veel te laat.

‘Dus bedrieg je me en begin je alvast iets met iemand anders? Is dat jouw manier om me te vertellen dat je weg wilt uit New York?’

‘Ik heb gewoon een te gekke kans aangeboden gekregen. We willen een start-up beginnen en haar vader wil daarin investeren. Dat kan ik niet laten lopen.’

‘Fijn voor je. Maar het zou aardiger zijn geweest als je het eerst met mij had uitgemaakt. Waarom heb je me aan het lijntje gehouden? Vanwaar die moeite? Spoor je wel?’ Het was bijzonder laag wat hij had gedaan. Terwijl zij thuis op hem zat te wachten, was hij met Cara naar bed geweest en had haar vader hun geld voor hun nieuwe bedrijf gegeven.

‘We willen niet dezelfde dingen,’ zei hij zwak.

‘Ik dacht altijd van wel. Mijn fout. Je had het me meteen moeten zeggen toen je daarachter kwam. En Cara wil wel dezelfde dingen?’

‘We komen allebei uit L.A. Het was haar idee om terug te gaan.’

‘Fantastisch.’ Met brandende ogen ging ze verder met inpakken. Ze wilde hem niet aankijken.

‘Jij komt uit Michigan. Dat is anders.’

Hij vond zichzelf cool, maar hij was gewoon een klootzak. Hij was totaal veranderd, of misschien toonde hij nu eindelijk zijn ware aard. Ach, het maakte niet uit welke van de twee het was. ‘Ja, wij uit Michigan zijn domme, saaie mensen, die ook nog eens eerlijk zijn. Dat moet lastig voor je zijn geweest.’

‘Je bent te braaf voor me,’ zei hij eerlijk. ‘Cara is wild. En dat past nu beter bij mij.’

Hij klonk nog trots ook, en hij ontkende niet langer dat hij met Cara naar bed was geweest, hij pochte er zelfs over.

‘Wie je ook bent of denkt te zijn, laat me alsjeblieft in alle rust inpakken. Ik ga vanavond wel ergens anders slapen, je kunt haar vertellen dat “de trut” weg is.’

‘Schatje, niet doen. Laten we het na drie jaar niet op deze manier uitmaken.’

‘Dat is al gebeurd,’ zei ze kalm. Ze liep de slaapkamer in, pakte haar koffers en stopte de rest van haar spullen erin. Ze wilde alleen nog maar weg. Het was belachelijk om te blijven en te moeten aanhoren dat ze te braaf voor hem was. Hij hield haar gewoon voor de gek. Het voelde alsof hij haar hart eruit had gerukt. En blijkbaar bedroog hij haar al maanden. Hij lachte haar gewoon uit. Wat was ze dom geweest. Wanneer ze hem nu hoorde praten, kon ze zich nauwelijks meer herinneren wat ze ooit leuk aan hem had gevonden.

Hij zat op de bank bier te drinken en tv te kijken terwijl ze de rest van haar spullen pakte. Een halfuur later stonden er in de gang vier koffers vol kleren; de rest zat in de dozen die ze die middag had ingepakt en die in de opslag zouden gaan tot ze een eigen plek had gevonden. Wat ze allemaal voor de keuken had aangeschaft, mocht hij van haar houden. Het kon haar niks meer schelen. Dan kon Cara het gebruiken, als ze al voor hem kookte. Ze had het idee dat Cara’s talenten vooral tot uitdrukking kwamen in de slaapkamer.

Ze trok haar jas aan en tilde een van de koffers op. Het appartement zag er nu al kaal uit. Ze zag dat hij halfdronken was.

Hij keek haar verbaasd aan. ‘Dat was het? Ga je echt weg?’

‘Ja.’

‘Maar we kunnen er toch over praten? Dat wil je toch altijd?’

‘Praat jij het maar fijn uit met Cara. Ik heb genoeg gehoord.’ Bovendien had het geen zin om erover te praten als hij toch met Cara terugging naar Los Angeles. Ze deed de deur open en zette haar koffers in de hal. Toen hij opstond om haar te helpen, stak ze haar hand op. ‘Ik kan het zelf wel.’

‘O ja, want jij kunt alles zo goed, zo perfect. Niet iedereen is zo slim als jij, met je perfecte cijferlijst. Alles wordt jou in de schoot geworpen. Sommige mensen moeten hard buffelen om iets te bereiken. Maar jij nooit.’

Het drong ineens tot haar door dat hij jaloers op haar was en misschien altijd al was geweest. Ze zag geen liefde in zijn ogen toen hij haar aankeek, al maanden niet. Ze begreep het nu pas. Cara was voor hem onderdeel van het harde buffelen. Zij zou hem helpen een bedrijf op te zetten en haar vader zou dat betalen. Jane had hem op dat vlak niets te bieden. Dus was het voorbij.

‘Veel geluk in L.A.’ Hoewel de koffers bijna te zwaar voor haar waren, wilde ze zijn hulp niet. Ze werd al misselijk als ze naar hem keek. Het lukte haar om de vier koffers naar de hal te slepen en van daaruit de lift in. Ze liep nog even naar binnen. ‘Morgen komt er iemand mijn dozen ophalen. Daarna zal ik je de sleutels sturen. Je kunt haar vertellen dat de kust veilig is.’

‘Dit gaat niet over haar,’ zei hij, lichtelijk gedesoriënteerd door het bier.

Ze vroeg zich af of hij soms de hele dag al had gedronken. ‘Nee, het gaat niet over haar,’ beaamde ze. ‘Het gaat over ons. Over jou en mij. Ik had al maanden geleden moeten weggaan. Of misschien hadden we nooit iets moeten beginnen.’ Ze was er nog steeds van overtuigd dat hij was veranderd, maar dat deed er niet meer toe. ‘Dag,’ zei ze zacht, terwijl ze hem een laatste blik toewierp.

‘Ik hou van je, schatje.’

Hij probeerde haar te omhelzen, maar ze duwde hem weg. Hij kende de betekenis van het woord niet eens.

‘Misschien moeten we het gewoon nog eens proberen,’ vervolgde hij.

Wat haar betrof was het daar veel te laat voor en ze wist ook bijna zeker dat Cara die nacht in hun bed zou liggen. Dat had ze altijd al gewild, en hij blijkbaar ook. Ze waren gelijkgestemde zielen. Mensen die andere mensen gebruikten, die elkaar nu gebruikten en haar hadden voorgelogen.

Zonder nog iets te zeggen liep ze het appartement uit, sloot de deur achter zich, stapte in de lift en ging naar beneden. Ze sleepte haar koffers door de hal naar het trottoir, waar ze een taxi aanhield. De chauffeur legde de koffers in de kofferbak en op de voorbank. Ze gaf hem het adres van Alex. Ze had haar al verteld dat ze zou komen.

Terwijl de taxi over West Side Highway snelde, kreeg ze een berichtje van John. Hij was blijkbaar zo dronken dat hij het naar de verkeerde persoon had gestuurd, want ze wist zeker dat het voor Cara was bedoeld. Er stond: ‘Ze is weg. Kom hiernaartoe. J.’ Het was gewoon zielig en ze overwoog even om hem een berichtje terug te sturen: ‘Fuck you.’ Maar ze deed het niet. Ze wiste zijn berichtje en staarde uit het autoraampje. Ze voelde zich leeg en gevoelloos, stom en gebruikt. Drie jaar van haar leven waren net in rook opgegaan.

Die avond aten Phillip en Valerie in een Thais restaurant dat ze leuk vond.

Hij vond haar eigenaardig stil. ‘Is er iets?’ vroeg hij bezorgd.

‘Nee, natuurlijk niet. Niks aan de hand.’ Ze glimlachte, maar haar blik had iets melancholisch, wat niets voor haar was.

‘Je bent zo stil,’ zei hij. Haar woorden hadden hem niet gerustgesteld.

‘Ik ben gewoon moe. Ik ben gisteren op en neer gereden naar New Hampshire.’

‘O? Waarom?’ Hij snapte er niets van.

‘Ik ben bij mijn oude kindermeisje op bezoek geweest, Fiona McCarthy. Herinner je je haar nog? Je hebt haar een keer gezien toen je ongeveer vijftien was.’

‘Ja, dat herinner ik me nog. Ze was grappig. Leeft ze dan nog?’

‘O ja, ze is nu vierennegentig. Maar ik vond dat ik maar weer eens bij haar langs moest gaan, voordat het te laat was.’

‘Waarom heb je daar geen hotel genomen?’

‘Ik wilde naar huis.’

‘Je bent knettergek, mam. Ik wist niet eens dat je weg was.’

‘Ach, ik heb het overleefd.’ Ze glimlachte naar hem en leek weer de oude.

‘Heb je die foto’s trouwens nog bekeken die ik je heb gestuurd?’ vroeg hij.

‘Ja,’ zei ze zacht.

‘Herkende je iemand? Waren er familietrekjes?’ Hij zei het om te plagen, maar ze reageerde er niet op. Ze was beslist ernstiger dan anders.

‘Niet echt.’ Ze veranderde van onderwerp. ‘Ze was heel mooi. Ik ben zo benieuwd naar de sieraden. Maar die zie ik wel als ze worden tentoongesteld voor de veiling.’

‘Je kunt altijd langskomen om ze te bekijken. Ze liggen bij ons in de kluis. We zijn ze nu aan het taxeren. Ik denk dat ze veel zullen opbrengen.’

Ze knikte alleen maar.

Daarna hadden ze het over zijn komende trip naar Parijs, voor een grote veiling van Christie’s. Hij zei dat hij van plan was om naar Cartier en Van Cleef & Arpels te gaan om te proberen meer over de sieraden te weten te komen, waar ze waren gekocht en voor welke gelegenheden. De archiefafdeling van Cartier had pas na drie dagen op zijn verzoek gereageerd. Ze zouden de dossiers over de sieraden opzoeken en binnen twee weken weer contact met hem opnemen, beloofden ze, en hij was te allen tijde welkom bij het archief. Ze waren heel vriendelijk en verzekerden hem dat ze hun uiterste best zouden doen om de werktekeningen terug te vinden van de stukken waarin hij was geïnteresseerd. En Van Cleef & Arpels had hetzelfde gezegd.

‘Als we de tekeningen in de catalogus kunnen plaatsen, zal dat wat kleur geven aan de tentoonstelling,’ legde hij uit.

‘Hoelang blijf je weg?’ vroeg ze rustig.

‘Een week. Ik moet ook naar Londen en misschien nog naar Rome.’ Hij wilde kijken of Bulgari nog informatie had over de sieraden van Mrs. Di San Pignelli. Hij wilde zijn werk zo grondig mogelijk doen. Al waren sieraden dan niet zijn grote liefde, hij deed zijn best voor de veilingen, vooral voor deze, waar hij een persoonlijke belangstelling voor had ontwikkeld. En zijn moeder blijkbaar ook.

Na het eten wandelde hij met haar mee naar haar appartementencomplex.

Ze ging naar boven zonder dat ze Phillip had verteld wat ze van Fiona had gehoord. Ze moest het nog steeds eerst zelf verwerken, ze was er nog niet aan toe om erover te praten. Ze had geen flauw idee wat er zou gebeuren als ze het hem vertelde, of het van invloed zou zijn op de veiling. Ze wilde de boel niet overhoopgooien, hoewel ze uiteindelijk toch zou moeten uitzoeken of ze Marguerites erfgenaam was.

Phillip nam een taxi terug naar Chelsea. Toen hij thuis was dacht hij aan Jane. Hij wilde haar nog steeds graag terugzien, maar wist niet wanneer. Omdat hij wist dat ze een vriend had, wilde hij zich niet opdringen.

Hij kon natuurlijk niet weten dat Jane op datzelfde moment bij haar vriendin Alex was en haar vertelde wat er tussen haar en John was gebeurd. Het liefst wilde ze het helemaal vergeten, want ze vond alles eraan even vernederend en kwalijk. Tot haar verbazing was ze niet verdrietig, alleen maar boos en opgelucht. Misschien dat ze zich later nog eenzaam en teleurgesteld zou voelen, maar nu nog niet.

‘Dan kun je nu mooi gaan daten met die man van Christie’s,’ zei Alex, nadat ze hun tanden hadden gepoetst en in bed waren gestapt. Janes koffers stonden nog onuitgepakt in de gang.

‘Nog niet,’ zei Jane bedachtzaam. ‘Ik heb tijd nodig om dit op een rijtje te zetten, om het te verwerken.’

‘Ik zou maar niet te lang wachten,’ waarschuwde Alex haar. ‘Dat soort leuke mannen is zo weg. Ze liggen veel te goed in de markt.’

Jane lachte. ‘Ik red me wel zonder man,’ zei ze, net zozeer tegen zichzelf als tegen haar vriendin. Ze kon nu doen en laten wat ze wilde. Het mooiste van alles was dat ze vrij was. En ze wist dat ze er goed aan had gedaan om bij John weg te gaan. Het was haar beste beslissing sinds tijden, en eigenlijk had ze die al veel eerder moeten nemen.

12

Toen Jane die maandagochtend op haar werk kwam, viel het haar op dat Harriet er moe uitzag. Ze had wallen onder haar ogen. Zo te zien had ze een zwaar weekend achter de rug, en later die ochtend informeerde Jane voorzichtig naar haar moeder. Harriet leek ontroerd. Hoewel ze Jane in het begin had verfoeid omdat ze ervan uit was gegaan dat ze een verwend rijkeluiskind was, had ze in de loop der tijd ontdekt dat ze heel aardig was en ook een harde werker. Ze was steeds meer op haar gesteld geraakt. Ze wist dat Jane erg haar best deed en besefte dat ze haar zou missen wanneer ze wegging. Jane straalde een frisheid en energie uit waaraan het de vaste medewerkers ontbrak.

Met een somber lachje zei ze: ‘Mijn moeder had een terugval, haar MS lijkt snel te verergeren. Ik weet niet of ze wel thuis zal kunnen blijven wonen, maar ze zal het vreselijk vinden om naar een verpleeghuis te moeten.’ Nog erger was dat ze inmiddels begreep dat ze er zelf aan gewend was geraakt om haar moeder in huis te hebben en voor iemand te moeten zorgen. Ze hadden altijd een nauwe band gehad en het vooruitzicht de komende jaren thuis te komen in een leeg appartement en haar moeder in het verpleeghuis te moeten opzoeken was behoorlijk deprimerend.

Jane, die het verdriet op haar gezicht zag, zei gemeend: ‘Ik vind het heel erg voor je.’ Haar eigen emotionele problemen leken erbij in het niet te vallen, en ze vond het stom van zichzelf dat ze teleurgesteld was geweest in John. Een verbroken relatie stelde niets voor vergeleken bij een moeder van wie je hield en die langzaam achteruitging.

‘Jij lijkt ook anders dan anders,’ zei Harriet. Het was haar opgevallen dat Jane er minder keurig uitzag dan gewoonlijk.

Omdat Jane nog niet had uitgepakt, was ze in spijkerbroek naar het werk gekomen, iets wat zelden voorkwam. ‘Ik heb het dit weekend uitgemaakt met mijn vriend,’ bekende Jane. Het gaf haar een schaapachtig gevoel, alsof het op de een of andere manier haar schuld was dat ze niet eerder had ingezien dat hij een loser was die haar bedroog met Cara. Ze voelde zich zowel onnozel als gekwetst. En ze had hetzelfde gevoel gehad toen ze het gisteravond aan haar moeder had verteld, die meteen had gezegd dat ze dat toch eerder had moeten merken, om erop te laten volgen dat ze altijd al had gedacht dat die relatie op niets zou uitlopen. Janes moeder was de mening toegedaan dat elke relatie tot een huwelijk moest leiden, en ze zei dat je dit ervan kreeg als je als vrouw, zonder je echt te binden, ging samenwonen met een man, en je ook nog eens voornamelijk met je carrière bezighield. Dan kreeg je een man als John, die ook alleen maar geïnteresseerd was in carrière maken. Maar haar moeder kon roepen wat ze wilde, Jane voelde dat ze nog niet toe was aan trouwen, en ze zou zich er ook niet uit schaamte of haast toe laten dwingen. En Alex had gelijk. John was niet de juiste man voor haar. Het had drie jaar geduurd voordat hij haar zijn ware gezicht had laten zien, en dat was het dan.

‘Heb je er verdriet van?’ vroeg Harriet zacht, met een voor haar doen ongebruikelijk meelevende blik in haar ogen.

Ze schudde haar hoofd. ‘Niet echt. Teleurgesteld. En ik voel me een beetje stom. Mijn moeder mag naar mijn smaak dan veel te vaak zeggen: “Ik zei het toch”, maar deze keer had ze gelijk.’

‘Dan was hij niet de juiste man voor je.’

‘Nee,’ beaamde Jane, hoewel het haar zwaar viel om dat toe te geven. Het kwam haast nooit voor dat ze zo’n persoonlijk gesprek voerden, en ze merkte dat Harriet medelijden met haar had.

‘Ik heb een project voor je.’ Tot opluchting van hen allebei veranderde Harriet van onderwerp. ‘Ik heb er dit weekend over nagedacht. Ik wil gewoon zeker weten dat we met dat Di San Pignelli-dossier echt alles hebben gedaan wat binnen onze macht ligt. Ik weet dat er geen testament tussen haar papieren is aangetroffen, maar ik zat aan de brieven te denken. De brieven in het Italiaans lijken door iemand anders te zijn geschreven, maar die in het Engels kunnen wel eens van haarzelf zijn. Ik zou willen dat je er kopieën van maakt en ze allemaal nog een keer leest, gewoon om er zeker van te zijn dat we niets over het hoofd hebben gezien, de naam van een familielid of een erfgenaam, een voorlopig testament waarin ze de sieraden aan iemand vermaakt, al was het maar een vriendin. Wil je ze snel nog even doornemen, zodat we zeker weten dat we alles hebben gecheckt?’

Jane was verbaasd over het verzoek. Zelf had ze er niet aan gedacht. Harriet zette haar initialen op het papier waarmee ze Jane toestemming gaf om de documenten uit het archief te halen.

‘Ik vind het een heel goed idee,’ zei Jane enthousiast. Harriet mocht dan vaak de indruk wekken dat haar werk haar verveelde, ze was er wel goed in. En ze was ook heel gewetensvol.

‘Waarschijnlijk staat er niets in, maar je kunt nooit weten. Er zijn wel raardere dingen gebeurd.’

Jane ging rechtstreeks vanuit Harriets kantoor naar het archief, waar ze de vrouw die daar de scepter zwaaide het formulier liet zien. Een paar minuten later had ze de bundel brieven al in handen. Ze liep ermee naar het kopieerapparaat en maakte van alle brieven een kopie. Daarna bracht ze de originelen terug naar het archief.

Het was een dikke stapel brieven, geschreven in een klein, ouderwets handschrift, en ze nam ze mee naar haar bureau. Ze haalde eerst nog koffie uit de automaat en begon toen te lezen. Algauw zag ze dat iedere brief ongeveer dezelfde aanhef had: ‘Mijn liefste engel’, ‘Mijn liefste meisje’ of ‘Mijn liefste schat’. Op geen van de brieven stond in de aanhef een naam vermeld, en de meeste waren ondertekend met ‘M’, en enkele met ‘Je liefhebbende moeder’. Ze zou ze eerst moeten lezen om te weten te komen of ze geschreven waren door Marguerite, of dat het brieven waren aan Marguerite, geschreven door haar moeder. Bovendien hadden ze maar weinig vergelijkingsmateriaal voor het handschrift. Instinctief dacht Jane echter te weten dat de brieven van Marguerites hand waren. Op enkele na stond op iedere brief een datum vermeld en de eerste dateerde van 30 september 1942. Onder de datum had de briefschrijfster ‘Londen’ gezet. De brief was geadresseerd aan ‘Mijn liefste engel’.

Ik kan gewoon niet geloven dat ik je in de steek heb gelaten. Het is ondenkbaar, onverdraaglijk, iets ergers kan ik me niet voorstellen. Het is een tragedie. Ze hebben je van me afgenomen en nu ben ik hier, in Londen, in een klein hotel. Ik moet een appartement zoeken. Maar waar? En hoe kan ik zonder jou verder leven? Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Hoe hebben ze dat kunnen doen? Ik weet niet of ik je deze brieven ooit zal sturen, maar zo ja, dan moet ik je laten weten hoeveel ik van je hou en hoezeer ik je mis. Ik moet je vertellen van het schrijnende gat dat ik in mijn hart heb sinds ik je achterliet.

Ik heb een erg aardige man leren kennen. Hij is hier maar een paar weken, met speciaal verlof, op een diplomatiek paspoort uit Italië, en keert daarna terug naar Napels, waar hij woont. Ik heb hem de dag na mijn aankomst leren kennen toen ik op straat struikelde. Hij hielp me overeind, klopte het stof van mijn kleren en stond erop dat ik wat met hem ging eten in een heel mooi restaurant. Hij gedroeg zich als een vader en ik heb hem over jou verteld. Ik kan alleen maar aan jou denken en vraag me af wat je doet, hoe je eruitziet, of je gezond bent en of ze goed voor je zijn. Ik weet dat Fiona lief voor je zal zijn, maar mijn ouders misschien niet. Je moet weten dat ik je bij me had gehouden als zij dat hadden toegestaan. Maar ze lieten me geen keus.

In de brief vertelde ze verder wat ze met de Italiaanse man had gedaan – diners, lunches, met de auto naar een vriend die in een landhuis buiten Londen woonde. Ze had het voortdurend over hoe aardig hij voor haar was. Ze waren naar de bibliotheek geweest, en in de volgende brief stond dat hij een betere kamer voor haar had gevonden en een warme jas voor haar had gekocht. De brieven hadden iets heel jongs en onschuldigs, vond Jane. Sommige datums van de brieven lagen erg dicht bij elkaar, maar soms zat er een gat tussen van weken of zelfs van maanden.

Eind oktober vertelde ze dat de man terugging naar Italië en haar had gevraagd om met hem mee te gaan. Ze zei ook dat hij haar ten huwelijk had gevraagd en dat ze ja had gezegd. Ze zouden binnenkort trouwen, zodra de formaliteiten waren afgehandeld. Ze schreef er ingetogen over, en Jane zou niet kunnen zeggen of ze echt van hem hield of zich alleen maar vastklampte aan de enige vriend en beschermheer die ze in Londen had. Het was oorlog, in Londen stikte het van de Amerikaanse en Britse soldaten, en ze was helemaal alleen. In de eerste brief had ze vermeld dat haar ouders haar geld hadden meegegeven, dus ze kon in elk geval een tijdje voort, maar in feite was ze alleen in een onbekende wereld, zonder kennissen, vrienden of familie, en de Italiaanse man over wie ze het had, was aardig en behulpzaam, en ze voelde zich veilig bij hem. Ze zei dat ze zouden trouwen voordat ze naar Italië vertrokken en dat hij overal voor zou zorgen. Hij reisde op een diplomatiek paspoort en ze zouden na aankomst in Napels daar gaan wonen.

Na het trouwen schreef ze opnieuw een brief waarin ze het in vage termen had over de Duitsers in Italië. Ze zei dat haar kersverse echtgenoot nu ze getrouwd waren zijn contacten had aangewend om voor haar een Italiaans paspoort te krijgen dat ze in plaats van haar Amerikaanse pas moest gebruiken, omdat Italië en Amerika in oorlog waren met elkaar. Ze had het over een diplomatieke trein waarmee ze door Zwitserland naar Rome waren gereisd, en van daaruit verder naar Napels. ‘Dus nu ben ik een Italiaanse gravin,’ schreef ze bijna luchtig in een brief met als aanhef ‘Mijn liefste engel’. Ze zei dat ze gelukkig was met haar man die erg goed voor haar was. Ze vermeldde dat alles op rantsoen was, dat ze zijn huis prachtig vond, dat de plaatselijke Duitse Oberführer af en toe op bezoek kwam en dat het haar man dan verstandig leek om beleefd te zijn en hem te vermaken, hoewel hij het oneens was met zijn politieke standpunten.

In juli van het jaar daarop werd Rome gebombardeerd door de geallieerden, en ze schreef dat het erg angstig moest zijn geweest voor de bewoners. Umberto wilde haar ook niet meer meenemen naar Rome. Een week later schreef ze, nog steeds in dezelfde brief, die ze even moest hebben laten liggen, dat de Italiaanse regering was gevallen en zich in september had overgegeven aan de geallieerden, maar dat de Duitsers Rome drie dagen later opnieuw hadden bezet. En in oktober trokken de geallieerden Napels binnen en sloten de Italianen zich bij hen aan. Ze hadden de Amerikaanse commandant bij hen thuis ontvangen. Ze zei dat hij verbaasd was dat de gravin een Amerikaanse was. Ze sprak over verschillende oorlogsgebeurtenissen, over de bombardementen die tot in het jaar daarna, 1944, doorgingen. Op dat moment was ze al bijna twee jaar getrouwd.

Onder het lezen werd het Jane duidelijk dat de brieven door Marguerite zelf waren geschreven. En in iedere brief was de rode draad hoeveel ze van haar man hield en hoe erg ze haar ‘lieve schat’ miste. De graaf had haar beloofd dat ze na de oorlog naar New York zouden gaan om haar op te eisen. Dat leek een vaststaand feit voor haar en ze kon bijna niet wachten tot het zover was.

Er was een hartverscheurende brief van een paar jaar later, geschreven in 1949, waaruit bleek dat ze naar New York waren geweest, een advocaat in de arm hadden genomen en het kind hadden proberen op te eisen. Marguerites ouders hadden echter grof geschut ingezet om dat te voorkomen. Het was Marguerite en haar man niet gelukt om aan te tonen dat het geboortebewijs uit 1942 een vervalsing was. Haar ouders hadden ermee gedreigd dat ze zouden zeggen dat Marguerite en Umberto nazisympathisanten waren, iets wat niet goed zou zijn gevallen in de rechtbank. In een andere net zo hartverscheurende brief schreef ze verdrietig dat ze haar zelfs niet had mogen zien toen ze in New York waren. Hun advocaat had hun gezegd dat ze geen kans maakten om het kind op te eisen of zelfs maar te zien en had voorgesteld om rechtstreeks contact met haar op te nemen wanneer ze achttien werd. Er was niets meer wat hij voor hen kon doen. Marguerites ouders hadden hun keer op keer de pas afgesneden. Ze hadden iedereen verteld dat ze dood was en wilden dat dat zo bleef. Ze hadden haar levend begraven en haar kind van haar afgenomen.

Wat verder onder op de stapel lag een brief die Marguerite in de zomer van 1960 had geschreven. Er bleek uit dat Marguerite de raad van de advocaat had opgevolgd, of in elk geval van plan was geweest dat te doen. Ze was naar New York gegaan om haar dochter op te zoeken en haar te vertellen wie haar echte moeder was. Ze had haar ongezien een paar dagen gevolgd op straat, verrukt over haar schoonheid en over het geluk dat ze uitstraalde. Met een bloedend hart besefte ze toen dat ze haar zou beroven van haar identiteit als ze haar de waarheid vertelde, en dat er dan alleen nog eerverlies, schaamte en verwarring overbleven. Het enige wat Marguerite haar dochter te bieden had, was onwettigheid en een schandaal. Uiteindelijk was ze zonder contact met haar te zoeken teruggekeerd naar Italië. Het voelde verkeerd om de kalme, veilige wereld van haar dochter op zijn kop te zetten, om haar haar respectabele identiteit te ontnemen en zich aan haar op te dringen, een moeder van wie ze nooit had geweten dat ze bestond. De brieven die Marguerite daarna had geschreven, waren lange tijd zwaar depressief van toon. Ze had zich al die jaren vastgeklampt aan het idee dat ze haar dochter zou zien wanneer ze achttien werd, om pas toen te beseffen dat wat voor haar zo’n vreugdevolle gebeurtenis zou zijn, voor haar dochter slechts een schokkend drama was.

Vijf jaar later schreef ze over de plotselinge dood van haar man ten gevolge van een hartaanval tijdens een partijtje squash, waardoor ze opnieuw helemaal alleen op de wereld was, zonder de steunpilaar waarop ze drieëntwintig jaar had kunnen bouwen. Door de jaren heen had ze keer op keer geschreven dat ze geen andere kinderen wilde, dat dat zou voelen als verraad tegenover het kind dat ze had moeten afstaan. Ze schreef ook dat Umberto wel kinderen wilde, dat hij zelf geen kinderen had, maar ze had het gevoel dat ze het niet kon. Het was ondenkbaar om een ander kind te nemen terwijl ze nog rouwde om haar eerstgeborene. En op haar eenenveertigste bleef ze alleen achter, zonder man of kind.

Daarna schreef ze over de financiële problemen die ze na zijn dood kreeg, over al het geld dat ze in de jaren daarvoor hadden uitgegeven. Ze had het over zijn enorme vrijgevigheid en sprak voor het eerst over de vele sieraden die hij haar had geschonken en die ze voor haar dochter wilde bewaren, want ze hoopte nog steeds ooit met haar ‘lieve engel’ herenigd te worden wanneer die wat ouder was en minder van streek zou raken van de waarheid over haar geboorte. Marguerite was na haar vruchteloze bezoek aan de Verenigde Staten in 1960 niet meer teruggekeerd naar New York, want dat had geen zin gehad als ze haar dochter niet kon zien.

In 1974 verkocht ze het huis in Napels, negen jaar na Umberto’s dood. Ze kon het zich simpelweg niet meer veroorloven om het kasteeltje aan te houden en zonder hem vond ze het onverdraaglijk om er te blijven wonen. De opbrengst van de verkoop stelde haar in staat om naar Rome te verhuizen; ze betrok er een appartement, waar ze blijkbaar twintig jaar zuinig had geleefd, tot ze zich grote zorgen begon te maken over haar slinkende kapitaal. Om rond te komen had ze in de jaren dat ze in Rome woonde al hun paarden, auto’s en wat onroerend goed verkocht. Umberto bezat nog meer onroerend goed, dat ze ook verkocht. Bij zijn dood had hij alles aan haar nagelaten.

Ze schreef over de reizen die ze met Umberto had gemaakt, naar Parijs, waar ze prachtige cadeaus van hem had gekregen. En in alle brieven waarin ze het over de geschenken van haar echtgenoot had, verklaarde ze dat ze van plan was ze ooit aan haar dochter te geven. Maar ze was toen nog zo jong dat ze het blijkbaar niet nodig had gevonden om dat vast te leggen in een testament.

Naarmate ze ouder werd, werden de brieven droeviger van toon. Ze schreef ook minder vaak en leek de hoop haar enige kind te ontmoeten te hebben opgegeven. Ze vermeldde dat Fiona haar had geschreven toen haar ‘lieve engel’ ging trouwen, en nog een keer, jaren later, toen ze een zoon kreeg. Marguerite was toen bijna zestig en woonde nog steeds in Rome. Ze had geen behoefte om naar Amerika te gaan of contact te zoeken met haar familie. De enige die ze wilde zien, was haar dochter, maar dat beschouwde ze op dat moment als onmogelijk. Dat bleek uit alle brieven. Ze dacht nog steeds dat ze het leven van haar dochter op zijn kop zou zetten en haar ongelukkig zou maken als ze na zo lange tijd ineens haar opwachting maakte. Zoiets viel nauwelijks uit te leggen. Naar haar idee had ze haar kans verkeken, het laatste wat ze wilde was haar dochters leven vergallen, en daarom zocht ze geen contact, zelfs niet toen haar dochter allang volwassen was. Ze meende dat het te laat was.

Ze schreef bedroefd dat ze Rome moest verlaten, in brieven die ze niet eens meer van plan was te versturen. Ze waren een soort dagboek geworden waarin ze de belangrijke gebeurtenissen in haar leven bijhield. Ze schreef aan haar dochter alsof ze nog een kind was. En toen ze vanuit Rome naar New York verhuisde, had ze het gevoel dat ze het enige land dat ze ooit als haar thuis had beschouwd, achterliet. Maar op haar zeventigste voelde ze de behoefte om terug te keren naar haar geboortegrond en ze dacht ook dat ze goedkoper kon leven in een klein appartement in New York. Eerst schreef ze over haar plan om terug te keren, en daarna over het appartement dat ze had gevonden. Ook schreef ze dat ze twee sieraden had verkocht zodat ze weer een tijdje vooruit kon. Zo te merken leefde ze erg zuinig en draaide ze ieder dubbeltje twee keer om. Er waren geen uitspattingen. Haar vuur leek gedoofd, samen met de hoop haar dochter ooit nog terug te zien. Haar leven was voorbij. Ze had het vaak over Umberto en sprak nostalgisch over de roemrijke jaren die ze samen hadden gehad. En in een van haar laatste brieven zei ze dat ze een testament zou opmaken waarin ze al haar sieraden naliet aan haar enige kind. Ze vertelde dat ze op twee ringen na alles had bewaard, als herinnering aan Umberto’s liefde voor haar. Het waren de enige geschenken die ze aan haar dochter kon geven.

In haar laatste brieven werd ze warrig, ze schreef over vroeger, over hoe erg ze het vond dat ze haar kind had moeten afstaan, over haar gelukkige leven met Umberto en over hun liefde voor elkaar. Toch had Jane het gevoel dat er over al dat geluk altijd een grote donkere wolk had gehangen: de afwezigheid van haar kind.

In de twee allerlaatste brieven schreef ze dat ze met Umberto naar Parijs was geweest, alsof dat nog maar onlangs was gebeurd, en Jane begreep dat ze toen in het beginstadium van dementie verkeerde. De brieven waren van vier jaar geleden en haar handschrift was beverig. Ze had het over haar dochter alsof ze een klein meisje was. Zo vroeg ze zich af op welke school ze zat. Het was droevig om haar aftakeling via de brieven mee te maken, Jane kon haar eenzaamheid gewoon voelen. Ze leek slechts omringd door de herinneringen aan mensen die er niet meer waren. Maar nog altijd was aan alles te merken hoeveel ze van haar dochter had gehouden, en hoewel ze er nooit aan toe was gekomen om het testament te schrijven waar ze het al zo lang over had, bleek uit alles dat het haar bedoeling was dat haar dochter haar sieraden zou erven, haar enige waardevolle bezittingen. Zelf was ze zich er terdege van bewust dat die sieraden de jaren die haar waren ontnomen, niet konden vervangen. Ze noemde haar dochter nergens bij naam, maar het was zonneklaar dat ze haar dochter als haar enige erfgenaam beschouwde. En in haar laatste brief schreef ze voor het eerst sinds jaren weer dat ze haar dochter zou opzoeken, dat ze haar eindelijk zou ontmoeten en haar dan zou vertellen waarom ze nooit was teruggekomen of contact met haar had opgenomen. Dat had haar tot op het allerlaatste moment gekweld.

De tranen stroomden over Janes wangen toen ze de laatste brief had gelezen. Marguerite had een portret geschetst van een verloren liefde en van een moeder die altijd was blijven houden van het kind dat haar was ontnomen. De enige onbeantwoorde vraag was wie die dochter was. Ze hadden geen naam, geen enkel houvast, en gezien de leeftijd van de dochter was het mogelijk dat de enige erfgenaam niet meer leefde.

Met een bezwaard gemoed ging Jane aan het eind van de dag naar Harriet.

‘Heb je iets gevonden?’ vroeg Harriet verwachtingsvol. Ze hoopte op een handgeschreven testament dat tussen de brieven verstopt had gezeten, iets wat ze eerder over het hoofd hadden gezien.

‘Heel veel,’ antwoordde Jane droevig. ‘Volgens mij had ze een dochter, die ze op haar achttiende heeft afgestaan, voordat ze naar Europa ging. Zeven jaar later heeft ze nog wel geprobeerd de voogdij terug te krijgen, maar haar ouders hebben daar een stokje voor gestoken. Het had te maken met een vals geboortebewijs waarin stond dat Marguerites ouders de ouders van het kind waren. Ze was van plan om contact op te nemen met haar dochter wanneer ze achttien was. Ze is toen ook naar New York gekomen, maar veranderde daar van gedachten, omdat ze het leven van haar dochter niet overhoop wilde halen. Daarna heeft ze geen pogingen tot contact meer gedaan. Uit haar brieven blijkt duidelijk dat ze de sieraden voor haar dochter heeft bewaard en dat ze dat ook in een testament wilde laten vastleggen, maar dat is nooit gebeurd. In de laatste brieven begon ze te dementeren – ze was toen eind tachtig. Ik heb geen idee wie die dochter is, er wordt nergens een naam genoemd, en ik weet niet waar ze is. Misschien woont ze wel niet meer in New York, of misschien is ze zelfs al dood. Ze moet nu zelf ergens in de zeventig zijn. Het is zo’n treurig verhaal. Er zit een heel leven in die brieven, maar niets wat ons kan helpen die dochter te vinden.’

‘Laten we hopen dat ze een van onze advertenties heeft gelezen en contact met ons opneemt.’ Ze vonden dat beiden echter onwaarschijnlijk. Het spoor was doodgelopen, en het kind dat Marguerite Pearson had afgestaan en dat meer dan zeventig jaar lang in de brieven ‘mijn liefste engel’ werd genoemd, zou zonder naam onvindbaar blijven.

Toen Jane na haar werk in de metro naar Alex’ huis zat, was dat het enige waaraan ze kon denken. Alex had een date, en Jane was van plan aan haar eindscriptie te gaan werken. Maar de woorden ‘liefste engel’ bleven voor haar ogen dansen terwijl ze achter haar computer zat. Het moest verschrikkelijk voor Marguerite zijn geweest om haar kind af te staan. Hoeveel Umberto en zij ook van elkaar hadden gehouden, de afwezigheid van dat kind had Marguerites leven gekleurd en verklaarde ook de tragische blik in haar ogen op enkele van de foto’s. En dan die sieraden die ze al die jaren voor haar had bewaard, en nu zouden ze geveild worden, in de handen van vreemden komen, in plaats van in die van Marguerites kind. Dat was een van de vreselijke onrechtvaardigheden en tegenstrijdigheden van het leven.

13

Phillip zat op de vlucht van Air France die vlak voor middernacht vanuit New York naar Parijs vertrok en rond het middaguur, plaatselijke tijd, op Charles de Gaulle zou landen. Hij zou dus vrij laat in de stad zijn, waarschijnlijk rond tweeën, want hij moest eerst op zijn bagage wachten, door de douane gaan en dan per taxi naar het centrum, wat een uur duurde. Toch had hij voor die middag al een paar afspraken in zijn agenda staan. Daarom nam hij ook bij voorkeur de nachtvlucht wanneer hij voor Christie’s naar Parijs moest voor belangrijke veilingen, wat een paar keer per jaar voorkwam. Hij kon dan vijf à zes uur slapen en kwam uitgerust aan.

Het vliegtuig vertrok op tijd en hij at wat kaas en fruit. De rest van de maaltijd liet hij staan, hoewel die altijd goed was. Andere passagiers wilden altijd van alles wat hun werd aangeboden profiteren, maar een complete maaltijd midden in de nacht was voor hem minder belangrijk dan goed kunnen slapen. Een uur na vertrek maakte hij het zich gemakkelijk met een deken en een kussen. De gezagvoerder had omgeroepen dat de vlucht een halfuur langer dan normaal zou duren vanwege harde wind. Nog voordat het vliegtuig ten noorden van Boston het luchtruim boven de Atlantische Oceaan koos, sliep Phillip al.

Hij werd pas wakker toen er werd omgeroepen dat de afdaling naar Charles de Gaulle in Roissy was ingezet en dat ze over een halfuur zouden landen. Hij had nog net genoeg tijd voor een kop koffie en een croissant en om zijn tanden te poetsen, zijn haar te kammen en zich te scheren. Precies op tijd zat hij presentabel en uitgerust in zijn stoel. Het was grijs en regenachtig, maar dat kon hem niet schelen. Hij vond het altijd heerlijk om naar Parijs te gaan, of het nu voor sieraden of kunst was, en na de veiling in Parijs zou hij naar Londen gaan, waar hij een paar van zijn oude vrienden van de kunstafdeling bij Christie’s zou opzoeken. Maar eerst moest hij in Parijs aan de slag.

Toen hij eenmaal door de douane was, vond hij al snel een taxi en hij zei in aarzelend Frans tegen de chauffeur dat hij naar het Four Seasons in de Avenue George V. wilde. Christie’s zorgde altijd voor comfortabele hotels. Hij liep langs de spectaculaire bloemen in de lobby, en de kamer die hem was toegewezen was aangenaam en mooi. Hij nam een douche en was iets over drieën op het kantoor van Christie’s in de Avenue Matignon. De grote veiling van sieraden, waaronder de historische stukken van Marie-Antoinette, zou de volgende avond plaatsvinden, en zijn Parijse collega Gilles de Marigny, die ongeveer net zo oud was als hij, vertelde dat er veel belangstelling voor was en dat er telefonisch al veel biedingen waren gedaan. Bovendien was zo’n beetje ieder belangrijk museum naar de koninklijke juwelen komen kijken met het plan om ook mee te bieden.

Ze hadden het nog een poosje over zakelijke aangelegenheden en over het beleid op het hoofdkantoor in New York, en daarna ging Phillip de sieraden bekijken. Het was een zeer indrukwekkende verzameling en onwillekeurig moest hij aan de sieraden van Marguerite denken. Pas om zes uur had hij de gelegenheid om het archief van Cartier te bellen. Ze vertelden hem opgetogen dat ze goed waren opgeschoten en dat ze de documenten hadden gevonden van de acht sieraden waar hij naar had geïnformeerd en voor een aantal ervan ook de werktekeningen, behalve van de sieraden die in de winkel waren gekocht en niet op bestelling voor haar waren vervaardigd. Ze zeiden dat hij de volgende dag welkom was om alles te bekijken, maar omdat hij in verband met de grote veiling de hele dag bij Christie’s zou moeten blijven, maakte hij een afspraak voor de dag erna. Met een tevreden gevoel beëindigde hij het gesprek. Daarna belde hij Van Cleef & Arpels, maar degene die hij wilde spreken, het hoofd van het archief, bleek in het buitenland te zitten en zou pas over twee weken terug zijn. Maar ze beloofden hem kopieën te sturen van alles wat ze in hun dossiers konden vinden over de stukken die Umberto bij hen had gekocht.

Het zou gunstig zijn voor de verkoop als Christie’s in de catalogus bijzonderheden over de herkomst van de sieraden kon vermelden en misschien zelfs werktekeningen kon plaatsen. Vooral serieuze verzamelaars wilden altijd zo veel mogelijk weten over de geschiedenis van een sieraad, zowel over de voormalige eigenaar als over de vervaardiging van het stuk.

‘Goed nieuws?’ vroeg Gilles toen hij het kantoor binnen kwam lopen dat Phillip in Parijs tijdelijk tot zijn beschikking had.

‘Ik geloof van wel. We gaan in opdracht van de rechtbank in New York een zeer interessante nalatenschap veilen. Een onbeheerd bankkluisje waarin een schat aan prachtige sieraden werd aangetroffen, geschenken van de Italiaanse graaf met wie de huurster van het kluisje was getrouwd. Echt een paar ontzettend mooie stukken. Cartier heeft de meeste werktekeningen nog in zijn archief – acht van de stukken zijn in de jaren veertig en vijftig bij hem gekocht. In totaal gaat het om tweeëntwintig stuks. We brengen ze op de veiling in mei.’

‘Klinkt goed,’ zei Gilles vriendelijk. Hij had een mooie jonge vrouw en drie kinderen die Phillip tijdens eerdere reisjes naar Parijs wel eens had ontmoet, maar vlak voor de belangrijke veiling van morgen was er geen tijd voor afspraken buiten het werk om.

‘Ik hoop dat het een klapper wordt,’ zei Phillip over de verkoop van de sieraden van Mrs. Di San Pignelli, waarna hij zich met Gilles boog over de biedingen die al waren gedaan voor de veiling van de volgende dag. Tijdens de veiling zelf zouden er nog veel meer volgen, zowel telefonisch als vanuit de zaal. Ze verwachtten een opbrengst van miljoenen, met kopers van over de hele wereld.

Om acht uur wandelde Phillip terug naar zijn hotel. Hij ging echter niet meteen naar binnen, maar besloot een eindje te gaan lopen. De Eiffeltoren was verlicht en de lente hing al in de lucht. Hij ging een kleine, drukke bistro in waar hij een glas wijn en een licht maal bestelde. Om tien uur was hij weer bij zijn hotel, nadat hij een tijdje naar mensen had gekeken en had genoten van de sfeer in Parijs. Hij kwam er graag. Het was de mooiste stad van de wereld.

In zijn hotelkamer keek hij naar het nieuws op CNN, las de faxen die New York na Parijse kantoortijd naar hem had gestuurd en bekeek zijn mail. In New York was het pas halfvijf, hij zou nog op belangrijke berichten kunnen reageren indien nodig, maar er zat niets van belang bij en om elf uur ’s avonds viel hij in een diepe slaap. Toen hij de volgende ochtend om zeven uur wakker werd, wist hij even niet waar hij was. Hij bestelde ontbijt op zijn kamer, las The International New York Times en The New York Times, en liep daarna naar het kantoor van Christie’s, waar hij vlak voor tienen arriveerde.

Het werd een drukke dag. Gilles en hij aten broodjes achter hun bureau en namen vlak voordat de veiling zou beginnen de laatste details nog even door. Ze waren ruim op tijd in de zaal waar de veiling om zeven uur zou beginnen. De veiling zou worden geleid door een bekende veilingmeester die werd bijgestaan door een aantal juwelenexperts. Achter een lange tafel aan een kant van de zaal zaten een stuk of tien mannen en vrouwen te controleren of de telefoonverbindingen met een aantal van de belangrijkere bieders in orde waren.

Gilles en Phillip gingen achter in de zaal zitten. Na de vermelding en correctie van een fout in de catalogus werd meegedeeld dat er twee kavels waren teruggetrokken. En toen begon de veiling, precies op tijd. Om de spanning op te voeren zouden de historische sieraden van Marie-Antoinette pas later aan bod komen, maar de openingsbiedingen waren hoog. De eerste drie stukken gingen weg voor driemaal de taxatiewaarde, wat niet ongewoon was op een belangrijke verkoop waar grote belangstelling voor was. Een halfuur later ging er een antieke diamanten ketting weg voor tienmaal de geschatte waarde, nadat twee cliënten telefonisch tegen elkaar hadden opgeboden, met prima resultaten voor zowel de verkoper als Christie’s. De hamerprijs lag net onder een miljoen dollar. De opwinding in de zaal was bijna tastbaar, en Gilles en Phillip wisselden een tevreden blik. Het zou een fantastische avond worden.

Toen de stukken van Marie-Antoinette eindelijk aan de beurt waren, gingen ze voor ongeveer de door het veilinghuis geschatte waarde weg. Twee ervan werden aangekocht door privéverzamelaars, zoals Gilles in Phillips oor fluisterde, en vijf andere door musea. Het topstuk was tot het laatst bewaard, een sierlijke diamanten tiara die ze naar zeggen aan het hof had gedragen toen ze net tot koningin was gekroond. Hij ging weg voor tweeënhalf miljoen euro, iets meer dan drie miljoen dollar. De koper was het Tate in Londen. De bieding eindigde echter met een verrassing waar Gilles niet echt van opkeek, maar die Phillip nog nooit had meegemaakt, al had hij er wel over gehoord.

Zodra het stuk was afgeslagen, stond er op de derde rij een kleine man met baard op die met welluidende stem verkondigde: ‘Uit naam van de staat eis ik dit stuk op voor de Franse musea.’ Er viel een doodse stilte in de zaal, terwijl degenen voor wie dit nieuw was, probeerden te snappen wat er aan de hand was. Phillip kende de procedure echter. Wanneer een stuk van historisch belang was, werd er een vertegenwoordiger van de staat naar de veiling gestuurd. Hij moest wachten tot de hamer was gevallen en de marktwaarde van het stuk bekend was en vervolgens het stuk opeisen uit naam van de Franse staat. De succesvolle bieder zou het stuk kwijtraken, in dit geval aan het Louvre. Het was altijd een grote teleurstelling voor de bieder om de gewenste kavel op het allerlaatste moment nog mis te lopen, maar het was een risico dat erbij hoorde, en voorafgaande aan een veiling waarschuwde Christie’s belangrijke cliënten altijd dat het kon gebeuren. De staatsvertegenwoordiger had de andere stukken laten passeren, maar de tiara niet. In het Louvre hing een portret waarop de jonge koningin de tiara droeg, iets wat Christie’s al had geweten. De veiling ging verder, in een steeds opgewondenere sfeer. Alle stukken werden verkocht, sommige voor torenhoge bedragen, maar om tien uur was het afgelopen. De kopers kwamen hun stukken halen of troffen regelingen om ze op te laten sturen. Veel van de stukken waren aangeschaft door bekende juweliers in Londen en New York. Een van de hoogste biedingen was gedaan door een privékoper uit Hongkong. Het was zo’n avond waarop Phillip het niet erg vond dat hij niet op de kunst- maar op de juwelenafdeling werkte. De veiling was fantastisch verlopen en het was opwindend om er deel van uit te maken, vooral toen de tiara was opgeëist door de Franse staat.

‘Dat ging goed,’ zei hij tegen Gilles toen ze als een van de laatsten de zaal verlieten. Het was een van de beste verkopen in jaren geweest, hoewel de stukken uit veel verschillende verzamelingen afkomstig waren en het niet om de verzameling van één beroemdheid ging, zoals in het verleden de veiling van de stukken van Elizabeth Taylor. Veilingen van stukken uit één verzameling, vooral die van een beroemdheid, waren meestal de belangrijkste, maar soms deden andere het ook goed, zoals deze van vanavond.

Phillip was nog klaarwakker toen hij terug was in zijn hotel en omdat hij niemand anders had om het aan te vertellen, belde hij zijn moeder, maar ze was er niet. Ze had het zo druk met alle dingen die ze deed – de schilderlessen die ze nog steeds volgde, de comités waarin ze zat, vrienden met wie ze uitging – dat hij haar soms met moeite te pakken kreeg. Nadat hij een bericht op haar voicemail had ingesproken, overwoog hij even om Jane te bellen, maar dat voelde nogal stom. Zo goed kende hij haar niet, en ze zou óf op haar werk zijn óf onderweg naar huis, dus zag hij ervan af.

De volgende dag was opwindend. Nadat hij Gilles met het vele papierwerk had geholpen dat voortvloeide uit de veiling van de avond ervoor, ging hij naar zijn afspraak van elf uur bij Cartier, in de Rue de la Paix, waar hij kennismaakte met het hoofd van het archief. Die had al een dossiermap voor zich liggen met daarin de inventarislijst die Phillip hem had gestuurd; hij liep de stukken chronologisch na, een andere volgorde dan Phillip had gehanteerd, omdat hij geen idee had gehad wanneer de stukken waren vervaardigd. Het hoofd van het archief was een al wat oudere man met veel kennis van zaken. Hij kende de stukken die Cartier voor belangrijke klanten had gemaakt, wist uit welke periode ze kwamen, waarin ze verschilden van andere stukken die ze hadden ontworpen, en wat er bijzonder aan was. Hij vond het fijn zijn kennis te delen en de werktekeningen aan belangstellenden te laten zien. Hij werkte al dertig jaar bij Cartier en was vreselijk trots op wat ze maakten.

Hij legde Phillip uit dat de 30-karaats, in een rechthoek geslepen smaragd op de ring met de driehoekige 4-karaats smaragdjes aan beide zijkanten het eerste stuk was dat conte Di San Pignelli bij hen had besteld. En de aantekeningen op de verfijnde en vlekkeloos uitgevoerde werktekeningen wezen erop dat het een huwelijkscadeau voor zijn bruid was geweest. Hij had de ring in 1942 besteld en ze hadden er een halfjaar aan gewerkt. Het was een prachtstuk, Phillip had dat met eigen ogen in New York kunnen zien. Een jaar later had Umberto de choker met parels en diamanten gekocht, voor haar verjaardag. De maten van Marguerites hals stonden keurig op de werktekeningen genoteerd.

‘Ze had een erg lange, dunne, aristocratische hals, als van een zwaan,’ zei de archivaris van Cartier glimlachend. In het dossier zat ook een foto waarop ze de choker droeg, en Phillip zou er met hun toestemming graag een kopie van laten afdrukken in hun catalogus, met een dankbetuiging aan Cartier eronder. Op de foto droeg Marguerite een lange witte satijnen avondjurk, ze glimlachte en zag er beeldig uit aan de arm van haar echtgenoot. ‘We hebben hem ook de belangrijke parelketting van uw lijst verkocht, een stuk dat we blijkbaar op voorraad hadden, want we hebben het niet speciaal voor haar gemaakt. Het waren echte parels, die nu nog zeldzamer zijn dan toen.’

Phillip herinnerde zich de ketting nog goed. De parels aan het lange snoer waren van een ongebruikelijk formaat, ze waren gaaf, glad, crèmekleurig en smetteloos.

‘We hebben hem een jaar na de choker aan de graaf verkocht, rond dezelfde tijd, dus het moet haast wel een verjaardagscadeau zijn geweest.’

Verder ging het om een erg mooie diamanten broche die genoteerd stond als cadeau ter ere van een zoveelste huwelijksdag, na de oorlog. En om een van hun beroemde tijgerarmbanden van witte diamanten en onyx, ook voor een verjaardag. De ring met de 25-karaats ovale Birmaanse duivenbloedrobijn was voor hun vijfde huwelijksdag, en volgens de aantekeningen in het dossier hadden ze er een jaar over gedaan om hem te maken. ‘De meeste tijd is waarschijnlijk gaan zitten in het vinden van de steen, die ongewoon groot was voor een Birmaanse robijn van die kleur,’ vertelde de archivaris. De 40-karaats witte diamanten ring was voor hun tiende huwelijksdag geweest, en de grote gele diamanten ring had hij ter ere van hun twintigste huwelijksdag gekocht, in 1962, drie maanden voor zijn dood.

‘Ze had een paar van onze mooiste, gedenkwaardigste sieraden. We vragen ons soms wel eens af waar bepaalde stukken zijn, en dan duiken ze ineens op wanneer erfgenamen ze ter veiling aanbieden, of in een situatie als deze. Ik denk dat het een mooie veiling wordt,’ zei de archivaris. ‘Zal ik u een kopie van onze bestanden sturen, van de tekeningen, en van de gegevens over de gelegenheden waarvoor de sieraden gemaakt zijn?’

Dat was precies was Phillip wilde. Cartier was een goudmijn gebleken. Hun informatie zou de stukken van betekenis voorzien, en dat was waardevol voor de mensen die de sieraden wilden kopen, of het nu juweliers waren die ze door wilden verkopen of privépersonen die alles over de herkomst van de sieraden en de voormalige eigenaar wilden weten.

‘De graaf was een erg vrijgevige man,’ merkte Phillip op voordat hij afscheid nam.

‘Hij moet heel veel van haar hebben gehouden,’ zei de man van Cartier discreet. Zelf was hij verliefd op de geschiedenis van hun sieraden en hij had bijna zijn hele carrière gewijd aan het archief en steeds informatie toegevoegd over hun nieuwe creaties. Het was zijn levenswerk.

Phillip bedankte hem voor zijn tijd en gedegen onderzoek en vertelde hem waar hij de tekeningen voor de catalogus heen kon sturen. Daarna gaven ze elkaar een hand, en Phillip vertrok.

Hij ging op een terras zitten voor een lunch en dacht na over wat hij allemaal had gehoord bij Cartier. Daarna ging hij door naar Van Cleef & Arpels, ook al zat het hoofd van het archief in het buitenland. Zijn bezoek daar duurde korter, maar was erg leerzaam. De plaatsvervanger van het hoofd wist hem te vertellen dat de onzichtbaar gezette saffieren ketting en saffieren oorhangers, in de typische jarenveertigstijl, een verjaardagscadeau waren geweest; een eenvoudige diamanten haarspeld was een kerstcadeau, net als een saffieren ring en armband. De stenen van de Van Cleef & Arpels-sieraden waren dan misschien wel minder groot, maar de zettingen waren bijzonder, en ze waren van een opvallend goede kwaliteit en erg mooi.

Enkele van Marguerites minder belangrijke sieraden waren van Boucheron, maar hij had geen contact met hen opgenomen. Umberto leek een sterke voorkeur te hebben gehad voor Van Cleef & Arpels en Cartier. Ook bezat Marguerite sieraden van Parijse juweliers die niet meer bestonden.

De juwelenexperts van Christie’s hadden vastgesteld dat de kleine diamanten tiara van Marguerite een antiek stuk was, waarvan de herkomst niet te achterhalen viel. Ze wisten wel dat hij Frans was, maar zeiden dat hij misschien was aangeschaft in Londen. De rest van haar sieraden was in Italië vervaardigd, waaronder twee stukken van Bulgari. Phillip had nog geen tijd gehad om contact met hen op te nemen, maar zijn reis naar Parijs was nuttig geweest. Hij bezat inmiddels een schat aan informatie over Marguerites sieraden, hij wist zelfs de oorspronkelijke prijzen ervan, die weinig meer te maken hadden met hun huidige waarde. In de jaren dat de sieraden waren gekocht, had hun prijs astronomisch hoog geleken, maar inmiddels, meer dan zeventig jaar later, waren de prijzen van sieraden en juwelen exponentieel gestegen. En stenen van het kaliber van Marguerites sieraden waren tegenwoordig bijna niet meer te vinden.

Na zijn afspraak bij Van Cleef & Arpels ging hij terug naar het kantoor van Christie’s, waar hij eigenlijk niets meer te zoeken had. Hij was naar Parijs gestuurd om de veiling als waarnemer bij te wonen en een helpende hand te bieden, en zijn werk zat er nu op. Het kantoor in Parijs kon de rest zelf afhandelen. Phillip zou die avond met de Eurostar naar Londen reizen, voornamelijk om zijn gezicht even te laten zien op hun kantoor, omdat hij nu toch in Europa was. Hij vond het altijd leuk om naar Londen te gaan en zijn vrienden op de kunstafdeling van Christie’s te zien. Hij nam afscheid van Gilles, die hem succes wenste met de veiling in mei.

In Londen verbleef hij in het Claridge’s. Hij wandelde door New Bond Street, waar hij het werk van Graff en de andere belangrijke juweliers bewonderde. Ze verkochten op hun veilingen veel sieraden van Graff, die mooie stenen hadden en prachtig waren ontworpen. Ze gingen altijd voor veel geld weg, en Laurence Graff kocht zelf ook juwelen bij hen die hij later in zijn eigen ontwerpen verwerkte. Hij stond erom bekend dat hij ongelooflijk dure stenen kocht, in zeldzame kleuren, zoals roze en blauwe diamanten, in de grootst mogelijke formaten. Hij was de nieuwe Harry Winston, met opvallende sieraden voor buitengewone prijzen. Phillip genoot van de etalages van Graff. Hoewel zijn voorkeur uitging naar kunst, moest hij erkennen dat Graffs sieraden de allerbeste waren, en daar bewonderde hij de man om. En op de terugweg naar zijn hotel liep hij ook nog wat galeries binnen.

De volgende ochtend begaf hij zich naar het kantoor van Christie’s, waar hij zijn Britse collega’s ontmoette, met wie hij het over hun komende veilingen had. Het was leuk hen te zien en een serieus gesprek met hen te kunnen voeren, in plaats van de onpersoonlijke e-mails die ze gewoonlijk uitwisselden, en hij vertelde hun de bijzonderheden over de veiling in mei in New York. Ze toonden belangstelling voor de sieraden van Mrs. Di San Pignelli, en hij legde uit hoe ze via de rechtbank bij hen terecht waren gekomen. Hij vertelde ook wat hij in Parijs bij Cartier en Van Cleef & Arpels over de sieraden te weten was gekomen. Toen hij later die middag zijn spullen pakte, besloot hij in een opwelling toch naar Rome te gaan om zijn onderzoek te voltooien, en hij vroeg de receptionist om een vlucht voor hem te boeken voor negen uur ’s avonds. Het was een korte vlucht, en ze reserveerden een kamer voor hem in het Hassler. Hij was niet van plan om lang in Rome te blijven, hij wilde alleen de volgende dag bij een of twee juweliers langsgaan.

Na een korte vertraging op Heathrow kwam hij net na middernacht in zijn hotel in Rome aan. Zijn kamer was niet groot, maar wel comfortabel, met een klein balkon en veel antiek en gele satijnen stoffering en een prachtig uitzicht op Rome. Op dat tijdstip was de stad nog vol leven; hij hield van de chaos en de opgewonden sfeer op straat. Nadat hij een glas cognac had ingeschonken ging hij ermee op het balkon staan en bewonderde het uitzicht in het licht van de volle maan. Parijs was mooi, maar hij had Rome altijd de meest romantische stad van de wereld gevonden. En het was een beetje deprimerend dat hij nu in zijn eentje op het balkon stond. Misschien had zijn moeder wel gelijk en moest hij wat beter zijn best doen om een vrouw te leren kennen, in plaats van elk weekend aan zijn boot te besteden. Het zou leuk zijn geweest om gezelschap te hebben, al was hij hier dan voor zaken.

Na de cognac sliep hij diep, in een hemelbed, en hij werd de volgende ochtend om acht uur wakker. Hij nam een sterke Italiaanse espresso en stond al bij Bulgari in de Via Condotti op de stoep toen ze om tien uur opengingen. Zowel de smaragden met diamanten armband als de smalle diamanten armband uit Marguerites kluis kwam hiervandaan, maar tot hun spijt moesten ze hem vertellen dat ze geen gegevens meer hadden uit die tijd. Veel van hun papieren waren tijdens de oorlog verloren gegaan. Het was natuurlijk ook een gok geweest om op de bonnefooi bij hen langs te gaan, maar wel een goede smoes om Rome te bezoeken nu hij toch in Europa was. Na zijn korte bezoek wandelde hij over de Via Condotti, en hij kocht een overhemd bij Prada.

Om één uur, toen veel winkels sloten voor de lunch, ging hij naar een trattoria voor een bord pasta en een glas wijn. Terwijl hij naar de levendige taferelen om hem heen keek, kreeg hij een idee. Hoewel het voor zijn onderzoek niet nodig was, voelde hij ineens een onweerstaanbare drang om naar Napels te gaan en het kasteeltje te bekijken waar de Di San Pignelli’s hadden gewoond. Omdat op sommige van haar papieren ook een adres in Rome had gestaan, vroeg hij de taxichauffeur om daar op weg naar het hotel even langs te rijden. Het was een mooi maar saai gebouw dat ze waarschijnlijk als pied-à-terre in Rome hadden gebruikt. Volgens zijn gegevens had ze drieëndertig jaar in Napels gewoond, naar hij aannam de stad waar de graaf oorspronkelijk vandaan kwam. Hij wilde de plek waar ze had gewoond ineens heel graag zien. Omdat er in New York niet echt veel werk op hem lag te wachten, hakte hij de knoop door en besloot ook nog een dagje naar Napels te gaan. Toen hij om halfdrie terug was in het hotel informeerde hij naar vluchten. De receptionist vertelde hem dat er om zes uur ’s avonds een vlucht vertrok vanaf luchthaven Fiumicino. Hij zou die nog gemakkelijk kunnen halen, en ze boden aan een kamer voor hem te reserveren in Grand Hotel Vesuvio, dat volgens hen heel prettig was. Met het gevoel dat hij een sprong in het duister deed, zei hij dat ze de vlucht en de kamer voor hem konden boeken.

Zijn missie om meer te weten te komen over Marguerite Pearson di San Pignelli begon zijn leven te beheersen, en hoewel hij zich een beetje schaamde voor zijn obsessie, kon hij er geen weerstand aan bieden. Een uur later zat hij al in een taxi naar het vliegveld, op weg naar Napels, zonder precies te weten wat hij daar zou vinden. Iets leek hem ernaartoe te lokken, maar hij wist niet goed wat. Hij wilde dat hij er met Jane over kon praten, en hij vroeg zich af of ze het zou begrijpen of zou denken dat hij gek was. Hoewel Marguerite een volslagen onbekende voor hen was, had ze toch een plaatsje in hun hart veroverd.

Nadat ze waren geland op de internationale luchthaven van Napels, nam Phillip een taxi naar zijn hotel en checkte in. Zijn kamer had een balkon met een schitterend uitzicht over de Baai van Napels. Omdat hij geen zin had om de stad in te gaan, die berucht was om zijn vele zakkenrollers, at hij in het zeer goede Caruso Restaurant op de negende verdieping.

Hij huurde ook alvast een auto, die de volgende dag werd afgeleverd bij het hotel. Het was een degelijke Fiat zonder toeters en bellen, en de portier van het hotel had hem precies verteld hoe hij bij Marguerites adres, naar hij aannam het kasteeltje, moest komen. De portier had gezegd dat het aan de uiterste rand van de stad lag, op een prachtige plek, maar een beetje achteraf. Onderweg in de auto zag Phillip in de verte de Vesuvius liggen, en hij moest meteen aan Pompeï denken, dat hij als kind met zijn ouders had bezocht en fascinerend had gevonden, niet alleen de ruïnes en kunstvoorwerpen, maar vooral de mensen die tijdens hun dagelijkse bezigheden onder de lava bedolven waren en gestold waren tot mummies. Het had een diepe indruk op hem gemaakt en stond hem nog steeds levendig voor de geest. Hij had zijn ouders gevraagd of er ook vulkanen in New York waren, en hij was opgelucht geweest toen dat niet het geval bleek te zijn. Hij moest glimlachen bij de herinnering.

Door de drukte deed hij er een halfuur over om de stad uit te komen; in Napels bleken ze nog grilliger te rijden dan in Rome. Met een snelle blik op de aanwijzingen van de portier sloeg hij een hoek om, en toen zag hij ineens een prachtig kasteeltje liggen. Het was een elegant gebouw, omringd door reusachtige oude bomen. Er stonden hoge muren omheen, maar hij zag een groot toegangshek met daarachter een geplaveide binnenplaats. Voor de zekerheid controleerde hij het adres nog even. Het klopte. Nadat hij de auto had geparkeerd, stapte hij uit en bleef aarzelend voor het open hek staan. Op de binnenplaats stonden twee tuinmannen en een man in vrijetijdskleding; de laatste was druk aan het praten en wees naar de parkachtige tuin, terwijl de tuinmannen knikten. De man die het woord voerde, was lang, ergens in de zestig, en hij had een volle bos wit haar. Hij nam Phillip nieuwsgierig op en liep naar hem toe toen hij klaar was met de tuinmannen.

Phillip wist niet wat hij moest zeggen, zijn Italiaans was te slecht om uit te kunnen leggen waarom hij daar was.

‘Posso aiutarle?’ vroeg de man met een zware, welluidende stem. Hij had rimpels en levendige ogen, maar had helemaal niets weg van de graaf op de foto’s, die magere, aristocratische trekken had gehad en erg mager en lang was geweest. Deze man zag eruit als iemand die van goed eten en van lachen hield. Met een vriendelijke, maar vragende blik keek hij Phillip aan nadat hij hem had gevraagd of hij iets voor hem kon doen.

‘Spreekt u Engels?’ vroeg Phillip aarzelend. Hij wist niet goed wat hij moest doen als dat niet het geval was. De reden voor zijn komst was te ingewikkeld om in een soort gebarentaal uit te leggen. Hij had hier eigenlijk niets te zoeken – hij werd slechts gedreven door nieuwsgierigheid naar Marguerite.

‘Weinig,’ antwoordde de man. Hij gaf met twee vingers aan dat hij maar een klein beetje Engels sprak.

‘Ik wilde het kasteeltje graag zien,’ legde Phillip langzaam uit. Hij voelde zich een beetje stom. ‘Ik ken iemand die hier lang geleden heeft gewoond.’ Dat was natuurlijk nogal vergezocht, want hij had haar helemaal niet gekend.

De man knikte om te laten zien dat hij hem begreep. ‘Parenti?’ vroeg hij.

Phillip wist niet meer precies of ‘parenti’ nu ouders of familie betekende, maar hij schudde hoe dan ook zijn hoofd. Hij kon moeilijk zeggen: ‘Nee, een vrouw die ik niet ken, maar die me fascineert sinds ik haar sieraden heb gezien, die we bij Christie’s gaan verkopen.’

Opeens dacht hij aan de foto’s van haar in zijn computertas die in de auto lag, en nadat hij de man met gebaren te kennen had gegeven dat hij moest wachten, ging hij ze halen.

De man wachtte geduldig.

Enkele tellen later was Phillip terug met de foto’s van Umberto en Marguerite voor het kasteeltje, met de tuin, en ook met een paar stallen, die misschien achter het gebouw lagen of inmiddels waren afgebroken.

Toen de man de foto’s zag, klaarde zijn gezicht meteen op en hij knikte enthousiast.

‘Umberto en Marguerite di San Pignelli,’ zei Phillip, terwijl hij naar hen wees.

De man knikte weer. ‘Il conte e la contessa.’

Toen hij hun titels noemde, knikte Phillip glimlachend. ‘Bent u familie?’

De man schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik tien jaar geleden kopen,’ zei hij. ‘Hij lang dood. Geen familie, geen kinderen. Zij huis verkopen en naar Rome gaan. Andere mensen huis kopen en kapotmaken. Zij geen geld, dus aan mij verkopen.’

Hoewel het Engels van de man niet zo goed was, begreep Phillip wat hij bedoelde. Marguerite had het huis na de dood van haar echtgenoot verkocht en was naar Rome verhuisd. De mensen aan wie ze het had verkocht, hadden het bij gebrek aan geld verwaarloosd en hadden het toen aan hem verkocht. En zo te zien zorgde hij goed voor het kasteeltje. En uit de Ferrari en de Lamborghini op de binnenplaats kon Phillip opmaken dat hij daar ook het geld voor had.

‘Il conte era molto elegante e lei bellissima.’ Terwijl hij de foto’s bekeek zei de man dat de graaf erg elegant was en de gravin heel mooi. ‘Heel droevig, geen kinderen voor huis,’ vervolgde hij. Hoewel hij graag wilde weten waarom Phillip belangstelling voor het kasteeltje had, was zijn beheersing van het Engels te slecht om het hem te kunnen vragen. Toch wist hij met gebaren duidelijk te maken dat Phillip met hem mee moest lopen om het huis te bekijken.

Dankbaar voor het hartelijke welkom volgde Phillip de eigenaar naar binnen. Het kasteeltje bleek vol te staan met mooi antiek, en de in zachte pastelkleuren geschilderde muren hingen vol moderne kunst.

De man nam Phillip mee naar de bovenverdieping, waar het uitzicht op zee spectaculair was. ‘Ik veel houden van dit huis,’ legde hij uit, met zijn hand op zijn hart, terwijl Phillip knikte. ‘Fijn gevoel, warm. Was vierhonderd jaar van familie van de conte. Ik uit Firenze komen, maar nu ook Napoli. Soms Roma. Galleria d’arte,’ zei hij, wijzend op de schilderijen en vervolgens op zichzelf.

Phillip nam aan dat de man een kunsthandelaar was, want de schilderijen aan de muren waren indrukwekkend, van kunstenaars die hij moeiteloos herkende. Hij pakte zijn visitekaartje, waarop stond dat hij een medewerker was van Christie’s.

De man was zichtbaar onder de indruk. ‘Gioielli?’ Hij wees naar het woord ‘juwelen’ op Phillips kaartje.

Phillip knikte. ‘Maar daarvoor... prima’ – hij gebruikte een van de weinige woorden in het Italiaans die hij kende – ‘kunst, schilderijen.’ Hij wees naar de kunst aan de muren. ‘Nu... adesso, gioielli, maar ik geef de voorkeur aan kunst.’

De man leek hem te begrijpen en knikte lachend. Toen begon hij weer over Umberto en Marguerite. ‘La contessa aveva gioielli fantastici,’ zei hij, met een blik op de foto’s van Marguerite waarop ze de sieraden droeg. ‘Ik heb gehoord. Maar geen geld toen de conte doodging. Veel auto’s, paarden, gioielli, en dan huis verkopen. En misschien heel droevig na hij dood is, zonder kinderen.’

Phillip knikte weer. De eigenaar van het kasteeltje schetste in een paar woorden het beeld van een echtpaar dat veel geld had uitgegeven, geld dat misschien rond de tijd van Umberto’s dood begon op te raken, en daarom had ze het kasteeltje verkocht en was ze verhuisd naar een appartement in het gebouw waar hij in Rome langs was gereden. Waarschijnlijk had ze nog een hele tijd kunnen leven van de opbrengst van het kasteeltje en was ze daarna teruggekeerd naar de Verenigde Staten. Uit wat hij tot nu toe over haar te weten was gekomen, het kleine appartement in Murray Hill waar ze had gewoond, het verpleeghuis in Queens, kon hij opmaken dat ze in New York een eenvoudig leven had geleid. Haar glorietijd had ze hier in Napels beleefd, met Umberto. Na zijn dood had ze alleen nog haar sieraden gehad, die van grote waarde waren. Toch had ze ze, op twee ringen na, nooit verkocht, misschien uit liefde voor hem. Het was duidelijk een groots liefdesverhaal, en Marguerite had de rest van haar leven geteerd op de herinnering eraan.

Blijkbaar dacht de Italiaan hetzelfde, want hij wees naar de foto’s en legde toen een hand op zijn hart.

Phillip knikte weer. Dit was precies de reden van zijn komst, en de man met wie hij zo’n moeizaam gesprek voerde, leek hem te begrijpen.

De man pakte zijn eigen visitekaartje en gaf het aan Phillip.

Phillip had het bij het rechte eind gehad. De man heette Saverio Salvatore en hij was de eigenaar van een galerie die dezelfde naam droeg, met adressen in zowel Florence als Rome. Hij was blij dat hij de man had ontmoet. Toen ze terugliepen naar de binnenplaats bedankte hij hem zowel in het Engels als in het Italiaans.

Saverio wierp Phillip een warme blik toe en wees toen op een bijzonder vertederende foto van Marguerite en Umberto.

‘Mij sturen? Voor huis? Zij hier lang wonen.’

Phillip zei meteen dat hij er een paar zou sturen. Het ontroerde hem dat de nieuwe eigenaar hun foto’s wilde hebben. Hun liefdesverhaal liet blijkbaar niemand koud.

De mannen gaven elkaar een hand en Saverio zwaaide Phillip nog even na toen die door het hek naar zijn auto liep. Daarna wandelde hij terug naar het kasteeltje.

Ze hadden het grote park achter het kasteeltje niet bekeken, maar Phillip vond dat hij genoeg had gezien. Hij had nu een goed beeld van hoe hun huis moest zijn geweest, van hoe en waar ze hadden gewoond. Het was een luxueus bestaan geweest. Dat de man die er nu woonde daar oog voor had, bezorgde hem een warm gevoel. Ze zouden niet vergeten worden. Er daalde een rust over hem neer toen hij de auto startte en terugreed naar zijn hotel.

Hoewel zijn uitstapje naar Napels niet direct iets nuttigs had opgeleverd voor Christie’s of voor de veiling van Marguerites sieraden, had hij er goed aan gedaan. Daar was hij van overtuigd. Hij zou het kaartje van Saverio bewaren, hopelijk troffen ze elkaar nog eens. In elk geval zou hij zich aan zijn belofte houden en hem wat foto’s van Umberto en Marguerite sturen.

14

Toen Phillip terug was in New York, belde hij in het weekend zijn moeder. Hij wilde met haar op zondagavond uit eten gaan, zodat hij haar kon vertellen wat hij allemaal te weten was gekomen over Marguerite en haar sieraden, en ook dat hij het huis had gezien waar ze hadden gewoond. Hij wist dat het haar zou interesseren, het zou het verhaal completer maken. Marguerite was nu geen volledig raadsel meer voor hen, ze was een vrouw geweest met een huis, een man die van haar hield, en een goed leven. Ze was niet meer alleen maar een naam op een bankkluisje, niet meer alleen maar een vrouw met een verzameling uitzonderlijk dure sieraden. De wetenschap dat ze bij haar dood nog maar tweeduizend dollar had gehad, vele jaren in een klein appartemen had gewoond en haar laatste dagen had gesleten in een armoedig verpleeghuis in Queens, maakte het verhaal nog ontroerender en intrigerender. De sieraden die ze van Umberto had gekregen, moesten veel voor haar hebben betekend.

Al die dingen moest hij aan zijn moeder kwijt. Hij wilde haar alles over de veiling in Parijs vertellen, over het dramatische ogenblik waarop de tiara van Marie-Antoinette was opgeëist door de staat voor de Franse musea, en over de rest van zijn reis. Hij wist dat ze het allemaal graag zou willen horen. Daarom verbaasde het hem dat ze enigszins somber klonk aan de telefoon, of misschien alleen maar ernstig. Ze zei dat ze hem ook graag wilde zien, op een toon alsof ze hem iets wilde vertellen.

‘Is er iets, mam?’

‘Nee, ik wil alleen met je praten. Er zijn een paar dingen waar ik een besluit over moet nemen.’

De schrik sloeg hem om het hart. ‘Je bent toch niet ziek?’

‘Nee lieverd, ik ben niet ziek. Het gaat om andere dingen. Ik heb je goede raad nodig.’

Hij wist dat ze van tijd tot tijd een paar aandelen van zijn vader verkocht. Het geld dat ze na zijn vaders dood van zijn levensverzekering had ontvangen, was in een veilig fonds belegd, zodat ze zich daar geen zorgen over hoefde te maken. Maar ze vond het altijd leuk om hem om raad te vragen.

‘Zondagavond?’ stelde ze voor.

‘Prima. Nog een prettig weekend.’ Na hun gesprek maakte hij zich toch zorgen. Hij had de indruk dat het om iets ernstigs ging en hoopte dat ze niet had gelogen, dat ze inderdaad niet ziek was. Als enig kind voelde hij zich verantwoordelijk voor haar, hoe jeugdig en onafhankelijk ze ook was. Per slot van rekening was ze wel een vrouw van vierenzeventig, al kwam ze veel jonger over.

Dat weekend moest hij ook aan Jane Willoughby denken. Hij had zin om haar te bellen en te vertellen over zijn reis en zijn onderzoek naar Marguerite, en hij besloot haar weer voor een lunch uit te nodigen, vriend of geen vriend. In Europa was hij veel over Marguerite te weten gekomen, en hij wilde haar daar deelgenoot van maken.

Terwijl Phillip aan zijn boot werkte, verhuisde Jane naar haar nieuwe appartement. Het was een klein appartement, met één slaapkamer, in het Meatpacking District, bij Alex in de buurt. Ze was er dolblij mee. Haar ouders zouden haar met de huur helpen tot ze een baan had. Van John had ze niets meer gehoord sinds ze bij hem weg was gegaan. Het was een afgesloten hoofdstuk uit haar leven. Hoewel het haar een beetje kwetste dat hij haar totaal leek te zijn vergeten. Ze nam aan dat hij nu iets met Cara had en zich niet meer druk maakte om haar. Al met al was het een harde les, en ze had er spijt van dat ze niet al maanden eerder was vertrokken, toen hun relatie de eerste deuken begon te vertonen. Het laatste halfjaar was gewoon tijdverspilling geweest en het was ronduit beledigend hoe hij haar had verwaarloosd, met zijn studie als smoes.

Ze had die week een dag vrij genomen om naar IKEA te gaan, want ze had helemaal geen meubels. Alex had haar geholpen alles in elkaar te zetten. Ze was goed met hamer en schroevendraaier, en op zondagavond was Jane gesetteld in haar nieuwe huis, dat er fantastisch uitzag. Zij en Alex aten die avond popcorn en keken naar een film om haar nieuwe stek in te wijden.

Op zondagmiddag vertrok Phillip wat eerder van Long Island dan normaal. Het regende, dus het zou druk zijn op de weg, en hij was benieuwd hoe het met zijn moeder ging. Onderweg kocht hij een fles rosé voor haar, want hij wist dat ze daarvan hield. Om vijf uur belde hij bij haar aan.

Ze leek verbaasd hem te zien. ‘Wat ben je vroeg!’ zei ze blij. Ze keek nog blijer toen hij haar de fles rosé gaf. ‘Zo te horen hebben we veel te bepraten, dus het leek me een goed idee om er wat meer tijd voor uit te trekken,’ zei hij, terwijl hij het appartement in liep. Hij merkte dat ze aan het werk was geweest – hij rook de geur van natte olieverf, een vertrouwde geur waar hij van hield en die hij zijn hele leven al met zijn moeder associeerde.

Ze schonk twee glazen rosé in en een paar minuten later hadden ze zich in de gezellige huiskamer genesteld. Zijn moeder zat in haar lievelingsstoel, een oude leren fauteuil, en hij op de bank. Hij keek haar vragend aan. ‘Nou? Wat is er aan de hand? Jij eerst.’ Hij maakte zich al twee dagen zorgen om haar.

‘Het is nogal een lang verhaal,’ zei ze zuchtend. Ze nam een slokje. ‘De laatste keer dat we elkaar zagen, wist ik het al, maar ik had tijd nodig om het te verwerken. Het was nogal een schok.’

Terwijl hij naar haar luisterde, raakte hij er steeds meer van overtuigd dat ze problemen met haar gezondheid had, en hij luisterde met ingehouden adem, hoewel ze geen zieke indruk maakte.

‘Ik heb je al verteld dat ik bij mijn oude kindermeisje Fiona langs ben geweest. Ik zat met een paar vragen. Toen je me de foto’s van Marguerite liet zien, viel me niet speciaal iets op aan haar. Ik geloof dat ik wel een vage familiegelijkenis zag, maar ja, ze zag eruit zoals alle Amerikaanse meisjes van goede komaf. Die lijken allemaal op elkaar,’ zei ze smalend.

Hij moest lachen. Echt een opmerking voor haar.

‘Nou, niet altijd,’ zei hij.

Ze glimlachte. ‘Nou ja, ik zag in elk geval niets opvallends aan haar uiterlijk. Maar de foto’s van dat kleine meisje... die raakten me diep. Ik heb weinig kinderfoto’s van mezelf, want mijn ouders waren op zijn zachtst gezegd niet erg liefhebbend, maar toen ik naar die foto’s keek, raakte ik ervan overtuigd dat ik het was. Op geen van de foto’s staat een naam, maar er worden wel datums vermeld, en ik was van dezelfde leeftijd, en van een paar foto’s wist ik absoluut zeker dat ik het was. Wat ik niet begreep, was wat mijn foto’s in dat kluisje deden.’

Ze zweeg even en vervolgde toen: ‘Toen ik het er met Winnie over had, kreeg ik ineens een raar idee. Het bevreemdde me plotseling dat er geen foto’s van mijn oudere zus Marguerite waren. Het verhaal luidde dat mijn moeder zo kapot was van haar dood dat ze alle foto’s van haar heeft vernietigd, omdat ze niets meer wilde hebben wat aan haar herinnerde, maar dat heb ik altijd al gek gevonden. Je zou toch eerder zuinig zijn op alle herinneringen aan je overleden dochter? Je grootouders waren onverdraaglijk stijve, kille en kritische mensen en ik dacht opeens: stel dat Marguerite niet is gestorven? Stel dat ze verliefd is geworden op een Italiaanse graaf, wat haar ouders echt ten zeerste zouden hebben afgekeurd, dat weet ik zeker, en stel dat ze alleen maar zeiden dat ze dood was, terwijl ze al die jaren nog leefde en een Italiaanse man had? Stel dat die naam geen toeval was en dat Marguerite di San Pignelli eigenlijk mijn oudste zus was? Ze waren van dezelfde leeftijd, en ik weet niet waarom, maar ik raakte er plotseling van overtuigd dat het zo was. Winnie was pas vier toen ze wegging, en ik was nog een baby, maar toch vroeg ik me af of Winnie nooit het idee had gehad dat Marguerite nog leefde, of misschien iets had opgevangen waardoor ze was gaan twijfelen.’ Valerie keek haar zoon doordringend aan.

‘En wat zei ze?’ Haar verhaal intrigeerde hem.

‘Ze zei dat ik seniel was. Dat ik mijn verstand had verloren, dat onze ouders zoiets nooit zouden doen. Ze heeft altijd al meer van hen gehouden dan ik; ze waren ook aardiger tegen haar. Omdat zij op hen leek, en ik niet, hoewel ze altijd hun uiterste best hebben gedaan om me naar hun evenbeeld te modelleren, maar dat is ze niet gelukt. Winnie zei dat het belachelijk was wat ik dacht, dat onze ouders nooit tegen ons zouden hebben gelogen, en dat ik natuurlijk niet dat kind op de foto’s was, dat alle kinderen in die tijd er zo uitzagen, wat deels wel klopt. Maar dat gezicht van dat kind leek zoveel op dat van mij, en die ogen... Bij Winnie kwam ik geen stap verder, en we kregen ook nog een vreselijke ruzie.

Die avond bedacht ik dat ik het aan Fiona kon vragen. Ik nam aan dat ze meer zou weten over de omstandigheden waaronder mijn zus is vertrokken. Jaren later werd ons verteld dat ze naar Europa was gegaan. Maar waarom zou je je dochter in de oorlog naar Europa laten gaan? En als ze eerst naar Engeland ging, waarom is ze dan in Italië gestorven? We mochten geen vragen over haar stellen, we mochten zelfs haar naam niet noemen, maar ik ben altijd erg nieuwsgierig naar haar gebleven. Ik dacht dat Fiona misschien wel iets zou weten, dat zij de foto’s van Marguerite, als zij het inderdaad was, wel zou herkennen, want ze was twee jaar voor het vertrek van onze zus bij ons komen werken. En daarom ben ik haar in New Hampshire gaan opzoeken. Ze is vierennegentig, maar nog bijzonder helder van geest.’

Valerie leek bijna buiten adem terwijl ze verderging met het verhaal, en Phillip luisterde aandachtig. Hij had geen idee hoe het af zou lopen.

‘Ik liet haar de foto’s zien en vroeg haar of Marguerite di San Pignelli mijn zus was. En mijn hart brak toen ze nee zei. Maar ik was totaal niet voorbereid op wat ze daarna zei. Ze vertelde dat Marguerite mijn moeder was. Ze was op haar zeventiende zwanger geraakt van een jongen op wie ze verliefd was. Hij was toen bijna achttien. Zowel haar als zijn ouders waren woedend, ze mochten niet trouwen, ze werden juist uit elkaar gehaald. Marguerite werd naar een tehuis voor moeilijk opvoedbare meisjes in Maine gestuurd om daar in het geheim van haar kind te bevallen en het daarna af te staan. Een paar weken na haar vertrek uit New York werd Pearl Harbor gebombardeerd door Japan; de jongen moest in dienst, hij werd naar een trainingskamp in Californië gestuurd, waar hij bijna meteen omkwam bij een ongeluk. Blijkbaar weigerde Marguerite daarna om het kind af te staan en toen zijn haar ouders, mijn grootouders, een tijdje met haar verdwenen en een paar maanden na de geboorte van de baby teruggekeerd naar New York, waar ze vertelden dat het hun eigen kind was, hoewel ze dat vreselijk vonden. Ze zetten Marguerite op een neutraal Zweeds schip naar Lissabon, van waaruit ze doorreisde naar Londen. Ze ging helemaal niet naar Zwitserland. En een jaar later zeiden ze dat ze gestorven was aan de griep, en dat was dat, wat hen betrof. Maar in Londen leerde ze al heel snel de graaf kennen. Ze was moederziel alleen in een vreemd land, dat ook nog eens in oorlog was. Hij was aardig voor haar, ze zijn vlak daarna getrouwd en hij nam haar mee naar Italië, waar ze in Napels gingen wonen. Maar haar ouders hadden hun eigen kind dus gewoon uit hun leven gebannen, Phillip. Hun oudste dochter, alleen maar omdat ze bang waren voor een schandaal,’ zei ze boos, met tranen in haar ogen.

‘Ze hebben haar gewoon doodverklaard en haar kind gehouden, hoewel ze het niet eens wilden en nooit van haar hebben gehouden. Fiona zei dat Marguerite en de graaf een aantal jaren later hebben geprobeerd om het kind terug te krijgen, maar haar ouders hebben toen alles op alles gezet om dat te voorkomen. Ze dreigden met van alles, omdat ze niet wilden dat het verhaal naar buiten zou komen, en uiteindelijk gaf ze het op. Het enige wat Fiona kon doen was haar van tijd tot tijd foto’s van haar dochter sturen, tot ze tien jaar later bij ons wegging.’

De tranen stroomden Valerie over de wangen. ‘Maar Phillip, die baby, dat was ik. Marguerite was mijn moeder, niet mijn zus, en mijn grootouders hebben me van haar gestolen en deden alsof ze mijn ouders waren, terwijl ze me altijd hebben gehaat vanwege de schande van mijn geboorte. Ik heb mijn hele leven een leugen geleefd en ze hebben me mijn moeder afgenomen. Marguerite di San Pignelli was mijn moeder. Ik heb geen idee wat ik nu moet doen, aan wie vertel je zoiets, en maakt het eigenlijk nog iets uit? Ze is dood.’

Terwijl ze het zei, voelde ze zich opnieuw een wees, net als op de dag dat ze het had ontdekt. ‘Maar er is geen twijfel mogelijk. Ze was mijn moeder. Het is zo’n maf toeval, nog raarder dan we konden bedenken, of in elk geval raarder dan ik dacht toen ik me begon af te vragen of ze soms mijn zus was. Het was net alsof het mijn lot was om haar te vinden toen jij gebeld werd om die taxatie te doen. Ze was je grootmoeder, Phillip. En de moeder die ik nooit heb gekend, terwijl dat wel had gemoeten,’ eindigde ze huilend.

Phillip sloeg zijn armen om haar heen. De enige keer dat hij zijn moeder zo verdrietig had meegemaakt, was bij de dood van zijn vader. ‘Heb je het aan Winnie verteld?’ vroeg hij.

Ze knikte. ‘Deze keer geloofde ze me wel. Maar toch hield ze hun nog steeds de hand boven het hoofd. Ze zei dat ze vast dachten dat ze er goed aan deden. Maar hoe kun je dat nu denken als je een kind van haar moeder berooft, mij als een indringer behandelt en je eigen dochter doodverklaart? Winnie heeft me gesmeekt om het te laten rusten. Eerst zei ze ook nog dat het me alleen maar om de sieraden te doen was, maar die zijn compleet onbelangrijk vergeleken met wat er allemaal is gebeurd. Mijn grootouders hebben een walgelijke leugen verspreid, ze hebben Marguerites leven verpest en haar haar kind afgenomen. En die arme vrouw is eenzaam gestorven.’ Valerie droogde haar ogen, ze leek nog steeds geschokt.

Phillip dacht even na. ‘Wat een vreselijk verhaal. Wat erg voor je, en voor je moeder. Maar mama, wat die sieraden betreft, daar zul je nu toch over na moeten denken. Je bent de enige erfgenaam. Je was haar enige kind. Dus dan valt de nalatenschap aan jou toe.’

‘Ook aan Winnie – ze was haar zus. Maar die sieraden kunnen me niets schelen. Daar krijg ik mijn moeder niet mee terug.’

‘Nee, maar ik denk dat ze wel voor jou bedoeld waren. Marguerite heeft ze niet voor niets al die jaren bewaard, terwijl ze nauwelijks geld had. Ze heeft ze óf uit liefde voor Umberto bewaard, óf ze hoopte dat ze jou zou terugvinden en ze dan aan jou kon geven.’

‘Als dat zo was, had ze wel een testament gemaakt, en dat is niet zo,’ bracht zijn moeder hem in herinnering.

‘Je kunt niet weten wat ze dacht of hoe haar toestand op het laatst was. Het is gewoon een feit dat die sieraden van haar waren en dat jij haar enige dochter bent. Ik weet niet precies wat we nu moeten doen. Maar één ding weet ik wel: het gaat niet alleen om het afschuwelijke gedrag van je grootouders, je moeder heeft een fortuin aan sieraden nagelaten, en ze zijn van jou.’

Toen hij haar had gevraagd of het toeval was dat Marguerite en zij dezelfde meisjesnaam hadden, had hij nooit kunnen bedenken dat dit de uitkomst zou zijn. Hij had gedacht dat Marguerite misschien een achternicht was, maar het was nooit bij hem opgekomen dat ze zijn grootmoeder zou kunnen zijn. Het was een verbazingwekkende onthulling, voor hen allemaal. En ze konden het niet negeren. Ze moesten deze zaak op de juiste manier afhandelen. Hij wist nog niet precies hoe, maar hij zou erover nadenken en dan hopelijk de goede beslissing nemen.

Toen hij was bijgekomen van de schrik over wat zijn moeder hem had verteld, zei hij dat hij bij Cartier en Van Cleef & Arpels was geweest. Hij vertelde wat hij over de sieraden te weten was gekomen, over wanneer ze waren gekocht en voor welke gelegenheden. Daarna vertelde hij over het kasteeltje in Napels en de kennismaking met Saverio Salvatore, de huidige eigenaar. Hij zei dat hij een erg charmante man was die hem ook nog een paar dingen over Umberto en Marguerite had kunnen vertellen. Alles paste precies in elkaar, als een perfecte puzzel, met nog maar een paar ontbrekende stukjes.

‘Ik zou er graag eens naartoe gaan,’ zei Valerie weemoedig. Ze dacht aan het kasteeltje waar haar moeder drieënveertig jaar had gewoond met de stiefvader die ze nooit had gekend. Langzaam begon ze zich de familie toe te eigenen van wie ze nooit had geweten dat ze bestond, maar die zelfs postuum echter leek dan de ouders bij wie ze was opgegroeid.

Ze aten in de keuken en praatten tot diep in de nacht. Terwijl ze de foto’s opnieuw bekeken, probeerden ze alle stukjes in elkaar te passen. Ze dronken de fles rosé leeg en Valerie vertelde dat ze een portret van haar moeder wilde schilderen aan de hand van de foto’s die hij haar had gegeven. Ze leek zich aan haar vast te klampen, als het verweesde kind dat ze ooit was geweest, om daarmee het tragische verlies uit het verleden te verwerken.

Phillip was diep ontroerd toen hij die avond naar huis ging. Hij had zoveel om over na te denken, over het verleden, het heden en de toekomst, en er moest ook een besluit worden genomen over de sieraden. Het enige wat hij kon bedenken, was dat hij meteen de volgende ochtend Jane moest bellen. Waarschijnlijk zou ze ook niet precies weten wat zijn moeder moest doen, maar het was duidelijk dat er iets moest gebeuren. De tijd zou uitwijzen wat.

15

Phillip belde Jane de volgende ochtend al heel vroeg op kantoor; ze had nog niet eens de tijd gehad om haar jas uit te trekken. Zelf was hij nog thuis.

‘Hoe was de reis?’ vroeg ze. Ze was duidelijk blij dat hij belde. Ze had die ochtend al aan hem gedacht.

‘Erg interessant,’ zei hij op ernstige toon. Hij kon zich slecht concentreren, hij had bijna de hele nacht liggen nadenken over wat zijn moeder hem had verteld en over wat hij moest doen om haar te helpen. Hij kwam meteen ter zake. ‘Ik vroeg me af of je tijd hebt om vanmiddag met me te gaan lunchen. Ik zou graag iets met je bespreken.’

Gezien zijn toon had het iets met werk te maken en was het niet iets romantisch, hoewel ze niet zou weten wat het kon zijn. ‘Ja, natuurlijk. Waar zullen we afspreken?’

Hij stelde een lunchzaak voor in de buurt van zijn kantoor waar het niet al te lawaaiig was en waar ze lekkere broodjes, hamburgers en salades hadden. Hij wilde niet worden afgeleid door ingewikkelde gerechten, opdringerige obers of drukke klanten. Ze spraken om halfeen af, en hij zat al aan een tafel toen ze binnenkwam. Hij droeg een grijze broek en een jasje met een trui eronder. Zelf had ze ook niets bijzonders aan, want ze had niet verwacht dat ze uit lunchen zou gaan. Aan de blik in zijn ogen zag ze meteen dat hij ergens mee zat.

Ze bestelden allebei een clubsandwich en besloten samen een salade te delen. Zodra hun bestelling was opgenomen, begon hij haar te vertellen over zijn reis naar Europa, zijn bezoekjes aan Van Cleef & Arpels en Cartier en aan het kasteeltje in Napels.

Na een korte stilte haalde hij een keer diep adem. Hij besloot de sprong te wagen en haar de rest ook te vertellen. Het mocht dan wel erg persoonlijk en aangrijpend zijn, hij vond dat ze het moest weten, omdat hij samen met haar aan dit avontuur was begonnen.

‘Jane, mijn moeder heeft zelf ook wat onderzoek verricht en ze heeft iets verbazingwekkends ontdekt. Het blijkt dat die namen toch geen toeval waren. Helemaal niet zelfs.’ Hij vertelde wat Valerie van Fiona te horen had gekregen en wat ze de avond ervoor aan hem had verteld; hij had het zelf nog nauwelijks verwerkt. ‘Het is echt ongelooflijk. En ook zo raar dat je uitgerekend Christie’s belde voor de taxatie, waardoor mijn moeder de waarheid over haar geboorte te weten is gekomen, en over haar moeder. Er is een geheim ontrafeld, en wij waren erbij. Dit had een schrijver niet kunnen verzinnen. Mijn moeder blijkt de directe erfgename van Marguerite di San Pignelli te zijn, en Marguerite is mijn grootmoeder. Echt heel bizar.’ Hij leek nog steeds geschokt.

Jane was stomverbaasd. Terwijl ze naar hem had zitten luisteren, had ze moeten denken aan wat ze in de brieven had ontdekt. Alles viel ineens op zijn plaats.

‘Ik weet niet precies wat we nu moeten doen, hoe we voor de rechtbank kunnen bewijzen dat mijn moeder de wettige erfgename van Marguerite is. Ze kan moeilijk de rechtbank binnenwandelen en zeggen: “Hallo, ze was mijn moeder.” En aangezien haar grootouders haar geboortebewijs op de een of andere manier hebben vervalst om te kunnen doen alsof ze hun kind was, denk ik niet dat het gemakkelijk te bewijzen valt. En de veiling is al over twee maanden. Ik weet zeker dat het uiteindelijk wel goed komt, maar ik weet niet wat nu de volgende stap is. Heb jij een idee?’

Ze kon even geen woorden vinden, maar toen schakelde ze automatisch over op de juridische modus. Ze wist precies wat hem te doen stond. ‘Je moet een advocaat in de arm nemen, en snel ook. Dit kun je niet alleen af. Je zult de rechtbank moeten vertellen dat er een erfgenaam is gevonden, en je moeder moet zich dan officieel melden, en met bewijzen komen. Hoeveel tijd dat in beslag zal nemen, wat de exacte stappen zijn, of wat voor bewijs ze precies willen, weet ik niet. Maar een advocaat weet dat wel. Ik ben hier niet in gespecialiseerd. Maar hoe gaat het nu met je moeder? Het zal wel een vreselijke schok voor haar zijn geweest om te ontdekken dat de mensen die ze als haar ouders beschouwde haar in feite een echte moeder hebben onthouden,’ zei Jane meelevend. Marguerites schrijnende verhaal, en ook dat van zijn moeder, raakte haar diep.

‘Ze is erg van streek, logisch natuurlijk. Ze is helemaal niet met de sieraden bezig, alleen maar met de moeder die ze nooit heeft gekend. Ik wist dat mijn grootmoeder nooit erg aardig voor haar was. Ze was een kille vrouw, maar nu denk ik dat ze mijn moeder de omstandigheden van haar geboorte altijd kwalijk is blijven nemen, hoe oneerlijk dat ook is. Maar desondanks hebben we toch met die sieraden te maken. Die kunnen niet naar de veiling nu er een wettige erfgenaam is. De erfgenaam zal er toestemming voor moeten geven. Maar eerst zal mijn moeder erkend moeten worden als wettige erfgenaam. En ik heb geen idee of dat dagen gaat duren of maanden.’ Hij maakte zich er duidelijk zorgen over, en Jane ook.

‘Ik weet dat ook niet,’ erkende Jane. ‘Rechtbanken staan niet bekend om hun snelheid, vooral niet als het gaat om nalatenschappen van overleden mensen die zich niet meer kunnen beklagen over het trage tempo.’

Ze glimlachten allebei.

‘Ik weet ook niet of mijn tante Edwina haar deel zal opeisen. Marguerite was per slot van rekening haar zus.’

‘Je moet zo snel mogelijk een advocaat bellen. Ik kan je wel helpen er eentje te zoeken als je wilt,’ bood ze aan.

‘Ik heb al iemand in gedachten,’ zei hij rustig.

‘Je moet echt vandaag nog bellen,’ drong ze aan.

Hij knikte en rekende af. Daarna bedankte hij haar voor haar luisterende oor en goede raad. Hij had er echt veel aan gehad.

Jane vond het nog steeds wonderbaarlijk dat het lot had bepaald dat ze Phillip had gebeld, en dat zijn moeder het kind was aan wie Marguerite haar brieven had gericht en om wie ze haar hele leven zo’n overweldigend verdriet had gehad. ‘Toen ik van Harriet de brieven die in het kluisje lagen moest lezen, hoopte ik nog steeds dat ik daar een testament tussen zou vinden. Dat was niet zo, het waren gewoon brieven, maar het hele verhaal is erin te vinden. Alles wat je me net hebt verteld, door haar moeders ogen bezien. Dat ze de baby die ze “mijn liefste engel” noemde, moest achterlaten in New York, dat ze haar dwongen te vertrekken, haar aankomst in Londen tijdens de oorlog, haar kennismaking met de graaf, haar huwelijk en haar pogingen om haar kind terug te krijgen toen dat zeven was. Ze hebben daar hun uiterste best voor gedaan, maar werden gedwarsboomd door haar ouders. Ze is nog een keer teruggegaan toen het kind achttien was, om haar het hele verhaal te vertellen. Ze heeft haar toen vanuit de verte gezien, maar was bang dat ze het leven van haar dochter op zijn kop zou zetten, haar respectabele leven zou verstoren en een schandaal zou veroorzaken, dus toen is ze zonder haar te spreken teruggegaan naar Italië en heeft ze het uiteindelijk helemaal opgegeven.

Meer dan zeventig jaar heeft ze brieven aan haar verloren dochter geschreven. Het waren liefdesbrieven aan haar kind. Ze noemde geen enkele keer haar naam, maar schreef wel steeds dat ze de sieraden aan haar zou nalaten. Ze was van plan een testament te maken, maar dat is er blijkbaar nooit van gekomen. En uit haar brieven kun je opmaken dat ze op het laatst ook niet meer echt helder van geest was. Ze was verdwaald in het verleden. In de brieven staat niets wat als wettig bewijs kan dienen, je moeder zal op een andere manier moeten bewijzen dat Marguerite haar moeder is. Maar het hele droevige verhaal staat opgetekend in die brieven, van begin tot eind, en ook een paar mooie momenten. Ze was gelukkig met de graaf, maar de stuwende kracht in haar leven was het kind dat ze was kwijtgeraakt. Het is echt droevig om te lezen, maar je moeder zal eruit kunnen opmaken dat haar moeder al die jaren van haar heeft gehouden.’ Ze wist nu al dat de brieven veel voor Phillips moeder zouden betekenen. Ze waren de stem van haar moeder die tegen haar sprak.

Phillip was overweldigd door wat ze hem net had verteld. Hij wist dat het belangrijk was om die brieven aan zijn moeder te geven, om haar te kunnen laten zien hoe haar moeder zich had gevoeld. ‘Ik zou het fijn vinden als je me kopieën van die brieven zou kunnen bezorgen. Ze kent haar moeder alleen maar uit verhalen van andere mensen. Het zal een groot geschenk voor haar zijn om haar moeders brieven te lezen.’

‘Ik ben zo blij dat ik ze heb gelezen,’ zei Jane zacht, al had het haar dan geen testament opgeleverd, wat waarschijnlijk nuttiger zou zijn geweest.

Ze liepen naar buiten, allebei een beetje verbluft door wat er was gebeurd. Om hun gesprek wat luchtiger te beëindigen, besloot hij naar haar vriend te vragen, zonder dat hij verwachtte dat er iets was veranderd.

Op de stoep voor de lunchzaak keek ze hem glimlachend aan. ‘Nou, er is van alles gebeurd op dat gebied. Ik ben verhuisd. Ik heb sinds kort mijn eigen appartementje in het Meatpacking District. Echt te gek.’

‘Maar jullie zijn nog wel bij elkaar?’ vroeg hij, in de hoop dat het niet zo was.

‘Nee,’ antwoordde ze zacht. ‘Hij bedroog me, daar ben ik pas sinds kort achter. Ik had een halfjaar geleden al weg moeten gaan toen het vervelend begon te worden, maar ik dacht dat we het wel zouden overleven. Niet dus. En hij gaat nu met zijn nieuwe vriendin in Los Angeles wonen.’

Phillip kon wel nagaan dat het een toestand moest zijn geweest, en hij hoopte dat ze niet al te verdrietig was. Hoewel ze er behoorlijk kalm en stoïcijns onder bleef, zo te merken. Ze leek zelfs een beetje opgelucht. ‘Wil je dan een keertje met me uit eten gaan?’ vroeg hij, net als de vorige keer.

Deze keer knikte ze blij. ‘Dat zou ik erg leuk vinden,’ antwoordde ze met een warme lach.

Hij beloofde dat hij haar op de hoogte zou houden van de situatie met zijn moeder en van hun aanpak om te bewijzen dat ze de erfgename van Marguerite was. Hij had het vermoeden dat het een ingewikkeld en misschien langdurig proces zou worden. En Jane beloofde dat ze hem die middag nog de kopieën van Marguerites brieven zou mailen. Hij wilde ze printen en zelf ook lezen. Hij leefde enorm met zijn moeder mee.

‘Ik bel je,’ zei hij. Hij gaf haar een kus op de wang en ze wenste hem succes. Daarna haastte hij zich terug naar zijn werk om zijn nicht Penny te bellen. Zij was de advocaat die hij in gedachten had. Ze werkte bij een vooraanstaand kantoor, was zelf partner, en gaf hem altijd goede raad. Omdat ze allebei enig kind waren, hadden ze altijd een nauwe band gehad. Hij belde haar zodra hij achter zijn bureau zat, en Penny liep even weg bij een overleg om met hem te kunnen praten. Penny was vijfenveertig en had drie tieners, een zoon van dertien, een dochter van vijftien die haar gek maakte, en een zoon van achttien die in zijn laatste schooljaar zat. Dat waren de kleinkinderen over wie Winnie zich continu beklaagde tegenover haar zus.

‘Wat is er? Ben je gearresteerd?’ vroeg ze hoopvol.

Hij lachte. ‘Nog niet, maar ik doe mijn best. Maar luister, er is iets gebeurd, iets groots. Kan ik naar je kantoor komen, ik wil het graag met je bespreken.’ Ze werkte op Wall Street en was gespecialiseerd in belasting- en eigendomsrecht, dus dit was echt iets voor haar.

‘Wanneer precies?’

‘Nu? Straks? Over tien minuten?’

‘Shit, ik zit tot zes uur in vergaderingen. Als het belangrijk is, vraag ik mijn huishoudster wel of ze wat langer wil blijven om de monsters te voeren.’

‘Dat zou heel fijn zijn,’ zei hij naar alle eerlijkheid.

‘Dan zie ik je om zes uur. Je zit toch niet in de problemen? Belastingfraude? Verduistering?’

‘Fijn dat je zoveel vertrouwen in me hebt,’ zei hij quasizielig.

‘Je kunt toch nooit weten? Er gebeuren wel raardere dingen.’

‘Niet raarder dan wat er nu is gebeurd. Dan zie ik je straks. En Penny, dank je wel.’

‘Graag gedaan. We zien elkaar om zes uur.’

Dat was pas over drie uur. Gelukkig mailde Jane hem een halfuur later al de gescande brieven van Marguerite, en de rest van de middag zat hij ze achter zijn bureau te lezen, terwijl de tranen hem over de wangen stroomden. Met de wetenschap van nu vond hij het een groot drama dat ze Marguerite haar kind hadden afgenomen. Hij vond het nog tragischer voor haar dan voor zijn moeder, want die had geen weet gehad van wat ze miste. Marguerite wist dat wel, en ze had er haar hele leven om getreurd.

De advocatenfirma waarvan Penny al een paar jaar partner was, had een erg goede reputatie en was zeer bekend, en Penny had een mooi kantoor. Toen Phillip binnenkwam stond ze op om hem een zoen te geven. Ze was een aantrekkelijke vrouw met rood haar, met een fantastisch figuur, en ze had een man die dol op haar was.

Nadat ze weer had plaatsgenomen achter haar bureau, ging hij tegenover haar zitten en vertelde haar het hele verhaal. De heimelijke, onwettige geboorte van zijn moeder, haar grootouders die deden alsof ze hun kind was, met een vervalst geboortebewijs, het wegsturen en doodverklaren van hun oudste dochter, van wie ze Valerie later weghielden, en dan het toeval van zijn taxatie van Marguerites nalatenschap, zijn moeders vragen en de informatie die ze van haar oude kindermeisje had gekregen, informatie die leek te kloppen maar niet officieel was. Hij vertelde haar ook over Marguerites brieven, die alles bevestigden, in haar eigen woorden.

‘De vraag is nu hoe we kunnen bewijzen dat mijn moeder haar wettige erfgename is,’ eindigde hij.

Penny dacht even na en maakte nog wat aantekeningen, zoals ze ook had gedaan tijdens zijn wonderbaarlijke relaas. Als advocaat verbaasde ze zich echter nergens meer over. Hoewel Phillips verhaal opmerkelijk was, had ze wel gekkere gehoord. ‘Allereerst sturen we iemand naar dat kindermeisje om een verklaring te laten opstellen. Ze is vierennegentig, dus we zullen er vaart achter moeten zetten. Als ze vannacht in haar slaap overlijdt, sterft het verhaal en sterft de bekrachtiging ervan met haar. Ik zal kijken of ik er morgen meteen iemand naartoe kan sturen. Denk je dat ze zal willen meewerken?’

‘Voor zover ik me kan herinneren, was ze nogal een kletskous. Bovendien wilde ze dat mijn moeder het wist. Ik weet niet waarom ze het haar niet eerder heeft verteld. Maar dat doet er nu niet meer toe. Als ik die taxatie niet had gedaan, zou mijn moeder die foto’s niet hebben gezien en waarschijnlijk nooit hebben ontdekt wie haar moeder was, of dat onze grootmoeder niet haar echte moeder was.’

‘Het lot bewandelt vreemde wegen,’ zei Penny vol overtuiging. ‘Een ander advies is iets wat je moeder misschien liever niet doet, maar wat de boel wel zou vergemakkelijken, namelijk een DNA-test laten doen. We zullen officieel toestemming moeten vragen om haar moeders lichaam te laten opgraven,’ vervolgde ze peinzend. ‘Maar als we zelf de kosten daarvan op ons nemen, krijgen we die wel. En als het een match is, is het verder niet moeilijk. De rechtbank zal je moeder aanwijzen als rechtmatige erfgenaam, en wat zij dan doet met de nalatenschap moet ze zelf weten. Het duurt zes weken voordat de resultaten van een DNA-onderzoek terug zijn, en als het resultaat positief is, zijn we in feite klaar.’

‘En jouw moeder dan? Is zij ook een van de erfgenamen, als zus van Marguerite?’

Penny dacht even na. Ze wist dat mensen onvoorspelbaar konden zijn als het om erfenissen ging, maar haar moeder en haar financiële omstandigheden kennende, dacht ze niet dat ze problemen zou veroorzaken. Penny’s vader had haar een fortuin nagelaten, en de ouders van haar vader hadden voor Penny zelf een aanzienlijk trustfonds opgezet. Er was geen reden voor familieruzies.

‘Ze zou er aanspraak op kunnen maken,’ gaf ze toe. ‘Maar ik denk dat de zussen er samen wel uitkomen. Ik weet bijna zeker dat mijn moeder de erfenis niet zal willen en alleen maar blij zal zijn voor je moeder. Ze vindt vast dat je moeder het verdient, nadat ze haar hele leven is voorgelogen. Ik denk niet dat we ons daar druk over hoeven maken. Zijn die sieraden veel waard?’

‘We hebben ze getaxeerd op twintig tot dertig miljoen dollar, waarvan na aftrek van de belastingen de helft zal overblijven.’ Het was nog steeds een indrukwekkend bedrag.

Penny floot zacht. Dat betekende dat Valerie er tien tot vijftien miljoen aan over zou houden. Dan zou ze haar verdere leven lang geen geldzorgen meer hebben. ‘Wat een verhaal, zeg. Dit kun je geen toeval meer noemen, dit is het lot. Als je een goed mens bent, komt uiteindelijk alles goed. Het zou echt heel fijn zijn voor je moeder.’

‘Ja,’ beaamde Phillip. Voor hem ook natuurlijk, ooit, maar daar stond hij nu niet bij stil.

‘Goed, dan kunnen we beginnen. Ik stuur morgen iemand naar dat oude kindermeisje toe. Mail me straks haar gegevens maar. En vraag jij je moeder of ze een DNA-test wil doen. En dan moet ze mij even bellen, want dan kan ik toestemming aanvragen voor een opgraving. Het is allemaal echt niet zo ingewikkeld als het klinkt. En als niemand gaat aanvechten dat zij de rechtmatige erfgenaam is, voorzie ik verder geen problemen.’

Het eind van het verhaal zou in elk geval eenvoudiger en gelukkiger zijn dan het begin, met hopelijk een goed resultaat voor zijn moeder, wat enige troost bood, hoewel sieraden, en de opbrengst ervan, natuurlijk nooit een vervanging konden zijn voor moederliefde.

Om halfzeven ging Phillip naar huis, waar hij meteen zijn moeder belde. Ze was aan het schilderen. Hij vertelde wat Penny had gezegd; ze stemde onmiddellijk in met de DNA-test en gaf hem Fiona’s adres in het verzorgingshuis in New Hampshire. Ze zei dat ze zou bellen om haar te waarschuwen dat er iemand een verklaring van haar kwam opnemen.

Toen Valerie Fiona even later belde, zei deze dat ze het verhaal maar al te graag zou vertellen.

Valerie wilde de DNA-test zo snel mogelijk laten doen. Ze was van plan meteen de volgende ochtend haar huisarts te bellen. Het was alsof ze ineens een diepgewortelde behoefte voelde om te bewijzen dat Marguerite haar moeder was, hoewel niemand dat ontkende. Nu niet meer tenminste. Maar ze wilde het zwart-op-wit hebben, alsof ze zichzelf moest bewijzen dat ze toch een moeder had gehad die van haar hield.

Later die avond belde ze Winnie. Ze wilde haar laten weten waar ze mee bezig was.

Winnie luisterde aandachtig naar haar, maar reageerde ietwat geïrriteerd. ‘Het is allemaal zo akelig,’ zei ze op ongelukkige toon. ‘Lichamen opgraven, DNA-tests. Ik wou dat we het gewoon konden laten rusten.’ Ze wist echter best dat de nalatenschap dan aan de staat zou vervallen, wat haar ook niet eerlijk leek. Maar ze had een hekel aan al het gedoe en moeite om onder ogen te zien dat haar ouders al die jaren hadden gelogen. Ze was niet meer boos op Valerie, ze wilde alleen dat het allemaal nooit was gebeurd, of dat ze er nooit achter waren gekomen. Ze nam het Fiona een beetje kwalijk dat ze het aan Valerie had verteld. Winnie had haar hele leven al iets van een struisvogel gehad. Net als haar ouders.

‘Ik weet dat je denkt dat het mij om het geld te doen is,’ zei Valerie verdrietig. ‘Maar dat is niet zo, al vind je dat misschien moeilijk te geloven. Ik wil alleen maar bewijzen dat ze mijn moeder was. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik een moeder had. Nu wel.’

Winnie vond het nogal kinderachtig, want het zou toch niets veranderen. Bovendien had ze wel ouders gehad, al waren het dan niet haar echte geweest. Maar ze merkte dat het veel voor Valerie betekende, en bovendien viel het toch niet meer terug te draaien. De doos van Pandora was opengegaan.

‘En jij hebt ook recht op een deel van de sieraden,’ zei Valerie. ‘Jij was haar zus.’

‘Ik wil niets van haar nalatenschap,’ zei Winnie vastbesloten. ‘Henry heeft me meer dan genoeg nagelaten. Ik zou niet weten wat ik met nog meer geld moest. En zijn ouders hebben voor Penny gezorgd. Ze heeft alles wat ze nodig heeft, en dat geldt ook voor haar kinderen. Ik heb trustfondsen voor hen opgezet. Jij hoeft alleen aan jezelf en Phillip te denken, dat is wel zo eerlijk.’ Winnie was geen gemakkelijke vrouw, en ook geen bijzonder gelukkige, maar ze was wel integer en niet van plan om een deel van de nalatenschap op te eisen. ‘Als ik inderdaad je tante blijk te zijn en niet je zus, mag je me op een etentje trakteren,’ voegde ze er met een vreugdeloos lachje aan toe.

‘Als je wilt, neem ik je mee naar Europa,’ beloofde Valerie haar. ‘Ik wil zien waar ze heeft gewoond. Phillip heeft het kasteeltje in Napels bezocht.’ Ze klonk melancholiek.

‘Ik word altijd ziek in Italië,’ klaagde Winnie. ‘Het eten daar is zo vet. De laatste keer dat ik er was, kreeg ik last van een darmontsteking.’

Valerie lachte. ‘Nou ja, denk er maar even over na.’

‘Maak maar foto’s voor me,’ zei Winnie op een toon die geen tegenspraak duldde.

Valerie moest erkennen dat ze liever zonder haar zus op reis ging, en ze was blij dat Winnie geen aanspraak wilde maken op de nalatenschap. Dat zou alles vergemakkelijken.

De volgende dag liet Valerie een DNA-test doen, en Penny diende een aanvraag in om het lichaam van Marguerite te laten opgraven voor haar DNA. Ze stuurde ook iemand die daartoe gemachtigd was naar Fiona om een officiële verklaring af te nemen.

Jane ging die ochtend meteen naar Harriet zodra die op haar kantoor was. ‘We hebben een erfgenaam voor de nalatenschap van Mrs. Di San Pignelli,’ zei ze opgewonden.

Harriet keek haar met grote ogen aan. ‘Heeft er iemand op onze advertentie gereageerd?’ Ze leek geschrokken, maar blij.

‘Het is stukken ingewikkelder dan dat.’ Jane vertelde haar het hele verhaal tot in detail, en Harriet luisterde met stijgende verbazing. Ze zou het verzoek tot opgraving zo snel mogelijk afhandelen wanneer het op haar bureau belandde.

Toen Jane even later terugliep naar haar eigen kantoor, bedacht ze dat ze Phillip nooit zou hebben leren kennen als ze een stageplek had gevonden binnen het familierecht, wat ze het liefst had gewild. En misschien zou zijn moeder dan ook nooit de waarheid over haar eigen verleden hebben ontdekt.

Phillip had haar voor het weekend uitgenodigd voor een etentje, en ook om een keer naar zijn boot te gaan zodra het wat warmer werd. Ze had dus iets om naar uit te kijken. Het leven lachte haar weer toe. En dat allemaal dankzij Marguerite Pearson di San Pignelli en de sieraden in haar onbeheerde kluisje. Het begon voor hen allemaal op een wonder te lijken.

Nadat Phillip de brieven van Jane had ontvangen en gelezen, printte hij ze en bracht hij ze naar zijn moeder. Uiteindelijk zou ze de originele brieven krijgen, maar hij wist dat ze ze meteen zou willen lezen, en niet van een scherm.

Nog voordat ze ze uit de bruine envelop pakte, begon ze al te huilen. Ze bedankte hem, maar zei dat ze liever alleen wilde zijn wanneer ze ze las. Maar hoewel ze al vermoedde dat het pijnlijk zou zijn om ze te lezen, was ze niet voorbereid op het verdriet dat ze voelde toen ze las over de lijdensweg van haar moeder die haar kind had moeten afstaan en een leven lang om haar had getreurd. Terwijl ze de brieven keer op keer las, kon ze bijna niet stoppen met huilen, maar wat uiteindelijk overbleef, was het besef dat haar moeder ontzettend veel van haar had gehouden. Ze zou hebben gewild dat haar moeder het lef had gehad om haar aan te spreken toen ze haar op haar achttiende had gevolgd, dat ze niet zo bang was geweest om het leven van haar dochter te verpesten. Dat zou beslist niet zijn gebeurd, integendeel zelfs. En ze zou ook hebben gewild dat Marguerite contact met haar had opgenomen toen ze weer in New York was komen wonen, twintig jaar geleden. Ze zou haar altijd met open armen hebben ontvangen, iets waar ze nu nooit meer de kans voor zou krijgen. Maar in elk geval wist ze nu wie ze had gemist, ze wist wie haar moeder was geweest en hoeveel liefde ze voor haar had gevoeld. Dat was balsem op oude wonden, een grote troost voor iemand die nooit zoiets als moederliefde had gekend, alleen de liefde van haar kindermeisje Fiona. Ze had in elk geval nooit moederliefde ontvangen van de vrouw die had beweerd dat ze haar moeder was, haar eigen grootmoeder, die haar alleen maar in haar gezin had opgenomen om een schandaal te voorkomen, en niet uit liefde. Integendeel, ze leek het Valerie haar hele leven alleen maar kwalijk te hebben genomen dat ze bestond. En ze had haar eigen dochter uit haar leven gebannen. Er hadden twee dochters onder haar geleden, niet alleen Valerie.

Valerie bleef het een onvoorstelbare gedachte vinden, en nadat ze de brieven had gelezen, wenste ze dat ze haar moeder had kunnen omhelzen, dat ze elkaar hadden kunnen vertellen hoeveel ze van elkaar hielden. Daar had ze alles voor overgehad. Maar ze moest het met de brieven doen, het grote geschenk van de moeder die ze nooit had gekend. Tot in al haar vezels voelde ze dat Marguerite altijd zielsveel van haar had gehouden.

16

Op de dag dat Valerie bloed had gegeven voor de DNA-test, stond ze ’s avonds te schilderen in haar atelier. De vrouwenfiguur waaraan ze had gewerkt, begon steeds meer op de foto’s van Marguerite te lijken. Het doek had iets geheimzinnigs en melancholieks, als een mysterie dat opdoemde uit de mist. Door de droevige uitstraling moest Valerie denken aan Fiona’s opmerking over haar vader en moeder, dat ze net Romeo en Julia waren geweest. Fiona had verteld dat Tommy’s ouders net zo kwaad waren geweest over de zwangerschap als Marguerites ouders; zij zouden waarschijnlijk ook geen warme gevoelens hebben gekoesterd voor haar, het tastbare resultaat van de misstap van hun zoon. Zelfs niet nadat hij was verongelukt, anders hadden ze op de een of andere manier wel iets van zich laten horen. Maar misschien hadden ze wel contact opgenomen en hadden haar grootouders ook dat voor haar verborgen gehouden. Inmiddels zouden haar grootouders van vaderskant wel dood zijn, ze zouden nu boven de honderd zijn geweest, net als haar grootouders. Toch vroeg ze zich af of ze niet nog andere familie had. Tommy was vlak nadat Valerie was verwekt al overleden, dus hij kon geen kinderen meer hebben gekregen, maar misschien had hij broers of zussen gehad, of neven of nichten. Ze voelde een onstilbaar verlangen naar familie. Ze wilde alles weten. Ze kende de helft van haar achtergrond – nu wilde ze ook de rest weten.

Ze legde haar penselen neer, ging in de huiskamer achter haar computer zitten en voerde de namen van Tommy en zijn ouders in. Ze googelde ze op verschillende manieren. Ze voerde Tommy’s geboortedatum in en ze maakte een schatting van zijn sterfdatum. Tommy, Muriel en Fred Babcock – na een tijdje kwam de informatie boven dat ze waren overleden. Vervolgens probeerde ze Thomas Babcock, in de overweging dat een familielid zijn kind naar haar vader kon hebben vernoemd, omdat hij in de oorlog was omgekomen. Ze vond een man in New York met die naam, hij was tien jaar jonger dan zij, wat ongeveer zou kunnen kloppen als Tommy een broer had gehad die zijn zoon naar hem had vernoemd.

Met een bonzend hart en trillende handen belde ze het nummer met haar mobiel en wachtte met ingehouden adem af. Het zou een wonder zijn als ze bij de eerste poging al beet had, maar het idee alleen al was zenuwslopend. Ze kende de verhalen wel, over mensen die geadopteerd waren en op zoek gingen naar hun ouders, en dan soms na één telefoontje al met hen herenigd werden, allemaal dankzij internet. Ze was nu een van hen, een onwettig kind op zoek naar haar roots, naar ouders of andere familieleden, om de scherven van een verloren leven te kunnen oprapen voordat het te laat was. Of zou het al te laat zijn? Zouden alle familieleden van Tommy al dood zijn? Was hij enig kind geweest?

Nadat de telefoon drie keer was overgegaan, nam een man op. Hij had een aangename stem, en Valerie begon zenuwachtig het verhaal te vertellen over Tommy Babcock en haar moeder, vijfenzeventig jaar geleden. Jonge geliefden die van elkaar waren gescheiden, een ongewenste zwangerschap en zijn vroegtijdige dood aan het begin van de oorlog. Zelfs in haar eigen oren klonk het bizar, maar de man aan de andere kant van de telefoon luisterde zwijgend. ‘Heeft u een oom of ander familielid gehad die Thomas Babcock heette?’ eindigde ze hoopvol.

‘Ja, maar ik denk niet dat het de man is die u zoekt. Ik heb een oom gehad dat Tom heette, en mijn grootvader heette ook Thomas. Maar ik denk niet dat mijn oom de man is die u zoekt,’ zei hij grinnikend.

‘Waarom niet?’ vroeg ze nieuwsgierig, en ze vroeg zich af hoe hij daar zo zeker van kon zijn. Er waren al zoveel toevalligheden geweest die uiteindelijk allemaal bleken te kloppen.

‘Mijn oom was homo. Hij streed in zijn jonge jaren actief voor homorechten en is in de jaren zestig naar San Francisco verhuisd. Hij was een fantastische man, en hij is in 1982 aan aids overleden. Ik denk niet dat hij ooit kinderen heeft verwekt. Hij was een getalenteerde toneelontwerper op Broadway en werd later in San Francisco een bekend interieurontwerper.’ De neef vertelde het op trotse toon, en het was inderdaad duidelijk niet de man die ze zocht. ‘Ik hoop dat u iemand vindt. Het klinkt als een droevig verhaal. Waarom heeft u zo lang gewacht met uw zoektocht?’

‘Ik weet pas sinds kort hoe het zit. In die tijd was het een schande om een onwettig kind te krijgen en er werd niet over gesproken.’

‘Ja, dat is waar,’ zei hij vriendelijk. ‘Nou, ik wens u veel succes.’

Nadat ze hadden opgehangen, vroeg Valerie zich af hoeveel verkeerde Babcocks ze nog zou moeten bellen voordat ze de juiste vond, iemand die familie van haar vader was, als die familie al bestond.

Ze toetste de naam opnieuw in. Er verschenen een stuk of twintig Babcocks in beeld, van wie sommigen pas vier jaar oud, uit verschillende staten. Uiteindelijk viel haar oog op iemand die tot de mogelijkheden leek te behoren. Het was een man van zeventig die in Santa Barbara, Californië, woonde, samen met zijn vrouw Angela, en ene Walter Babcock, die vierennegentig was. Ze fantaseerde er meteen op los. Stel dat Tommy een oudere broer had gehad die was getrouwd en na de oorlog een zoon had gekregen die hij naar zijn overleden broer had vernoemd? Inmiddels keek ze nergens meer van op. Ze had het graag aan Fiona willen vragen, maar het was te laat om haar nog te bellen.

Ze bleef verlangend naar de namen en het telefoonnummer staren. Ineens nam ze een besluit. Het maakte haar niet meer uit of mensen haar gek vonden. In Californië was het pas zeven uur. Ze pakte de telefoon en belde het nummer. Het ergste wat er kon gebeuren was dat ze zeiden dat ze verkeerd verbonden was en meteen ophingen. Ze had al besloten dat ze naar Thomas Babcock zou vragen en niet naar zijn vader. Als het klopte wat ze dacht, was Thomas de neef van haar vader. Toen er een vrouw opnam met een licht zuidelijk accent, vroeg Valerie of ze Thomas Babcock kon spreken. Met gesloten ogen wachtte ze. Ze had niets te verliezen, alleen haar tijd, en ze kon gezichtsverlies lijden, maar dat kon haar allebei niet schelen.

Even later had ze een man met een diepe, heldere stem aan de lijn. Hij leek het niet raar te vinden om door een onbekende te worden gebeld, en ze begon hem snel, maar zo duidelijk mogelijk, de reden van haar telefoontje uit te leggen.

‘Ik weet dat het raar klinkt, maar ik ben in juni 1942 geboren, als buitenechtelijk kind van een jonge vrouw die Marguerite Wallace Pearson heette en een jongeman met de naam Tommy Babcock. Zijn ouders heetten Muriel en Fred. Mijn vader en moeder waren zeventien toen ik werd verwekt, in New York. Mijn moeder werd naar Maine gestuurd waar ze in het geheim van me is bevallen. Mijn vader ging meteen na Pearl Harbor bij het leger en is in 1942 verongelukt in Californië, nog voor mijn geboorte. Ik ben opgevoed door mijn grootouders, die beweerden dat ik hun kind was. Ze hebben mijn moeder na mijn geboorte naar Europa gestuurd en ik heb haar nooit teruggezien. Dit weet ik allemaal pas sinds kort. Mijn moeder heb ik net teruggevonden, helaas een halfjaar na haar dood.’

Na een korte stilte vervolgde ze: ‘En nu vroeg ik me af of er nog familie van mijn vader in leven zou zijn. Misschien iemand die het verhaal van mijn ouders nog kent. Ik vroeg me af of uw vader, Walter, misschien een broer had die het zou kunnen zijn.’

Thomas Babcock had vriendelijk en beleefd naar haar hele verhaal geluisterd, zelfs al had ze de verkeerde te pakken. Maar iets in haar verhaal ontroerde hem. Ze kwam als een rationele vrouw op hem over, en het raakte hem dat ze op haar vierenzeventigste nog op zoek was naar haar ouders. Hij nam ten onrechte aan dat ze een eenzaam leven leidde. En daarom wilde hij haar helpen.

‘Nou, ik ben inderdaad naar een oom vernoemd die in de oorlog is omgekomen,’ zei hij op vriendelijke toon. ‘Ook rond die tijd. Hij was pas achttien, maar hij had geen kinderen. Hij was de jongere broer van mijn vader, en ze waren erg close in hun jeugd, naar hij zegt. Hij moet nog steeds huilen als hij het over hem heeft, en hij is al vierennegentig. Hij is erg zwak en slaapt al, anders had ik u wel even met hem laten spreken.’

‘Zou het kunnen dat hij niet op de hoogte was van die ongewenste zwangerschap, of dat hij het u niet heeft verteld om de herinnering aan zijn geliefde jongere broer niet te bezoedelen?’

De man begon te lachen. ‘Dat zou kunnen, maar het lijkt me niet echt waarschijnlijk. Mijn vader neemt nooit een blad voor de mond, soms gaat hij daar zelfs te ver in. Ik denk dat hij het me wel zou hebben verteld als hij het had geweten, of als er zoiets was gebeurd. Maar ik zal het hem vragen. Als u me uw naam en telefoonnummer geeft, dan kan ik u morgen bellen, mocht het iets opleveren.’

‘Dat zou fijn zijn,’ zei ze dankbaar en opgelucht. ‘Ik weet dat het stom klinkt en ik weet niet waarom het op mijn leeftijd nog zo belangrijk voor me is, maar het is nu eenmaal zo. Ik denk dat ik, zonder het te weten, al mijn hele leven op zoek ben geweest naar mijn ouders.’

‘We willen allemaal weten waar we vandaan komen,’ zei hij meelevend. Nadat ze hem haar naam en nummer had gegeven, zei hij dat hij haar hoe dan ook zou bellen, en ze hingen op.

‘Wie was dat?’ vroeg zijn vrouw Angie, die net de eettafel had afgeruimd. Ze woonden in Montecito in Santa Barbara, en Toms vader woonde bij hen in. Hoewel hij in een rolstoel zat en erg hulpbehoevend was, wilden ze hem niet naar een verzorgingshuis sturen. Ze hadden samen besloten dat hij tot zijn dood bij hen zou wonen. Ze hadden zelf vier volwassen kinderen en zes kleinkinderen en wilden hun laten zien dat je je ouders niet als oud vuil bij de weg kon zetten wanneer ze op leeftijd raakten, zelfs al was het soms onhandig en zwaar. Bovendien was hij een lieve oude man, hoewel hij het laatste jaar hard achteruit was gegaan.

‘Een vrouw uit New York, wat ouder dan ik. Ze zegt dat ze de onwettige dochter van ene Tommy Babcock is, die op zijn achttiende tijdens de oorlog is omgekomen, en van een jong meisje op wie hij verliefd was. Ze heeft dat net ontdekt. Haar moeder is al dood, en nu probeert ze familie van hem te vinden. Het lijkt me niet dat wij dat zijn. Ik heb haar beloofd dat ik het pa zal vragen, maar volgens mij had hij me zoiets wel verteld. Hij is altijd heel open over alles,’ zei Tom, terwijl hij een arm om haar heen sloeg.

Angie kon het alleen maar beamen. Ze kwam uit South Carolina, en ze waren al drieënveertig jaar gelukkig getrouwd. Toms vader was in La Jolla, Californië, gaan wonen nadat hij in de oorlog in San Diego gestationeerd was geweest. Tom was daar geboren en had er zijn hele leven gewoond, hoewel zijn ouders oorspronkelijk uit New York kwamen. Tom en zij hadden elkaar op de universiteit van San Diego leren kennen en waren meteen na hun afstuderen getrouwd en naar Santa Barbara vertrokken, waar ze nooit meer waren weggegaan. Hun volwassen kinderen woonden in Santa Barbara en Los Angeles en ze zagen elkaar vaak.

Tom was nog steeds werkzaam als architect. Hij zei altijd dat het niets voor hem was om met pensioen te gaan. Zijn vader, die een succesvol bedrijf had gehad, was ook pas op zijn drieëntachtigste gestopt met werken. Angie was interieurontwerper en werkte vaak met Tom samen. Ze waren gelukkig, leidden een vol en druk leven, en met hun kinderen ging het goed. Ze hadden veel vrienden, want ze waren aardige, liefdevolle mensen. Tom had Valerie aan de telefoon dan ook vriendelijk te woord gestaan, wat haar de moed had gegeven om hem haar verhaal te vertellen, hoewel hij niet de juiste persoon leek te zijn. Het gesprek met hem had haar echter zoveel energie gekost dat ze daarna geen andere Thomas Babcocks meer belde, maar naar bed ging.

Terwijl Tom zijn vader de volgende ochtend hielp met wassen, scheren, aankleden en hem in zijn rolstoel zette vertelde hij hem over het telefoontje. ‘Er belde gisteravond een vrouw uit New York. Ze was op zoek naar jou, pa,’ zei hij plagend. ‘Ze zei dat ze had gehoord dat je zo’n aantrekkelijke vent bent.’

Walter Babcock begon te lachen, maar hij geloofde er natuurlijk geen woord van.

Tom legde uit wat de reden van haar telefoontje was. ‘Ze zei dat haar ouders in 1941 in New York verliefd op elkaar waren geworden. Ze waren toen zeventien. Haar moeder raakte zwanger van haar en werd weggestuurd om ergens anders te bevallen, en ik geloof dat ze is opgevoed door haar grootouders en dat ze haar moeder nooit heeft gekend. Ze weet pas sinds kort van haar bestaan. Ze zei dat haar vader was omgekomen bij een ongeluk, vlak nadat hij in 1942 in dienst was gegaan, nog voor haar geboorte. Hij was toen achttien. Ze weet dit allemaal nog maar heel kort. Ze heeft haar moeder gevonden, maar die is al dood, en nu is ze op zoek naar familie van haar vader, gewoon omdat ze haar roots wil kennen. Ze klonk heel aardig, en ze is zelf ook al vierenzeventig, dus geen kind meer. Het verhaal deed me aan oom Tom denken, alleen heb je het nooit over een kind van hem gehad. Haar moeder heette Margaret Pearson of zoiets. Maar misschien wist je het niet?’ vroeg hij terloops.

Zijn vader keek geërgerd en klonk boos toen hij zei: ‘Ik zou het heus wel hebben geweten als hij een meisje zwanger had gemaakt. Tommy zou zoiets nooit doen. Natuurlijk is hij het niet. Wat bezielt dat mens om op haar leeftijd nog met modder te gooien naar mensen die al vierenzeventig jaar dood zijn? Ze zou zich moeten schamen. Ik hoop dat je haar niet terugbelt.’ Met een kwade blik zat hij in zijn rolstoel. Door zijn zoon was zijn dag nu al vergald. De herinnering aan zijn broer was heilig voor hem, en hij was woest over wat de vrouw had gezegd.

‘Ik heb haar beloofd om sowieso even terug te bellen,’ zei Tom zonder zich iets van zijn vader aan te trekken. ‘Het was zo te horen belangrijk voor haar. Het moet droevig zijn als je pas op je vierenzeventigste te horen krijgt wie je ouders zijn en ze geen van beiden ooit hebt ontmoet.’

‘Dat zou haar op haar leeftijd niet meer uit moeten maken. Heeft ze zelf geen kinderen?’

‘Dat heb ik niet gevraagd,’ antwoordde Tom. ‘Misschien niet. Maar je hoort het vaak genoeg of je ziet het op tv, mensen van tachtig die op zoek gaan naar hun moeder van honderd door wie ze ooit zijn afgestaan. Ik denk dat zulke dingen mensen eeuwig blijven achtervolgen. Ik ben blij dat het oom Tommy niet was. Het moet vreselijk voor de vrouw zijn om geen van haar ouders te hebben gekend.’ Hij had zijn oom ook niet gekend, maar zijn vader had het vaak over hem gehad. Hij was nooit echt over de dood van zijn jongere broer heen gekomen.

Tom reed zijn vader naar de keuken voor het ontbijt en daarna kwamen de huishoudster en een mannelijke verzorger het overnemen. Ze lieten Walter nooit alleen.

Tom en Angie vertrokken allebei naar hun werk, en vanuit zijn architectenbureau belde Tom Valerie om haar over het gesprek met zijn vader te vertellen. ‘Het spijt me echt, mevrouw Lawton. Ik had graag uw familie willen vinden. Het is een ontroerend verhaal en ik hoop dat u ze vindt. Maar mijn vader wist van niks.’ Hij vertelde er niet bij dat zijn vader woedend was geworden om het verhaal, wat hij hartverscheurend had gevonden.

‘Nou ja, bedankt voor de moeite,’ zei Valerie vriendelijk. Ze was blij dat hij met zijn vader had gesproken en haar had teruggebeld. Hij beschouwde haar in elk geval niet als een of andere gek. En voor hetzelfde geld was hij de juiste Babcock geweest. ‘Ik wist dat het een gok was, maar ik weet niet goed wat ik nu moet doen.’ Hoewel er nog genoeg Thomas Babcocks waren die ze niet had geprobeerd.

‘Misschien kunt u een privédetective in de arm nemen, als het zo belangrijk voor u is?’ stelde hij voor.

‘Daar heb ik nog helemaal niet aan gedacht,’ bekende ze. ‘Dit is allemaal nieuw voor me, de zoektocht naar vermiste ouders. Ik dacht altijd dat ik wist wie mijn ouders waren. Blijkbaar niet.’

‘Nou, veel succes in elk geval.’ Ze hingen op, en hij dacht er verder niet meer over na.

In de drie dagen die daarop volgden gedroeg Walter zich onmogelijk, vertelden de huishoudster en de verzorger hem. Hij was ruzieachtig, lastig, in een slecht humeur, rusteloos en hij at ook bijna niets. En toen Tom na die drie dagen na zijn werk de kamer van zijn vader in liep, trof hij hem huilend aan. Hij schrok, want hij had zijn vader nog nooit zo meegemaakt.

‘Wat is er, pap? Ben je ziek? Moet ik de dokter bellen? Joe en Carmen zeggen dat je nauwelijks eet.’ De avond ervoor had hij ’s avonds ook niet bij hen aan tafel willen mee-eten.

‘Het komt door die vrouw,’ zei zijn vader met verstikte stem.

‘Welke vrouw? Carmen?’ De huishoudster was al bij hen sinds de kinderen klein waren en ze was altijd aardig voor hem. ‘Doet ze vervelend tegen je?’

‘Nee.’ Hij schudde ellendig zijn hoofd. Het was net alsof hij in de afgelopen dagen was gekrompen. ‘Die vrouw die jou belde en al die leugens over Tommy vertelde. Waarom zou ze dat doen? Hij was zo’n aardige jongen.’

Hij maakte zich er zo druk over dat Tom zich bezorgd afvroeg of het een teken van beginnende dementie was.

‘Natuurlijk, pap,’ zei hij vriendelijk.

Zijn vader leek echter ontroostbaar. Dat iemand zijn broertje, die hij als een heilige was gaan beschouwen, van zoiets beschuldigde, was blijkbaar onverteerbaar voor hem.

‘Ze is gewoon op zoek naar haar familie,’ vervolgde Tom. ‘Dat kun je haar toch niet kwalijk nemen? Ze bedoelde er geen kwaad mee.’

‘Hij heeft nooit iemand zwanger gemaakt,’ hield Walter vol. Hij begon weer te huilen.

‘Ze heeft onze naam gewoon via internet gevonden, pap. Ze heeft oom Tommy helemaal nooit gekend.’

‘Ze is net zo slecht als haar moeder,’ liet Walter zich ineens kwaad ontvallen, op een toon die zijn zoon niet van hem kende. ‘Ik heb haar nooit gemogen. Ze wilde Tommy in de val laten lopen en ze heeft haar verdiende loon gekregen. Ze hebben haar naar een of andere gevangenis voor slechte meisjes in New England gestuurd. Mijn ouders hebben Tommy verboden haar ooit nog te zien. Hij dacht dat hij van haar hield, hij wilde zelfs met haar trouwen, maar dat mocht niet van papa. En toen kwam hij om. Ik weet niet wat er van haar is geworden. Dat deed er toen ook niet meer toe.’ Hij huilde steeds harder.

Tom staarde hem met grote ogen aan. ‘Je kende haar?’

Zijn vader gaf geen antwoord. Terwijl de tranen hem over de wangen stroomden, keek hij strak uit het raam. ‘Sinds hij verliefd op haar was, sprak hij nauwelijks meer met me. Ze had hem betoverd. Hij zei dat hij met haar ging trouwen.’

Het was Tom inmiddels wel duidelijk dat zijn vader jaloers op haar was geweest, én op de liefde tussen die twee jonge mensen. Zo te horen hadden ze daar een hoge tol voor betaald, ze mochten elkaar van hun ouders niet meer zien, en het meisje had haar kind moeten afstaan, aan haar eigen ouders. Ze had haar dochtertje nooit meer teruggezien, en de jongen van wie ze hield, was omgekomen, terwijl zij zwanger was van zijn kind. Hij kon alleen maar medelijden met haar voelen, hoewel zijn vader nog steeds boos en jaloers op haar was, en daarom had hij erover gelogen, om de herinnering aan zijn broer niet te bezoedelen.

‘Pap, waarom heb je me dat nooit verteld? Zulke dingen gebeuren, vooral in die tijd. Het moet toen een vreselijk schandaal zijn geweest,’ zei hij meelevend.

‘Dat was het geworden als onze ouders er geen stokje voor hadden gestoken. Ze wilden het in de doofpot stoppen, net als haar ouders. Niemand wilde dat kind. Ik weet niet wat er met het kind is gebeurd, maar het heeft zijn verdiende loon gekregen, net als zijn moeder. Marguerite. Ik haatte haar.’

‘Ik denk dat het “dat kind” was dat ik laatst aan de telefoon had. En ik ben het niet met je eens dat ze haar verdiende loon heeft gekregen. Ze heeft toch niks misdaan? Vijfenzeventig jaar na dato is ze nog steeds op zoek naar haar ouders en probeert ze erachter te komen hoe ze waren. Dat is toch erg? Alleen maar omdat twee tieners verliefd op elkaar waren? Toe papa, je bent haar oom. Misschien is ze wel heel aardig. Zou Tommy willen dat je zo over het meisje sprak van wie hij hield, of over hun kind? Stel dat het jouw kind was, en je was gesneuveld – zou hij dan ook doen alsof zijn neus bloedde en haar negeren? Ik schaam me gewoon voor je, pap. Zo kleinzielig ben je toch niet? We kunnen haar op z’n minst vertellen dat ze de familie van haar vader heeft gevonden. Of ben je soms bang dat ze je geld wil aftroggelen?’ Hij probeerde er een grapje van te maken om zijn vader op te beuren.

‘Dat kun je nooit weten. De Pearsons waren behoorlijk chic, hoewel ze veel geld zijn kwijtgeraakt tijdens de Grote Depressie. Ze vonden zichzelf heel wat, en moet je zien wat er gebeurde. Hun lieve dochtertje werd met jong geschopt. Onze moeder had haar het liefst eigenhandig vermoord. Ze verbood Tommy iedere verdere omgang met haar. Hij heeft de hele nacht liggen huilen, en de volgende dag werd zij door haar ouders weggestuurd. Ik geloof dat hij haar daar in dat tehuis een keertje heeft opgezocht, maar hij moest al snel naar Californië, en vlak daarna kwam hij om.’

Tom had zijn vader nog nooit zo harteloos horen praten. Hij vond het hele verhaal een regelrechte nachtmerrie, vooral voor de twee jonge mensen die door hun ouders als misdadigers waren behandeld. Hij had intens medelijden met hen. Maar blijkbaar had Valerie met haar verhaal een open zenuw geraakt. Zijn vader was nog steeds niet over die hele geschiedenis heen.

‘Ik wil niets met haar te maken hebben,’ blafte Walter hem toe.

Een paar minuten later liep Tom de kamer uit, zodat zijn vader wat tot rust kon komen. Hij vertelde Angie wat er was gebeurd. Ook zij was stomverbaasd. Walter had gelogen om de herinnering aan zijn broer niet te bezoedelen en hij had er niet eens spijt van.

‘Wat ga je nu doen?’ vroeg Angie toen ze die avond samen in de keuken zaten te eten, nadat zijn vader naar bed was gegaan. Hij was eindelijk wat gekalmeerd, en Tom had het onderwerp verder laten rusten.

‘Ik bel haar morgen vanaf mijn werk. Ik hoop dat ik haar nummer niet heb weggegooid. En dan zeg ik haar dat papa tegen me heeft gelogen. Voor het eerst van mijn leven.’

‘Je weet hoe gevoelig hij is als het om zijn broer gaat,’ zei Angie zacht.

Tom was echter geschokt en teleurgesteld. ‘Moet je je voorstellen wat een nachtmerrie dat voor die kinderen moet zijn geweest, vooral in die tijd. En die vrouw heeft haar moeder nooit gekend, wist zelfs niet wie ze was, en hetzelfde gold voor haar vader. En wie weet, als oom Tommy was blijven leven, waren ze misschien wel getrouwd en dan zou zij onze tante Marguerite zijn geweest,’ eindigde hij, zich de naam herinnerend die zijn vader had genoemd. ‘Maar in plaats daarvan werd zij een verschoppeling en hun kind een verloren ziel. Het is een vreselijk verhaal.’ Hij kon het nauwelijks bevatten.

Zoals hij had gezegd, belde hij Valerie meteen de volgende ochtend nadat hij het papiertje met haar nummer op zijn bureau had gevonden.

Ze was aan het schilderen toen hij belde en stond met samengeknepen ogen naar het portret van Marguerite te kijken. In New York was het twaalf uur ’s middags, een stormachtige woensdag. Ze herkende de stem aan de andere kant van de lijn niet toen ze opnam.

‘Mevrouw Lawton?’ vroeg hij aarzelend.

‘Ja?’

‘U spreekt met Tom Babcock. We hebben elkaar een paar dagen geleden gesproken, over mijn oom, en mijn vader.’

Toen hij zijn naam noemde, wist ze meteen weer wie hij was. ‘Ja, natuurlijk. Ik herkende uw stem niet meteen,’ zei ze glimlachend. ‘Wat aardig dat u belt. Het spijt me echt dat ik u heb lastiggevallen, ik hoopte gewoon dat ik de goede te pakken zou hebben.’ Ze zei het lichtelijk gegeneerd, aangezien zijn vader van niets had geweten en haar moeder niet had gekend.

‘Nee, ik moet me bij u verontschuldigen,’ viel hij met de deur in huis, met een spijtige klank in zijn stem. ‘Mijn vader heeft tegen me gelogen. Dat was voor het eerst. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, behalve dat het me heel erg spijt. Ik wilde u echt niet om de tuin leiden. Mijn vader heeft uw moeder wel gekend, hij kende het hele verhaal. Hij wist alleen niet wat er met de baby was gebeurd, ik neem aan dat daar in die tijd niet over werd gesproken. Het moet een vreselijke tijd zijn geweest voor uw moeder en mijn oom.’

‘O, mijn god.’ Ze klonk alsof ze net de loterij had gewonnen. ‘Uw vader is de broer van Tommy Babcock? Hij is mijn oom?’ Ze kreeg tranen in haar ogen.

Ook Tom Babcock voelde zijn ogen branden toen ze zo ontroerd reageerde. ‘Ja, en ik ben je neef. Ik mag nu toch wel “je” zeggen? Ik weet niet of het iets is om blij mee te zijn, maar je hebt je familie gevonden. En nogmaals, het spijt me dat mijn vader me heeft voorgelogen. Hij aanbad zijn broer en ik geloof dat hij nooit over zijn dood heen is gekomen. Het idee zijn nagedachtenis te bezoedelen vanwege een ongewenste zwangerschap kon hij gewoon niet aan.’

‘Dat begrijp ik. Het was toen nogal wat. Die arme kinderen moeten zich wanhopig hebben gevoeld. Dat kunnen wij ons gewoon niet voorstellen. En toen stierf je oom. Mijn moeder moet zich daarna nog wanhopiger hebben gevoeld. Haar ouders hebben haar, na mijn geboorte, uit hun leven gebannen, en nog wat later hebben ze haar letterlijk doodverklaard. Ze stuurden haar in de oorlog naar Europa, op haar achttiende, en deden alsof ik hun kind was. Dat is niet niks.’

‘Zeg dat wel. Wat erg voor je dat je haar nooit hebt gekend.’

‘Dat vind ik ook,’ zei Valerie bedroefd. ‘Ik heb sinds kort wel wat foto’s van haar en ik weet nu ook wel iets over haar leven. Ze heeft nooit andere kinderen gekregen, ze had alleen mij.’

‘Heb jij kinderen?’ vroeg Tom. Hij was nieuwsgierig naar haar nu ze familie bleken te zijn.

‘Ja, een zoon, Phillip. Hij is fantastisch. Hij is vierendertig en werkt bij Christie’s, op de juwelenafdeling. Hij heeft kunstgeschiedenis gestudeerd. Zijn vader doceerde kunstgeschiedenis aan de universiteit, en ik ben zelf kunstenaar, ik schilder.’

‘Ik ben architect en mijn vrouw is interieurontwerper. En we hebben vier volwassen kinderen en zes kleinkinderen.’

Ze waren ineens familie en raakten allebei door het dolle heen.

Lichtelijk verlegen stelde Valerie de volgende vraag: ‘Denk je dat we elkaar ooit zullen ontmoeten?’

‘Natuurlijk,’ zei hij hartelijk. ‘We zijn volle neef en nicht.’

‘Je vader zou me niet hoeven zien als hij daardoor van streek raakt.’ Ze wist dat hij heel oud was en wilde hem geen hartaanval bezorgen.

‘Hij zal wel moeten,’ zei Tom op ferme toon. ‘Als de rollen waren omgedraaid, zou zijn heilige broer zijn dochter beslist hebben willen zien. Tenminste, als het allemaal klopt wat mijn vader altijd over hem vertelt, dat hij zo fantastisch was, al was hij dan nog een jonge jongen. Het is een droevige gedachte dat hij al op zijn achttiende is gestorven.’

Valerie was het met hem eens. ‘Als het je uitkomt, kan ik binnenkort wel eens die kant uit komen.’

Hij aarzelde, want hij wist niet wat haar omstandigheden waren, of ze soms verwachtte dat ze bij hen kon logeren, wat best eens lastig kon worden, al waren ze dan familie.

‘Ik boek een kamer in het Biltmore,’ zei ze snel. ‘Daar ben ik wel vaker geweest.’

‘Ik zal het er met mijn vrouw over hebben en dan spreken we een datum af,’ beloofde hij. ‘En Valerie,’ liet hij er zacht op volgen, ‘ik ben blij dat je ons hebt gevonden.’

‘Ik ook.’ Weer stroomden de tranen over haar wangen. Het was niet hetzelfde als haar vader vinden, maar het kwam dicht in de buurt. Ze was heel benieuwd naar haar familie en door het dolle heen toen ze ophing. Hoewel ze nog wachtte op de uitslag van de DNA-test, wist ze in haar hart al wat die zou zijn. Maar het was ook belangrijk dat ze de familie van haar vader nu had gevonden.

Twee dagen daarna nam Angie contact met haar op en ze spraken af voor een weekend dat iedereen goed uitkwam. Dat was over tien dagen. Valerie was ontzettend benieuwd naar de familie die ze nooit had gekend, en ze wist nu al dat die familie alleen maar duizend keer beter kon zijn dan de familie bij wie ze was opgegroeid.

17

Toen Phillip in de week daarop zijn moeder belde, vertelde ze terloops dat ze het weekend naar Californië zou gaan.

‘Wat ga je daar doen? Een of andere tentoonstelling bezoeken?’ vroeg hij verbaasd.

‘Nee, ik ga op bezoek bij mijn neef,’ zei ze met iets ondeugends in haar stem. Sinds ze hem had gevonden, was ze in een opperbeste stemming.

‘Wat voor neef? We hebben helemaal geen neef in Californië.’

‘Nu wel. Ik heb laatst zitten googelen naar familie van mijn vader. Ik heb verschillende combinaties geprobeerd en bij de tweede poging was het al raak. Ik heb zijn oudere broer gevonden en diens zoon. De vader ontkende het eerst, vanwege het schandaal van toen; hij wilde zijn broer in bescherming nemen. Maar toen zijn zoon begreep dat zijn vader erover had gelogen, belde hij me terug. En nu ga ik kennismaken.’ Ze klonk als een kind met kerst.

‘Zijn het aardige mensen?’ vroeg hij bezorgd, bang dat ze haar zouden kwetsen. Hij vond haar een beetje naïef, vooral omdat de broer van haar vader er eerst over had gelogen.

‘Zo te merken wel. Tom, mijn neef, is architect. Zijn vrouw is heel aardig, ik heb haar gesproken, ze is interieurontwerper. Ze hebben vier volwassen kinderen. Ze wonen in Santa Barbara en hebben ook al kleinkinderen. Tom is vijfenzestig, zij een paar jaar jonger. Walter, de broer van mijn vader, is vierennegentig, en heeft zo te horen een zwakke gezondheid.’

Ze leek goed op de hoogte. Maar waarom vertelde ze het hem nu pas? ‘Nou, je bent inderdaad druk geweest. Wil je dat ik met je meega?’ Hoewel hij al plannen had voor het weekend, kon hij die best veranderen als ze wilde dat hij meeging. Hij vond het geen prettig idee dat ze die mensen in haar eentje ontmoette.

Zijn moeder leek echter geen enkele twijfel te kennen. ‘Natuurlijk niet. Maar lief dat je het vraagt. Het is maar voor een weekendje. Volgende week heb ik het druk met een bestuursvergadering van het Met.’

‘Nou, bel me als je er bent. Waar logeer je?’

‘In het Biltmore.’ Ze deed het voorkomen alsof het een avontuur was, en Phillip hing glimlachend op.

Tijdens het etentje die avond vertelde hij het aan Jane. Het was hun tweede date. Een week eerder waren ze ook uit eten geweest en daarna naar de bioscoop gegaan. En ze waren van plan dat weekend een dag samen op de boot door te brengen, iets waar Jane zich op verheugde.

Ze was ontroerd toen ze hoorde over Valeries plan om naar Californië te vliegen voor de kennismaking met de familie van haar vader. Ze vond het erg moedig van haar, en dat zei ze ook tegen Phillip.

‘Het betekent zo te merken veel voor haar,’ zei hij. ‘Ik denk dat ze zich in haar jeugd altijd een buitenstaander heeft gevoeld, dat ze zich nooit geliefd voelde, dus het is wel logisch dat ze heel benieuwd is naar haar andere familie.’

‘Ja. Ze moet het als kind niet gemakkelijk hebben gehad, als ik het zo hoor.’

‘Nee. Ze lijkt ook helemaal niet op haar zus, of op haar grootouders, die deden alsof ze haar ouders waren. Ze is veel hartelijker. Ze lijkt vast op haar moeder. Het is echt jammer dat ze haar nooit heeft gekend.’ Hij voegde eraan toe: ‘Ik wil je graag een keer aan haar voorstellen.’

Jane keek hem blij aan. ‘Maar eerst moet ik kennismaken met Sweet Sallie,’ zei ze.

Hij grinnikte. ‘Maar je mag niet vergeten dat zij altijd mijn eerste liefde blijft. Tot nu toe was ze dé vrouw van mijn leven.’

‘O, dat snap ik heus wel. Mijn vader zou zijn hele gezin opgeven voor zijn boot. Niemand moet het wagen om tussen een man en zijn boot te komen.’

‘Nou, dan gaat het vast wel lukken,’ zei hij tevreden.

Tot nu toe hadden ze het leuk samen. Toen hij haar had afgehaald, had hij een glimp opgevangen van haar kleine appartement. Ze had echt wonderen verricht met de meubels die ze bij IKEA had gekocht. Het was er erg gezellig, hoewel ze er nog maar net woonde. Het was iets wat zijn moeder ook zou hebben kunnen doen.

Onder het eten hadden ze het even over de uitslag van de DNA-test waar ze op wachtten. Er was inmiddels toestemming gegeven voor het opgraven van Marguerites lichaam, en op de resultaten van dat onderzoek zouden ze nog vijf weken moeten wachten, maar niemand leek te twijfelen aan de uitkomst ervan. Uit alles wat Fiona had verteld, bleek dat Marguerite Valeries moeder was. Jane merkte op dat ze niet meer op de rechtbank zou werken tegen de tijd dat de uitslag binnenkwam. Ze moest nog een paar maanden colleges volgen en dan zou ze in juni afstuderen.

‘Wat wil je daarna gaan doen?’

‘Een baan zoeken bij een advocatenkantoor.’ Ze had al haar cv naar verschillende topkantoren gestuurd, maar daar was nog niet echt iets uit voortgekomen. Bovendien moest ze zich voorlopig bezighouden met haar laatste tentamens. ‘En ik wil een paar weken naar mijn ouders in Michigan voordat ik begin met werken.’

Dat vond hij niet meer dan logisch.

De tijd die hij met haar doorbracht, leek voorbij te vliegen, en er kwamen zoveel verschillende onderwerpen aan bod dat ze elkaar ook steeds beter leerden kennen. Hij had nog nooit een vrouw ontmoet bij wie hij zich zo op zijn gemak voelde. Alles leek vanzelfsprekend wanneer hij bij haar was. En hij had het gevoel dat zijn moeder haar ook leuk zou vinden.

De echte test kwam toen hij haar dat weekend meenam naar Long Island. Hij haalde haar om negen uur ’s ochtends thuis op en zag tot zijn opluchting dat ze een spijkerbroek droeg, een warm jack en sneakers. Het laatste meisje dat hij had meegenomen naar zijn boot had haar opwachting gemaakt in een kort rokje en op hoge hakken. Hij was nog meer onder de indruk toen ze hem met de zeilen en trossen hielp. Dankzij de lessen van haar vader wist ze precies wat ze moest doen. Hij had voor een lunch gezorgd en gooide het anker uit in een kleine baai waar ze uit de wind lagen, maar in de zon. Er stond maar een licht briesje.

‘Dit is perfect,’ zei ze lachend. Ze genoot net zo van de dag als hij. Op een zeilboot vergat je altijd al je zorgen en kon je gewoon van de wind en de zee genieten.

Na de lunch gingen ze languit in de zon op het dek liggen. Het was nog te koud om te gaan zwemmen. En terwijl ze daar met gesloten ogen van het zonnetje lag te genieten, boog hij zich over haar heen en kuste haar. Ze sloeg haar armen om zijn nek en glimlachte. Zonder iets te zeggen genoten ze samen van het moment. Toen ging hij op zijn zij liggen, steunend op een elleboog.

‘Wat een bofkont ben ik,’ zei hij blij. ‘Ik dacht dat ik een of andere saaie taxatie moest doen, maar toen vond ik jou.’ Hij had het gevoel dat het zo moest zijn.

Jane dacht er hetzelfde over. Bovendien was ze zich ervan bewust dat ze nog steeds ongelukkig met John had kunnen zijn als ze niet het lef had gehad om bij hem weg te gaan. Ze was heel blij dat ze dat had gedaan en dat ze hun relatie niet tot juni had gerekt.

‘Je vindt me alleen maar leuk omdat ik een beetje kan zeilen,’ zei ze plagend.

Hij grijnsde. ‘Ja, dat ook. Ik vind je leuk omdat je slim en aardig bent, en een goed mens, en niet te vergeten heel mooi.’ Hij kuste haar opnieuw en hield haar lange tijd in zijn armen, maar verder dan dat gingen ze niet. Ze wisten allebei dat het te snel zou zijn en wilden niets overhaasten. Ze wilden van elkaar genieten en kijken hoe het zich ontwikkelde. Ze hadden geen haast. Een tijdje later hesen ze de zeilen weer en genoten van hun middag op Sweet Sallie. Toen ze eindelijk terugzeilden naar de haven waren ze moe, maar ontspannen. Nadat ze de boot hadden aangemeerd, liepen ze hand in hand naar zijn auto.

‘Dank je voor deze fijne dag,’ zei ze.

Hij zag dat ze het meende. Het was voor hen beiden een perfecte dag geweest.

Die avond kookten ze samen bij haar thuis en keken daarna naar een film. Ze zaten dicht tegen elkaar aan en hij kuste haar. Het was al na middernacht toen hij wegging, met de belofte haar de volgende dag te bellen. Ze hadden al afgesproken om het volgende weekend weer samen te gaan zeilen. In zijn ogen werd ze steeds meer de volmaakte vrouw.

18

Voordat Valerie naar Californië vertrok, belde ze Winnie nog even om te zeggen dat ze dat weekend niet in de stad zou zijn. Ze liet Winnie altijd weten waar ze was, voor het geval ze hulp nodig had. Winnie wist dan dat ze haar dochter of huishoudster moest bellen als er iets was.

‘Waar ga je naartoe?’ vroeg Winnie een beetje achterdochtig.

‘Naar Californië,’ antwoordde Valerie vaag. Ze wist niet of ze haar zus wel wilde vertellen waar ze naartoe ging, of waarom.

‘Wat ga je daar doen?’

‘Ik ga naar Santa Barbara, vrienden opzoeken.’

‘Dat is wel heel ver weg voor een weekendje.’ Zelf bleef Winnie het liefst thuis, ze zei dat ze altijd graag in haar eigen bed wilde slapen. Ze was nooit erg avontuurlijk geweest, ook niet toen ze nog jong was. ‘Wie ken je daar dan?’ Ze had Valerie nooit over vrienden in Santa Barbara horen praten. En ze mocht er dan wel jaren ouder uitzien en zich jaren ouder gedragen dan Valerie, met haar geheugen was niets mis.

Valerie, die besefte dat ze er niet onderuit kon, besloot haar te vertellen bij wie ze op bezoek ging.

‘Je hebt ze via internet gevonden? Ben je wel goed bij je hoofd? Stel je voor dat het een stelletje moordenaars is? Of gewoon vreselijke mensen?’

‘Dan is dit eenmalig. Ik zit in een hotel, het Biltmore, mocht je me nodig hebben. En waarschijnlijk hebben ze dezelfde bedenkingen bij mij. Ik kom voor hen ook uit de lucht vallen. Maar ze reageerden ontzettend vriendelijk op mijn verhaal. Ik wil ze gewoon een keer zien, kijken hoe het voelt.’ Ze kreeg er een nieuwe familie en een heel nieuw leven bij.

‘Wat moet je nog met ze, op jouw leeftijd? Het maakt nu toch niets meer uit?’ Winnie vond het allemaal maar verwarrend, eerst die afschuwelijke ontdekking over Marguerite en dan die DNA-test die ze per se wilde doen. Dat was nota bene het idee van haar eigen dochter geweest, en het beviel Winnie helemaal niets. En nu moest ze ineens zo nodig kennismaken met de familie van haar zogenaamde vader, misschien wel vreselijke mensen. Waarom kon ze de doden niet met rust laten? Het haalde veel te veel overhoop.

‘Ik weet het niet precies,’ antwoordde Valerie naar alle eerlijkheid. ‘Ik heb gewoon het gevoel dat ik dit moet doen. Die jongen was mijn vader, en dit is zijn familie. Ik wil ze zien, kijken of ik een band voel. Ik heb nooit een band gevoeld met de mensen van wie ik dacht dat het mijn ouders waren, maar die mijn grootouders bleken te zijn.’

‘En je denkt dat je wel een band zult voelen met een oom en een neef die je nog nooit hebt ontmoet? Wat kun je nu met die lui gemeen hebben?’

‘Dat weet ik niet. Dat wil ik uitzoeken.’ Ze was op een missie, en haar reis was een soort pelgrimage, om het verleden eer te bewijzen. Ze had Winnie nog niets verteld over de brieven van haar moeder. Winnie kon soms zo negatief zijn; ze had het gevoel dat ze zichzelf en de brieven daartegen in bescherming moest nemen. Maar omdat de familieband met de Babcocks als minder privé voelde, kon ze dat wel met haar zus delen.

‘Misschien had je ook wel geen band gevoeld met je biologische vader. Ze waren nog zo jong.’

Maar de Babcocks waren familie, wat Winnie er ook van vond.

‘Pas goed op jezelf, Valerie,’ waarschuwde Winnie haar nog voordat ze ophingen.

‘Dat zal ik doen. Maak je maar geen zorgen. Ik red me wel.’

Winnie mompelde nog wat ten afscheid, bijna met tegenzin leek het wel, en Valerie vertrok een paar minuten later naar het vliegveld. Ze voelde zich zorgeloos en jong, op weg om een ander deel van haar leven te ontdekken, een ander deel van haar verleden, van haarzelf. En dat voelde goed, ondanks Winnies twijfels. Winnie vertrouwde niets of niemand, dat hoorde bij haar negatieve kijk op het leven, en ze was daarin precies haar moeder. Hoe ouder Winnie werd, hoe meer ze op haar ging lijken. Winnie was in de loop der jaren gewoon in haar moeder veranderd. Valerie kon zich niets ergers voorstellen.

Het vliegtuig landde op tijd in Los Angeles. Op het vliegveld huurde Valerie een auto voor de twee uur durende rit naar Santa Barbara. Ze zou eerst naar het hotel gaan en hen dan bellen. Angie en Tom hadden haar uitgenodigd voor het avondeten. Terwijl ze naar het noorden reed, was ze een beetje nerveus vanwege de komende ontmoeting, hoewel ze vooral benieuwd was naar wat ze allemaal zou ontdekken.

Aan het eind van de middag arriveerde ze bij het Biltmore. Nadat ze had ingecheckt, maakte ze een korte wandeling door het Coral Casino, het grote openluchtzwembad dat bij het hotel hoorde en aan de overkant van de straat zat. Daarna ging ze terug naar haar kamer en belde Tom om te zeggen dat ze er was. Hij vroeg hoe de reis was geweest. Ze zei dat alles prima was verlopen; ze had de indruk dat hij ook een beetje nerveus was. Het was voor iedereen een emotioneel gebeuren, vooral voor zijn vader, die al had gezegd dat hij haar niet wilde zien en in zijn kamer bleef. Tom was niet van plan hem te dwingen om Valerie gedag te zeggen, maar hij zei wel tegen zijn vader dat hij vond dat hij er verkeerd aan deed.

‘Ik wil dat onwettige kind van die meid niet zien. Waarom zou ik?’

‘Omdat ze de dochter is van je broer, en jouw nicht,’ zei Tom voor de zoveelste keer, maar zijn vader draaide met een onbewogen blik zijn hoofd weg.

Tom had aangeboden om haar bij het hotel op te halen, maar ze had gezegd dat ze zelf naar hun huis wilde rijden, en om zes uur vertrok ze in de richting van Montecito. Ze volgde de aanwijzingen die hij haar had gegeven. Toen ze het adres bereikte, zag ze dat het een groot huis was, hoog op een heuvel, in Spaanse stijl, met een brede oprijlaan ernaartoe. Het huis was werkelijk heel groot, met een parkachtige, mooi ontworpen tuin eromheen die perfect werd onderhouden, en ze zag ook een zwembad en tennisbanen. Ze liep het bordes op en belde aan. Een paar seconden later verscheen Angie in de deuropening. Ze was een aantrekkelijke blonde vrouw met een brede lach, en achter haar doemde een grote man op die op een teddybeer leek. Hun enige uiterlijke overeenkomst was hun sneeuwwitte haar. Zonder ook maar een moment te aarzelen, omhelsde Tom haar vriendelijk, en van Angie kreeg ze een kus op haar wang. Valerie had een lichtblauwe kasjmieren trui en een grijze broek aangetrokken, met daaroverheen een jasje omdat het ’s avonds kon afkoelen, maar nu vroeg ze zich af of ze niet te informeel gekleed was. Angie droeg een jurk met hoge hakken eronder en Tom een pak, met das. De sfeer was echter gemoedelijk, en ze namen haar door het prachtig ingerichte huis mee naar een verwarmde patio, waar ze een schitterend uitzicht hadden.

Angie vertelde dat ze het huis hadden gekocht en gerenoveerd toen de kinderen nog klein waren. Het werd nu een beetje te groot voor hen, maar ze waren er dol op. En ze hadden op deze manier ook ruimte voor Toms vader, die bij hen inwoonde sinds Toms moeder tien jaar geleden was gestorven. Walter was echter nergens te bekennen.

Ze dronken witte wijn en probeerden elkaar wat beter te leren kennen. Angie en Tom leken vriendelijke mensen die hun best deden om Valerie op haar gemak te stellen. Het verbaasde haar een beetje dat ze het gevoel had dat ze hen al haar hele leven kende. Hoewel ze natuurlijk gewoon van die typische relaxte Californiërs waren, voelde Valerie dat het niet alleen dat was.

Toen ze het over haar werk als kunstenares hadden, vertelde Tom dat Valeries vader ook getalenteerd was geweest op dat gebied. Walter had nog veel van zijn tekeningen en ook een paar schilderijen. Dat verklaarde waar haar eigen talent vandaan kwam, want verder had niemand in haar familie belangstelling voor kunst. Het was een van de dingen die ze zo leuk had gevonden aan haar man toen ze elkaar hadden leren kennen.

Nadat ze een uur hadden gebabbeld, gingen ze naar binnen om te eten. Angie had een heerlijk maal bereid en de tafel mooi gedekt, en de huishoudster was gebleven om het eten op te dienen. Het viel Valerie meteen op dat de tafel voor drie was gedekt, maar ze herinnerde zich ook dat Tom had gezegd dat zijn vader altijd vroeg naar bed ging, omdat hij zo oud was.

Vlak voor het eten ging Tom nog even naar hem toe.

Zijn vader zat in zijn rolstoel boos naar buiten te kijken.

‘Wil je niet even met haar komen kennismaken, pap? Ze is een heel aardige vrouw.’

‘Nee.’

‘Ze is ouder dan ik. Ze is geen kind, of een of andere hippie. Je bent het haar wel verschuldigd.’

‘Ik ben haar helemaal niets verschuldigd,’ viel hij uit. Hij draaide zijn zoon abrupt de rug toe.

Tom verliet stilletjes de kamer. Het was alsof hij met een klein kind te stellen had. Zo kende hij zijn vader niet, en hij vond het maar niks. Hij wist dat Valerie teleurgesteld zou zijn als ze hem niet te spreken zou krijgen nadat ze zo’n lange reis had ondernomen.

Hij liep terug naar de eetkamer. Hij had een aantal ingelijste foto’s meegenomen, die hij aan Valerie liet zien. Het waren foto’s van haar vader, als kind en als tiener. Er zat er eentje bij van toen hij de leeftijd had waarop hij verliefd moest zijn geweest op haar moeder, en nog eentje van hem in uniform, vlak voor zijn vertrek uit New York. De gelijkenis viel haar meteen op, niet alleen met haar, maar ook met haar zoon. Ze leek veel meer op hem dan op wie dan ook van de Pearsons. En hij was een zeer aantrekkelijke jongeman geweest.

Tom nam haar aandachtig op terwijl ze naar de foto’s keek en toen weer naar hem. ‘Je lijkt erg veel op je vader,’ zei hij zacht, terwijl ze aan tafel gingen.

Ze knikte. Het bleef wonderbaarlijk dat ze hen had gevonden. Ze had allerlei verkeerde Thomas Babcocks kunnen bellen, maar dat was niet gebeurd. Bij haar tweede poging was ze al bij de juiste Babcock uitgekomen. En nu zat ze hier.

‘Lijkt je vader ook op hem?’ vroeg ze nieuwsgierig.

‘Niet echt. Hij lijkt op mij, hoewel hij nu wat magerder is. Hij is erg afgevallen.’

Ze knikte weer, en ze vroeg zich af wanneer ze Walter te zien zou krijgen en hoe dat zou voelen.

Onder het eten hadden ze het over allerlei dingen – muziek, kunst, toneel. Angie zei dat ze vaak naar Los Angeles gingen voor culturele evenementen, maar dat ze het fijn vonden om in Montecito te wonen. Hier hadden ze de ruimte, het weer was beter en Toms architectenbureau was hier gevestigd. Tom voegde eraan toe dat de kinderen het heerlijk hadden gevonden om in Santa Barbara op te groeien en dat maar een van hen in Los Angeles was gaan wonen. Ze praatten over hun kinderen en Valerie liet hun een foto van Phillip zien. Tom zei dat hij veel op zijn grootvader leek. De genen van de Babcocks waren sterk aanwezig in Valerie en haar zoon. Angie liet daarop trots de foto’s van haar kleinkinderen zien, op wie ze dol was.

Valerie vroeg of ze wel eens naar New York kwamen, en ze zeiden dat ze dat veel te weinig deden, omdat ze het altijd zo druk hadden met hun werk en hun kinderen. Bovendien vonden ze het niet fijn om Toms vader lang alleen te laten. Ze waren duidelijk familiemensen, met een groot verantwoordelijkheidsgevoel.

Aan het eind van het diner keek Tom haar glimlachend aan. ‘Ik heb nooit een zus gehad, en ook geen neven en nichten. Ik vind het leuk dat ik nu een nicht heb. Ik wou dat je ons eerder had gevonden,’ zei hij warm.

‘Ik ook,’ zei ze gemeend. ‘Maar tot voor kort wist ik niet eens dat je bestond, wist ik eigenlijk helemaal niks. Het was een behoorlijke verrassing, om niet te zeggen een schok.’ Ze lachte. ‘Maar gek genoeg is het ook een opluchting. Ik voelde me nooit thuis bij het gezin waarin ik opgroeide, ik had altijd het gevoel dat ze niets van me wilden weten, ik voelde alleen maar afkeuring, maar ik begreep niet waarom. Nu wel. Het ging niet echt om mij, om iets wat ik fout had gedaan, maar om de omstandigheden van mijn geboorte. Volgens mij is mijn moeder er nooit overheen gekomen. Mijn grootmoeder, moet ik zeggen. Het is nogal wat om je eigen kind uit je leven te bannen en dood te verklaren. Mijn echte moeder was er kapot van dat ze me nooit meer mocht zien. Ons kindermeisje heeft haar wel foto’s gestuurd, en toen ik die bij toeval onder ogen kreeg, begon ik verbanden te leggen.’

Ze vertelde over de onbeheerde kluis vol sieraden van Marguerite, over Phillip die toevallig de taxatie moest doen, en over Fiona die haar uiteindelijk had verteld wat er was gebeurd. ‘Als ik niet naar haar toe was gegaan, had ik nooit geweten van het bestaan van jouw oom, mijn vader. Het verbaasde haar dat ik het niet eerder had ontdekt, maar mijn grootouders wisten het goed te verbergen. Zelfs mijn geboortebewijs was vervalst. Ze hebben heel veel moeite gedaan om de waarheid voor me verborgen te houden. Blijkbaar was iedereen erop tegen dat mijn ouders met elkaar trouwden; ze waren natuurlijk ook nog erg jong. Het zou een geweldig schandaal zijn geweest in die kringen in die tijd.’

‘Ik heb er ook nooit iets over gehoord,’ zei Tom toen ze aan de koffie en het dessert zaten. ‘Mijn vader ontkende het zelfs nog toen ik hem ernaar vroeg. Het moet hem behoorlijk hebben geschokt dat het na al die jaren toch is uitgekomen. Niemand heeft het er ooit over gehad dat Tommy een kind had.’

‘Je zou toch denken dat ze nieuwsgierig naar me waren, maar waarschijnlijk durfden ze de waarheid niet onder ogen te zien. Ik had je grootouders graag leren kennen.’ Maar Walter leren kennen zou haar ook al blij maken. Ze hoopte dat hij zich snel beter zou voelen, zodat ze hem tijdens haar korte bezoek nog kon ontmoeten.

Onder het eten had Tom gezegd dat het niet zo goed met hem ging, hij zei niet dat zijn vader weigerde haar te ontmoeten en zich als een bozig kind gedroeg. Hij wilde haar niet kwetsen nadat ze al die moeite had gedaan om naar hen toe te komen. Hij was blij dat ze gekomen was.

Ze bleken veel gemeen te hebben, Tom en Angie hadden dezelfde interesses en stonden net zo open in het leven als Valerie, al maakten ze dan een wat conservatievere indruk. Ze waren slim en grappig en toonden belangstelling voor de wereld om hen heen, wat in scherp contrast stond met Winnie, die erg gesloten was en zich over veel dingen negatief uitliet. Angie en Tom leken van het leven te genieten, net als Valerie.

Ze bleef langer dan ze van plan was geweest en was pas na middernacht weer in het hotel. De volgende ochtend ging ze terug, want Angie wilde haar graag de plaatselijke antiekwinkeltjes laten zien en Tom wilde haar meenemen naar zijn architectenbureau, waar hij erg trots op was. Hij was blijkbaar behoorlijk succesvol en had in Montecito veel van de huizen gebouwd waar ze langsreden.

Toen ze wat later ergens zaten te lunchen, vroeg Tom wat er met de sieraden van haar moeder ging gebeuren. Ze had hun al verteld over de veiling van Christie’s in mei en legde uit dat ze op de uitslag van de DNA-test zat te wachten, omdat ze moest kunnen bewijzen dat ze inderdaad Marguerites dochter was. ‘Maar dat is meer een formaliteit.’

‘Ik zou die sieraden graag willen zien,’ merkte Angie op, waarop Valerie beloofde haar de veilingcatalogus te zullen sturen.

Voor die avond was er een etentje met al hun kinderen gepland, zelfs hun zoon uit Los Angeles zou komen. Ze hadden allemaal hun best gedaan, en het ontroerde Valerie dat ze haar zo liefdevol opnamen in de familie. Dat was opmerkelijk, als je bedacht dat ze tot voor kort niet eens van haar bestaan hadden geweten. Maar ze waren nu allemaal zeer geïnteresseerd. Behalve haar oom Walter, die nog steeds zijn kamer niet uit kwam. Al zijn kleinkinderen vroegen naar hem toen ze arriveerden.

‘Opa voelt zich niet zo lekker. Hij heeft rust nodig en blijft op zijn kamer,’ zei Tom alleen maar.

Twee van de kinderen gingen naar hem toe, en toen Toms oudste zoon even later terugkwam, zei hij: ‘Die is behoorlijk chagrijnig, zeg. Wat is er gebeurd?’ Hij had zijn grootvader nog nooit zo meegemaakt.

‘Het is een lang verhaal.’ Tom wilde het er nu niet over hebben, bang dat Valerie het hoorde en zich gekwetst zou voelen door haar ooms weigering om kennis met haar te maken. Hij had inmiddels de hoop opgegeven dat zijn vader zijn kamer nog uit zou komen.

Valerie vond de kinderen van Angie en Tom erg aardig. Tijdens het eten ging het er levendig aan toe, en ze vond het jammer dat Phillip er niet bij was. Maar ze was beslist van plan nog een keer terug te komen en beloofde hun dat ze haar zoon dan zou meenemen. Ze wilde zelf ook graag dat ze elkaar allemaal zouden leren kennen.

Na het eten schonk Tom voor iedereen een glas champagne in en hij stond net een toost uit te brengen op zijn nieuwe nicht toen ze iets hoorden. Ze draaiden zich allemaal om en zagen Walter met een strak gezicht in zijn rolstoel de kamer in rijden.

‘Wat moet dat met al die herrie? Jullie zouden de doden nog wakker kunnen maken.’ Hij was een statige, erg oude man. Hij droeg een pak, met een wit overhemd en een das eronder, en hij had ook zijn schoenen aangetrokken.

Tom, die wist dat hem dat ontzettend veel moeite moest hebben gekost, was trots op hem. Hij gaf hem een glas champagne.

‘Je ziet er mooi uit, pap,’ zei hij vriendelijk.

Valerie glimlachte naar hem en liep naar hem toe en stak hem haar hand toe. Hoewel de afkeuring op zijn gezicht te zien was, liet ze zich er niet door van de wijs brengen. Dit was het moment waarop ze had gewacht. ‘Ik ben heel blij u te leren kennen,’ zei ze zacht.

Na een lange aarzeling schudde hij haar de hand. Hij boorde zijn ogen in de hare. Hoewel hij een hekel aan haar wilde hebben, merkte hij dat hij dat niet kon. Met tranen in zijn ogen zei hij: ‘Je lijkt heel veel op je vader, zelfs op jouw leeftijd nog.’ Daarna glimlachte hij.

Ze liet hem een foto van Phillip zien en hij keek er aandachtig naar. ‘Dus zo zou Tommy er hebben uitgezien als hij die leeftijd had bereikt.’

Ze ging naast hem zitten, en ze spraken lange tijd met elkaar, en door haar vriendelijkheid ontdooide hij langzaam. ‘Je moeder was erg mooi,’ vertelde hij. ‘En ik weet dat ze van hem hield. En hij ook van haar. Ik maakte me er altijd een beetje zorgen over dat de vlam van hun liefde te groot was, dat ze zich eraan zouden branden. Ik zat op Princeton toen het allemaal gebeurde en toen ik thuiskwam, was zij al weg. En daarna Pearl Harbor. We moesten allebei in dienst. Ik vertrok eerder dan hij. Hij maakte zich erg druk om jou. Hij wilde niet dat Marguerite je zou afstaan. Hij wilde met haar trouwen als hij terugkwam. En ik heb nooit geweten wat er met jou was gebeurd. Ze vertelden mijn ouders dat je was afgestaan en dat was dat. Mijn moeder geloofde ze niet en vond het allemaal maar verdacht, maar ik denk dat mijn ouders het ook niet echt wilden weten. Na Tommy’s dood wilden ze uitzoeken waar je was, maar toen was het allemaal al zo ingewikkeld dat ze het er verder bij hebben gelaten. We hebben het er nooit meer over gehad. En toen hoorden we nog wat later dat je moeder was overleden, en daarmee was het verhaal uit.’ Hij keek haar verwonderd aan. ‘En nu ben je hier.’ Met een strenge blik liet hij erop volgen: ‘Je hebt ons lang laten wachten.’

‘Het spijt me. Ik wist ook van niets. Ze hebben me nooit iets verteld. Ik weet het pas een paar weken. Te laat om mijn moeder nog te leren kennen, helaas. Ze is vorig jaar overleden. Ze is weggegaan toen ik een paar maanden oud was en we hebben elkaar nooit weergezien.’

‘Ze was heel mooi,’ herhaalde hij.

Valerie vertelde hem niet dat ze met Umberto was getrouwd. Hij hoefde dat niet te weten. Hij had al zoveel te verwerken. Door haar komst was het verdriet over zijn overleden broer weer naar boven gekomen, hoewel hij veel belangstelling leek te hebben voor haar zoon en meer over hem wilde weten. Toen ze hem vertelde dat ze kunstenares was, moest ze hem naar zijn kamer rijden zodat hij haar een paar van zijn broers schilderijen kon laten zien. Ze waren erg goed.

Daarna was hij moe, en hij zei dat hij wat ging rusten. De jongelui maakten te veel lawaai en het was een emotionele avond voor hem geweest. ‘Kan ik je morgen nog een keer zien?’ vroeg hij met een bezorgde blik.

‘Als u wilt. Mijn vliegtuig vertrekt pas morgenavond. Maar ik kom hoe dan ook nog een keer terug.’

‘Neem je zoon dan mee. Ik wil hem graag leren kennen. Hij lijkt me een aardige jongen.’

‘Dat is hij ook. Ik denk dat u hem wel zult mogen.’

Hij knikte. Toen zei hij een beetje nors: ‘Het spijt me dat ze er voor jou zo’n puinhoop van hebben gemaakt. Je bent een goed mens. En ik denk dat zij dat ook was. Ze zal vast een moeilijk leven hebben gehad nadat ze jou moest afstaan. Maar ik hoop dat ze uiteindelijk toch nog een beetje gelukkig is geworden.’

‘Dat hoop ik ook,’ zei ze zacht.

Hij klopte op haar hand.

Toen ze zich vooroverboog om hem op de wang te kussen, zag ze dat hij tranen in zijn ogen had, hoewel hij glimlachte. Ze ging terug naar de anderen, en ze bleven nog een tijdje zitten praten. Angie en Toms jongste dochter speelde piano en ze zongen allemaal mee. Het was al laat toen ze vertrok.

De volgende dag nodigde ze iedereen uit voor een lunch in het Biltmore, en na afloop ging ze mee om nog een keer bij Walter op bezoek te gaan. Hij liet haar alle tekeningen en schilderijen van Tommy zien, en foto’s van hen als kinderen en jonge jongens. Hij vertelde haar verhalen over haar vader die haar aan het lachen maakten, en aan het eind van de dag had ze niet alleen het gevoel dat ze haar oom en neef had leren kennen, maar ook haar vader. Hij schonk haar een foto van Tommy. En toen ze afscheid van hem nam, beloofde ze hem gauw terug te komen. Ze wilde hem graag nog een keer spreken, en gezien zijn leeftijd moest ze daar niet te lang mee wachten.

‘Hij heeft er echt van genoten,’ zei haar neef Tom voordat ze vertrok. Hij vertelde er niet bij dat Walter, die nu als was in haar handen was, zich eerst hevig tegen haar komst had verzet. Aan het eind van haar verblijf was hij haar grootste fan. En hij was helemaal opgefleurd door zijn gesprekken met haar. ‘Jammer dat je hem niet hebt gekend toen hij jonger was. Hij was echt te gek.’

‘Dat is hij nog steeds,’ zei ze.

Nadat ze hen voor alles had bedankt, omhelsden ze elkaar en beloofden contact te houden. Toen ze terugreed naar de luchthaven was ze heel blij dat ze was gekomen. Het was een van de belangrijkste weekenden uit haar leven geweest. Ze had nu een echte familie, bij wie ze welkom was, bij wie ze thuishoorde. Ze kon bijna niet wachten tot ze hen terug zou zien.

19

Eind april kwam de uitslag van de DNA-test en die was geen verrassing. Marguerite Wallace Pearson di San Pignelli was Valeries moeder. Hoewel Valerie er geen moment aan had getwijfeld, was de uitslag toch een bevestiging van wie ze was, en ze kreeg daarmee de identiteit terug die haar bij haar geboorte was afgenomen.

Ze belde meteen Winnie om het haar te laten weten.

Winnie leek te schrikken. ‘Ik weet dat het stom is,’ zei ze huilerig. ‘Maar het is net alsof ik mijn zus ben kwijtgeraakt.’

‘Als je nicht kan ik nog net zo lastig voor je zijn. En het maakt mij niet uit hoe je me noemt. Er is niks veranderd.’

Er was echter veel veranderd en dat wisten ze allebei. Valerie had een belangrijk deel van haar geschiedenis teruggevonden, een deel waarvan ze niet eens had geweten dat ze het kwijt was. Ondanks haar kille moeder was ze tot een gelukkig mens uitgegroeid en had ze, vooral dankzij Lawrence, vrede gesloten met haar liefdeloze jeugd. Toch was het niet normaal om zonder liefde op te groeien, en nu ze wist dat haar echte moeder van haar had gehouden, voelde ze zich pas echt compleet. Er was iets toegevoegd waarvan ze niet eens had geweten dat ze het had gemist en dat schonk haar heel veel rust. Het was alsof ze na een lange reis was thuisgekomen. Ze was geen verschoppeling meer, geen buitenbeentje. Ze had een echte vader en moeder, ze wist zelfs wie het waren, al leefden ze dan niet meer. Om de een of andere vreemde reden gaf haar dat meer zelfvertrouwen.

Winnie daarentegen leek er juist kwetsbaarder door geworden, eenzamer. Ze was de enige die nog over was van haar generatie, al scheelden zij en Valerie maar vier jaar. En ondanks Winnies pogingen om haar ouders te beschermen, waren al hun geheimen op straat komen te liggen.

Penny belde Valerie om te zeggen dat, nu de uitslag bekend was, er een hoorzitting zou volgen waar officieel zou worden vastgesteld dat Marguerite haar moeder was, en dat Valerie haar erfgename was. Ze zei ook dat ze erfbelasting over de waarde van de sieraden moest betalen en dat ze daar negen maanden de tijd voor kreeg. Valerie was van plan de erfbelasting te betalen uit de opbrengst van de veiling. Toen Penny haar vroeg of ze zeker wist dat ze de sieraden wilde verkopen nu Marguerite echt haar moeder bleek te zijn, zei Valerie dat ze het daar eerst met Phillip over wilde hebben. Tegen hem zei ze dat ze zich niet kon voorstellen dat ze er ooit iets van zou dragen; hoe mooi ze ook waren, ze waren te opzichtig voor haar. Ze gaf er de voorkeur aan om ze te verkopen en het geld verstandig te beleggen. En zo zou iemand anders kunnen genieten van de sieraden, die toch niet bij haar pasten. Het enige wat ze wilde houden was het doosje met de zegelring, het medaillon met haar eigen babyfoto erin en de trouwring. De rest wilde ze verkopen.

Penny liet haar moeder een formulier ondertekenen waarin ze officieel afstand deed van haar deel van de erfenis, en ook dat zou aan de rechtbank worden voorgelegd. Ondertussen stelde Phillip Christie’s ervan op de hoogte dat de opbrengst van de Di San Pignelli-sieraden niet meer zou toevallen aan de staat, omdat er een rechtmatige erfgename was gevonden. De veiling zou doorgaan als gepland, alleen zou er een bijlage worden toegevoegd aan de catalogus waarin dat werd vermeld. Voor de kopers zou er niets veranderen, maar het veilinghuis was verplicht om ze ervan op de hoogte te stellen.

De hoorzitting zou twee weken voor de veiling plaatsvinden. Penny zou aanwezig zijn, en Phillip met Valerie. Harriet was de griffier bij deze zaak, en Jane had ook beloofd te zullen komen, hoewel haar stage twee weken voor de hoorzitting afgelopen zou zijn. Ze was al weer druk bezig met haar studie. Haar ouders zouden voor haar afstuderen naar New York komen, en ze wilde Phillip dan aan hen voorstellen.

Toen de uitslag van de DNA-test bekend was, nodigde Phillip Jane uit voor een etentje, waarbij ze kennis zou maken met zijn moeder. Ze hadden al zes weken iets en zagen elkaar vaak, bijna iedere avond. Niet omdat ze dat zo planden, maar het kwam gewoon steeds zo uit, en bovendien gingen ze elk weekend zeilen. Sweet Sallie bleek geen wig tussen hen te drijven, maar hen juist te verbinden. Het was iets waar ze allebei van genoten.

Phillip nodigde beide vrouwen uit voor een etentje bij La Grenouille. De kennismaking moest een speciale en feestelijke avond worden. Hoewel hij het niet liet merken, was hij zenuwachtig. Stel dat ze elkaar niet mochten of dat ze elkaar als rivalen beschouwden? Vrouwen waren nogal onvoorspelbaar wat dat betrof, vond hij, en je zou zien dat ze elkaar haatten juist omdat je zo graag wilde dat ze elkaar leuk zouden vinden. Zelfs Valerie, wier mening hij normaal gesproken vertrouwde, had altijd haar voorkeur uitgesproken voor de meisjes die hij het minst leuk vond, en ze had een hekel gehad aan degenen op wie hij gek was. Hoewel dat er niet veel waren geweest. Valerie was meestal met steekhoudende argumenten gekomen, en uiteindelijk had ze het altijd bij het rechte eind gehad. Kortom, het was een belangrijke avond voor hem.

Hij haalde Valerie bij haar thuis af, en Jane kwam op eigen gelegenheid naar het restaurant. Ze raakte enigszins overweldigd door de elegante ambiance, en het vooruitzicht zijn moeder te zullen ontmoeten boezemde haar angst in. Ze wist niet goed wat ze moest verwachten, maar ze wist wel dat Phillip en zijn moeder een hechte band hadden en dat Phillip erg op haar oordeel vertrouwde.

Jane voelde zich in het begin een beetje verlegen, maar Valerie deed haar best om haar op haar gemak te stellen. Aan het eind van de eerste gang konden ze het al prima met elkaar vinden, en Valerie vertelde hun over haar bezoek aan de Babcocks in Santa Barbara en zei dat ze het erg leuk had gevonden. Daarna hadden ze het over Janes plannen voor na haar afstuderen. De avond vloog voorbij. Na afloop brachten ze Valerie naar huis, en toen Phillip nog even met haar naar de ingang liep, stak ze haar duim naar hem op. Tegen de tijd dat ze in Janes appartement waren, was Phillip bekaf. Het drong nu pas tot hem door hoe gespannen hij de hele avond was geweest.

‘Ze is echt heel leuk!’ zei Jane enthousiast, terwijl Phillip zich op de bank liet vallen. Hoewel hij had genoten van het etentje, had hij de hele avond een knoop in zijn maag gehad. Hij hoopte dat het goed zou gaan, en hij was bang dat het mis zou gaan. ‘Je kunt goed met haar praten. Ze lijkt wel iemand van onze leeftijd,’ vervolgde Jane. ‘Maar dan nog leuker.’

Hij lachte. Het was een rake beschrijving van zijn moeder. ‘Ja, ze is heel jeugdig en vol leven. Soms vergeet ik gewoon hoe oud ze is.’ Ze zag er ook nog heel jong uit voor haar leeftijd.

‘Als ik haar zonder jou had leren kennen, zou ik haar ook best vaker willen zien. Ze is zo echt,’ zei Jane.

‘Dat gevoel heb ik ook,’ bekende hij. ‘Dat ik haar zou willen kennen als ze niet mijn moeder was.’ Dat was een groot compliment uit de mond van een man van zijn leeftijd.

‘Ze lijkt ook niet bezitterig. Ik dacht dat ze me zou haten.’

‘Ze vond je te gek,’ stelde hij haar gerust. Het was een perfecte avond geweest, en ze hadden heerlijk gegeten. De sommelier had mooie wijnen voor hen uitgezocht. ‘Nou, dat hebben we gehad. Je hebt haar ontmoet.’ Hij keek haar opgelucht aan.

Jane begon te lachen. ‘Je ziet eruit of je vanavond in een badkuip van de Niagara Falls af bent gegaan.’

‘Zo voelde het ook. Ik kan nooit goed voorspellen hoe vrouwen op andere vrouwen reageren, vooral mijn moeder niet.’ Maar zijn moeder was heel vrolijk geweest, en Jane en zij hadden samen grapjes over hem gemaakt, voornamelijk over zijn grote liefde voor zijn boot.

Ze praatten nog een poosje en gingen toen naar bed. Hij sliep de laatste tijd vaak bij haar. Toen Jane dat aan Alex had verteld, had die hem ‘een blijvertje’ genoemd. Jane begon zelf ook te denken dat hij dat was, hoewel het misschien te vroeg was om dat al te kunnen zeggen. Ze zaten nog in hun wittebroodsweken, maar niets wees erop dat hun verliefdheid zou verflauwen. Het leek juist steeds fijner te worden.

In bed sloeg hij zijn armen om haar heen. Hij was de hele avond erg gespannen geweest, en in plaats van dat ze de liefde bedreven, zoals ze meestal deden, mompelde hij een paar woorden, trok haar nog dichter tegen zich aan en viel als een blok in slaap.

Jane lag met een glimlach op haar gezicht naast hem. Zelfs zonder dat ze de liefde hadden bedreven was het een erg mooie avond geweest. En als zijn moeder haar inderdaad had goedgekeurd zoals hij zei, dan kon je wel van een fantastische avond spreken.

Op de dag van de hoorzitting kwam de regen met bakken uit de hemel. Valerie en Phillip kwamen met een taxi bij de rechtbank aan. Penny arriveerde een paar minuten later, doorweekt, en Jane vlak na haar. Hoewel ze verder niets met de zaak te maken had, kwam Winnie ook, uit respect voor Valerie, die nu haar nicht was. En Harriet Fine was er al met alle dossiers en bewijsstukken die ze aan de rechtbank zou overleggen. Ze was blij om Jane te zien, en het drong ineens tot haar door dat Phillip en Jane iets hadden.

‘Aha, zit dat zo?’ stelde ze met een droog lachje vast.

Jane bloosde. Ze werkte echter niet meer voor Harriet, en ze waren in goede verstandhouding uit elkaar gegaan. Harriet leek bovendien vrolijker dan anders. Het ging beter met haar moeder, die weer thuis was. Ze wist dat het niet eeuwig kon duren, maar voorlopig zag het er goed uit en ze was blij dat haar moeder weer bij haar woonde.

De hoorzitting was kort en zakelijk. Harriet legde de rechtbank het dossier voor. Penny vertegenwoordigde Valerie, die onder ede verklaarde dat alle verklaringen naar waarheid waren ingevuld en dat ze inderdaad de rechtmatige erfgenaam van Marguerite di San Pignelli was. Winnie begon te huilen toen de rechter het vonnis bekrachtigde, maar Valerie liep te stralen.

‘Maar nu moet je wel erfbelasting betalen,’ wees Winnie haar er fijntjes op.

‘Ik weet het.’ Valerie lachte naar haar. ‘Maar de opbrengst van de veiling lost dat wel op.’ Het was misschien jammer dat al die mooie sieraden verkocht werden, maar het had geen enkele zin om ze te houden. Phillip had haar het doosje met de gouden sieraden al gebracht, en Valerie droeg nu de zegelring en het medaillon. De gouden trouwring van haar moeder had ze veilig opgeborgen.

Toen ze de rechtbank uit liepen, merkte Winnie op dat ze van een deel van het geld eindelijk eens een fatsoenlijk appartement kon kopen.

‘Maar ik hou van mijn appartement,’ reageerde Valerie geschokt. ‘Waarom zou ik verhuizen?’

‘Om meer ruimte te hebben, een groter atelier, mooiere meubels, in een betere buurt.’ Winnie vond SoHo maar niets en ze vond het belachelijk dat ze allemaal in het centrum woonden: Valerie in SoHo, Phillip in Chelsea, haar dochter in de West Village. Winnie begreep niet wat ze er leuk aan vonden. En ze begreep ook niet dat ze geen van allen aan Park Avenue wilden wonen, zoals zij. Ze zeiden dat het te ver weg was van alles, van de dingen die ze wilden doen. Winnie stamde echter uit een andere tijd. En Valerie hoorde bij diegenen die graag in het centrum woonden, en ze woonde er al heel lang. ‘Je zult wel altijd een bohemienne blijven,’ zei Winnie op spijtige toon.

‘Laten we het hopen,’ zei Valerie lachend.

Ze waren allemaal in een goede stemming toen ze het gebouw uit liepen. Iedereen ging weer aan het werk – in Janes geval aan de studie – en Valerie ging naar huis, want ze had nog van alles te regelen voor het plan waar ze al weken mee bezig was.

Die avond belde ze Fiona om haar de uitslag van de DNA-test te melden en te vertellen over de hoorzitting van die ochtend. Fiona was blij voor haar. Het was eindelijk zoals het hoorde. Ze vond het alleen jammer dat het zoveel jaar had geduurd.

‘Als je me toen de waarheid niet had verteld, zou er nog steeds niets zijn gebeurd,’ zei Valerie dankbaar.

‘Ik had het jaren eerder moeten doen,’ reageerde Fiona op ernstige toon. ‘Ik had niet moeten wachten tot je naar mij toe kwam.’ Ze klonk vermoeid, maar opgelucht. Ze vertelde dat haar dochter die dag op bezoek was geweest. Haar kinderen waren goed voor haar, en daar was Valerie blij om.

En toen vertelde Valerie haar wat ze van plan was. Ze had het nog aan niemand verteld, en ze vonden beiden dat het een goed idee was.

‘Je hebt je moeder eindelijk terug,’ zei Fiona zacht. ‘En niemand kan haar meer van je afnemen. Ik weet zeker dat ze over je waakt en dat ze heel trots op je zal zijn. Dat was ze altijd al.’

‘Ik hou van je, Fiona,’ zei Valerie toen ze het gesprek beëindigden. Uiteindelijk had Fiona haar moeder aan haar teruggegeven. Het was haar laatste geschenk aan zowel Valerie als Marguerite.

20

Op de zaterdag voor de veiling gingen Phillip en Jane zeilen. Het was prachtig weer. De dag erna was het Moederdag. Valerie had eindelijk verteld waar ze zich al die tijd mee bezig had gehouden. Ze had een stuk grond gekocht op een mooie, rustige begraafplaats op Long Island, had een tuinarchitect ingehuurd en regelingen getroffen voor een herbegrafenis. Nadat Fiona haar het hele verhaal had verteld, had ze Marguerites graf bezocht op de volle, sombere begraafplaats waar ze lag. Haar moeder een betere rustplaats geven was het minste wat ze voor haar kon doen, het was een laatste gebaar van liefde en respect. Ze had tegen Phillip gezegd dat hij Jane wel mocht meenemen naar de korte dienst. Winnie zou ook komen, met Penny, en daarna zouden ze gaan lunchen, hoewel Penny terug moest naar haar gezin, dat Moederdag met haar samen wilde vieren.

Terwijl Phillip en Jane op die zaterdag in mei in een zachte bries aan het zeilen waren, vertelde hij dat hij in september naar Hongkong moest, voor een veiling van belangrijke stukken van jade, en hij vroeg of ze soms zin had om mee te gaan. Zijn reisjes naar Hongkong waren altijd interessant en leuk, en hij zou graag eens samen met haar gaan.

‘Als ik dan nog geen baan heb wel,’ zei ze praktisch. ‘Als ik een baan heb, zal ik waarschijnlijk geen vrij kunnen krijgen. Maar ik hou het in mijn achterhoofd.’ Ze had de komende week twee sollicitatiegesprekken en ook nog eentje in de week erna. En daarna was haar afstuderen. En dan moest ze nog haar toelatingsexamen voor de rechtbank doen. Ze hoopte maar dat ze in één keer zou slagen, want ze zou zich doodschamen als ze het niet haalde.

Phillip was onder de indruk van haar inzet. Ze besteedde veel tijd aan haar studie, wat van hun tijd samen afging, maar hij wist dat het niet eeuwig zo zou blijven. Nadat ze in juli haar toelatingsexamen had gedaan, wilde hij haar meenemen op vakantie. Ze hadden het erover gehad om in Maine te gaan zeilen, iets waar ze allebei veel zin in hadden. Ze was de eerste vrouw die hij kende die net zo gek was op zeilen als hij.

De dienst die Valerie op Moederdag had georganiseerd voor haar moeder was kort, ontroerend en respectvol.

Het was een eerbetoon aan de moeder die ze zou zijn geweest als ze daar de kans voor had gekregen. Valerie had een groot stuk grond gekocht, met twee bomen erop; ze had een witte marmeren grafsteen laten plaatsen met MIJN GELIEFDE MOEDER erop, met daaronder Marguerites naam en haar geboorte- en sterfdatum. Ze had een dominee gevraagd om een korte dienst te houden en daarna bleef ze nog even bij haar moeders graf staan om zwijgend afscheid te nemen. Na afloop verlieten ze met zijn allen de begraafplaats.

Penny reed terug naar haar gezin in de stad en de anderen gingen lunchen in een nabijgelegen restaurant met een vrolijke tuin. Toen ze na de lunch naar huis reden, had Valerie het gevoel dat ze weer een hoofdstuk had afgesloten. Ze hadden het over de komende veiling. Phillip zei dat er veel belangstelling voor was en dat hij hoge telefonische biedingen verwachtte. Een paar van hun belangrijkste sieradenkopers hadden al een schriftelijk bod geplaatst. Er werd al veel gesproken over de prachtige collectie sieraden van Marguerite, die een indrukwekkend, maar discreet en elegant deel van de catalogus in beslag nam. Phillip had voorgesteld om er ‘Eigendommen van een adellijke dame’ boven te zetten, en Valerie had daar toestemming voor gegeven.

Meteen nadat Phillip had ontdekt dat hij Marguerites kleinzoon was, had hij Christie’s netjes op de hoogte gebracht van zijn familierelatie met haar. Er werd van hogerhand besloten dat hij aan de veiling kon blijven werken, maar dat hij niet mocht optreden als veilingmeester. Hij zou de telefonische biedingen doen. Valerie had Jane uitgenodigd om met haar mee te gaan naar de veiling. Ze verheugde zich erop. Valerie kon verder met haar leven nu haar moeder respectvol was erkend en begraven.

Op de avond van de veiling arriveerde Valerie een paar minuten voor aanvang in de grote veilingzaal met zijn hoge plafonds en nette rijen stoelen. Phillip had voor haar een stoel gereserveerd op de tweede rij, aan het gangpad, zodat ze zowel de veilingmeester op het podium als de lange tafel met telefoons kon zien. Ze droeg een eenvoudige zwarte jurk en het medaillon en de gouden ring van haar moeder. De mannen die voor Christie’s werkten gingen gekleed in een donker pak met das, en de vrouwelijke werknemers in zwarte mantelpakjes of jurken. De vrouwen in de zaal droegen dure kleren en sieraden. Het was een elitair publiek. Er zaten ook een aantal bekende juweliers in de zaal. Het publiek was een mix van de crème de la crème van New York, Europese kopers, juweliers en beroemdheden.

De sieraden van Marguerite waren de belangrijkste van de veiling. Er werd gebladerd in de catalogi met daarin de glamoureuze foto’s van Marguerite en Umberto, afgewisseld met afbeeldingen van de sieraden. Christie’s had het goed aangepakt: belangstelling wekken en er tegelijkertijd voor zorgen dat er een mysterieus waas om de verzameling hing, maar zonder plat te worden of terug te vallen op sensatiezucht. Het was een eersteklas vertoning. En wie had dat kunnen denken toen Jane Phillip had gebeld voor een taxatie en hij naar de bank was gegaan om de inhoud van een onbeheerde kluis te bekijken?

Vlak voordat de veiling begon, kwam Jane de zaal binnen. Ze ging naast Valerie zitten en verontschuldigde zich voor haar late komst. Gelukkig waren ze nog niet begonnen. Ze droeg een lichtblauw zijden pakje in de kleur van haar ogen en zag er erg mooi uit. Valerie, met haar witte haar in een Franse knot, glimlachte naar haar, rustig en beschaafd. Ze had het gevoel alsof de avond een hommage aan haar moeder was, en in zekere zin was dat ook zo. Met kriebels in haar buik van de zenuwen vroeg ze zich af hoe de veiling zou verlopen. Ze kon zich bijna niet voorstellen dat het niet goed zou gaan, na alle zorg die Christie’s eraan had besteed. Ze was lichtelijk bedroefd omdat ze afscheid moest nemen van de stukken die blijkbaar heel belangrijk voor haar moeder waren geweest en die ze altijd had bewaard, maar het had geen zin om ze te houden. Ze pasten niet bij haar leven, ook al hadden ze wel bij het leven van haar moeder gepast, een halve eeuw eerder. Ze vroeg zich af wie ze zou kopen en of de kopers ze net zo zouden koesteren als Marguerite. Elk sieraad was een liefdesgeschenk geweest van de man met wie ze was getrouwd.

Glimlachend gaf Valerie een klopje op Janes hand, terwijl ze naar de veilingmeester keek die al op het podium stond, maar nog niet was begonnen. Daarna wierp ze even een blik op Phillip, die naar zijn moeder lachte. Het liefst was hij naast haar gaan zitten om haar te steunen.

Valerie had ook Winnie uitgenodigd, maar die had gezegd dat al dat bieden slecht was voor haar zenuwen en dat ze dan last van hartkloppingen zou krijgen. Het was voldoende voor haar als ze de dag erna zou horen wat de opbrengst was. Valerie vond het typisch iets voor Winnie om niet te willen komen, en ze vroeg zich af of zij niet ook een beetje droevig was nu de bezittingen van haar zus voorgoed uit hun leven zouden verdwijnen. Winnie had de zus die zogenaamd was overleden nooit gekend. Het verhaal van Marguerite bleek totaal anders te zijn dan hun altijd was voorgehouden. Maar Marguerite was wel haar zus, en Winnie had ook iemand verloren.

Tom en Angie Babcock hadden Valerie de avond voor de veiling gebeld om haar succes te wensen. Ze had hun een catalogus gestuurd, en Tom had hem aan Walter laten zien. Angie vertelde dat hij had geknikt en iedere foto aandachtig had bekeken. Daarna had hij gezegd dat ze als volwassen vrouw nog mooier was dan ze als jong meisje al was geweest. Pas toen was tot hem doorgedrongen dat ze getrouwd was, maar volgens Tom was hij daar niet door van streek geraakt. Hij had niet anders verwacht, want ze was een erg mooie jonge vrouw. Hij vond het erg voor haar dat ze haar kleine meisje was kwijtgeraakt en daar haar hele leven verdriet om had gehad. Het was raar zoals de dingen soms liepen, in dit geval voor zijn broer Tommy.

Onwillekeurig vroeg Valerie zich af hoe hun leven, en het hare, zou zijn geweest als ze wel met elkaar hadden mogen trouwen. Marguerite zou dan meteen weduwe zijn geworden, maar er zouden geen geheimen zijn, en ze had met haar dochter in New York kunnen blijven wonen. Valeries leven zou er dan volledig anders hebben uitgezien en haar jeugd zou gelukkiger zijn geweest. Maar vanavond ging het niet over Marguerite en Tommy. Het ging over Marguerite en de graaf die haar meer dan twintig jaar lang had overladen met sieraden en een luxueus leven had geschonken.

De veilingmeester was een grote, ernstige man met een diepe, galmende stem. De belangrijke klanten kenden hem, en Christie’s wist dat hij het goed zou doen. Het bieden begon precies om kwart over zeven. De eerste kavel van Marguerites verzameling was nummer 156, en Phillip had verteld dat ze daar pas na ongeveer twee uur aan toe zouden zijn, dus ze hadden nog alle tijd. Er moesten honderdvijfenvijftig andere kavels verkocht worden voordat die van haar aan de beurt waren, die doorliepen tot en met kavel 177. Daarna kwamen nog slechts een stuk of twintig kavels, voornamelijk losse stenen, en twee erg kostbare diamanten ringen, waarvan de verwachte opbrengst een miljoen dollar per stuk was. Marguerites sieraden verkeerden die avond in goed gezelschap.

Valerie volgde de biedingen aandachtig. Bijzondere of mooie stukken besprak ze fluisterend met Jane, die terug fluisterde dat het haar opviel dat de betere stukken wel vier keer over de kop gingen, en een paar zelfs zes keer, wat zowel voor het veilinghuis als voor de verkopers een goede zaak was. Marguerites sieraden hadden een hoge minimumprijs gekregen om te voorkomen dat ze onder de waarde weggingen. Er was flink overlegd over de taxatiewaardes van de verschillende stukken, waardes die niet alleen afhingen van de ontwerpers van de sieraden, maar ook van de stenen, die allemaal van hoge kwaliteit waren en van afmetingen die je tegenwoordig bijna niet meer tegenkwam. Marguerites sieraden waren zeldzamer dan ze zelf had kunnen denken of hopen toen ze besloot om ze te bewaren. Als ze er maar een of twee had verkocht, had ze in haar laatste jaren heel wat comfortabeler kunnen leven. Haar dochter, die wist dat Marguerite ze voor haar had bewaard, vond dat een pijnlijke gedachte.

De eerste veilingstukken waren inmiddels verkocht en de stem van de veilingmeester bromde onophoudelijk voort. Bij enkele stukken werd flink tegen elkaar opgeboden, in één geval door een bekende juwelier en een privékoper die er zijn zinnen op had gezet. Uiteindelijk gaf de juwelier het op en betaalde de privékoper tienmaal de taxatiewaarde. Toch leek hij zeer in zijn sas.

Om vijf over halftien was eindelijk kavel 155 aan de beurt en Valerie haalde diep adem toen de hamer viel voor een saffieren cocktailring van Harry Winston bij de prijs van driehonderdduizend dollar, iets meer dan de taxatiewaarde. De ring was aangekocht door een juwelier die hem voor twee keer dat bedrag op Madison Avenue zou verkopen. En toen waren zij aan de beurt. Jane kneep in haar hand toen het bieden op de eenvoudige diamanten sierspeld van Van Cleef & Arpels begon. Twee vrouwen staken meteen hun bordjes omhoog. Het was Jane opgevallen dat de belangrijke juweliers in de zaal geen bordjes gebruikten, maar subtiele gebaren maakten als ze wilden bieden. Blijkbaar kende de veilingmeester hun biednummers uit zijn hoofd. De privékopers gebruikten echter bordjes, op enkele uitzonderingen na die beroemd genoeg waren om het zonder bordje te kunnen doen. Je moest goed opletten om te zien wie er bood. En de juweliers lieten de privékopers meestal eerst een tijdje hun gang gaan voordat ze zelf de strijd aangingen.

Terwijl Valerie en Jane gefascineerd toekeken, boden nog drie anderen op de diamanten sierspeld. Sommigen van de bieders waren duidelijk juweliers, maar een van de biedende vrouwen wist van geen ophouden, en de man naast haar, vermoedelijk haar echtgenoot, stak discreet een hand op. De veilingmeester zag het en knikte. Vlak voordat de hamer neerging, deed een van de juweliers nog een bod, en de vrouw keek zo teleurgesteld dat haar man met een vastbesloten blik zijn hand weer opstak. Deze keer viel de hamer wel, en de sierspeld was van haar. Ze lachte tevreden en gaf de man een kus.

Vervolgens was de diamanten broche van Cartier aan de beurt. Degenen die naast de sierspeld hadden gegrepen, begonnen meteen verhit te bieden. Bij Christie’s wisten ze precies wat ze moesten doen om de spanning op te drijven.

Het bieden op de broche was feller dan dat op de sierspeld, en hij ging uiteindelijk voor twee keer zoveel geld weg. Valerie merkte ineens dat ze al die tijd haar adem had ingehouden, en ze ademde rustig uit toen het volgende stuk aan bod kwam. Tegelijkertijd verscheen er een afbeelding van het stuk op een groot videoscherm. Valerie keek even naar Phillip, die druk bezig was, hij bediende drie telefoons tegelijk, zodat hij mensen in de wacht kon zetten tot hun kavel aan de beurt was. De spanning in de zaal was tastbaar; de eerste twee sieraden van Marguerite, de minst opwindende, waren voor een hoger bedrag weggegaan dan Phillip had verwacht, en toen hij zijn moeders blik ving, knikte hij haar tevreden toe.

De tijgerarmband van Cartier was als volgende aan de beurt. Phillip had zijn moeder uitgelegd dat het een collector’s item was, omdat armbanden als die van Marguerite al veertig jaar niet meer werden gemaakt. Voor kenners was het dus een belangrijk stuk, een klassiek voorbeeld van Cartiers werk. Er werd in razend tempo geboden, vooral door juweliers, maar ook door enkele privékopers, en het stuk ging uiteindelijk weg voor iets minder dan een miljoen dollar, naar een bekende sieradenverzamelaar uit Hongkong. Hij had hem voor zijn vrouw gekocht, die al veel tijgerarmbanden van Cartier bezat. Ook de hertogin van Windsor was een liefhebster van dat soort armbanden geweest en ze stonden in veel boeken afgebeeld.

Daarna kwam de choker met parels en diamanten aan bod, niet een van Valeries favorieten, hoewel ze moest erkennen dat hij mooi was. Haar moeder had blijkbaar een dunne, elegante hals gehad, want toen Valerie hem had willen passen, bleek hij veel te klein te zijn. Het was typisch een sieraad uit voorbije tijden, maar twee bekende juweliers die antieke sieraden voor enorm hoge bedragen verkochten, begonnen tegen elkaar op te bieden en het stuk ging voor de hoogste taxatiewaarde weg.

Vervolgens werden Marguerites sieraden van Boucheron verkocht, ook voor heel goede prijzen, aan mensen die het meer om het ontwerp ging dan om de waarde van de stenen, hoewel die ook mooi waren.

En toen waren ze weer terug bij Van Cleef & Arpels, met de onzichtbaar gezette saffieren ketting en oorhangers. Phillip had voorspeld dat er hoog geboden zou worden. Ze waren een bijzonder mooi voorbeeld van de beroemde onzichtbare-zettingtechniek van Van Cleef & Arpels, en de ketting was lang en flatteus. Terwijl Valerie gefascineerd toekeek, brachten ze bijna een miljoen dollar op. Ook Jane was geboeid door het spektakel. Je moest goed kijken om te zien wie er boden. Sommigen deden het heel subtiel met een knikje, een bepaalde gezichtsuitdrukking, een vinger of een nauwelijks zichtbaar opgestoken hand.

Op de lange parelketting die daarna kwam, werd fanatiek geboden door kenners die de waarde van parels van die grootte en kwaliteit kenden, parels die je tegenwoordig niet meer zag. Valerie viel bijna van haar stoel toen ze voor tweeënhalf miljoen dollar weggingen, hoewel Phillip al had gezegd dat dat niet onmogelijk was. Hij zat te stralen – de ketting was naar een van zijn telefonische klanten gegaan, een vrouw uit Londen die tot drie uur ’s ochtends was opgebleven om te kunnen meebieden en nu door het dolle heen was.

Daarna waren de resterende stukken van Van Cleef & Arpels aan de beurt, een saffieren ring en armband die voor recordbedragen weggingen naar juweliers die wisten dat er een markt voor was, een uit Los Angeles en de andere uit Palm Beach. Het waren trouwe klanten van Christie’s, en de veilingmeester had ze meteen herkend.

De Italiaanse sieraden van Marguerite, twee van Bulgari en een paar van onbekende juweliers die niet meer bestonden, gingen ook voor goede prijzen weg. De smaragden met diamanten armband, het mooiste stuk uit die groep, werd voor vijfhonderdduizend dollar verkocht aan een koper die niemand in de zaal kende, en de diamanten armband die op kant leek bracht twee keer de taxatiewaarde op en werd verkocht aan een telefonische koper uit Italië, niet een van Phillips klanten, maar wel een bekende van Christie’s. De meeste vaste klanten van Christie’s gaven de voorkeur aan sieraden van bekende juweliers, omdat die een veilige investering waren, maar soms werd iemand gewoon verliefd op een minder beroemd stuk.

De veiling van de sieraden van Marguerite nam meer tijd in beslag dan gebruikelijk, omdat er veel belangstelling voor was en er veel tegen elkaar werd opgeboden, zowel vanuit de zaal als aan de telefoons. Om kwart voor elf waren er nog vijf stukken over: de antieke Franse diamanten tiara en de vier belangrijke ringen van Cartier die de hoogtepunten van de veiling moesten worden. De veilingmeester begon met de tiara, die werd verkocht aan een antiekhandelaar uit Parijs. De 30-karaats smaragden ring was als eerste aan de beurt, en de spanning in de zaal steeg. In een opwelling pakte Valerie Janes hand stevig beet. Zo meteen zou ze de laatste bezittingen van haar moeder kwijtraken, maar wel voor een enorm fortuin, dat ze op een goede dag zou nalaten aan haar zoon, als een laatste zegen van haar moeder.

Er werd langzaam maar hoog geboden. De veilingmeester begon met vijfhonderdduizend dollar, een bedrag dat binnen enkele minuten al was verdubbeld, maar daarna ging het in stappen van honderdduizend omhoog. De hamer kwam neer bij drie miljoen dollar, en het was alsof de hele zaal even naar adem hapte. Het was de hoogste prijs die Christie’s recentelijk voor een smaragd van dat formaat had gekregen, maar hij was het waard. De koper was een aantrekkelijke Arabier uit Dubai, met drie mooie vrouwen, voor wie hij zeer genereus was. Een van hen was verliefd geworden op de smaragden ring.

Daarna kwam de 25-karaats robijnen ring met zijn prachtige dieprode kleur. Hij ging al snel weg voor vijf miljoen dollar, naar een privékoper. Het verbaasde Phillip niets. Hij kende de succesvolle bieder, hoewel die niet een van zijn klanten was. Bij de laatste stukken boden de juweliers niet meer mee, omdat ze wisten dat de privékopers bereid waren zulke hoge bedragen te bieden dat een doorverkoop niet meer interessant voor hen zou zijn. Ze lieten de ringen, de topstukken van de veiling, aan zich voorbijgaan.

De 40-karaats rechthoekig geslepen witte diamanten ring die volgde, zag er spectaculair uit op het grote scherm. Het was een zogenoemde D-diamant, van de mooiste kleur die er was, en loepzuiver, iets wat de prijs zou opdrijven. Er werd snel geboden, in stappen van honderdduizend dollar, tot ze waren aanbeland bij een prijs van negen miljoen dollar. De veilingmeester liet zijn blik door de zaal glijden en keek naar de medewerkers aan de telefoon. Net toen hij zijn hamer wilde laten vallen, steeg de prijs naar tien miljoen, gevolgd door een telefonisch bod van elf miljoen. Een laatste bieding bracht de prijs op twaalf miljoen dollar. De hamer viel, de aanwezigen slaakten een zucht, alsof ze blij waren dat het voorbij was. De ring was een favoriet van Valerie geweest, samen met de robijnen ring, maar ze had geen seconde overwogen om ze te houden, want ze zou ze toch nooit dragen. En omdat kopers voor stukken onder een miljoen twintig procent commissie moesten betalen aan het veilinghuis, en twaalf procent voor stukken boven een miljoen, bracht dat de uiteindelijke prijs op dertienenhalf miljoen, wat bijna niet te bevatten was.

Het laatste stuk dat onder de hamer kwam was de 56-karaats gele diamanten ring. Zonder zich ervan bewust te zijn kneep Valerie Janes hand bijna fijn. De kleur van de diamant viel in de categorie fancy intense, en ook deze diamant was loepzuiver. Het bieden liep uit op een strijd tussen twee privékopers, maar op het laatste moment deed Laurence Graff, de beroemde juwelier uit Londen, een nog hoger bod en kaapte de ring voor de neus van de anderen weg voor een bedrag van veertien miljoen dollar. Aan zijn uitgestreken gezicht was niet te zien of hij het een goede prijs vond of niet. Iedereen wist echter dat hij altijd de mooiste stenen ter wereld wist te bemachtigen, en hij was duidelijk van mening dat hij er winst op kon maken door de steen in een van zijn eigen ontwerpen te zetten. Met de courtage meegerekend had hij er bijna zestien miljoen dollar voor betaald.

Alle sieraden van Marguerite waren nu verkocht. Ze hadden meer dan eenenveertig miljoen dollar opgebracht. Phillip had voorspeld dat de opbrengst tussen de twintig en dertig miljoen zou liggen, maar het veilinghuis had de zaken zo slim aangepakt dat het nog beter was gegaan dan verwacht, vooral als je de courtage meerekende die de kopers moesten betalen. Christie’s had het goed gedaan, net als Valerie, als eigenaar van de nalatenschap van haar moeder. Ze zou tien procent kwijt zijn aan provisiekosten, hetgeen betekende dat ze bijna zevenendertig miljoen dollar zou overhouden. Na aftrek van de erfbelasting bleef er voor haar een bedrag van achttienenhalf miljoen over, dat ze wilde investeren, en daar zou Phillip ooit van profiteren. Maar de veiling betekende voor haar meer dan geld alleen, en ze was haar moeder dankbaar dat ze haar sieraden nooit had verkocht, zelfs niet in moeilijke tijden. Marguerite had haar dochter daarmee verzekerd van comfortabele laatste jaren, iets wat ze zelf niet had gehad. En zonder het te weten had ze daarmee ook haar kleinzoon van een veilige toekomst verzekerd.

De kavels na die van Marguerite gingen snel van de hand. De losse stenen, allemaal gekleurde diamanten, gingen weer naar Laurence Graff. Er zaten twee opvallende roze en een lichtblauwe bij. De twee ‘belangrijke’ diamanten ringen aan het eind van de veiling gingen naar privékopers, voor een veel lager bedrag dan de witte en gele diamanten van Marguerite, die de hoogtepunten van de veiling waren geweest.

Twintig minuten nadat de laatste stukken van Marguerite waren verkocht, zat de veiling erop. Het was halftwaalf; de spannende veiling had meer dan vier uur geduurd. Valerie stond op, ze was doodmoe, en dat was haar aan te zien. Het was ongelooflijk stressvol geweest, maar zeker de moeite waard. Ze leek niet ongelukkig over wat ze had opgegeven, maar opgelucht over wat ze had gekregen. Het was een enorme meevaller voor haar, en uiteindelijk ook voor Phillip. Ook Jane was overdonderd door wat ze had gezien, de prachtige sieraden, de fascinerende kopers, de opwinding en spanning in de zaal. Het was alsof ze de hele avond in een actiethriller had gezeten.

Toen Phillip bij hen kwam staan, zei Valerie met beverige stem: ‘Het was net een film.’ Ze had er heel erg tegen opgezien en had er van tevoren zelfs even over gefantaseerd dat er niets verkocht zou worden. Phillip had haar meteen gerustgesteld en gezegd dat je daar met zulke stukken niet bang voor hoefde te zijn. Maar de enorme waarde van de sieraden had ze nooit echt kunnen bevatten. En voor Jane, die vlak naast haar stond, was het ook allemaal nieuw. Ze was met stomheid geslagen.

Phillip omhelsde hen beiden. Alleen de directeuren van Christie’s, het hoofd van de juwelenafdeling en de rechtbank waren ervan op de hoogte dat hij indirect een van de begunstigden van de nalatenschap was. ‘We hebben het fantastisch gedaan!’ zei hij tegen zijn moeder. ‘Beter dan de hoogste schattingen.’ De biedingen waren steeds snel over de door hen gestelde minimumprijzen gegaan. ‘Dit moet gevierd worden,’ vervolgde hij, hoewel hij ook moe was. Het was een lange avond geweest en de telefonische biedingen hadden hem veel energie gekost. Hij had continu moeten opletten dat hij geen biedingen miste, of verkeerd interpreteerde of verstond, want hij had te maken gehad met buitenlandse bieders die soms met een zwaar accent spraken. De gesprekken werden dan ook altijd opgenomen, voor het geval er later klachten kwamen. Het ging om veel geld, en mensen konden erg boos worden wanneer er een stuk aan hun neus voorbijging vanwege de incompetentie van degene die voor hen moest bieden. Phillip had de hele avond op eieren moeten lopen. En hij was blij voor zijn cliënten die succes hadden gehad, vooral voor zijn moeder. Voor haar was dit ook een soort afsluiting, ze kon verder met haar leven nu ze wist wie haar moeder was en hoeveel die van haar had gehouden. Haar leven was daardoor compleet veranderd, meer nog dan door de veiling.

Hij stelde voor om in The Sherry-Netherland nog wat te gaan drinken. Nadat hij zijn collega’s had verteld dat hij wegging, nam hij zijn moeder en Jane mee naar buiten. Valerie leek nog steeds geschokt, net als Jane.

In de auto zei zijn moeder: ‘Ik snap niet dat je kunt zeggen dat de verkoop van sieraden saai is. De zenuwen gierden me de hele avond door de keel. Als Winnie erbij was geweest, had ze vast een hartaanval gehad.’

Ze lachten.

‘Ik moet toegeven dat vanavond verre van saai was,’ zei Jane, ‘maar dit was dan ook een heel bijzondere veiling. Met ongelooflijk mooie stukken, dankzij je moeder. En voor mij was het daarom ook belangrijk.’

‘Maar de meeste veilingen zijn niet zo opwindend,’ zei Phillip glimlachend. ‘Zoiets komt maar eens in de zoveel tijd voor. En sommige grote kunstveilingen zijn ook zo. Maar ik moet toegeven dat ik enorm heb genoten.’ Hij glimlachte even naar zijn moeder en Jane. De resultaten waren beter geweest dan hij ooit had kunnen dromen. Zijn moeder zou nooit meer geldzorgen hebben, en hij ook niet, als ze het geld verstandig zouden beleggen.

Valerie overwoog nog even om Winnie te bellen, maar ze zag ervan af. Het was al laat, Winnie zou al slapen.

Tot twee uur ’s nachts bleven ze in The Sherry-Netherland. Ze dronken wat, probeerden zich te ontspannen en lieten de veiling weer de revue passeren. Toen ze Valerie afzetten bij haar appartement was ze nog steeds door het dolle heen. Phillip en Jane zouden naar zijn appartement gaan, en Valerie had de indruk dat ze continu bij elkaar waren, en ook ieder weekend op zijn boot, maar ze vroeg er niet naar.

Jane moest nog een maand colleges volgen en daarna haar laatste tentamen afleggen. Ze had Valerie uitgenodigd voor haar afstuderen en had erbij gezegd dat ze haar wilde voorstellen aan haar ouders. Valerie had beloofd te zullen komen. Voor haar was het een extra bewijs dat het serieus tussen hen was, hoewel ze pas een paar maanden iets hadden. Jane was echter precies wat haar zoon nodig had, en ze hoopte maar dat hij zo slim was om dat zelf ook in te zien. Jane paste bij hem, en hij leek gelukkig. Maar hij was een volwassen man en moest zelf weten wat hij deed en wat hij wilde. En Valerie zou zelf ook gaan doen wat ze wilde. Ze had zich voorgenomen om een maand, of misschien wel twee, naar Europa te gaan. Ze wilde zien waar haar moeder in Rome na de dood van Umberto had gewoond, voordat ze was teruggekeerd naar de Verenigde Staten. En ze wilde ook het kasteeltje zien waar ze samen hadden gewoond. Het zou een soort bedevaart voor haar worden, en ze wilde bovendien naar Florence, en misschien ook naar Venetië, waar ze maar zin in had. Ze kon nu doen wat ze wilde. De rest van haar leven. Dankzij Marguerite.

Met haar gedachten nog bij de veiling viel ze die nacht in slaap. Wat een prachtige avond was het geweest!

21

In de weken daarna probeerde Valerie te verwerken wat er allemaal was gebeurd, en ze trof voorbereidingen voor haar reis. Soms kon ze nauwelijks geloven dat het allemaal werkelijkheid was.

Ze ging nog een keer bij Fiona langs om haar te bedanken. Haar oude kindermeisje maakte een slaperige indruk, ze leek vermoeider dan bij haar vorige bezoek, hoewel ze nog steeds helder van geest was. Wat Fiona haar bij haar vorige bezoek had verteld, had Valeries leven voorgoed veranderd. Het was raar op haar leeftijd, maar ze had meer zelfvertrouwen gekregen en had niet meer het gevoel dat ze zich moest verontschuldigen voor het feit dat ze haar hele leven zo anders was geweest dan haar familie.

Angie en Tom hadden haar een mailtje gestuurd waarin ze haar feliciteerden met de succesvolle veiling. Ze hadden erover gelezen en vonden het een prachtig resultaat. Ze waren blij voor haar en zeiden dat ze het heel leuk zouden vinden als ze weer eens langskwam. Ze vertelden ook dat ze erover dachten om in de herfst een weekend naar New York te komen. Ze zeiden dat het met Walter goed ging, hoewel hij steeds wat trager leek te worden en last had van allerlei nieuwe kwaaltjes. Op zijn leeftijd viel dat te verwachten, maar hij was gelukkig en werd goed verzorgd.

Jane had haar scriptie af. Ze had er twee weekenden op de boot voor opgeofferd. Zoals Valerie had beloofd kwam ze naar het afstuderen, waar ze Janes ouders leerde kennen. Ze bleken veel gemeen te hebben. Janes ouders waren aardige mensen en hadden meer belangstelling voor kunst en cultuur dan Valerie had verwacht. Ze gingen vaak naar Chicago voor toneelstukken, opera’s, klassieke concerten en balletvoorstellingen. Ook reisden ze twee keer per jaar naar Europa. Janes moeder was voor haar trouwen psycholoog geweest; ze was een enthousiaste skiër en ging ieder jaar skiën in de Franse Alpen, en heliskiën in Canada, wat een zwaar onderdeel van de sport was. Ze was een aantrekkelijke, nog jonge energieke vrouw met veel interesses. Janes vader, een intelligente, boeiende en aantrekkelijke man, was directeur van een grote verzekeringsmaatschappij. Ze mochten Phillip meteen en vonden het leuk om kennis te maken met Valerie. Janes moeder vertrouwde Valerie toe dat ze bang was geweest dat Jane zich nooit zou settelen en zich helemaal op haar carrière zou blijven richten. Omdat ze enig kind was, waren ze erg op haar gericht, iets wat Valerie goed begreep.

‘Het is moeilijk om vanaf de zijlijn toe te moeten kijken zodra ze eenmaal volwassen zijn,’ zei Vivian Willoughby tegen Valerie. Met haar blonde haar en mooie figuur leek Vivian erg op haar dochter. Hoewel ze begin vijftig was, leek ze tien jaar jonger, net als haar man, Hank. Hij was fit en atletisch en had de gebeeldhouwde trekken van een man die ieder weekend in weer en wind op zijn zeilboot was te vinden. Al met al was hij erg aantrekkelijk. En ze konden het allemaal goed met elkaar vinden. Valerie vond het leuk dat ze hen had leren kennen.

Jane was cum laude geslaagd. Ze had die week drie sollicitatiegesprekken bij advocatenfirma’s. Toevallig was een ervan het kantoor waar Penny werkte. Phillip was erg trots op haar en hij had alvast een goed woordje voor haar gedaan bij Penny. Jane hoefde alleen nog in juli het toelatingsexamen voor de rechbank te doen om zich als advocaat te mogen vestigen. Phillip was ervan overtuigd dat dat geen enkel probleem zou zijn, maar zelf was ze er niet zo zeker van.

‘Eigenlijk hoopten we dat ze terug zou komen naar Detroit,’ vertelde Vivian aan Valerie na afloop van de ceremonie. Jane zag er erg officieel uit met haar toga en baret. ‘Of in elk geval naar Chicago, maar ze vindt het hier heerlijk. En als ze hier een goede baan krijgt of als het serieus wordt tussen haar en Phillip, zal ze wel helemaal niet meer terugkomen.’ Ze keek er melancholiek, maar gelaten bij. ‘Het is niet gemakkelijk als je maar één kind hebt. Het is toch een beetje als wedden op één paard.’

‘Ik weet het. Phillip is ook enig kind.’ Valerie glimlachte. ‘En mijn nichtje ook. Haar moeder maakt zich ook nog steeds zorgen om haar, terwijl ze al vijfenveertig is, gelukkig getrouwd, drie kinderen heeft en partner is bij een advocatenkantoor. Het blijven onze kinderen, hoe oud ze ook zijn.’ Valerie was veel relaxter dan Vivian en legde zich gemakkelijker neer bij de keuzes van haar zoon. Janes moeder leek erbovenop te zitten, hoewel Jane zich daar weinig van aan leek te trekken.

De Willoughby’s nodigden iedereen uit voor een lunch bij The Carlyle, Phillip en zijn moeder, en Alex, die ook naar het afstuderen was gekomen. Ze hadden een leuke middag samen. Wanneer Jane terugkeek op haar studie, was het alsof het haar geen enkele moeite had gekost, maar af en toe was het zwaar geweest. Ze wist dat John de dag ervoor was afgestudeerd. Sinds ze bij hem weg was, had ze niets meer van hem gehoord. Ze vroeg zich af of hij nu met Cara naar Los Angeles zou gaan. Ze miste hem niet en ze had het leuk met Phillip, maar het was een raar idee dat ze geen enkel contact meer had met een man met wie ze drie jaar had samengewoond. Het was beter zo, en na de lunch, toen ze alleen waren, zei haar moeder tegen haar dat ze Phillip en zijn moeder graag mocht.

‘Hij is een schat van een man,’ zei ze. ‘En zijn moeder is een pittige dame. Ze vertelde dat ze naar Europa gaat en in haar eentje door Italië wil trekken. En wanneer ze terug is, heeft ze hier een tentoonstelling. Ze gaat ook nog op bezoek bij vrienden of familie in Californië en ze zei dat ze in november een cursus wilde volgen in het Louvre. En ze zit ook nog in het bestuur van de modeafdeling van het Met. Ik kon nauwelijks bijhouden wat ze allemaal vertelde. Bij haar vergeleken voel ik me heel saai en suf,’ zei Vivian op bewonderende toon. Ze leek overweldigd. Ze wisten ook van de veiling en waren er diep van onder de indruk.

‘Ik voel me ook saai vergeleken met haar.’ Jane lachte. Ze dacht aan de afgelopen tijd, aan de opwinding en stress toen Valerie had ontdekt dat Marguerite haar moeder was, aan de rechtbank, de DNA-tests, de veiling. Valerie had geen moment pauze genomen.

Het weekend brachten Jane en Phillip door met haar ouders. Ze gingen naar een toneelstuk op Broadway en aten bij restaurant 21. De vrouwen gingen winkelen, terwijl Phillip en Hank een botenshow bezochten en de nieuwere zeilboten vergeleken met hun eigen klassieke boten. Ze spraken het hele weekend voornamelijk over zeilen en boten en vonden zelfs nog even de tijd om naar Phillips boot te gaan kijken. Janes vader genoot van elke seconde.

Hoewel het allemaal erg leuk was geweest, was Jane opgelucht toen ze weer weggingen. Ze vond het hard werken om haar ouders bezig te houden – ervoor zorgen dat ze zich niet verveelden, dat ze alle dingen deden die ze hadden gepland, dat ze aten waar en wanneer zij dat wilden, dat de restaurants hun bevielen, en dat ze niet te moe werden. Ze had genoten van hun gezelschap, maar was blij dat ze na hun vertrek weer gewoon met Phillip naar haar appartement kon gaan, waar ze zich op het bed lieten vallen voor een rustige zondagavond.

Het draaide erop uit dat ze bijna meteen de liefde bedreven en daarna in de koelkast op zoek gingen naar eten. Terwijl ze naakt voor de koelkast een restje kip stond te eten, vroeg ze hem wat hij die week ging doen.

Hij lachte. ‘Met jou naar bed gaan, hoop ik, als je zo naakt rond blijft paraderen.’

Lachend zette ze de kip weg en sloeg haar armen om hem heen. ‘Daar zeg ik geen nee tegen.’ Ze kuste hem.

‘Op dinsdag breng ik mijn moeder naar het vliegveld,’ zei hij. Zijn stem klonk gedempt terwijl hij haar hals kuste en zijn handen op haar stevige, ronde billen legde. ‘Verder heb ik geen plannen. Behalve werken. Hoezo?’

‘Ik wil de hele week studeren voor mijn toelatingsexamen, maar ik dacht dat we misschien allebei vrij zouden kunnen nemen op vrijdag, zodat we volgend weekend drie dagen op de boot kunnen zijn. Ik kan mijn boeken meenemen.’ Ze had die week alleen een paar sollicitatiegesprekken, maar verder was haar leven in rustiger vaarwater terechtgekomen. Ze had een belangrijk doel bereikt.

‘Dat klinkt als muziek in mijn oren,’ zei hij, doelend op de drie dagen op Sweet Sallie. Toen tilde hij haar op en droeg haar terug naar het bed. Het was een volmaakte zondagavond.

Op maandagmiddag ging Winnie naar Valerie om haar gedag te zeggen. Valerie was bijna klaar met pakken, maar ze stopte daarmee om even met Winnie een glas ijsthee te drinken.

Winnie had last van hooikoorts, zoals altijd rond die tijd van het jaar, en het leek haar te emotioneren dat Valerie wegging. ‘Hoelang blijf je weg?’ vroeg ze op droevige toon.

‘Dat weet ik niet. Drie weken, een maand, langer. Misschien zes weken. Het zijn spannende maanden geweest.’

Dat was nog zacht uitgedrukt, vond Winnie, die nog steeds geschokt was door wat er allemaal was gebeurd. Voor haar was het vooral pijnlijk geweest toen ze had ontdekt dat haar ouders altijd hadden gelogen. Daar was ze nog steeds niet overheen. Valerie daarentegen zag er beter uit dan ooit, alsof de ontdekking haar alleen maar kracht had gegeven.

‘Ik vind je leuker nu je mijn tante bent,’ zei ze plagend tegen Winnie. ‘Dat geeft me zo’n lekker jong gevoel.’ Ze zag er ook jonger uit, en Winnie leek ineens oud genoeg om haar moeder te kunnen zijn, hoewel ze maar vier jaar in leeftijd scheelden.

‘Dat moet je niet zeggen. Ik ben nog steeds van streek omdat we geen zussen meer zijn.’ Winnie had tranen in haar ogen.

‘Je kunt ook van me houden als ik je nicht ben.’ Valerie sloeg een arm om haar schouders en kuste haar op de wang. Het was gemakkelijker om er grapjes over te maken. Winnies woede en beschuldigingen waren vergeten. De twee vrouwen hadden vrede gesloten, vooral dankzij Valeries vergevingsgezinde karakter en goede humeur. ‘Kom me anders opzoeken in Europa. Dat zou je goeddoen.’

‘Nee, echt niet. Ik haat jouw manier van reizen. Je gaat van hot naar her en verandert om de vijf minuten van gedachten, bij jou is het hotel in, hotel uit. Ik zou gek worden. Ik wil ergens naartoe en me dan niet meer verroeren. En ik heb ook geen zin om om de vijf minuten mijn spullen te moeten pakken.’

‘Huur anders een huis in de Hamptons voor de zomer,’ stelde Valerie voor.

‘Dat is te duur,’ zei Winnie nors. ‘Dat kan ik niet betalen.’

Valerie keek haar aan met een blik die zei dat ze wel beter wist. Winnie deed altijd alsof ze straatarm was. ‘Je kunt het heus wel betalen. Dat weet je best. Je bent er alleen te zuinig voor.’

Winnie lachte schaapachtig. ‘Dat is waar,’ bekende ze. ‘Penny heeft voor de zomer een huis gehuurd op Martha’s Vineyard. Ze zei dat ik wel een weekend mocht komen als ik niet op de kinderen ga lopen vitten.’

‘Zou dat je lukken?’ Valerie had zo haar twijfels.

‘Waarschijnlijk niet,’ antwoordde Winnie eerlijk. ‘Maar ze zijn ook zo onbeleefd en slecht opgevoed. En ze maken heel veel lawaai, en Penny vindt alles best.’

‘Het zijn gewoon kinderen, en ze zijn hartstikke leuk. Als ze bij mij in mijn atelier zijn, heb ik totaal geen last van ze,’ vertelde Valerie. Ze hield meer van Winnies kleinkinderen dan Winnie zelf.

‘Jij kunt gewoon beter met ze overweg. Het enige wat ik leuk vind om met ze te doen, is kaarten, maar verder word ik alleen maar zenuwachtig van ze. Ze rennen de hele tijd rond. Ik ben voortdurend bang dat ze iets zullen morsen of breken. En dat gebeurt meestal ook.’

Valerie had Winnie wel eens bezig gezien met haar kleinkinderen, en ze was het met Penny eens – het was voor alle betrokkenen zenuwslopend.

‘Rommel kun je altijd weer opruimen. Maar je kunt toch een hotel nemen op de Vineyard?’ opperde ze.

Winnie wilde echter geen oplossingen horen, ze was getrouwd met problemen. ‘Dat is zonde van het geld.’

‘Je kunt moeilijk de hele zomer in je appartement in New York blijven zitten,’ zei Valerie vastbesloten.

Winnie was niet overtuigd. ‘Waarom niet?’

‘Omdat het deprimerend is. Je moet iets leuks bedenken om naartoe te gaan, of om te doen.’

‘Ik ben niet zoals jij. Ik vind het fijn om in mijn eentje thuis te zitten.’

Hun moeder was precies zo geweest. Valerie had het altijd maar treurig gevonden. Zelf wilde ze er steeds op uit, nieuwe mensen leren kennen. Ze verheugde zich dan ook enorm op haar reis naar Europa.

‘Ik zal je missen,’ zei Winnie zacht. ‘Je moet me wel bellen, hoor.’

‘Natuurlijk. Ik begin in Rome. Ik wil zien waar mijn moeder woonde voordat ze terugkwam naar New York. En dan ga ik naar Napels om het kasteeltje te bekijken. Volgens Phillip is het heel mooi. Het is door de huidige eigenaar gerestaureerd. Hij kende mijn moeder niet, maar Phillip heeft hem, op zijn verzoek, wat foto’s van haar en de graaf gestuurd. Hij heeft iets met ze.’ Phillip had haar het telefoonnummer van Saverio Salvatore gegeven en gezegd dat ze hem moest bellen, zodat hij haar het kasteeltje kon laten zien. Haar Italiaans was goed genoeg om zo’n telefoongesprek te kunnen voeren, in elk geval beter dan dat van Phillip, hoewel ze zich hadden kunnen redden met het gebroken Engels van de galeriehouder. Het was Phillip opgevallen dat de meeste Italianen beter Frans dan Engels spraken, maar zijn Frans was ook niet zo best. Dat van zijn moeder was beter.

‘Nou, als je maar niet vergeet me te bellen met al dat heen en weer gereis,’ zei Winnie.

‘Natuurlijk niet.’ Penny had net de nalatenschap voor Valerie afgerond en de erfbelasting was inmiddels betaald. Valerie voelde zich vrij als een vogeltje. ‘En ik wil van jou meer horen dan dat je alleen maar thuis zit en bridge speelt.’

‘Ik heb deze zomer een bridgetoernooi.’ Winnie klaarde op bij het vooruitzicht.

‘Leuk. Maar ga ook nog wat anders doen. Dat is goed voor je gezondheid.’ Winnie knikte. Ze was oprecht verdrietig toen ze afscheid namen. Het was alsof ze haar beste vriendin kwijtraakte, nadat ze eerst al een zus was kwijtgeraakt toen de waarheid over Marguerite bekend werd. Ze treurde al maanden om alle vervlogen illusies. Alles leek anders.

Valerie en Penny hadden het erover gehad, en Penny had gezegd dat haar moeder wel aan het idee zou wennen. Valerie was daar niet zo zeker van. Winnie had haar ouders haar hele leven de hand boven het hoofd gehouden, ze had nooit kritiek geuit of vraagtekens gezet bij wat ze deden. Ze had hen volledig vertrouwd. Het was haar zwaar gevallen om de waarheid onder ogen te zien, en Valerie vond dat ze een gedeprimeerde indruk maakte. Winnie was van nature al geen opgewekte vrouw, maar nu was ze somberder dan ooit. Maar in elk geval hadden ze vrede gesloten na hun boze ruzies over Winnies ouders. Winnie had nog steeds de neiging om hun gedrag goed te praten, maar dat deed ze alleen tegenover haar dochter, bij Valerie hield ze er haar mond over, want Valerie bleek het al die jaren goed te hebben aangevoeld.

Valerie hoopte dat Winnie het zou redden in de zomer en ging na haar vertrek weer verder met pakken. Ze kon nauwelijks wachten tot het de volgende dag was, de dag van haar vertrek.

22

Op dinsdag stopte Phillip iets eerder met werken om Valerie om vier uur bij haar appartement op te halen. Haar bagage bestond uit twee grote koffers, en een schoudertas die ze in het vliegtuig kon meenemen, met daarin boeken, tijdschriften en haar iPad. Ze moest om vijf uur op het vliegveld zijn voor haar vlucht van zeven uur naar Rome. Opgewonden als een kind stond ze naast hem terwijl hij haar bagage in de kofferbak zette. Onderweg naar het vliegveld praatte ze honderduit over haar plannen. Ze wilde in Rome musea bezoeken die ze nog niet kende, in Florence galeries en het Uffizi, waar ze al heel vaak was geweest en steeds met veel plezier, en in Napels ging ze het kasteeltje bekijken. Wat ze daarna ging doen, zou ze wel zien. Misschien een beetje door Toscane toeren, of op weg naar huis een tussenstop in Parijs. Het plan was om voornamelijk in Italië te blijven.

‘Hoelang denk je eigenlijk weg te blijven? Twee jaar?’ vroeg hij plagend.

‘Misschien wel.’ Ze lachte. Ze voelde zich zorgeloos en verheugde zich op de reis.

‘Zo te horen heb je wel twee jaar nodig voor al die plannen. Maar vergeet alsjeblieft niet om weer terug te komen. Ik zal je missen,’ zei hij serieus. Hij vond het fijn dat ze zo vrolijk was nadat ze had ontdekt wie haar echte moeder was. In het begin was de wetenschap dat ze een leven met haar was misgelopen erg pijnlijk geweest, maar naarmate ze meer over haar te weten was gekomen, over het leven dat ze had geleid, en het feit dat ze haar dochter graag had willen zien, maar daarin was gedwarsboomd, had ze langzaam een band met haar opgebouwd, al was ze dan dood. Dat haar moeder zoveel van haar had gehouden, maakte haar liefdeloze jeugd een beetje goed. Er was een oude wond geheeld waar ze het nooit over had gehad, maar die er altijd was geweest. Eindelijk had ze zich kunnen bevrijden van de storende echo’s van ouders die haar hadden afgewezen en geen enkele liefde hadden getoond. Nu, op haar vierenzeventigste, was ze klaar voor een nieuw avontuur.

Op het vliegveld hielp hij haar met het inchecken van de bagage en het ophalen van haar boardingpass. Voordat ze naar haar gate ging, bleef ze nog even buiten met hem op de stoep staan praten. ‘Ik hoop dat je het leuk hebt met Jane als ik weg ben,’ zei ze. Haar blik was moederlijk, hoewel ze zich niet met zijn keus wilde bemoeien. ‘Ik vond het fijn om haar ouders te leren kennen. Het leken me aardige mensen.’

Tot op zekere hoogte was Phillip dat met haar eens. ‘Ze kunnen soms erg dwingend zijn,’ zei hij rustig. Jane had het er nooit over, maar hij had het gevoel dat haar ouders, en dan met name haar moeder, haar dochter graag getrouwd zouden zien, iets waar Jane zelf niet erg mee bezig was.

‘Ik hoop dat je zulke dingen nooit over mij zegt,’ zei Valerie.

Hij glimlachte. ‘Nooit. Jij hebt het daarvoor te druk met je eigen leven.’ Hij wist dat ze alleen maar wilde dat hij gelukkig was, wat dat voor hem dan ook inhield. Hoe hij dat geluk bereikte, en met wie, was geheel aan hem.

‘Natuurlijk vind ik het fijn als je een leuke vrouw hebt, en ik zou ook niet willen dat je alleen bleef. Maar daar heb je mijn hulp niet bij nodig,’ zei ze alleen maar. ‘Jane is een leuke vrouw,’ voegde ze er nog aan toe.

‘Ja, en ze kan nog goed zeilen ook,’ zei hij lachend. ‘En ze wordt ook een goede advocaat. Ze heeft een sollicitatie lopen bij het kantoor van Penny. Het zou wel heel grappig zijn als ze die baan kreeg.’ Penny en Jane konden het ook goed met elkaar vinden. Ze waren een paar keer samen uit eten geweest, en Jane en hij zouden het weekend van de Fourth of July bij Penny en haar gezin op Martha’s Vineyard doorbrengen.

Hij vond het fijn dat zijn moeder nooit druk op hem uitoefende met betrekking tot zijn persoonlijke leven. Ze had het druk genoeg met haar eigen volle leven, dat hem tot voorbeeld strekte. Het was een van de dingen die hij aan het huwelijk van zijn ouders had bewonderd – ze hielden van elkaar en respecteerden elkaar en gaven elkaar de ruimte om te zijn wie ze waren. Ze hadden elkaar nooit beknot of verstikt, ze waren niet bezitterig geweest en hadden elkaar ook niet proberen te veranderen. De eigenaardigheden van de ander hadden ze voor lief genomen. Het was een partnerschap geweest dat echt had gewerkt. Hij kende weinig van dat soort relaties, en zelf had hij er nog nooit een meegemaakt. Tot nu, met Jane. En het betekende veel voor hem dat Jane en zijn moeder elkaar mochten en het goed met elkaar konden vinden.

Toen hij merkte dat Valerie graag naar binnen wilde, omhelsde hij haar even. Hij voelde een lichte paniek, alsof hij een ouder was die zijn kind op zomerkamp stuurde. ‘Pas goed op jezelf, mam... Voorzichtig zijn... Geen rare dingen doen... Het stikt van de zakkenrollers in Napels. Je moet echt oppassen als je daar bent...’ Ineens waren er wel duizend dingen waar hij haar voor wilde waarschuwen.

Ze lachte. ‘Ik red me wel. Pas jij nou maar op jezelf. Je kunt me altijd op mijn mobiel bereiken, of anders stuur je een mailtje.’ Ze zwaaide nog een laatste keer en liep de vertrekhal in.

Hij was blij voor haar. Hij reed terug naar de stad. Hij ging naar Janes appartement, waar ze zat te studeren voor haar toelatingsexamen, zoals steeds de laatste tijd.

‘Is alles goed gegaan met je moeder?’ vroeg Jane. Ze nam even pauze, en hij schonk haar een glas witte wijn in.

Hij grinnikte. ‘Ze was zo blij dat ze ging, het was gewoon gênant. Ze houdt van reizen, ze rende zo’n beetje de vertrekhal in. Ze verheugt zich enorm op Napels en Rome. Het zal haar goeddoen.’ Zijn moeder had de laatste tijd veel meegemaakt, ze had de reis wel verdiend.

Op dat moment zat Valerie te kletsen met degene die naast haar zat; ze zocht een film uit en had net eten en een glas champagne besteld. Ze reisde met Alitalia en had zichzelf getrakteerd op businessclass, zodat ze lekker kon slapen in het vliegtuig. Toen ze het aan Winnie had verteld, had die gezegd dat het pure geldverspilling was. Waarop Valerie had geantwoord dat ze zichzelf op hun leeftijd wel een beetje mochten verwennen. Het had geen zin om daarmee te wachten tot ze honderd waren. En na de veiling had ze er ook de middelen voor. Niet dat ze al haar geld over de balk wilde smijten, maar het was nu eenmaal veel comfortabeler om businessclass te reizen. Winnie zag er het nut niet van in, omdat ze altijd het liefst thuisbleef, zodat ze helemaal geen geld hoefde uit te geven.

Valerie keek naar de film en genoot van haar pasta ossobuco, waarbij ze een glas goede rode Italiaanse wijn dronk, en daarna maakte ze het zich gemakkelijk om de rest van de in totaal zeven uur durende vlucht wat te slapen. Ze zouden om acht uur ’s ochtends in Rome aankomen, en ze hoopte om tien uur in het Hassler te zijn, dan had ze nog bijna een volle dag in de stad. Haar moeders adres stond op een stukje papier in haar tas. Daar wilde ze eerst naartoe. Dat was de reden van haar bezoek. Verder had ze nog twee dagen uitgetrokken voor bezoekjes aan musea en kerken, en ze wilde wat ronddwalen en gewoon van de stad genieten. Daarna zou ze naar Napels gaan om het kasteeltje te bekijken. Dat zou een van de hoogtepunten van de reis zijn, omdat ze wist dat Marguerite er meer dan dertig jaar had gewoond. In het appartement in Rome had ze twintig jaar gewoond. Italië was echt haar thuis geworden, hoewel Valerie uit de brieven had kunnen opmaken dat haar moeder in Napels, waar ze met Umberto had gewoond, gelukkiger was geweest dan in haar eentje in Rome. Ze nam aan dat ze haar gelukkigste tijd had beleefd in het Castello di San Pignelli, toen Umberto nog leefde. Daarna moest ze erg eenzaam zijn geweest, zonder verdere familie.

Valerie sliep licht in het vliegtuig en dronk nog snel een kop sterke koffie. Het vliegtuig landde op tijd. Ze stapte als een van de eersten uit en nam een taxi naar het Hassler, waar ze een kleine kamer kreeg, het soort kamer dat Phillip ook had gehad toen hij er in maart was geweest. Nadat ze een douche had genomen, trok ze een lange katoenen rok, een T-shirt en sandalen aan en zette een panamahoed op. Ze zag er zeer casual en stijlvol uit met haar lange witte haar, en de zilveren armbanden gaven haar iets artistieks.

Toen ze voor het appartementencomplex van haar moeder stond, vroeg ze zich af in welke flat ze precies zou hebben gewoond. Het was zo lang geleden dat er vast niemand meer was die zich haar moeder nog zou herinneren. Toch vond ze het prettig om er te zijn, gewoon omdat haar moeder er had gewoond. Het was een deftige buurt, die I Parioli heette, en ze werd omringd door wandelaars, fietsers en scooters die zigzaggend tussen het drukke autoverkeer door flitsten. Overal klonk getoeter. Na een tijdje liep ze een nabijgelegen kerkje in, waar ze een kaarsje voor haar moeder opstak, dankbaar dat hun paden zich op de een of andere manier weer hadden gekruist. Ze raakte het medaillon om haar hals even aan, ging op een bank zitten en dacht aan haar moeder, terwijl oude vrouwen kwamen en gingen om een rozenkrans te bidden of zachtjes met vriendinnen te praten. Er waren een paar nonnen aan het schoonmaken in de kerk, die er vriendelijk uitzag. Ze vroeg zich af of haar moeder er wel eens was geweest, of ze nog in welke god dan ook had geloofd na alle ellende die ze had meegemaakt. Valerie zou het haar niet kwalijk hebben genomen als ze van haar geloof was gevallen.

Het was een prettige buurt en ze voelde zich dan ook veilig toen ze terugwandelde naar de Piazza di Spagna, waar het hotel lag, met de winkels op de Via Condotti om de hoek. Het was een behoorlijk lange wandeling en onder het lopen dacht ze ontroerd na over het leven dat haar moeder moest hebben geleid tijdens haar vijftig jaar in Italië, na haar vertrek uit de Verenigde Staten.

De rest van de dag bezocht ze nog meer kleine kerken, en voor de lunch at ze buiten op een terras pasta met vis. Ze probeerde haar Italiaans uit op de ober, en hij begreep haar prima, ondanks haar fouten. Het viel haar op dat mannen in Rome naar vrouwen van alle leeftijden keken – ze merkte dat ze ook naar haar keken wanneer ze langsliep –, wat haar wel amuseerde. Zoiets zou in New York nooit gebeuren. Italiaanse mannen gaven je het gevoel dat je op-en-top vrouw was en verleidelijk tot aan het graf. En Valerie was nog steeds een aantrekkelijke vrouw met haar slanke figuur en mooie gezicht.

Die middag wandelde ze urenlang door de stad, en ’s avonds at ze in een klein restaurant in de buurt van het hotel. Hoewel ze het niet prettig vond om alleen uit eten te gaan, zat er niets anders op, want in haar eentje op haar kamer eten wilde ze ook niet. Na het eten dronk ze nog een sterke espresso en ging toen terug naar het hotel. Ze schreef die avond ansichtkaarten aan Phillip, Winnie en de Babcocks. Ze had ineens een grote familie. En de Babcocks zouden in de herfst naar New York komen om kennis te maken met Phillip; ze hadden haar uitgenodigd voor een etentje en een toneelstuk op Broadway.

De volgende dag zag er ongeveer hetzelfde uit. Ze bezocht kerken en galeries, ze bewonderde fonteinen en standbeelden, snoof de sfeer van Rome op en keek naar mensen. En de dag daarna nam ze het vliegtuig naar Napels. Phillip had haar in Rome al een paar berichtjes gestuurd om te vragen hoe het ging, en ze had hem gerustgesteld en gezegd dat het prima ging en dat ze genoot van de stad. In Napels nam ze vanaf het vliegveld een taxi naar Hotel Excelsior, waar ze jaren eerder al eens met Lawrence was geweest. Onderweg zag ze vanuit de taxi de Vesuvius en de Baai van Napels, en ze herinnerde zich dat ze Phillip hadden meegenomen naar Pompeï. Hij had gefascineerd naar haar geluisterd toen ze hem had uitgelegd wat daar was gebeurd.

Omdat ze bang was te verdwalen huurde ze via het hotel voor die middag een auto met chauffeur, maar eerst nuttigde ze nog de lunch op het terras van het hotel. Gewapend met het adres van haar moeder stapte ze in de auto. Hoewel ze ook de telefoonnummers van Saverio Salvatore bij zich had, had ze hem niet gebeld, bang hem te storen. Ze wilde gewoon het kasteeltje zien en in stilte denken aan haar moeder als meisje van achttien, samen met de man van wie ze hield, niet eens zo lang na de geboorte van Valerie.

De chauffeur sprak goed Engels en wees haar op de monumenten waar ze langsreden, en op kerken en andere belangrijke gebouwen en huizen, en hij vertelde haar ook wat over de geschiedenis van Napels. Haar belangstelling ging echter vooral uit naar haar eigen geschiedenis. Het was druk op de weg en ze deden er een hele tijd over om de stad uit te komen. Toen ze stopten voor het kasteeltje, dat helemaal aan de rand van de stad lag, stapte ze zonder iets te zeggen uit en keek vol ontzag naar wat ooit haar moeders thuis was geweest. Marguerite was toen al gravin, ze had een liefdevolle echtgenoot en werd gerespecteerd door iedereen die haar kende, zoals Saverio Salvatore aan Phillip had verteld.

Ze bleef een tijdje voor de poort staan aarzelen. De hekken stonden wijd open en op de binnenplaats was niemand te zien. In een open garage die leek op een oude stal stond een rode Ferrari, maar verder was het er uitgestorven. Met het gevoel alsof ze een inbreker was, liep ze langzaam de binnenplaats op, met haar jeans, haar smetteloze witte blouse, haar sandalen en panamahoed. Het was een warme dag, er hing een soort droge hitte, en de hoed beschermde haar gezicht tegen de zon. Omdat er niemand was die haar tegenhield, wandelde ze verder de parkachtige tuin in, door boomgaarden en langs wijnranken. Daarna liep ze terug naar de voorkant van het kasteeltje. Ze zag zo voor zich dat haar moeder hier met Umberto had gewandeld, terwijl ze genoten van het uitzicht op de baai. Het was een prachtige, vredige plek, en duidelijk zeer goed onderhouden. In de verte zag ze twee tuinmannen, maar die lieten haar met rust. Ze was halverwege de binnenplaats, op weg naar de auto, toen een zilverkleurige Lamborghini met brullende motor door de hekken de binnenplaats op reed. Het dak van de auto was open en ze zag een man met wit haar achter het stuur zitten. Heel even deed hij haar aan Umberto denken, en ze schrok. Ze schaamde zich bovendien voor haar aanwezigheid.

De man stapte snel uit en kwam met een vragende blik op haar aflopen. ‘Signora? Che cosa sta cercando?’

Ze wist dat hij vroeg wat ze zocht, maar ze kon moeilijk zeggen: ‘Mijn moeder.’ Hij zou denken dat ze gek was. Dat dacht hij waarschijnlijk toch al. Ze was ergens waar ze niet hoorde te zijn en dat ook nog in spijkerbroek, op sandalen en met haar oude strooien hoed op haar hoofd.

‘Scusi,’ zei ze zenuwachtig. ‘Che casa bellissima.’ Ze wees naar het huis terwijl ze hem vertelde dat ze het mooi vond.

‘È una proprietà privata.’ Hij wees haar erop dat het privéterrein was.

Ze besloot het erop te wagen, gek of opdringerig vond hij haar waarschijnlijk toch al. ‘Mia mamma era in questa casa molti anni fa.’ In roestig Italiaans vertelde ze hem dat haar moeder er jaren geleden had gewoond. ‘La contessa di San Pignelli,’ voegde ze eraan toe. ‘Sono sua figlia.’

Hij keek haar fronsend aan toen ze hem vertelde dat ze de dochter van Marguerite was. ‘Davvero? Echt waar?’ Hij stapte over op Engels, wat voor haar gemakkelijker was, maar niet voor hem. Hij nam haar geïntrigeerd op.

‘Mijn zoon is een paar maanden geleden hier geweest. U heeft hem toen ontmoet, Phillip Lawton. Hij heeft u foto’s gemaild van mijn moeder en mijn stiefvader. Ik heb uw kaartje van hem gekregen. Signore Salvatore,’ eindigde ze verlegen.

Hij leek met stomheid geslagen. ‘Hij niet verteld dat het zijn grootouders waren.’

‘Het is een lang verhaal, maar dat wist hij toen nog niet.’

‘En u bent dochter van mooie gravin. De foto’s zijn binnen.’ Hij gebaarde vaag naar het kasteel, helemaal geboeid door haar.

Valerie glimlachte naar hem. Ze was blij dat hij zich Phillip nog herinnerde en haar niet had weggestuurd. ‘Het spijt me dat ik hier zomaar binnen ben komen lopen,’ verontschuldigde ze zich. Ze voelde zich nog steeds verlegen met de situatie. ‘Ik ben naar Napels gekomen omdat ik wilde zien waar mijn moeder met de graaf had gewoond. Ik weet dat het kinderachtig is. Maar ze is dood, en ik wilde heel graag haar huis in Italië zien.’ Ze vertelde er niet bij dat ze haar moeder nooit had gekend, dat ze pas sinds kort wist dat Marguerite haar moeder was. Het was te ingewikkeld om uit te leggen, in welke taal dan ook.

‘Wilt u huis zien?’ vroeg hij beleefd.

Ze knikte gretig. Dat wilde ze dolgraag. Daarvoor was ze gekomen.

Ze kreeg een nog uitgebreidere rondleiding dan Phillip had gehad. Hij liet haar de slaapkamer van de graaf en gravin zien, waar hij nu sliep, hun privésuite, die nu een prachtige bibliotheek vol antiquarische boeken herbergde, en de kleine studeerkamer van Umberto. Wat hij daar precies had gedaan, wist Valerie niet, en ze wilde er ook niet naar vragen. Verder waren er nog een mooi boudoir en een kleedkamer die van haar moeder waren geweest, maar nu leegstonden, met antiek handbeschilderd behang, waarschijnlijk Venetiaans. Er waren salons, slaapkamers die Saverio had omgebouwd tot logeerkamers, majestueuze kroonluchters met kaarsen, een voorname eetkamer met een lange tafel en elegante stoelen en wandkleden, de grote salon waar hij zijn gasten ontving, en een riante, huiselijke keuken met uitzicht op de baai. Maar ondanks de imposante afmetingen maakte het kasteeltje een vriendelijke en gezellige indruk. Net toen ze wilde dat ze even haar ogen dicht zou kunnen doen om zich haar moeder hier voor te stellen, viel haar oog op een van de foto’s van Marguerite die Phillip hem had gestuurd; hij stond op de vleugel, in een zilveren lijstje, op een ereplaats. En net als Phillip zag ze dat het de nieuwe eigenaar was gelukt om zijn indrukwekkende verzameling moderne kunst te mengen met al het antiek. Hij had óf een goede interieurontwerper gehad, óf hij had een heel goede smaak. De rondleiding eindigde in de keuken, waar hij haar een glas witte wijn aanbood.

Ze aarzelde. Ze wilde geen misbruik maken van zijn vriendelijkheid. ‘Ik wil u niet langer ophouden,’ zei ze ongemakkelijk. ‘Het spijt me echt dat ik zomaar naar binnen ben gelopen.’

Hij glimlachte. ‘Ach, ik weet hoe is met families. Mijn moeder dood toen ik kleine jongen was... Ik altijd nieuwsgierig naar haar. Net als u misschien?’ vroeg hij. Ze knikte terwijl hij haar een glas gekoelde wijn gaf en er daarna een voor zichzelf inschonk. Ze gingen op het terras zitten, met uitzicht op de perfect onderhouden tuin, die hij had laten opknappen. ‘Een moeder is heel speciaal,’ vervolgde hij. Hij nam een slokje koele wijn en zei toen: ‘Ik uw zoon erg aardig vinden toen ik hem ontmoette. Een goede man.’

Ze glimlachte om het compliment. ‘Dank u. Dat vind ik ook. Heeft u kinderen?’

Glimlachend stak hij twee vingers op. ‘Twee. Un ragazzo a Roma...’

Een zoon in Rome, begreep ze.

‘E la mia figlia a Firenze. Mijn dochter bij mij in mijn galerie. Mijn zoon directeur van galerie in Rome. Kunst,’ zei hij, wijzend naar de schilderijen binnen. ‘Uw zoon kunst verkoopt voor Christie’s. En gioielli.’ Juwelen.

‘Ja, ik heb maar één zoon.’ Ze stak glimlachend één vinger op. ‘En ik ben zelf kunstenaar.’ Ze beeldde met haar hand uit dat ze aan het schilderen was.

Hij leek geïmponeerd. ‘Brava!’ complimenteerde hij haar.

Zwijgend keken ze naar het uitzicht. Valerie dacht weer aan haar moeder. Het was alsof ze haar hier bijna kon voelen. Ze had hier ook zo lang gewoond; hopelijk was ze hier gelukkig geweest. Het was een prettige plek, en Saverio vertelde dat hij er veel van hield, zoals hij ook aan Phillip had verteld.

‘U gaat nu naar Capri? Of Amalfi? Sorrento? Positano? Op vakantie?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, naar Firenze.’ Florence. Ze had geen zin om in haar eentje naar een badplaats te gaan, en bovendien wist ze dat het in deze tijd van het jaar op Capri stikte van de toeristen, wat haar niet erg aantrok. De steden met hun kunstschatten daarentegen trokken haar wel. Ze overwoog om ook nog naar Venetië te gaan. Daar was meer te zien dan in Positano of op Capri, heel veel musea en galeries waar ze graag eens een kijkje zou willen nemen.

Nadat ze hem dat had uitgelegd, zei hij: ‘Ik ook. Ik over een paar dagen terug naar Firenze. Werken. Ik hier om te rusten.’

Ze geloofde er weinig van. Uit de manier waarop hij in zijn Lamborghini aan was komen scheuren, maakte ze op dat hij niet echt op zoek naar rust was.

‘Ik kom hier één, twee keer per maand voor rust.’

Dat begreep ze al wat beter.

‘Anders Firenze, Roma, Londra, Parigi. Zaken.’

Ze knikte om hem te laten merken dat ze begreep over welke steden hij het had, en nadat ze nog een tijdje vredig naast elkaar hadden gezeten, stond ze op. Ze was al veel te lang gebleven.

‘Bellen als u in Firenze bent, kom naar galerie, mijn dochter ontmoeten,’ zei hij gastvrij. ‘Samen lunchen.’

‘Dat zou ik erg leuk vinden,’ zei ze, terwijl ze samen terugwandelden naar haar auto met chauffeur.

Net op dat moment reed er een Mercedes met een man achter het stuur de binnenplaats op, en Saverio zwaaide naar hem alsof hij hem al had verwacht.

‘Sorry dat ik zo lang ben gebleven. En dank u voor de mooie rondleiding.’ Ze was er nog steeds ontroerd door.

Hij schonk haar een warme glimlach. ‘Graag gedaan. Ik het een eer vinden.’ Hij kuste haar hand.

Ze voelde zich ineens heel belangrijk, zoiets als de paus. Ze was niet gewend aan de Europese tradities die hoorden bij haar positie als vrouw van een bepaalde klasse.

‘Mille grazie,’ zei ze, terwijl de andere man bij hen kwam staan en in rap Italiaans iets tegen Saverio zei.

Haar gastheer stelde haar aan hem voor.

‘Valerie Lawton,’ zei ze.

‘Signora Lawton, a presto... a Firenze,’ zei hij. Daarna liep hij geanimeerd pratend met zijn gast terug naar het huis.

Hij was een ontzettend aardige man, precies zoals Phillip had gezegd. En dat tegen ongenode gasten, tot twee keer toe. Ze had genoten van haar bezoek, maar het was genoeg zo. Ze had haar moeders slaapkamer gezien, haar kleedkamer, waar ze aten, hun huiskamer en de tuin. Bovendien was het nu Saverio’s huis. Nog steeds schaamde ze zich een beetje over haar brutaliteit, maar desondanks was ze blij dat ze naar Napels was gekomen. Ze wist echter ook dat ze niet meer terug hoefde te komen, ze had het gezien, ze had door haar moeders huis gelopen.

Omdat ze de volgende dag terug wilde naar Rome, boekte de receptionist die avond voor haar een ticket en een hotel. Ze wilde er nog een paar dagen blijven en dan, zoals gepland, naar Florence gaan. Ze wist niet of ze de moed zou hebben om daar de eigenaar van het kasteeltje te bellen. Ze wilde hem niet lastigvallen op zijn werk. Misschien zou ze uit nieuwsgierigheid zijn galerie even binnenlopen. Maar haar bedevaartstocht zat erop. De rest van de reis was puur vakantie. En Marguerite Pearson di San Pignelli kon in vrede rusten.

23

Valeries tweede verblijf in Rome, na haar bezoek aan Napels, was nog interessanter dan het eerste. Ze bezocht de galeries en musea die op haar verlanglijstje stonden, ging naar de Catacomben, iets wat ze al heel lang wilde, en ontdekte in de smalle zijstraatjes allerlei kerkjes. Langzamerhand begon ze de weg te kennen in Rome. Ze vond het er heerlijk, zelfs in haar eentje, en dat zei ze dan ook tegen Phillip toen hij haar belde. Ze waren het erover eens dat Saverio een aardige man was, en ze vertelde dat hij haar heel gastvrij had ontvangen.

‘Ja, hij is te gek. Jij bent al de tweede van onze familie die hem zo overvalt, maar hij doet daar helemaal niet moeilijk over.’

‘Ik heb de foto van mijn moeder gezien die jij hem had gemaild. Hij had hem ingelijst en op de vleugel gezet. Heel lief.’

‘Volgens mij is hij een beetje verliefd op haar,’ zei Phillip.

Zijn moeder moest lachen om zijn gebrek aan eerbied.

‘En waar ga je hierna naartoe?’ wilde hij weten.

‘Naar Florence. En daarna zie ik wel weer.’ Ze was van plan gewoon haar hart te volgen. Bovendien was er zoveel te zien in Florence dat ze zich niet wilde haasten. Ze speelde met de gedachte om een auto te huren om door Toscane te toeren, maar dat zei ze niet tegen Phillip, want anders zou hij zich maar ongerust maken. ‘Hoe gaat het met Jane?’ vroeg ze.

‘Druk. Over drie weken heeft ze het toelatingsexamen. Ik denk dat ik haar voorlopig weinig zie. Ze is nu een paar dagen alleen thuis, omdat ze zegt dat ik haar afleid.’ Jane had tegen hem gezegd dat hij net een klein kind was, hij wilde eeuwig met haar knuffelen, terwijl zij moest studeren. Ze had hem verbannen, maar gelukkig had hij zelf genoeg te doen op zijn werk.

Die avond belde Valerie zoals beloofd ook Winnie. Het ging goed met haar, zei Winnie, ondanks al haar allergieën. Ze deed mee aan een bridgetoernooi, wat ze leuk vond. Valerie vertelde haar dat ze in Napels was geweest, het huis had bekeken en de eigenaar ervan had ontmoet, en dat ze nu weer in Rome was om de stad te bekijken.

‘Jij liever dan ik. Het is daar waarschijnlijk bloedheet,’ zei Winnie klaaglijk.

‘Dat wel, maar ik vind het hier heerlijk,’ zei Valerie vrolijk en ontspannen.

De volgende dag besloot ze om niet naar Florence te vliegen, maar erheen te rijden. Ze huurde een Mercedes, een stevige en veilige auto. Nadat de portier van het hotel haar bagage in de kofferbak had gezet, reed ze Rome uit. Ze nam de snelweg tot Perugia en vervolgens een binnenweg langs het Lago Trasimeno. Vier uur nadat ze uit Rome was weggereden, arriveerde ze in Florence, waar ze met behulp van de gps zonder enige moeite het Four Seasons Hotel wist te vinden. Ze was trots op zichzelf, ze had genoten van de rit en van de tussenstop in Perugia voor de lunch.

Nadat ze had ingecheckt, wandelde ze naar de Piazza della Signoria, waar ze een ijsje at. Het was een heerlijke, warme middag, en ze verheugde zich op haar bezoek aan het Uffizi de dag daarna. Het was haar lievelingsmuseum in Europa; ze had er samen met Lawrence vele dagen doorgebracht op hun reizen. Het was het mekka voor kunstliefhebbers. En het was ook Phillips lievelingsmuseum.

Ze wandelde urenlang door Florence en keerde toen terug naar haar hotel om even op bed te gaan liggen. Ze moest lachen wanneer ze aan Winnie dacht. Die zou dit een vreselijke reis hebben gevonden en de hele dag hebben geklaagd, over wandelen in de hitte, over het feit dat Valerie geen bezienswaardigheid links kon laten liggen. Voor Winnie zou het een nachtmerrie zijn geweest, terwijl het voor Valerie een droom was. Ze vroeg zich af of ze wat dat betrof op haar moeder leek.

Die avond ging ze vroeg slapen. Ze werd wakker toen de zon opkwam boven Florence. Vanuit haar kamer kon ze de zonsopgang zien. Ze stond voor het raam te kijken naar de stad in het vroege ochtendlicht. Het was net een schilderij. Ze maakte een wandeling, ging terug naar het hotel voor het ontbijt en stond bij het Uffizi op de stoep toen dat openging. Ze bleef er de hele dag. Toen ze daarna door de straten liep, moest ze ineens aan Saverio’s galerie denken. Ze had zijn kaartje met het adres nog in haar tas. Omdat ze geen idee had waar het was, vroeg ze het aan een politieman. Hij vertelde in het Italiaans dat het niet ver was en wees haar de weg. Ze liep in de richting die hij had gewezen en toen ze een hoek omsloeg, zag ze de galerie meteen liggen. Die zag er mooi uit, met een grote bronzen sculptuur in de etalage. Ze schrok een beetje toen ze Saverio zag staan. Hij wees naar een schilderij en praatte druk tegen een jonge vrouw.

Aarzelend maar nieuwsgierig liep ze naar binnen.

Saverio draaide zich om. Hij glimlachte verrast. ‘Signora Lawton... welkom in Firenze... brava!’ Hij leek het fijn te vinden om haar te zien, alsof ze oude vrienden waren, en stelde haar voor aan zijn dochter Graziella, met wie hij in gesprek was geweest.

De jonge vrouw sprak perfect Engels en de twee vrouwen wisselden wat beleefdheden uit. Graziella leek van Phillips leeftijd, of misschien iets jonger. Na een paar minuten ging ze terug naar haar kantoor achter in de galerie.

‘Wanneer bent u aangekomen?’ vroeg Saverio in het Italiaans. ‘En mag ik “je” zeggen?’

‘Ik ben hier gisteren naartoe gereden,’ zei ze trots, wat haar opnieuw een ‘Brava’ van Saverio opleverde. Ze vertelde dat ze de hele dag in het Uffizi had doorgebracht.

Hij knikte. ‘Ik daar opgegroeid,’ zei hij glimlachend.

‘Was je familie ook betrokken bij de kunstwereld?’ vroeg ze, in de hoop dat hij haar vraag zou begrijpen.

Hij begreep wat ze vroeg, maar schudde zijn hoofd. ‘Nee, mijn vader arts en mijn moeder verpleegster. Mijn vader erg boos toen ik kunstenaar wilde worden. Maar ik heb geen talent, dus nu kunst aan andere mensen verkopen.’ Hij lachte. ‘Hij dacht dat ik gek was. Maar ik wilde geen dokter worden. Hij niet blij met mij.’

‘Mijn vader wilde ook niet dat ik kunstenares zou worden.’ Ze wist inmiddels dat haar echte vader ook had geschilderd, maar dat was te ingewikkeld om uit te leggen.

‘Je moet me je werk laten zien,’ zei hij op belangstellende toon.

‘O nee,’ reageerde ze verlegen. Ze had het belangrijke beeld in de etalage herkend als het werk van een beeldhouwer die ze bewonderde. Dat niveau haalde ze bij lange na niet, vond ze.

‘Je gaat met ons dineren, ja?’ vroeg Saverio ineens.

Na een korte aarzeling knikte ze. Ze had toch niets anders te doen, en hij was een vriendelijke en interessante man die net zoveel van kunst hield als zij.

‘Wat is je hotel?’

Nadat ze hem dat had verteld, zei hij dat hij haar om halfnegen kwam afhalen.

Ze voelde zich heel moedig en avontuurlijk toen ze even later terugliep naar haar hotel. Het was leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Behalve om haar moeders huis te zien, was ze ook voor dit soort ervaringen naar Europa gekomen. Nu het serieuze deel van haar reis erop zat, had ze alle tijd om leuke dingen te doen.

Ze had geen idee waar ze zouden gaan eten, en ze wist niet wat ze aan moest trekken, dus koos ze voor een simpele zwarte rok, een kantachtige witte blouse en open schoenen met hoge hakken. Ze maakte haar haar los en deed de diamanten oorknopjes in die ze van Lawrence had gekregen toen ze twintig jaar getrouwd waren. En voor het geval het zou afkoelen, nam ze een omslagdoek mee.

Ze stond al in de lobby te wachten toen Saverio kwam aanrijden in zijn rode Ferrari. Hij zag er bijzonder goed uit in zijn op maat gemaakte jasje, blauwe overhemd en witte broek, en met zijn gebruinde gezicht en witte haar. Hij kwam de lobby in, gaf haar een arm en begeleidde haar naar zijn auto. Toen ze even later door het verkeer scheurden, voelde ze zich erg mondain. Ze keek hem lachend aan. Hoewel het een beetje eng was om bij hem in de auto te zitten, was het ook heel Italiaans, en dat beviel haar wel.

‘Ik voel me weer jong!’ riep ze met een brede grijns boven het geluid van de motor uit.

‘Je bent jong,’ zei hij glimlachend. ‘Op onze leeftijd doen wat we willen, jong zijn als we willen.’ Terwijl hij stopte voor een stoplicht, voegde hij eraan toe: ‘Je lijkt op je moeder.’

‘Ik wou dat het waar was,’ zei ze spijtig. ‘Maar ik lijk meer op mijn vader.’ Dat had ze in Santa Barbara ontdekt, toen Walter haar foto’s van Tommy had laten zien. Maar haar gezichtsuitdrukking had wel wat weg van die van Marguerite, dat had hij goed gezien.

‘Dan je vader een mooie man.’

Ze glimlachte om het compliment, terwijl het stoplicht op groen sprong en ze weer wegscheurden. Saverio was erg charmant; hij was een opwindende man die waarschijnlijk een beetje een vrouwenliefhebber was. Maar het paste wel bij hem, hij was een echte Italiaan. En hij gaf haar het gevoel dat ze aantrekkelijk was.

In het restaurant zaten zijn dochter en haar man, Arnaud, al te wachten. Het waren aardige mensen. Zijn dochter runde haar vaders galerie in Florence, en Arnaud, een Fransman, werkte als producer bij een plaatselijke tv-zender. Ze vertelden dat ze een dochtertje van twee hadden, Isabella. Met glinsterende ogen liet Saverio haar op zijn mobiel een foto van zijn kleindochter zien. Ze droeg een tutu, had een krans van blonde krullen en een ondeugende lach.

‘Heb jij kleinkinderen?’ wilde hij weten.

Ze schudde haar hoofd. ‘Phillip is niet getrouwd.’ Ze dacht dat dat een afdoende verklaring zou zijn, maar blijkbaar was dat niet zo.

‘Allora?’ Saverio maakte er een typisch Italiaans gebaar bij. ‘Mijn zoon Francesco ook niet getrouwd, maar hij twee prachtige kinderen hebben met heel leuke vrouw.’

Ze glimlachte. ‘Zover is mijn zoon nog niet,’ zei ze beleefd, en ze hoopte dat hij het ook niet op die manier zou doen. Hoewel ze niet erg moralistisch was, hechtte ze aan bepaalde traditionele waarden, al wist ze best dat ze altijd van Phillips kinderen zou houden, in welke omstandigheden dan ook.

‘Kinderen verrassen je altijd,’ zei hij.

Ze lachten allebei. Zijn Engels werd steeds beter naarmate hij meer wijn dronk, en zijn dochter en schoonzoon spraken de taal erg goed. Het was een aangenaam etentje. Na afloop gingen de jongelui naar huis en nam Saverio haar mee naar een bar-restaurant met een spectaculair uitzicht over Florence en de nachtelijke hemel. Voor hem mocht de avond nog wel wat langer duren, en hetzelfde gold voor Valerie. Ze genoot volop.

‘En, Valerie?’ vroeg hij nieuwsgierig. ‘Ben je getrouwd? Gescheiden? Of...’ Hij leek naar een ander woord te zoeken.

‘Ik ben weduwe,’ hielp ze hem. ‘Mijn man is drieënhalf jaar geleden gestorven.’ Ze zei het zakelijk. Ze had vrede gesloten met Lawrence’ dood. Samen hadden ze prachtige jaren gehad.

‘Je bent alleen?’ Hij keek lichtelijk geschokt.

Ze lachte. ‘Ja. De meeste vrouwen van mijn leeftijd zijn alleen na de dood van hun echtgenoot.’ Ze was nooit op zoek geweest naar een andere man en wist ook niet of ze dat wel wilde. Ze kon zichzelf goed vermaken.

‘Waarom? Je bent een mooie vrouw, heel opwindend. Waarom zou je alleen zijn?’

Het was lastig uit te leggen. Wat moest ze zeggen? Dat de mannen niet meer voor je in de rij stonden als je haar leeftijd had? Sinds Lawrence’ dood was ze alleen geweest. Er was wel interesse geweest van weduwnaars die ze kende, maar daar zat ze niet op te wachten. Ze had geaccepteerd dat ze alleen was en genoot er soms zelfs van. En Lawrence en zij hadden het goed gehad samen. Ze waren heel lang gelukkig geweest en ze wilde zich niet als een gek op een andere man storten in de verwachting datzelfde geluk te zullen vinden. Dat kon alleen maar op een teleurstelling uitlopen.

‘Je moet alleen maar alleen zijn als je dat wilt,’ hield hij vol. ‘Wil je alleen zijn?’

‘Niet echt. Maar ik zorg dat ik bezig blijf. Er zijn veel dingen waar ik van geniet.’

‘Maar je doet ze alleen?’ Toen ze knikte, vervolgde hij: ‘Maar dat is vreselijk. Ik ben zeventig, Valerie, maar ik vind niet dat mijn leven als man voorbij is.’

Hij was er zeer beslist over en het klonk alsof hij het meende. Zijn leeftijd verraste haar. Ze had hem op begin of midden zestig geschat, want hij zag er nog ontzettend goed uit.

‘Voor mannen is het anders,’ zei ze. ‘Mannen hebben meer keus. Je kunt nog een meisje van vijfentwintig krijgen als je wilt. Ik zou behoorlijk stom overkomen als ik zoiets zou proberen. Mannen van jouw leeftijd beginnen nog een nieuw gezin met een jonge vrouw.’

Hij schudde met zijn vinger naar haar. ‘Geen baby’s! Ik hou van vrouwen, niet van baby’s, of van jonge meisjes.’

Hij was er zeer duidelijk over, en het drong ineens tot haar door dat hij met haar flirtte. Dat was haar in geen jaren overkomen, en ze wist niet of ze dat wel wilde. Hoewel het heel vleiend was en op de een of andere manier wel in het plaatje paste. Ze was in Italië, en hij was een charmante, aantrekkelijke, intelligente man. Misschien was het wel logisch dat hij met haar flirtte. Winnie zou steil achteroverslaan bij de gedachte alleen al, maar aan de andere kant kon ze zich ook niet voorstellen dat hij met Winnie flirtte. Bij het idee alleen al moest ze lachen.

‘Ik geloof niet in leeftijd,’ voegde hij er vastbesloten aan toe. ‘Dat is een klein idee. Als een doosje. Dat doosje is te klein voor jou. Jij hebt geen grenzen, je bent vrij.’

Daar had hij wel een beetje gelijk in, en het beviel haar wat hij zei. Hij bedoelde dat het beperkend was om je vast te houden aan je leeftijd, en dat gold blijkbaar ook voor hem. Het was een aantrekkelijk idee. Ze praatten er nog een tijdje over, voor zover dat ging met zijn Engels en haar Italiaans, en ze was blij dat hij gestopt was met champagne drinken omdat hij nog moest rijden. Wel drong hij erop aan dat zij nog een glas nam, wat ze ook deed. Ze kon de volgende dag uitslapen, want ze had niets gepland.

‘Ik wil je Florence laten zien,’ zei hij, terwijl hij de rekening betaalde.

Toen ze de bar verlieten, zag ze pas dat het een club was, en ze vroeg zich af of hij hier vaak kwam, of hij veel dates had. Hij was precies wat je van een Italiaanse man verwachtte, maar toch leek hij oprecht. En in de auto biechtte hij haar nog iets op.

‘Ik ben verliefd op je moeder. Ik was... la prima volta... de eerste keer dat ik haar foto zag. Ze is een betoverende en mysterieuze vrouw. De graaf aanbad haar.’

Ze wist niet goed hoe hij dat kon weten, maar ze geloofde hem. Het bleek uit de foto’s, uit de brieven van haar moeder en uit de extravagante cadeaus die hij haar had gegeven.

‘Ik wou dat ik haar had gekend,’ zei ze zacht.

‘Je hebt haar niet gekend?’ Hij keek geschokt, en hij vond het droevig voor haar.

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik heb haar nooit ontmoet. Ik wist niet eens dat ze bestond. Ik heb pas kortgeleden ontdekt dat ze mijn moeder was. Het is een lang verhaal.’ Te lang om nu nog te vertellen, en hij drong gelukkig ook niet aan.

‘Daar kunnen we een andere keer over praten,’ zei hij, en het klonk alsof hij het meende. ‘We hebben veel om over te praten.’

Ineens bedacht ze iets, en ze besloot dat ze het wilde weten voor hun vriendschap zich verdiepte, als dat al zou gebeuren.

‘Ben jij getrouwd, Saverio?’

‘Waarom vraag je dat?’ Hij keek haar bevreemd aan.

‘Ik vroeg het me af.’

‘Je denkt dat alle Italiaanse mannen achter alle vrouwen aan zitten.’ Hij schudde afkeurend zijn hoofd. ‘Nee, ik loop niet achter elke vrouw aan. Alleen de speciale. Ik lijk op jou. Mijn vrouw is gestorven toen de kinderen klein waren. Ze had kanker. Graziella was vijf, Francesco tien.’ Net als Valerie zei hij het zakelijk. Het was lang geleden, voor hem nog veel langer. Dertig jaar. En hij zei dat hij nooit hertrouwd was. Hij had nooit een andere vrouw leren kennen met wie hij had willen trouwen.

Valerie was ervan overtuigd dat hij in de afgelopen dertig jaar veel vrouwen had gehad, maar toch mocht ze hem graag. Hij was levendig en grappig en ze genoot van zijn gezelschap. En ze voelde ook dat hij diepgang had.

Hij reed haar terug naar het hotel en gaf haar een kuise kus op haar wang, niet op haar hand deze keer. ‘Kunnen we morgen samen lunchen?’ Hij amuseerde haar. Ze was niet ineens stapelverliefd als een jong meisje, en het leed geen twijfel dat hij een flirt was en van vrouwen hield, maar hij was een heerlijke man.

‘Graag,’ antwoordde ze.

‘Kom je dan naar de galerie?’

‘Ja.’

‘We gaan naar een restaurant met een erg mooie tuin,’ beloofde hij.

Ze bedankte hem en zwaaide nog even nadat ze was uitgestapt.

Hij wachtte tot ze binnen was, en scheurde toen weg in zijn Ferrari. Het was een fantastische avond geweest, voor hen allebei.

24

De volgende dag was Valerie om halfeen bij de galerie. Saverio nam haar mee naar het restaurant met de tuin. Die was net zo mooi als hij had beloofd. Ze zaten drie uur met elkaar te praten, en ze vertelde hem het verhaal over haar moeder, over hoe ze haar had ontdekt, door de kluis en de foto’s van haar als kind en door wat Fiona haar had verteld toen ze haar was gaan opzoeken.

Saverio, die geboeid had geluisterd, zei vol overtuiging: ‘Dat is het lot. Dat is geen toeval allemaal.’ Tot haar grote verbazing liet hij erop volgen: ‘Misschien is onze ontmoeting ook wel het lot.’

Het leek haar te vroeg om dat te zeggen, hoewel het idee haar wel aanstond. Het behoorde in elk geval tot de mogelijkheden. Maar ze zei niets.

Hij bracht haar terug naar het hotel, en ze bracht een rustige avond door op haar kamer. Ze las wat en maakte een lijstje van wat ze allemaal nog wilde zien in Florence.

De dag erna gingen ze samen naar het Uffizi. Hij zat vol ideeën over wat hij haar allemaal wilde laten zien. In het weekend reden ze in de Ferrari met open dak door Toscane. Hij nam haar mee naar een etentje van vrienden, van wie de meesten Engels spraken. Hij stelde haar voor aan zijn zoon toen die naar Florence kwam. Ze leerde zijn schattige kleindochtertje Isabella kennen. Twee weken lang liet ze zich gewoon meevoeren op de stroom en ze genoot met volle teugen. Toen begon ze zich af te vragen of ze niet eens verder moest gaan, nog wat rondreizen. Op een avond vertelde ze hem dat tijdens het eten. Hij nam haar iedere avond mee naar een ander restaurant.

‘Waarom moet je hier weg?’ vroeg hij gekwetst. ‘Ben je ongelukkig?’

‘Nee, ik heb het heerlijk hier. Maar ik kan niet eeuwig blijven. En jij hebt ook van alles te doen, Saverio. Je hebt je werk, maar je besteedt nu veel tijd aan mij. Wil jij je gewone leven dan niet terug?’

‘Nee, ik vind het fijn om bij jou te zijn.’ Inmiddels sprak hij soms in het Italiaans tegen haar en ze begreep hem, als het niet te ingewikkeld werd. ‘Er is genoeg ruimte voor jou in mijn leven.’

Maar ze kon niet in een hotel in Florence blijven wonen om bij hem te zijn. Toch genoot ze ervan dat er weer een man in haar leven was met wie ze kon praten, ideeën uitwisselen, dingen doen. Ze had nog nooit een man als hij gekend. Hij gaf haar het gevoel dat ze vrouw was, ongeacht haar leeftijd. En het feit dat hij vier jaar jonger was, deerde hen allebei niet.

‘Zullen we anders twee dagen naar Rome gaan?’ stelde hij voor.

Twee dagen later reden ze naar Rome. Hij verbleef in zijn appartement, in I Parioli, vlak bij waar haar moeder had gewoond, en zij had weer een kamer in het Hassler. Hij vroeg haar niet om bij hem te komen logeren. Daar kende hij haar al te goed voor. Als het iets zou worden, dan had ze tijd nodig om te kunnen geloven dat het echt was, dat hij geen spelletje met haar speelde. Maar hij leek serieuze bedoelingen te hebben, en zijn kinderen waren ook erg aardig voor haar. Zijn dochter Graziella had er op een middag zelfs iets over gezegd, toen Saverio ergens een bespreking had en zij een uur in de galerie op hem had gewacht.

‘Mijn vader is serieuzer dan u denkt. Het lijkt altijd net alsof alles een lolletje voor hem is, en hij is dol op vrouwen, vooral op mooie vrouwen.’ Ze glimlachte naar Valerie. ‘Hij is een man. En Italiaan. Maar er zijn maar weinig vrouwen in zijn leven geweest met wie het serieus was. Tien jaar geleden heeft hij van een vrouw gehouden, maar zij is gestorven, net als mijn moeder. Daarna heeft hij niet meer van een vrouw gehouden. Volgens mij is hij echt gek op u. En echt, hij speelt geen spelletje met u.’

Valerie was ontroerd door haar woorden. Ze kreeg ineens een andere kijk op hem. Zelf had hij nooit iets gezegd over de vrouw die tien jaar geleden was gestorven.

Ze hadden het heerlijk in Rome. Hij liet haar een kant van de stad zien die nieuw voor haar was. Het echte Rome dat de Romeinen kenden en liefhadden. En toen ze op de tweede avond van het restaurant terugwandelden naar haar hotel, kuste hij haar op de Spaanse Trappen. Het was eerder een tedere dan een hartstochtelijke kus. Het voelde als een echte kus van een echte man die echte gevoelens voor haar had, en er roerde zich iets in haar waarvan ze het bestaan was vergeten. Hij kuste haar nog een keer voor het hotel, maar ze vroeg hem niet mee naar binnen. Daar was ze nog niet aan toe. Bovendien begon ze zich zorgen te maken over hoe het verder moest. Ze kon niet zomaar bij hem in Italië blijven. Vroeg of laat moest ze toch terug naar New York. Toen ze hem dat probeerde uit te leggen, zei hij hetzelfde als hij al eerder had gezegd: ‘Waarom?’

‘Hoe bedoel je “Waarom”? Mijn leven is daar. Mijn zoon.’

‘Je zoon is een man, Valerie, met zijn eigen leven. Op een dag zal hij trouwen, of van een vrouw houden. Je hebt geen baan. Je bent kunstenares. Je bent vrij. We zouden in Rome kunnen wonen, in Parijs, Florence, New York. Zou je dat willen opgeven om in één stad te zijn, alleen maar omdat je denkt dat je te oud bent om nog van iemand te kunnen houden? Dat zou dom en verkeerd zijn. Misschien wilde het lot of je moeder dat we samen zouden zijn en ben je daarom naar het castello gekomen. Misschien wilde het lot wel dat ik het castello kocht zodat ik jou zou ontmoeten, om je moeders huis terug te kunnen geven aan jou.’

Het waren grootse woorden, en het was enigszins overweldigend. Ze had Phillip nog niet verteld dat ze Saverio heel vaak zag.

Toevallig belde hij toen ze in Rome was. Hij vroeg of ze al naar Saverio’s galerie was geweest.

‘Ja. We zijn uit eten geweest, met zijn dochter en schoonzoon. Heel aardige mensen. En zijn zoon heb ik ook ontmoet.’

‘O? Die zit toch in Rome?’ vroeg Phillip verbaasd.

‘Hij was even in Florence, maar ik zit nu toevallig wel een paar dagen in Rome.’

‘Saverio is een ontzettend leuke man,’ zei Phillip nietsvermoedend. Hij had geen flauw idee dat zijn moeder verliefd op hem begon te worden en al bijna drie weken niet van zijn zijde was geweken. Het zou niet eens bij hem opkomen om dat te denken, zo zag hij zijn moeder niet. Ze was niet iemand die romantische gevoelens kon hebben, ze was gewoon zijn moeder.

‘Ja, hij is erg aardig,’ zei ze, en ze vroeg zich af of ze hem moest vertellen wat er aan de hand was. Maar dat wilde ze nog niet. Ze wilde beschermen wat Saverio en zij samen hadden. En na de eerste kus ging het nu snel.

Alles veranderde toen ze terugkeerden naar Florence. Nadat ze elkaar een maandlang iedere dag hadden gezien, vroeg hij haar mee voor een weekendje Portofino. Ze dacht aan wat zijn dochter had gezegd, dat hij serieuzer was dan het leek. Hoewel Valerie nooit had kunnen denken dat haar dit nog zou overkomen, voelde ze dat er geen weg terug meer was. Misschien had hij wel gelijk, misschien was dit het lot. Ze wist niet goed meer wat ze moest denken.

In Portofino verbleven ze in Hotel Splendido. Portofino was een charmante havenstad en het voelde voor hen allebei aan als een huwelijksreis. De lange ochtenden waarop ze de liefde bedreven in hun hotelkamer, de wandelingen door de kleine stad, de late etentjes ’s avonds, en dan weer terug naar het hotel om opnieuw de liefde te bedrijven. Het voelde idioot en heerlijk en ze was nog nooit zo gelukkig geweest.

Op een avond, toen ze al in bed lagen, keek ze hem in het maanlicht aan. ‘Saverio, wat gaan we nu doen? Ik moet terug. Ik kan niet eeuwig wegblijven. Ik moet het aan mijn zoon vertellen.’

‘Hij is niet je vader. Hij is je zoon. Je mag met je leven doen wat je wilt.’

‘Jij zou je kinderen ook niet in de steek laten. Ik kan het in elk geval niet.’

‘Dat begrijp ik. Je was van plan alleen de zomer hier door te brengen. Laten we daarvan genieten. Daarna besluiten we wel wat we doen.’

Ze knikte, en ze bedreven opnieuw de liefde, en tijdens hun liefdesspel vergat ze bijna dat ze nog een leven in New York had, dat er nog een andere wereld was buiten die met hem.

Het weekend daarna gingen ze naar Sardinië. Ze logeerden bij vrienden van hem in Porto Cervo, die ze erg aardig vond. Ze hadden een mooie boot, waarop ze de hele dag doorbrachten. ’s Avonds gingen ze terug naar het hotel.

Saverio nam haar ook mee naar Venetië toen hij daar voor zaken moest zijn. Ze vlogen naar Londen om naar een schilderij te kijken dat hij wilde kopen. Langzaam versmolten hun levens en werden ze een stel. Ze voelde zich volledig op haar gemak bij hem en genoot van alles wat ze samen deden. Onwillekeurig vroeg ze zich af of haar moeder dat ook met Umberto had gehad.

In augustus gingen ze voor een week naar zijn huis in Napels, en het was voor haar niet moeilijk te begrijpen waarom haar moeder zoveel van het kasteeltje had gehouden.

En toen ze weer in Florence waren, belde Phillip en vroeg wanneer ze weer naar huis kwam.

‘Dat weet ik niet,’ antwoordde ze eerlijk. Ze wilde hem niet van streek maken. ‘Ik vind het hier heerlijk.’

‘Dat snap ik. Ik ben ook dol op Italië. Je hoeft je niet te haasten. Jane en ik gaan twee weken zeilen in Maine. Ik wilde gewoon even horen hoe het met je gaat.’

Het voelde voor haar alsof ze even uitstel van executie had gekregen. Die avond vertelde ze het aan Saverio, en ze vroeg: ‘Kun je niet met me mee naar New York en daar een tijdje blijven?’

Hij dacht even na en knikte toen. Hij had ook nagedacht over hoe het verder moest. Ze had gelijk gehad toen ze had gezegd dat hij zijn kinderen ook niet in de steek zou willen laten. Bovendien had hij zijn galeries. Graziella en Francesco waren goed in hun werk, maar ze konden altijd een beroep op hem doen, ook al werkte hij niet meer elke dag. Hij ging zijn eigen gang, maar was nog steeds zeer betrokken bij zijn zaken. Valerie was minder gebonden dan hij, ze hoefde alleen rekening te houden met Phillip. En ze maakte zich ook zorgen om Winnie. Toen ze Saverio over haar had verteld, had hij gezegd: ‘We moeten een man voor haar zoeken.’ Valerie was in lachen uitgebarsten en had gezegd dat Winnie wat dat betrof een hopeloos geval was, ze wilde geen man, ze wilde alleen maar bridgen.

‘Ik zou wel wat tijd met je in New York kunnen doorbrengen,’ zei hij bedachtzaam. ‘Maar ik zou er niet willen wonen. We kunnen op en neer reizen. We zijn bevoorrechte mensen, we kunnen doen waar we zin in hebben.’

Hoewel het een behoorlijk geregel zou worden, besefte ze dat hij gelijk had. Zij kon overal schilderen, en hij hoefde niet continu in zijn galeries aanwezig te zijn. Ze hadden allebei volwassen kinderen. En ze hoefden ook niet per se een Siamese tweeling te worden. Ze hadden ieder hun eigen leven. En ook een leven samen.

Daarna praatten ze er vaak over en eind augustus waren ze van mening dat het wel zou kunnen werken. Zelfs Valerie was ervan overtuigd geraakt. Saverio had haar doen beseffen dat ze konden doen wat ze wilden. En dat was een ontzettend aanlokkelijk idee.

In de laatste week van augustus zegde ze haar hotelkamer op en trok bij hem in. Het was onzin om de kamer nog aan te houden, ze had er al een maand niet meer geslapen, omdat ze de voorkeur gaf aan zijn zonnige huis. En de week daarna, na het weekend van Labor Day, wanneer Phillip ook terug was in de stad, zou ze teruggaan naar New York. Ze zou er een maand blijven en Saverio zou later komen om de laatste twee weken daar met haar door te brengen. Ze zag er nogal tegen op om Phillip over haar relatie met Saverio te vertellen. Ze was uit New York vertrokken als een alleenstaande vrouw en kwam terug met een man, als de helft van een stel. Het was een volslagen onverwachte wending. Ze hoopte maar dat Phillip niet al te zeer zou schrikken.

25

Toen Phillip en Jane midden augustus naar Maine vertrokken, zat Valerie al bijna twee maanden in Italië. Phillip miste haar, maar hij was blij dat ze het leuk had. Bovendien hadden Jane en hij het druk gehad. Jane had in juli haar toelatingsexamen voor de rechtbank gedaan, maar zou pas in november horen of ze was geslaagd. Zelf had ze goede hoop. En in september zou ze aan haar nieuwe baan beginnen. Ze had twee geweldige aanbiedingen gehad van bekende advocatenfirma’s, de ene van Penny’s kantoor en de andere van een nog prestigieuzere firma die een hoger salaris en betere voorwaarden had geboden, dus de laatste was het geworden, en ze verheugde zich er erg op. Ze hadden haar beloofd dat ze na twee jaar junior partner kon worden, als ze hard werkte, genoeg cliënten aanbracht en haar werk goed deed. Phillip wist zeker dat ze op alle drie de fronten zou slagen. Hij had nog nooit een vrouw als Jane ontmoet. En hij had het ook nog nooit zo goed met een vrouw kunnen vinden. Ze gingen inmiddels vijf maanden met elkaar en hadden het erover om in de herfst te gaan samenwonen. Alles viel op zijn plek.

En de dag voor hun vertrek naar Maine zorgde Christie’s voor de kers op de taart. Ze boden Phillip een baan aan op de kunstafdeling, met een promotie en salarisverhoging, per 1 oktober. Hij zou vaker naar Europa reizen, en er waren nog meer extraatjes. Op deze kans had hij bijna drie jaar gewacht. Hij aarzelde geen moment en accepteerde de baan.

Nadat ze op een avond, na een dag heerlijk zeilen, hun anker hadden laten zakken in een kleine baai, hadden ze het erover.

‘Raar hoe dingen gaan, hè?’ zei Jane met een peinzende blik. ‘Ik vond het zo erg toen ik niet de stageplek kreeg die ik wilde en op de rechtbank moest gaan werken. Maar als ik daar niet had gewerkt, had ik nooit jouw grootmoeders nalatenschap afgehandeld en dan had ik jou niet leren kennen.’ Ze glimlachte naar hem, terwijl ze in de zon op het dek lagen uit te rusten van het zeilen.

‘En als ik niet naar de juwelenafdeling was overgeplaatst, had iemand anders de taxatie gedaan en dan had mijn moeder nooit ontdekt wie haar moeder was, en had ik jou ook niet leren kennen.’ Hij kuste haar.

‘Je zou bijna in het lot gaan geloven, hè?’ zei ze nadenkend.

‘Of in puur geluk. Maar misschien zijn er daarvoor te veel toevalligheden geweest. Het past allemaal zo precies in elkaar... En gelukkig had jij je vriendje gedumpt.’

Ze had van studievrienden die John ook kenden gehoord dat hij met Cara naar Los Angeles was verhuisd en dat ze daar met behulp van haar vader het bedrijfje waren begonnen waar hij het over had gehad. Ze was erg blij dat ze het lef had gehad om bij hem weg te gaan, anders had ze Phillip misschien nooit beter leren kennen en was ze niet verliefd op hem geworden.

‘Hoe gaat het eigenlijk met je moeder?’ vroeg ze terloops. ‘Ik heb het gevoel dat ze al tijden weg is.’ Het voordeel daarvan was dat ze meer tijd voor elkaar hadden gehad. Niet dat Valerie zich erg met hen bemoeide, ze leidde haar eigen leven, maar ze was wel heel belangrijk voor hem. Gelukkig mocht ze haar graag.

‘Ze is al heel lang weg,’ beaamde hij. ‘Het lijkt wel een of andere rite de passage voor haar, nu ze heeft ontdekt wie haar moeder is.’ En na de veiling zou ze nooit meer geldzorgen hebben. Ze had nu zoveel geld dat ze de rest van haar leven kon doen wat ze wilde. Hij was blij voor haar, vooral wat betreft de ontdekking over haar moeder. En het was ook fijn voor haar dat ze familie van haar vader had gevonden. Weer zo’n gelukkig toeval. ‘Ik geloof dat ze vlak na Labor Day terugkomt. Maar ze heeft gezegd dat ze meer wil reizen. Nou ja, ze heeft er nu het geld voor.’

Jane knikte. ‘Nu ze de opbrengsten van de veiling heeft, kan ze doen wat ze wil. Dat moet echt fantastisch zijn voor haar.’

En voor hem ook, ooit. Daar was hij zich zeer goed van bewust. ‘Volgens mij ziet ze die man vaak die nu de eigenaar is van haar moeders huis in Napels. Ik heb hem zelf in maart ontmoet, toen ik onderzoek naar Marguerite deed. Mijn moeder had het erover dat ze zijn kinderen had leren kennen en zijn galerie in Florence had bezocht. Ik vond hem erg aardig. Ik heb haar zijn nummer gegeven. Ik ben blij dat ze bij hem langs is gegaan.’

Hun vakantie in Maine overtrof hun verwachtingen. Het was prachtig weer. Ze aten bijna elke avond kreeft. Ze spraken af met oude vrienden van Phillip, met wie Jane het meteen goed kon vinden. Hun levens raakten met elkaar verstrengeld en tegen de tijd dat ze aan het eind van het Labor Day-weekend terug waren in New York voelden ze zich nog closer dan ervoor. En ze hadden allebei nieuwe banen om naar uit te kijken. Phillip verheugde zich ook op het weerzien met zijn moeder. Hij was benieuwd naar haar verhalen. Penny had hem verteld dat Winnie haar erg had gemist. Hoewel Valerie haar regelmatig had gebeld om te vragen hoe het met haar ging, had Winnie zich er tegenover haar dochter over beklaagd dat Valerie zo lang wegbleef.

Het gaf Valerie een raar gevoel toen het vliegtuig op luchthaven John F. Kennedy landde. Het was alsof ze jaren was weggeweest en als een ander mens was teruggekeerd. Haar hart was nog bij Saverio in Florence en Napels en Rome, maar dit was haar thuis. Toch voelde ze zich niet compleet zonder hem. Ze was blij dat hij over twee weken naar New York kwam. Er waren hier zoveel dingen die ze met hem wilde delen. Ze was bereid om een gedeelte van het jaar bij hem in Italië te gaan wonen, want hij had gelijk – hun leeftijd was geen reden om niet te doen wat ze wilden. Ze hadden geld en tijd om te doen waar ze zin in hadden en ze hadden het geluk gehad om elkaar te leren kennen, of was het het lot dat hen had samengebracht, zoals Saverio zei. Of het nu het lot of puur toeval was, het was een geschenk dat ze allebei met graagte aanvaardden. Hij had haar eindelijk verteld over de vrouw die tien jaar geleden was gestorven. En hij was niet van plan de derde vrouw van wie hij hield kwijt te raken. Hij wilde van hun tijd samen genieten, zolang het kon, en hopelijk was dat nog heel lang.

Toen Valerie die avond thuiskwam, belde ze meteen Phillip. Jane en hij waren ook net terug van hun vakantie. Ze vond het een fijn gevoel om hem weer in de buurt te hebben en ze spraken af de volgende dag samen te gaan eten, met Jane natuurlijk. Hij vertelde haar over hun nieuwe banen.

‘Wat goed!’ Bijna had ze ‘Bravi!’ gezegd, maar ze wist zich te beheersen. Haar Italiaans was de afgelopen zomer met sprongen vooruitgegaan. ‘Hoe was het in Maine?’ Ze genoot van het geluk dat in zijn stem doorklonk. Jane was goed voor hem, en Valerie vond het fijn voor hem dat hij weer op de kunstafdeling van Christie’s ging werken. Dat was al meer dan twee jaar zijn grootste wens geweest.

‘Maine was perfect,’ zei Phillip. ‘We hebben het echt te gek gehad. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel kreeft gegeten. Maar hoe was jouw reis, mam? Je bent echt overal geweest, hè? Sardinië, Portofino, Napels, Rome, Florence, Venetië, Siena.’

Ze had Fiona en Winnie vanuit elke plaats een ansichtkaart gestuurd en ze had Phillip veel gemaild. Het enige wat ze hem niet had verteld, was wie haar reisgenoot was geweest. Maar nu Saverio en zij wisten wat hun plannen waren, moest ze het hem zo snel mogelijk vertellen.

Ze spraken voor de volgende avond af bij restaurant 21 om te vieren dat ze terug was. ’s Ochtends zou ze eerst bij Winnie langsgaan. Het was te laat om haar nu nog te bellen, ze lag al te slapen. Winnie ging nog steeds vroeg naar bed, maar Valerie was inmiddels aan lange avonden met Saverio gewend. Haar hele leven was veranderd. Ze wist dat Winnie niet blij zou zijn wanneer ze haar vertelde dat ze veel weg zou zijn, maar daar moest ze maar aan wennen. Valerie was niet van plan om fulltime in New York te wonen en Italië op te geven alleen maar om Winnie een plezier te doen. Maar ze maakte zich ook zorgen om Phillips reactie. Hoe zou hij reageren op het nieuws dat er weer een man in haar leven was?

’s Avonds pakte Valerie haar spullen uit en dwaalde wat door haar appartement. Het schilderij van Marguerite waaraan ze was begonnen, stond nog op de ezel in haar atelier, en ze had zin om het af te maken. Haar appartement zag er gezellig uit, maar toch anders. Er ontbrak iets. Het was een relikwie uit haar voorbije leven, zonder enig teken van haar nieuwe leven. Ze zette een foto van Saverio naast haar bed, alsof ze daarmee bewees dat hij bestond, en ze voelde zich al wat beter. Hij belde haar om twee uur ’s nachts, toen hij wakker werd in Rome, om acht uur ’s ochtends, en ze was blij zijn stem te horen.

‘Ik mis je!’ was het eerste wat ze zei.

‘Anch’io.’ Ik mis jou ook. ‘Hoe was je vlucht?’

‘Lang. Maar ik heb voornamelijk geslapen.’ De avond ervoor hadden ze nog lang zitten praten. Ze hadden zoveel te plannen en overleggen.

‘Heb je Phillip al gezien?’ Hij klonk net zo bezorgd als zij zich voelde. Hij had geen idee hoe haar zoon op hem zou reageren, hoewel Valerie had gezegd dat hij nu een vrouw in zijn leven had. Maar mannen waren raar wat moeders betrof, bezitterig vaak. Misschien reageerde hij wel heel negatief op hun relatie, hoewel ze allebei hoopten dat dat niet het geval zou zijn. Saverio’s kinderen waren erg blij voor hen, en ze mochten haar graag.

‘Ik ga morgenavond met hem uit eten. En morgenvroeg ga ik bij Winnie langs.’ Over haar maakten ze zich minder druk, ze gingen er al van uit dat ze hun relatie zou afkeuren. Valeries beschrijvingen van haar zus amuseerden Saverio. Ze klonk als een zonderling oud mens, maar hij merkte aan alles dat Valerie van haar hield en haar accepteerde zoals ze was.

‘Bel me morgen na je etentje met Phillip. Het maakt me niet uit hoe laat het is,’ zei Saverio.

‘Maar dat is veel te laat. Het is dan wel vier of vijf uur ’s ochtends bij jou. Ik bel je wel als je opstaat.’

‘Ga nu maar lekker slapen,’ zei hij teder. ‘Het is laat voor je. Bel me als je wakker bent.’

Dan zou het bij hem laat in de middag zijn. Ze zouden moeten wennen aan het tijdsverschil. Ze hield van hun korte, onbelangrijke gesprekjes en ze vond het heerlijk dat hij nu bij haar leven hoorde, dat ze dingen met hem kon delen, dingen met hem kon doen. Ze kon bijna niet wachten tot hij in New York was. Die twee weken leken een eeuwigheid, voor hen allebei, en ze had voor die tijd nog wat hordes te nemen, waaronder een grote: haar zoon.

Saverio gaf haar een nachtkus door de telefoon, en ze bleef in bed nog een tijdje aan hem liggen denken voordat ze in slaap viel. Het was ongelooflijk, maar waar. Op hun leeftijd hadden ze opnieuw de liefde gevonden.

De volgende ochtend belde ze Winnie al vroeg.

‘Hè hè, eindelijk,’ reageerde Winnie op een ruzieachtig toontje. ‘Ik dacht al dat je daar zou blijven.’

‘Nee, ik ben terug,’ zei Valerie alleen maar. ‘Kan ik langskomen?’

‘Om twaalf uur ga ik bridgen,’ zei ze geërgerd.

Winnie voelde blijkbaar de behoefte om Valerie te straffen voor het feit dat ze zo lang weg was geweest. Valerie had niet anders verwacht. ‘Dan kom ik er meteen aan. Ik ben toch al uren op.’ Ze was op Europese tijd wakker geworden en had meteen Saverio gebeld. Hij was onderweg van Rome naar Florence en zat in de auto. Ze had beloofd hem na het etentje weer te bellen, en hij wenste haar sterkte.

Winnie zag er goed uit toen ze opendeed, wat magerder, maar verder goed. Hoewel ze Valerie een beetje onwillig omhelsde, was ze zichtbaar blij haar te zien.

‘Je had niet zo lang weg moeten blijven,’ zei ze klaaglijk.

Ze was uiteindelijk toch naar Martha’s Vineyard gegaan en had Penny en haar gezin daar behoorlijk op de zenuwen gewerkt. Penny had Valerie er mailtjes over gestuurd, en ze had erg moeten lachen. En toen ze Winnie had gebeld, had die gezegd dat de kinderen onopgevoed waren.

‘Ik heb het erg fijn gehad,’ vertelde Valerie eerlijk. Ze had geen enkele haast gehad om terug te komen. Dat was het voordeel als je kinderen volwassen waren. Je hóéfde niet terug te komen.

Ze liep Winnie achterna de keuken in, waar ze een kop thee dronken. De huishoudster was Winnies slaapkamer aan het stofzuigen, dus ze konden ongestoord praten. ‘Ik heb een man leren kennen,’ vertelde Valerie.

Winnie verslikte zich bijna in haar thee. ‘Wat?’ Ze staarde haar verbijsterd aan.

‘Ik heb iemand leren kennen,’ herhaalde ze schaapachtig en een beetje verlegen. Winnie kon soms behoorlijk intimiderend zijn.

‘Weet hij wel hoe oud je bent?’ vroeg Winnie met een bijzonder afkeurende blik.

‘Ja, dat weet hij. Hij is vier jaar jonger. We zijn allebei volwassen mensen.’

‘Bejaarden die zich gedragen als pubers!’ Winnie kon af en toe erg grappig uit de hoek komen. ‘Is hij een Amerikaan?’

Valerie schudde haar hoofd. ‘Hij is een Italiaan.’

‘Natuurlijk.’ Winnies lippen werden nog smaller dan normaal. ‘Hij is op je geld uit.’

‘Nou, nee.’ Het liefst had ze gezegd: ‘Hij is op seks uit’, maar ze wist niet of Winnie die schok wel zou overleven. ‘Hij is een zeer succesvolle galeriehouder. Hij komt over twee weken hiernaartoe. Zal ik hem dan aan je voorstellen?’ Ze verwachtte niet dat Winnie dat wilde, maar dan had ze het in elk geval aangeboden.

‘O nee! Beslist niet!’ Winnie was woedend. ‘Ik hoef niet te worden voorgesteld aan een Italiaanse gigolo!’

Blijkbaar was haar volledig ontgaan wat Valerie over zijn werk had gezegd.

Winnie was nog niet klaar met haar. ‘Dus dat heb je al die tijd gedaan! Zielig gewoon! Je mag nog van geluk spreken dat hij je niet in je slaap heeft vermoord!’

Typisch iets voor Winnie om zoiets te denken. Als het niet zo pijnlijk was, zou het bijna komisch zijn dat ze dat dacht over een van de belangrijkste galeriehouders van Rome en Florence.

Ze dronken in stilte hun thee op, terwijl Winnie probeerde te verwerken wat Valerie haar had verteld.

‘Kun je niet een beetje blij voor me zijn, Win? Het is fijn om weer iemand te hebben met wie ik mijn leven kan delen. Hij is een aardige man. Hij is de eigenaar van het kasteeltje waar mijn moeder heeft gewoond. Zo heeft Phillip hem leren kennen. En ik ben daar toen langsgegaan.’

‘Je had best iemand hier kunnen vinden, als je zo wanhopig was.’

‘Ik was niet wanhopig. Het was een grote verrassing voor me. Geluk. Of gewoon het lot, zoals hij zegt.’

‘Nou, ik denk nog steeds dat hij op je geld uit is. Hij heeft waarschijnlijk over de veiling gelezen en heeft toen zijn oog op je laten vallen.’

‘Ik wou dat je niet zulke dingen dacht.’ Maar Winnie was altijd al zo geweest. Net als haar ouders. Mensen die nergens voor openstonden, boos op de hele wereld. Valerie wist echter dat Winnie uiteindelijk wel zou bijdraaien. Dat gebeurde altijd, al ging het niet van harte. Alleen was er in de tussentijd geen land met haar te bezeilen.

Niet veel later ging Valerie weg. Ze zei tegen Winnie dat ze haar over een paar dagen zou bellen. Winnie reageerde niet, en Valerie sloot de deur en ging weg.

Die avond arriveerde Valerie eerder bij restaurant 21 dan Phillip en Jane. Ze zat nerveus te wachten, hoewel ze een kalme indruk probeerde te maken toen ze binnenkwamen. Phillip kende haar echter zo goed dat hij meteen wist dat er iets was. Ze zag er fantastisch uit, gelukkig en ontspannen, haar ogen straalden, haar haar was prachtig en ze was bruin geworden. En ze droeg een nieuwe jurk die ze in Rome had gekocht. Nou ja, Saverio had hem voor haar gekocht, en hij was korter dan ze normaal droeg, maar hij stond haar goed. Ze zag er elegant en levenslustig uit terwijl ze over haar reis vertelde.

Phillip wachtte geduldig op wat komen ging. Hij merkte aan alles dat ze iets kwijt moest en uit ervaring wist hij dat dat niet per se goed nieuws hoefde te zijn.

‘Oké mam, wat is er aan de hand,’ zei hij na een tijdje. Ze waren al aan het dessert toe en hij hield het niet langer uit. Het eten was heerlijk geweest, maar zijn moeder had slechts een paar hapjes genomen. Ook dat was een teken dat er iets was. Ze was sowieso geen grote eter, maar als ze zenuwachtig was, at ze zo goed als niets.

Valerie dacht aan Winnie terwijl ze haar zoon aankeek. Ze hoopte dat hij het beter zou opvatten. Gelukkig leek hij wat meer op haar, hij stond open en positief in het leven, meestal tenminste. Toch had ze geen idee hoe hij het zou vinden als zijn moeder een vriend had, want dat was nog niet eerder voorgekomen.

‘Ik heb in Italië iemand leren kennen,’ begon ze voorzichtig. Ze wist niet hoe ze het anders moest zeggen.

Hij staarde haar aan, niet goed wetend of hij het goed had gehoord. ‘Een man?’ vroeg hij, alsof hij het niet begreep.

Jane zat er met ingehouden adem bij. Zelf had ze meteen begrepen hoe het zat, maar ze had geen flauw idee hoe Phillip zou reageren. Soms hadden volwassenen rare ideeën over hun ouders, en dan vooral mannen over hun moeders.

‘Ja, natuurlijk een man. Geen vrouw. Wat had je dan gedacht?’ Valerie glimlachte nerveus. Ze besloot het erop te wagen. ‘Een erg aardige man. We zijn de hele zomer samen geweest en we mogen elkaar graag. Om je de waarheid te zeggen: ik hou van hem.’ Zo. Dat was eruit.

Phillip keek alsof hij een klap had gekregen, en Jane kromp ineen. Dit was iets groots. Ze vroeg zich af of Phillip het als ontrouw tegenover zijn vader zou beschouwen.

‘Echt? Wie is hij? Wat is hij? Hoe heb je hem leren kennen?’ De vragen vlogen door zijn hoofd.

‘Het is Saverio Salvatore. Zoals je weet heb ik hem ontmoet toen ik het kasteeltje ging bekijken. En daarna ben ik bij hem langsgegaan in Florence. En zo is het begonnen. Het kwam voor mij ook als een verrassing. En ik weet dat we in jouw ogen stokoud zijn, maar toch is het gebeurd. We proberen ervan te genieten en zoeken een manier om het te laten werken. Hij zal naar New York komen en ik zal regelmatig naar Italië gaan. We hebben allebei kinderen en ons werk en ons eigen leven, maar we willen ook graag tijd met elkaar doorbrengen.’

Phillip keek niet boos, alleen maar verbaasd, zag ze.

‘Ik heb nooit gedacht dat dit nog eens zou gebeuren,’ zei hij toen. ‘Ik weet ook niet waarom. Je bent nog jong genoeg om weer een man in je leven te hebben.’

Haar ogen vulden zich met tranen. Ze had niet verwacht dat hij dat zou zeggen.

‘Overweeg je soms om in Italië te gaan wonen?’ vroeg hij een beetje ongerust. Hoewel ze het allebei druk hadden, vond hij het een fijn idee dat ze in de buurt woonde en dat hij haar kon zien wanneer hij maar wilde.

‘Dat denk ik niet,’ antwoordde ze peinzend. ‘Ik heb hier mijn leven. En jou. Maar ik vind het leuk om ook regelmatig in Italië te zijn. We zijn van plan veel op en neer te reizen. Dat houdt het spannend. Maar hoe vind je het?’

‘Ik ben geloof ik een beetje verbaasd,’ zei hij eerlijk, met een aarzelend lachje. Zijn moeder had altijd gezegd dat ze nooit van een andere man dan zijn vader zou kunnen houden, en hij wist zeker dat ze dat ook had gemeend. Ze had niet verwacht nog van een andere man te zullen houden. Voor hen allemaal was het een geheel nieuwe gewaarwording. Maar als hij naar haar keek, zag hij geluk en tevredenheid, en dat beviel hem wel. ‘Ik ben blij voor je, mam,’ zei hij grootmoedig. ‘Hij lijkt me een aardige man en als jullie de energie kunnen opbrengen om op en neer te reizen tussen Italië en Amerika, waarom dan niet? Anders eindig je misschien nog als Winnie, de hele dag mopperen en bridgen.’ Niet dat zijn moeder dat ooit zou doen. Met een brede lach op zijn gezicht voegde hij eraan toe: ‘Je ziet er fantastisch uit. Hij maakt je gelukkig, denk ik. Je verdient het.’

‘Ja, hij maakt me gelukkig,’ beaamde ze. ‘Net als jij.’

Hun relatie was nu echt volwassen geworden. Haar zoon had ervoor gekozen om niet moeilijk te doen over de nieuwe man in haar leven. Hij was nu echt een man, geen jongen meer. Ze was trots op hem en blij dat hij het zo goed had opgevat.

Jane was daar ook blij om. Ze gunde het Valerie en ze was opgelucht dat Phillip er geen toestand van had gemaakt en dat hij begreep dat zijn moeder een eigen leven had. Van Valerie vond ze het moedig dat ze op haar leeftijd nog aan een nieuw leven en een nieuwe relatie begon. Het zou zwaar worden, al dat op en neer gereis. Of misschien ook niet, misschien was het alleen maar opwindend. Jane vond het in elk geval fantastisch dat Valerie bereid was om het te proberen. Ze was voor haar zoon een voorbeeld van openheid en moed en liefde voor het leven, wat je toch wel een prachtig geschenk kon noemen.

Ineens vroeg Phillip met een ondeugende grijns: ‘Heb je het al aan Winnie verteld?’

‘Ja.’ Valerie glimlachte terwijl ze aan hun gesprekje van die ochtend dacht.

‘Wat zei ze? Heeft ze het overleefd?’ Hij grinnikte.

‘Ternauwernood. Ze zei dat ik me als een puber gedroeg.’

Phillip barstte in lachen uit. ‘Ja, ze weet altijd leuk uit de hoek te komen. Maar ach, ze komt er wel overheen.’

Valerie leek zich geen zorgen te maken. ‘Ja, alleen weet ze dat zelf nog niet.’

Toen ze opstonden van tafel, omhelsde hij zijn moeder warm. ‘Je had het me meteen moeten vertellen, dan had je gewoon je biefstuk kunnen opeten.’

‘Het geeft niet,’ reageerde ze lachend. ‘Ik neem thuis wel een boterham.’ Ze had geen trek, ze was alleen maar opgelucht. Hij had als een liefhebbende zoon op haar nieuwtje gereageerd.

Buiten omhelsden ze elkaar nog een keer en stapten toen in twee verschillende taxi’s. Jane en Phillip zouden die nacht in zijn appartement slapen, dus ze konden Valerie deze keer niet afzetten bij haar huis.

In de taxi zei Jane dat ze vond dat hij heel goed had gereageerd op zijn moeders verhaal. ‘Ik heb vrienden die helemaal gek worden van dat soort dingen. Volgens mij snappen de meeste mensen van onze leeftijd niet dat hun ouders hun eigen leven hebben, hun eigen relaties. Sommigen kunnen dan echt heel krengerig reageren.’ Ze vond dat het bewees dat Phillip en zijn moeder een gezonde verstandhouding hadden.

‘Ik was eerst wel stomverbaasd,’ biechtte hij schaapachtig op. ‘Ik had gewoon nooit verwacht dat ze na mijn vader nog eens verliefd zou kunnen worden op iemand anders. Maar waarom ook niet? Ze verdient het. En wij hebben elkaar.’ Hij keek haar liefdevol aan. ‘Waarom zou ze de rest van haar leven alleen moeten blijven? Het is toch fijn dat ze ook iemand heeft? En als het werkt, zal het fantastisch zijn. Ik denk dat we in de toekomst vaak naar Italië zullen gaan.’ Hij kuste haar. Het idee beviel hem. Vooral het idee om vaker naar Florence te gaan, een van zijn lievelingssteden.

‘Het maakt mij niet uit waar we heen gaan, als ik maar bij jou ben,’ zei ze, terwijl ze hem kuste. Het was bijna woord voor woord gelijk aan wat Valerie voor haar vertrek tegen Saverio had gezegd.

Valerie wachtte geduldig tot twee uur ’s nachts voordat ze Saverio belde. Het was acht uur in Florence, en hij lag nog in bed. Maar toen hij haar stem hoorde, was hij ineens klaarwakker.

‘Hoe ging het? Wat zei hij?’ vroeg hij meteen bezorgd. Hij wist dat het Valeries enthousiasme voor hun plannen flink zou temperen als haar zoon het er niet mee eens was. Ze zou haar zoon geen verdriet willen doen.

‘Hij reageerde fantastisch,’ vertelde ze vrolijk. ‘Hij keek ongeveer vier seconden verbaasd en toen zei hij dat hij blij voor ons was en dat ik het verdiende. En ik merk aan alles dat hij het meent.’

Ze klonk opgetogen en opgelucht, en Saverio glimlachte. Dit was het enige waar hij zich echt zorgen om had gemaakt. De rest zouden ze vanzelf ontdekken met een beetje jetlag en heel veel vliegtickets. Hij had al eens overwogen om een vliegtuig te kopen, voor zaken, omdat hem dat wel gemakkelijk had geleken. Maar zelfs zonder vliegtuig zou het wel goed komen met hun relatie. Ze waren allebei oud genoeg om te beseffen dat ze geluk hadden met elkaar en ze zouden er alles aan doen om elkaar te geven wat ze nodig hadden.

‘Ik ben heel blij,’ zei hij stralend. Phillip had het zijn moeder knap lastig kunnen maken als hij had gewild, al was het maar omdat hij dacht daarmee de nagedachtenis aan zijn vader te verdedigen. Maar zo was het niet gegaan. Ze hadden de goedkeuring van al hun kinderen, iets wat voor hen allebei belangrijk was en het allemaal een stuk eenvoudiger maakte.

‘En zorg nu maar dat je zo snel mogelijk hiernaartoe komt,’ zei ze. Ze klonk als een verliefde vrouw.

‘Ik ben er over twee weken,’ bracht hij haar in herinnering. Ze kletsten nog een uur door. Ze vergaten allebei dat het voor haar al heel laat was. Het voelde gewoon erg goed om te leven en verliefd te zijn.

26

Toen Saverio twee weken later uit Rome arriveerde, stond Valerie hem op het vliegveld op te wachten. Hij nam haar meteen in zijn armen toen hij door de douane was. Hij kuste haar en ze glimlachten naar elkaar. Mensen die langsliepen en het zagen moesten ook glimlachen. Het was duidelijk dat ze verliefd waren en blij elkaar te zien.

Saverio droeg een mooi donkerblauw pak en zag er erg gedistingeerd uit; Valerie droeg een chic zwart katoenen jurkje in de hitte van de New Yorkse nazomer.

Met hun armen om elkaar heen wandelden ze de aankomsthal uit. Ze hadden geen haast, ze waren alleen maar blij dat ze weer samen waren. De twee weken hadden aangevoeld als maanden.

‘Ik heb gisteren een vliegtuig gekocht,’ vertelde hij.

Ze begon te lachen en zei dat hij knettergek was. Maar ze wist dat hij het ook had gekocht voor de zaak, voor hem en zijn kinderen; ze konden er gebruik van maken wanneer ze op reis moesten voor de galeries, om belangrijke klanten te bezoeken en overal in Europa nieuwe schilderijen te kopen.

Die avond zouden ze uit eten gaan met Phillip en Jane, bij La Grenouille, om Saverio welkom te heten in New York. Ze zouden eerst wat drinken bij haar thuis en daarna naar het restaurant gaan. Ze hadden veel te vieren – de nieuwe banen van Phillip en Jane, haar relatie met Saverio en wat ze verder nog maar konden bedenken.

Saverio was meteen verliefd op haar appartement. Hij hield van de sfeer die ze had weten te scheppen. Het was niet groot, maar erg gezellig. Het maakte deel uit van haar verleden, en ze wilde het niet opgeven. En hij was overal in geïnteresseerd en bewonderde haar eclectische verzameling objecten. Hij had twee huizen en een appartement in Italië. In New York hadden ze haar appartement. Maar het allermooiste was dat ze elkaar hadden. Meer hadden ze niet nodig. Hun leven samen was een geschenk. Dat ze elkaar hadden leren kennen, was een groot geluk. Ze waren bij elkaar gekomen door wat achteraf een reeks wonderen leek, en het raakte niet alleen hen, maar iedereen op hun weg, elk op zijn eigen manier.

De wonderen konden worden uitgelegd als het lot, puur geluk, of toeval. Maar er was iets magisch gebeurd. Een vrouw die uit hun leven was verdwenen had hen allen op wonderbaarlijke wijze beroerd en samengebracht. Marguerite had uiteindelijk een wonder verricht en hen gezegend met immense geschenken.

Van Danielle Steel zijn verschenen:

Hartslag * Geen groter liefde * Door liefde gedreven * Juwelen * Palomino * Kinderzegen * Spoorloos verdwenen * Ongeluk * Het geschenk * De ring van de hartstocht * Gravin Zoya * Prijs der liefde * Kaleidoscoop * Souvenir van een liefde * Vaders en kinderen * Ster * Bliksem * Het einde van een zomer * Vijf dagen in Parijs * Vleugels * Stille eer * Boze opzet * De ranch * Verslag uit Vietnam * De volmaakte vreemdeling * De geest * De lange weg naar huis * Een zonnestraal * De kloon en ik * Liefde * Het geluk tegemoet * Spiegelbeeld * Bitterzoet * Mijn Russische oma (Oma Danina) * De bruiloft * Onweerstaanbare krachten * De reis * Hoop * De vliegenier * Sprong in het diepe * Thuiskomst * De belofte * De kus * Voor nu en altijd * De overwinning * De villa * Zonsondergang in St.Tropez * Eens in je leven * Vervulde wensen * Het grote huis * Verleiding * Veranderingen * Beschermengel * Als de cirkel rond is * Omzwervingen * Veilige haven * Losprijs * Tweede kans * Echo * (On)mogelijk * Het wonder * Vrijgezellen * Het huis * Het debuut * De kroonprinses * Zussen * Hollywood hotel * Roeping * Trouw aan jezelf * De casanova * Een goede vrouw * Een tijd van hartstocht * Een speciaal geval * Geheimen * Familiealbum * Elke dag is er een * Door dik en dun * De weg van het hart * Het warme Zuiden * Familieband * Erfenis * Hoop is een geschenk * Charles Street 44 * De verjaardag * Hotel Vendôme * Bedrog * Vrienden voor het leven * De fouten van de moeder * Tot in lengte van dagen * Op het eerste gezicht * Puur geluk * Winnaars * Het spel van de macht * Een perfect leven * Pegasus * Verloren zoon * Pluk de dag * Dubbelleven * Van onschatbare waarde * Magie * Vriendschap

Deze ebook licentie is jouw eigendom en kan gelezen worden op een Mac, pc of laptop, e-reader, tablet en/of mobiele telefoon.

(Door)verkopen, verspreiden (sub)licenseren, verhuren, leasen of op een andere manier overdragen van enig recht in of op deze licentie of dit eBook, danwel reproduceren, uitgeven, uitzenden of op enige andere manier beschikbaar stellen van dit digitale bestand aan een 3de partij is ten strengste verboden.

Dit bestand is voorzien van een watermerk met informatie die jou aanmerkt als de eigenaar van de licentie om misbruik voorkomen.

Veel leesplezier!

7983e95e3be01c52376fba58b7c140bd6e9c597c9f5192e72a1a9e2d2236993e

Table of Contents

- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Hoofdstuk 20
- Hoofdstuk 21
- Hoofdstuk 22
- Hoofdstuk 23
- Hoofdstuk 24
- Hoofdstuk 25
- Hoofdstuk 26