Een tijd van hartstocht
Author: Danielle Steel
Date: 2013-06-09T07:00:00+00:00
Description: En nu heb je ons verraden. Het zegt me alleen maar dat we achttien jaar een vreemdeling in ons midden hebben gehad. Een verrader. Het is net zoiets als ontdekken dat je niet ons kind bent, maar het kind van iemand anders. Kate is pas achttien jaar wanneer ze haar grote liefde Tom Harper - een beroemde rugbyspeler - ontmoet. Haar vader en moeder zijn fel tegen de verhouding. Tom komt uit een ander milieu, is wat ouder, en haar ouders hadden zich de toekomst van hun dochter heel anders voorgesteld. Kate is honderd procent zeker. Met Tom wil ze haar leven delen. Een keuze die een dramatische breu

Inhoud

En nu heb je ons verraden. Het zegt me alleen maar dat we achttien jaar een vreemdeling in ons midden hebben gehad. Een verrader. Het is net zoiets als ontdekken dat je niet ons kind bent, maar het kind van iemand anders.

Kate is pas achttien jaar wanneer ze haar grote liefde Tom Harper - een beroemde rugbyspeler - ontmoet. Haar vader en moeder zijn fel tegen de verhouding. Tom komt uit een ander milieu, is wat ouder, en haar ouders hadden zich de toekomst van hun dochter heel anders voorgesteld.

Kate is honderd procent zeker. Met Tom wil ze haar leven delen. Een keuze die een dramatische breuk met haar ouders zal betekenen. Tom en Kate trouwen, ze zijn gelukkig, maar het noodlot slaat op een vreselijke manier toe...

Een tijd van hartstocht is een aangrijpende roman over een jonge vrouw die vastbesloten is haar eigen weg in het leven te zoeken en haar eigen keuzes te maken.

Voor Beatrix en Nicholas
met heel veel liefs.

En met speciale dank
aan Nancy Bel Weeks.

'Hoe kan de vreugde verslagen liggen,

En waarom komt de beste hoop ooit gezaaid niet tot bloei?'

'Hap' van Thomas Hardy

'Zoet is de kern des tegenspoeds,

Zoals de pad, giftig dier,

Wel vaak een kostbare steen

Vol heelkracht bergt in het hoofd.'

wllliam shakespeare

Deel een

1

De wekker liep even na zes uur af. Ze draaide zich om, stak een hand onder het dekbed uit en drukte de knop in. Ze kon nog steeds doen alsof ze hem niet had gehoord. Ze zou weer kunnen gaan slapen. Ze hoefde niet te gaan... het was niet zo dat... en toen ging de telefoon.

'Shit!' Kaitlin Harper ging rechtop zitten. Haar lange bruine haar hing over haar schouders nog in de vlechten die ze de vorige dag had gedragen. Haar gezicht was bruin van de zon. De telefoon ging weer, en met een zucht nam ze de hoorn op, terwijl ze een geeuw tussen haar tanden onderdrukte. Ze had een gevoelige mond, die royaal kon glimlachen als ze gelukkig was, maar vandaag keken haar groene ogen erg serieus. Ze was nu wakker. Het was veel gemakkelijker om te slapen en te vergeten.

'Hoi, Kate!'

Ze glimlachte bij het horen van de bekende stem. Ze had geweten dat het Felicia zou zijn. Niemand anders wist waar ze was. 'Wat doe jij zo vroeg op?'

'Hetzelfde als altijd.'

Kate grijnsde breed. 'Hetzelfde wat je altijd doet om zes uur 's morgens?!' Ze wist wel beter. Felicia Norman redde het al nauwelijks om rond acht uur op te staan, en op haar kantoor had haar secretaresse duidelijke instructies gekregen haar zeker tot tien uur te behoeden voor buitensporige schokken. Om zes uur 's morgens was ze niet echt op haar best. Maar voor Kate maakte ze een uitzondering. Voor Kate zou ze zelfs opstaan op dat onchristelijke uur. 'Heb je niets beters te doen dan te controleren of ik op ben, Licia?'

'Blijkbaar niet. Is er nog nieuws?'

Je kon bijna horen dat Felicia zichzelf dwong wakker te worden. Het goed geknipte, blonde haar, dat sluik tot op haar schouders hing, lag nu plat op haar kussen terwijl een zorgvuldig gemanicuurde hand de ijsblauwe ogen in haar fijnbesneden gezicht bedekte. Net als Kate had ze het gezicht van een fotomodel, maar ze was twaalf jaar ouder dan Kate.

'Geen nieuws, suffie. En ik hou van je. Maar het gaat allemaal goed. Ik zweer het je.'

'Goed zo. Ik dacht dat je me vandaag misschien graag daar zou ontmoeten.'

Daar. Een anoniem woord voor een anonieme plaats. Felicia was bereid twee uur te rijden om haar vriendin 'daar' te ontmoeten. En waarvoor? Kate moest het nu alleen doen. Dat wist ze. Ze kon niet eeuwig op anderen blijven leunen. Dat had ze lang genoeg gedaan.

'Nee, Licia, het gaat goed. Bovendien zal de zaak straks van je af willen als je steeds midden op de dag wegrent om op mij te passen!'

Felicia Norman was hoofd van de afdeling Mode van een van de chicste warenhuizen in San Francisco en Kate had haar leren kennen toen ze fotomodel was.

'Doe niet zo gek. Ze zullen me nauwelijks missen.' Maar ze wisten allebei dat dat een leugen was.

En Kate wist niet eens dat Felicia die middag de leiding had bij de Norell-show. De nieuwe wintercollectie. En Halston over drie dagen. Blass volgende week. Nauwelijks voor te stellen, zo druk, vond zelfs Felicia. Maar Kate was daar nu allemaal van af. Ze dacht niet aan seizoenen en collecties. Ze had er maanden niet aan gedacht.

'Hoe gaat het met mijn kleine vriend?' Felicia's stem werd zachter toen ze dit vroeg, en de vraag bracht een glimlach terug in Kates ogen. Een echte deze keer, terwijl ze met haar hand over haar buik streek. Nog drie weken... drie weken... En Tom... 'Het gaat heel goed met hem.'

'Hoe weet je zo zeker dat het een jongen is? Je hebt zelfs mij ervan overtuigd.' Felicia glimlachte bij de gedachte aan de stapel babykleren die ze verleden week op de zevende verdieping had besteld. 'Laat het dan alsjeblieft ook een jongen zijn!'

Ze lachten allebei.

'Het is zo. Tom zei...' En toen viel er een stilte. De woorden waren uit haar mond geglipt. 'Hoe dan ook, lieverd, vandaag heb ik geen oppas nodig. Echt niet. Je kunt in San Francisco blijven, nog twee uurtjes slapen en rustig naar je werk gaan. Als ik je nodig heb, bel ik. Daar kun je op vertrouwen.'

'Waar heb ik dat eerder gehoord?' Felicia liet een diepe, zachte lach horen. 'Als ik moet wachten tot jij belt, ben ik ondertussen gestorven van ouderdom. Tussen twee haakjes, mag ik dit weekend komen?'

'Weer? Kun je er wel tegen?'

Felicia was er de afgelopen vier maanden bijna elk weekend geweest. En intussen was Kate erop gaan rekenen. Felicia's vraag en Kates antwoord waren maar een formaliteit.

'Wat zal ik voor je meebrengen?'

'Niets! Felicia Norman, als je ook nog maar iéts van mama-kleren voor me meebrengt, ga ik gillen. Wanneer moet ik die spullen aantrekken, denk je? Als ik naar de supermarkt ga? Schat, ik woon in een boerengat. Zoals je gezien hebt, dragen de mannen onderhemden en lopen de vrouwen in hun ochtendjas. Meer niet.' Kate klonk geamuseerd.

Felicia niet. 'Dat is je eigen stomme schuld. Ik zei toch...'

'O, hou op! Ik ben gelukkig hier.' Kate glimlachte in zichzelf.

'Je bent niet goed wijs. Je hebt gewoon nesteldrang omdat je zwanger bent. Wacht tot de baby er is, dan kom je wel tot bezinning.' Felicia rekende erop. Ze hield zelfs haar ogen open voor beschikbare appartementen. Er waren al twee of drie juweeltjes geweest in haar buurt op Telegraph Hill. Kate was gek dat ze in het zuiden bleef wonen. Maar ze zou wel op andere gedachten komen. De opwinding begon al te zakken. Nog een paar maanden en ze kon weer rustig terugkomen.

'Hé, Licia' - Kate keek op de wekker - 'ik moet opschieten. Ik heb een rit van drie uur voor de boeg.' Ze rekte zich voorzichtig uit en hoopte dat ze geen kramp in haar benen zou krijgen, waardoor ze haar bed uit moest vliegen - voor zover ze nog kon 'vliegen'.

'En nog iets. Je zou er volgende maand eens even niét heen kunnen gaan. Wacht tot de baby geboren is. Het heeft geen zin om...'

'Licia, ik hou van je. Tot ziens.' Heel zachtjes legde Kate de hoorn neer. Ze had die toespraak eerder gehoord. En ze wist wat ze deed. Het was iets wat ze moest doen. Wat ze wilde doen. Bovendien, welke keuze had ze? Ze kon nu toch niet opeens niét meer gaan?

Ze werkte zich langzaam naar een zittende positie op de rand van het bed en haalde diep adem, terwijl ze door het raam naar de bergen keek. Haar gedachten waren jaren en mijlenver weg.

Een heel leven weg.

'Tom.' Ze zei het zachtjes. Alleen dat ene woord. Ze was er zich niet eens van bewust dat ze het hardop gezegd had. Tom... Hoe kon het dat hij er niét was? Waarom liet hij zijn bad niet vollopen of stond hij niet te zingen onder de douche? Waarom riep hij geen plagende opmerkingen vanuit de keuken... Was hij echt weg? Het was nog maar zo kort geleden dat ze zijn naam kon roepen en zijn stem horen. Hij was voortdurend bij haar geweest. Altijd. Grote, blonde, mooie Tom: een en al lachen en knuffelen. Hij had een gave voor het creëren van mooie momenten. Tom, die ze had leren kennen in het eerste jaar van haar studie, toen het team toevallig in San Francisco was en zij toevallig naar de wedstrijd ging en toen toevallig naar een feest en iemand kende die iemand kende bij het team...

Waanzin. En geluk. Ze had zoiets nog nooit eerder gedaan. Ze was ter plekke verliefd op hem geworden, op haar achttiende. Op een rugbyspeler? Het idee had haar eerst heel vreemd geleken. Een rugbyspeler. Maar hij was meer dan dat. Hij was bijzonder. Hij was Tom Harper. Lief, warm, attent op een oneindig aantal manieren. Tom, wiens vader mijnwerker was geweest in Pennsylvania en wiens moeder als serveerster gewerkt had om hem een goede schoolopleiding te kunnen geven. Tom, die dag en nacht en hele zomers gewerkt had om naar de universiteit te kunnen, wat hem ten slotte gelukt was, omdat hij een rugbybeurs had gekregen. Hij was een ster geworden. En toen een prof. En toen een echte ster. Een soort nationale held. Tom Harper. En toen had zij hem ontmoet. Toen hij een ster was. Tom...

'Hoi, Prinses!' Zijn ogen hadden haar aandachtig bekeken en die blik had het effect gehad van een zomers regenbuitje.

'Hoi.' Ze voelde zich zo stom. Hoi... het was alles wat ze kon bedenken. Ze had eigenlijk niets tegen hem te zeggen, maar ze voelde dat er zich iets roerde in haar buik. Ze moest wegkijken. Zijn heldere, blauwe ogen waren te veel voor haar, de manier waarop hij haar gezicht onderzoekend bekeek, de manier waarop hij glimlachte. In die ogen kijken was hetzelfde als proberen in de zon te kijken.

'Kom jij uit San Francisco?'

Vanaf zijn onmetelijke hoogte had hij glimlachend op haar neergekeken. Hij was een reusachtige, krachtige man met de klassieke bouw die hij voor zijn beroep behoorde te hebben. Ze vroeg zich af wat hij over haar dacht. Hij vond haar waarschijnlijk belachelijk. Een groupie, of zomaar een meisje.

'Ja. Ik kom uit San Francisco. Jij ook?' En toen lachten ze allebei, omdat ze wist dat hij niet uit San Francisco kwam. Iedereen wist waar Tom Harper vandaan kwam. En zijn team was uit Chicago.

'Waarom zo verlegen?'

'Ik... het... Oh, shit.' En toen hadden ze gelachen en daarna ging het beter. Ze waren weggeglipt van het feest en ergens hamburgers gaan eten.

'Worden je vrienden niet ongerust?'

'Waarschijnlijk wel.' Ze zat aan de counter op een kruk naast hem, zwaaide met een lang been en glimlachte gelukkig boven haar druipende hamburger. Ze was met een date naar het feest gekomen. Maar dat deed er nu niet meer toe. Ze was uit met Tom Harper. Ze kon maar moeilijk aan het idee wennen. Maar de verhalen die ze over hem gehoord had bleken niet te kloppen. Hij was gewoon een man. Ze vond hem leuk. Maar niet om wie hij was. Alleen maar omdat hij aardig was. Nee... méér dan dat... maar wat het was, wist ze eigenlijk niet. Ze wist alleen dat er een kleine vlinder door haar buik fladderde, elke keer als ze naar Tom keek. Zou hij dat merken?

'Doe je dit vaak. Prinses? Ik bedoel, dates laten zitten op feestjes?' Hij keek haar even streng aan en toen lachten ze allebei weer.

'Nooit. Echt niet.'

'Doe het maar niet met mij.'

'Nee, nee.'

Het was een avond van plagen en lachen geweest en ze had zich meteen op haar gemak gevoeld bij hem, maar ook een beetje onnozel. Hij gaf haar het gevoel dat ze een klein meisje was. Maar hij gaf haar ook een veilig gevoel, alsof ze haar hele leven had gewacht tot hij haar kwam beschermen. Het was een rare gewaarwording, maar ze vond het prettig.

Na de hamburgers waren ze naar Carmel gereden en hadden ze langs de zee gelopen, maar hij had niet geprobeerd met haar te vrijen. Ze hadden alleen maar gelopen, hand in hand, en gepraat tot de zon opkwam, geheimen van vroeger uitgewisseld... 'en moet je dit horen...'

'Je bent een mooi meisje, Kate. Wat wil je later worden?'

Ze had moeten lachen om de vraag en voorzichtig een handvol zand achter in de kraag van zijn hemd laten glijden. Hij had haar op dezelfde manier terugbetaald, en even vroeg ze zich af of hij haar zou zoenen, maar dat deed hij niet. Zij wilde hem wanhopig graag zoenen.

'Hou op! Ik meen het. Wat wil je worden?'

Ze ging rechtop zitten en haalde haar schouders op. 'Ik weet het niet. Ik ben pas met mijn studie begonnen. Ik kies straks politieke wetenschappen als hoofdvak of misschien literatuur. Van die nuttige dingen. Wie weet? Ik zal waarschijnlijk afstuderen en uiteindelijk cosmetica gaan verkopen bij Saks.' Of weglopen, of een skifanaat worden, in de verpleging gaan, of bij de brandweer. Of... ja, hoe moest zij dat weten? Het was een rare vraag.

Hij glimlachte weer tegen haar, die royale glimlach met die blauwe ogen, waar ze slappe knieën van kreeg. 'Hoe oud ben je, Kate?' Hij stelde veel vragen en hij keek haar steeds weer aan alsof hij haar altijd gekend had. De vragen leken maar een formaliteit. Ze dacht dat hij op de een of andere manier de antwoorden al wist.

'Ik ben verleden maand achttien geworden. En jij?'

'Achtentwintig, schat. Tien jaar ouder dan jij. Ik ben al bijna te oud. Voor dit vak in elk geval.' Zijn gezicht verstrakte terwijl hij het zei.

'En als je ermee stopt?'

'Ga ik met jou cosmetica verkopen bij Saks.'

Ze lachte bij de gedachte. Hij was bijna twee meter lang. Het idee dat Tom Harper iets zou verkopen dat kleiner was dan een slagschip, was absurd.

'Wat doen rugbyspelers als ze gestopt zijn?'

'Trouwen. Kinderen krijgen. Bier drinken. Dik worden. Verzekeringen verkopen. De goede dingen van het leven.' Hij klonk half spottend, half bang en keek heel serieus.

'Klinkt fantastisch!' Ze glimlachte vriendelijk en keek naar de zee terwijl hij een arm om haar schouders sloeg. 'Niet echt.' Hij dacht aan de verzekeringen. Hij keek haar aan. 'Klinkt trouwen en kinderen krijgen fantastisch in jouw oren, Kate.''

Ze haalde haar schouders op. 'Ja, hoor. Maar het lijkt allemaal nog zo ver weg.'

'Je bent jong.' Hij zei het zo ernstig dat ze in de lach schoot.

'Ja, opa.'

'Wat denk je dat je echt gaat doen als je afgestudeerd bent?'

'Dat zal ik je vertellen. Ik wil een paar jaar naar Europa. Beetje rondreizen. Werken. Wat zich maar voordoet. Ik denk dat ik tegen die tijd meer dan genoeg heb van de discipline van studeren.' Het was pas over een paar jaar aan de orde.

'Dus dit is wat jij discipline noemt!' Hij grinnikte zachtjes bij de gedachte aan het tamelijk lawaaierige stel rijkeluiskinderen met wie hij haar op het feest had zien komen. Ze gingen allemaal naar Stanford. Ze hadden allemaal geld, zaten goed in de kleren en op de parkeerplaats had hij een Morgan zien staan en een splinternieuwe Corvette. 'Waar in Europa?' vroeg hij.

'Wenen of Milaan. Misschien Bologna. Misschien München. Dat heb ik nog niet beslist, maar geen al te grote stad.'

'Tsk.'

'O, hou op!' De drang om hem te zoenen was weer overweldigend. Ze moest er stilletjes van glimlachen in de donkere avond. Hier zat ze, praktisch in Tom Harpers armen. De helft van de vrouwen in het land zou gekwijld hebben, alleen al bij de gedachte. En zij zaten lekker te kletsen. Haar ouders zouden het niét fantastisch hebben gevonden. Ze moest bijna lachen.

'Hoe zijn je ouders?'

Het leek alsof hij gedachten kon lezen. 'Wat saai, maar wel lief. Ik ben enig kind en ze kregen me een beetje laat. Ze hebben hoge verwachtingen.'

'En je beantwoordt aan die verwachtingen?'

'Meestal. Ik zou het niet moeten proberen. Ze raken eraan gewend. Ze verwachten dat alles lukt, wat ik maar onderneem. Deels om die reden wil ik een paar jaar weg. Misschien ga ik zelfs een jaar studeren in Europa. Of ik ga er volgende zomer heen.'

'Bekostigd door papa natuurlijk,' zei hij een beetje smalend.

Ze keek hem aan met een boze blik in haar groene ogen. 'Niet per se. Ik verdien zelf ook geld. Eigenlijk zou ik mijn reis graag zelf betalen. Als ik daarginds een baan kan krijgen.'

'Sorry, Prinses. Ik dacht alleen... ik weet het niet... die hele groep waarmee je vanavond kwam, zag er tamelijk rijk uit. Ik ken dat soort van toen ik op Michigan State zat. Ze kwamen allemaal van Grosse Pointe, of Scottsdale of zo. Allemaal hetzelfde.'

Kate knikte. Ze was het niet oneens met hem, maar ze vond het niet prettig dat hij haar over één kam schoor met al die anderen. Ze begreep overigens wat hij bedoelde. Hoewel ze zich er nooit tegen had verzet, trok hun manier van leven haar ook niet erg aan. Iedereen leek zoveel van alles te hebben. En er waren geen hindernissen, geen pijn, geen vragen, geen wroeging. Ze hadden allemaal zo veel. En zij was geen uitzondering. Maar ze besefte het tenminste.

'Wat bedoel je, "ik verdien zelf ook geld"?' Hij lachte weer.

Ze keek geërgerd. 'Ik ben mannequin en fotomodel.'

'Echt waar? Voor tijdschriften of zo?' Dat was een verrassing. Ze was er mooi genoeg voor, maar hij had niet verwacht dat ze werkte. Het leek leuk werk. Hij was bijna onder de indruk. Hij keek haar aan en haar gezicht werd zachter.

'Ja, ook voor tijdschriften, maar ik doe van alles. Verleden zomer heb ik een commercial gedaan. Maar meestal word ik gebeld voor modeshows bij I. Magnin, Saks, dat soort zaken. Het is vervelend om alleen daarvoor naar de stad te gaan, maar het betaalt behoorlijk en het geeft me een beetje onafhankelijkheid. En soms is het leuk.'

Hij zag haar al over het plankier lopen, een beetje als een veulen en ook als een ree, lang en slank in een of andere jurk van vijfhonderd dollar. Of misschien lieten ze haar zulke dingen niet showen. Maar ze had de stijl om het te doen. En hoewel Tom weinig over mode wist, had hij goed geraden. 'Ga je dat in Europa doen als je klaar bent met je studie? Mannequin of fotomodel spelen?' Hij keek haar nieuwsgierig aan terwijl zijn arm nog steeds om haar schouders lag.

Ze voelde zich op haar gemak. 'Alleen als de hongerdood het alternatief is. Ik wil eigenlijk heel andere dingen doen.'

'Wat, bijvoorbeeld?' Hij trok haar even dichter tegen zich aan. Hij leek ouder en toch ook weer helemaal niet ouder. En voor de eerste keer in haar leven wilde ze met een man naar bed. Dat was krankzinnig. Ze was nog maagd en ze kende hem niet eens. Nog niet. Maar hij was het soort man met wie je het voor het eerst zou willen doen. Ze wist zeker dat hij alleen maar zacht en lief zou zijn.

'Kom op, Kate, wat wil je gaan doen in Europa?' Zijn stem klonk een beetje plagend en ze glimlachte. Ze had altijd een grote broer willen hebben, die zo tegen haar zou praten.

'Ik weet het niet. Misschien werken voor een krant. Of een tijdschrift. Journaliste worden. Misschien in Parijs, misschien in Rome.' Haar ogen begonnen te glanzen.

Hij haalde een hand door haar haar. 'Luister, schat, waarom kies je niet voor het bestaan van fotomodel met een leven als een vrouw van de wereld? Waarom moet je achter branden aan, of moorden? Dat kun je hier ook doen. In het Engels.'

'Mijn vader zou een zenuwinzinking krijgen.' Ze giechelde.

'Ik ook.' Hij drukte haar weer even tegen zich aan, alsof hij haar voor ongezien kwaad wilde behoeden.

'Jij bent een feestbeest, Tom Harper. Ik kan heel goed schrijven. Ik zou een goede journaliste zijn.'

'Wie zegt dat je goed kunt schrijven?'

'Ik. En ooit zal ik een boek schrijven.' Shit. Ze had het gezegd. Ze keek zwijgend een andere kant uit.

'Je meent het serieus, hè, Kate?' Zijn stem was nauwelijks hoorbaar en ze knikte stilletjes.

'Dan gebeurt dat ook wel op een dag.' Op zijn tenen liep hij, bang een droom van haar te vertrappen. 'Ik wilde vroeger ook een boek schrijven. Maar dat idee heb ik laten varen.'

'Waarom?' vroeg ze geschrokken, en hij probeerde zijn gezicht in de plooi te houden. Hij vond haar intensiteit mooi. 'Ik heb dat idee laten varen omdat ik niet kan schrijven. Misschien schrijf jij op een dag wel een boek voor me.' Ze zaten een poosje zwijgend over de zee uit te kijken en genoten van de nachtelijke koelte op hun gezicht. Hij had haar een jack geleend en ze kropen dicht tegen elkaar aan op het strand. Het duurde een tijdje voor een van hen weer begon te praten.

'Wat willen je ouders dat je doet?' vroeg hij.

'Later?'

Hij knikte.

'O, iets aardigs tussen aanhalingstekens. Een baan in een museum, iets op de universiteit of op de hogeschool. Of, het beste van alles, een man vinden. Saai. En jij? Wat ga jij doen als de kranten ophouden met ons te vertellen wat voor een fantastische rugbyspeler je bent?' Zoals ze naast hem zat leek ze nog een kind, maar in haar ogen hield de jonge vrouw zich schuil en Tom Harper zag haar.

'Zoals ik al zei, ik stop met rugby en we schrijven dat boek.' Ze zei niets meer. Ze keken in stilte naar de opkomende zon en reden toen terug naar San Francisco.

'Trek in een ontbijt voor ik je thuisbreng?' Ze waren in Palo Alto en hij reed al naar de straat waar ze woonde, in de kleine Engelse sportwagen die hij gehuurd had voor zijn verblijf in de stad.

'Ik moet naar huis.' Als haar moeder belde en hoorde dat ze de hele nacht op stap was geweest, zou ze heel wat moeten uitleggen, maar haar vriendinnen zouden haar waarschijnlijk wel dekken. Dat deed zij ook voor hen. Twee van de vier waren geen maagd meer. En de derde deed haar uiterste best haar status te veranderen. Kate vond het niet zo belangrijk - ze had het in elk geval niet zo belangrijk gevonden, tot ze Tom ontmoette.

'En vanavond?'

Ze keek somber. 'Dan kan ik niet. Ik heb mijn ouders beloofd dat ik bij hen zou gaan eten. En ze hebben kaartjes voor het concertgebouw. Daarna?' Shit, shit, shit. En dan ging hij de stad uit en zou ze hem nooit meer zien.

Opeens keek ze heel treurig en hij wilde haar zoenen. Niet zoals je een kind zoent, maar zoals je een vrouw zoent. Hij wilde haar dicht tegen zich aan houden en haar hart tegen zijn borst voelen kloppen. Hij wilde... hij zette de gedachte uit zijn hoofd. Ze was te jong.

'Daarna lukt niet. Prinses. We moeten morgen spelen. Ik moet om tien uur in bed liggen. Maar maak je niet druk. Misschien kunnen we elkaar morgen even zien voor we weer vertrekken. Wil je met me meegaan naar het vliegveld?'

'Ja.' De wanhopige blik begon te verdwijnen.

'Wil je morgen meegaan naar de wedstrijd?' En toen moest hij lachen om iets dat hij in haar gezicht zag. 'O, zeg alsjeblieft de waarheid. Je haat rugby, hè?'

'Natuurlijk niet.' Maar ze lachte. Hij had haar door. 'Ik háát het niet.'

'Maar je vindt er ook niet veel aan!' Hij lachte hoofdschuddend. Het was perfect. Een kind, een eerstejaars studente uit een of ander raar, opgefokt gezin. Het was krankzinnig. Volkomen krankzinnig.

'Oké, meneer Harper. Nou en? Ik ben niet 's werelds grootste rugbyfan. Maakt dat iets uit?'

Met een brede grijns keek hij haar aan en schudde zijn hoofd. 'Helemaal niets.' In feite vond hij het idee wel amusant. Hij had meer dan genoeg van groupies. En toen, plotseling, stonden ze voor haar huis en was het voorbij. 'Oké, kleintje. Ik bel je.' Ze wilde het hem laten beloven, wilde hem vragen of hij echt, echt, echt zou bellen, wilde tegen hem zeggen dat ze het eten bij haar ouders zou afzeggen. Maar hij was Tom Harper en zij was gewoon een meisje. Hij zou haar nooit meer bellen. Ze haalde onverschillig haar schouders op, knikte, glimlachte en stapte uit de auto. Voor haar voeten de straat konden raken, werd ze tegengehouden. Tom Harper had haar arm stevig vastgegrepen. 'Hé, Kate. Zo gaan we niet uit elkaar. Ik zei dat ik je zou bellen en dat meende ik.' Hij begreep dit dus ook. Hij snapte alles.

Met een glimlach van opluchting keek ze naar hem om. 'Oké. Ik dacht alleen maar...'

Hij liet haar arm los en streek met zijn hand zachtjes langs haar wang. 'Ik weet wat je dacht, maar je zat fout.'

'O, ja?'

Ze keken elkaar een lang moment aan.

'Ja.'

Het was het zachtste woord dat ze ooit had gehoord.

'Ga slapen. Ik bel je.'

En dat deed hij. Hij belde die ochtend twee keer, en 's avonds laat nog een keer, nadat ze thuis was gekomen van de avond bij haar ouders. Hij lag in bed, maar kon niet slapen. Ze maakten plannen om elkaar de volgende dag na de wedstrijd te zien. Maar toen was het anders. Te gehaast. Ze hadden de wedstrijd gewonnen en hij was gespannen. Kate was nerveus. Het was niet zoals op het strand in Carmel in de ochtendschemering. Het was de wervelwind van Tom Harpers carrière, en een drukke bar op het vliegveld voordat hij naar Dallas vloog voor een andere wedstrijd. Andere mannen uit het team kwamen en gingen, zwaaiden naar hen, twee vrouwen wilden zijn handtekening, de barman keek steeds en knipoogde en er werden voortdurend hoofden omgedraaid, er werd gefluisterd, geknikt... daarginds... Tom Harper?... ja?... Shit, ja!... Tom Harper! Het was verwarrend.

'Ga je mee naar Dallas?'

'Hè?' Ze keek geschrokken. 'Wanneer?'

'Nu!'

'Nu?'

Hij grijnsde om de blik op haar gezicht. 'Waarom niet?'

'Je bent gek! Ik moet... ik heb examens...'

Op dat moment zag hij iets van een angstig klein meisje in haar ogen, en opeens begreep hij iets anders. Dat ze met hem naar Carmel was gegaan, was een vertoon van lef geweest, stoer doen. Dat kon ze aan. Maar een reis naar Dallas - dat was iets anders. Oké. Nu snapte hij het. Hij zou voorzichtig zijn. Dit was een heel bijzonder meisje. 'Rustig, Prinses. Ik maak maar een grapje. Kunnen we misschien ergens anders afspreken, na je examens?' Hij vroeg het heel vriendelijk en bad dat niemand zou komen om een handtekening, of om hem te feliciteren met het winnen van de wedstrijd. Dat gebeurde niet. Hij hield zijn adem in toen ze hem aankeek.

'Ja. Misschien.' Ze beefde vanbinnen, maar het was een mooi gevoel.

'Goed. Daar hebben we het dan nog over.' Maar hij maakte geen haast. Hij bleef nog een poosje lachen en plagen, en bij het afscheid vroeg ze zich af of hij haar zou zoenen of niet. En toen, met een langzame, vriendelijke glimlach, boog hij zich naar haar over en zoende haar, eerst zachtjes en toen, terwijl ze haar armen om hem heen sloeg, nam hij haar stevig in de zijne en zoende haar lang en hard. Het benam haar de adem. En toen was het voorbij, hij verdween en zij bleef alleen achter.

Hij belde die avond. En daarna een maand lang elke avond. Hij nodigde haar uit naar verschillende plaatsen waar hij moest spelen, maar zij kon niet weg, of zijn planning was te krap, of zij had werk als fotomodel, of haar ouders wilden iets met haar, of... en ze wist niet echt zeker of ze het al wilde 'doen'. Ze dacht van wel, maar... Ze legde dat nooit aan hem uit. Maar hij wist het.

'Wat betekent dit, Prinses? Dat ik je nooit meer zal zien?'

'Natuurlijk niet. Ik kon tot nu toe alleen niet. Dat is alles.'

'Kletskoek! Stap dit weekend met die lange benen van je op een vliegtuig naar Cleveland, of ik kom je zelf halen.' Maar er klonk altijd een lach in zijn stem, altijd die vriendelijke toon, die haar liet weten dat ze veilig was. Hij was de aardigste man die ze ooit had ontmoet. En het begon erop te lijken dat hij een beetje verwend was ook. Hij bleef aandringen dat hij wilde dat ze naar hem toe kwam. Maar daar was een reden voor. Hij wilde dat ze weg was van thuis. Weg van medestudenten en ouders en schuldgevoel. Hij wilde haar niet een nacht geven, maar een huwelijksreis.

'Cleveland, dit weekend?' Haar stem trilde.

'Ja, schat, Cleveland. Niet Milaan. Sorry.'

'Zeg dat wel!'

Maar ze was gegaan. En Cleveland was vreselijk geweest, maar Tom was als een droom. Hij had haar staan opwachten op het vliegveld met de gelukkigste glimlach die ze ooit had gezien en een lange, rode roos in zijn hand, terwijl ze naar hem toe liep. En hij had een huis geleend van de neef van iemand uit zijn team. Het was geen luxueus huis, maar een gewoon, warm, vriendelijk huis. Het was zoals Tom was, niet pretentieus, maar teder en lief. En zo was hij tegen haar geweest. Hij had haar zo zacht ontmaagd dat zij degene was die daarna nog een keer wilde. Zo had hij het ook bedoeld: hij wilde dat zij hem wilde. En vanaf dat moment was ze de zijne. Ze wisten het allebei.

'Ik hou van je, Prinses.'

'Ik ook van jou.' Ze had hem verlegen aangekeken. Haar lange bruine haar lag vochtig en zacht over een schouder. Het verbaasde haar dat ze vanaf het eerste moment helemaal geen schaamtegevoel bij hem had.

'Wil je met me trouwen, Kate?'

'Grapje, zeker?' Haar ogen werden groot. Ze hadden naakt op het bed liggen kijken naar het vuur dat uitging in de open haard. Het was bijna drie uur in de ochtend en hij had de volgende dag een wedstrijd. Maar dit was het eerste in zijn leven dat belangrijker was geweest dan een wedstrijd.

'Nee, Kate, ik meen het.'

'Ik weet het niet.' Maar er was een vonk van belangstelling in haar ogen. Net genoeg. 'Over zoiets heb ik nog nooit nagedacht. Dat leek me altijd nog zo ver weg. Ik ben pas achttien, en...' - ze keek naar hem op, ernstig en speels tegelijk - 'mijn ouders zouden helemaal gek worden.'

'Vanwege mij of vanwege je leeftijd?' Maar hij wist het en zij aarzelde, zoekend naar de goede woorden.

'Oké, ik snap het.' Hij glimlachte, maar hij keek ook een beetje gekwetst en ze sloeg vlug haar armen om zijn hals.

'Ik hou van je, Tom. En als ik met je zou trouwen, zou ik dat doen omdat ik van je hou. Ik ben gek op je om wie je bent en hoe je bent - ik bedoel omdat je Tom bent, en niet al die andere dingen. En het zou me geen bal kunnen schelen wat iedereen dacht. Maar eh... ik heb er nooit eerder bij stilgestaan. Ik dacht dat ik nog een poosje zou rondbanjeren.'

'Dat is grote onzin, schat. Je houdt niet van rondbanjeren.' En ze wisten allebei dat hij gelijk had. Maar dit was krankzinnig. Zij werd geacht degene te zijn die wilde trouwen en hier bood hij het haar aan op een zilveren dienblaadje. Even had ze een prachtig gevoel van macht. Ze was nu een vrouw. En meer dan dat, ze was Tom Harpers vrouw.

'Zal ik je iets vertellen, meneer Harper? Je bent fantastisch.' Ze ging naast hem liggen en lachte met haar ogen dicht. En hij keek glimlachend neer op haar fijn besneden gezicht. 'Jij bent ook fantastisch, mevrouw Kaitlin.'

Ze trok een gezicht. 'Ik haat die naam.'

Maar toen hij haar kuste vergat ze alles. Daarna sprong hij uit bed en liep naar de keuken om een biertje te halen. Ze keek naar zijn brede schouders en slanke heupen en lange benen terwijl hij op zijn gemak door de kamer liep in zijn natuurlijke pracht. Hij zag er geweldig uit. Hij glimlachte tegen haar. Ze merkte dat ze een kleur kreeg en zich verlegen voelde. Ze keek vlug naar het vuur in de haard. Ze hield haar ogen afgewend, maar haar wangen waren nog steeds vuurrood.

Hij kwam naast haar op het bed zitten en zoende haar. 'Je hoeft niet bang te zijn om naar me te kijken, Prinses. Neem de tijd!'

Ze lachte en nam een slok van zijn bier. 'Je bent mooi.' Ze zei het heel zachtjes.

Hij streelde met een hand over haar schouder, terwijl hij naar haar borsten keek. 'Je bent gek. En ik heb net een prachtidee gekregen. Je wilt nog niet trouwen, maar waarom gaan we niet een poosje samenwonen?' Die gedachte leek hem zeer aan te spreken en Kate - eerst heel verrast - glimlachte plotseling. 'Niet te geloven! Ik heb het gevoel dat je me de maan aanbiedt op een blauw, satijnen kussen.' Ze hield zijn blik gevangen.

'Je wilde rood fluweel?'

Ze schudde haar hoofd.

'Wat dan?'

'Kunnen we een poosje wachten?'

'Waarom? Kate, we hebben iets heel bijzonders samen, en we weten het allebei. Geen van tweeën kennen we iemand anders beter dan we elkaar kennen. We hebben de afgelopen maand aan de telefoon gezeten en elke gedachte, droom, hoop en angst gedeeld die een van ons tweeën ooit gehad heeft. We weten alles wat we moeten weten. Of niet?'

Ze knikte en voelde de tranen in haar ogen springen. 'En wat als de dingen veranderen? Wat als...'

En toen wist hij wat haar dwarszat.

'Je ouders?'

Ze knikte.

Hij zou er gauw genoeg achter zijn. 'Daar komen we wel uit, Prinses. Maak je niet druk. En als je eerst een poosje aan het idee wil wennen, doe je dat. Waarom wachten we niet tot het einde van je eerste jaar?' Dat was te overzien. Het duurde nog zes weken en dan zat haar eerste jaar erop. Dan was het zomer. Hij wist dat het geregeld was. En in haar hart wist zij dat ook. Zijn lippen gingen zachtjes van haar mond naar haar hals en toen liet hij zijn tong en lippen met haar tepels spelen totdat ze sidderde onder zijn handen. Hij durfde het niet voor de derde keer te doen die avond - hij wilde haar geen pijn doen. Hij liet zijn tong langs de binnenkant van haar dijen gaan, tot hij hoorde dat ze zachtjes begon te kreunen. Het was een nacht waaraan ze altijd met tederheid terugdacht.

Op de retourvlucht naar San Francisco huilde ze. Ze voelde zich alsof ze van hem was weggerukt. Ze had hem nodig. Ze was nu de zijne. En toen ze terugkwam in het huis in Palo Alto stonden er rozen op haar te wachten, van Tom. Hij zorgde voor haar op een manier, zoals zelfs haar ouders nooit voor haar hadden gezorgd. Ze waren zo ver weg, zo afstandelijk, zo koel, zich totaal niet bewust van haar gevoelens. Dat was met Tom nooit het geval. Hij belde twee of drie keer per dag en ze praatten urenlang. Het leek of hij constant bij haar was. Het weekend na Cleveland vloog hij terug naar San Francisco en leende weer een appartement van een vriend uit het team. Hij was altijd voorzichtig en discreet. Hij wilde Kate beschermen tegen de pers. Aan het einde van haar eerste jaar wist ze dat ze bij hem wilde zijn. Ze reisden samen zes weken lang het hele land door en dat was een krankzinnige manier van leven. De week nadat de vakantie was begonnen, werd Tom verkocht aan het team van San Francisco. Het was perfect. Nu konden ze een appartement in San Francisco huren, en zij kon voortdurend met hem meereizen. Ze zouden altijd samen zijn. Ze wist zeker dat hij het belangrijkste was in haar leven. Ze kon haar studie altijd later weer oppakken, over een of twee jaar misschien. Dit was alleen maar een pauze. Misschien tot Tom stopte bij het team. De studie was niet zo belangrijk.

Maar haar ouders hadden een andere mening.

'Ben je gek geworden, Kaitlin?' Haar vader stond bij de open haard en staarde haar ongelovig aan. Hij had lopen ijsberen en was ten slotte bij de haard blijven staan. 'Met je studie stoppen en wat doen? Hokken met deze man? Een buitenechtelijk kind van hem krijgen? Of misschien van iemand anders? Ik weet zeker dat er andere mannen in zijn team zitten die je graag het genoegen zouden doen.' Zijn ogen fonkelden van woede bij deze gedachtesprong en Kate zag Toms gezicht verstrakken van de spanning. 'Papa, dat bedoelen we niet. Ik krijg van niemand een kind.' Haar stem trilde.

'Nee? Hoe weet je dat zo zeker? Heb je enig idee wat voor soort leven je zult gaan leiden met deze man? Wat voor een rauw, minderwaardig, ellendig leven sportmensen leiden? Wat zijn je ambities precies? In bars hangen en rugby kijken op televisie en op dinsdagavond gaan bowlen?'

'In godsnaam, pap, ik heb alleen maar gezegd dat ik mijn studie voor een halfjaar wil laten rusten en dat ik verliefd ben op Tom. Hoe kun je...'

'Heel gemakkelijk. Omdat jij niet weet wat je doet.' Het klonk als een regelrechte veroordeling en haar moeder -stijfjes in haar stoel - knikte alleen maar instemmend.

'Mag ik iets in het midden brengen?' Het was de eerste keer dat Tom iets zei sinds het gesprek was begonnen. Hij was alleen maar meegekomen om Kate emotioneel te steunen. Hij wist dat de zaak afgehandeld moest worden tussen Kate en haar ouders. Hij had haar willen steunen, en er zich niet mee willen bemoeien, maar dat was nu niet meer te vermijden. Hij moest wel tussenbeide komen. De zaak begon uit de hand te lopen en Kates vader genoot ervan. Dat was aan zijn ogen te zien. Tom keek hem aan met een bezorgde blik. 'Ik denk dat u een wat beangstigend idee hebt van hoe mijn leven eruitziet. Goed, ik werk niet als advocaat of makelaar en rugby spelen is niet erg intellectueel te noemen, maar dat is mijn leven. Het is een baan die intensief, hard, lichamelijk werk vraagt. En mensen die dat doen, lijken op elk ander soort mensen. Er zijn goede mannen en slechte, domme en slimme. Maar Kate brengt haar leven niet door bij het team. Ik leid een bijzonder rustig privéleven en ik zou heel verbaasd zijn als u bezwaar zou maken tegen...'

Met een woedende blik in zijn ogen viel haar vader hem in de rede: 'Ik maak bezwaar tegen ú, meneer Harper. Zo simpel ligt het. En als jij dit doet, Kaitlin, als jij stopt met je studie, als je ons op deze manier te schande durft te maken, is het afgelopen. Dan wil ik je niet meer in dit huis zien. Je kunt nu alle persoonlijke dingen meenemen die je wilt hebben, en dan kun je gaan. Ik wil niets meer met je te maken hebben, en je moeder ook niet. Ik verbied het.'

Terwijl Kate haar vader aankeek, vulden haar ogen zich met tranen van pijn en woede.

'Is dat duidelijk?'

Ze knikte terwijl ze hem strak bleef aankijken. 'En je verandert niet van gedachten?'

'Nee, geen sprake van.'

Ze haalde diep adem. 'Ik denk dat je hier verkeerd aan doet. En ik vind dat je héél hard bent.' De zin eindigde in een snik.

'Nee, ik doe niets verkeerd. Als je denkt dat ik er achttien jaar op heb zitten wachten om mijn eigen dochter de deur te wijzen, en het contact met mijn enige kind te verbreken, vergis je je schromelijk. Je moeder en ik hebben alles voor je gedaan wat we konden. We hebben je alles gegund, alles aan je gegeven, je alles geleerd wat we weten en geloven. En nu heb je ons verraden. Het zegt me alleen maar dat we achttien jaar een vreemdeling in ons midden hebben gehad, een verrader. Het is net zoiets als ontdekken dat je niet ons kind bent, maar het kind van iemand anders.' Terwijl Tom met groeiende ontzetting had geluisterd, stemde hij opeens in. Ze was nu inderdaad van iemand anders. Van hem. En na deze dag zou hij nog veel meer van haar houden en haar koesteren. Wat was het een stelletje hufters.

'Je bent niet meer van ons, Kaitlin. We zouden nooit een dochter kunnen hebben die zulke dingen deed.' Hij zei het zwaar en plechtig.

En op dat moment ontsnapte er een hysterisch gelach aan Kates beklemde keel. 'Wat bedoel je? Stoppen met de studie? Heb je enig idee hoeveel kinderen dat elk jaar doen? Vind je dat zo onoverkomelijk?'

'Ik denk dat we allebei weten dat het daar niet om gaat.' Hij keek boos naar Tom. 'Als je je eenmaal hebt besmeurd, zoals je vast van plan bent te doen, is het niet belangrijk of je al dan niet stopt met je studie. Je studie is maar een onderdeel. Het gaat om je houding, je doelen, je ambities. Waar je heen gaat in je leven... en waar jij heen gaat, Kaitlin, schijnt niets met ons te maken te hebben. Wij zijn klaar. En nu' - hij keek van haar naar zijn vrouw - 'als je nog wat spullen wilt pakken, doe dat dan vlug. Je moeder heeft al genoeg moeten doormaken.' Maar haar moeder zag er niet uitgeput of geschrokken uit. Ze keek glazig en onverschillig naar haar enige dochter. Een moment lang vroeg Tom zich af of ze misschien in een shocktoestand verkeerde. En toen stond ze op met een ijzige uitdrukking op haar gezicht en deed de kamerdeur open, die zorgvuldig was dichtgedaan, zodat de werkster de woordenwisseling niet kon horen. In de deuropening draaide ze zich om en keek Kate aan, die langzaam en bijna met moeite uit haar stoel opstond.

'Ik blijf bij je als je gaat pakken, Kate. Ik wil zien wat je meeneemt.'

'Waarom? Ben je bang dat ik er met het tafelzilver vandoor ga?' Kate keek haar moeder verbaasd aan.

'Nauwelijks. Dat zit achter slot en grendel.' Ze liep de gang in. Kate liep achter haar aan, maar bleef opeens staan. Ze keek Tom aan en draaide zich toen om naar haar vader. Met een uitdrukking van walging op haar gezicht zei ze: 'Vergeet het maar.'

'Wat moet ik vergeten?' Voor deze ene keer leek haar vader het niet te begrijpen.

'Ik wil helemaal niets van jullie. Ik ga nu. Wat er in mijn kamer ligt, mag je houden.'

'Aardig van je!'

En toen, zonder nog iets te zeggen, liep Kate de kamer uit. Haar moeder wachtte haar op in de gang, haar gezicht vol harde, boze rimpels. 'Ga je mee?'

'Nee mama, ik ga niet mee. Dit was wel genoeg.' Een lang moment zei niemand iets. Ze liep naar de voordeur, draaide zich nog een keer om, keek hen aan en zei maar één woord: 'Dag.'

En toen stond ze buiten met Tom die zijn arm stevig om haar schouders sloeg. Wat hij eigenlijk wilde, was teruggaan om Kates vader te vermoorden en haar moeder zo'n klap te geven dat haar tanden kletterend in haar keel zouden glijden. God, wat was er mis met deze mensen? Waar waren ze van gemaakt? Hoe konden ze dit hun enige kind aandoen? Hij bedacht hoeveel zijn eigen moeder van hem hield en de tranen sprongen in zijn ogen. Wat had Kate net doorgemaakt? Hij trok haar tegen zich aan toen ze bij zijn auto kwamen en lange, lange tijd hield hij haar zo stevig vast als hij maar kon, terwijl hij zijn armen en zijn hart en de warmte van zijn lijf liet vertellen wat hij nauwelijks in woorden kon uitdrukken. Zoiets mocht ze nooit meer meemaken. 'Je bent goed en mooi, schat, en ik hou van je.' Maar ze huilde niet. Ze trilde alleen heel licht in zijn armen. Ze keek naar hem op met veel te ernstige ogen en probeerde te glimlachen.

'Ik vind het erg dat je erbij was, Tom.'

'Ik vind het erg dat je dit moest meemaken.'

Ze knikte stilletjes en maakte zich langzaam los uit zijn omhelzing. Hij maakte het portier voor haar open en ze stapte in.

'Nou' - haar stem klonk dun toen hij achter het stuur ging zitten - 'dat betekent dat wij samen overblijven. Mijn vader zei dat hij me nooit meer wilde zien. Hij zei dat ik hen verraden heb.' Ze zuchtte diep. Verraden. Door van Tom te houden? Door te stoppen met haar studie? Studeren aan Stanford was een traditie in haar familie. Trouwen ook. 'Hokken,' zoals haar vader het had genoemd, was een schande. En als je van een 'niemand' hield, was dat ook een schande. De zoon van een mijnwerker. Ze begon te vergeten wie ze was, wie haar ouders waren, wie haar grootouders waren geweest... al de juiste scholen, de juiste clubs, de juiste echtgenoten en de juiste echtgenotes. Haar moeder zat in die tijd in het bestuur van de hockeyjunioren en haar vader had een advocatenkantoor. Kate zat naast Tom in de auto en zag er geschokt uit.

Hij keek haar opnieuw bezorgd aan. 'Hij zal heus wel van gedachten veranderen.' Hij gaf een klopje op haar hand en startte de auto.

'Hij misschien wel, maar ik misschien niet.'

Hij zoende haar heel zachtjes en streek over haar haar.

'Kom, schat. Laten we naar huis gaan.'

Thuis was die week het appartement van een speler in zijn nieuwe team. Maar de volgende dag had Tom een verrassing voor Kate. Hij was er de hele week druk mee geweest. Hij had een etage gehuurd in een mooi, klein Victoriaans huis op een heuvel met uitzicht over de baai. Hij stopte met de auto voor de deur, legde de sleutel in haar hand en droeg haar met het grootste gemak drie trappen op en over de drempel terwijl zij lachte en huilde tegelijk. Het leek op vadertje en moedertje spelen. Alleen beter.

En hij was altijd al goed voor haar, maar nog beter nadat ze beseft hadden dat ze nooit meer iets van haar ouders zou horen. Tom kon niet goed begrijpen wat ze haar aandeden, of waarom. Voor hem was een gezin een gezin, dat betekende liefde, en roots die niet konden worden vernietigd, banden die niet konden worden doorgesneden, mensen die je nooit in de steek lieten, hoe boos ze ook op je waren. Maar Kate begreep het wel. Haar ouders hadden erop gerekend dat ze zou worden zoals zij waren, en niet alleen dat: dat ze 'een van hen' zou zijn. Ze had de onvergeeflijke fout gemaakt verliefd te worden op iemand die 'anders' was, en ze had het lef gehad zelf 'anders' te zijn. Ze had het lef gehad de regels niet in acht te nemen en zich niet te laten binden door hun beperkingen of kleine verwachtingen. Ze had hen gekwetst, dus kwetsten zij haar. Ze zouden hun acties rechtvaardigen en opblazen en verheerlijken tot ze ervan overtuigd waren dat haar zonden onherstelbaar waren, tot ze zelfs tegenover elkaar niet meer hoefden toe te geven hoe vreselijk veel pijn het verlies van hun dochter hun had gedaan. En als ze al een moment van twijfel hadden, kon haar moeder praten met haar bridgevriendinnen, en haar vader met zijn compagnons en was er de onmiddellijke geruststelling: 'Het is de enige manier... jullie hebben het enige gedaan dat jullie konden doen.' Kate wist het. Dus nu was Tom alles voor haar: moeder, vader, broer, vriend - en ze bloeide bij hem op.

Ze reisde met Tom mee. Ze was van tijd tot tijd weer fotomodel en mannequin. Ze schreef gedichten. Ze verzorgde het appartement uitstekend. Ze zag af en toe een paar vriendinnen van vroeger, hoewel steeds minder vaak, en ze begon een paar spelers van Toms team aardig te vinden. Maar meestal waren Kate en Tom alleen samen en haar leven draaide steeds meer om hem. Ze trouwden ongeveer een jaar nadat ze waren gaan samenwonen. Twee kleine voorvallen dreigden de gebeurtenis te bederven, maar niets kon haar echt verhinderen. Ten eerste weigerden Kates ouders op de bruiloft te komen, maar dat was geen verrassing. Ten tweede raakte Tom betrokken bij een verhitte discussie in zijn stamcafé en sloeg hij een man bewusteloos. Hij stond op dat moment onder grote druk. Het team van San Francisco was niet zo goed als zijn oude team geweest en hij was een van de 'oude mannen' in de ploeg. Het incident gebeurde in het café, en de kranten maakten er een vreselijk verhaal van. Kate vond het stom. Tom lachte het weg. De bruiloft was het belangrijkste.

Een van zijn teamgenoten was getuige voor Tom en een van Kates huisgenoten uit de tijd in Stanford getuigde voor haar. Het was een rare, kleine trouwpartij in het gemeentehuis, en Sports Illustrated deed er verslag van. Kate hoorde nu bij Tom, voor altijd en eeuwig. En ze zag er prachtig uit in een bruidsjurk die bestond uit lagen en lagen witte organdie, prachtig geborduurd. De jurk had een boothals en reusachtige, ouderwetse pofmouwen. Hij was een cadeau geweest van Felicia die steeds meer was gaan houden van de mannequin die haar aan een ree deed denken en die zo'n vreemd paar vormde met een van de helden van het land. Voor Kate had ze de mooiste jurk gekozen uit de voorjaarscollectie van het warenhuis.

Op de bruiloft zag Kate eruit als een mooi kind. Ze had haar lange haar opgestoken in Victoriaanse stijl, versierd met takjes lelietjes-van-dalen. Haar bruidsboeket was gemaakt van dezelfde geurige witte bloemetjes. Tom en zij hadden tranen in hun ogen toen ze de trouwring aan elkaars vinger schoven en de ambtenaar hen getrouwd verklaarde.

Ze gingen op huwelijksreis naar Europa en ze liet hem al haar lievelingsplekjes zien. Het was de eerste keer dat hij buiten Amerika was en de reis was leerzaam voor hen allebei. Hij werd een beetje wereldwijs en zij werd volwassen.

Het eerste jaar van hun huwelijk was idyllisch. Kate ging overal met Tom naartoe, deed alles wat Tom deed, schreef in haar vrije tijd gedichten en hield een dagboek bij. Haar enige probleem was dat ze het niet prettig vond dat ze financieel afhankelijk was van Tom. Via Felicia kon Kate zoveel werk krijgen als ze maar wilde, maar omdat ze voortdurend met Tom op reis was, werd het moeilijk voor haar zo vaak shows te lopen als ze eigenlijk noodzakelijk vond. Ze had nog steeds een klein inkomen uit een erfenisje dat haar oma haar had nagelaten, maar dat was nauwelijks genoeg als zakgeld. Ze kreeg voortdurend cadeaus van Tom, wilde voor hem ook dingen kopen, maar ze had er geen geld voor. Op hun eerste trouwdag kondigde Kate aan dat ze een beslissing had genomen. Ze wilde niet meer met Tom mee, maar in plaats daarvan thuisblijven en fulltime model zijn. Het leek haar verstandig. Maar hij vond het geen goed idee. Het was al moeilijk genoeg om samen met haar met het team te reizen waar hij nu in zat, laat staan dat hij dat alleen moest doen. Hij had Kate heel hard nodig. Maar zij dacht dat hij een vrouw nodig had die financieel onafhankelijk was. Het liep uit op ruzie, maar hij verloor. Zij hield voet bij stuk. Drie maanden later brak hij een been tijdens een wedstrijd. 'Nou, Prinses, het ziet er naar uit dat dit het einde betekent van het seizoen.' Hij deed er luchtig over toen hij naar huis vloog. Maar ze wisten allebei dat het ook het einde van zijn loopbaan zou kunnen betekenen. Hij was boven de dertig, het fatale, magische getal. De breuk was gecompliceerd. Het been zag er vreselijk uit. En hij begon toch al een beetje genoeg te krijgen van het spelen, tenminste, dat zei hij. Er waren andere dingen die hij liever wilde, zoals kinderen, stabiliteit, een toekomst. De overstap naar het team in San Francisco had hem onzeker gemaakt. Er was iets mis met de chemie van het team, of misschien kwam het door de constante dreigementen van de manager die hem 'oude man' noemde. Zijn houding maakte Tom gek, maar hij kon ermee leven, al haatte hij de man tot op het bot.

Hij vond het ook moeilijk Kate alleen te laten als hij op reis ging. Ze was twintig jaar. Ze had behoefte aan een man die vaker thuis kon zijn dan hij. Maar nu was hij bij haar vanwege zijn been. Of hij dacht dat hij dat zou zijn. Zoals al gauw bleek, was hij wel thuis, maar Kate niet. Ze had een heleboel werk als model en ze had zich opgegeven voor een cursus aan de universiteit - twee dagen per week - over vrouwen in de literatuur. 'En het volgende trimester is er een supercreatieve cursus schrijven.'

'Fantastisch.'

Ze leek een klein meisje als ze het over de cursussen had. En hij voelde zich zoals ze hem bij het team noemden: een oude man. Een verveelde, neurotische, eenzame, oude man. Hij miste rugby. Hij miste Kate. Hij had het gevoel of hij het hele leven miste. Nog geen maand later sloeg hij iemand overhoop in een bar, belandde in de cel op het politiebureau, en het verhaal haalde elke krant. Hij praatte er voortdurend over. Hij kreeg er nachtmerries van. Wat moest hij beginnen als ze hem zouden schorsen? Maar dat deden ze niet. De aangifte werd ingetrokken en hij stuurde de man een flinke cheque. Maar het been was nog niet genezen en Kate was nog steeds heel veel weg, omdat ze werk had als fotomodel. Er veranderde niets. En een maand later sloeg hij opnieuw iemand neer in een bar, waarbij de man zijn kaak brak. Deze keer werd er wel aangifte gedaan en Tom betaalde een reusachtige boete. De manager van het team hield zich beangstigend koest.

'Misschien kun je beter gaan boksen en rugby laten voor wat het is, schat!' Kate vond Toms fratsen nog steeds grappig.

'Luister, meisje! Jij denkt misschien dat het leuk is, maar ik niet. Ik word hier stapelgek van het wachten tot dat rotbeen genezen is.' Kate begreep de boodschap. Hij was wanhopig. Misschien ging het wel over veel meer dingen dan over het been alleen. De volgende dag kwam ze thuis met een cadeautje. Tenslotte werkte ze daarvoor als model: ze wilde hem cadeaus kunnen geven. Ze had twee tickets naar Parijs gekocht.

De reis was precies wat hij nodig had. Ze bleven twee weken in Parijs, een week in Cannes, vijf dagen in Dakar en een weekend in Londen. Tom verwende haar enorm en zij was verrukt dat ze hem op de tickets had getrakteerd. Ze kwamen opgeknapt terug en Toms been was genezen. Het leven was nog beter dan eerst. Geen vechtpartijen meer in bars en Tom begon weer met het team te trainen. Kate werd eenentwintig en hij kocht een auto voor haar verjaardag. Een Mercedes.

Voor hun tweede trouwdag nam Tom haar mee naar Honolulu. En belandde vervolgens in een politiecel. Een vechtpartij in de bar van het Kahala Hilton resulteerde in een negatief verhaal in Time Magazine en één dat nog erger was in Newsweek. En het verhaal verscheen ook in elke krant in het hele land. Smullen geblazen. Alleen het verhaal in Time vertelde Kate waarom de vechtpartij was ontstaan: blijkbaar was er een gerucht geweest dat Toms contract niet vernieuwd zou worden. Hij was tweeëndertig. Hij had tien jaar als prof rugbyspeler erop zitten.

'Waarom heb je me dat niet verteld?' Ze was gekwetst.

'Is dat vanwege de vechtpartijen?' Maar hij schudde alleen maar zijn hoofd en keek weg, terwijl de lijnen rond zijn mond strak werden. 'Nee. Die zakkenwasser die het team leidt, heeft een neurose over leeftijden. Hij is erger dan wie ook. De vechtpartijen zijn niet zo'n ramp. Iedereen vecht weleens. Rasmussen schopt meer mensen op straat dan hij ballen schopt op het veld. Jonas is verleden jaar opgepakt voor drugsgebruik. Hilbert is homo. Met iedereen is wel iets aan de hand. Maar bij mij is het mijn leeftijd. Ik ben gewoon te oud, Kate. Ik ben tweeëndertig, en ik weet nog steeds niet wat ik in vredesnaam moet gaan doen als ik stop met rugby. Christus, dit is het enige dat ik kan.' Er stonden tranen in zijn ogen, er klonken tranen in zijn stem.

'Kunnen ze je niet verkopen aan een ander team?'

Hij keek haar aan met een grimmig gezicht. 'Ik ben te oud, Kate. Het is voorbij. Dit was mijn laatste team. En ze weten het en daarom zitten ze me steeds dwars. Ze weten dat ze me hiermee kunnen pakken.'

'Stap dan op! Je kunt allerlei andere dingen gaan doen. Je zou sportjournalist kunnen worden, coach, manager.'

Maar hij schudde zijn hoofd. 'Ik heb rondgekeken en rondgevraagd. Ik hoor alleen maar overal nee.'

'Oké. Dan ga je iets anders zoeken. Je hebt niet onmiddellijk een baan nodig. We zouden samen kunnen gaan studeren.' Ze probeerde vrolijk te kijken. Ze wilde dat hij gelukkig was, haar jeugd met haar deelde, maar haar pogingen deden hem alleen maar bitter glimlachen.

'Schat, ik hou van je.' Hij sloeg zijn armen om haar heen. Misschien maakte het niets uit. Misschien was wat ze met elkaar hadden het enige belangrijke. En haar steun hielp, een tijdje. Een jaar ongeveer. Maar na hun derde trouwdag leek het allemaal erger te worden. Toms contract stond op de helling en hij raakte weer betrokken bij vechtpartijen. Twee achter elkaar en deze keer kwam het hem op twee weken in de cel te staan en duizend dollar boete. En de club legde hem een boete van vijfduizend dollar op. Tom daagde hen voor het gerecht wegens onrechtvaardigheid. Hij verloor. Hij werd geschorst. En Kate had een miskraam. Ze wist niet eens dat ze zwanger was. Tom draaide helemaal door. In het ziekenhuis huilde hij meer dan zij. Hij had het gevoel alsof hij hun kind had gedood. Kate was geschokt door de opeenvolging van gebeurtenissen. Hij werd geschorst voor een jaar. Ze wist wat er komen ging: vechtpartijen, boetes en veel tijd in de cel.

En toch was Tom zo goed voor haar. Zo lief, zo zacht. Hij was precies zoals zij altijd gedroomd had dat een man moest zijn. Maar ze zag de toekomst somber in.

'Waarom gaan we niet een jaar naar Europa?'

Hij had ongeïnteresseerd zijn schouders opgehaald bij haar voorstel. Hij mokte wekenlang en dacht aan het kind dat ze bijna hadden gekregen. Maar wat hem echt bang maakte, was wat er gebeurde met zijn carrière. Zodra de schorsing voorbij was, zou het ook afgelopen zijn met zijn loopbaan als rugbyprof. Dan was hij echt te oud geworden.

'Dan beginnen we een zaak.' Kate was nog zo verschrikkelijk jong en haar optimisme drukte hem alleen maar dieper de put in. Ze wist niet hoe het was - de verschrikking dat hij een 'niemand' zou zijn, vrachtwagenchauffeur moest worden, of zelfs in de mijnen werken, zoals zijn vader had gedaan. Hij had zijn geld niet goed belegd en kon er niet op rekenen dat hij daar inkomsten van zou hebben. Wat moest hij in vredesnaam gaan doen? Reclamefilmpjes maken voor ondergoed? Als een soort souteneur Kates modellenbestaan exploiteren? Haar als ghostwriter zijn memoires laten schrijven? Zich ophangen? Alleen zijn liefde voor Kate weerhield hem van de somberste mogelijkheden. De ellende was dat hij alleen maar aan rugby dacht. Hij wilde weer spelen. En geen enkele club overwoog hem als coach te nemen. Door alle vechtpartijen had hij een slechte naam gekregen.

Ze gingen naar Europa. Ze bleven een week. Hij vond het verschrikkelijk. Ze gingen naar Mexico. Daar vond hij het al even verschrikkelijk. Ze bleven thuis. Daar voelde hij zich ook ellendig. Hij kreeg een bloedhekel aan zichzelf. Hij dronk en vocht en verslaggevers vielen hem overal lastig. Maar wat had hij nog te verliezen? Hij was al geschorst en zijn contract zou waarschijnlijk toch niet vernieuwd worden. Het enige dat hij zeker wist, was dat hij een zoon wilde. En hij zou zijn zoon alles geven.

Even voor Kerstmis bleek Kate weer zwanger te zijn. Deze keer waren ze allebei voorzichtig. Alles werd stopgezet. Kate werkte niet meer als fotomodel of mannequin, hij stopte met drinken, hij vocht niet meer in bars. Ze bleven samen thuis. Er was tussen hen alleen maar tederheid en vrede, haar incidentele slechte buien of tranen daargelaten. Maar geen van tweeën namen ze die erg serieus. Het leek bij de zwangerschap te horen en het amuseerde Tom alleen maar. De schorsing kon hem niets meer schelen. Ze konden allemaal de boom in. Hij zou deze tijd uitzitten en hen dan dwingen zijn contract te verlengen. Hij zou hen smeken. Het enige dat hij wilde was nog één heel goed jaar, zodat hij geld kon sparen en later goed voor zijn zoon zorgen. Het volgende jaar dat hij speelde, zou voor het kind zijn. Voor Kate kocht hij voor kerst een nertsmantel.

'Tom, je bent krankzinnig! Waar moet ik hem dragen?' Ze trok hem over haar nachtpon aan en liep als mannequin door de kamer, met een reusachtige grijns op haar gezicht. De jas was prachtig. Maar ze vroeg zich ook af wat hij probeerde te verbergen. Waar kroop hij voor weg? Wat wist ze niet?

'Je zult hem dragen naar het ziekenhuis als je mijn zoon gaat baren.' En hij had een antieke wieg gekocht, een Engelse kinderwagen van veertienhonderd dollar en een ring met een saffier voor Kate. Hij was gek en dolverliefd op haar en zij was even verliefd op hem. Maar in haar hart was ze bang. Ze brachten kerst alleen door in San Francisco en Tom zei dat hij een huis wilde kopen. Geen groot huis. Gewoon een leuk huis, in een buurt waarin je een kind kon grootbrengen. Kate was het ermee eens, maar vroeg zich af of ze wel een huis konden betalen. Toen het nieuwe jaar naderde, kreeg ze een idee. Ze zouden een paar dagen naar Carmel gaan. Dat zou hun allebei goed doen.

'Voor Nieuwjaar? Waarom wil je dat doen, schat? Het is mistig en koud. Pizza? Zeker. Taco's? Oké. Aardbeien, wat maakt het uit? Maar Carmel in december?' Hij grijnsde tegen haar en streelde haar nog steeds platte buik. Maar gauw... heel gauw... de gedachte gaf hem een warm gevoel. Hun baby... zijn zoon.

'Ik wil naar Carmel omdat het de eerste plek is waar we samen heen gingen. Doen we het?' Ze zag er weer als een klein meisje uit, hoewel ze binnenkort drieëntwintig werd. Ze kenden elkaar nu vijf jaar. En natuurlijk gaf hij toe aan haar wens.

'Als mevrouw naar Carmel wil, dan gaan we naar Carmel.' En het werd Carmel. De beste suite in het beste hotel en zelfs het weer glimlachte tegen hen gedurende de drie dagen dat ze er waren. Kates enige zorg was dat Tom voortdurend dingen voor haar en de baby kocht wanneer ze langs de winkels liepen in de hoofdstraat. Maar ze brachten heel wat tijd door in hun hotelkamer en dronken veel champagne, waardoor Kates zorgen wat vervaagden.

'Heb ik je ooit verteld hoeveel ik van je hou, meneer Harper?'

'Ik wil het dolgraag horen, Prinses! O, Kate...' En dan tilde hij haar op, hield haar in zijn armen en drukte haar tegen zich aan. 'Sorry voor de rottijd. Ik beloof je dat ik me beter zal gedragen. Al die onzin is voorbij.'

'Dan ben je gelukkig.' Ze zag er zo vredig uit, liggend in zijn armen.

En hij vond haar mooier dan ooit. 'Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.' En eindelijk zag hij er ook werkelijk zo uit.

'Dan is dit misschien een goed moment om te stoppen.'

'Wat bedoel je?' Hij keek geschokt.

'Ik bedoel met rugby, lieverd. Misschien moeten we nu gewoon het geld pakken en stoppen. Geen ruzies meer, geen gezeur dat je een oude man bent. Alleen wij en de baby.'

'En de hongerdood.'

'Kom op, schat. We zijn nog heel ver weg van de hongerdood.' Maar ze schrok. Als hij zo bezorgd was over geld, waarom had hij dan die nerts gekocht en de ring?

'Ja, maar we hebben geen gevulde spaarpot. Niet genoeg voor de baby als hij straks vijf is, of tien. Nog één goed jaar bij het team maakt een wereld van verschil.'

'We kunnen het geld beleggen dat ik verdiend heb als fotomodel.'

'Dat is van jou.' Zijn stem klonk even heel koel. 'Jij wilde dat en jij hebt het verdiend. Ik zorg voor jou en de baby. Punt. Uit. Ik wil er niet over praten.'

'Oké.'

Zijn gezicht ontspande zich en ze begonnen te vrijen in het schemerdonker. Kate moest denken aan hun eerste 'huwelijksreis' in Cleveland. Maar deze keer was het Tom die in slaap viel terwijl hij in Kates armen lag, en ze keek naar hem. Ze lag uren naar hem te kijken en hoopte dat dit jaar anders zou zijn, dat ze aardig voor hem zouden zijn, dat de druk niet meer zo groot was. Dat was alles wat ze nu wilde. Ze werd volwassen.

De dag na hun terugkomst in San Francisco verscheen er een verhaal in de krant waarin stond dat het voor Tom Harper afgelopen was. Het werd door elke grote krant in het land overgenomen. Afgelopen. Hij werd gek toen hij het las en na wat voorzichtig navragen hoorde hij dat het verhaal was rondgestrooid door het team... door het team... het team... de Oude Man... Zonder een woord tegen Kate was hij het huis uit gestormd. Ze zag hem pas om zes uur 's avonds weer. Op het nieuws.

Hij was naar het huis gegaan van de eigenaar van het team en had hem met de dood bedreigd. Toen had hij gevochten met de manager van het team die bij de eigenaar was komen opdagen. Beide mannen hadden gemerkt dat Tom dronken was en helemaal losgeslagen en de eigenaar zei dat Tom als een krankzinnige had lopen schreeuwen dat ze dit zijn zoon niet konden aandoen. Op voorzichtige, vlakke toon legde de nieuwslezer uit dat Tom Harper geen zoon had; hij hoefde er niet de conclusie aan toe te voegen dat Harper blijkbaar krankzinnig was. Kate zat te kijken en haar hart sprong in haar keel. De nieuwslezer legde uit dat de twee mannen hadden geprobeerd Harper te kalmeren toen hij tegen hen tierde en woest op hen allebei afsprong. Maar onverwacht had Harper een revolver uit zijn zak getrokken. Hij had het eerst op de eigenaar van het team gericht en toen met een wild gebaar op de manager, en toen had hij een schot afgevuurd. Als door een wonder miste hij, maar voor iemand zich kon bewegen had hij de revolver met een slordige beweging op zichzelf gericht en twee keer geschoten. Deze keer miste hij niet. De manager en de eigenaar van het team waren geen van tweeën gewond geraakt, maar Harper was naar het ziekenhuis vervoerd. Zijn toestand was kritiek. De nieuwslezer staarde een moment somber in de camera en voegde er ernstig aan toe: 'Een tragedie voor het Amerikaanse rugby.'

Heel even had Kate het krankzinnige gevoel dat als ze naar een ander kanaal overschakelde, niets van dit alles gebeurd zou zijn. Ze hoefde alleen maar te drukken en iemand anders zou zeggen dat het niet waar was. Het kon niet waar zijn. Niet Tom... Alsjeblieft niet Tom... Alsjeblieft niet... Ze jammerde zachtjes terwijl ze om zich heen keek. Wat moest ze doen? Ze hadden niet gezegd in welk ziekenhuis Tom lag. Wat werd ze geacht te doen? De politie bellen? Het team? Het televisiestation? En waarom had niemand haar gebeld? Maar toen herinnerde ze het zich: ze had de hoorn ernaast gelegd toen ze vanmiddag twee uur had geslapen. God... Wat moest ze? Wat moest ze als hij al dood was? Snikkend zette ze de tv uit en rende naar de telefoon. Felicia... Felicia zou het weten... zij zou haar helpen. Zonder na te denken toetste ze Felicia's privélijn bij het warenhuis. Ze was er nog.

Felicia was geschokt door het nieuws en zei tegen Kate dat ze thuis moest blijven. Terwijl ze haar assistente een taxi liet bellen op de ene lijn, belde ze op een andere de politie en kreeg de informatie. Tom was in het San Francisco General. Hij leefde nog. Hij was zeer ernstig gewond, maar hij leefde nog. Felicia haastte zich naar buiten, terwijl ze zich een moment afvroeg waarom Kate haar had gebeld. Er moest toch nog iemand anders zijn? Haar moeder, een goede vriendin, iemand anders? Zij en Kate waren goed bevriend door hun werk, maar buiten hun werk hadden ze elkaar niet vaak gezien. Kate was altijd te druk met Tom. Middelpunt in het leven van dat meisje was de man die nu lag te sterven in het San Francisco General.

Toen Felicia bij het appartement aankwam, was Kate helemaal overstuur, maar wel aangekleed. De taxi wachtte nog beneden.

'Kom op, trek je schoenen aan.'

'Mijn schoenen?' Kate keek haar wezenloos aan. 'Mijn schoenen?' De tranen sprongen weer in haar ogen en haar gezicht zag bijna groen. Felicia zocht in de kast en vond een paar platte, zwarte schoenen.

'Hier.'

Kate gleed in haar schoenen en rende het appartement uit zonder tas of jas. Felicia gooide haar eigen jas over de schouders van het meisje. Een tas had Kate niet nodig, vond ze, want ze was niet in staat ergens in haar eentje heen te gaan. En dat hoefde ook niet. Felicia bleef dag en nacht bij haar, vier dagen lang en na die vier dagen was Tom nog steeds in leven. Hij lag in coma en de vooruitzichten waren slecht, maar hij leefde. Hij had het grondig aangepakt toen hij schoot. Hij zou nooit meer kunnen lopen en het was nog niet duidelijk hoe groot het hersenletsel was.

Toen Felicia weer ging werken, functioneerde Kate als een machine. Ze was voortdurend in het ziekenhuis en liep van Toms bed naar de gang, naar zijn bed, naar de gang, om alleen te kunnen huilen. Het was een tredmolen, waar Felicia zich bijvoegde, zodra ze maar kon. Maar Kate weghalen uit het ziekenhuis lukte op geen enkele manier. Ze rouwde om Tom. Ze zat daar maar, starend, huilend, rakend, maar ze was er niet echt en de dokter durfde haar geen medicijnen te geven vanwege de baby. Het verbaasde Felicia dat Kate niet haar verstand verloor.

Terwijl Tom door de kranten werd vernietigd, vernietigde Kate zichzelf. Waarom had ze niets gemerkt? Waarom had ze niets geweten? Had ze kunnen helpen? Had ze zijn zorgen om de toekomst serieus genoeg genomen? Het was allemaal haar schuld. Het moest haar schuld zijn. Zo draaide ze om zichzelf heen, dag na dag. Rugby. Het was zijn lust en zijn leven geweest en nu had het hem gedood. De gedachte dat hij bijna twee andere mannen had vermoord was nog angstwekkender, maar ze geloofde niet dat hij dat had kunnen doen. Niet Tom. Maar wat hij had gedaan, was erg genoeg. Hij had zichzelf vernietigd. Arme, lieve Tom, gek geworden van het idee dat hij dat laatste jaar, waarmee hij de toekomst van zijn zoon veilig wilde stellen, zou verliezen. Kate stond zichzelf overigens niet toe na te denken over de baby. Ze dacht alleen maar aan Tom. Het was een nachtmerrie die zeven weken duurde, terwijl Kate ijsbeerde in het ziekenhuis en huilde en voortdurend achtervolgd werd door journalisten. En toen kwam Tom bij.

Hij was zwak, gebroken en doodmoe, maar stukje bij beetje werd hij sterker. Hij - wat er van hem over was -zou blijven leven, daar waren de dokters zeker van. Hij kon zich bewegen, maar hij zou nooit meer kunnen lopen. Hij kon praten. En hij kon denken. Als een kind. De lange weken van coma hadden hem teruggeschoven in de tijd en hem daar gelaten, terwijl zijn beminnelijkheid, tederheid en liefde intact waren gebleven. Hij was weer een kleine jongen. Hij herinnerde zich niets van de schietpartij, maar hij herkende Kate. Hij huilde in haar armen terwijl zij de stille snikken onderdrukte die haar lange, angstaanjagend magere lijf deden schudden. Het enige dat hij volledig begreep, was dat hij bij haar hoorde. Maar hoe dit kwam, wist hij niet. Soms dacht hij dat ze zijn moeder was, soms zijn vriendin. Hij noemde haar Katie. Hij zou haar nooit meer Prinses noemen... Katie... dat was ze nu.

'Je laat me niet in de steek?'

Ernstig schudde ze haar hoofd. 'Nee, Tom.'

'Nooit?'

'Nooit. Ik hou te veel van je om je ooit in de steek te laten.' Haar ogen vulden zich weer met tranen en ze moest zichzelf dwingen gewone gedachten te denken. Ze kon zichzelf niet echt aan hém laten denken toen ze dat zei, of ze zou eraan bezwijken. Ze stond zichzelf niet toe te huilen. Dat kon ze hem niet aandoen.

'Ik hou ook van jou. En je bent mooi.' Hij keek haar aan met de heldere, glanzende ogen van een jongen van een jaar of zeven en het bleke, vermoeide gezicht van een ongeschoren, wanhopig zieke man.

Na een paar weken zag hij er weer beter uit, gezond en héél. Raar om te zien, die surrogaat-Tom. Het was alsof Tom was weggegaan en in zijn plaats een kleine jongen had gestuurd die op hem leek. Zo zou het altijd blijven. Maar door Toms toestand waren de juridische aspecten van de zaak voor altijd geregeld. Er kwam geen rechtszaak. Tom Harper was er niet meer.

Drie maanden na wat Kate en Felicia 'het ongeluk' noemden, werd Tom overgebracht naar een verpleeghuis in Carmel. Fotografen liepen rond de ambulance toen hij naar binnen werd gereden. Tom had naar hen willen zwaaien en Kate had hem afgeleid terwijl hij haar hand stevig vasthield. Ze was nu aan pers gewend. Sommige gezichten kwamen haar zelfs bekend voor. Drie maanden lang was ze kapot geschreven in het ene verhaal na het andere en waren er op allerlei onverwachte momenten foto's gemaakt. Ze waren zelfs over het dak van hun huis gekropen om een beter zicht op het appartement te krijgen. Ze had niemand die haar kon verdedigen. Geen gezin, geen man. En dat wisten ze. Ze publiceerden zelfs verhalen waarin stond dat haar ouders jaren daarvoor elk contact met haar hadden verbroken vanwege Tom, en dat ze voor hen gewoon dood was. Ze had 's avonds in bed liggen huilen, en bad dat de pers weg zou gaan en haar met rust zou laten. Maar dat gebeurde niet. Nog geen dag. Tot hij naar Carmel werd gebracht. En toen, gek genoeg, leek het of ze hem vergeten waren. Alsof Tom niet langer bestond, noch Kate, zijn vrouw. Ze hadden getweeën de tovercirkel verlaten. Eindelijk.

Toen Tom weg was uit San Francisco, vertrok Kate ook. Het huis wachtte al op haar. Felicia had de advertentie gezien en het bleek een perfecte plek. De eigenaar woonde in het oosten; zijn moeder was overleden en had hem een huis nagelaten dat hij niet nodig had, maar ook niet wilde verkopen. Ooit zou hij er misschien willen wonen, als hij gepensioneerd was, maar intussen werd het Kates schuilplaats, ergens in de bergen ten noorden van Santa Barbara. Het was drie uur rijden naar Toms verpleeghuis in Carmel, maar Felicia nam aan dat Kate terug zou gaan naar San Francisco, nadat de baby was geboren en alles wat rustiger was geworden. Het was een leuk huis, omgeven door akkers en bomen, met aan de voet van de heuvel een beek. Het zou een goede plek zijn om te herstellen. Het was een prachtige plek geweest om met Tom te delen. Toen ze het huurcontract tekende, probeerde Kate daar niet aan te denken.

Na vier maanden voelde ze zich er op haar gemak. Het was thuis. Ze werd tegen de ochtend wakker als de baby begon te schoppen, verlangend naar meer ruimte dan zij hem kon geven. Ze lag rustig, voelde hoe hij zich bewoog in haar buik en vroeg zich af wat ze hem ooit zou vertellen. Ze had erover gedacht haar naam te veranderen, maar besloot dat niet te doen. Ze was Kate Harper. En niemand anders. Ze wilde haar vaders naam niet meer horen. En Toms kind zou een Harper zijn. Tom begreep nu niets van de dikke buik, of misschien kon het hem niets schelen. Kinderen letten daar niet op, hielp Kate zichzelf herinneren, zo lang er voor hen niets veranderde. Niets was veranderd. Ze ging door met haar bezoeken, in het begin heel vaak, maar dat werd een beetje minder naarmate de zwangerschap vorderde. Tegenwoordig ging ze twee keer in de week. Ze was er altijd. Ze zou er altijd zijn, zoals hij er ook voor haar altijd was geweest. Dat stond als een paal boven water. Dit was nu haar leven. Ze had het geaccepteerd. Ze begreep het, voor zover je zoiets begrijpen kunt. 'Altijd', wat dat ook betekende. 'Voor eeuwig', wat dat ook was. Het betekende dat elke keer dat ze hem zag, hij hetzelfde was, en altijd zou zijn. Tot hij op een dag rustig zou sterven. De artsen konden met geen mogelijkheid zeggen wanneer dat zou zijn. Er was gezegd dat Tom nog 'aanzienlijk ouder' kon worden, hoewel niet zo oud als wat er normaal oud wordt gevonden. Het kon ook binnen een jaar - of minder - afgelopen zijn. Op een gegeven moment zou Toms lichaam gewoon wegkwijnen en sterven. Hij zou het laten gebeuren. Onbewust, maar hij zou het laten gebeuren. En Kate zou er in de tussentijd zijn en van hem houden. Hij zag er nog steeds uit als Tom en af en toe zag ze nog steeds dat betoverende licht in zijn ogen. Dan deed ze weer even alsof... maar het was een nutteloos spelletje. Nu hield zij hem vast zoals hij haar ooit had vastgehouden. Ze hoefde niet eens meer te huilen.

Kate stond op na het telefoontje van Felicia, duwde het raam verder open en ademde de zomerlucht diep in. Ze glimlachte. Er waren nieuwe bloemen in de tuin. Ze zou een bos voor hem meenemen. Ze hield nog steeds van hem. Ze kon voor altijd van hem houden. Niets zou dat ooit veranderen.

Het was vijf voor halfzeven op de wekker. Ze had een halfuur voor haar vertrek als ze er voor tienen wilde zijn. Het was een verschrikkelijke rit. En een verschrikkelijke manier van volwassen worden - maar het was haar gelukt. Kate Harper was op geen enkele manier kind meer. En de baby roerde zich in haar buik toen ze haar nachthemd uittrok en onder de douche stapte. Ze had een lange dag voor de boeg.

2

De donkerblauwe stationcar sprong in de eerste versnelling en Kate draaide snel de oprit af. De kleine Mercedes die Tom haar had gegeven, had ze verkocht. Ze had hem niet meer nodig. Deze auto paste nu bij haar leven. Ze zag heuvels tot aan de horizon; ze waren nog steeds welig begroeid, hoewel het tegen de herfst liep. Hier en daar zag ze wel wat bruine tinten, maar er was in de zomer genoeg regen gevallen om een tegenwicht te vormen tegen de hitte. Het landschap had iets majesteitelijks. Het benam haar altijd even de adem als ze ernaar keek, de glooiende heuvels vóór haar, bedekt met een deken van wilde bloemen en hier en daar groepen bomen, en achter haar de bergen. Ze zag vee grazen in de verte. Het was het soort landschap waar je in boeken over las, en het zou een prachtige plek zijn om haar kind op te voeden. Hier zou hij sterk worden, zich vrij voelen, spelen met de kinderen van de boerderijen om hen heen. Hij zou gezond zijn en vol leven, niet verknipt zoals haar ouders, of gekweld zoals Tom. Haar kind zou op zijn blote voeten rondrennen in de wei bij het huis en aan de beek zitten met zijn voeten in het water. Ze zou een schommel voor hem maken, een paar huisdieren voor hem kopen, misschien zelfs een paard. Dat zou Tom allemaal gewild hebben voor zijn zoon. Als de baby een meisje zou zijn, zou ze eenzelfde soort leven krijgen. En natuurlijk kon ze naar de stad, naar de bewoonde wereld gaan, als ze ouder was, maar Kate zou niet teruggaan. Ze wilde dat ze haar vergaten, dat ze haar nooit meer zouden raken. De pers niet, haar ouders niet, niemand. Hier voelde ze zich thuis. Ze had een plekje voor zichzelf gecreëerd en ze had haar rol gekozen. De Weduwe Harper. Het klonk als iets uit een slechte western. Ze schoot in de lach terwijl ze de radio aanzette. Het was een warme zomerochtend en ze voelde zich goed. Zwanger zijn was niet zo moeilijk als ze gedacht had, maar ze had wel veel aan haar hoofd. Er waren veel beslissingen te nemen, er waren veranderingen waarover ze na moest denken. Ze had geen tijd om zich druk te maken over maagzuur, kramp in haar benen en allerlei andere pijntjes. Eigenlijk had ze maar weinig last. Misschien kwam het door het rustige leven dat ze nu leidde buiten de drukte van de stad. Het was een gemakkelijk leventje, op twee dingen na: de lange ritten naar Tom en het gevoel dat haar op de terugweg altijd kwelde.

De radio bracht het zachte ritme van ballads, afgewisseld met popmuziek. De presentator gaf tussendoor commentaar en bracht het nieuws. Het was zomer. Iedereen was op vakantie, maakte tochtjes, bezocht familie, ging naar het strand. Ze kon zich dat leven nu maar moeilijk herinneren. Kates leven bestond uit het bezoeken van Tom, dan weer naar huis en schrijven. Soms liet ze zich in de babykamer in de schommelstoel zakken, terwijl ze zich afvroeg hoe het zou zijn om haar kindje in haar armen te houden. Zou het een raar gevoel zijn, waar ze aan moest wennen, of zou ze het meteen heerlijk vinden? Ze kon zich moeilijk voorstellen hoe het was om moeder te zijn, zelfs terwijl ze de baby zo duidelijk voelde in haar buik. Want dat vond ze normaal. Maar de baby zien zou anders zijn... hem vasthouden... Ze vroeg zich af of het kind op Tom zou lijken. Dat wilde ze graag. Als het een jongen was, zou hij Tygue heten, en als het een meisje was: Blaire. Ze wilde een aparte naam. Ze wilde een leuke naam, iets bijzonders. Tom zou... Met een zucht zette ze de radio harder. Ze had genoeg van haar eigen gedachten. Ze draaide het raampje naar beneden en liet de vroege ochtendwind met haar haar spelen. Ze had vandaag niet de moeite genomen het te vlechten. Tom had haar haar los altijd mooi gevonden. En de spijkerblouse was iets te strak, maar dat zou hij niet zien. De naden zouden uitgelegd moeten worden. Ze wilde dat ze dat ook met haar huid kon doen. Maar er zat geen extra ruimte meer in haar, noch in de blouse. Ze klopte zachtjes met een hand op haar buik terwijl ze de snelweg op draaide en het gaspedaal dieper intrapte. De baby bewoog zich weer, bijna als een jong hondje dat lag te draaien in haar schoot. Ze glimlachte terwijl ze vaart begon te maken. Ze wilde dat de rit vlugger ging. Ze wilde Tom zien.

Na nog tweeëneenhalf uur over de snelweg wist ze dat ze gauw bij de afslag zou zijn. Ze passeerde een groot, groen reclamebord waarop een restaurant zo'n zeven kilometer verder werd aangeprezen, een wit houten huis met blauwe luiken, een treurig uitziend klein motel en dan de afslag. Ze sorteerde automatisch rechts voor en minderde vaart. Zenuwachtig zette ze de radio af, en wachtte bij de eerste kruising tot het verkeer voorbij was. Nog tien kilometer en ze zou in Carmel zijn. Dit gebied was wat landelijker, op zijn eigen manier heel mooi. Hoewel het meer landinwaarts lag dan Carmel, kon je de meeuwen zien vliegen, eindeloos op zoek naar voedsel.

Kate trapte op het gaspedaal. Een poosje later draaide ze de eerste smalle weg rechts in. Die leidde naar een nog smallere weg, meer een laantje, met aan weerskanten struiken en kleine bomen. Hier en daar zag ze bessen aan de struiken en ze had zin om te stoppen, uit te stappen en er een paar te plukken. Ze had als kind vaak bessen geplukt. Maar ze had geen tijd, ze wilde naar Tom. Ze keek op haar horloge. Het was al halftien. Hij zou nu buiten zitten of misschien liggen peinzen in zijn hangmat. Dat deed hij vaak. Ze vroeg zich af wat hij dan dacht. Hij zei het nooit. Hij lachte alleen maar als ze het hem vroeg en soms zag hij er dan weer even als Tom uit, alsof hij nog steeds dingen had waarover hij moest nadenken. Het was raar om hem zo te zien, alsof hij haar plaagde en elk moment kon stoppen met het spelletje. Dan hield ze nog meer van hem. Er was zoveel zonlicht in zijn ogen, zoveel plezier in zijn gezicht. Hij was een mooie jongen.

Het hoofdgebouw zag eruit als een groot, goed onderhouden landhuis. Het was helder wit gepleisterd en het houtwerk was citroengeel. Op vrijwel alle vensterbanken stonden bloembakken, en langs de gazons waren borders met prachtige bloemen. Een smal, slingerend pad leidde naar de voordeur van het grote huis waarop een kleine koperen plaat hing. Zorgvuldig stond erin gegraveerd: Mead Home. Twee woorden maar. Meer hoefde er niet te staan. Iedereen die kwam, wist dat het een verpleeghuis was. In de omgeving van het grote huis stonden verschillende kleinere huizen, allemaal wit gepleisterd met gele sponningen en verder van dat groepje huizen stond nog een dozijn kleine, gezellig uitziende, geel gepleisterde huisjes met witte sponningen. Elk huisje had een kleine tuin met bloemen. De huisjes waren de meer exclusieve accommodaties. Sommige boden plaats aan twee bewoners, andere aan slechts één. En elk huisje had zijn eigen inwonende verzorger die voor de bewoner of bewoners verantwoordelijk was. Tom woonde in een van die huisjes met een rustige, oude man - meneer Erhard - die op hem paste en die discreet verdween als Kate op bezoek kwam. De uitstekende verzekering, die Tom als lid van het team had gehad, dekte wonderwel zijn verblijf op Mead en dat zou de komende tien of twaalf jaar ook zo blijven. Daarna zou Kate andere maatregelen moeten treffen, maar tegen die tijd... wie wist het? De dokters zeiden dat het zo nog jaren kon duren. Ze parkeerde haar auto bij het hoofdgebouw en liep op haar sandalen naar Toms huisje. Het gras voelde vochtig aan. Ze hoefde zich niet meer te melden. De bewoners werden goed beschermd, maar zij was nu een bekende. Ze zagen haar vanuit het grote huis aankomen en ze kon komen en gaan zoals ze wilde.

'Tom?' Op haar kloppen kwam geen reactie. 'Meneer Erhard?' De verzorger scheen ook weg te zijn. Ze deed de deur open en keek rond. De kamer was keurig opgeruimd en even zonnig en mooi als de rest van het complex. Daarom had ze Mead Home voor Tom gekozen. Ze had rond San Francisco een aantal van dit soort verpleeghuizen bekeken, en ze hadden er allemaal even grauw en troosteloos uitgezien. Mead had een hoopvolle en zonnige uitstraling. Het was een plek waar de tijd geen greep op had, zoals de tijd evenmin invloed had op Tom. Mead lag veilig tussen het groen en het zag er eerder uit als een school dan als een verpleeghuis. Kate had altijd het gevoel dat ze er opeens kinderen kon horen zingen, of een zwerm naar buiten kon zien stormen om honkbal te gaan spelen.

'Tom?' Ze vroeg zich af waar hij heen was en liet zich even in een stoel zakken om op adem te komen. Ze was vandaag wat kortademig, erger dan anders. De baby begon een steeds grotere plek in te nemen. En ze had drie uur achter elkaar doorgereden zonder te stoppen, ondanks het advies van haar dokter. Maar stoppen duurde te lang. Ze vond altijd dat ze genoeg kon uitrusten als ze er eenmaal was. Ze strekte haar benen een poosje en genoot van de gemakkelijke schommelstoel. Hij was bekleed met een stofje met vuurrode bloemen en de gewatteerde spreien op de twee bedden pasten bij de stoel. De gordijnen waren van een lichte, gespikkelde katoen en er stond een kleine vaas met felgele bloemen op de tafel bij het raam. Ze wist dat Tom die geplukt had. Een paar van zijn tekeningen waren opgehangen aan de muur. Zijn hand had nog steeds die volwassenheid die zijn hoofd niet meer had. Het waren aquarellen van bloemen en vogels. Ze had nooit geweten dat hij kon tekenen, tot hij naar Mead was gegaan. Hij had nooit eerder zoiets gedaan. Alleen maar rugby gespeeld. Nu herinnerde hij zich niet eens dat hij gespeeld had. Het was alsof hij helemaal terug had moeten gaan naar zijn jeugd om het kwijt te raken. Maar ten slotte was dat gelukt.

Eigenlijk was het huisje perfect voor iedereen, ziek of gezond, kind of volwassene. Kate vond het prettig te weten dat hij hier gelukkig was. En hij kon er goed rondrijden in zijn rolstoel. Buiten hing een hangmat, waar meneer Erhard Tom in hielp als hij het leuk vond om lekker te liggen en naar de vogels te kijken. Soms liet meneer Erhard hem er 's avonds ook een poosje in liggen, onder de dekens. Dan kon Tom naar de sterren kijken. Meneer Erhard was goed voor hem. Hij was jaren fan van hem geweest en hij was blij dat Tom aan zijn zorgen werd toevertrouwd toen hij op Mead arriveerde.

Toen Kate buiten iets hoorde, werkte ze zich weer uit de stoel. Ze hoorde de muzikale stem van meneer Erhard die Tom een verhaal vertelde. Toen bleef het even stil. Meneer Erhard moest gezien hebben dat de deur op een kier stond. Kate hoorde zijn stappen op het smalle tegelpad en even later werd het grijze haar van de verzorger van haar man zichtbaar in de deuropening.

'Ja?' Het klonk streng en hij zag eruit als een man die geen binnendringers duldde. Maar zijn gezicht werd onmiddellijk zachter toen hij Kate zag. 'Hé, hallo! Hoe voel je je?'

'Goed. Dik.' Ze lachten allebei. 'Hoe is het met onze vriend?'

Meneer Erhard knikte met een voldane blik. 'Heel goed. Hij heeft gisteren een paar nieuwe tekeningen gemaakt en vanmorgen hebben we bloemen geplukt. Hij zal je er alles over...'

'Hé, Andy!' Het was Toms stem, die klonk van buiten. De rolstoel zat vast in het gras. 'Hé!'

'Ik kom eraan.' Erhard liep vlug naar buiten, gevolgd door Kate. Het was gek, maar in haar ogen en rond haar mond verscheen de glimlach. Waarom voelde ze dit toch steeds? Alsof hij nog altijd de oude Tom was. Ze voelde nog steeds dezelfde spanning, dezelfde opwinding, hetzelfde plezier als ze naar hem keek, hem aanraakte, hem omhelsde, in de wetenschap dat het goed met hem ging en hij nog steeds de hare was.

'Katie!' Tom lachte stralend toen hij haar op zich af zag komen. Zijn ogen dansten terwijl hij zijn armen naar haar uitstrekte.

'Hoi, lieverd. Hoe gaat het vandaag?'

'Fantastisch! Weet je wat we hebben gevonden?'

De wijze, oude ogen van meneer Erhard twinkelden terwijl hij Tom zachtjes naar het huisje en naar binnen reed. Hij was al verdwenen toen Kate zich omdraaide.

'Je nieuwe tekeningen zijn zo mooi, schat.' Maar ze keek niet naar de tekeningen, ze keek naar hem. Hij zag er bruin en sterk en gelukkig uit. De Tom Sawyer van Mead Home. Hij reed naar haar toe en ze omhelsde hem. Het was een dikke, hartelijke, warme knuffel. Dat was alles wat hij nu kon begrijpen, maar de omhelzing had de kracht van alles wat ze voor hem voelde.

'Je ziet er mooi uit, Katie.' Hij leek bijna een beetje verlegen toen hij zich losmaakte en reed zijn rolstoel naar de tafel. Hij pakte de vaas met de gele bloemen en reed weer vlug terug. 'Deze heb ik voor jou geplukt.' De tranen sprongen in haar ogen terwijl ze tegen hem glimlachte en de vaas aanpakte. Maar het waren gelukkige, zwangere tranen, geen tranen van verdriet.

'Ze zijn prachtig.' Ze wilde hem weer knuffelen, maar ze wist dat ze moest wachten. Hij zou zich ongemakkelijk gaan voelen als ze het overdreef. Wanneer hij er de tijd voor vond, zou hij wel naar haar komen. 'Wil je een stukje wandelen?'

'Oké.'

Ze legde haar tas weg en duwde de rolstoel naar buiten. Dat was een zwaarder karwei dan ze dacht, of misschien was ze alleen maar heel moe. Het leek of de baby vandaag duizend pond woog. Maar eenmaal buiten hielp Tom haar. Hij bewoog de wielen voort met zijn handen en ze vonden al gauw een pad dat gemakkelijker begaanbaar was.

'Wil je naar het meer?'

Hij keek om naar haar en knikte blij, en toen begon hij zachtjes te fluiten.

Het meer was klein, maar mooi, zoals alles op Mead. Kate had hem een modelzeilbootje gegeven dat hij op het water kon laten varen. Tom ging vaak naar het meer. Meneer Erhard zei dat het een van de dingen was die Tom heel graag deed. Maar ze hadden de boot niet meegenomen. Voorzichtig draaide ze de rolstoel om en liet zich moeizaam in het gras zakken. 'Wat heb je de hele week gedaan?'

'Waarom ben je deze week niet naar me toe gekomen?'

'Omdat ik het te druk had met dik zijn.' Ze had nog steeds de vreemde drang er met hem over te praten, alsof ze zijn geheugen door elkaar kon schudden, alsof hij zou begrijpen dat de baby van hem was, of dat er zelfs maar sprake was van een baby.

'Ik durf erom te wedden dat rennen nu moeilijk is.' Hij zei het terwijl hij onderdrukt grinnikte.

Ze pakte zijn hand en het heldere geluid van haar schaterende lach klonk over het meer. 'Absoluut! Ik zie eruit als een waggelende, oude moederkip.'

Hij hield lachend haar hand vast. Zo zaten ze een poosje voor zich uit te kijken en toen werd zijn gezicht weer ernstig. 'Waarom kan ik niet met je mee, Katie? Ik kan mijn rolstoel zelf duwen. Of misschien zouden we meneer Erhard mee kunnen nemen, hè?' Shit. Dat weer.

Kate schudde langzaam haar hoofd, maar bleef zijn grote hand vasthouden. 'Vind je het hier niet leuk, Tom?'

'Ik wil met jou naar huis.' Hij zag er zo weemoedig uit dat ze de tranen in haar keel weg moest slikken. Hier kon ze niet met hem over praten. Niet opnieuw. Hij begreep het niet. Hij gaf haar het gevoel dat ze hem in de steek liet.

'Dat zou nu een beetje moeilijk zijn. Waarom laten we het niet een poosje zo en praten we er een andere keer over?'

'Dan mag ik net zo goed niet mee. Ik beloof je dat ik heel lief zal zijn.' Nu stonden de tranen in zijn ogen en zij kon alleen maar op haar knieën gaan zitten en haar armen om zijn hals slaan en hem tegen zich aan drukken.

'Je bent lief en ik hou van je. En ik beloof je, schat, als het enigszins kan, neem ik je op een dag mee naar huis.'

Er viel een lange, treurige stilte. Ze waren allebei verdiept in hun eigen gedachten, werelden van elkaar verwijderd, maar tegelijkertijd nooit dichter bij elkaar dan nu. 'En in de tussentijd kom ik je opzoeken en doen we een spelletje, en meneer Erhard zal goed voor je zorgen, en...' Ze kon niet verder praten door de brok in haar keel.

Maar Tom was de draad van het gesprek alweer kwijt.

'Oké. O, kijk!' Opgewonden wees hij naar boven en ze leunde naar achteren, kneep haar ogen half dicht tegen het felle zonlicht en veegde haar tranen weg. 'Vind je hem niet mooi? Ik ben vergeten hoe je hem noemt. Meneer Erhard heeft het me gisteren verteld.' Het was een blauw met groene vogel met een gele staart en glanzende vleugels. Kate glimlachte traag tegen Tom en liet zich weer in het gras zakken. 'Ik heb lekkere dingen meegebracht voor de picknick.'

'Echt waar?'

Ze stak plechtig een hand op. 'Echt waar.'

Ze vond het leuk dingen voor hem te doen, zoals het meebrengen van een picknicklunch voor hen tweeën. Ze had sandwiches met salami meegenomen, een zak grote, knapperige chips, een macaronisalade, heerlijke perziken, een doosje kersen en een paar plakken chocoladecake. En er was een fles limonade. Zijn lievelingseten was nu ook dat van een kind.

'Wat heb je allemaal?' Zijn ogen dansten weer. Hij was vergeten dat hij met Kate naar huis wilde.

'Dat zie je wel als je honger krijgt.' Ze stak een vermanende vinger naar hem op en hij pakte hem. Dat was een spelletje dat ze hadden gespeeld sinds ze elkaar ontmoet hadden. Ze speelden het nog steeds. Het was een van de dingen die haar toestonden te doen alsof - voor een ogenblik, een minuut, een oogwenk - alles hetzelfde was gebleven.

'Ik heb honger.'

'Niet waar. Je wilt alleen maar zien wat er in de picknickmand zit.' Ze ging liggen, waarbij ze zich voelde als een omgeslagen walvis en keek grijnzend naar hem op.

'Wel waar! Ik heb honger.' Hij lachte.

Ze lachten allebei.

'Hoe kun je honger hebben? Het is pas halfelf.'

'Meneer Erhard heeft geen ontbijt gemaakt.' Maar de pretlichtjes dansten in zijn ogen en hij kon zijn gezicht niet in de plooi houden.

'Lelijke leugenaar!'

'Kom op, Katie, ik ga dood van de honger.'

'Je bent onmogelijk.' Maar ze ging moeizaam rechtop zitten en dacht erover om de mand te halen. Als hij honger had, waarom niet? 'Tussen haakjes, ik heb een cadeautje voor je meegebracht.'

'O, ja? Wat?'

'Wacht maar af.'

'Jij bent zo gemeen!' Hij zei het met de verontwaardiging van een kind en met grote nieuwsgierigheid naar zowel de picknick als het cadeau. En opnieuw glimlachend stond Kate op, boog zich naar hem toe en drukte een kus op het puntje van zijn neus.

'Niet doen!' Speels duwde hij haar weg.

'Waarom niet?'

'Omdat je gemeen bent, daarom!' Maar hij sloeg zijn arm om haar middel en een ogenblik bleef het zo, hij in zijn rolstoel en zij staand naast hem. Ze draaide zich om. 'Ik ga de picknick halen.' Haar stem klonk schor. Ze hadden nog de hele dag voor zich.

'Wil je dat ik je help?'

'Oké. Jij kunt de picknickmand dragen.'

Hij duwde zichzelf naar de auto terwijl ze langzaam met hem meeliep in de zon. Ze praatten en hij vertelde haar wat hij gedaan had, hij vertelde over de tekeningen, over het nieuwe spel dat ze de week daarvoor voor hem had meegebracht, over een verpleegster in het grote huis, aan wie hij een hekel had, en 'het lekkerste eten dat ik ooit heb gegeten,' terwijl Kate luisterde alsof het de enige waarheid was, alsof het belangrijk was.

Ze tilde de mand uit de auto en zette hem voorzichtig op zijn knieën. Bovendien haalde ze een in rood met wit gestreept papier verpakt cadeau van de achterbank. Er zat een rood lint met een grote strik omheen. 'Voor jou, schat.' Ze gooide het portier dicht en ze duwde Tom langzaam terug naar zijn huisje.

'Opschieten!'

'Hebben we een probleem?' Daar had ze meneer Erhard voor nodig. Zij kon Tom niet op het toilet helpen, daar was hij veel te zwaar voor.

'Nee, suffie, ik wil mijn cadeautje openmaken!' Hij hield het pak omhoog. Even daarvoor had hij al een hand in de picknickmand gestoken en hem weer te voorschijn gehaald met een handvol kersen en een stukje van de cake. 'Blijf daar uit, Tom Harper, want anders...'

'Nee, dat doe je niet, Katie, je houdt te veel van me.'

'Je hebt gelijk.' Ze glimlachten allebei en Kate reed hem met zijn rolstoel onder een boom bij het huisje. Ze tilde de picknickmand op de grond. Het terrein was fris en schoon. Op den duur zou het hem misschien gaan vervelen. Maar nu nog niet.

'Mag ik het cadeau openmaken?' Hij keek haar aan en ze knikte. Hij knoopte vlug het lint los en scheurde het papier van het pak. Het was een raar cadeau om voor hem te kopen, maar toen ze het zag, had ze het niet kunnen laten liggen. Dit moest, vond ze. En ze had er ook een gekocht voor de kamer van de baby. 'O, wat is hij lief. Hoe heet hij?' Tom drukte de grote bruine beer tegen zich aan. Kate was verbaasd en verrast om zijn onmiddellijke blijdschap.

'Ik weet zijn naam niet. Zeg jij het maar. Ik vind dat hij eruitziet als een Georgio.'

'Ja. Misschien.' Tom bekeek de beer nadenkend.

'Lucius?' Kate glimlachte weer. Ze was achteraf blij dat ze de beer voor hem gekocht had. Was het raar? Nou en? Wat deed het er nu toe? De beer maakte hem gelukkig.

'Lucius niet, een vreselijke naam. Ik weet het! Willie!'

'Willie?'

'Willie!' Hij strekte zijn armen naar haar uit. Kate knuffelde hem en gaf hem een kus op zijn voorhoofd. 'Bedankt, Katie, hij is mooi.'

'Hij lijkt op jou.'

Hij gaf haar een klap met de beer en ze lachten allebei.

'Wil je in je hangmat? Ik haal meneer Erhard als je dat wilt.'

'Nee, dit is leuk.' Ze zette de picknickmand weer op zijn knieën en liet zich opnieuw naast hem in het gras zakken. Toms arm verdween er tot de elleboog in en het volgende halfuur bleef dat zo, terwijl Willie tevreden naast hem in de rolstoel zat.

Na de lunch zette Kate de picknickmand weer in het gras. Ze bleven een poosje stil en Kate viel bijna in slaap in de warme zomerlucht. Een briesje streelde langs haar haar, terwijl ze naast Toms rolstoel lag, en de baby was eindelijk stil, voor het eerst die dag. Ze deelden het doosje kersen, schoten pitten in de richting van de bomen en lachten.

'Op een dag is hier een hele boomgaard van kersenbomen en niemand zal weten waardoor.'

'Maar wij wel, hè, Katie?'

'Wij wel.'

Zijn stem was zo zacht, bijna weemoedig, dat ze dacht dat hij het moest weten. Maar wat had het voor zin dat hij het wist? Dit had haar altijd weerhouden van een poging hem het gebeurde met een schok in herinnering te brengen. Als hij ooit weer zou worden zoals vroeger, zou hij moeten voorkomen wegens bedreiging of een poging daartoe, poging tot moord of hoe ze ook mochten besluiten het te noemen. Zoals hij er nu aan toe was, was hij beter af in Mead Home dan in een ander soort gevangenis. Maar hem eraan proberen te herinneren kon ook niet. De dokter had het vaak genoeg aan haar uitgelegd. Maar de verleiding was er altijd. Soms, al was het maar een seconde, klonk hij zo helemaal als vroeger, als de oude Tom, dat ze maar moeilijk kon geloven dat de kogel zoveel vernietigd had als de dokters zeiden. Het was heel moeilijk geweest om de hoop op te geven, om geen enkele poging meer te ondernemen.

'Katie?'

'Ja?' Ze keek op naar hem. Ze had nog twee kersen in haar hand; ze was ze even vergeten.

'Waar dacht je aan?'

'O, aan niets bijzonders. Ik lig hier lekker en ben lui.' Ze at de kersen op.

'Je ziet er mooi uit als je nadenkt.' En toen gleden zijn ogen een beetje onzeker naar haar buik. Hij vond het erg voor haar dat ze zo dik was, maar veel maakte het hem niet uit. Hij hield van haar, hoe dan ook.

'Dank je, Tom.' Ze schonk een glas limonade voor hem in en ging weer liggen. Ze keek naar de grote boom boven haar hoofd. Hij beschermde hen tegen de zon. In de lucht hing de mooie stilte van een middag in de zomer. Het enige dat ontbrak was het piepen van een hordeur, ergens in de verte, en dan de klap als een kind naar binnen rende voor een glas koud water. 'Het is mooi hier, vind je niet?'

Hij knikte glimlachend en schoot een kersenpit in de richting van het huisje. 'Ik wil een katapult.'

'Had je gedacht!'

'Niet om er iemand mee te raken' - hij keek beledigd -'alleen maar om kersenpitten mee te schieten. Of paperclips. Je weet wel.' Hij grijnsde weer. Het was zijn onbedwingbare, ondeugende grijns.

'Hoe weet je eigenlijk wat een katapult is? Ze worden al jaren niet meer gebruikt.'

'Een keer gezien op tv.'

'O, ja?'

'Misschien zou ik er zelf eentje kunnen maken.'

Maar ze luisterde niet naar hem. De baby had net een harde schop tegen haar ribben gegeven. Ze ademde diep in, blies langzaam uit en vroeg zich af of het al tijd was om naar huis te gaan. Ze had nog een lange rit voor de boeg en het liep tegen tweeën. Ze was hier vier uur geweest. Dat was niet zo lang, maar meer kon ze op dit moment niet aan. Ze keek naar Tom die een nieuwe kersenpit op de boom richtte. Hij had een veeg chocolade op zijn wang. Ze ging rechtop zitten en wreef de veeg zachtjes weg. Toen keek ze naar het huisje. Ze had meneer Erhard een uur daarvoor naar binnen zien gaan.

'Ik ga nog even naar meneer Erhard, schat. Wil je nog iets?'

Hij schudde tevreden zijn hoofd. 'Nee.'

Meneer Erhard zat te wachten. Hij las de krant en rookte een pijp. Het leek een winterse bezigheid voor zo'n warme, zonnige dag. 'Je gaat weer naar huis?'

'Ja, het is nog een hele rit.'

'Het verbaast me dat je van de dokter helemaal hierheen mag komen.' Hij glimlachte vaderlijk tegen haar. 'Of vraag je het hem niet?'

'Nou, laten we zeggen dat we een compromis hebben gesloten.'

'Weet je, je zou echt een paar weken kunnen overslaan. Ik hou hem wel bezig. Hij zal er misschien over klagen als je weer komt, maar hij heeft het niet in de gaten zolang je wegblijft.'

Somber besefte ze dat meneer Erhard gelijk had. 'Ik weet het niet. Ik zie wel hoe ik me volgende week voel.'

'Dat is goed.'

Ze ging naar het toilet en liep daarna weer naar buiten. Meneer Erhard kwam achter haar aan, ging naar Tom en stak zijn pijp op als groet. 'Dus jij bent degene die voortdurend met kersenpitten op het huis zit te schieten?' Maar hij grijnsde breed en Tom lachte stralend. 'Wedden dat je die boom niet raakt?' Maar hij had het mis. Tom raakte hem en goed ook.

'Pas maar op, meneer Erhard! Hij wil een katapult.'

'Je weet wel, Andy!' zei Tom. 'We hebben pas zo'n ding op de tv gezien. Die jongen had hem en...' Het was een lang en verward verhaal, maar meneer Erhard pakte de draad gemakkelijk op en Kate stond even naar Tom te kijken. Ze vond het erg om weg te gaan. Ze vond het altijd erg om weg te gaan. Het zou een opluchting moeten zijn, maar dat was het niet. Erheen gaan was een opluchting, hem zien was een opluchting, maar het vertrekken deed haar nog steeds een beetje pijn. 'Oké, schat, ik ga nu, maar ik kom gauw terug.'

'Oké, Katie, tot ziens.' Hij zwaaide nonchalant en het gesprek van die ochtend was allang vergeten. Dit was meer thuis voor hem dan waar ook. Hij knipperde nog niet met zijn ogen bij haar vertrek. Ze bukte zich, gaf een kus op zijn wang en kneep in zijn schouder. 'Zorg goed voor Willie, schat.' Ze zwaaide naar hem, en liep weg met een glimlach en een zwaar gevoel in haar hart, terwijl hij in zijn rolstoel zat met de teddybeer op schoot. Ze liep vlug naar haar auto op de parkeerplaats. Ze kon hen in de verte nog steeds zien terwijl ze de auto langzaam achteruitreed. Ze draaide het raampje open om nog een keer te zwaaien, maar hij was druk in gesprek met meneer Erhard. 'Tot gauw, Tom. Ik hou van je.' Ze zei het fluisterend tegen zichzelf terwijl ze wegreed.

3

De rit naar huis leek langer dan ooit tevoren. Steeds zag ze Tom voor zich met de teddybeer en ze dacht aan de dingen die hij had gezegd. Ten slotte dwong ze zichzelf aan iets anders te denken en ze draaide de radio aan. Ze had kramp in haar benen en opeens wilde ze alleen nog maar naar huis. De dag was te lang geweest en ze had dat wanhopige gevoel van uitputting dat haar de laatste tijd weleens beving, alsof ze de kracht niet meer had om zelfs nog één stap te zetten. Misschien had meneer Erhard gelijk en moest ze de komende weken maar niet gaan. Over drie weken was ze uitgerekend. Maar ze stond zichzelf niet toe daar zelfs maar aan te denken. Niet aan de baby, niet aan Tom. Ze kon alleen maar aan haar bed denken en wilde niets liever dan de kleren uittrekken die haar lichaam leken te wurgen.

Het leek duizend jaar later toen ze eindelijk haar oprit opdraaide. Ze was zo moe dat ze de kleine, rode Alfa Romeo niet eens zag staan aan de zijkant van het huis. Ze stapte uit haar auto, bleef er even naast staan, moest zich uitrekken, wreef over haar rug en liep toen langzaam en stijf naar het huis.

'Je bent uitstekend in vorm zo te zien.' Het was de lage, spottende stem van Felicia Norman en Kate maakte bijna een luchtsprong van schrik. 'Hé schat, rustig! Ik ben een miserabele vroedvrouw.'

Kate keek haar vriendin aan en lachte. 'Ik schrok me een ongeluk, Licia.'

'Het verbaast me dat je genoeg energie over hebt om bang te zijn. Wat denk je dat je jezelf aandoet?' Ze nam de picknickmand uit Kates handen en ze liepen langzaam naar het huis.

'Hou daar maar over op. Wat doe jij hier zo vroeg?'

'Ik besloot dat ik een vakantie nodig had en jij een gast.'

'Een vakantie?'

'Een lang weekend. Ik heb vier dagen vrij genomen.' En Felicia was blij dat ze was gekomen. Kate zag er doodmoe uit en als dat het effect was dat een bezoek aan Tom op haar had, kon ze haar misschien zo ver krijgen dat ze een paar weken thuisbleef, of anders erin toestemde dat zij, Felicia, haar erheen bracht. Maar dit was waanzin.

'Besef je wel dat het een wonder is dat jij nog niet ontslagen bent door dat gedoe om mij?' Kate grijnsde. Ze vond het heerlijk om Felicia te zien.

'Het zijn bofkonten dat ik niet mijn ontslag néém. Als we deze maand nog één show doen, stort ik echt in.' En voor haar assistente gold hetzelfde. Om bij Kate te kunnen zijn had Felicia haar alle shows van de week toegeschoven. Dat zou Felicia weer een Gucci-tas kosten, en een uitgebreide lunch bij Trader Vic, maar ze had dat gevoel gehad... Ze moest naar Kate, ze moest Kate zien. En ze was blij dat ze het had gedaan. Ze schoof de picknickmand op het aanrecht en keek om zich heen. Het was een heerlijk huis. Het was een goede keuze geweest. 'Hoe ging het met Tom?'

'Goed. Blij. Niets nieuws.'

Felicia knikte ernstig en ging aan de keukentafel zitten. Kate deed hetzelfde. 'Weet je, Licia, je ziet er beroerder uit dan ik, maar je hebt ook langer in de auto gezeten. Wil je een glas limonade?'

Felicia trok een vies gezicht. 'Schat, ik hou van je, maar limonade? Wat een walgelijke gedachte!'

Kate keek haar aan met een verontschuldigende glimlach.

'Ik ben bang dat ik niets interessanters in de aanbieding heb.'

'Zeker weten van wel!' Felicia grijnsde samenzweerderig en wees naar een keukenkastje. 'Ik heb hier verleden week wat vermout en gin achtergelaten. En ik heb uien en olijven bij me.' Met een brede glimlach trok ze de potjes uit haar tas.

'Je zou het goed doen bij de padvinderij.'

'Vind je ook niet?' Felicia pakte haar flessen en mixte voor zichzelf een professioneel uitziende martini, terwijl Kate wat meer rechtop ging zitten.

'Last van maagzuur?' Felicia zag het aan Kates gezicht. Ze was er vaak genoeg, ze kende alle uitdrukkingen van Kates gezicht, beter dan Kate zelf. Alles tussen brandend maagzuur en de zenuwen. En dit zag eruit als maagzuur.

'Ik denk dat ik te veel kersen heb gegeten bij de lunch. Het voelt meer aan als indigestie dan maagzuur.' En krampen. Verdorie. Daar zat ze niet op te wachten, maagpijn met haar dikke buik. Arme baby. Waarom had ze dit het kind en zichzelf aangedaan? Terwijl ze erover nadacht, moest ze lachen. 'Misschien heb ik een martini nodig.' Maar ze wisten allebei dat ze het niet meende. Ze had al maanden geen alcohol meer gedronken.

'Waarom ga je niet even liggen? Dan spring ik intussen onder de douche en daarna maak ik iets te eten voor ons.' Felicia zag er kordaat en ontspannen uit.

'Je bent hierheen gekomen om voor me te koken?'

'Ja. Trek je broek en blouse uit en ga liggen.'

'Ja, mam.'

Maar ze voelde zich al beter toen ze lag. En na een douche voelde ze zich weer goed. Felicia was bezig in de keuken. Ze liep even de babykamer binnen en daar zat hij. Willie. Dezelfde beer als die van Tom. Ze vroeg zich af hoe het met zijn Willie ging, of Tom hem vasthield, het knuffelbeest lief vond, of hem al vergeten was. Ze streelde de beer even. Een ogenblik later liep ze de keuken binnen. 'Wat maak je?'

'Is spaghetti goed?' Het was een van de drie dingen die Felicia kon klaarmaken. De andere twee waren gebakken eieren en biefstuk.

Kate knikte. 'Lekker! Ik kom er kilo's van aan, maar dat kan me nu niets schelen.'

Ze aten met kaarsen op tafel en genoten van het uitzicht. Kate vond het heerlijk dat er iemand was met wie ze kon praten. Ze was helemaal gewend geraakt aan stilte, met de bezoeken aan Tom als enige afleiding. Maar ze had Felicia nodig als het zout in de pap. En Felicia betekende heel veel zout. Ze trakteerde Kate op de roddels van die week uit het warenhuis: wie het deed met wie, wie promotie maakte, wie ontslagen werd, of uiteindelijk een homo was gebleken. Maar Kate luisterde niet zo aandachtig en lachte minder dan ze normaal zou hebben gedaan. 'Wat is er aan de hand, schat? Je ziet zowat groen. Komt dat door mijn spaghetti?'

'Nee. Ik denk dat het die rotkersen weer zijn.' Het was datzelfde knagende, schurende gevoel dat ze voor het eten had gehad, alleen iets erger.

'Kersen? Vergeet het maar! Je bent bekaf. Waarom ga je niet op de bank liggen. Of wil je naar bed?'

'Ik ben niet echt moe.' Eigenlijk voelde ze zich nerveus, maar zo had ze zich eerder gevoeld als ze van Tom terugkwam. Ze ging op de bank liggen en begon toen Felicia te plagen: 'Misschien is het inderdaad jouw smerige spaghetti.'

'Ik dacht het niet, meisje! Ik maak toevallig de beste spaghetti van het hele westen.'

'Mama Felicia.'

Felicia maakte nog een martini voor zichzelf en de twee vrouwen plaagden elkaar en lachten. Maar de indigestie werd eerder erger dan beter.

'Misschien is het toch beter dat ik naar bed ga.'

'Oké. Slaap lekker!' Felicia grinnikte terwijl Kate naar haar kamer liep. De vaat was al gedaan. Kate had willen zeggen dat ze blij was dat haar vriendin er was, maar ze had dat al zo vaak gezegd dat ze geen aardige variatie meer kon bedenken.

Voor negen uur sliep Kate en Felicia kroop op de bank met een boek. Ze was niet moe en het was een drukke week geweest op haar werk. Ze vond het heerlijk om zich op deze manier te ontspannen. Ze was blij dat ze er was. Ze raakte geboeid door het boek en het was voorbij middernacht toen ze geluiden hoorde in Kates kamer. Ze luisterde even, toen wist ze het zeker. Ze liep de gang in en zag een streep licht onder Kates deur. 'Alles goed?' riep ze bezorgd.

Ze kreeg meteen antwoord: 'Ja, hoor.' Maar het klonk niet goed.

'Heb je nog steeds maagpijn?'

'Uh-uh.'

Twee seconden later deed Kate de deur van haar kamer open en stond in de deuropening in een lang roze-met-wit nachthemd. Ze zag eruit als een kind dat raar opgezwollen was en haar gezicht was één en al glimlach. 'Felicia...'

'Ja? Wat is er?' Felicia keek verbaasd naar Kates lachende gezicht. Kate zag er zielsgelukkig uit. Felicia had haar nog nooit eerder zo stralend gezien.

'Ik geloof niet dat het maagpijn is. Ik denk dat het misschien de baby is.' Ze schoot in een zenuwachtige lach. Ze was blij en bang tegelijk. Het was krankzinnig. Ze was bang en het was te vroeg, maar ze was ook blij en opgewonden. De baby kwam! Eindelijk!

'Je bedoelt dat hij eraan komt?' Felicia werd lijkbleek.

Kate knikte. 'Misschien. Ik weet het niet zeker.'

'Is het niet te vroeg?'

Kate knikte weer, maar ze was niet van streek. 'Ik denk dat het vanaf acht maanden veilig is. En ik ben nu bijna achteneenhalve maand.'

'Heb je de dokter gebeld?'

Kate knikte plechtig en strijdbaar. Het ging gebeuren. Ze ging een kind krijgen. Misschien vanavond. Ze hoefde niet meer te wachten. Het was voorbij! Het begon! 'Hij zei dat ik hem over een uur terug moest bellen, of als de pijn veel erger wordt.'

'Heb je weeën?' Felicia staarde haar vriendin aan.

'Ik denk van wel. Ik dacht dat het indigestie was, maar ze worden steeds heviger en af en toe...' En toen, alsof ze ongeduldig werd van het praten, draaide ze zich om, ging op haar bed zitten en gebaarde Felicia dat ze moest komen. Dat deed haar vriendin. Kate pakte haar hand. 'Hier, je kunt het voelen.' Ze legde Felicia's hand op haar gezwollen buik. Felicia voelde hoe hard en gespannen de buik was. Hij voelde zelfs niet aan als een buik. Hij leek op een muur, een vloer, iets dat kon openscheuren, maar waar je niet in kon knijpen.

'Mijn god, wat vreselijk. Doet het pijn?'

Kate schudde haar hoofd met dezelfde opgewonden blik in haar ogen. Felicia zag een laagje zweet op haar voorhoofd. 'Nee, het doet geen pijn. Mijn buik is alleen heel erg gespannen.'

'Wil je iets hebben, lieverd?' Felicia's handen trilden.

Kate lachte. 'Nee, maar als je nu instort, krijg je een schop onder je kont van me. Ik ben blij dat je er bent.'

'Ik ook.' Maar zo zag Felicia er niet uit.

Kate lachte weer. 'Rustig, Licia!'

'Ja.' Felicia zat naast Kate op het bed en zuchtte diep. 'Ik ben bestand tegen bijna elke crisis. Maar baby's is wel even iets anders. Ik heb nog nooit een bevalling meegemaakt. Ik bedoel, o, shit, ik heb trek in een borrel.' Felicia Norman, normaal gesproken de kalmte, de onverstoorbaarheid zelf, was opeens bloednerveus en Kate was vreemd kalm. Op dit moment had ze bijna negen maanden gewacht.

'Je hebt geen borrel nodig, Licia. Ik heb jou nodig.' Die gedachte ontnuchterde Felicia een beetje. Ze keek Kate aan. Maar Kate zag er niet uit alsof ze wie dan ook nodig had.

'Meen je dat?'

'Ja.' Haar stem klonk weer gespannen.

Felicia keek haar aan. Ze wist nu wat het was. 'Weer een wee?'

Kate knikte met een vage blik alsof ze aan iets anders dacht, en Felicia stak zonder iets te zeggen haar hand uit. Kate pakte hem en kneep er hard in. De weeën begonnen pijn te doen.

4

De weeën volgden elkaar steeds sneller op en Kate had tussen twee weeën in nauwelijks tijd om adem te halen. Felicia zat gespannen in een stoel naast het bed in de kleine, kille ziekenhuiskamer. Ze hield Kates hand vast. De zon kwam net boven de heuvels uit met een gouden, lichtgevende kring eromheen.

'Wil je nog een blokje ijs?' Felicia's stem klonk hard in de stille kamer, maar Kate schudde alleen maar haar hoofd. Ze kon nu niet praten. Ze lag daar vastbesloten te hijgen zoals ze geleerd had op de zwangerschapsgymnastiek.

'Word je daar niet moe van?'

Kate schudde haar hoofd weer, deed haar ogen dicht en tien seconden lang hield het hijgen op. Ze had nauwelijks de tijd om normaal adem te halen, voordat de pijn opnieuw begon. Haar haar lag vochtig en in klitten om haar gezicht en voor de duizendste keer die nacht - zo leek het - stond Felicia op en veegde Kates voorhoofd af met een vochtige doek. De blijdschap was van Kates gezicht verdwenen. Het enige dat zichtbaar was, was pijn.

'Hou vol, schat, het kan niet zo lang meer duren.' Kate gaf geen teken dat ze dat gehoord had. Ze hijgde weer en hield toen plotseling op. Ze kreunde zacht en liet daarna een korte, angstaanjagende schreeuw horen. Felicia sprong geschrokken op, terwijl Kate begon te woelen en met haar hoofd te schudden. 'Licia... ik kan het niet... ik kan niet meer...' Maar het uitspreken van die woorden duurde zelfs te lang. De pijn begon opnieuw en weer hoorde Felicia een kreun, gevolgd door een schreeuw.

'Kate... hé, schat hou vol... toe...' Verdorie. Hier was ze niet op voorbereid. Het was erger dan wat ze ooit in films had gezien. Zenuwachtig drukte Felicia op de bel, en Kate begon te huilen.

Minder dan een minuut later deed een verpleegster de deur open en stak haar hoofd naar binnen. 'Hoe gaat het, dames?' Felicia keek haar met een ijzige, boze blik aan. 'Hoe denkt u dat het gaat?' Ze had de vrouw naar haar keel kunnen vliegen. Waarom deed ze niets voor Kate? In godsnaam, de pijn werd ondraaglijk. Mensen stierven op deze manier - niet, dan?

'Het ziet er goed uit.' De ogen van de verpleegster schoten vonken in Felicia's richting. Ze liep vlug naar het bed en pakte Kates hand. 'Je bent er bijna, Kate. Dit is het moeilijke stuk. Straks mag je persen. Dan wordt het stukken gemakkelijker.' Kate schudde wild met haar hoofd en haar tranen vermengden zich met het zweet dat langs haar slapen liep.

'Ik kan het niet... ik kan het niet...' Ze kokhalsde alsof ze moest overgeven, maar er kwam niets.

'Je kunt het wel. Kom op, ik doe met je mee.' En de verpleegster begon te puffen, terwijl ze Kates hand stevig vasthield. 'Kom op, nu, Kate... Nu...' Ze zag aan Kates vertrokken gezicht dat de pijn weer was begonnen. 'Goed zo...'

Felicia werd gek van het gepuf maar Kate keek iets minder paniekerig. Misschien zou ze het toch redden. Maar dit was verschrikkelijk. Waarom zou iemand zichzelf zoiets aandoen? Opnieuw hoorde Felicia een zacht gekreun gevolgd door een korte, schelle schreeuw. Het zachte hijgen van de verpleegster ging door. Felicia vroeg zich af hoe Kate dit kon verdragen; ze had altijd zo teer geleken. Geen kind was dit waard. Geen man. Niemand. Felicia voelde de tranen in haar ogen branden, toen ze zich omdraaide om naar de opkomende zon te kijken. Ze kon deze ellende niet langer aanzien. Kate had al zoveel meegemaakt, en nu dit. Toen Felicia zich weer omdraaide, keek de verpleegster haar aan, vriendelijker deze keer. 'Waarom haalt u geen kop koffie? De koffieshop is al open.'

'Nee, dat hoeft niet. Ik...'

'Doe het maar wel. Het gaat goed hier.'

En ze had gelijk, Kate zag er inderdaad beter uit. Ze had nog steeds die blik van pijn in haar ogen, maar ze was weer klaar voor het gevecht. En werkte waarschijnlijk zo hard dat het haar weinig kon schelen als Felicia een paar minuten wegging. Dit was ploeteren in de ware zin van het woord.

'Oké. Maar ik ben zo terug.'

'We blijven hier.' De verpleegster glimlachte vrolijk en hijgde verder met Kate terwijl ze de tijd tussen de weeën opnam. En voor het eerst voelde Felicia zich erbuiten staan. Ze vroeg zich af of vaders zich zo voelden als ze naar hun vrouw keken die lag te kronkelen van de pijn, zich naar een doel vechtend dat een man kon zien, maar nooit voelen. Felicia wist dat ze die pijn nooit zou voelen. Daarvoor zou ze nooit genoeg van iemand houden. Niet zoals Kate van Tom had gehouden. Die gedachte knaagde aan haar, terwijl ze met een trieste blik naar de koffieshop liep. Ze had allang geen trek meer in een borrel. Ze wilde alleen maar dat het voorbij was, dat ze naar huis kon gaan om te douchen en te slapen. De lange rit van de dag daarvoor en de lange, slapeloze nacht begonnen haar op te breken.

'Hoe gaat het met mevrouw Harper?' De dikke, bezadigde verpleegster achter het bureau keek op naar Felicia. Het was maar een klein stadje. Felicia vroeg zich af of de vrouw achter het bureau de naam van elke patiënt onthield.

'Ik weet het niet. Ik vind het doodeng.'

'Ooit een baby gekregen?'

Felicia schudde wezenloos haar hoofd. Raar dat ze deze vraag van een vreemde beantwoordde.

De vrouw knikte. 'Over een paar dagen is ze alles vergeten. Ze zal er misschien wel even over praten, maar ze zal het vergeten. U zult het zich langer herinneren dan zij.'

'Misschien wel.' Zonder duidelijke reden bleef ze nog even bij het bureau staan, alsof ze verwachtte dat de verpleegster nog iets zou zeggen. Met iemand praten was troostend. 'Ik hoop dat het niet lang meer duurt.'

'Het kan lang duren, maar misschien valt het mee. Moeilijk te zeggen. Het is haar eerste, hè?'

Felicia knikte. Dat betekende meer pijn, of niet? De eerste. En misschien haar laatste. Arme Kate...

'Kijk niet zo treurig. Het zal heus wel goed gaan met haar. Zodra de baby er is, lacht en huilt ze tegelijk en ze zal haar familie bellen en het aan iedereen vertellen die ze kent.' Het gezicht van de vrouw betrok terwijl ze Felicia aankeek. 'Maar ze is weduwe, hè?'

'Ja.'

'Dat is heel erg. Op een moment als dit. Waar is haar man aan gestorven?'

'Aan... Hij heeft een ongeluk gehad.' Felicia's gezicht sloot zich stilletjes. Ze hadden genoeg gezegd.

'Wat verschrikkelijk.' De verpleegster had het gevoeld en bleef stil zitten terwijl Felicia werktuiglijk tegen haar glimlachte en wegliep. De koffie zou haar goed doen.

Ze bleef maar vijf minuten in de koffieshop. Ze zou er dagen zijn gebleven als ze had gekund, maar ze wilde Kate niet alleen laten. Ze dronk de hete koffie zo vlug als haar mond het maar kon verdragen en overwoog er iets bij te eten. Maar dat leek belachelijk. Kate moest verschrikkelijke pijnen lijden en zij zou geroosterd brood gaan zitten eten? Bij de gedachte alleen al werd ze misselijk. En toen, terwijl ze op de rekening zat te wachten, besefte ze opeens dat ze aan Tom dacht. Ze vroeg zich af of Kate ook aan hem dacht, of alleen maar aan haar pijn. Tom. Hij had hier moeten zijn. Ongelooflijk dat hij zijn kind nooit zou zien. Hij zou nooit begrijpen dat hij een kind had. Het meisje achter het buffet schoof een bonnetje onder Felicia's lege kop. Felicia keek er afwezig naar en legde wat kleingeld neer. Ze moest terug naar Kate. Ze had geen tijd voor dit soort gedachten.

De zwarte espadrilles die ze de vorige dag had aangetrokken, fluisterden stilletjes in de gang. Ze keek langs haar kleren naar beneden en zag hoe verkreukt ze eruitzag. Het zwarte katoenen broekpak dat ze eerder die week op de derde etage had gekocht, zag eruit alsof ze erin geslapen had en ze had een rode afdruk in haar arm van de zware armband van Indisch zilver. Ze vroeg zich af hoe lang dit wachten nog zou duren en hoeveel pijn Kate nog kon verdragen. De bevalling duurde al vanaf een uur of één, het was nu even over zevenen 's morgens. Maar toen Felicia de deur zachtjes openduwde, waren er dingen veranderd in de kamer. Kates gezicht was nu kletsnat van het zweet, niet alleen maar vochtig. Ze zag eruit alsof ze onder de douche had gestaan. Het blauwe nachthemd van het ziekenhuis plakte aan haar lijf en ze kneep met haar hand zo hard in de hand van de verpleegster dat de knokkels wit waren. Maar haar ogen stonden helderder, haar gezicht was levendig en het ritme van haar bewegingen was veranderd; het leek of ze van een pijnlijke draf nu in volle galop was gesprongen. Het was moeilijk te zeggen of de pijn minder was geworden en zelfs de verpleegster had geen tijd om tegen Felicia te praten. Ze had het tegen Kate over haar ademhaling en gaf bevelen met militaire precisie. Kate leek geheel op te gaan in wat de verpleegster tegen haar zei. En toen zag Felicia dat de vrije hand van de verpleegster snel naar de bel ging en drie keer de knop indrukte.

Felicia stond erbij, voelde zich nutteloos, wist niet of de bevalling slecht of goed ging, en was bang Kate in haar concentratie te storen door vragen te stellen. Maar er was iets veranderd. Alles was veranderd. Kates gezicht straalde een licht uit zoals Felicia dat nog nooit bij iemand had gezien. Ze kreeg de aandrang mee te doen, te helpen, de wedstrijd met haar samen te lopen en te voelen hoe de onderscheiding voor de winnaar op haar borst werd gespeld nadat ze de finish had gehaald en had gewonnen. Ze was nu aan de winnende hand. Dat voelde je in de kamer. Ze glimlachte zelfs een keer tussen twee reusachtige weeën in. De glimlach verdween vlug, maar de uitstraling ervan bleef.

De verpleegster belde opnieuw en deze keer ging de deur vlug open en twee verpleegsters in iets dat leek op blauwe pyjama's verschenen met een brancard. 'De dokter wacht op ons in Twee. Hoe gaat het?' Ze zagen er ontspannen en onbekommerd uit en stelden met hun houding Felicia gerust, maar Kate scheen hen niet op te merken. De verpleegster naast haar wachtte tot ze tussen twee weeën in naar de twee verpleegsters in het blauw kon kijken en glimlachte breed tegen hen.

'We zijn er klaar voor, hè, Kate?' Kate knikte en voor het eerst sinds lang zochten haar ogen Felicia. Ze wilde iets zeggen. Maar ze moest wachten tot er weer een wee voorbij was, voor ze kon praten en toen gebruikten de twee verpleegsters de paar seconden tussen de weeën om haar op de brancard te leggen. Maar Kate keek ongerust naar Felicia, die vlug naar haar toe kwam.

'Ga alsjeblieft mee, Licia..'

'Nu?'

'Ik wil dat je...' Plotseling viel het praten Kate veel moeilijker. Alsof ze geen adem kon krijgen tijdens de weeën. Verse stromen zweet braken uit op haar gezicht en liepen in haar hals, maar ze bleef Felicia aankijken. 'Toe... Als de baby komt... moet jij.... erbij zijn.' Felicia begreep het. Maar o, god, waarom zij ? De verpleegsters waren bij Kate.

Ze wisten waar ze mee bezig waren. Die meisjes konden haar beter helpen dan zij. Maar ze kon de blik in Kates ogen niet ontwijken.

'Natuurlijk, lieverd. Jij gaat gewoon door met waar je mee bezig bent en ik ben bij je om je hand vast te houden.' Ze liep al naast de brancard, terwijl hij door de gang werd gereden. De verpleegster die aan de andere kant naast Kate liep, keek met een opgetrokken wenkbrauw naar Felicia.

'Wilt u mee de verloskamer in?'

Ze aarzelde een fractie van een seconde voor ze duidelijk 'Ja' zei. Verdorie. Haar maag draaide zich om, maar ze kon Kate niet in de steek laten.

'Dan zult u uw handen moeten wassen en andere kleren aantrekken.'

'Waar?'

'Daarginds.' De verpleegster wees met een hoofdknik naar een deur. 'Er is iemand om u te helpen. Komt u daarna naar verloskamer Twee.'

'Twee?'

De vrouw knikte afwezig terwijl Kate haar rug kromde van de pijn en Felicia's aanwezigheid vergat. 'Hou vol, meisje,' zei de verpleegster. 'We zijn er bijna. Nog niet. Nog niet. Zodra we je op de tafel hebben.' En toen was ze weg en verdween Felicia door de aangewezen deur voor de wasbeurt en de andere kleren.

Nauwelijks drie minuten later kwam ze weer naar buiten in een gesteriliseerde blauwe pyjama en schoenen met rubberzolen en rende zenuwachtig de gang af naar verloskamer Twee. De verpleegster in de wasruimte had haar verteld waar het was. Ze drukte met haar schoen op een knop op de vloer en de deur zwaaide automatisch open. Ze deed haar best om te vermijden met haar handen en armen iets aan te raken, zoals de verpleegster haar had opgedragen. Eenmaal in de verloskamer kon ze Kates hand vasthouden, maar voor die tijd mocht ze niets aanraken, anders moest ze zich weer wassen en ze wilde Kate niet zo lang laten wachten. Het leek zo al uren te duren. Ze zag een glimp van zichzelf in een smal glazen paneel en grijnsde bijna. Ze zag eruit als iemand uit een ziekenhuisserie op tv, haar haar was strak naar achteren opgestoken en bedekt met een blauw kapje dat eruitzag als een douchemuts. Ze droeg zelfs een klein mondkapje. Christus, wat moest ze doen als iemand dacht dat ze een verpleegster was? Dat was een angstwekkende gedachte. Ze liep de verloskamer in en besefte dat niemand iets anders in haar kon zien dan een toeschouwer. De professionals maakten alles in orde voor de geboorte en Kate lag al onder witte lakens. Haar benen hingen hoog in beugels. Felicia vond dat het er primitief en wreed uitzag, maar Kate scheen het niet te merken. Ze tilde steeds haar hoofd op, alsof er al iets te zien was. En een moment lang voelde Felicia een rilling van spanning door haar lichaam, toen ze besefte dat dat laatste heel goed mogelijk was. Dit was niet meer Kates beproeving. Het was een evenement, een geboorte. Over een paar minuten zou er een baby geboren worden en dan was de verschrikking voor Kate voorbij. Maar Felicia moest toegeven dat het - zelfs nu - geen verschrikking voor Kate meer leek te zijn. Voor het eerst in uren draaide ze haar hoofd naar Felicia toe en haar ogen leken te lachen.

'Hoi, lieverdje.' Felicia deed erg haar best ontspannener te klinken dan ze zich voelde.

'Je ziet er belachelijk uit, Licia.' Kate kon weer praten. Felicia was zo opgelucht dat ze haar wilde knuffelen, maar wist dat dat niet kon. In plaats daarvan zocht ze Kates hand, maar merkte toen dat Kates handen bezig waren. Ze trok met haar handen aan twee riemen om zichzelf de hefboomkracht te geven die ze nodig had om te kunnen persen. De dokter stond aan het voeteneinde van het verlosbed in een operatieschort en met een mondkapje voor. Zijn ogen achter de bril met hoornen montuur keken vriendelijk.

'Oké, Kate, je mag persen, ga je gang... ga door... dat is goed... nog een beetje... kom dan, meisje, harder... ja... oké. Rust maar even uit.' Een moment lang was Kates gezicht vertrokken geweest van de inspanning. Haar klamme, bleke wangen waren nu vuurrood. Buiten adem liet ze haar hoofd op het kussen vallen en keek haar vriendin aan. 'O, Licia, ik kan het niet... help me.' Felicia keek bang en hulpeloos en een verpleegster kwam naar het hoofdeinde van het verlosbed, waar Felicia stond. 'Als u haar schouders ondersteunt zodra ze begint te persen, helpt dat een heleboel.'

'Ik?' Het was het enige woord dat Felicia kon bedenken. Kate zag er weer als een moe kind uit - de blijdschap om wat er ging gebeuren was verdwenen. Ze was uitgeput. En toen kwam er weer een grote wee en iedereen keek gespannen toe terwijl de dokter iets tussen Kates benen deed. 'Licia...' Zonder na te denken schoof Felicia haar armen onder Kates schouders en hield haar vast terwijl haar vriendin trilde van de inspanning van het persen. Ze had nog nooit in haar leven zo hard gewerkt. 'Ik kan het niet... dit lukt niet...'

'Harder, Kate! Kom op!' De stem van de dokter klonk dringend en duidelijk. Het leek of de verpleegsters onrustig en lawaaierig rondrenden en Kate begon weer te huilen. 'Ik kan het niet... Ik...'

Felicia voelde de zweetdruppels langs haar eigen gezicht lopen terwijl ze doorging met Kates schouders te ondersteunen. Zelfs dat was al een klus en ze wist dat het niets was vergeleken bij wat Kate moest voelen. Waarom gaven ze haar niet iets om het te versnellen, of gebruikten ze geen verlostang of wat dan ook?

'Harder persen!' De dokter klonk genadeloos en Felicia haatte hem, toen ze naar Kates gezicht keek dat vertrokken was van pijn, dacht ze. Het was meer de inspanning dan de pijn, maar dat kon Felicia niet weten. En de verpleegsters waren opnieuw druk in de weer.

'Kom op, Kate. Je kunt het. Pers nog een keer heel, heel hard. Zó moet dat... kom dan...' Respijt was er niet en plotseling besefte Felicia dat de spanning in de kamer groeide. Ze keek naar de dokter en zag een andere blik in zijn ogen en een van de verpleegsters keek naar een monitor waarop Kate was aangesloten en die van alles registreerde. En toen hoorde Felicia het, zachtjes, aan de andere kant van het bed. Ze bad dat Kate zo haar best deed om te persen dat ze het niet gehoord had. 'Foetaal hart monitor, dokter.'

'Langzamer?'

'Onregelmatig.'

Hij knikte en Kate kreeg opnieuw een wee.

'Oké, Kate, ik wil dat je nog één keer heel goed en hard perst. Nu!'

Maar deze keer knipperde Kate alleen maar met haar ogen en vocht tegen Felicia's armen, die haar ondersteunden. Haar hoofd viel terug op het kussen en ze huilde met hoge uithalen. 'O, Licia... Tom... Tom! O, Tom... alsjeblieft...'

'Kate. Toe, schat, doe het voor ons. Voor Tom. Probeer het nog een keer.' De tranen rolden nu ook over Felicia's wangen en achter haar mondkapje. Ze had een waas voor haar ogen, terwijl ze Kates tengere schouders in haar trillende armen hield en bad dat deze beproeving voorbij zou zijn. Het moest. Kate was uitgeput. Dat wist Felicia. Maar misschien voor Tom... 'Alsjeblieft, schat, ik weet dat je het kunt. Pers zo hard mogelijk.' En toen een heleboel geluiden door elkaar: het gekletter van instrumenten, een kreun van de dokter, een kreet van een verpleegster, Kate die plotseling stil was en toen... het huilen van een baby...

'Het is een jongen!' De dokter gaf de baby een klap op zijn billetjes en Kate zakte terug in de kussens. Terwijl de tranen over haar wangen rolden, glimlachte ze tegen haar vriendin. 'We hebben het gedaan!'

'Jij hebt het gedaan, kampioen!' De tranen stroomden ook over Felicia's wangen. 'O, en hij is zo mooi.' Hij was klein en rond en zijn gezicht was rood van boosheid terwijl hij huilde en toen stak hij opeens een duimpje in zijn mond en het huilen hield op. Kate keek lachend naar haar zoon. Felicia keek naar Kate en ze had nog nooit zoiets moois gezien als die blik van haar vriendin. Ze kon niet ophouden met huilen en Kate lag alleen maar te glimlachen, stil en trots. De navelstreng werd doorgeknipt en toen werd de baby in een molton gewikkeld en in zijn moeders armen gelegd. Hij was nu vrij. En hij was haar kind.

Kate lag daar met haar zoon in haar armen. Door haar tranen heen keek ze Felicia aan. En Felicia begreep het. Zij had het ook gezien. Hoe klein hij ook was, hij leek precies op Tom.

'Hoe gaat hij heten?' De verpleegster die het langst bij Kate was geweest, kwam kijken naar het kleine mensje dat genesteld lag in zijn moeders armen. Hij was een grote baby, iets onder de negen pond.

'Hij heet Tygue.' En toen, terwijl de dokter tijdens de korte pauze in de activiteiten glimlachend toekeek, lachte Kate een lange, gelukkige lach. Ze klonk weer als een meisje en ze tilde haar hoofd op en keek de kamer rond. 'Hé, allemaal. Ik ben moeder!' Ze lachten met haar mee, en Felicia kon niet ophouden met lachen, hoewel haar ogen nog vol tranen stonden.

5

'Weet je zeker dat het gaat?'

Kate grijnsde tegen haar vriendin. 'Nee, en ik raak in paniek en bel het Rode Kruis voordat het twaalf uur is.'

'Bijdehandje!' Felicia lachte en dronk haar koffie op. Het was een vredige zondagochtend en Tygue was bijna negen dagen oud. Felicia was teruggegaan naar San Francisco en was het weekend weer naar Kate gekomen. Nu keek ze toe terwijl Kate de baby zat te voeden.

'Doet dat geen pijn?'

Kate schudde glimlachend haar hoofd en keek neer op haar zoon, roze en glanzend na zijn eerste week. 'Nee, het doet geen pijn. Het klinkt als een cliché, maar ik heb bijna het gevoel dat ik hiervoor gemaakt ben. Ik had echt niet gedacht dat ik het zo leuk zou vinden.'

'Dat had ik ook nooit gedacht van mezelf. Maar weet je, door jou ga ik me een heleboel dingen afvragen. Ik dacht altijd dat het hebben van een kind de ultieme ellende moest zijn. Tot deze kleine opdonder kwam.' Felicia glimlachte weer naar hem. Ze was nog steeds onder de indruk van de bevalling. 'Ik zal jullie twee vreselijk missen.'

'Het zal je goed doen. Ik ben zo lang niet in Europa geweest dat ik vergeten ben hoe het eruitziet.'

Felicia ging een maand naar Europa voor haar werk.

'Wil je mee op mijn volgende reis?'

'Met Tygue?' Kate keek verbaasd en Felicia glimlachte.

'Wat je wilt. Het zou leuk zijn.'

'Misschien.' Maar ze keek weg en haar gezicht was heel gesloten.

'Kate, je meent het toch niet echt dat je hier wilt blijven wonen, hè?' Felicia begon zich er zorgen over te maken. 'Ik dacht het wel! Ik heb net een huurcontract getekend voor het huis.'

'Voor hoe lang?'

'Vijf jaar.'

Felicia schrok zichtbaar. 'Kun je daar nog onderuit?'

'Geen idee! Ik ben het niet van plan. Licia, ik weet dat je het niet begrijpt, maar dit is nu mijn thuis. Ik geloof niet dat ik ooit met alle geweld terug had gewild. Maar met Tygue begin ik een nieuw leven. Ik moet het ergens doen en hier wil ik zijn. Het is een goede plek voor een kind. Hij zal een simpel, gezond leven hebben. Ik kan Tom opzoeken. En in een stadje als dit hoeft Tygue nooit te weten wat er precies met Tom is gebeurd. Harper is een heel gewone naam. Niemand zal vragen stellen. Als we teruggaan naar San Francisco, zal het op een dag allemaal uitkomen.' Ze zuchtte diep en keek Felicia recht in haar ogen. 'Ik zou gek zijn als ik terugging.' Alleen al de gedachte aan de sensatiepers deed haar nog steeds ineenkrimpen.

'Oké. En wat vind je van Los Angeles? Een béétje terug naar de beschaafde wereld, alsjeblieft!' Kate grinnikte om Felicia's felheid, maar ze wist dat haar vriendin het goed bedoelde. De band tussen hen was nog sterker geworden, sinds Tygues geboorte. Ze hadden een van de kostbaarste momenten in een mensenleven gedeeld.

'Waarom Los Angeles, Licia? Ik ken er niemand. Het is gewoon een stad. Luister, schat, ik heb geen familie, geen plek waar ik behoor te zijn, niets wat ik móét. Ik heb een zoontje dat hier goed gedijt en ik kan hier schrijven. Ik ben gelukkig.'

'Maar je bent toch wel van plan af en toe naar de stad te komen, of niet?' Er viel een lange stilte en Felicia zag het helemaal voor zich. 'Of niet?' Haar stem was zacht en treurig. Ze was treurig om Kate die dit leven verkoos boven leven in de stad. Dit was geen plek voor haar, maar tegen de tijd dat ze dat besefte - en misschien gebeurde dat pas als de jongen groot was en het huis uit - zou het te laat zijn. 'Je komt toch weleens naar de stad, hè?' Ze dramde een beetje door, maar Kates gezicht was vastbesloten toen ze opkeek van Tygues slapende gezichtje aan haar borst. Ze knoopte haar blouse dicht. 'We zullen wel zien, Licia. Ik weet het niet.'

'Maar je bent het niet van plan, hè?' Hoe kon ze dit zichzelf aandoen?

'Oké, ik ben het niet van plan. Voel je je beter nu je dat weet?'

'Nee, absoluut niet. Ik vind helemaal niks. Kate, je kunt dat jezelf niet aandoen, je opsluiten ergens in het zuiden, tussen de akkers en het onkruid. Krankzinnig. Je bent mooi, je bent jong. Doe dit niet!'

'Ik heb niets met de stad, Licia. Niet meer. Geen familie, geen herinneringen die ik wil bewaren, niets. Behalve jou en ik zie je hier, als je weg kunt.'

'En het leven dan en de mensen? Theater, opera, ballet, mannequin of fotomodel zijn, feesten? Jeetje, Kate, kijk wat je weggooit.'

'Ik gooi het niet weg. Ik ben er van weggelopen. Het is er allemaal nog steeds als ik van gedachten zou veranderen.'

'Maar je bent nu drieëntwintig. Dan moet je daar zijn en ervan genieten, en profiteren van alles wat het leven je te bieden heeft.'

Kate glimlachte om die woorden. Ze keek naar haar zoontje en toen, met een vastberaden blik, keek ze Felicia weer aan. Er was niets meer te zeggen. Felicia had verloren.

Felicia deed haar ogen even dicht en stond toen op. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen.'

'Zeg dat je hierheen komt als je tijd hebt, en dat je zin hebt in je reis naar Europa.' Om Kates mond speelde een glimlach die elk argument of elke discussie uitsloot.

'En wat ga jij doen?'

'Ik begin aan een boek.'

'Een boek?' Christus, het leek wel of ze nog in de puberteit waren. Kate gooide haar hele leven weg, omdat haar man gek was geworden en in een verpleeghuis was beland. Maar dat was toch niet haar schuld? Moest ze zichzelf levend begraven, om wat er met hem was gebeurd? De armbanden om Felicia's arm rinkelden toen ze haar koffiebeker nerveus in de spoelbak zette. Ze wilde dat ze Kate kon overtuigen. Ze zou het opnieuw proberen als ze terugkwam uit Europa. Maar iets zei haar dat ze het nooit zou winnen. Kate was erg veranderd sinds de baby geboren was. Ze leek veel zekerder van alles, en ze was zo koppig als een ezel.

'Waarom ben je zo verbaasd dat ik een boek wil schrijven?'

'Ik vind het raar dat je dat opeens wilt gaan doen. En vreselijk eenzaam, eerlijk gezegd.'

'We zien wel. En ik heb nu Tygue die me gezelschap houdt.'

'Zo'n beetje.' Felicia keek somber. 'Wat doe je met hem als je Tom gaat opzoeken?'

'Dat weet ik nog niet. Een van de verpleegsters in het ziekenhuis wist misschien een betrouwbare oppas, een oudere vrouw die fantastisch is met baby's. Of misschien neem ik hem mee. Maar het is een lange reis, en... nou ja, ik weet het niet.' Tom zou het niet begrijpen. Het zou beter zijn als ze Tygue thuisliet bij de oppas.

'Die oppas lijkt me een goed idee.'

'Ja, mam.'

'Bekijk het maar, mevrouw Harper. Weet je dat ik van jou meer grijze haren krijg dan van de zaak?'

'Het zou je prachtig staan.'

'Dat is wroeging!' Maar Felicia glimlachte weer. 'Vermeld me maar een keer in een van je boeken.' Kate schoot in de lach en legde de baby in de ruime, blauw met witte mand die Felicia had meegebracht. Over een maand zou ze de antieke wieg gaan gebruiken die Tom voor Tygue had gekocht, maar die was nu nog een beetje te groot. Hij zou erin verdwalen. Felicia liep naar de mand en stond lange tijd naar het jongetje te kijken. 'Is het leuk, Kate?' Kates ogen waren heel zacht. 'Beter dan ik ooit had kunnen dromen. Het is perfect. Tot de voeding van vier uur 's nachts.' Ze grinnikte tegen Felicia. 'Dan twijfel ik weleens!'

'Niet doen. Geniet ervan.' Felicia kon de ernstige bui die over haar was neergedaald niet van zich afschudden. Ze had het gevoel alsof ze voorgoed afscheid stond te nemen van Kate.

Maar dat had Kate al aan haar gezicht gezien. 'Zie het niet te moeilijk, lieverd.'

'Ik vind nog steeds dat je gek bent als je hier blijft wonen. Maar ik kom het eerste weekend nadat ik terug ben. En daarna wanneer ik maar kan.' Maar ze wisten dat het niet meer elk weekend zou zijn. Ze moesten allebei doorgaan met hun eigen leven. Niets was meer hetzelfde. Felicia had tranen in haar ogen toen ze haar tas oppakte en Kate keek ernstig toen ze de deur opendeed. Ze liepen langzaam naar Felicia's kleine rode auto en toen sloeg Kate haar armen om Felicia heen en drukte haar tegen zich aan. 'Sorry, Licia.' Ze had nu ook tranen in haar ogen. 'Ik kan gewoon niet terug.'

'Weet ik. Niet erg.' Felicia lachte door haar tranen heen en knuffelde Kate nog een keer. 'Zorg goed voor mijn petekind, lieverd.'

'En zorg jij goed voor jezelf.'

Felicia stak haar hand op, gooide haar tas in de auto en ging glimlachend achter het stuur zitten. Ze bleef even stil en keek Kate aan. Beide vrouwen wisselden een blik vol liefde en begrip. Hier scheidden hun wegen. En ze bleven zwaaien tot Felicia uit het zicht verdwenen was.

Kate keek op haar horloge terwijl ze het huis inliep. Ze had nog tweeëneenhalf uur voor Tygue wakker zou worden voor zijn volgende voeding. Dat gaf haar genoeg tijd om aan haar boek te werken. Ze had al dertig pagina's geschreven, maar dat had ze tegen Felicia niet willen zeggen. Het boek was haar geheim. En op een dag - ze glimlachte in zichzelf bij de gedachte - op een dag... Ze wist het al.

Deel Twee

6

'Kate? Kate!'

Kate sprong verrast op bij het horen van haar naam. Ze zat op blote voeten achter haar werktafel in een oud T-shirt en een rafelige spijkerbroek.

'Hé, schat, word je ook nog doof?'

'Licia!' Ze stond in de deuropening, en zag er slank en modieus - als altijd - uit in haar wijnkleurige, suède pak.

'Ik wist niet dat je zou komen!'

'Ik wilde het filiaal in Santa Barbara bekijken, dus dacht ik: ik ga je verrassen. Wat een prachtige combinatie heb je aan! Gaat het zo slecht hier?'

Kate grijnsde een beetje verlegen, haalde een hand door haar haar. 'Sorry. Ik was aan het werk. Ik verwachtte niemand.'

'Lukt het een beetje?' Felicia omhelsde haar en keek naar de typemachine.

'Gaat wel, geloof ik. Moeilijk te zeggen.' Kate haalde haar schouders op en liep achter Felicia aan naar de kamer. Ze had haar vriendin sinds Kerstmis, twee maanden daarvoor, niet meer gezien. Toen had Felicia een week bij hen gelogeerd en Tygue verschrikkelijk verwend.

'Niet zo hard zijn voor jezelf. Als één boek van je is uitgegeven, volgt het tweede ook wel.'

'Zeg dat maar tegen mijn uitgever, Licia.'

'Dat zal ik graag doen. Trek in een martini?'

Kate glimlachte, maar schudde haar hoofd. Felicia veranderde nooit. Haar kleren volgden de mode van dat moment, de mannen in haar leven kwamen en gingen. Ze verhuisde om de paar jaar naar een iets groter, iets duurder appartement, maar in wezen was ze in jaren niet veranderd. Dat was geruststellend. De martini's, haar hese stem, haar manier van doen, haar loyaliteit, haar betrouwbaarheid, haar mooie benen, niets was ook maar een beetje veranderd. 'Ik weet het niet, Licia. Ik meen het. Het eerste boek is waardeloos, al is het uitgegeven. En het tweede is niet eens uitgegeven. Ik word zenuwachtig.'

'Niet doen. Bovendien was je eerste boek niet waardeloos. Het is heel goed verkocht, voor zover ik me kan herinneren.'

'Kletskoek.' Kate keek somber.

'Niet zo onzeker. Hoeveel vrouwen van jouw leeftijd hebben twee boeken geschreven?'

'Honderden waarschijnlijk.' Maar Kate vond de geruststelling prettig; ze had niemand anders die haar die kon geven, ze had zelfs niemand om tegen te praten. Ze zorgde er wel voor dat ze met wie dan ook in het stadje niet verder kwam dan het 'Hoi, hoe gaat het?'-stadium. Ze had Tygue, Felicia, haar werk, en haar bezoeken aan Tom. En geen ruimte voor iets anders. 'Ik begin me af te vragen of ik wel de kwaliteiten heb om een succesvolle roman te schrijven.'

'Misschien wil je helemaal niet schrijven.' Felicia keek even over haar schouder en schonk toen met een geoefend gebaar haar gemixte martini in een glas. Zodra Felicia arriveerde, hadden ze allebei het gevoel dat ze er de dag daarvoor nog was geweest. Dat vond Kate zo heerlijk in hun relatie. 'Misschien wil je de kermis van succes helemaal niet. Zou die je niet dwingen tot een aantal keuzes die je niet wilt maken?' Het was een vraag waar Felicia lang over had nagedacht.

'Welke keuzes? Of Tygue al dan niet gaat studeren later?'

'Dat is alleen maar nuttig, schat, geen keuze. Ik heb het over wat er met jou zou gebeuren als jouw boek een hit werd. Zou je dan hier kunnen blijven wonen? Zou je jezelf blootstellen aan publiciteit? Zou je je verwaardigen naar "de grote stad" te gaan voor interviews? Dat bedoel ik met keuzes, Kate.'

'Dat beslis ik wel tegen die tijd.'

'Ik hoop dat die tijd gauw komt. Gezondheid!' Felicia hield haar martini omhoog en Kate lachte. 'Je geeft nooit op.'

'Natuurlijk niet.'

Kate woonde hier nu drieëneenhalf jaar en Felicia wilde nog steeds dat ze terugkwam naar San Francisco. Maar ze moest het toegeven: met Tygue ging het heel goed. Hij was gelukkig, een mooi kind met gezonde, blozende wangen en zijn vaders grote, korenbloem-blauwe ogen. Hij leed nog niet onder de culturele ontberingen van het leven dat zijn moeder had gekozen, maar op den duur zou dat wel gebeuren. Dat was Felicia's nieuwste argument voor verhuizen geweest, maar het had evenmin gewerkt als alle andere.

'Je bent de koppigste vrouw die ik ken.'

'Dank je.' Kate keek gevleid.

'Waar is mijn petekind, trouwens? Ik heb een cadeautje voor hem meegebracht.'

'Als jij er niet was, Licia, zou het kind geen stukje speelgoed hebben. Maar dankzij jou' - Kate grijnsde tegen haar vriendin - 'heeft hij meer dan welk ander kind ook in de stad. De trein is verleden week aangekomen.'

'O, ja?' Felicia probeerde onschuldig te kijken. Misschien was Tygue nog een beetje te jong, maar ze had het gevoel dat hij een trein behoorde te hebben. 'In deze negorij moet het arme joch toch iéts hebben waarmee hij zich kan amuseren? Maar waar is hij?'

'Naar het peuterklasje.'

'Nu al? Hij is te jong!'

'Hij is er na de kerst voor het eerst heen gegaan en hij vindt het er prachtig.'

'Al die ziektekiemen van de andere kinderen.'

Kate haalde haar schouders op en lachte tegen Felicia die haar glas leegdronk. Het was een zonnige vrijdagmiddag, eind februari en in Kates deel van de wereld leek het lente te worden.

'Over een halfuur komt hij thuis. Hij gaat van twee tot vijf, na zijn middagslaapje. Wil je intussen mijn nieuwe manuscript misschien zien?' Felicia knikte instemmend met een trage, gelukkige glimlach.

'Wat zit jij me aan te staren?'

'Ik probeer me te herinneren of ik er op mijn zesentwintigste zo goed uitzag. Maar ik geloof niet dat dat zo was.'

'Dat komt omdat ik hier woon en niet in een of andere walgelijke stad.'

'Kletskoek!' Maar misschien was het waar. Kate zag er in elk geval heel goed uit. Zelfs de bezoeken aan Tom wogen haar niet meer zo zwaar als vroeger. Er was niets veranderd, maar zij had zich aan de situatie aangepast. Tom was nog altijd op Mead en meneer Erhard zorgde nog steeds uitstekend voor hem. Tom speelde dezelfde spelletjes, las dezelfde boeken, was bezig met dezelfde soort puzzels; het leek of de eerste klas een eeuwigheid duurde. Nu Kate Tygue had om hem mee te vergelijken, viel Toms stilstand meer op, maar hij bleef zacht en lief. Ze ging nog steeds twee keer per week naar hem toe. Tygue dacht dat ze naar haar werk ging. Het was voor hem niets bijzonders.

Kate keek op haar horloge terwijl ze Felicia het manuscript gaf. Ze hadden nog even tijd voordat Tygue thuiskwam en ze wilde graag weten wat Felicia vond van het nieuwe boek. Licia had soms verrassend scherpzinnige opmerkingen over haar werk. Het was bijna twintig minuten later toen Felicia verbaasd opkeek. 'Hoe heb je dat gedaan met die seksscène?'

'Wat bedoel je, "hoe heb je dat gedaan met die seksscène"?'

'Heb je het hier dan altijd veel leuker gehad dan ik dacht?'

Felicia keek haar aan met een sluwe lach.

Kate was geïrriteerd. 'Doe niet zo belachelijk. Ik heb het geschreven, dat is alles. Het is fictie.'

'Het verbaast me!' Felicia was onder de indruk, maar in haar ogen blonk een plagerige vonk.

'Waarom? Is het slecht?' Kate was bezorgd.

'Nee. Heel, heel goed. Gek dat je je dat allemaal nog herinnert. Weet je, met het schitterende, normale, gezonde leven dat je hier leidt, zijn alle mannen die je ziet...'

'Felicia Norman, rot op!' Maar ze grinnikte terwijl Felicia doorging met lezen. Even was Kate bezorgd geweest. Felicia zeurde vaak over haar seksleven of het gebrek daaraan. Felicia had misschien nooit een wilde passie in haar leven gekend, maar er was altijd wel iemand bij de hand die - zoals ze het noemde - ervoor zorgde dat ze het niet verleerde. Kate was al vier jaar niet meer met een man naar bed geweest. Ze stond zichzelf niet eens meer toe eraan te denken. Dat maakte geen deel meer uit van haar leven. Ze stopte al haar energie in Tygue, en in de boeken. Misschien werden haar boeken daardoor wel beter. Dat vroeg ze zich weleens af. De boeken waren haar minnaars. En Tom en Tygue waren haar kinderen.

Een uur later legde Felicia met een ernstig gezicht het manuscript op tafel. Kate keek naar haar en rilde even. 'Je vond het vreselijk.'

Felicia schudde haar hoofd. 'Nee, ik vond het goed. Maar, schat, je loopt regelrecht af op iets waar je weigert naar te kijken.'

'Wat bedoel je?' Blijkbaar klopte er iets niet. O, en ze was nog zo voorzichtig geweest.

'Waar ik je voor gewaarschuwd heb: succes.' Felicia's gezicht bleef ernstig en Kate grinnikte. 'Meen je dat?'

'Ja. Maar denk jij daaraan?'

'O, maak je niet zo'n zorgen. Dat zie ik tegen die tijd wel.'

'Dat hoop ik.'

En toen hield het gesprek plotseling op, omdat de schoolbus kwam, met Tygue. Hij kwam het huis inrennen in een spijkerbroek met een rode flanellen blouse. Over de blouse droeg hij een fel geel jack en aan zijn voeten prijkten kleine rundleren cowboylaarzen. 'Tante Licia! Tante Licia!!' Hij sprong met cowboylaarzen en al op haar schoot en Kate kromp ineen bij de gedachte wat er zou gebeuren met Felicia's suède pak, maar het scheen haar vriendin absoluut niet te deren. 'Ik heb iets in mijn auto!'

'Nog een trein?' Zijn gezichtje straalde en de twee vrouwen lachten.

'Nee. Ga maar kijken. Er staat een grote doos in mijn auto. Wil jij hem even pakken?'

'Natuurlijk, tante Licia.' Hij stormde weer naar buiten. Kate keek hem na. Hij groeide zo hard... En toen zag ze een vreemde uitdrukking op het gezicht van haar vriendin. 'Oké, waarschuw me maar. Wat heb je voor hem meegebracht? Een levende cobra? Witte muizen? Vertel me de waarheid.'

'Niets van dat alles, Kate. Echt niet.'

Maar Kate hoorde buiten al de enthousiaste kreten van haar zoon. Felicia was er vanaf haar komst al zenuwachtig over geweest. Ze was een keer zelfs naar buiten naar de auto geslopen met een schoteltje water. En toen lag hij te slapen. Maar nu sliep hij niet, hij werd bijna doodgedrukt door zijn baasje Tygue. 'Wat is hij lief!'

'Natuurlijk is hij lief!' Felicia lachte om het gezichtje van de jongen en even rolde Kate met haar ogen, maar ze glimlachte ook. 'Is hij van jou, tante Licia?' Het was de somberste basset pup met de droevigste ogen die Kate ooit had gezien en alleen al door naar hem te kijken schoot ze in de lach. Tygue zette hem op de grond. Het hondje begon te lopen, maar gleed voortdurend uit op de gladde vloer. Zijn hangoren fladderden om zijn kop. Hij keek treurig op naar de kleine jongen en kwispelde met zijn staart.

'Vind je hem leuk, Tygue?'

Tygue knikte heftig en ging toen naast het kleine, zwart met witte hondje zitten. 'Je boft echt, tante Licia. Hadden wij maar zo'n hondje. Ik wil er ook een, mam.'

'Je hebt er een, Tygue.' Tante Licia knielde naast haar petekind neer en sloot de jongen en het hondje in haar armen.

'Heb ik er óók een?' Tygue keek haar niet-begrijpend aan. 'Deze is voor jou. Speciaal voor jou.' Ze drukte zachtjes een kus op zijn blonde haar.

'Voor mij?'

'Voor jou.'

'Oooh! Oóóóh!' Een tijdlang kon hij niets anders zeggen en toen tilde hij het hondje met een stralend gezicht op.

'Hoe heet hij?'

'Dat moet jij zeggen.'

'Dat moet ik Willie vragen.'

De vaak gekoesterde teddybeer Willie was Tygues beste vriend geworden. Tom had de zijne ook nog steeds en het was moeilijk te zeggen van welke beer er meer gehouden werd en welke van de twee er gehavender uitzag, die van Tygue of die van zijn vader. Tygue stormde de kamer uit en Kate hurkte neer om het hondje te aaien.

'Ben je boos, Kate?' Felicia keek maar een klein beetje berouwvol.

'Hoe zou ik boos kunnen zijn, rare? Maar breng de volgende keer geen auto mee voor de jongen. Laat dat maar tot hij zes wordt.' De hond was onweerstaanbaar en ze tilde hem lachend in haar schoot. Tygue kwam even later terug met Willie. 'Willie zegt dat hij Bert heet.'

'Dan heet hij Bert.'

Tygue pakte het hondje op, drukte hem weer tegen zich aan en Bert kwispelde met zijn staart. Het gezin was compleet. En Felicia had zelfs het begin van haar nieuwe boek goed gevonden. Kate had het gevoel dat er meer goede dingen op komst waren. En Licia moest niet kletsen over dat succes. Als de uitgever het boek maar accepteerde, was dat al genoeg. Het hoefde geen bestseller te worden. Dat kwam maar één op de miljoen keer voor en ze wist dat dat niet voor haar gold. Ze voelde het. Dit was haar leven.

7

'Ga je vandaag weer lesgeven, mam?' Kate knikte en gaf Tygue nog een geroosterde boterham. 'Dat dacht ik al. Dat zie ik altijd.' Hij was tevreden met zichzelf en Kate keek haar zoon vol liefde aan. Tygue was beleefd en vastberaden en bovendien nadenkend en slim. Een mooi kind, op een typisch jongensachtige manier. Hij leek nu iets minder op Tom. En hij was bijna zes.

'Hoe zie je aan me dat ik ga lesgeven?' Ze zaten tijdens het ontbijt altijd gezellig te babbelen. Dat was al jaren zo. Op deze prachtige lentedag voelde Kate zich goed. Tygue was degene met wie ze het meest praatte. Af en toe reageerde ze op hem op zijn eigen kinderlijke niveau, maar het grootste deel van de tijd vonden ze elkaar ergens halverwege en dat was voor beiden acceptabel.

'Ik weet het, omdat je betere kleren aanhebt.'

'O, ja?' Ze grijnsde tegen hem en er vonkten pretlichtjes in zijn ogen, die niet zo erg verschilden van de lichtjes in haar eigen ogen.

'Ja, en je hebt dat rare spul op je ogen.'

'Welk rare spul?' Ze lachte met een mondvol toast.

'Je weet wel - dat groene spul.'

'Het is niet groen, het is blauw. En het wordt oogmake-up genoemd. Tante Licia heeft het ook.' Alsof dat het goedmaakte.

'Ja, maar zij heeft het altijd op en dat is bruin.' Hij glimlachte breed tegen haar. 'En jij gebruikt dat spul alleen maar als je lesgeeft. Waarom eigenlijk?'

'Omdat jij nog niet oud genoeg bent om het mooi te vinden, maatje.' Maar Tom ook niet. Niet meer. Ze maakte haar ogen op en droeg 'betere' kleren, omdat ze het gevoel had dat ze dat behoorde te doen als ze naar Mead ging om Tom op te zoeken. Het leek haar een goed idee. Daar was ze 'mevrouw Harper'. Hier was ze alleen maar 'mam'. En af en toe 'mevrouw' in de supermarkt.

Ze had lang geleden tegen Tygue gezegd dat ze in Carmel op een school verstandelijk gehandicapte kinderen leerde schrijven. Daardoor kon ze soms over Tom praten of over de anderen die ze zag. Ze had hem vaak verhalen over Tom verteld, of over zijn tekeningen gepraat. Ze had hem van meneer Erhard verteld. Ze paste de verhalen zodanig aan dat ze ze Tygue kon vertellen en wat opluchting kon voelen. Of soms, als Tom een keer een grote vooruitgang had geboekt, een prachtige tekening had gemaakt, een spel had geleerd of een puzzel had afgemaakt die te moeilijk voor hem had geleken, vertelde ze dat tegen Tygue, zelfs als het beter was geweest dat niet te doen. En door tegen hem te zeggen dat ze lesgaf op een school voor verstandelijk gehandicapte kinderen had ze ook een excuus, als ze na een moeilijke dag bij Tom naar haar kamer ging en de deur achter zich dichtdeed. Tygue begreep dat. Hij had medelijden met de kinderen over wie ze hem vertelde. En hij vond haar goed, omdat ze erheen ging. Soms vroeg ze zich af of ze hem daarom dat verhaal had verteld... arme mam... goede mam... Ze zit drie uur in de auto om met achterlijke kinderen te werken. Zulke gedachten schudde ze van zich af. Het was belachelijk dat ze een aai nodig had van een kind van zes.

'Waarom krijgen ze nooit vakantie?' Hij at zijn cornflakes, en Kates gedachten waren al bij Tom.

'Wat?'

'Waarom krijgen ze geen vakantie?'

'Ze hebben nooit vakantie. Vind je het leuk om Joey na school mee te nemen? Tillie is er als je thuiskomt.' Maar dat hoefde ze niet tegen hem te zeggen. Hij wist dat. 'Ze zou jullie naar de boerderij van Adams kunnen brengen, dan kunnen jullie naar de nieuwe paarden gaan kijken, als jullie willen.'

'Nee.'

'Niet?' Kate keek hem verbaasd aan, terwijl hij zich door de cornflakes werkte met een onverschillige uitdrukking op zijn gezicht, maar met dezelfde heldere vonkjes in zijn ogen. Hij voerde iets in zijn schild. 'Wat is er? Heb je andere plannen?'

Hij keek op met een vlugge glimlach. Hij kreeg een kleur, maar schudde heftig zijn hoofd. 'Nee.'

'Luister, schat, lief zijn tegen Tillie, beloof je me dat?' Tillie had het telefoonnummer van Mead, maar Kate zat zoveel uren in de auto dat ze nog steeds een beetje bezorgd was, zelfs na al die jaren. 'Doe niets wilds of geks als ik weg ben. Ik meen het, Tygue.' Haar stem klonk opeens streng.

Hij keek haar aan met een belofte in zijn ogen. 'Nee, mam.' Alsof hij duizend jaar oud was. En toen werd er buiten geclaxonneerd. Dat was zijn carpool en ze zag de grote gele jeep de oprit oprijden.

'Ze zijn er!'

'Ik ga! Tot vanavond!' De lepel werd in het kommetje gegooid, hij nam nog een hap van zijn geroosterde boterham, pakte zijn lievelingscowboyhoed, griste een boek van de tafel, stak zijn hand op terwijl zij hem een kushand toewierp en hij was verdwenen. Terwijl ze nog een slok koffie nam, vroeg ze zich opnieuw af wat hij in zijn schild voerde, maar wat het ook was, Tillie zou het goed afhandelen. Tillie was een mollige, oma-achtige, lieve vrouw, maar ze was zelf te lang weduwe geweest om streken van Tygue te pikken. Ze had vijf jongens en een meisje grootgebracht. Jarenlang had ze in haar eentje het boerenbedrijf van haar man gerund tot haar oudste zoon het overnam en ze was Tygues oppas geweest sinds zijn geboorte. Er viel niet met haar te spotten. Ze was vindingrijk en Tygue vond het heerlijk als ze kwam. Ze was in deze streek geboren en getogen, in tegenstelling tot Kate. Er was verschil en dat zou er altijd blijven. Bovendien was Kate schrijfster en geen vrouw van de keuken en de tuin. Ze vond de sfeer hier heerlijk, maar wist nog steeds niet veel over het plattelandsleven.

Ze keek even rond in de keuken voordat ze haar jasje en tas pakte, en vroeg zich af of ze niets vergeten had. Ze had een raar gevoel, alsof het beter was dat ze vandaag niet ging. Maar daar was ze aan gewend. Ze luisterde niet meer naar die gevoelens. Ze vermande zich. Ze vertrouwde Tillie volkomen. Ze schoot haar jasje aan en keek langs haar broek naar beneden. Die broek paste haar nog even perfect als acht jaar geleden toen ze hem had gekocht, nadat ze hem had gedragen tijdens een modeshow. Hij was toen mooi geweest en dat was hij nog steeds. Hij was gemaakt van een zachte, karamelkleurige gabardine en het jasje was van tweed. Ze had het jaren daarvoor gedragen als ze paardreed. Het enige nieuwe was de zacht-blauwe sweater die ze in de stad had gekocht. Ze glimlachte weer toen ze dacht aan wat Tygue had gezegd over haar kleren. Ze vond het leuk om er goed uit te zien voor Tom. Ze begon zich af te vragen of ze voor Tygue misschien ook wat meer aandacht aan haar kleren moest besteden. Maar hij was toch pas zes? Krankzinnig. Hij zou het niet zien. Of wel? Ze liep naar de auto. Het idee dat ze meer aandacht aan haar kleren ging besteden voor een jongetje van zes maakte haar aan het lachen.

Met haar gedachten op de automatische piloot reed ze het hele eind naar Carmel. Het bleek een van die dagen te zijn dat alles automatisch leek te gaan. De weg was eentonig geweest, al te bekend. Tom was saai en lusteloos en buiten werd het mistig. Zelfs de lunch was zoals ze hem al honderden keren eerder had gegeten. Sommige dagen met Tom waren als zeldzame edelstenen, waarvan de facetten schitterden en regenbogen wierpen van dansende lichtjes. Andere dagen waren donker en koud en smaakten naar as. En sommige dagen voelde ze helemaal niets. Vandaag voelde ze niets behalve vermoeidheid toen ze wegging. Ze wilde zo vlug mogelijk naar de snelweg en terug naar het huisje in de heuvels, naar Tygue en de rare basset met de treurige ogen, die lid van het gezin was geworden. Ze had die twee de hele dag gemist. Achteraf bezien had ze misschien beter thuis kunnen blijven. Terwijl ze naar huis reed, ging de snelheidsmeter ver boven de maximum toegestane snelheid uit. Dat gebeurde vaak, maar ze was maar twee keer gepakt in zes jaar. De rit was ook zo saai. Het enige dat het nog een beetje draaglijk maakte was te hard rijden. Alleen de gedachte aan Tygue deed haar af en toe vaart minderen, maar niet vaak.

Het was bijna vijf uur toen ze - nog steeds te snel - over de smalle weg reed die naar het huis leidde. Waarom had ze zich de hele dag zo ongemakkelijk gevoeld? Ze draaide de oprit op, keek of ze de hond zag - ze zag hem niet - en zocht met haar ogen de hele omgeving af naar Tygue. En toen zag ze hem en glimlachte terwijl ze de auto parkeerde. Hij lachte. Hij was vuil en mooi en ze leek wel gek dat ze zich zoveel zorgen had gemaakt. Wat was er in vredesnaam mis met haar? Ze maakte deze reis zo vaak. Waarom dacht ze dat er vandaag iets verkeerd zou gaan, of iets zou gebeuren waar Tillie geen raad mee wist? Tillie zag er overigens even vuil uit als Tygue en zelfs Bert zag eruit alsof hij wel een bad kon gebruiken. Alle drie zaten ze onder de modder. Tillie had zelfs een grote veeg modder op haar wang, en de modder zat ook tot in Tygues haar, maar ze zagen er allebei uiterst tevreden uit.

Tygue zwaaide en riep iets. Het was tijd om uit te stappen. Om weer moeder te zijn. Tillie was bezig haar overall uit te trekken. De kleren die ze eronder aanhad, waren nauwelijks eleganter en zoals altijd als Kate terugkwam uit Carmel, voelde ze zich opgelaten in haar nette kleren. Ze pakte haar tas en stapte uit de auto. Haar dag als Toms Kate was voorbij. Nu was Tygue aan de beurt. Ze ademde de frisse lucht diep in en zuchtte, terwijl ze zich bukte naar Bert die tevreden aan de omslagen van haar broek stond te snuffelen. 'Hoi, jongens, wat hebben jullie gedaan?'

'Wacht maar tot je het ziet, mam! Het is te gek! Ik heb het gedaan! Ik! Tillie heeft niets gedaan!'

Kate was zo blij nu ze haar kind terugzag, veilig en wel. 'Zij heeft dus niets gedaan? Zal ik eens raden?' Ze had hem al in haar armen met modder en al en hij werkte zich spartelend los uit de omhelzing.

'Kom op, mam, je moet komen kijken.'

'Mag ik eerst een zoen?' Maar ze had hem er al een gegeven en hield hem tegen zich aan gedrukt, terwijl hij haar aankeek met die glimlach van een jongen van zes waarvan je hart smolt.

'Kom je kijken?'

'Ik ga met je mee.'

Plichtmatig gaf hij een kus. Ze zette hem weer op de grond. Hij gaf een ruk aan haar arm. 'Wacht even, wat krijg ik te zien? Niet wéér slangen, hè, Tillie?' Ze keek de oudere vrouw even aan. Tillie had nog niets gezegd. Ze was een vrouw van weinig woorden, zeker tegenover andere vrouwen; ze had meer te zeggen tegen Tygue dan tegen Kate. Maar er bestond een bepaalde warmte en iets van respect tussen hen. Tillie begreep niet echt goed wat Kate op de typemachine deed, maar het ene boek waarover ze tegen haar vriendinnen kon vertellen had indruk op haar gemaakt. Het was niet geweldig, vond ze, een beetje een onzinverhaal over verzonnen mensen in San Francisco, maar het was uitgegeven en dus stelde het toch wat voor. En Kate zei dat er binnenkort misschien weer een boek uitkwam. Misschien zou ze op een dag beroemd zijn. En ze was in elk geval een goede moeder. En ook weduwe. Dat hadden ze gemeen. Maar er was iets met haar dat een afstand tussen hen schiep. Kate was geen snob, ze had het niet hoog in haar bol en ze had niets dat andere mensen ook niet hadden. Er was alleen een gevoel dat je kreeg als je in haar buurt was. Het was moeilijk uit te leggen. Verfijnd. Misschien was dat het. Het was een woord dat Tillies moeder had gebruikt. Zij had gezegd dat Kate verfijnd was. En slim. En mooi misschien, maar te mager. En er was altijd die droevige, verborgen blik in haar ogen. Maar Tillie kende die blik. Ze had hem jarenlang in de spiegel gezien nadat haar eigen man was gestorven. Maar niet zo lang als ze hem gezien had in Kates ogen. Die blik in haar ogen was nog steeds even nieuw als de eerste keer dat Tillie haar ontmoet had, nadat Tygue was geboren. Soms vroeg Tillie zich af of het schrijven die pijn levend hield. Misschien schreef ze daarover. Ze wist het niet.

Tillie keek toe hoe Kate door haar ongeduldige zoon werd meegetrokken, de tuin in, waar ze bleven staan. Tygue grijnsde breed en hield zijn moeders hand stevig vast. Hij was nog zo'n kleine jongen en toch leek hij af en toe heel volwassen, waarschijnlijk omdat zijn moeder vaak tegen hem praatte alsof hij al groot was. Maar dat deed hem geen kwaad. Tillie had dat tegenover haar eigen jongens ook gedaan nadat hun vader gestorven was. Het bracht herinneringen terug, nu ze de jongen zag opkijken naar zijn moeder bij het stuk tuin waarin ze de hele dag aan het werk waren geweest.

'We hebben dit voor jou gedaan! De helft is bloemen en de andere helft is groenten. Tillie zei dat van die groenten, dan kon jij salades maken. Je weet wel, paprika's en zo. En volgende week komen de kruiden. Hou je van kruiden?' Hij aarzelde. Kruiden klonk opeens een beetje meisjesachtig. 'Ik wil hier pompoenen hebben en kokosnoten.' Kate lachte en bukte zich om hem een paar dikke zoenen te geven. 'Het is prachtig, Tygue.'

'Nee, dat is het niet. Dat wórdt het. We hebben allerlei bloemen gezaaid. We hebben het zaad verleden week gekocht. En ik heb het verstopt.' Dat was dus die rare blik geweest vanmorgen. Het was zijn eerste tuin.

'Hij heeft het grote werk gedaan,' zei Tillie terwijl ze naar hen toe kwam en Tygue een klopje op zijn schouder gaf. Hij zal beretrots zijn als hij ziet wat voor een prachtig tuintje hij heeft aangelegd. Het zal niet zo lang duren.'

'Er komen ook tomaten.'

Een moment lang vocht Kate tegen haar tranen en toen opeens had ze het gevoel dat ze in lachen kon uitbarsten. De hele dag had ze zich zorgen om hem gemaakt en hij was intussen bezig geweest een tuin voor haar aan te leggen. Wat een prachtige wereld was het toch. En het deed er niet toe dat ze op de snelweg te hard had gereden. 'Tygue, dit is het mooiste cadeau dat iemand me ooit gegeven heeft.'

'Echt waar? Hoezo?'

'Omdat jij er zo hard aan gewerkt hebt en omdat het leeft. En omdat we kunnen zien hoe alles gaat groeien en we mooie bloemen krijgen en lekkere groenten die we kunnen eten. Dat is een heel groot cadeau, schat.'

'Ja.' Hij keek rond, diep onder de indruk van zichzelf en toen gaf hij Tillie plechtig een hand. De twee vrouwen konden met moeite hun lachen inhouden. Het was een mooi moment. Tillie keek op alsof ze zich opeens iets herinnerde. 'Er is gebeld.'

Waarschijnlijk Felicia. Kate knikte; ze vond het leuk, maar was nog even niet geïnteresseerd. 'Vanuit New York.'

'New York?' Even voelde ze een steek in haar maag. New York? Dat kon toch niet? Misschien was het het hoofdkantoor van haar verzekeringsmaatschappij geweest of zo. Ze was al eerder van streek geraakt door zoiets. Ze wist nu beter. Na zes jaar wist ze het wel.

'Ze willen dat je terugbelt.'

'Te laat nu.' Het was al halfzes in het westen, drie uur later in het oosten. Kate keek niet erg geschrokken.

Tillie knikte op haar gemoedelijke, nooit gehaaste, landelijke manier. 'Ja. Hij zei dat het misschien te laat werd. Hij heeft een nummer in L. A. opgegeven dat je kon bellen.'

Kate kreeg opnieuw een steek in haar maag. Harder deze keer. Dit was belachelijk. Ze speelde spelletjes met zichzelf. Waarom was ze zo nerveus vandaag?

'Ik heb het binnen allemaal opgeschreven.'

'Dan ga ik maar even kijken.' Ze glimlachte vertederd tegen Tygue en haar stem werd weer zachter. 'Bedankt voor mijn prachtige stuk tuin, schat. Ik vind het fantastisch -en ik hou van je.' Ze bukte zich, omhelsde hem, drukte hem tegen zich aan en toen wandelden ze hand in hand naar het huis, terwijl Bert naast hen op zijn korte pootjes meedribbelde.

'Wil je een kop koffie, Tillie?' Maar de oudere vrouw schudde haar hoofd. 'Ik moet naar huis. Jakes kinderen komen vanavond eten en ik moet nog een paar dingen doen.' Dat klonk luchtiger dan het was. Jake had negen kinderen. Dat betekende koken voor twaalf. Of voor nog meer mensen als diverse vrienden en vriendinnetjes meekwamen, wat vaak gebeurde. Tillie was altijd op alles voorbereid.

Ze stapte in haar busje, zwaaide en riep uit het raampje: 'Ga je deze week nog een keer lesgeven, Kate?' Het was raar dat ze dat vroeg en Kate keek haar aan met een nauwelijks zichtbare frons. Ze ging altijd twee keer, maar ze had zich op de terugweg hetzelfde zitten afvragen. Ze had eigenlijk geen zin om deze week nog een keer te gaan. 'Mag ik je dat morgen laten weten?' Het zou niets veranderen aan het bedrag dat ze Tillie betaalde: een vast bedrag per maand, waarvoor ze twee keer per week kwam oppassen. Het was gemakkelijker eenmaal per maand een cheque uit te schrijven en deze regeling beviel hen allebei. Als Kate 's avonds naar de film wilde, zette ze Tygue op de heenweg af bij Tillie en haalde hem op de terugweg weer op. Tillie rekende daar niets voor. Tygue hoorde bij de kleinkinderen. Maar Kate ging bijna nooit uit. Ze zat elke avond achter haar typemachine. Als ze 's avonds uitging, verlangde ze naar Tom. Thuisblijven was gemakkelijker.

'Goed. Bel me morgen of overmorgen, Kate. Welke dag je wilt gaan, maakt mij niet uit.'

'Dank je.' Kate glimlachte en zwaaide terwijl ze Tygue zachtjes voor zich uit het huis in duwde. Misschien zou ze een dag 'vrij' nemen en deze week niet meer naar Tom gaan. Misschien kon ze met Tygue nog wat dingen planten in de tuin. Wat een fantastisch idee had Tillie gehad. Waarom bedacht zij zulke dingen nooit?

'Wat eten we?' Tygue begon met Bert te stoeien, waarbij de modderspatten in het rond vlogen.

Zijn moeder trok een vies gezicht. 'Schat, ik ga je modderpasteitjes voeren als je nu niet naar de badkamer gaat en binnen veertien seconden schoon bent. En neem Bert mee.'

'O, mam, maar ik wilde kijken naar...'

'Kijk liever naar wat water en zeep, lieverd. En ik meen het!' Ze wees naar de badkamerdeur en toen viel haar blik op Tillies briefje en ze herinnerde zich opeens weer het telefoontje uit New York. Het bleek van het New Yorkse kantoor te zijn van het agentschap dat ze in Los Angeles had voor de verkoop van haar manuscripten. Alle uitgevers zaten in New York, dus had haar agent haar manuscripten naar New York gestuurd en liet het door het kantoor in het oosten afhandelen. Haar agent in Los Angeles behartigde haar belangen, maar kwam pas in actie zodra de filmindustrie interesse zou tonen voor het boek. Maar de gedachte alleen al dat ze filmrechten zou verkopen deed haar in de lach schieten. Dat waren fantasieën van een schrijver. Alleen nieuwkomers geloofden dat ze kans maakten. Zij wist nu beter en ze was zielsdankbaar als er een boek van haar uitgegeven werd, al ging het maar om een slordige tweeduizend dollar elke drie jaar. Het was een kleine aanvulling op het geringe inkomen dat ze nog steeds kreeg uit Toms beleggingen.

Ze schreef haar boek en stuurde het naar de agent in Los Angeles, die het dan doorstuurde naar New York. En dan duurde het twee maanden voordat New York haar liet weten dat ze wisten dat ze leefde en daarna - als ze geluk had - verkochten ze het boek aan een uitgever. Dan kreeg ze een cheque van de agent en tweemaal per jaar kreeg ze een royaltyoverzicht van de uitgever. Spannender dan dat was het niet. De eerste keer had het bijna een jaar geduurd voordat haar manuscript door een uitgever werd gekocht. De tweede keer hadden ze er maanden over gedaan om haar te vertellen dat het nieuwe boek niet goed was en dat ze het niet konden verkopen. Bij het derde manuscript hadden ze tegen haar gezegd dat ze 'hoopvol' waren. Maar het had bijna twee jaar geduurd voordat het verkocht werd. Dat was een jaar geleden. Het boek zou over een maand uitkomen. Dit alles was heel normaal in de uitgeverswereld. Ze wist dat uitgevers een manuscript soms al twee of drie jaar in huis hadden voor ze het uitgaven. Ze had een voorschot gekregen van drieduizend dollar en dat was dat. Ze was niet eens meer teleurgesteld. Het zou worden gedrukt in een oplage van vijfduizend exemplaren en uiteindelijk zou ze het kunnen vinden in haar lokale boekwinkel als ze de moeite nam erheen te gaan en het te zoeken. En een jaar later zou het uitverkocht zijn. En dat ging net zo geruisloos als de verschijning van het boek. Maar ze had het tenminste geschreven. En ze was blij met dit laatste boek, maar het was een beetje verontrustend te bedenken dat dit boek het misschien wél goed zou doen. Het onderwerp kwam haar iets te dichtbij. Ze had bijna gehoopt dat het afgewezen zou worden voor het geval iemand zich haar zou herinneren. Maar hoe kon dat? Uitgevers adverteerden geen werk van betrekkelijk onbekende schrijvers. En wie was Kaitlin Harper? Niemand. Ze was veilig. Het boek was een roman, maar er was veel in te lezen over profrugby en de druk die werd uitgeoefend op spelers en hun vrouwen. Het schrijven ervan had haar goedgedaan. Het had haar bevrijd van een paar oude spoken. Er stond veel in over Tom, de Tom van wie ze had gehouden, niet de Tom die geschoten had.

'Mam, ben je al aan het koken?' Ze schrok op uit haar gedachten. Ze had vijf minuten bij de telefoon gestaan, denkend aan het boek. Ze had zich afgevraagd waarom het agentschap had gebeld. Misschien was er iets mis. Een vertraging. Het zou deze maand nog niet verschijnen. Ze zou nog een jaar moeten wachten. Nou en? Ze had haar voorschot. En ze had zitten spelen met een idee voor een nieuwe roman. Bovendien bestond haar echte leven uit carpools voor Tygue en modder op de keukenvloer. Wat voor verschil maakte het dat ze schreef, behalve voor haarzelf?

'Nee, ik ben nog niet begonnen.'

'Ik heb zo'n honger.' Hij was opeens aan het jammeren en hij was vuil - een moe, klein kind. Hij had de hele dag hard gewerkt en dat begon hij nu te merken.

Maar zij was ook moe. 'Tygue' - het woord klonk als een zucht uit haar mond - 'wil je alsjeblieft gaan douchen. Ik ga eten maken, maar ik moet eerst bellen.'

'Waarom?' vroeg hij dreinerig. Maar hij was pas zes. Daar moest ze zichzelf af en toe aan helpen herinneren.

'Het is een zakentelefoontje, schat. Kom op, spring onder de douche.'

'Oh... oké.' Mopperend verdween hij naar de badkamer met Bert snuffelend aan zijn hielen. 'Maar ik heb honger!'

'Weet ik. Ik ook!' Shit. Ze wilde niet tegen hem snauwen. Het was tien over halfzes. Ze draaide het nummer van het bureau in Los Angeles en vroeg zich af of er nog iemand zou zijn. Zo niet, dan zou ze morgenochtend New York bellen. Maar de telefoon werd opgenomen en de receptioniste verbond haar door met de man met wie ze meestal te maken had: Stuart Weinberg. Ze had hem nooit ontmoet. Maar ze hadden jaren met elkaar gebeld en voelden zich als oude vrienden.

'Stu? Kate Harper. Hoe gaat het?'

'Goed.'

Ze stelde zich altijd voor hoe hij eruit zou zien: jong, klein, mager, nerveus en waarschijnlijk leuk om te zien met heel donker haar en dure Los Angeles kleren. Vanavond klonk hij nogal goedgehumeurd. 'Hoe gaat het daar nou in de jungle?'

'Zo ver zitten we niet van L.A. af. De jungle, hoe bedenk je het!' Maar ze lachten allebei. Het was een spelletje dat ze altijd speelden als ze elkaar spraken. 'Luister, Stu,' ging ze door, 'ik heb een telefoontje gehad van Bill Parsons in New York. De boodschap was een beetje verwarrend, maar hij vraagt me hem te bellen of - als ik te laat thuis zou zijn - jou te bellen, wat ik hierbij doe. Ik verwachtte niet dat je er nog zou zijn.'

'Ziet u hoe hard we voor u werken, mevrouw? Tot diep in de nacht werken we ons de blaren op onze vingers!'

'Hou op. Ik word misselijk.'

'Sorry. Ik dacht alleen maar dat ik wat medeleven had verdiend.'

'Mam, ik heb honger!' zong Tygues stem vanuit de badkamer tussen harde, spetterende geluiden door. Bert begon hard te blaffen.

'Rustig daar!'

'Wat zeg je?' Weinberg klonk verward en Kate lachte. 'Moeilijk uur, ben ik bang. Ik denk dat mijn kind de hond aan het verdrinken is.'

'Lekker idee.' Hij grinnikte en Kate zocht naar een sigaret. Ze wist niet waarom, maar hij maakte haar zenuwachtig.

'Stu?'

'Ja, mevrouw?' Ze hoorde iets raars in zijn stem. Hij klonk zoals Tygue had geklonken aan het ontbijt, voordat hij zijn tuintje ging aanplanten.

'Weet jij waarom Parsons wilde dat ik jou belde?'

'Jazeker.'

'Nou? Waarom?' Ze vond het doodeng.

'Zit je?'

'Ze gaan het boek niet uitgeven?' De moed zonk haar in de schoenen. De tranen sprongen in haar ogen. Weer een fiasco. Ze had het opnieuw verprutst. Er werd geen boek meer van haar uitgegeven. En dit was toch echt goed.

'Kate...' Er viel een eindeloze stilte terwijl ze haar ogen dichtkneep en zichzelf dwong naar hem te luisteren. 'Het is vandaag een nogal ongelooflijke dag geweest, lieverd. Je boek gaat ook in paperback verschijnen. Heeft Parsons geregeld, en ik heb vandaag de filmrechten voor het boek voor je verkocht.'

Haar mond zakte open, haar ogen werden vochtig en geen geluidje kwam over haar lippen. En toen gebeurde plotseling alles tegelijk. Tranen, gestotter, verwarring. Haar hart bonkte, net als haar hoofd. 'O, mijn god.' Ze barstte in lachen uit. 'O, mijn god!'

'Kate, je kunt nu toch niets onthouden van wat ik je vertel, maar we spreken elkaar morgen weer. We zullen de komende weken en maanden een heleboel te bespreken hebben. Contracten, plannen, reclame. Er valt heel wat te bepraten. En ik vind dat je naar Los Angeles moet komen, dan kunnen we het vieren.'

'Kunnen we het niet door de telefoon bespreken?' Een gevoel van paniek besprong haar. Wat kwam er allemaal op haar af?

'We zullen alles later bespreken, maar de rechten voor de paperback zijn verkocht voor vierhonderdvijftigduizend dollar. En' - er viel weer een eindeloze stilte - 'ik heb de film voor honderdvijfentwintigduizend verkocht. Je zult het geld voor de paperback moeten delen met je uitgever, maar het is nog steeds een aardig bedrag.'

'Lieve help, Stu, maar dat is nog steeds tweehonderdvijfentwintigduizend?' Ze was sprakeloos.

'Alles bij elkaar krijg je driehonderdvijftigduizend dollar. En dan heb ik het nog niet over de royalty's, je bekendheid en wat dit zou kunnen betekenen voor de toekomst van je carrière. Schat, dit zou een snelle rit naar succes kunnen betekenen. In feite ben je er al, zou ik zeggen.

Parsons heeft vandaag met de uitgever van de gebonden editie gesproken en ze verhogen de oplage voor de tweede druk tot vijfentwintigduizend exemplaren. Voor de gebonden editie is dat prachtig.'

'O, ja?'

'Mam, ik heb een handdoek nodig!'

'Hou je kop!'

'Rustig, Kate.'

'Ik weet niet wat ik moet zeggen, Stu. Ik heb nooit gedacht dat het zou gebeuren.'

'Dit is nog maar het begin.'

O god, en wat als iemand het zich herinnerde van Tom? Wat als iemand het verband legde tussen haar en wat er zeseneenhalf jaar geleden was gebeurd? Wat als...

'Kate?'

'Sorry, Stu. Ik probeer het tot me door te laten dringen.'

'Dat kun je niet. Blijf gewoon zitten en ontspan je. We praten morgen, goed?'

'Oké. En Stu... ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik... ik ben helemaal ondersteboven... Het komt... Jij...'

'Gefeliciteerd, Kate.'

Ze zuchtte diep en grinnikte. 'Bedankt.' Nadat ze had neergelegd, duurde het nog een minuut voor ze kon opstaan en een poging deed haar gedachten te ordenen. Driehonderdvijftigduizend dollar? Jezus. En wat bedoelde hij toen hij zei: dit is pas het begin? Wat...

'Mam!'

O, god. 'Ik kom!'

En daar in de badkamer speelde zich de realiteit van haar leven af. Tygue Harper zat in het bad met zijn hond. Hij had een cowboyhoed op en de halve badkamer stond blank.

'Waar ben jij mee bezig, Tygue?' Ze waadde naar het bad en gleed bijna uit. 'In godsnaam!' Woede ontplofte in haar ogen en de jongen keek opeens gekwetst. 'Maar ik heb een tuin voor je gemaakt!'

'En mijn boek wordt verfilmd. Ik... oh, Tygue..' Ze zakte op haar knieën in de plassen op de badkamervloer en grijnsde tegen haar zoon terwijl de tranen uit haar ogen druppelden. 'Ze gaan een film maken van mijn boek!'

'Echt waar?' Hij keek haar somber aan, terwijl zij door haar tranen heen lachte en knikte. 'Waarom?'

8

'Wat bedoel je, "ik snap het helemaal"?' Het was drie dagen na het grote nieuws en ze zat aan de telefoon met Felicia, voor minstens de zeventiende keer.

'Kate, luister alsjeblieft! Je vertelt dat je stinkend rijk wordt. Hij zal je die contracten niet gewoon toesturen. Hij wil ze aan je uitleggen,' drong Felicia aan. Ze probeerde het sussend te zeggen, maar dat lukte niet. Ze was te opgewonden.

'Maar waarom hier? We hebben jarenlang perfect met elkaar kunnen onderhandelen op deze afstand. En... oh, shit, Licia. Ik had dat stomme boek nooit moeten schrijven.' Kates stem klonk doodsbenauwd.

'Ben je gek geworden?'

'Maar wat doe ik als iemand erachter komt? Krijg ik dan nog een keer al die ellende waar ik zes jaar geleden bijna gek van ben geworden? Heb je enig idee hoe het is als er voortdurend journalisten achter je aan jagen? Ze woonden ongeveer in de tuin, ze persten zich zowat bij me in de auto, mijn god, ze duwden me bijna van de trap af. Waarom denk je dat ik hier ben gaan wonen?'

'Ik weet dat allemaal, Kate. Maar dat is lang geleden. Het is geen nieuws meer.'

'Dat weet je nooit! Misschien zouden die gekken het allemaal weer gaan oprakelen. En stel dat ze erachter komen waar Tom is? Wat zou dat voor Tygue betekenen? Denk daar eens aan, Licia!' Kate werd bleek bij de gedachte, maar in haar kantoor in San Francisco zat Felicia koppig haar hoofd te schudden. 'Daar had je aan moeten denken toen je het boek schreef. Het is inderdaad een fantastisch boek en het is een roman, Kate. Niemand zal weten dat het waar gebeurd is. Wil je alsjeblieft een beetje kalm zijn? Je maakt jezelf gek voor niets.'

'Ik hoef Weinberg niet hier te zien.'

'Je bent onmogelijk! Shit.' Maar Kate had al opgehangen en draaide vlug het nummer van het bureau in Los Angeles Hij was misschien nog niet weg. Hij had gezegd dat hij rond drie uur bij haar zou zijn. Het was iets voor twaalven. Maar zijn secretaresse zei dat hij al een halfuur weg was.

'Shit!'

'Pardon?'

'Niets.'

Ze draaide opnieuw Felicia in San Francisco en haar vriendin klonk boos. 'Verman je een beetje, Kate. Dit loopt uit de hand. Toen ik het boek las, heb ik nog tegen je gezegd dat het zou gebeuren.'

'Ik dacht dat je dat niet zo serieus meende. En wie wordt bekend door een boek? Wie verkoopt de rechten van de paperback én de film? Jeetje, ik ken schrijvers die voor eeuwig op de achterste planken in de goedkoopste boekhandels staan.'

'En jij huilt, omdat jij dat niet bent?' Felicia was geïrriteerd en Kate zuchtte weer. 'Nee, ik huil niet, omdat ik het niet ben. Ik weet alleen niet wat ik moet doen, Licia. Ik heb de afgelopen zes jaar nauwelijks iemand gezien en deze man is vanuit Los Angeles op weg hierheen en het gaat om honderdduizenden dollars. Ik ben zo verschrikkelijk bang dat ik het niet meer zuiver zie.'

'Kom op, schat, jij kunt dit, echt.' Felicia's stem werd zachter terwijl ze aan Kate dacht. 'Je bent een prof. Je bent een fantastisch auteur, een mooie meid, je bent negenentwintig en je staat op de drempel naar succes. Christus, je zou die kerel te woord kunnen staan in een jutezak met een kleimasker op je gezicht en het zou je nog lukken.'

'Een jutezak is ongeveer het enige dat ik heb om aan te trekken.'

'Dat is je eigen stomme schuld. Ik mocht jaren achter elkaar niets sturen.'

'Ik draag het niet. Maar goed, wat ik moet dragen is het probleem niet. Wat ik moet zeggen... wat ik moet doen... Hij wil praten over reclame. Shit, Licia, ik kan dit niet.' Ze was nu bijna in tranen en rookte nerveus de ene sigaret na de andere.

'Wat zei hij precies over reclame?' Felicia klonk nieuwsgierig.

'Nog niet veel. Hij zei alleen dat we het moesten bespreken. Maar hij legde niets uit.'

'Natuurlijk legde hij dat niet uit.' Haar diepe, schorre lach klonk in Kates oren. 'Is het ooit bij je opgekomen dat hij niet weet of je drie hoofden hebt of twee? En dat hij niet weet of je met krulspelden in je haar en op roze suède gymschoenen naar de kerk gaat?'

'Dat betekent dat ik ongeveer tweeëneenhalf uur heb om met krulspelden en roze gymschoenen voor den dag te komen. Wacht, ik heb een idee.' Nu moest Kate ook lachen.

'Ik vraag of Tillie me wil vervangen!'

Felicia grinnikte. 'Nee. Jij gaat het doen. Jij gaat die man ontmoeten. Hij is tenslotte je agent. Hij zal je niet voor de leeuwen gooien en hij kan je niet dwingen wat dan ook te doen.'

'Wat moet ik tegen hem zeggen?' Ze was in zeseneenhalf jaar niet meer alleen geweest met een man.

'Hij zal je niet verkrachten, Kate. Tenzij je boft.'

'Je bent fantastisch. Shit, hoe heb ik mezelf zo in de nesten kunnen werken?'

'Met je grote mond, je fijne geest en je typemachine. Maar die vormen samen een grandioze combinatie.'

Kate zuchtte alleen maar en Felicia schudde grijnzend haar hoofd. De aardbeving was nog maar net begonnen. En de naschokken zouden misschien maandenlang voelbaar zijn. Wellicht zelfs jarenlang.

'Hoe dan ook ga ik neerleggen en kijken wat ik aantrek.'

'Ja. En, Kate?'

'Wat?'

'Kijk goed of de rits van je broek dicht is.'

'Hou je kop.' Ze glimlachte toen ze neerlegde, maar haar handpalmen waren kletsnat. Wat als hij haar probeerde te versieren? Wat als hij te opdringerig werd? Wat... Ze zat een halfuur buiten in de zon. Ze probeerde wat rustiger te worden en dacht na. Over het boek, over Tom, over Felicia, over Tygue. Waarom had ze het geschreven? Omdat ze moest. Omdat de hele geschiedenis haar verscheurde en ze het van zich af moest schrijven en dat had ze gedaan. Het was een prachtig boek geworden en dat wist ze. Maar dit had ze niet verwacht. Ze had gewild dat het boek goed verkocht zou worden, maar ze had niet gedacht dat haar leven erdoor zou veranderen. En wat moest ze nu? Als ze in de publiciteit zou komen, was haar teruggetrokken leven voorbij, en waren al haar pogingen Tygue te beschermen zinloos. Maar het was nu te laat en ze wist het. Ze was net klaar met omkleden toen Stu Weinberg aanbelde. Ze haalde diep adem, maakte haar sigaret uit, keek de kamer rond en liep naar de deur. Ze had een zwarte broek aan met een zwarte trui en een paar lage suède schoenen van een duur Italiaans merk die de jaren overleefd hadden. Ze zag er heel lang, heel dun en heel serieus uit toen ze de deur opendeed.

'Kate Harper?' Hij leek een beetje onzeker en helemaal niet zoals ze zich hem had voorgesteld. Hij was ongeveer even lang als zij en had rood haar. Hij had een broek van Levi's aan met een beige kasjmieren trui erop. Maar de schoenen waren van Gucci, de aktetas van Vuitton en het horloge van Cartier. Het jasje dat hij over zijn linkerarm droeg, was een klassieke Bill Blass. Alle statuskenmerken van Los Angeles. Maar hij had het gezicht van een kind en tienduizend sproeten. Ze glimlachte, maar had eigenlijk hardop kunnen lachen om het idee dat dit de man was aan wie ze zes jaar lang haar carrière had toevertrouwd. Als ze hem gezien had, had ze het misschien niet gedaan. Hij zag eruit als ongeveer tweeëntwintig. Maar hij was eenenveertig, even oud als Felicia.

'Stu?' Ze glimlachte tegen hem.

'Ik weet het, ik weet het. Je wilt mijn rijbewijs zien en je contract onmiddellijk verscheuren, hè?'

'Nauwelijks. Kom binnen.' Ze vroeg zich intussen af of het huis er sjofel of alleen maar knus uitzag. Ze zag dat hij haar opnam en toen vlug rondkeek in de kamer. Zijn gezicht stond nieuwsgierig.

'Koffie?'

Hij knikte en legde zijn jasje en aktetas op een stoel terwijl hij uit het raam keek. 'Wat een prachtig uitzicht.' Ze bleef even staan en was verbaasd, omdat ze zich zo rustig voelde. Hij was de vijand niet. Hij was een onschuldige man die haar wilde helpen geld te verdienen. En hij leek aardig.

'Ja, mooi, hè? Ik ben blij dat je helemaal hierheen gekomen bent.'

'Ik ook.'

Ze schonk koffie voor hem in en toen gingen ze zitten.

'Mag ik je een krankzinnige vraag stellen, Kate?' Hij glimlachte tegen haar op zo'n manier dat ze hem nog aardiger vond. Hij zag eruit als een vriendje van Tygue, niet als een zakenman.

'Natuurlijk. Wat is die krankzinnige vraag?'

'Wat doe je hier in 's hemelsnaam?'

'Je zei het toen je uit het raam keek. Het is mooi hier.

Rustig. Een goede plek om kinderen groot te brengen.'

'Kletskoek.'

Ze lachte om zijn botheid en nam een slok koffie. 'Helemaal niet.'

'En nog iets? Zou je naar L.A. gekomen zijn als ik niet hierheen gekomen was?'

Met een kleine glimlach schudde ze haar hoofd.

'Dat dacht ik al. Waarom niet?'

'Omdat ik een kluizenaar ben en dat prettig vind. Sinds ik mijn man verloren heb, ben ik... ga ik niet zo vaak meer ergens heen.'

'Waarom niet?'

'Ik heb het druk hier.' Hij kwam te dichtbij. Plotseling was ze weer bang.

'Wat doe je allemaal?' Zijn ogen waren snel, druk, vorsend, maar niet onvriendelijk.

'Ik schrijf, ik ben moeder. Ik geef les. Ik heb het gewoon druk.'

En ze was bang. O, god, wat was ze bang. Maar waarvoor? Hij kon het niet benoemen. Mannen misschien? Mensen? Het leven? Iets. Hij kon er zijn vinger niet op leggen. Maar hij zag het in haar ogen. 'Daar zie je niet naar uit. Ben je ooit fotomodel geweest of heb je geacteerd?' Het leek een voltreffer.

'Nee.' Ze schudde zenuwachtig haar hoofd, maar glimlachte weer toen ze nog een sigaret opstak.

Shit. Er was iets met haar. Hij wist dat ze loog. De manier waarop ze zat, liep en zich bewoog liet iets anders zien. Een goede opvoeding. Training. Was ze mannequin geweest, of misschien stewardess? In elk geval had ze niet haar hele leven in dit onbeduidende gat gewoond. En hij had haar schoenen gezien. Peperdure schoenen. In een met kranten dichtgeplakt stadje. Maar wie ze ook was, ze zou de uitgevers in verrukking brengen, als hij haar uit haar schulp kon krijgen. Daarom was hij hierheen gekomen. Hij wilde weten of ze marktwaarde had. En nu had hij zijn antwoord. Ze had een grote marktwaarde. Als ze meewerkte. Hij glimlachte vriendelijk tegen haar en dronk zijn koffie, en dacht dat ze er prachtig uit zou zien op tv.

'Hoeveel kinderen heb je?'

'Negen.' Ze lachte zenuwachtig. 'Nee, serieus, één kind. Maar hij telt voor negen.'

'Hoe heet hij?'

'Tygue.'

'Wat vindt hij ervan dat zijn moeder een reusachtig succes is?'

'Ik denk niet dat hij daar al iets van begrijpt. En eerlijk gezegd begrijp ik het ook niet.' Ze zuchtte en ontspande haar schouders.

'Je hoeft je er voorlopig niet druk over te maken, Kate. In feite hoef je je helemaal nergens druk over te maken. Wij regelen alles voor je. Het enige dat je nu moet doen is naar de contracten kijken en dan kun je je lekker gaan amuseren met het kopen van nieuwe gordijnen, een nieuwe bal voor je zoon, een bot voor de hond...' Hij keek met een onschuldige blik rond en ze lachte. Hij had het begrepen: ze hield van het eenvoudige leven. Maar ze wist ook dat hij weigerde dat serieus te nemen.

'Wat gebeurt er als het boek uitkomt?'

'Een paar weken lang gebeurt er niets.' Hij hield haar aan het lijntje.

'En dan?'

'Dan moet je een paar keer ergens verschijnen, een paar interviews doen. Maar niet meer dan je aankunt.'

'En als ik het niet aankan?'

'Jammer voor het boek. Zo simpel ligt het. Het is statistisch bewezen.' Hij keek ernstig terwijl hij het zei.

'Staat het in mijn contract dat ik dat moet doen?'

Met een spijtig gezicht schudde hij zijn hoofd. 'Nee. Niemand kan je ergens toe dwingen wat dit betreft. Maar het zou een grote vergissing zijn als je het niet deed, Kate. Als je vooruitstekende tanden had, een grote neus en scheel keek, zou ik zeggen dat je je misschien beter nergens kon laten zien, maar in jouw geval' - hij keek haar aan met een bedroefde glimlach - 'zou je heel veel kunnen bijdragen.' Hij sloeg haar gade terwijl ze door de kamer liep en wist zeker dat ze mannequin was geweest, al had ze ontkennend geantwoord op die vraag. Maar wat hem het meest intrigeerde, was het ondoordringbare schild dat ze om zich heen had. Dat had hij aan de telefoon nooit gemerkt. Nu vroeg hij zich af waarom hij nooit zo nieuwsgierig was geweest dat hij haar wilde ontmoeten. Hij moest echter toegeven dat hij nooit gedacht had dat ze een groot succes zou worden, niet tot dit tweede boek. Een laatste seizoen. Hij had niet gedacht dat ze in staat zou zijn zo'n boek te schrijven. 'We kunnen het later over de reclame hebben. Waarom kijken we niet eerst even naar een paar punten die ze in het contract willen hebben?'

'Oké. Wil je nog koffie?'

'Graag.' Hij dronk vijf koppen koffie in de twee uur die nodig waren om de contracten te bekijken. En nu wist ze meer dan ooit waarom ze hem aardig vond als haar agent. Hij was opeens weer dezelfde man die hij al de afgelopen jaren aan de telefoon was geweest. Hij legde elke mogelijke conclusie, bewering, elk gevaar, elk voordeel, elke regel, elk woord, elke nuance uit. Hij was fantastisch.

'Mijn god, je had advocaat moeten worden.'

'Ben ik geweest. Een jaar lang.' Dit kind? Dit knulletje met sproeten advocaat? Wanneer? Ze grijnsde bij de gedachte.

'Ik vond het verschrikkelijk. Dit is meer mijn tempo.'

'Het mijne ook.' Ze dacht weer aan de driehonderdvijftigduizend dollar.

'Je hebt die blik in je ogen, Kate. Laat het je niet de baas worden...'

'Weinig kans, Stu, weinig kans.' Ze zei het met een rotsvaste zekerheid en een wat bittere glimlach. 'Dit is alleen voor nieuwe gordijnen en een bot voor de hond.'

'Ben blij dat ik het hoor. Maar voor het geval je bij mijn kantoor komt voorrijden in een nieuwe Rolls - zeg over een maand of drie - wat krijg ik dan, omdat ik het bij het goede einde had?'

'Een schop onder je kont?'

'We zullen zien!' Hij grijnsde breed.

Ze hoorde buiten de auto stoppen die Tygue thuisbracht. Het was al kwart over vijf. Ze hadden hard gewerkt. 'Wil je blijven eten?' Eten. Wat had ze? Gehakt, macaroni met kaas, worteltjessalade en yoghurt. Ze moest bijna lachen, maar hij schudde zijn hoofd en keek op zijn platte polshorloge met Romeinse cijfers dat eruitzag als een schilderijtje van Dali. 'Ik zou het graag hebben gedaan, Kate, maar ik heb om acht uur een eetafspraak in L.A.'

'Beverly Hills, hoop ik.'

'Waar anders?' Ze lachten allebei en Kate liep naar de deur om Tygue te begroeten. Stu Weinberg zag hoe hij binnenkwam en geknuffeld werd door zijn moeder. De jongen schrok toen hij hem zag.

'Hoi, Tygue, ik ben Stu.' Hij stak een hand uit, maar de jongen bewoog zich niet.

'Wie is dat?' Tygue keek bijna geslagen.

'Dit is mijn agent uit Los Angeles, schat. Heb je geen betere begroeting dan deze?' Tygue keek even bang als zijn moeder en Stu voelde onmiddellijk iets voor de jongen. Hij was blijkbaar evenmin gewend aan vreemden als zijn moeder.

Tygue kwam met een nors gezicht dichterbij en gaf Stu een hand. 'Hoi.'

Zijn moeder keek dreigend en Stu stopte langzaam de contracten terug in de aktetas. 'Zo, Kate, het enige dat jij nu nog kunt doen is je ontspannen.' Ze had alles getekend.

'En over dat andere?'

'Wat?' Maar hij wist het wel. Hij liet het haar zeggen. Liet haar proberen.

'Reclame, publiciteit.'

'Maak je er niet druk over.'

'Stu... Ik kan dat niet.'

'Kan niet of wil niet?' Zijn ogen keken recht in de hare.

'Wil niet.'

'Oké.' Hij klonk heel kalm. Te kalm. En al die tijd stond Tygue stilletjes toe te kijken.

'Meen je dat?'

'Zeker. Ik zei het toch al. Niemand kan je dwingen. Je bent gek als je het niet doet. Maar het is jouw boek, jouw beslissing, het zijn jouw royalty's, het is jouw carrière. Het is jouw feestje, lieverd. Ik werk alleen maar voor je.' Op de een of andere manier voelde ze zich klein, stom en laf bij hem. Als hij het had geweten, zou hij dat prettig hebben gevonden.

'Sorry.'

'Denk erover na. Ik zal de reclamemensen van beide uitgeverijen bij je weghouden tot je een beslissing hebt genomen. Goed?'

'Goed.' Hij gaf haar het gevoel dat ze iets had gewonnen, maar ze wist niet zeker wat het was. Bij de deur gaven ze elkaar een hand en zij keek toe hoe hij een lange, donkerrode Jaguar achteruit de oprit afreed.

Ze zwaaide vanuit de deuropening en Tygue keek naar haar, toen Stu vanuit de auto tegen hen allebei glimlachte. Alle drie wisten ze opeens dat alles zou veranderen.

9

'Je hebt het overleefd?' Felicia belde toen Tygue in bed lag.

'Ja, ik heb het overleefd. Eigenlijk is hij heel aardig. Ik ben bang dat hij onder een dun vernisje een brutale rotzak is, maar ik mag hem wel.'

'Natuurlijk is hij brutaal. Hoe denk je dat hij anders al dat geld voor je had kunnen regelen?'

Kate lachte bij de gedachte. 'Daar heb je gelijk in. Als ik het zo had bekeken was ik echt zenuwachtig geworden. Maar weet je wat zo gek is, Licia?'

'Ja, dat weet ik. Jij.'

'Nee serieus. Na al die jaren was ik niet eens zo bang om met hem te praten. We zaten daar als gewone mensen, dronken koffie, bekeken de contracten. Heel beschaafd!'

'Ben je verliefd?' Felicia klonk geamuseerd.

'Christus, nee. Hij ziet eruit als het broertje van Alice in Wonderland met rood haar. Maar hij is een goede agent. En ik heb geen hartaanval gekregen van het praten met een man.'

Felicia was blij voor haar. 'Oké. Wat nu?'

'Wat bedoel je, "wat nu"?'

'Wat gaat er nu gebeuren?'

'Niets. Ik zet het geld op de bank. Ik wil Tygue laten studeren. Stu stelde voor dat we voor Bert een nieuw bot kochten' - ze grinnikte - 'en ik ga misschien die roze suède gymschoenen kopen waar we het vanmorgen over hadden.'

'Je laat iets weg, schat.' Felicia's stem klonk weer sarcastisch en vastbesloten. Kate herkende die ondertoon maar al te goed. 'De publiciteit rond het boek!'

'Hij zegt dat dat niet hoeft.'

'Ik geloof je niet.'

'Dat zei hij.'

'Heeft hij het niet gevraagd?' Felicia was stomverbaasd.

'Jawel.'

'En?'

'Ik zei dat ik het niet zou doen.'

'Weet je, je bent een ondankbaar kreng, Kate Harper, en als ik je agent was, zou ik je een geweldige schop onder je kont geven.'

'Daarom ben jij ook niet mijn agent, maar is hij het.'

'Liet hij je zo gemakkelijk glippen?'

'Ja.' Kate grinnikte en klonk als haar zoon.

'Dan is hij gek!' Gek, of superslim, vroeg Felicia zich opeens af.

'Misschien is dat zo. Ik heb in elk geval de contracten getekend en dat is dat. Klaar. Tot het volgende boek.'

'Wat saai!' Felicia glimlachte in zichzelf.

'Wat bedoel je, "wat saai"?'

'Gewoon saai. Je zit alleen maar te schrijven, blijft laat op, rookt veel, drinkt een heleboel koffie en je krijgt niet eens de leuke dingen te doen. Je komt er niet eens toe het geld uit te geven.'

'Hoezo niet?'

'Waaraan dan? Groente? Saai, hoor! Het minste dat je zou kunnen doen is gaan stappen in een leuke stad. Los Angeles, San Francisco, Santa Barbara. Jeetje, je zou zelfs kunnen gaan winkelen in Carmel.'

'Ik heb niets nieuws nodig.'

'Blijkbaar niet. Je gaat nergens heen.'

En waarom maakte haar dat tot een mislukkeling? Waarom moest zij zich anders kleden, anders doen, anders handelen om niét saai te zijn? Waarom was het schrijven van het boek in 's hemelsnaam niet genoeg? En misschien zou ze de volgende keer dat ze Tom ging opzoeken inderdaad gaan winkelen in Carmel. En toen nam ze een besluit. Ze ging morgen naar Carmel.

'Luister Licia. We gaan hierover geen ruzie maken. Ik moet ophangen.'

'Is er iets?'

'Nee. Ik moet Tillie bellen.'

'Prima.' Felicia klonk koel en afstandelijk toen ze het gesprek verbraken, en ze vroeg zich af of ze wel goed bij Kate was overgekomen. Maar misschien...

Kate maakte plannen met Tillie voor de volgende dag. Toen ging ze in bad en naar bed. Het was een zenuwslopende dag geweest. Ze had zich blij willen voelen en trots op zichzelf, maar in plaats daarvan was ze geïrriteerd, alsof ze gefaald had. Ten slotte viel ze in slaap. Tot haar wekker afliep om zes uur.

'Ga jij vandaag lesgeven, mam?' jammerde Tygue terwijl hij haar aan de ontbijttafel aankeek. Het ergerde haar.

'Ja, schat. Tillie komt.'

'Ik wil Tillie niet.'

'Jullie kunnen in de tuin werken. Dat is leuk. Eet je cornflakes op.'

'Ze zijn niet knapperig genoeg.'

'Kom op, Tygue.'

'Gatver! Er zit een beest op mijn boterham.' Hij duwde het bordje weg en Bert pikte de boterham van het bordje op de hoek van de tafel en at hem tevreden smakkend op.

'Verdorie, Tygue!' En toen opeens stonden er tranen in zijn ogen en ze voelde zich vreselijk. Wat een manier om de dag te beginnen. Ze ging weer zitten en strekte haar armen naar hem uit. Hij kwam, langzaam, maar hij kwam. 'Wat is er schat? Zit je iets dwars?'

'Ik haat hem.'

'Wie?'

'Hem.'

Wat was dat? 'Wie in 's hemelsnaam?' Ze was het moe om spelletjes te spelen.

'De man... in die stoel.'

'Je bedoelt gisteren?'

Hij knikte.

'Maar hij zorgt ervoor dat mijn boeken uitgegeven en verkocht worden, schat.'

'Ik vind hem niet aardig.'

'Dat is flauw.'

Tygue haalde zijn schouders op en buiten werd er geclaxonneerd. 'Maak je niet druk over hem, hè?' Hij haalde weer zijn schouders op en ze pakte hem beet en drukte hem tegen zich aan. 'Ik hou alleen maar van jou. Is dat duidelijk, meneer?' Een kleine glimlach kwam terug op zijn gezicht. 'Dus zit er niet over in. Veel plezier vandaag.'

'Oké.' Hij pakte zijn jasje, gaf Bert een aai en rende naar de deur. 'Dag, mam.'

'Dat, schat!' Maar toen hij weg was besefte ze dat ze boos op hem was. Wat was er met hem aan de hand? Jaloers op Stu Weinberg? Zo gek was dat natuurlijk niet. Hij had nooit eerder een man in hun huis gezien. Het werd tijd dat hij eraan gewend raakte dat er af en toe iemand was. Maar door zijn onwilligheid voelde ze zich niet vrij. Zij koos voor de ene kant en hij trok haar naar de andere. Iedereen wilde iets van haar. En wat wilde ze zelf? Ze wist het niet goed. En ze had niet eens tijd om het zich af te vragen. Ze moest gaan als ze Tom wilde zien... Tom wilde zien... wilde... Wat een raar idee. Opeens bleef ze stokstijf staan in de keuken. Wilde ze Tom wel zien? Hier had ze jarenlang niet over nagedacht. Ze ging Tom opzoeken. Maar wilde ze hem echt zien? Waarschijnlijk. Natuurlijk. Ze pakte haar tas, gaf Bert een klopje en liep naar buiten, zonder de telefoon op te nemen.

10

Kate stond op en rechtte haar rug. Ze was maar twee uur bij hem geweest en ze was nu al moe. Tom was in een lastige bui. Zelfs meneer Erhard zag er doodmoe uit.

'Kom op, schat,' zei ze. 'Waarom wandelen we niet even naar de vijver?'

Toms haar werd een beetje grijs, maar hij had nog steeds het stralende gezicht van een gelukkig kind. Meestal, tenminste. Maar soms had hij de kribbige nervositeit van een bang kind. 'Ik wil niet naar de vijver. Ik wil Willie.'

'Dan gaan we Willie halen.'

'Ik wil Willie niet.'

Kates kaak verstrakte en ze kneep even haar ogen dicht. Ze deed ze weer open, glimlachte tegen hem en zei: 'Wil je in de hangmat?' Hij schudde zijn hoofd en zag eruit alsof hij zo in tranen uit kon barsten. Eigenlijk leek hij heel veel op de Tygue van die ochtend. Tygue was jaloers geweest op Stuart Weinberg. Maar wat was Toms probleem? Hij was soms zo gemakkelijk, zo lief. Waarom moest hij vandaag zo zijn? Ze had genoeg aan haar hoofd. 'Sorry, Katie.' Hij keek naar haar op en strekte zijn armen naar haar uit. Het leek of hij het plotseling begreep en ze voelde zich schuldig toen ze zich bukte en hem omhelsde in zijn rolstoel.

'Het is niet erg, lieverd. Ik denk dat je wel een paar nieuwe spellen zou kunnen gebruiken.' Het was maanden geleden dat ze spelletjes voor hem had meegebracht. En dat waren de spelletjes geweest waar Tygue te groot voor was geworden. Afgedankte spellen en puzzels van zijn zoon. Maar zo bekeek ze het niet. Het was gewoon goedkoper om één spel te kopen dan twee. Ze drukte hem tegen zich aan en ze voelde zijn greep steviger worden. Een klein moment had ze de aandrang hem te zoenen. Alsof hij een man was en geen kleine jongen.

'Ik heb alleen jou nodig, Katie. Je hoeft geen spelletjes mee te brengen.'

Toen ze hem dat hoorde zeggen, kreeg ze een heel vreemd gevoel. Ze liet hem los en keek hem aan. Maar er was niemand. Niemand anders dan Tom, het kind. Niet de man. 'Ik hou van je.' Ze ging naast de rolstoel in het gras zitten en hield zijn hand vast. De ergernis van de ochtend begon te verdwijnen. Ze had even de neiging hem te vertellen wat er aan de hand was. Het boek, de film, wat het allemaal betekende...

'Heb je zin in Bingo?' Hij keek zonnig op haar neer en een kleine, vermoeide glimlach verscheen rond haar mond, terwijl ze haar hoofd opzij liet hangen. Ze had een oude, lavendelkleurige wollen rok aan en een zachte kasjmieren trui die erbij paste. Kort nadat ze getrouwd waren had hij die voor haar gekocht. Hij was er dol op geweest. Ooit. Nu zag hij het niet of hij kon het zich niet herinneren. Hij wilde Bingo spelen. 'Zullen we?'

'Weet je wat, schat? Ik ben een beetje moe. Eigenlijk...' Ze haalde diep adem en stond op. Ze had vandaag genoeg spelletjes gespeeld. Met Tygue, met Tom, met zichzelf. 'Eigenlijk denk ik dat het tijd is om naar huis te gaan.'

'Nee, niet waar!' Hij keek zo teleurgesteld. Shit, nee. Ze wilde niet dat hij ook nog aan haar begon te trekken. 'Je moet nog niet naar huis gaan!'

'Jawel, lieverd. Maar over een paar dagen ben ik er weer.'

'Niet waar.'

'Wel waar.' Ze streek de zachte, paarse rok glad en keek hem aan. Meneer Erhard kwam aanlopen. Hij had Willie en een paar boeken bij zich. 'Tom, kijk eens wat meneer Erhard voor je heeft?' Maar Tom zag eruit als een verdrietige, boze kleine jongen. 'Lief zijn, schat. Ik kom gauw weer.' Hij omhelsde haar en voor het eerst sinds lange tijd deed haar dat weer een beetje pijn. Ze had hem nu nodig. En hij was er niet. 'Ik hou van je.' Ze zei het zachtjes en zwaaide naar hem met een te vrolijke glimlach in haar ogen. Maar Tom had Willie al op zijn schoot en pakte een van zijn boeken.

Kate liep met gebogen hoofd naar de auto. Ze had haar armen om zichzelf heen geslagen alsof ze zichzelf de omhelzing wilde geven waar ze opeens zo'n behoefte aan had. Met een diepe zucht ging ze achter haar stuur zitten en keek op naar de bomen. Het was krankzinnig. Ze had zoveel. Ze had Tygue, op een bepaalde manier had ze Tom nog steeds, haar boek werd uitgegeven en er werd een film van gemaakt. Ze had net driehonderdvijftigduizend dollar verdiend en ze voelde zich als een kind van wie de ballon zojuist gesprongen was. 'Krankzinnig!' Ze zei het hardop, schoot toen in de lach en stak een sigaret op, terwijl ze de auto startte. En toen kreeg ze een beter idee. Er verscheen een ondeugende glimlach op haar gezicht. Ze was vergeten waar ze was en waarom ze daar was. Of liever gezegd, ze wist wel waar ze was, maar dacht er op een andere manier aan. Carmel. Zeseneenhalf jaar zocht ze Tom tweemaal per week op en ze was nog nooit de stad ingereden. Mead lag zo'n twintig kilometer buiten Carmel. Ze had er nooit gewinkeld, nooit geluncht, had nooit door de hoofdstraat gelopen. Nooit had ze een uurtje op het strand gezeten om zich te ontspannen. Ze had zeseneenhalf jaar diezelfde overbekende rit gemaakt... En plotseling had ze zin om de stad in te rijden. Gewoon kijken. Beetje wandelen... winkels... de mensen... Ze keek op haar horloge. Ze was vroeg. Haar bezoek van vandaag was twee uur korter geweest dan anders. Twee uur. Met een grijns liet ze de handrem zakken en sloeg linksaf toen ze bij de weg kwam. Linksaf. De weg naar de stad.

Het was een mooie weg met palmbomen en kleine, pastelkleurige huisjes erlangs. Niets kwam haar nog bekend voor, maar haar hart klopte in haar keel. Waar was ze in godsnaam mee bezig? Waarom nu? De afgelopen twee dagen had ze zich verder in de wereld gewaagd dan de bijna zeven afgelopen jaren. Ze had het goedgevonden dat Stu Weinberg vanuit Los Angeles naar haar toe was gekomen en nu reed ze Carmel in. Het waren kleine dingen, maar ze sloegen een barst in de muur die ze om zich heen had gebouwd. En wat zou er dan gebeuren? Wat zou er nu volgen? Een storm? Een overstroming? Of bleven het kleine druppels van de wereld buiten gedurende een lange periode? En wat moest ze doen als het uit de hand liep? Wat als... Ze kon niet meer doorrijden. Ze reed de auto naar de kant van de weg en stopte. Ze ademde snel en de weg zag er opeens dreigend uit in plaats van uitnodigend. 'Ik kan het niet.' Haar stem trilde terwijl ze het zei en ze voelde een brok in haar keel. 'Ik kan het niet.' Maar ze wilde het, ze moest en ze zou. Voor het eerst in jaren wilde ze zien hoe het in Carmel was, wat de vrouwen er droegen, hoe hun haar zat. Krankzinnig dat ze om dit soort onzin gaf. Maar in het stadje waar zij haar thuis had gevonden, droegen de vrouwen nog steeds hun haar zwaar getoupeerd opgestoken. En ze liepen - dertig en veertig jaar oud - in minirokjes die tien jaar uit de mode waren. Kate wilde mensen zien die eruitzagen als mensen die ze gekend had. Maar wat moest ze dan met alle beslissingen die ze had genomen, alles waar ze voor had gekozen? Ze deed haar ogen dicht. Dat werd nu bedreigd. Ze had een boek geschreven dat meer vertelde dan het zou moeten doen: over Tom, over haarzelf, over haar leven. En dat vervloekte boek zou wijd verspreid worden door het hele land. Honderdduizenden exemplaren en een film... en... 'Zit niet zo te emmeren!' zei ze tegen zichzelf. Ze deed haar ogen open en keek om zich heen terwijl ze de auto weer de weg opreed. Haar boek werd inderdaad uitgegeven en er werd een film van gemaakt, en ze had recht op een uur in Carmel. Vastbesloten trapte ze het gaspedaal in. En opeens begon de omgeving er bekend uit te zien. Niets was erg veranderd sinds ze hier voor het laatst was geweest. De pastelkleurige huisjes zagen er hetzelfde uit, de bochten in de weg, de schilderachtige hotelletjes en toen opeens de hoofdstraat - met een bomenrij aan weerskanten - die naar het strand leidde. In de hoofdstraat waren tientallen kleine winkeltjes die dure kleding verkochten. En een paar souvenirwinkeltjes. Een wereld die ze zes jaar lang niet had gezien. Gucci, Hermès, Jourdan, Dior, Norrell, Galanos, Givenchy... namen, labels, sjaals, parfums, schoenen, ze zag alles terwijl ze langzaam een parkeerplaats op draaide. Ze voelde zich goed. Ze was blij dat ze dit had gedaan. Met een brede glimlach stapte ze uit de auto.

Het eerste waar haar oog op viel, was een prachtig roomkleurig zijden pak in de etalage van een winkel. Eronder zag ze een perzikkleurige blouse en roomkleurige schoenen met een dun gouden kettinkje om de hiel. Ze voelde zich weer een klein meisje. Ze wilde de bruidspop en de teddybeer en de pop met de panty en de beha en... Ze giechelde terwijl ze de winkel binnenliep. Ze was opeens blij dat ze de paarse rok met de kasjmieren trui aanhad. Ze waren oud, maar zagen er allebei nog goed uit. En ze droeg haar lange haar in een staart in haar hals. Vandaag had ze het zelfs voor Tom niet losgemaakt.

'Madame?' De eigenaresse van de winkel was blijkbaar Française en keek Kate aan met een schattende blik. Ze was een kleine, slanke vrouw met blond haar dat al een beetje grijs begon te worden. Ze had een grijze zijden jurk aan, met om haar hals een prachtige parelketting, drie rijen dik. Kate herinnerde zich die kant van Carmel nog. De mensen besteedden veel aandacht aan hun kleding. Winkeliers, restaurateurs, bezoekers, bewoners van de stad. Alleen de handvol 'kunstenaars' in de omgeving zag er artistiekerig uit. Verder kleedden de mensen zich alsof ze gingen lunchen bij Maxim's. 'Kan ik u helpen?'

'Mag ik even rondkijken?'

'Maar natuurlijk.' De elegante vrouw verlegde haar aandacht naar het nieuwste nummer van L'Officiel op de toonbank. Kate herinnerde zich dat ze voor dat blad weleens model was geweest, duizend jaar geleden. En toen keek ze naar het pak in de etalage. De vrouw in de grijze zijden jurk zag haar kijken en glimlachte. Ze had het niet willen suggereren, maar ze had er onmiddellijk aan gedacht. En toen keken ze elkaar aan en Kate lachte. Ze zag de lach ook dansen in de ogen van de andere vrouw.

'Mag ik?'

'Ik zou u graag erin willen zien. We hebben het net binnen.'

'Uit Parijs?'

'New York. Halston.' Halston. Hoe lang was het geleden dat ze dat soort stoffen had gevoeld? De kleren had gezien? En wat deed het er ook toe, verdorie? Maar op de een of andere manier deed het er nu heel veel toe. Ze moest haar succes vieren.

Ze pakte drie jurken en een rok terwijl de eigenaresse van de boetiek, samen met een verkoopster, het pak van de pop haalde. Kate voelde zich als een vis in het water, toen ze het pak aantrok en toen ze het aanhad, vond ze het nog mooier. Het was voor haar gemaakt. De perzikkleurige blouse gaf haar bleke, tere huid een warme, roze blos en haar groene ogen straalden terwijl ze naar zichzelf keek. Het pak zat als gegoten. De rok kwam tot halverwege haar kuiten en het jasje was lang, elegant en vrouwelijk. Ze paste de schoenen ook en ze voelde zich als een prinses, zelfs als een koningin. Het pak kostte een klein fortuin. Voor de schoenen gold hetzelfde. Schande! Zonde! En waar moest ze het in godsnaam dragen? Dat had ze jarenlang tegen Felicia gezegd. Wanneer moest ze zoiets aan? Als ze naar de supermarkt ging? Als ze de beurt had om Tygue en zijn vriendjes naar school te brengen? Als ze Bert in bad deed?

'Ik neem het.' En met een vlug gebaar legde ze de rode wollen rok erbij, de blouse van bedrukte katoen en de zwarte jurk met col en lange mouwen die ze eerder had aangepast. Het zag er allemaal heel volwassen en bijna te serieus uit, maar het was zo elegant. En op een subtiele manier sexy. Sexy? Dat was ook krankzinnig. Voor wie moest ze er sexy uitzien? Voor Willie, de beer? Waar was ze in godsnaam mee bezig? Ze gaf een heleboel geld uit aan kleren die ze waarschijnlijk nooit zou dragen. Misschien kon ze het roomkleurige zijden pak aan als Tygue afstudeerde aan de universiteit. Maar dan nog alleen als het de universiteit van Princeton of van Yale was. Grijnzend bij dat idee schreef ze de cheque uit. Ze was gek. Het kwam door al dat geld dat die dwazen in Hollywood en New York haar zouden gaan betalen. Maar het was een heerlijk soort krankzinnigheid en ze genoot ervan. Ze kocht zelfs een klein flesje parfum, dezelfde parfum die ze jaren daarvoor altijd kocht. En pas toen ze met haar armen vol tassen terugliep naar de auto, zag ze dat ze geparkeerd had bij het hotel waar ze met Tom had gelogeerd tijdens hun laatste bezoek aan Carmel... Hun hotel...

'Niet meer.' Ze zei het zachtjes en keek weg terwijl ze de tassen in de kofferbak legde. Misschien zou ze ze daar laten. Misschien zou ze ze mét de auto verkopen. Ze had de kleren toch niet nodig. Maar toen ze er onderweg weer aan dacht, kon ze nauwelijks wachten tot ze thuis was en het pak nog een keer aan kon trekken. En de zwarte jurk. Tygue zou denken dat ze haar verstand verloren had. Ze zou wachten tot hij naar bed ging.

Ze reed sneller naar huis dan ze ooit had gedaan. Deze keer voelde ze zich zelfs niet schuldig. En het leukste was dat niemand wist dat ze eens iets anders had gedaan. Niemand hoefde het te weten. Misschien kon ze het zelfs nog een keer doen. Ze schoot in de lach bij het idee, terwijl ze de oprit van haar huis opdraaide. Precies op tijd. Ze had de twee extra uren goed gebruikt. Ze reed naar de achterkant van het huis, waar ze de auto parkeerde. Tillie was met Tygue weer bezig in de tuin. Ze zwaaide terwijl Kate uitstapte. Tygue zag er een stuk gelukkiger uit dan die ochtend. Hij stak wild zijn armen in de lucht en boog zich daarna weer over zijn planten.

'Hoi, schat! Hoi Tillie.' Ze liet de tassen in de auto en liep naar haar zoon om hem een zoen te geven, maar hij had het te druk. Zelfs Bert had het druk, want hij had zich met een nieuw bot onder een struik teruggetrokken. Kate liep opgewekt het huis in. Alles was goed. En er lag een briefje: Felicia had gebeld dat ze het weekend zou komen. En dat deed ze. Ze kwam met drie flessen champagne en een armvol cadeautjes. Rare cadeautjes, grappige cadeautjes, dingen voor op Kates bureau, voor haar huis en voor haar kamer, en toen haalde ze helemaal onder uit de tas met spullen een klein doosje, verpakt in zilverkleurig papier.

'Niet nog een cadeau!' Kate lachte, maar Felicia zag er opeens kalm en serieus uit. Ze had een zachte blik in haar ogen. 'Mijn god, dit moet iets heel ernstigs zijn,' zei Kate.

'Misschien wel.'

Er zat een kaartje onder het lint dat om het cadeau heen zat. Kate maakte het kaartje voorzichtig open en las, terwijl de tranen in haar ogen sprongen: 'Voor de vrouw met het gouden hart. Je hebt alleen maar moed nodig. De Laffe Leeuw ontdekte dat hij die moed steeds had gehad. Hij had alleen maar een medaille nodig om hem eraan te herinneren. Jij wordt er hierdoor aan herinnerd dat je niet alleen dapper bent, maar kundig en goed en wijs en dat er veel van je gehouden wordt.' En het was getekend: 'De Goede Heks van het Noorden.' Kate glimlachte door haar tranen heen.

'Uit De Tovenaar van Oz?'

'Min of meer.'

Kate maakte het pakje open. In een rood satijnen doosje lag op blauw fluweel een gouden horloge met een horlogeketting. Als een mannenhorloge, maar dan met de vorm van een hart en toen Kate het omdraaide zag ze dat er op de achterkant iets gegraveerd stond: 'Veel moed, veel lef! Liefs. F.' Kate hield het horloge in een hand geklemd, sloeg haar armen om Felicia's hals en gaf haar een paar dikke zoenen op haar wangen. En Licia knuffelde haar hartelijk. Kate had ernaar verlangd. Ze had grote behoefte gehad aan een knuffel van iemand die tegen haar zou zeggen dat alles goed was.

'Wat moet ik zeggen?' De tranen stroomden over haar wangen.

'Zeg alleen maar dat je een braaf kind zult zijn en jezelf een kans zult geven. Dat is alles wat ik wil.' Even had Kate het gevoel dat ze Felicia wilde vertellen dat ze naar Carmel was geweest en wat ze daar had gedaan, maar ze kon het niet. Nog niet.

'Ik zal het proberen. Shit, met zo'n prachtig horloge krijg ik bijna het gevoel dat ik wel móét. Licia, zonder jou zou ik verloren zijn.'

'Niet waar. Je zou het uitstekend vinden, want niemand zou je meer lastig vallen. Het zou hemels zijn!'

'Maar niet heus.'

Ze keken elkaar lachend aan en begonnen toen te praten over het boek en de contracten en het warenhuis waar Felicia werkte. Voor Kate was de romance van het succes net begonnen. Om vier uur 's nachts hadden ze de fles champagne leeg, wensten elkaar slaperig welterusten en gingen naar bed.

Het was een heerlijk, knus weekend. Kate trok de volgende dag haar favoriete T-shirt aan en speldde het nieuwe horloge erop. Ze picknickten en namen Tygue mee naar de ranch van Adams waar ze alle drie een paard kregen en een tocht maakten over de heuvels. Op zondag sliep Felicia uit terwijl Kate met Tygue naar de kerk ging. Daarna picknickten ze met zijn drieën op het gras in de tuin.

Het was vijf uur voordat Felicia zelfs maar dacht aan vertrekken. Ze lag in het warme gras, keek naar de hemel, hield Tygues hand vast en probeerde Bert op afstand te houden. 'Weet je dat ik soms snap waarom je het hier heerlijk vindt, Kate?'

'Mmm.' Kate was met haar gedachten mijlenver weg, maar ze glimlachte tegen haar vriendin.

'Het is hier zo verschrikkelijk vredig.' Kate moest lachen om de uitdrukking op Felicia's gezicht.

'Is dat een klacht of een compliment?'

'Nu is het een compliment. Ik vind het heel erg dat ik terug moet. En het zal waarschijnlijk wel een paar maanden duren voor ik weer kan komen.' Kate zat Felicia aan te kijken terwijl ze dit zei en Felicia zag een vreemde blik in Kates ogen. 'Is er iets?' Ze had die blik nog nooit eerder gezien.

'Ik zit te denken.'

'Waaraan?'

'Aan spullen die ik in mijn auto heb.'

'Hoezo?' Het klonk raadselachtig.

'Wat doe je morgen, Licia?'

'Jeetje, vraag me dat niet. Ik heb drie vergaderingen vóór de lunch. Het gaat over de shows in de herfst en over de wintercollectie.'

'En dan?'

'Wat bedoel je, "en dan"?' Ze werd zenuwachtig van Kate. Wat was er aan de hand?

'Heb je een lunchafspraak?'

'Nee. Waarom? Kan ik iets voor je doen?'

'Ja.' Kate grinnikte nu. Ze zat daar maar te lachen tegen Felicia. Het moest er nu van komen. 'U kunt inderdaad iets voor me doen, mevrouw Norman.'

'Wat?'

'Me mee uit lunchen nemen.'

'Maar ik moet terug, suffie.' Felicia ging rechtop zitten, en ze glimlachte verward. Het was een rare zondag.

'Ik weet dat je teruggaat. Ik ga met je mee.'

'Naar San Francisco?' Bij alle verbazing verscheen er nu een brede glimlach op Felicia's gezicht.

Kate knikte. 'Ja. Waarom niet?'

Felicia sloeg haar armen om de hals van haar vriendin en de vrouwen knuffelden elkaar, terwijl Tygue hen met grote ogen afkeurend gadesloeg. 'Wie blijft er dan bij mij?' Kate keek verbaasd naar hem en trok hem toen naar zich toe. 'Tillie, schat. En misschien dat ik je binnenkort ook een keer meeneem naar San Francisco.'

'O.' Maar hij leek niet bijster enthousiast en Kate liet hem achter bij Felicia. Ze moest Tillie bellen... er moesten dingen uit de auto worden gehaald, een koffer gepakt... San Francisco. Het was zeseneenhalf jaar geleden.

'Halleluja!' hoorde ze Felicia roepen terwijl ze het huis binnenliep met een brede lach en haar armen vol met de kleren die ze in Carmel gekocht had. Ze ging naar de stad!

11

Ze reden nu al bijna een uur in stilte, na de opwinding en het drukke praten dat ze aan het begin van de rit hadden gedaan. Ze waren ongeveer halverwege en Kate had net de afslag Carmel gezien. Felicia had hem ook gezien.

'Kate?'

'Ja?'

Het was donker in de auto, maar Felicia zag Kates profiel toen ze even opzij keek. Ze zag er niet anders uit dan zeseneenhalf jaar daarvoor, toen Felicia haar naar haar 'schuilplaats' had gebracht. Als ze toen had geweten hoe lang Kate daar zou onderduiken, had ze nooit zo haar best gedaan om een huis voor haar te vinden.

'Waar zit je over te piekeren, Licia?'

'Ik vraag me af waardoor je van gedachten bent veranderd.'

'Ik geloof niet dat ik over het geheel gezien van gedachten ben veranderd. Ik... O, ik weet het niet, Licia. Misschien heeft dit gedoe over het boek me van mijn stuk gebracht. Ik was ontzettend tevreden met mijn leven daar in de heuvels. Het kind, de hond, alles.'

'Kletskoek.'

Kate keek haar scherp aan. 'Je gelooft me niet?'

'Nee. Ik denk dat je je al een hele tijd verveelt. Je zou het tegenover mij niet toegeven, maar ik denk dat je het wel weet. Je mag jezelf niet levend begraven. Je hebt een rijk fantasieleven in je boeken, maar dat is niet echt en dat weet je. Je bent jong, Kate. Je hebt mensen nodig, je moet meer uitgaan, reizen, mannen zien, kleren kopen, succes hebben. Alles. Je hebt het te vlug opgegeven. Tom had zijn glorietijd. Hij heeft ervan genoten. Ik denk dat als hij... als hij nog steeds dezelfde was, hij het verschrikkelijk zou vinden als hij zag hoe jij jezelf opsluit als een oude vrouw. Je bent Tillie niet, hoor! Maar goed, dit heb je allemaal al eerder van me gehoord. Sorry, ik wilde je geen preek geven.'

Kate zat in het donker nog steeds te glimlachen. 'Als je dat niet meer deed, zou ik denken dat je niets meer om me gaf. Maar in antwoord op je vraag: je hebt wellicht gelijk. Misschien verveel ik me inderdaad. Vervelen is niet het goede woord. Ik hou van mijn leven. Maar opeens kreeg ik honger naar meer. Ik wilde mensen zien. Echte mensen. Vrijdag was het bij Tom een rotdag en ik ging vroeg weg. Ik kreeg het opeens op mijn heupen, om geen enkele reden overigens, en ben naar Carmel gereden.'

'Echt waar?'

Kate knikte met schuldig plezier.

'Schooier! Je hebt er niets over gezegd. Wat heb je gedaan?'

'Een berg geld uitgegeven.' Kates gegiechel deed Felicia grijnzen.

'Waaraan? Vertel!'

'Belachelijke dingen. Kleren. Niets dat ik echt nodig heb. Ik weet niet eens waar of wanneer ik die spullen zal dragen. Of liever gezegd, ik wist het niet tot vanavond. Misschien dat ik daarom besloot met je mee te gaan naar San Francisco. Om mijn nieuwe kleren aan te kunnen trekken.' Ze plaagde een beetje. Ze wist nog steeds niet goed waarom ze was meegegaan. Behalve dan dat er een duiveltje in haar binnenste schreeuwde: 'Ga! Schiet op! Leef! Droom! Geef geld uit! Doe iets!' En toen kreeg ze een ontnuchterende gedachte. 'Denk je dat ik Tygue hiermee iets vreselijks aandoe?' Haar ogen glansden groot in het donker toen Felicia haar even aankeek.

'Wat, een paar dagen weggaan? Stel je niet aan! De meeste ouders doen zoiets om de haverklap. Het is goed voor hem.'

'Misschien had ik iets meer tijd moeten nemen om hem voor te bereiden.'

'Dan had je het niet gedaan.' Kate knikte in stilte en stak een sigaret op.

En het leek maar even later toen Felicia haar glimlachend aankeek. 'Ben je er klaar voor?'

'Waarvoor?' Kate begreep het niet en toen opeens besefte ze wat haar vriendin bedoelde. Ze was zo verdiept geweest in haar eigen gedachten dat ze de eerste borden had gemist. Ze naderden de stad.

Ze waren al langs het vliegveld gekomen. Ja, ze was er klaar voor. Na een kilometer of drie maakte de snelweg de laatste bocht in de duisternis en daar lag de stad. Kate bleef stil zitten en glimlachte traag, terwijl haar ogen zich met tranen vulden. Het was thuis. Het deed er niet toe hoe lang ze was weggebleven. Het was thuis. De skyline was iets hoger, iets hoekiger, maar in wezen hetzelfde. San Francisco was een stad die nooit zoveel veranderde. Ze hield het grootste deel van haar persoonlijkheid intact. En haar schoonheid. De TransAmerica-toren in het centrum stak scherp af tegen de lucht. En opeens stond Kate zichzelf toe aan plekjes te denken in de stad die ze jarenlang in haar hoofd had weggestopt. De straten van Pacific Heights met een bomenrij aan weerskanten, de kleine Victoriaanse huizen, de jachtclub op een zomeravond, de Marina op een zondagochtend, de grootsheid van het Presidio, de uitgestrektheid van de Golden Gate Bridge en alle kleine schuilplaatsen die ze met Tom had gedeeld. Terwijl Felicia in hoge snelheid naar de stad reed, bracht alleen al het zien van de skyline bij Kate duizend herinneringen terug die ze al heel lang had weggestopt in muffe, oude koffers. Nu hield ze ze in haar hand en ze roken vaag naar het oude, bekende parfum. Ze draaide het raampje open en genoot van de koele nachtlucht op haar gezicht. 'Het is kil. Dat moet de mist zijn.'

Felicia glimlachte tegen haar en zei niets. Kate wilde niet echt praten. Ze wilde kijken en luisteren en voelen. Ze waren al op de afslag naar de stad.

Ze reden over Franklin Street in noordelijke richting naar de baai. Zodra de auto de top van de heuvels bereikte, kon je de lichtjes aan de overkant van de baai zien twinkelen. Zelfs het verkeer zag er beschaafd uit. Jaguars, Mercedessen en Porsches, in aangename afwisseling met busjes en Volkswagens en af en toe een brommer. Alles leek zich snel te bewegen en alles zag er glanzend en levendig uit. Het was tien uur op een zondagavond.

Felicia draaide California Street in en een blok verder reden ze achter een takelwagen de heuvel op, toen Kate begon te lachen. 'God, Licia, ik was het vergeten. Ik hou van deze stad. Het is allemaal zo mooi.' Felicia had de neiging op te springen en te schreeuwen: 'Overwinning!' Ze was terug. Misschien zou ze zelfs voorgoed terugkomen.

Felicia haalde voorzichtig de kabeltram in op de top van Nob Hill en Kate nam stilletjes de sobere pracht van de kathedraal in zich op, de Pacific Union Club, de Fairmont en de Mark, en toen reden ze hard de heuvel af, het financiële district in. Kate lachte. 'Oké, Licia. Biecht het maar op. Dit heb je met opzet gedaan, of niet?'

'Wat?'

'Deze rondrit door de stad. Je weet wat ik bedoel, idioot!'

'Heb je het tegen mij?'

'Ja! Maar ik vind het heerlijk. Ga door.'

'Wat wil je nog meer zien?

'Ik weet het niet.' Zoveel gevoelens werden tegelijkertijd wakker geschud dat ze niet kon besluiten wat ze nu wilde zien.

'Heb je trek?'

'Een beetje.'

'Zullen we bij Vanessi's een hapje eten?'

'Zo?' Kate keek geschrokken naar haar blauwe spijkerbroek, haar rode T-shirt en verschoten espadrilles.

'Op zondag, wie ziet het? En het is laat.'

'Ik weet het niet, Licia.' Ze zag er weer zenuwachtig uit en Felicia maakte een wegwerpend gebaar met haar hand terwijl ze over de Kearny naar Broadway reed. En toen opeens zaten ze midden in de lawaaierige vulgariteit van Broadway. 'Hier Worstelen Teen-Age Meisjes Topless.' En de gebruikelijke beloftes, gegeven door klantenlokkers: 'Maagd, allemaal nog maagd,' naast een show van travestieten. Midden tussen deze waanzin, het verkeer en de vrachtwagens die van de Bay Bridge afdenderden, lag -met veel artistiek lef - Enrico's, een van de eerste al fresco eethuisjes in de stad. Op de een of ander manier kreeg je daar - met de rozen op de tafeltjes met de roze marmeren bladen, het vriendelijke lawaai en de kleurige voorbijgangers - meer het gevoel op Via Veneto te zijn in plaats van op Broadway. En om de illusie voort te zetten lag aan de overkant Vanessi's, dat de mooie en bijna-mooie, de belangrijke en de bijna-belangrijke en de nooit-belangrijk-geweest-maar-wel-gedacht-dat-ze-het-waren mensen van eten voorzag. Bestuurders en engerds, vrouwen met invloed en hoerenmadammen, gezette mannen in blauwe pakken, vrouwen in het zwart met zware gouden armbanden en dan aan de volgende tafel mensen met spijkerbroeken en warrig kroeshaar. Je kon hier verdwalen, maar ook gevonden worden. Dit was Vanessi's. Kate en Tom hadden er genoten. Aanvankelijk hadden ze het te lawaaierig gevonden voor hun romantische avondjes alleen, maar na een poosje waren ze eraan gewend geraakt. En Tom werd er altijd met rust gelaten. Een paar handtekeningen, een paar handen die gedrukt moesten worden, een paar keer zwaaien, maar geen problemen. Geen gezoen, geen geknuffel. Vanessi's.

'Kun je ertegen?' Met piepende remmen had Felicia de auto op het terrein naast het restaurant geparkeerd. Eigenlijk wilde ze Kate liever geen keus laten, maar dat leek haar oneerlijk. Het bleef lang stil. Kate keek rond en toen ging haar hand naar het hartvormige horloge dat op haar blouse gespeld zat. Veel moed, veel lef.

'Ja!' Ze stapte uit de auto, strekte haar benen en kromp even ineen van het lawaai en de drukte. Maar zelfs zij wist dat wat ze nu als 'drukte' beschouwde, voor San Francisco nog steeds 'half dood' betekende.

Felicia haalde haar bonnetje bij de parkeerautomaat en legde het duidelijk zichtbaar in de auto. Arm in arm liepen ze even later naar het restaurant. 'Bang?'

'Doodsbang.'

'Dat zijn de meeste mensen negentig procent van de tijd. Vergeet dat niet.'

'Zij hebben niets te verbergen.'

Het was eruit. Dat was het dus. Dat was het altijd. Shit. Felicia bleef staan en keek Kate aan. Ze stonden nog steeds arm in arm. 'Jij hebt ook niets te verbergen, Kate. Jij hebt een heleboel verdriet gehad in het verleden. Maar het is het verleden. Het is het verleden van iemand anders. Het is zijn verleden, niet het jouwe. Jij hebt een kind, je hebt een boek geschreven en je hebt een lekker, goed leven buiten de grote stad. Dat is alles.'

Kate deed glimlachend haar ogen dicht en haalde diep adem. 'Ik wou dat ik dat zo kon voelen, Licia.'

'Zorg dan dat je het zo gaat voelen.'

'Ja, mam!'

'Hou je kop!'

Het moment van ernst was al voorbij en Kate giechelde terwijl ze hard doorliep op haar lange, veulenachtige benen.

'Wie er het eerste is!' Ze renden het laatste stukje, lachend en hijgend, en een ober opende de deur voor hen. Zelfs om tien uur werden ze onmiddellijk opgenomen in het lawaai en de drukte en de vloedgolf van geuren: Vanessi's. Obers schreeuwden bij de grill, mensen lachten in de bar, er werden politieke discussies gevoerd, romances begonnen... Het gebeurde allemaal en het was fantastisch. Kate stond daar maar en glimlachte. Voor haar klonk het lawaai als een concert: 'Welkom thuis!'

'Tafel voor twee, mevrouw Norman?' Felicia knikte glimlachend en de ober keek Kate even aan. Hij was nieuw daar. Hij kende haar niet. Hij kende Tom niet. Hij kende alleen Felicia. En voor hem was Kate gewoon een meisje in een spijkerbroek en een rood T-shirt.

Ze kregen een plaats achterin en in het rozige licht leek iedereen blozend en jong. De ober gaf hun de menukaarten. Kate gaf hem het hare terug. 'Cannelloni, alstublieft, met salade van het huis, en zabaglione als toetje.' De zabaglione was een warme, vloeibare traktatie van rum en eiwit. Felicia bestelde biefstuk met de salade van het huis en een martini. Kate keek op haar horloge. 'Heb je al een afspraakje?' vroeg Felicia plagend.

'Nee. Ik vroeg me af of ik Tillie zou bellen.'

'Die slaapt waarschijnlijk al.'

Kate knikte terwijl een groot schuldgevoel haar avond probeerde binnen te dringen, maar ze liet het niet toe. Ze amuseerde zich te goed. En het eten was even lekker als het altijd was geweest. Naderhand maakten ze een kleine wandeling door de smalle, kleurige straten van North Beach. Hippiewinkeltjes, stamkroegen voor artiesten, koffieshops. De reuk van marihuana hing zwaar in de lucht. Ook hier was er niets veranderd. Even later liepen ze terug naar Felicia's auto. Het was iets over twaalven en Kate begon te gapen. 'Noem me maar Assepoester.'

'Je kunt morgen uitslapen.'

'Hoe laat moet je naar je werk?'

'Vraag het niet. Je weet hoe ik denk over ochtenden.'

Kate gaapte de hele weg naar huis, plotseling overweldigd door de herinneringen die haar terugkeer naar San Francisco had opgeroepen. Ze kon haar ogen nauwelijks openhouden. Toen ze op de top van Telegraph Hill waren, drukte Felicia op een knopje in de auto waardoor de deur van haar garage een eind voor hen uit openging.

'Lieve help, Licia, wat fantastisch.'

'Alleen maar veilig.'

Kate keek naar het appartementengebouw. Het was nog mooier dan dat waarin Felicia woonde toen Kate was weggegaan uit de stad. Het was een typisch ouder gebouw voor singles. Duur, goed onderhouden, rustig, appartementen met een of twee slaapkamers en een prachtig uitzicht op de haven en de baai. Geen plek voor kinderen. Het complex straalde weinig warmte of charme uit.

'Je vindt het niks?' Felicia lachte terwijl ze de garage inreden.

'Natuurlijk wel! Waarom zeg je dat?'

'De uitdrukking op je gezicht. Maar bedenk wel: ik ben de stadsmuis, jij de veldmuis.'

'Oké, oké. Ik ben te moe om ruzie met je te maken.' Kate grijnsde door haar gegaap heen. Even later suisden ze in de lift naar boven. Felicia maakte de deur van haar appartement, rechts van de lift, open en ze stapten binnen in een hal met een mooi, zwaar, Frans behang, roze. Op de vloer lag een dik, roomkleurig kleed en aan de muren hingen een paar aquarellen. Aan weerskanten van een antieke Engelse spiegel stonden twee grote palmen. Uiterst smaakvol. En helemaal Felicia.

'Moet ik mijn espadrilles uitdoen?' vroeg Kate half ernstig, half plagend.

'Ik dacht het niet! In 's hemelsnaam, Kate, zo'n pietje precies ben ik toch niet? Je kunt over de grond rollen als je daar zin in hebt.'

'Graag.' De hal zou al prachtig zijn geweest als slaapkamer, dacht Kate.

Felicia deed het licht aan in de zitkamer, die was uitgevoerd in gebroken witte zijde en roomkleurige damast, met donkere, oosterse, ingelegde tafels. Het uitzicht was adembenemend en de kamer was mooi, strak ingericht. De eetkamer daarachter was in dezelfde stijl, maar met een zwart-witte marmeren vloer, een aantal kristallen muurkandelaars en een kleine kroonluchter. Kate wist dat Felicia's levensstijl zes jaar geleden niet zo groots was geweest. Mooi, maar niet spectaculair. Er was een terras rond het hele appartement. Het stond vol met de prachtigste bloemen en planten. Dit moest het werk van een tuinman zijn geweest, wist Kate, niet van haar vriendin.

'Vind je het leuk?'

'Hou op! Ik ben helemaal overdonderd. Wanneer is het leven voor jou zo geworden?'

'Na mijn laatste grote promotie.' Ze glimlachte en zuchtte toen zachtjes. 'Ik moet iets met het geld doen. En ik mag nog even geen auto voor Tygue kopen. Dus is het dit geworden.'

'Fantastisch.'

'Dank je. Ik laat je je kamer even zien.' Ze was blij dat Kate het leuk vond, hoewel ze er zelf al een beetje op uitgekeken was. Ze woonde hier nu tweeëneenhalf jaar. Ze was bijna klaar voor iets anders. Iets dat nog verfijnder was, nog een stap verder ging.

De logeerkamer was in dezelfde stijl als de rest van het appartement: Een blauw met witte kamer met mooie, Franse, gebloemde gordijnen. Er was een kleine open haard met een marmeren schoorsteenmantel, een deur naar het terras, een klein Frans bureau en een Victoriaans tweezitsbankje. En veel planten.

'Ik wil even zeggen dat ik misschien nooit meer wegga,' zei Kate. En toen lachte ze, omdat ze een angstaanjagende gedachte kreeg.

'Waarom lach je?'

'Stel je voor, Tygue hier. Zie jij onze pindakaasfan al neerploffen op dat bankje?'

'Ik zou het hem heel graag zien doen!' Felicia keek bijna geïrriteerd en haalde toen haar schouders op. 'Nou, misschién...' En toen lachten ze allebei weer als kinderen. Maar nu ze over hem praatten miste Kate haar zoon wel een beetje. Dit was de eerste nacht sinds zijn geboorte dat ze niet bij hem was. En als hij haar nodig had? Als hij eng gedroomd had? Als hij Willie niet kon vinden? Als...

'Kate!'

'Hè?'

'Ik weet wat je denkt. Hou op. Morgen zie je hem weer.'

'Morgen ga ik naar huis. Maar intussen...' Ze liet zich met een gelukkige glimlach op het bed vallen. 'Dit is puur hemels!'

'Welkom thuis!' Felicia liep naar haar eigen kamer aan de overkant van de hal.

'Mag ik hem zien?' riep Kate.

Hij was wit en strak en heel koud, leek veel op de zitkamer. Kate was teleurgesteld.

'Verwachtte je misschien spiegels aan het plafond?'

'Minstens.'

'Tussen haakjes, wil je iets drinken?'

Maar Kate schudde glimlachend haar hoofd. Ze wist precies wat ze wilde en nadat ze elkaar welterusten hadden gewenst en ze Felicia's kamerdeur dicht hoorde gaan, kreeg ze wat ze wilde. Ze stond op blote voeten op het terras, in haar nachthemd, keek naar de mist die laag over de baai hing, keek naar de schepen beneden, naar de brug en de auto's die eroverheen zoefden. Ze stond daar een halfuur, tot ze zo bibberde van de kou dat ze naar binnen moest gaan. Maar terwijl ze dat deed, glimlachte ze nog steeds.

12

Toen Kate de volgende morgen was opgestaan, vond ze in de keuken een bordje met een paar croissants en een halve pot koffie van Felicia. Er lag een briefje bij. 'Kom rond de middag naar mijn kantoor. Winkelen met korting ervoor of erna als je dat wilt. Liefs, F.' Winkelen met korting. Het was niet haar vurigste wens. Ze wilde de stad zien. Alleen maar de stad. Plekjes, herinneringen, momenten. Gillend van plezier had ze met Tom over de top van Divisadero gerend, terwijl de wind vanuit de baai hun haar in hun gezicht blies en ze weer naar beneden stormden naar het kleine randje strand. Of ze reden langs de snelweg over de Bay Bridge, maakten wandelingen door smalle klinkerstraatjes in het noordelijk deel van de stad, snuffelden in Union Street, slenterden over de pieren of aten garnalen met de toeristen op Fisherman's Wharf.

Ze rekte zich lui uit, terwijl ze op blote voeten in de keuken stond. Haar bruine haar - lang en los over haar rug - lichtte rood op in de zon. Zelfs vanuit de keuken had Felicia nog een mooi uitzicht. Kate genoot ervan terwijl ze een perzik at en wachtte tot de koffie warm werd. De telefoon ging toen ze het laatste stukje perzik doorslikte. Waarschijnlijk was het Licia.

'Hallo.'

'Hé, hallo. Je bent terug.' Haar hart sloeg over. Wie was dit?

'Eh... ja.' Ze stond doodstil, wachtend tot hij weer begon te praten.

'En je geniet van een luie morgen, begrijp ik. Is het een schok om terug te zijn?'

Inderdaad. 'Nee, ik vind het leuk.' Wie was deze man? Hij leek haar te kennen, maar ze had geen idee wie hij was. Zijn stem was laag en klonk interessant, maar hij kwam haar niet bekend voor. Toch trilde er iets in haar binnenste. Het was zoiets als gezien worden, zonder zelf te kunnen kijken.

'Ik heb gisteravond gebeld, wilde met je eten, maar je was niet thuis. Hoe was het met je vriendin?'

Kate slaakte een diepe zucht. Dus dat was het. Hij kende Felicia blijkbaar niet zo goed, anders had hij gehoord dat het niet haar stem was. 'Sorry, ik denk dat er een vergissing in het spel is.'

'O, ja?' Nu klonk hij verward en Kate lachte. 'Ik ben de vriendin. Ik bedoel, ik ben Felicia niet. Sorry, ik weet echt niet waarom ik dacht dat je wist wie ik was, maar het leek zo.'

'Ik nam zonder meer aan dat ik Felicia aan de lijn had.' Hij klonk ook geamuseerd en zijn lach was even prettig als zijn stem. 'Sorry. Jij bent de vriendin uit de bergen?'

'De veldmuis. Tot je dienst.' Nou, dat niet precies, maar het was leuk om met hem te praten, nu ze wist dat het niet om haar ging. Dit moest een van Licia's huidige mannen zijn, als hij wist over haar reisjes naar de bergen. 'Sorry, ik wilde je niet in verwarring brengen. Kan ik Felicia iets doorgeven? Ik ga straks met haar lunchen.'

'Wil je tegen haar zeggen dat de afspraak voor vanavond doorgaat? Ik kom haar om acht uur halen. Het ballet begint om halfnegen en we hebben een tafel bij Trader Vic's voor een etentje daarna. Ik denk dat dat de goedkeuring van mevrouw Norman wel zal kunnen wegdragen.'

'Dat lijkt mij ook!' Kate lachte, maar voelde zich toen een beetje opgelaten. Misschien deed ze iets te populair.

'Ik zal tegen haar zeggen dat jij het hebt goedgekeurd.'

'Ik zal tegen haar zeggen dat jij hebt gebeld.'

'Bedankt.'

Ze legden neer en toen besefte Kate tot haar schrik dat ze zijn naam niet wist. Wat vreselijk. Maar het was ook zo raar geweest om weer met een man te praten. Dat waren er twee binnen één week. Natuurlijk zou Felicia wel weten wie hij was. Zo niet, dan werd ze door een volkomen vreemde meegenomen naar het ballet. Het idee amuseerde Kate en ze lachte in zichzelf terwijl ze een kop koffie inschonk. Mannen. Ze hield nog steeds van haar single-bestaan, maar het was leuk om weer spelletjes met hen te spelen. Leuk om je in een telefoon te verstoppen, of alleen maar over zaken te praten met Stu. Om de een of andere reden had ze weer zin om te spelen. Niet om 'het te doen', alleen maar om te spelen. Ze grinnikte nog steeds in zichzelf terwijl ze naar de logeerkamer liep. Ze trok de nieuwe kleren uit haar koffer met een blik vol ondeugende opwinding. De zwarte jurk was te gekleed. De rode rok zou waarschijnlijk goed zijn. Ze had ook een grijze flanellen broek meegenomen, jaren en jaren oud, met een witte blouse en een grote, zachte, grijze Shetland-trui. Maar dit wilde ze allemaal niet. Ze wilde het pak aantrekken. Het roomkleurige zijden pak met de perzikkleurige blouse en de mooie schoentjes met het gouden kettinkje rond de hiel. Ze stond bijna te springen van opwinding. En een halfuur later bekeek ze zichzelf enthousiast in de spiegel. Ze had gedoucht, zich opgemaakt en voorzien van parfum, en ze had het prachtige pak aan dat ze in Carmel had gekocht. Haar haar was losjes opgestoken, wat heel vrouwelijk stond. En ze had kleine pareloorbellen meegenomen, 'voor het geval dat'. Terwijl ze in de spiegel keek voelde zich weer de mannequin, alleen veel ouder. Ze was bijna dertig en ze was helemaal klaar voor het modebewuste uiterlijk. Ze had nog nooit zoiets gehad als het roomkleurige pak. Ze grijnsde weer tegen zichzelf en draaide op haar hakken rond. Wie was die vrouw? Was zij een gevierd auteur die even in San Francisco kwam lunchen? Was ze een rustige, jonge vrouw die de stad kwam bezoeken? Was ze de moeder van een kleine jongen, een teddybeer en een basset die Bert heette? De diepbedroefde vrouw van...? Nee, dat was ze niet. Niet nu. Maar ze was al het andere en niets van dat alles. Was de vrouw die ze zag in de kostbare perzikkleurige zijden blouse echt Tygues moeder? Bestond hij eigenlijk wel? Waar dan? In welk land? Ze was nu in San Francisco. Dit was echt. Dan kon al het andere toch niet echt zijn?

Ze pakte de platte, kleine tas van beige suède die ze had meegebracht voor bij het pak, en stak hem onder haar arm. De tas had een goudkleurige sluiting en was van haar moeder geweest, lang geleden. In een ander leven. Nu was het gewoon een tas. En het was een prachtige dag in een prachtige stad en er waren dingen die ze wilde doen. Vanuit Felicia's appartement liep ze Telegraph Hill af en vond een taxi op Washington Square. Ze liet zich naar een autoverhuurbedrijf brengen en toen was ze alleen. Ze reed Broadway op naar Pacific Heights, langs alle mooie huizen en naar het Presidio. Toen terug. Divisadero en de heuvel over met een brede grijns en een onbedwingbare gil. En dan terug in het Presidio tot ze bij de rotsen kwam aan de zee met de Golden Gate Bridge die zich voor haar uitstrekte, voor het oog heel dichtbij, in al zijn roetkleurige pracht en met de enorme rotsen aan beide kanten. Het was een uitzicht dat haar altijd de adem had benomen. Ook nu. En het was een plek waarheen ze Tygue moest meenemen, wist ze plotseling. Hij moest de stad kennen waar ze hadden gewoond. Daar had hij recht op. Op de opwinding, de schoonheid, de kabeltrams, de Golden Gate Bridge, de mensen, alles. Nu ze aan hem dacht, bevestigde ze in haar hoofd de beslissing die ze eigenlijk al had genomen, toen ze de vorige dag bij hem was weggegaan. Ze zou die avond teruggaan. Ze had haar eigen vragen beantwoord. Ze kón het! Ze had het gedaan! Geen fotografen die stonden te loeren in allerlei hoeken. Niemand wist wie ze was of kon het ook maar iets schelen. Dit was een nieuw tijdperk, gevuld met nieuwe mensen op alle oude, geliefde plekjes. Ze wilde dat delen met Tygue. Die avond zou ze hem er alles over vertellen.

Met een vredig gevoel vanbinnen reed ze terug naar het centrum. Zelfs dat was leuk nu. Ze kon zich een tijd herinneren dat - net voor ze voorgoed wegging - het centrum haar met angst vervulde. Paniek. Ze kreeg claustrofobie waar ze ook heen ging. Zwanger, bang, alleen, haar leven in puin, was een simpele gang naar de stad een nachtmerrie. Nu was het leuk. Al die bezige mensjes in kleurige kleren die gebouwen in en uit renden, auto's ontweken, op kabeltrams sprongen, terwijl de koningin der weduwen, het St. Francis Hotel, welwillend uitkeek over Union Square. Even stopte Kate er en glimlachte. Niets was hier veranderd. Het was al nauwelijks veranderd in vergelijking met haar kinderjaren, maar in de afgelopen zes jaar was er zeker niets veranderd. Het groen van het plein was even mooi, de pracht en praal van de grote winkels even duidelijk, de duiven even groot in aantal als de dronkaards; alles ging goed met de wereld. Ze draaide Geary in en remde af voor de zaak waar Felicia werkte. Een moment dacht ze dat dat misschien veranderd was, maar nee - de portier kwam eraan gerend om haar te helpen.

'Wilt u de auto laten staan, mevrouw?'

'Graag, dank u wel.'

'Duurt het lang?'

'Ik heb een afspraak met mevrouw Norman.'

'Uitstekend.' Hij glimlachte vriendelijk terwijl ze hem de sleutels en een dollar gaf. Het was eenvoudiger en goedkoper dan een garage. Hij ontfermde zich over de auto. Joost mocht weten wat hij ermee deed. De zaak had waarschijnlijk een afspraak met de garage aan de overkant van de straat, of met het politiebureau, maar je kreeg altijd je auto terug.

Een beetje nerveus duwde Kate de zware glazen deur open en liep het warenhuis binnen. De verschillende hallen op de parterre waren met zacht, cacaokleurig marmer afgewerkt. Gewijde hallen, heilige hallen. Tassen aan je rechterhand, juwelen aan je linker, mannenafdeling helemaal rechts, alleen groter nu, en cosmetica en parfum in de nis helemaal links. Hetzelfde, allemaal hetzelfde. Alleen de handschoenen waren verdwenen en de kousen schenen verhuisd te zijn, maar er was niets wezenlijks veranderd. En wat was het mooi. Ongelooflijk. Een overvloed aan spullen waar geen vrouw weerstand aan kon bieden. Rode suède schoudertassen, avondtasjes van zwart hagedissenleer, ceintuurs, paars met gouddraad en een reusachtige gouden gesp om 's avonds je middel mee te sieren, dikke capes in prachtige pastelkleuren, sjaals van Lanvin en er hing een zware geur van parfums... bloemen van zijde, allerlei soorten suède en satijn in een eindeloos rijk palet van kleuren. Het gaf je het gevoel dat je zonder dit alles nooit mooi kon zijn. Ze glimlachte in zichzelf terwijl ze keek naar de vrouwen die met hun ogen alles verslonden en van alles beetpakten. Kate wilde hetzelfde doen, maar ze wist niet eens meer precies hoe ze het spel moest spelen en ze wilde Felicia niet laten wachten. Bovendien voelde ze zich extravagant genoeg in het pak dat ze aanhad.

De lift die haar naar boven bracht, stopte op de tweede verdieping, toen op de derde. Ze had gewoond op deze etages, de jurken gedragen, het bont geshowd, ze was een paar keer de bruid geweest tijdens de shows. Ze zag nieuwe gezichten op het moment dat de liftdeur openging. Frisse gezichten. Niemand meer uit haar tijd. Ze was nu volwassen. De anderen waren ook weg. Negenentwintig. Was dat echt oud?

De lift stopte op de achtste verdieping. Ze stapte eruit. Ze wist niet meer precies waar Felicia's kamer was, maar ze vroeg het aan een bewaker. En het bleek natuurlijk een kamer op een hoek te zijn, met een prachtig uitzicht naar twee kanten. In Californië hadden Hoofden van de modeafdelingen van het grootwinkelbedrijf allemaal zo'n mooie kamer. Minstens. Kate glimlachte weer terwijl ze een klein voorvertrek binnenging en onmiddellijk werd tegengehouden door twee stijlvol geklede jonge vrouwen en een man in een zacht blauwe suède broek.

'Ja?' Hij lachte en liet een gevoelige mond zien met een rij perfecte tanden.

'Ik ben mevrouw Harper. Mevrouw Norman verwacht me.'

De jongeman keek haar onderzoekend aan en verdween toen. Een ogenblik later hoorde Kate een deur opengaan. Ze draaide zich om. Felicia stond in de deuropening van een reusachtige, witte kamer. Alles was wit, van glas of van chroom. Het was koud, maar prachtig. En wit scheen tegenwoordig absoluut Felicia's kleur te zijn.

'Mijn god! Je bent het echt!' Felicia bekeek haar vriendin van top tot teen. Als ze een mannequin had besteld voor hun grootste show, had ze niet anders gedaan. En opeens voelde ze zich trots op Kate. En blij toen ze het nieuwe horloge bevestigd zag op de revers van Kates mooie pak.

'Kan ik er zo mee door?'

Felicia rolde met haar ogen en sleurde haar bijna naar binnen. Kate liep zelfs anders, een deinende stap met een soort wiegen van haar heupen, alsof ze zich zo mooi voelde als ze eruitzag. Felicia had kunnen zingen van blijdschap. 'Is dit wat je gekocht hebt in Carmel?'

'Ja.'

'Prachtig. Alle mannen in de winkel hielden je zeker tegen?'

'Nee.' Kate grijnsde tegen haar. 'Maar jij gaat vanavond naar een balletuitvoering met een naamloze vreemdeling die je om acht uur komt ophalen en je na de uitvoering meeneemt voor een etentje bij Trader Vic's.'

'Tjonge! Peter.'

'Dus je kent hem.'

'Min of meer.' Dat betekende lijfelijk meer en geestelijk minder... Nou en? Dat was Felicia's zaak. De mededeling over het etentje deed haar plezier. 'Wil je met ons mee?'

'Ik weet zeker dat hij het fantastisch zou vinden! Maar ik ga naar huis.'

'O, ja? Waarom?' Was er iets gebeurd? Felicia keek geschrokken. 'Nu al?'

'Nee, vanmiddag. En ik heb al een heleboel gedaan. Een heleboel meer dan je weet.' Maar Felicia wist het wel. Toen ze Kates ogen zag, wist ze het. Kate zag er weer zelfverzekerd uit en dat was jaren niet zo geweest.

'Kom je gauw weer?' Felicia hield haar adem in.

Kate knikte kalm en glimlachte toen. 'Met Tygue. Ik denk dat hij de stad een beetje moet leren kennen. Hij is oud genoeg om ervan te genieten.' En toen viel er een stilte terwijl haar glimlach breder werd. 'En ik ook. Misschien.'

'Misschien? Hou op! We gaan lunchen.'

Felicia nam Kate mee naar een nieuw restaurant ergens in de haven en weer dronken ze champagne om het te vieren. Het leek wel of er elke dag iets te vieren was. Het restaurant serveerde een overvloedige lunch en verzorgde diners voor de crème de la crème van San Francisco. De deur bleef op slot en het restaurant beschouwde zichzelf min of meer als een club.

'Alleen na reservering.' En ze waren heel kieskeurig voor wie ze reserveerden. Voor Felicia was er altijd plaats. Zij bracht de juiste mensen mee, zag er prachtig uit, gaf hun goede publiciteit. Mevrouw Norman was een aanbeden figuur in Le Port zoals het restaurant heette. Kate begon te beseffen dat Felicia een persoonlijkheid was geworden in de stad.

'Kent iedereen je?' Het leek inderdaad of dat hier het geval was, alle mooie mannen inbegrepen.

'Alleen de juiste mensen, schat.'

Kate schudde haar hoofd en lachte. 'Je bent onmogelijk.'

Maar Felicia was ook gegroeid. In de jaren dat Kate zich schuilhield, had Felicia het druk gehad. Nu was ze belangrijk, wat dat ook betekende. Alles wat ze aanraakte kreeg een bepaalde uitstraling. Succes. Geld. En stijl. Felicia had een enorm gevoel voor stijl, waarbij ze bovendien jaren achter elkaar rustig het geld had verdiend en vergaard. Nu Kate haar zag in haar eigen omgeving kreeg ze een nieuw respect voor haar.

'Tussen haakjes, heb je Tillie nog gesproken?' Felicia stelde de vraag onverschillig, maar Kates hart stond bijna stil. 'Heeft ze gebeld?'

'Natuurlijk niet. Ik dacht dat jij misschien gebeld had.' Felicia had spijt dat ze erover was begonnen.

'Nee. Ik was het van plan, maar Tygue was al naar school toen ik opstond. Ik spreek hem vanavond. Ik probeer op tijd thuis te zijn.'

'Hij zal het prachtig vinden je zo te zien, Kate. Hij is van jou niet veel meer gewend dan rafelig spijkergoed.' Ze keek even streng.

'Daarom denk ik dat ik hem een keer moet meenemen. Dan kun jij hem een beetje wegwijs maken in het leven, hè, tante Licia?'

'Als je het maar weet, schat. Ze klonken met de laatste champagne en Felicia keek met een spijtige blik op haar horloge. 'Ik ga niet graag weg, shit. Wanneer kom je weer?' Ze wilde haar vastpinnen. Nu. Voor ze van gedachten veranderd was.

'Ik kom de volgende maand met hem. Dan heeft hij zomervakantie.' Dan meende ze het. Felicia straalde. 'O, god, Kate, ik kan nauwelijks wachten tot je het hem vertelt.'

'Ik ook niet!'

13

Binnen iets minder dan vijf uur was Kate in haar huurauto thuis zonder bekeuring voor te hard rijden. Dat was op zichzelf een wonder, want ze had zich heel vaak niet aan de maximumsnelheid gehouden. Maar ze wilde Tygue zien voor hij naar bed ging. Ze wilde hem vertellen over San Francisco, wilde tegen hem zeggen dat ze hem een keer zou meenemen. Ze wilde vertellen over kabeltrams en de brug. Ze had chocola voor hem gekocht op Ghirardelli Square en ook dat zou ze tegen hem zeggen. Ze had zoveel te vertellen. Alleen al bij de gedachte werd ze zenuwachtig. Ze draaide de oprit op. Ze had de rode rok en de kleurige katoenen blouse aan. Misschien had Licia gelijk. Misschien zou het goed voor Tygue zijn als hij opmerkte dat ze er goed uitzag. Ze wilde het nieuwe ervan met hem delen.

Het huis zag er vrolijk uit, met de lichten aan, terwijl ze de auto langzaam parkeerde. Er werd niet hallo geroepen, ze hoorde geen geblaf, maar ze wist dat ze allemaal gezellig binnen waren. Ze maakte de deur met haar sleutel open en daar zat hij aan de keukentafel met Tillie, druk bezig aan een legpuzzel. Hij had een zachtblauwe flanellen pyjama aan en het gele badjasje dat Licia hem een keer had gestuurd. Hij zag er gezellig en lief en warm uit, en helemaal van haar. Ze stond daar even naar hem te kijken, terwijl Tillie tegen haar glimlachte en Tygue helemaal verdiept was in zijn puzzel.

'Hoi, jongens.' Stilte. Tillie trok haar wenkbrauwen op, maar zei niets. Ze wist wat Kate wilde horen en dat had niets met haar te maken. Maar het kwam niet. Geen 'Hoi, mam.' Alleen Bert die slaperig stond te kwispelen aan Kates voeten. 'Hé, maatje, zeg je geen hoi meer tegenwoordig?' Ze liep naar Tygue toe en omhelsde hem, maar hij deed of hij het niet voelde.

'Jawel. Hoi.'

Ze keek Tillie aan. Dus dat was het. Hij was boos. Kate liet zich langzaam op een van de keukenstoelen zakken en keek naar hem. Hij had haar nog geen blik waardig gekeurd. Tillie stond op en ging haar spullen pakken. Eén ding moest je Kate nageven: ze kwam nooit veel later terug dan afgesproken was. Geen gedoe. Ze had gezegd dat ze maandagavond thuis zou komen en dat deed ze ook. Dat vond Tillie prettig. Ze wist ook dat Kate het nodige recht te breien had tegenover haar zoon. Vanaf het moment dat zijn moeder was vertrokken, was Tygue niet zichzelf geweest. 'Een hele nacht, Tillie! Ze blijft een hele nacht weg.' De jongen was geschokt geweest.

'Waar hebben jullie de nieuwe puzzel vandaan?'

'Van Tillie. Vandaag gekocht.'

'Leuk. Veel liefs van tante Licia.' Opnieuw stilte. Shit. Op deze manier ging het lang duren voor hij ontdooid was. Ze vroeg zich bijna af of de reis dit wel waard was geweest. Maar als ze terugdacht aan de afgelopen vierentwintig uur, wist ze dat dat zo was. Hij moest het leren begrijpen. 'Hé, wat denk je?' Ze sloeg opnieuw haar armen om hem heen en gaf hem een zoen, maar ze voelde dat hij zich zachtjes verzette. 'Ik heb een verrassing voor je.'

'Ja?' Hij was nog nooit zo weinig nieuwsgierig geweest naar een verrassing. 'Wat dan?'

'Een reisje.' Hij keek haar geschrokken aan. Maar ze ging door: 'Zou je het leuk vinden om een keer mee te gaan naar San Francisco, naar tante Licia?' Ze wachtte tot hij zijn adem zou inhouden, zijn ogen groot zouden worden, maar zo gebeurde het niet. In plaats daarvan maakte hij zich los uit de omhelzing en zijn ogen vulden zich met tranen. 'Ik ga niet mee. Ik wil niet.' Hij sprong op en rende weg van de tafel. Even later hoorde Kate de deur van zijn kamer met een klap dichtslaan.

Tillie trok haar jas aan en keek haar aan. Kate slaakte een diepe, vermoeide zucht. 'Ik wist dat hij boos zou zijn omdat ik wegging, maar dit had ik niet verwacht.'

'Hij komt er wel overheen. Maar het is een grote aanpassing voor hem.' Tillie had blijkbaar medelijden met hen allebei, maar het irriteerde Kate. 'Een grote aanpassing dat ik een nachtje niet thuis ben?' Daar had ze recht op, toch? Of niet? Ze wist dat ze er recht op had. Hij was nog maar een kind. Hij kon niet over al haar tijd beschikken. Maar dat had hij tot nu toe altijd gedaan. Dat was het probleem.

'Hoe vaak ben je al een nachtje weg geweest, Kate?' Tillie wist het antwoord natuurlijk.

'Nooit.'

'Dan is dit een grote verandering voor hem. Hij zal eraan wennen als je van plan bent hiermee door te gaan. Ik denk dat hij voelt dat er iets aan het veranderen is. Misschien is hij daardoor een beetje van streek.'

'Hou op, Tillie! Ik ook. Ik heb verleden week een heel groot contract afgesloten voor mijn tweede boek. Dat betekent een heleboel leuke dingen voor ons, maar er zijn ook dingen die ik nog niet helemaal doorheb. Ik heb een beetje zitten experimenteren met mijn gevoel over alles.'

'Dat snapt hij niet. Hij voelt het, maar hij snapt het niet. Hij weet alleen wat hij altijd heeft geweten. Hij is nog niet zo ver van huis geweest, weet je. En nu blijf je een nacht weg en je zegt tegen hem dat je hem meeneemt naar San Francisco. Jij en ik weten dat dat spannend is. Hij vindt het alleen maar eng. En om je de waarheid te zeggen, een heleboel oudere mensen vanhier zouden het ook eng vinden.'

'Weet ik. Ik heb het ook een aantal jaren eng gevonden.

Om verschillende redenen. Ik denk dat ik te veel van hem verwacht.'

'Hij trekt wel bij. Geef hem de tijd.' Ze keek Kate verontschuldigend aan. 'Waarschijnlijk vindt hij het al een beetje eng om jou te zien in dit soort kleren. Misschien zegt het hem dat hij je verliest, of dat je verandert. Je weet het nooit met kinderen. Ze denken de krankzinnigste dingen. Toen mijn man stierf, dacht mijn jongste zoon dat dat betekende dat wij hem door andere ouders wilden laten adopteren. Vraag me niet waarom, maar hij dacht dat wij hem wegstuurden. Hij huilde drie weken lang tot hij het ten slotte zei. Misschien is Tygue bang dat je hem in de steek laat nu hij je in die mooie kleren ziet. Maar ze staan je overigens prachtig.'

'Dank je, Tillie.'

'Maar je niet te druk. O, en ga je morgen lesgeven?'

'Ik denk dat het beter is dat ik een paar dagen wacht voor ik dat weer oppak.'

'Fijn dat ze zo flexibel kunnen zijn.'

'Ja.' Christus, Tillie. Begin daar niet ook nog over, alsjeblieft. Maar dat deed ze niet.

'Heb jij morgen even tijd om met me naar de stad te rijden? Ik moet mijn huurauto daar ergens inleveren.'

'Ja! Bel maar!' Tillie stak haar hand op en trok de deur zachtjes achter zich dicht.

Kate voelde zich opeens eenzaam in het huis. Alleen Bert liet van zich horen, wilde spelen met het glinsterende gouden kettinkje aan haar nieuwe schoenen.

'Nee, niet doen! Daar zijn ze te duur voor geweest, Bertje!' Ze duwde hem weg met haar hand en merkte hoe leeg het huis klonk met alleen haar stem. Ze bleef even doodstil zitten, stond toen op, ritste haar rok open en liet hem zakken. Ze maakte de reistas open die ze had meegenomen naar de stad en viste er de spijkerbroek uit en het rode T-shirt, terwijl ze de nieuwe rok en blouse over een stoelleuning hing. 'Nu even niet.' Ze legde de schoenen voorzichtig in de koffer, anders zou Bert eraan gaan knabbelen. En toen liep ze op kousenvoeten zachtjes naar Tygues kamer en klopte aan. 'Mag ik binnenkomen?'

Eerst stilte en eindelijk zijn stem. 'Ja.'

Hij zat in het donker en de heldere vlek van zijn gezichtje was maar klein in de donkere kamer.

'Wil je het licht niet aan?'

'Nee.'

'Oké. Heb je Willie?'

'Ja.'

'Dat moet een goed gevoel zijn.'

'Wat?' Zijn stem klonk zacht en voorzichtig.

'Dat je Willie hebt. Je weet dat je hem hebt. Hij is voor altijd van jou.'

'Ja.' De stem klonk nog zachter in het donker. Ze ging op zijn bed zitten en probeerde zijn gezicht te bestuderen, althans wat ze ervan kon zien.

'Weet je dat je mij hebt, zoals je Willie ook hebt? Voor altijd en altijd. Weet je dat?'

'Zo'n beetje.'

'Wat bedoel je, "zo'n beetje"?' Het was geen beschuldiging, maar een vraag.

'Ik bedoel zo'n beetje.'

'Oké. Wat gebeurt er als je Willie een rood lint om zijn hals bindt? Maakt dat hem anders?'

'Ja. Dan ziet hij er stom uit.'

'Maar hou je minder van hem?' Hij schudde heftig zijn hoofd terwijl hij de beer tegen zich aan drukte. 'Oké, dus hoe raar ik er voor jou ook uit mag zien, of wat ik aanheb, ik ben nog steeds mam, hè?' Hij knikte. 'En ik hou evenveel van je, wat ik ook doe, hoe ik er ook uitzie of waar ik ook ben.'

'Willie laat me niet in de steek.'

'Ik ook niet. Ik laat je nooit in de steek. Misschien ga ik weleens ergens anders heen, maar ik laat je niet in de steek, schat. En dat zal ik nooit doen ook. Nooit en nog eens nooit.'

'Maar je was wel weg.' Hij zei het hard en met trillende stem.

'Voor een nacht en ik ben teruggekomen. Zoals ik ook had gezegd. Waar of niet?'

Hij knikte onwillig. 'Waarom deed je dat?'

'Omdat dat nodig was. Omdat ik het wilde. Soms moeten grote mensen ergens heen, zonder kinderen.'

'Dat heb je nooit eerder gedaan.'

'Nee. Maar deze keer wel.'

'Heeft die man je naar San Francisco gestuurd?' Ze wist onmiddellijk wie hij bedoelde.

'Stu Weinberg?'

Hij knikte.

'Natuurlijk niet. Ik heb mezelf erheen gestuurd. En was het echt zo erg voor één nachtje?'

Hij haalde vaag zijn schouders op en opeens begon hij te huilen en strekte zijn armen naar haar uit. Ze was stomverbaasd. 'Ik heb je gemist. En ik dacht dat je niet meer van me hield!'

'O, schat, O, lieverd... Hoe kon je zoiets denken? Ik hou zoveel van je. En ik heb je ook gemist. Ik... Ik moest gaan. Maar ik zal altijd, altijd, altijd terugkomen. En de volgende keer dat ik ga, ga jij met me mee.' Ze wilde hem beloven dat ze niet meer in haar eentje zou gaan, maar ze wist dat ze dat wél zou doen. Hoe kon ze dat opgeven terwijl ze het net had teruggevonden?

Hij huilde een hele tijd en toen hield het huilen langzaam op. Hij keek haar aan met een kleine, kleine glimlach.

'Als ik mijn T-shirt uitwring, kunnen we Willie in bad doen in jouw tranen, weet je dat?'

Hij grinnikte schor en ze gaf hem een kus terwijl ze het blonde haar van zijn voorhoofd veegde. 'Lijkt chocola je wat?'

'Nu?'

'Ja.' Ze had een reusachtige reep gekocht, verpakt in goudkleurig papier. De reep had het formaat van een gebonden boek. En ze had ook een doos chocolade lolly's voor hem gekocht en een pistool van chocola. Beter dan Pasen of Halloween. Toen hij het in goudfolie verpakte chocolade pistool zag, viel zijn mond open en zijn ogen werden groot, terwijl hij zijn handen uitstrekte. 'Wow!'

'Niet slecht, hè, lefgozertje?'

'Wow, mam. Dat is supergaaf!'

'Ben jij ook.' Ze trok hem op haar schoot terwijl hij aan het tablet chocola begon te knabbelen. Hij wilde het pistool bewaren om aan zijn vrienden op school te laten zien. 'Maar als iemand het breekt?'

'Dan kopen we een nieuw als we samen naar San Francisco gaan.' Diep in haar binnenste trilde er iets, maar hij keek haar aan met een brede grijns en een blik van gulzige vrolijkheid in zijn ogen.

'Ja. Het moet wel leuk zijn daar.'

'Klopt!' Ze drukte hem tegen zich aan en zo bleven ze nog lang zitten.

14

'Oké, doe je ogen dicht, lieverd.' Tygue zat heel stil naast haar, met zijn ogen dicht. Na de volgende bocht zou de skyline van San Francisco in zicht komen. Ze vroeg zich af wat hij ervan zou denken. Hij had nooit iets gezien wat er zelfs maar op leek. Ze nam de bocht rustig en glimlachte in zichzelf om de wirwar van hoge gebouwen vóór hen. 'Oké. Doe je ogen maar weer open.' Hij bleef heel stil toen hij dat gedaan had. Hij nam het allemaal in zich op, maar zei niets. Kate was verbaasd. 'Hé, wat vind je ervan?'

'Wat is dit?'

'San Francisco, natuurlijk. Dat zijn alle hoge gebouwen in het centrum.' Tygue had nooit iets hogers gezien dan gebouwen van vier verdiepingen. Vreemd, nu ze het besefte. Op zijn leeftijd was zij al naar New York geweest en had ze op het Empire State Building gestaan.

'Ik dacht dat er heuvels waren.' Hij klonk teleurgesteld. En een beetje bang.

'Die zijn er ook, maar die kun je van hieruit niet zien.'

'O.'

Ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen. Hij zat strak voor zich uit te kijken. Hij wilde naar huis. En zij wilde dat hij van San Francisco ging houden. Samen met Felicia had ze alles gepland. Ze zouden een week blijven. Een hele week! Fisherman's Wharf, Sausalito, kabeltrams, het strand, de dierentuin, een boottocht, fietsen op Angel Island, ze hadden overal aan gedacht. Felicia had zelfs draai-schema's weten te bemachtigen van lokale tv-stations, waarbij op lokatie werd gefilmd, zodat hij kon kijken naar het filmen van achtervolgingsscènes op de heuvels. En natuurlijk was er een gepland op Divisadero.

'Wil je de bochtigste straat van de wereld zien?'

'Ja, hoor.' Hij hield Willie stijf op zijn schoot en Kate stond op het punt boos te worden. Hij was in San Francisco. Het was spannend. Het was de eerste reis van zijn leven. Waarom was hij niet blij? Waarom voelde hij niet hetzelfde als zij? En toen kreeg ze een schuldgevoel om wat ze dacht en draaide rechtsaf Franklin Street in, zodat ze kon stoppen. 'Is het hier, het huis van tante Licia?' Hij keek met onverholen schrik naar het bouwvallige hotel waar ze voor stonden en Kate lachte. Het was een lange reis geweest en ze besefte plotseling hoezeer ze in spanning zat over zijn gevoelens.

'Nee. En ik hou van je, gek jong. Geef me eens een lekkere knuffel.'

Zijn kleine, sproetige gezicht smolt in een glimlach en hij stak zijn armen naar haar uit. Ze knuffelde zowel haar zoon als zijn beer. Bert logeerde bij Tillie tot ze terug waren. 'Tygue Harper, ik beloof je dat je het hier helemaal te gek zult hebben. Oké? Vertrouw je me een beetje?' Hij knikte terwijl ze op hem neerkeek en een kus op zijn haar drukte.

'Het is zó groot.' Er klonk echt ontzag in zijn stem. 'En zo...' Hij keek naar buiten, zag de treurige buurt en de teleurstelling stond duidelijk op zijn gezicht te lezen.

'Ja, het is groot. Groter dan we nu gewend zijn. Maar je weet waar E. Street is thuis?' Hij knikte somber. E. Street was vreselijk. Voorbij de oude spoorweg, vlak bij de vuilnisbelt. Er waren dronkaards daar en oude, verlaten auto's. Het stonk er en het was een soort buurt waar je nooit heen wilde. Hij kende E. Street. Iedereen kende de straat. Hij keek zijn moeder met grote ogen aan.

'Waar we nu zijn, is hetzelfde als E. Street. Maar er zijn prachtige plekjes hier. En we gaan ze allemaal bekijken. Afgesproken?' Ze stak glimlachend haar hand uit, die hij op een zakelijke, stevige manier drukte.

'Ben je er klaar voor?'

'Ik ben er klaar voor!' Hij keek voor zich uit, maar de greep waarmee hij Willie omklemd hield werd losser, en Kate glimlachte in zichzelf terwijl ze de auto weer startte.

'Trek?' Ze wist dat ze niet ver van de Hippo waren op Van Ness, maar hij schudde zijn hoofd. 'IJsje?' Hij draaide zijn hoofd naar haar toe en ze zag een glimlach in zijn ogen. Hij knikte even. 'Dan krijg je een ijsje.' Dat was perfect. Ze zou bij Swensen's stoppen op Hyde Street op weg naar Licia's huis. Licia wachtte op hen in haar appartement. En ze vond het even spannend als Kate.

Kate parkeerde de auto voor Swensen's op Union and Hyde, en terwijl ze uitstapte en zich uitrekte kwamen twee kabeltrams toeterend van Hyde af. 'Kijk!' Tygue was ook uitgestapt en stond te springen en te zwaaien met zijn beer.

'Kijk, mam! Dat is een... een...' Hij kwam niet meer uit zijn woorden en zijn moeder grijnsde. Alles zou toch nog goed komen. En het ijsje was fantastisch. Een dubbele hoorn met vanille en banaan, en chocoladesaus eroverheen. Tygue had grote vegen ervan op zijn neus en kin zitten toen ze de winkel uitliepen en er weer een kabeltram de heuvel afkwam. Ze kon de jongen nauwelijks meekrijgen naar de auto.

'We maken een keer een rit met de kabeltram.' Maar eerst had ze een ander idee. Twee eigenlijk. De steilste heuvel en de bochtigste straat. Ze waren allebei dichtbij.

De steilste heuvel maakte geen indruk op Tygue, maar hij vond de bochtigste straat prachtig toen ze heel langzaam hun weg zochten langs de smalle, bochtige straat, met aan weerskanten pastelkleurige Victoriaanse huisjes en bloemen. Tygue vond het zo mooi dat hij niet merkte dat zijn ijsje op zijn beer druppelde. Hij likte lachend een mop chocola van Willies oor.

'Tygue, gatver!'

'Nee hoor, lekker!' Hij was weer blij. 'Wat is dat?' Hij leunde naar achteren in zijn stoel en wees naar Coit Tower op Telegraph Hill.

'Dat is een monument voor de brandweer. Hij wordt Coit Tower genoemd en tante Licia woont hier vlakbij.'

'Kunnen we er een keer heen?'

'Natuurlijk, maar laten we eerst kijken wat tante Licia's plannen zijn.'

'Dit is gaaf.'

En zo ging het de hele week. Ze deden alles. Etentjes bij Hippo, picknicks op Stinson Beach, het Wax Museum, Fisherman's Wharf, tien of vijftien ritjes met de tram, het aquarium, het planetarium, Chinatown en de Japanse Tuin in het park. Het was fantastisch en zaterdags, een week na hun aankomst, kende Tygue San Francisco beter dan de meeste kinderen die er al jaren woonden.

'Zo, kampioen, wat vind je ervan? Dank je je moeder af en kom je bij mij wonen?' Ze lagen op Felicia's smetteloze, witte kleed in de woonkamer en aten popcorn. Voor het eerst deze week waren ze te moe geweest om iets te ondernemen. Felicia had pizza besteld. Het was helemaal Tygues week geweest en de twee vrouwen waren bekaf. Over Tygues hoofd glimlachten ze tegen elkaar.

'Weet je, tante Licia.' Tygue liep naar het raam en keek nadenkend naar de Bay Bridge. 'Als ik groot ben, kom ik misschien hierheen en ga ik op de tram werken.'

'Goed idee, kampioen.'

'En als je een kabeltram voor hem koopt voor Kerstmis, Licia, vermoord ik je!' Kate lachte bij de gedachte, terwijl ze wat popcorn in haar mond stopte.

'Wanneer komen jullie weer?'

Kate haalde haar schouders op en keek naar Tygue. 'Ik weet het niet. We zien wel.' Ze had Tom een beetje verwaarloosd, vond ze en ze had een paar ideeën voor een nieuw boek. 'Ik moet werken. En ik heb Tygue opgegeven bij een clubje kinderen dat elke dag bij Adams gaat paardrijden tot de school weer begint in de herfst.'

'En je boek?'

Ze wist dat Felicia erover zou beginnen. Ze had geprobeerd er niet aan te denken. Over een paar dagen zou het uitkomen.

'Dat is nu hun probleem. Ik heb het geschreven. Zij mogen het verkopen.'

'Simpel, hè?' Felicia trok een wenkbrauw op en keek Kate scherp aan. 'Jij hebt het geschreven en dat is dat. Is het weleens bij je opgekomen dat ze je hulp nodig zullen hebben bij de verkoop?'

'Wat bedoel je, moet ik ermee de deuren langs?' Kate giechelde.

'Je weet wat ze willen.' Felicia liet zich niet van de wijs brengen. Ze had weken gewacht om erover te praten.

'Hoe weet ik wat ze willen? En dat is ook het punt niet.'

'O, nee? Wat is het punt dan wel? Wat jij wilt?'

'Misschien. Ik zie niet in waarom ik iets zou moeten doen waarbij ik me niet op mijn gemak voel.'

'Doe niet zo stom, Kate.'

Tygue knipte de tv aan. Hij verveelde zich. Hij pakte de kom popcorn van tafel en nam hem mee naar de tv. Nu kon Kate er niet meer onderuit. Ze stond ook op, keek Felicia aan en toen dwaalde haar blik naar het uitzicht buiten.

'Je hebt gehoord wat ik zei,' zei Felicia. 'En je bent krankzinnig als je je boek niet gaat promoten. Dit is je grote kans. Je hebt het gemaakt. Deze keer. Dit moet je uitbuiten, dan zal je volgende boek nog beter verkopen. En dan word je misschien een begrip in de wereld van literaire successen. Maar dit is je test, schat. Als je hem verknalt, krijg je nooit meer een kans. Je mag dit niet negeren, dat kun je je niet permitteren.'

'Hoe weet jij dat ze dat willen? Het boek kan zichzelf verkopen.'

'Je bent niet wijs! Je gooit je carrière weg. Jij weet even goed als ik dat dit is wat je wilt. En je kunt het, verdorie! Je gaat het helemaal maken. Je hebt alles. Je ziet er goed uit, je hebt hersens en talent.'

'Maar geen lef.'

'Kletskoek. Je bent zo druk bezig dat lef weg te stoppen, dat je vergeten bent dat je het hebt. En je weet dat ik gelijk heb. Kijk bovendien eens even wat je de afgelopen maand gedaan hebt. Je bent twee keer hierheen gekomen. Je bent geen kluizenaar meer, Kate, en dat weet je. Je wilt het niet eens meer zijn.'

'Maar dit is anders, Licia. Dit is niet openbaar. Ik kom niet met mijn gezicht op tv en vraag erom dat iemand me met een stuk taart bekogelt. Of erger, een mes door mijn hart wil steken. Of door dat van Tygue.' Ze zei het zachtjes zodat de jongen het niet kon horen. Maar hij was verdiept in het programma waarnaar hij zat te kijken op het reusachtige tv-scherm. 'Ik wil dat risico niet lopen, Licia.'

'Shit! Je bent een koppige vrouw om ruzie mee te maken. Want als je dit allemaal wel zou doen en er zou iets misgaan, zou ik me verschrikkelijk voelen.'

'Ik ook. Daarom doe ik het niet.'

'Maar bedenk dan eens hoe leuk het zou zijn.'

'Zou het leuk zijn? Ik weet het niet. Voor Tom was het niet echt leuk.'

'Wel waar.'

'Niet écht leuk.'

'Misschien niet voor jou! Maar voor hem wel. Dat moet wel. Succes hebben moet iets fantastisch zijn.'

'Ik ben gelukkiger zonder.'

'En ook eenzamer.'

'Licia, lieverd, succes is niet het tegengif voor eenzaamheid.'

'Misschien niet. Maar doet het je niets als je alle advertenties ziet voor je boek? Over drie dagen komt het uit. Jeetje, geeft je dat geen kick?'

Kate grijnsde verlegen tegen haar vriendin. 'Misschien wel.'

'Snap je wat ik bedoel? En bedenk wat er zou gebeuren als je je een paar keer in het openbaar vertoonde om je boek te promoten.' Felicia zat weer op haar stokpaardje. Kate stak grijnzend een hand op en schudde haar hoofd. 'Genoeg. Stil! Daarmee basta!'

Maar Felicia hield nooit haar mond en ze wisten het allebei. 'Misschien brengt Weinberg je wel op andere gedachten.'

Kate schudde vastbesloten haar hoofd. 'Weinig kans. En hij is te slim om het te proberen.'

Zondags vertrokken Kate en Tygue vroeg in de middag. Felicia had de week vrij genomen om bij hen te zijn, maar ze moest de volgende dag weer werken en Tygue zou de volgende morgen beginnen met zijn paardrijles. En dan was er Tom. Arme Tom. Hij had bijna twee weken geen bezoek gehad. Kate had het zo druk gehad voor ze wegging. Morgen zou ze hem gaan opzoeken. Het was een beetje raar om helemaal naar huis te rijden en dan de volgende morgen weer halverwege terug. Maar er was geen andere manier. Ze kon Tygue niet meenemen naar Mead.

'Mam?'

'Wat, schat?' Ze mengden zich tussen het zondagmiddagverkeer dat de stad uit reed.

'Komen we nog een keer terug?'

'Zei ik toch.'

'Gauw?'

Ze knikte glimlachend tegen hem. 'Gauw.'

En toen lachte hij in zichzelf.

Ze keek weer opzij. 'Wat is er?'

'Ik vind het zo leuk om Bert terug te zien!'

Ze glimlachte. 'Ik ook.' Goed dat ze weer naar huis gingen. Dit soort expedities waren vermoeiend. Even werd ze herinnerd aan al de reizen die ze met Tom had gemaakt. Dat was ook uitputtend geweest. Ze vroeg zich af hoe ze het had gedaan. Voortdurend pakken, vliegen, rijden, in hotels logeren. Maar hij had er altijd iets leuks van gemaakt. Een avontuur. Een huwelijksreis.

'Waar dacht je aan?'

'Aan de reizen die ik met je vader maakte. Ik vond het altijd heerlijk.' Ze was verbaasd toen ze zichzelf dit hoorde zeggen. Tegenover Tygue had ze het zelden over Tom. Ze vond het beter het onderwerp te laten rusten. En hij wist dat ze er niet graag over praatte. Het enige dat hij wist was dat zijn vader was gestorven. Door een ongeluk. Voor hij geboren was. Hij had zelfs nooit gevraagd wat Toms beroep was. Maar op een dag zou hij dat doen. Ze zou die hindernis nemen als ze ervoor stond. Ze zou een leugen verzinnen, zoals ze steeds had gedaan. Ze moest wel.

'Hebben jullie veel gereisd?'

'Nogal.' Ze werd wat gereserveerder.

'Waarheen bijvoorbeeld?' Nu was hij een echte jongen, zoals hij op zijn gemak met Willie op zijn schoot zat en wilde horen over haar avonturen.

Ze keek hem aan en schoot in de lach. 'O, overal heen. We zijn een keer naar Cleveland geweest.' Hun eerste weekend samen. Waarom had ze dat tegen hem gezegd? Waarom had ze eraan gedacht? Ze voelde een golf van pijn in haar hart.

'Was het gaaf?'

'Ja, supergaaf. Het was geen geweldige stad, maar je vader maakte het verblijf fantastisch.'

Tygue trok een gezicht. Meisjes zeiden altijd dat iets fantastisch was. 'Ben je ooit naar New York geweest?' Felicia ging er binnenkort heen en hij had haar erover horen praten.

'Ja, met mijn ouders. Nooit met je vader.'

'Mam?'

'Ja, schat?' Ze bad dat het geen vraag zou zijn die moeilijk te beantwoorden was. Niet vandaag. Niet nu. Ze voelde zich zo goed, en ze wilde graag dat dat nog een hele poos zou duren.

'Hoe komt het dat iedereen dood is? Jouw vader en moeder en mijn vader? Hoe komt dat?' Het rare was dat niemand van hen echt dood was, maar ze hadden het net zo goed kunnen zijn.

'Ik weet het niet. Zo gebeurt het soms. Maar ik heb jou.' Ze glimlachte tegen hem.

'En Willie en Bert, en tante Licia. En wij gaan nooit dood. Tante Licia misschien. Maar wij niet, hè, Willie?' Hij keek ernstig op de beer neer en toen keek hij zijn moeder weer aan. 'Hij zegt dat ik gelijk heb.' Ze glimlachte tegen de jongen met zijn beer en haalde een hand door zijn haar. 'Ik hou heel veel van je, lefgozertje!'

'Ik hou ook van jou.' Maar hij zei het zachtjes, alsof hij bang was dat iemand het zou horen. Ze moest erom lachen en het gaf haar een goed gevoel. Ze reden een poosje in stilte door en toen ze weer naar hem keek, was hij in slaap gevallen. Ze waren Carmel net voorbij en drie uur later waren ze thuis. Ze haalden Bert bij Tillie op en aten gezellig met zijn tweeën aan de keukentafel.

Na het eten wilde Tygue naar bed en minder dan een uur later zij ook. Ze nam niet eens de moeite de koffers uit te pakken of de post te openen. Ze trok alleen maar haar kleren uit en kroop in bed. Ze had het gevoel dat ze pas een uur in bed lag toen de telefoon ging, maar de zon was allang op en ze hoorde Tygue ergens in huis lawaai maken. De telefoon was vier keer overgegaan, voor ze de hoorn opnam. Het was Stu Weinberg.

'Ik dacht dat je zei dat je nergens heen ging.'

'Doe ik ook niet.' Ze probeerde wakker te worden en tegelijk aardig te klinken.

'Ik heb gebeld. Ik heb geschreven. Ik dacht dat je misschien dood was. Ik zou harakiri hebben gepleegd op mijn bureau.'

'Was het zo erg? Is er iets mis?' Maar wat als de contracten niet geldig bleken? Opeens was ze klaarwakker.

'Natuurlijk niet. Er is niets mis. Alles is goed. Over twee dagen komt het boek uit. Of was je dat vergeten?' Nee, maar ze probeerde het wel.

'Ik was het niet vergeten.' Ze klonk nu voorzichtig.

'We moeten iets bespreken, Kate.' O, god. En zo vroeg in de ochtend nog wel. Vóór de koffie.

'Ja?'

'Je hebt een prachtig aanbod gehad.'

'Weer een?' Haar ogen werden groot. Wat was het nu? De rechten voor de film verkocht aan Japan? Ze grijnsde.

'Ja, weer een. We zijn gebeld door de Case Show.'

'Jasper Case?'

'Inderdaad. Ze willen jou erin hebben. Het is een prachtige kans om het boek te promoten. We zijn allemaal even enthousiast.'

'Wie zijn "wij"?' Haar stem klonk afstandelijk en wantrouwig.

'De mensen die zich bezighouden met het boek, Kate.' Hij noemde vlug de namen van haar redacteuren en de uitgevers. 'Om nog maar niet te spreken van de filmjongens. Dit zou het boek geweldig veel goed kunnen doen.'

Stilte.

'Kate?'

'Ja.'

'Waar denk je aan?'

'Ik denk aan wat ik tegen je gezegd heb.'

'Ik denk dat het fout zou zijn als je het niet deed. Bij dit soort dingen moet je op je tanden bijten en ze gewoon doen. Voor God en voor het land, meisje. En voor het boek.'

Het boek, het boek, het boek! Het boek kon de boom in. 'Case is heel aardig. Bij hem heb je een goed begin. Makkelijk, sympathiek, heel correct. Hij is Engelsman.'

'Weet ik. Ik ken het programma.' Het was de beste late-night show die er was en het hele land keek ernaar. En Jasper Case was een heer. Hij stelde altijd iedereen op zijn gemak. Maar de mensen die ernaar keken? Stel dat iemand die haar zag zich haar kon herinneren? Christus, wie zou zich een lang, mager kind met bruin haar herinneren, dat Tom Harper altijd in zijn kielzog had? Wie wist het nog? Wie kon het iets schelen? 'Ik doe het.'

'Ik ben zo blij, Kate.' Hij rolde met zijn ogen en veegde het zweet van zijn voorhoofd. 'Ze hebben het fantastisch geregeld. Ze willen je vandaag over een week hebben. En ze dachten dat je het leuk vond in het Beverly Hills Hotel te slapen. Ze hebben het geboekt voor de nacht van maandag op dinsdag. Je kunt 's morgens naar de studio komen en een beetje rondkijken. Iemand van het programma zal met ons lunchen en je een idee geven wie er nog meer die avond te gast zijn, en wat je kunt verwachten. Ze willen een beetje weten waar je wel en niet over wilt praten. Dat is aan jou. En dan lig je de hele middag bij het zwembad of je gaat naar de kapper of je doet waar je zin in hebt. Het programma wordt om zeven uur opgenomen en later uitgezonden. Maar na de opnamen, om negen uur, ben jij klaar. We kunnen samen eten of iets anders doen, om het te vieren. En meer stelt het niet voor.

Je blijft een nachtje over en de volgende dag ga je weer naar huis. Fluitje van een cent.'

'Klinkt als een heel plezierige manier om mijn maagdelijkheid op dit gebied kwijt te raken.' Ze stond te glimlachen. Weinberg had het voor elkaar. En ze wisten het allebei. Hij had vanaf het begin geweten hoe hij met haar moest omspringen. Shit.

'Kate, vertrouw me. Je vindt het geweldig.' Nu lachten ze allebei.

'En als ik het niet geweldig vind, krijg ik dan mijn geld terug?'

'Natuurlijk, schat, natuurlijk. Vergeet het niet. Maandag over een week. En tussen haakjes, de L.A. Times wilde een interview. Hoe sta je daar tegenover?'

Ze bleef even stil. 'Nee.'

'Vogue?'

'Mijn god, wat gebeurt er allemaal, Stu?'

'Veel meer dan je beseft, schat.' Of je wilt beseffen. 'Oké, en wat vind je van deze?' Hij noemde een of ander vrouwenblad. 'Geen foto's, alleen een rustig interview bij de lunch op dinsdag.'

'Oké, oké. Jij weet hoe je moet onderhandelen. Hoeveel van die interviews heb je nog voor me in petto? En nu de waarheid graag.' Ze klonk alsof ze tegen Tygue praatte.

'Negen bladen, vijf kranten en nog drie praatprogramma's. En een radioprogramma in Chicago. Dat nemen ze op via de telefoon. Als je je post had gelezen zou je dit allemaal weten, schat.'

'Ik ben weg geweest.' Het klonk schaapachtig.

'Leuk weg geweest?'

'San Francisco.'

'Fantastisch. We hebben daar ook een interview, als je dat wilt. Je kunt terug wanneer je maar wilt.'

'O, Stu. Hier ben ik niet klaar voor.'

'Daar heb je mij voor. Laat mij de buffer zijn. Jij hoeft nu maar één ding te doen en dat is de Jasper Case Show. De rest kan wachten. Bij Case kun je proefdraaien. En daarna zien we wel. Klinkt dat redelijk?'

'Zeer. O, god.' De paniek sloeg weer toe. 'Wat moet ik aan?'

Stu Weinberg begon te lachen. Het was gelukt. Als zij zich druk maakte over wat ze moest aantrekken, was hij zeker van de overwinning. 'Schat, ga naakt als je dat wilt. Maar geniet ervan.'

Vijf minuten later zat Kate aan de telefoon met Felicia, die met open mond en grote ogen achter haar bureau zat. 'In welk programma kom je?'

'In de Jasper Case Show.' Haar stem klonk bijna trots. Hoe had die man haar hiervoor gestrikt? Petje af, dacht ze.

'Wat moet ik in 's hemelsnaam aan?'

Maar Felicia glimlachte alleen maar en zei: 'Kate, lieverd, ik hou van je.'

15

De auto stopte voor de overdekte ingang naar het hotel. Onmiddellijk kwam een portier met drie mannen naar de auto. Drie? Voor een stationcar? Kate keek zenuwachtig rond. Ze had alleen maar een kleine tas bij zich. Ze glimlachte nerveus tegen een van de mannen, terwijl ze uitstapte, maar zijn gezicht bleef in de plooi. Hij ging achter het stuur zitten, terwijl een van de andere mannen haar tas pakte. De derde verdween en de portier die erbij stond, zag er indrukwekkend uit. Een vuurrode Rolls-Royce en een zwarte Jaguar stopten achter haar. Een zwerm kruiers kwam naar buiten. En opeens was er een heleboel drukte. Koffers, golfclubs, armen vol nerts ruisten voorbij, anonieme auto's kwamen aan en vertrokken weer en de portier kreeg voortdurend geld in zijn hand gedrukt. Terwijl Kate in haar tas voelde, keek ze vlug op om te zien wat de man die het dichtst bij haar stond de portier gaf. Ze moest even slikken, want ze dacht dat ze tien dollar van de ene hand in de andere zag gaan. Tién dollar? O, god, ze bad dat ze het niet hardop had gezegd. Ze keek nog even naar links en zag een glimp van een briefje van vijf. Krankzinnig. Het was tien jaar geleden dat ze voor het laatst met dit soort dingen te maken had gehad. Ze reisde toen met Tom. Maar vijf en tien dollar aan een portier? Zoveel kon er toch niet veranderd zijn in zeven jaar? Maar dit was Hollywood. Ze zag het aan de kleding die iedereen droeg. De mensen die uit hun auto's stapten droegen blauwe jeans die aan hun lijven leken te zijn gesoldeerd, de hemden waren al even strak en open tot het middel, grote hoeveelheden gouden juwelen en heel veel glanzende, opzichtige zijde om de lijven gedrapeerd van nog onbekende filmsterretjes en mannen van middelbare leeftijd. En hier en daar haastte een donker pak zich het hotel in, waarschijnlijk om een metamorfose te ondergaan en weer naar buiten te komen in jeans.

'Hebt u gereserveerd, mevrouw?'

'Hm?' Ze had haar ogen uitgekeken en schrok nu van de stem van de portier. Ze besefte dat haar uiterlijk hier uit de toon viel. Ze had een eenvoudig wit jurkje gekozen uit de hoeveelheid 'mogelijkheden' die Felicia haar van haar werk had toegestuurd. De jurk had een voorzichtige v-hals, die zij te laag had gevonden, maar die hier niet eens meetelde. Ze droeg mooie, witte sandaaltjes en haar haar had ze nonchalant opgestoken. Ze zag er gebruind en ontspannen uit. Het leek eerder of ze een lunchafspraak had op de tennisbaan in Palm Springs, in plaats van te moeten concurreren met de sekssymbolen van Hollywood. Ze glimlachte bij de gedachte. 'Sorry. Ja, ja, ik heb een reservering.' Hij ging vlug naar binnen en ze liep achter hem aan langs de open, maar overdekte passage met pilaren aan beide kanten. Tussen de pilaren zag ze kleine jungles van exotische voorwerpen, daar rondgestrooid in de jaren dertig toen de vrouwen nog hermelijn droegen en diamanten in plaats van jeans en nerts.

Binnen liep ze over mijlen groen tapijt dat in scherp contrast stond met de zachtroze gevel van het hotel. Hier was het weer een grote drukte van mensen, op weg naar ontmoetingen, bezig te ontdekken of ontdekt te worden, te discussiëren of te minachten, of bezig een carrière te vernietigen, die van henzelf of die van iemand anders. Hier werden zaken gedaan. Hier kon je de hartenklop van Hollywood voelen. Het zinderde van de energie.

'Ja?' De man achter de balie keek glimlachend naar haar op. Er stonden zeven mannen achter de balie.

'Ik ben mevrouw Harper. Ik geloof...'

'Maar natuurlijk,' viel hij haar met een glimlach in de rede en hurkte neer. Maar natuurlijk? Hoe wist hij wie ze was? Hij dook weer op, zwaaide even naar een kruier en gaf hem een sleutel. 'We hopen u heel vaak hier te zien.'

O ja? Kate voelde zich als een kind in een droom. Wie waren zij ? Wie was zij zelf? En waar was de Gekke Hoedenmaker gebleven? Hij hoorde hier zeker thuis. Maar ze liep al achter de jongen aan door een brede gang met links en rechts winkeltjes. Ze zag jade, smaragd, diamanten, bedjasjes van kostbare kant, satijnen nachthemden, een kleine witte bolero van nerts. Reistassen van Vuitton, suède schoudertassen, een koffertje van hagedissenleer. Ze wilde blijven staan om alles te bekijken, maar ze moest er onverschillig en volwassen uitzien. Diep in haar hart wilde ze iemand aan zijn arm trekken en - rennend door de gang - fluisteren: 'Kijk daar!... en daar!...' Terwijl ze daarover nadacht, zag ze drie bekende gezichten van de film. Zelfs zij wist wie ze waren. Ze keek om naar het lachende stel mensen dat voorbijliep en botste bijna tegen iemand op, een bekend gezicht van de tv. Het was fantastisch! Ze glimlachte in zichzelf en vroeg zich af of het voor Tom ook zo was geweest in de wereld van beroemdheden. Nee, vast niet. Dit was fabelachtig! En uniek.

Ze kwamen langs een zwembad, waar tafeltjes omheen stonden. Ze zag obers met witte jasjes aan. Vrouwen slenterden in bikini langs. Hun lijven waren volmaakt bruin en hun kapsels hadden niet te lijden gehad van het water. Kate keek hen gefascineerd na, en toen stond ze opeens voor een klein, mooi verzorgd huisje. Een seconde lang deed het haar denken aan Mead, en ze kon nog net een lach inhouden. De kruier stond te wachten, maar waarop? Een biljet van vijftig dollar? Natuurlijk, als de portiers buiten tien dollar kregen, alleen maar voor het openen van het portier van een auto, zou deze jongen vijftig of honderd verwachten nu hij haar met haar bagage door al die gangen had geloodst en langs het exotische zwembad. Hij opende de voordeur van de bungalow, zoals hij het huisje noemde. Ze gaf hem vijf dollar, waarna ze naar binnen ging. Ze voelde zich belachelijk, omdat ze hem zoveel geld had gegeven. De deur werd zachtjes achter haar dichtgedaan en ze keek rond. De bungalow was inderdaad heel mooi ingericht. Gebloemde gordijnen, uitnodigende fauteuils om je in te nestelen in een van die satijnen nachthemden die ze in de winkeltjes had gezien, ongetwijfeld met een lang sigarettenpijpje. Er was een kleedkamer met alleen maar spiegelwanden en een toilettafel waaraan je twee uur bezig kon zijn met je make-up, een roze, marmeren badkamer met, in een nis, een bad met speciale verlichting. Ze grinnikte zachtjes. De telefoon rinkelde en ze schrok. Ze vond hem op een tafeltje naast het reusachtige tweepersoonsbed. Door de openstaande tussendeur zag ze dat er nog een toestel stond in de kleine zitkamer ernaast. En ze zag een tweede ingang naar de bungalow. Twee deuren? Waarom? Om vlug door weg te kunnen rennen? Ze lachte terwijl ze opnam. 'Hallo?'

'Welkom in Hollywood, Kate. Hoe gaat het met je?' Het was Stu die even bedaard klonk als altijd, met een ingebouwde glimlach in zijn stem.

'Ik ben er net. Het is hier fantastisch!'

'Vind je niet?' Hij lachte. Hij was opgelucht dat ze niet in paniek was geraakt en er weer vandoor was gegaan. Toen ze het Beverly Hills Hotel voor haar geboekt hadden, was hij een beetje bezorgd geweest. Voor een nieuweling was het heel wat om allemaal te vatten. 'Hoe is je bungalow?'

'Ik heb het gevoel dat ik me moet verkleden als Jean Harlow. Minstens.' Deze keer klonk zijn lach minder ingetogen. Katharine Hepburn misschien. Maar Harlow? Hij grinnikte weer.

'De mensen van de Case Show zouden met open mond laar je kijken. Ze verwachten iets anders.'

'O, ja? Wat dan?' Haar stem klonk weer nerveus.

'Jou. Precies zoals je bent.'

'Dat is goed, Stu. Meer heb ik ook niet in huis. Ik zou zo graag even zwemmen voor de lunch, maar ik neem aan dat niemand hier zwemt?'

'Natuurlijk doen ze dat wel. Waarom denk je dat dat niet zo is?'

'Kapsels.' Ze zei het als een ondeugend kind, terwijl ze dacht aan de vrouwen die ze bij het zwembad had gezien. Maar Stu lachte weer. 'Schat, ik wou dat ik er was geweest toen je aankwam.'

'Ik ook. Weet je hoeveel fooi ze hier geven?' Nu lachten ze allebei. 'Waarom doen ze dat?'

'Ze willen herinnerd worden.'

'En worden ze dat?' vroeg ze gefascineerd.

'Niet om die reden. Als men zich hen herinnert, gebeurt dat omdat ze al iemand zijn. Zo niet, dan zal niemand zich hen ooit herinneren, hoeveel tip ze ook geven. En weet je tussen haakjes dat al je voorkeuren genoteerd worden in een archiefje bij de balie? De volgende keer dat je komt zul je dan alles krijgen wat je hartje begeert, zonder dat je er zelfs maar om hoeft te vragen.'

'Wat bedoel je in 's hemelsnaam?' Ze voelde zich opeens ongemakkelijk, alsof mensen door de muren naar haar stonden te gluren.

'Ik bedoel, als jij bijvoorbeeld die belachelijke hond van je had meegebracht en hij alleen maar roze sprinkhanen met limonade eet, hebben ze de volgende keer dat je komt opdagen een kom vol roze sprinkhanen met limonade voor hem. Of speciale badlakens voor jou, of heel droge martini's, of satijnen lakens op het bed, of negen kussens, of alleen maar Franse gin en Schotse whiskey, of... Zeg het maar, lieverd en je krijgt het.'

'Echt waar? Wordt dat dan niet gek gevonden?'

'Helemaal niet. Gasten verwachten het. Dat hoort erbij als je een ster bent.'

'En dat ben ik niet.' Zei ze opgelucht en hij glimlachte. 'Dat ben je wel.'

'Betekent dat dat ik roze sprinkhanen met limonade moet bestellen?'

'Wat je maar wilt, Prinses. Het paleis is van jou.' Ze kreeg het gevoel of iemand een mes in haar hart stak. Prinses. Zo had Tom haar altijd genoemd. Met iets droevigs in haar ogen dat Stu niet kon zien zei ze: 'Ik voel me eerder een koningin voor één dag.'

'Geniet ervan. Tussen haakjes, we ontmoeten Nick Waterman in de Polo Lounge in jouw hotel. Om halfeen.'

'Wie is Nick Waterman?'

'De producent van de Case Show. Meneer zelf, schat. Geen assistent of zo. Hij wil je zien en je van alles vertellen over het programma.'

'Is het eng?' Ze klonk als een kind dat bang is voor de tandarts, en hij glimlachte. Hij wilde zo graag dat ze ervan ging genieten. Maar dat had tijd nodig.

'Nee, het is niet eng. En na de opnamen is er een feestje. Ze willen je daar ook zien.'

'Móét ik erheen?'

'Waarom wacht je niet af hoe je je vanavond na afloop voelt?'

'Oké. Tussen haakjes: wat word ik geacht aan te trekken voor de Polo Lounge? Iedereen hier schijnt denim met nerts te dragen.'

"s Morgens?'

'Nou, ze hebben denim aan, en nerts bij zich.'

'Jij ook?' Hij klonk geamuseerd.

'Ik had een katoenen jurkje aan.'

'Klinkt verfrissend. Overigens zou ik er voor de lunch misschien iets gekleder uitzien als ik jou was, maar dat moet je zelf weten. Als je je maar op je gemak voelt en jezelf bent. Waterman is heel aardig en heel gemakkelijk.'

'Ken je hem?'

'We hebben een paar keer samen getennist. Heel gezellig. Ontspan je en vertrouw op me.' Hij hoorde dat ze nerveus werd.

'Oké, dan ga ik mijn roze sprinkhanen met limonade maar bestellen en bij het zwembad liggen.'

'Doe dat.'

Ze verbraken het gesprek. Hij was opgelucht dat ze redelijk kalm had geleken. De Case Show was belangrijk, veel belangrijker dan Kate besefte. Ze stond op het punt gelanceerd te worden voor het Amerikaanse publiek en de mensen zouden van haar gaan houden of haar haten, of ze zouden besluiten dat ze hen steenkoud liet. Maar als ze vonden dat zij iemand was om wie ze gaven, iemand die hen kon laten lachen en huilen en van wie ze wisten dat ze menselijk was, dan zou elk boek dat ze nog zou schrijven altijd verkopen. Ze had talent, maar er was meer nodig dan talent alleen. Ze moesten van haar houden. En Stu Weinberg wist dat dat zou lukken, als ze maar ontspannen was. Het grote Als. Hij had een risico genomen door toe te stemmen in de ontmoeting met Waterman. Misschien was hij gek dat hij de man vertrouwde. Maar hij had instinctief een goed gevoel over hem en hij hoopte dat hij zich daar niet in vergiste. Dat laatste overkwam hem maar zelden. Ze hadden de avond ervoor getennist en na afloop veel gedronken en veel gepraat. Hij had tegen Waterman gezegd dat Kate een soort kluizenaar was geweest, een mooie kluizenaar weliswaar, maar toch een kluizenaar. En hij vermoedde dat ze zo geleefd had sinds de dood van haar man. Het was belangrijk dat niemand haar nu pijn deed, of zo bang maakte dat ze terugkroop in haar grot. Stu wilde niet dat Jasper Case met haar zou spelen tijdens het programma, of tegelijk met haar een of andere krengerige ster van Hollywood als gast zou uitnodigen. Dit moest met beleid worden gedaan, of helemaal niet. Haar carrière hing ervan af. En Waterman had gezegd dat hij er persoonlijk voor zou zorgen. Hij had er zelfs in toegestemd zelf naar de lunchafspraak te komen in plaats van de vrouw die dat meestal voor hem deed. En Stu had een paar snelle wijzigingen kunnen doordrukken in de plaatsing van de gasten in het programma. Een grote vrouwelijke ster had vanmorgen afgezegd en dat zou het voor Kate ook gemakkelijker maken. Stu bad dat alles goed zou gaan. En hij rekende op Waterman. Het zou een interessante lunch worden. Hij mocht toekijken terwijl Kate langzaam haar eerste stappen zette op weg naar roem.

16

Kate wachtte in de bungalow tot vijf voor half één. In de kleine zitkamer zat ze zenuwachtig met haar voet op de beige vloerbedekking te tikken. Moest ze op tijd komen? Of werd ze geacht te laat te zijn? Moest ze nu gaan? Of over vijf minuten, om half één precies? Wat als ze de foute kleren aanhad? Ze had drie of vier dingen geprobeerd die ze had meegebracht en ze voelde zich nog steeds onzeker. Ze had een wit linnen broekpak aan waarvan Felicia had benadrukt dat het 'heel erg L.A.' was, witte sandalen en geen andere juwelen dan haar trouwring en het horloge - 'Veel moed, veel lef' - dat Licia haar had gegeven. Ze drukte er even met haar hand op en deed haar ogen dicht. Ze rook nog steeds de bloemen die voor haar waren bezorgd. Een reusachtig boeket voorjaarsbloemen met grote rode en gele tulpen erin en alle bloemen waar ze van hield. Het boeket was van de Case Show. En het hotel had een fles bordeaux, Chateau Margaux 1959, laten bezorgen en een schaal met heerlijk vers fruit. 'Met vriendelijke groeten.' Ze vond wijn beter dan champagne: het leek eenvoudiger. Ze glimlachte bij de gedachte. Er was niets eenvoudigs aan Margaux uit 1959.

'Goed, ik ga.' Ze zei het hardop terwijl ze met een zucht opstond en de kamer rondkeek. Ze was doodsbang, maar ze moest nu gaan. Het was precies halféén. Wat als hij een hufter bleek? Wat als hij een hekel aan haar kreeg en haar niet in het programma wilde? Wat als hij haar wel wilde en Jasper Case vreselijk tegen haar deed tijdens de opnamen? 'O, shit.' Dat zei ze ook hardop en toen liep ze glimlachend naar buiten.

De wandeling naar het hoofdgebouw van het hotel leek eindeloos. Ze kwam langs het zwembad en de tennisbanen en wenste dat ze daar was. Het linnen pak voelde koel op haar rug terwijl de wind zachtjes met het haar rond haar gezicht speelde. Opnieuw vroeg ze zich af of een jurk niet beter was geweest, of misschien iets anders met meer glamour. Felicia had haar ook een marineblauw zijden halterjurkje gestuurd, maar dat zou ze nooit durven dragen in het programma. Ze voelde zich er zo bloot in. Ze kon het niet. Misschien erna, als ze naar het feest ging. Het feest... Ze had het gevoel dat ze over een spoorlijn rende, terwijl achter haar een sneltrein aan kwam suizen. 'Mevrouw?' De Polo Lounge was een donkere ruimte met tafeltjes met roze tafelkleedjes en rode stoelen eromheen en een kleine bar. Na het heldere zonlicht buiten kon ze alleen maar gissen naar wie er hier waren en wat ze zag. Maar ze kon hen wel horen. Het klonk als honderden mensen die zaten te eten, te praten en te lachen en om telefoons vroegen. Op de gang hing een rij telefoons, allemaal vrij. Blijkbaar weerden ze nooit gebruikt. Niemand zou ooit daar gaan bellen als je kon vragen om een telefoon aan je tafel en indruk maken op de voorbijgangers...

'Vierhonderdduizend? Je bent gék...' De telefoons aan tafel waren spannender. 'Mevrouw?' Hij zei het weer en bekeek haar van top tot teen.

Ze zag er goed uit, maar niet betoverend. De ober was gewend aan oogverblindende vrouwen, zoals de filmsterren en de - aan kleine dingen herkenbare - Callgirls van wie ze er een paar dacht te zien tussen de groep aan de bar.

'Ik heb een afspraak met meneer Weinberg, Stuart Weinberg. En...' Maar de ober glimlachte al. 'Mevrouw Harper?' Ze knikte ongelovig. 'De heren wachten buiten op het terras op u. Meneer Waterman is al bij meneer Weinberg.' Hij liep voor haar uit, terwijl Kate hem voorzichtig volgde door de schemerige ruimte. Ze hoefde de gezichten niet te zien. Zelfs hun stemmen klonken belangrijk. Overal zag ze lang, blond haar, en overal gerinkel van armbanden en overal mannen met strakke, open hemden en veel goud om hun hals. Maar ze kreeg de tijd niet om beter te kijken, want de ober haastte zich voor haar uit en deed even later met een vormelijk gezicht de deur naar het terras voor haar open. Ze zag Stu en vond het heerlijk hem te zien en weer in de zon te zijn.

'Zo zo, daar ben je dan. En wat zie je er goed uit!' Ze bloosde onder haar make-up terwijl Stu opstond en haar op een warme, broederlijke manier omhelsde. Hij keek haar goedkeurend aan en ze wisselden een gemakkelijke glimlach.

'Sorry, ik ben te laat.' Ze keek naar de tafel - ze stond zichzelf niet toe naar de andere man te kijken - en dan naar de stoel die een ober vlug voor haar naar achteren trok. Toen ze zat zei Stu met een gemakkelijk gebaar van zijn hand naar de man rechts van hem: 'Je bent niet te laat en Kate, mag ik je Nick Waterman voorstellen. Nick, Kate.'

Kate glimlachte nerveus, drukte Nick de hand en liet haar ogen over zijn gezicht dwalen. Het was een grote, stevige hand, en de ogen die in de hare keken waren van een diep tropisch blauw. 'Dag, Kate. Ik wilde je graag ontmoeten. Stu gaf me een exemplaar van het boek. Het is fantastisch. Zelfs beter dan het vorige.' Hij keek haar aan met een stralende blik en ze voelde dat ze zich ontspande.

'Heb je mijn eerste gelezen?' Hij knikte en ze keek hem stomverbaasd aan. 'Echt waar?'

Hij knikte opnieuw en leunde naar achteren. 'Verwacht je dan niet dat iemand ze leest?' Hij lachte even.

'Niet echt, geloof ik.' Hoe leg je aan iemand uit dat je nergens bent geweest om erachter te komen of iemand ze echt las? Tillie had haar boek gelezen en meneer Erhard, maar ze had altijd gedacht dat ze het hadden gedaan, omdat ze hun een gratis exemplaar gaf. Ze kon het nauwelijks geloven dat ze hier iemand ontmoette die haar boeken ook gelezen had.

'Zeg dat vanavond maar niet!' Stu keek haar grijnzend aan en gaf de ober een teken. 'Wat wil je hebben?'

'Roze sprinkhanen.' Ze zei het voorzichtig en zachtjes en grinnikte. Stu begon ook weer te lachen en Nick keek verbijsterd terwijl de ober iets op zijn bloc krabbelde.

'Een sprinkhaan voor mevrouw?'

'Nee, nee.' En toen lachte ze ook. 'Ik weet het niet. Ice-tea, graag.'

'Icetea?' Stu keek verbaasd. 'Drink je niet?'

'Niet als ik zenuwachtig ben. Dan val ik in slaap tijdens de lunch.'

Stu keek Waterman glimlachend aan en gaf een klopje op Kates hand. 'Hij mag je pas na het dessert aanvallen.' En toen lachten ze alle drie.

'Ik heb het gevoel dat ik al een beetje dronken ben,' zei ze. 'En trouwens, de bloemen waren prachtig.' Ze keek Nick Waterman aan en merkte dat ze een kleur kreeg. Ze wist niet precies waarom, maar ze voelde zich bij hem niet helemaal op haar gemak. Er hing iets magnetisch om hem heen, iets dat je het gevoel gaf dat je hem aan moest kijken en je handen naar hem uit moest strekken, maar het maakte haar bang. Ze vond het doodeng dat ze zich na zoveel jaar weer aangetrokken voelde tot een man, ook al was het maar in dit gesprek. En hij was zo groot, zo aanwezig. Je kon niet om hem heen, onmogelijk. En ze wilde dat ook niet echt. Dat was wat haar bang maakte. 'Wat vind je van Hollywood, Kate?' Het was een standaardvraag, maar ze voelde dat ze opnieuw een kleur kreeg onder zijn blik en ze haatte zichzelf erom.

'Ik ben al helemaal overdonderd. Is het echt zo? Of is het hotel een of andere krankzinnige oase midden in een normalere wereld?'

'Helemaal niet. Dit is zo'n beetje het voorportaal. Hoe dieper je in deze wereld doordringt, hoe gekker het wordt.' De twee mannen wisselden een welwillende blik en Kate glimlachte. 'Hoe redden jullie het?'

'Ik ben hier geboren,' zei Stu trots. 'Het zit in de genen.'

'Wat vreselijk! Is het te opereren?' Kate keek hem ernstig aan. Nick lachte en ze draaide zich dapper naar hem en keek ook hem aan. 'En jij?'

'Met mij is er niets aan de hand. Ik kom uit Cleveland.'

'Allemachtig!' zei Weinberg spottend terwijl de ober de ice-tea voor Kate neerzette. Ze glimlachte vaag. 'Ik ben een keer in Cleveland geweest. Het was heel mooi.' Ze keek dromerig naar haar glas.

'Kate, ik vind het vervelend om dit te zeggen.' De stem naast haar klonk diep en warm, als een liefkozing. 'Maar je bent niet in Cleveland geweest.'

'Jawel, echt waar.' Ze keek hem aan met een ik-zeg-het-toch-glimlach.

Er vonkten pretlichtjes in zijn blauwe ogen. 'Niet als het er móói was.'

'Oké, laten we zeggen dat ik het er leuk heb gehad.'

'Dat is beter. Nu geloof ik je.'

Ze bestelden grote schalen garnalen op ijs en asperges met een vinaigrette en er was heerlijk warm Frans stokbrood.

'Kate, zullen we het over het programma van vanavond hebben?' Nick keek haar aan met een vriendelijke glimlach.

'Ik doe mijn uiterste best dat niet te doen.'

'Dat dacht ik al.' De glimlach werd breder. 'Je hoeft je nergens zorgen over te maken. Het enige dat je moet doen is wat je net gedaan hebt.'

'Me volproppen?' Ze grijnsde tegen hem en hij wilde een hand door haar fraaie haar halen. Maar hij zou niets doen wat haar zou verrassen, anders zou ze als een angstig hertje terugrennen, het bos in. Hij had goed geluisterd naar wat Weinberg had gezegd. Als ze praatte, was er geen spoor van schichtigheid aan haar te merken. Eigenlijk had ze wel lef, en daar hield hij van. Maar hij zag ook iets anders in haar ogen. Iets angstigs, iets droevigs, iets dat ouder was dan haar lichaam of haar gezicht. Waar ze zich ook verstopt had, het was een gelukkig plekje geweest. Hij had het gevoel dat hij zijn armen om haar heen wilde slaan. Dat zou zeker alles verknoeid hebben. Weinberg zou hem vermoorden. Hij grinnikte bij de gedachte en luisterde weer naar wat ze tegen hem zei over het programma.

'Nee, Kate, ik meen het. Je hoeft alleen maar een beetje te praten, een beetje te lachen, zeggen wat er in je hoofd opkomt - maar geen foute woorden, alsjeblieft!' Hij rolde met zijn ogen. Ze hadden de avond ervoor twee keer 'klere' en een keer 'klote' moeten wegpiepen bij die verschrikkelijke komiek die Jasper zo dolgraag in zijn show wilde hebben. Hij had al genoeg problemen zonder een avond vol foute woorden. 'Je hoeft alleen maar jezelf te zijn. Ontspan je. Luister. Jasper is een meester in zijn vak. Je zult je voelen alsof je thuis in de kamer zit.'

'Ik kan me niet voorstellen dat ik me zo voel. Ik maak me alleen maar zorgen dat ik zal flauwvallen of ga overgeven.'

'Dat gebeurt niet. Je zult het leuk vinden. Je wilt er niet meer weg.'

'Bullshit!'

'Zeg dat en ik stuur je zelf weg!'

'Is het live?' Ze keek hevig geschrokken, maar hij schudde zijn hoofd. 'Nee. Het enige dat jij moet doen is er leuk uitzien en je amuseren. Is er iets speciaals waarover je wilt praten?' Hij keek nu ernstig. Ze begon hem steeds leuker te vinden. Ze bleef even stil en schudde toen haar hoofd. 'Denk erover na, Kate. Een of ander bijzonder aspect van het boek dat voor jou van grote betekenis is? Iets dat het echter zou maken, dichter bij de kijkers zou brengen? Iets waardoor ze meteen de straat op willen rennen en het gaan kopen? Misschien iets dat je overkomen is terwijl je het schreef? Waarom heb je het eigenlijk geschreven?'

'Omdat ik dat verhaal wilde vertellen. Het deed me iets, dus wilde ik erover schrijven voor andere mensen. Maar dat is toch niet zo bijzonder? Het verwelken van een huwelijk en een liefdesaffaire is nauwelijks spannend.'

'Piep dat maar weg!' Weinberg rolde met zijn ogen. 'Wat je ook doet, schat, ga ze maar niet afraden het boek te kopen!'

'Nee, alsjeblieft niet, Kate.' Nick keek haar weer aan. Die ogen, die ogen, er was iets in haar ogen. Wat was het in vredesnaam? Angst? Nee, iets anders. Iets diepers. Hij wilde wanhopig graag weten wat het was, wilde zijn handen naar haar uitstrekken. Deze gevoelens waren ongepast bij deze lunch en ze keek nu van hem weg, ze keek neer op haar handen, alsof ze voelde dat hij te veel zag. 'Goed, waarom heb je over rugby geschreven?'

Ze keek niet op. 'Ik dacht dat het een achtergrond zou kunnen vormen. En dat mannen daardoor misschien ook in het boek geïnteresseerd zouden zijn. Goede commerciële waarde.'

Hij wist niet waarom, maar hij geloofde haar niet en toen ze naar hem opkeek, wist hij zeker dat hij haar niet geloofde. Het leek bijna of er iets op zijn plaats viel. 'Je hebt een paar wedstrijden mooi beschreven, Kate. Die beschrijvingen vond ik nog spannender dan de rest. Jij kent het spel. Niet alleen rugby, de sport, maar ook het spél. Dat vond ik prachtig.'

'Heb je gespeeld in je studietijd?' Ze had het gevoel of ze nu alleen waren. Stu Weinberg wist dat ze hem even vergeten waren, maar hij vond het niet erg.

Nick knikte in antwoord op Kates vraag. 'Mijn hele studie door, en een jaar als prof. In mijn eerste seizoen kreeg ik zware blessures aan allebei mijn knieën en toen moest ik stoppen.'

'Je boft. Het is een walgelijke sport.'

'Vind je dat echt? Dat las ik niet uit je boek.'

'Nou... Het is een krankzinnige, wilde manier om mensen om zeep te helpen.'

'Hoe weet je dat allemaal, Kate?'

Haar antwoord was vlug en gladjes en werd afgeleverd met een Hollywood-glimlach. 'Grondig research gedaan voor het boek.'

'Dat moet leuk zijn geweest.' Hij glimlachte ook, maar zocht nog steeds, keek nog steeds.

Ze wilde zich weer voor hem verstoppen, maar kon het niet. En het rare ervan was dat ze wilde dat ze zich niet hóéfde te verstoppen. Maar ze kon het zich niet permitteren om deze man beter te leren kennen. Hij kende rugby. Hij was gevaarlijk. Ze zou het zich zelfs niet kunnen permitteren met hem bevriend te raken.

'Wil je in het programma praten over de research van het boek?'

Ze schudde haar hoofd en haalde toen haar schouders op. 'Het zou niet erg interessant zijn. Een paar wedstrijden gezien, andere beluisterd, een paar interviews gehoord, wat gelezen. Dat is niet echt de hoofdzaak in het boek.'

'Misschien heb je gelijk.' Hij wilde het niet forceren. 'En nu over jou. Ben je getrouwd?' Hij keek naar de dunne gouden ring die ze nog steeds aan haar linkerhand droeg en herinnerde zich dat Weinberg had gezegd dat ze weduwe was. Maar hij wilde niet dat ze dacht dat hij te veel wist. Voor zover hij het nu kon zeggen, wist hij niet genoeg.

'Nee. Ik ben weduwe. Maar ik wil niet dat dat vanavond gezegd wordt in het programma. Dat klinkt zo melodramatisch.'

'Je hebt gelijk. Kinderen?'

Haar gezicht lichtte op bij de vraag en ze knikte, hoewel aarzelend. 'Ja. Eentje. Maar ik wil het ook niet over hem hebben.'

'Waarom niet?' Nick keek verbaasd. 'Tjonge, als ik een kind had, zou ik het over niets anders hebben.' Misschien zat er achteraf toch een onaardige kant aan haar, maar hij dacht het niet.

'Dus jij hebt geen kinderen?'

'Goede conclusie!' Hij hief zijn glas wodka met tomatensap. Er zat nog een slok in. 'Ik ben helemaal puur en onberoerd. Geen kinderen, geen echtgenote, niets.'

'Nooit getrouwd geweest ook?' Ze was verbaasd. Hoe kon een man als hij vrij rondlopen? Was hij homo? Dat kon niet. Misschien versleet hij alleen maar aankomende filmsterretjes. Dat leek het enige antwoord. 'Ik denk dat dat heel verstandig is hier,' zei ze. 'Keuze genoeg.' Ze keek het terras rond met een ondeugende grijns en hij gooide zijn hoofd naar achteren en lachte. 'Precies!'

Weinberg glimlachte tegen hen allebei en leunde naar achteren in zijn stoel. Ze deed het uitstekend. Hij hoefde geen woord te zeggen.

'Waarom wil je niet over je kind praten? Jongen of meisje, trouwens?'

'Een jongen. Hij is zes. En fantastisch. Een echte kleine cowboy.' Ze keek alsof ze hem haar grootste geheim toevertrouwde en Nick glimlachte. Opeens werd haar gezicht ernstig. 'Ik wil hem niet blootstellen aan wat ik doe. Hij leidt een leuk, eenvoudig leven buiten de stad. Zo wil ik het houden, voor het geval... voor het geval...

'Mam een beroemdheid wordt, hè?' Nick lachte. 'Wat denkt hij van dit alles?'

'Niet veel. Hij zei nauwelijks iets tegen me toen ik vertrok. Hij is er niet aan gewend dat ik weg ben. Ik... Hij was woedend.' Ze glimlachte breed.

'Je moet iets voor hem meenemen wat hij graag wil hebben.'

'Ja. Mezelf.'

'En je verwent hem verschrikkelijk, of niet?'

'Nee. Dat doet iemand anders wel.' Iemand anders. Dus dat was het. Er was wel iemand. Shit. Maar aan zijn gezicht was niets te zien. 'Zullen we eens even kijken wat Jasper vanavond kan verwachten? Je wilt niet praten over rugby of over je research voor het boek, en je wilt niet praten over je kind. Wat denk je van een hond?' Hij grijnsde tegen haar en Stu rolde met zijn ogen en mengde zich opnieuw in het gesprek.

'Dat had je niet moeten zeggen. Nu heb je alles verknald.'

'Heeft ze een hond?'

'Ik heb een Bert.' Ze keek zuinig terwijl ze het zei. 'Bert is geen hond, hij is een persoon. Hij is zwart met wit. Hij heeft lange oren. En een prachtige kop.'

'Wat is het dan? Een cockerspaniël?'

'Natuurlijk niet!' Ze keek beledigd. 'Een basset.'

'Fantastisch. Dat zal ik zeker tegen Jasper zeggen. Oké, maar nu serieus, waar wil je over praten? Over het huwelijk? Wat vind je van het huwelijk? Enig uitzicht op een huwelijk?'

'Ik vind het geweldig. Het is heel leuk.' Dus waarom trouwde ze dan niet met de 'iemand anders' die haar kind verwende? Of rouwde ze nog steeds om haar dode echtgenoot? Dat wist hij nog niet, maar daar kwam hij wel achter.

'Samenwonen? Heb je daar een mening over?'

'Dat is ook leuk.' Ze grijnsde en dronk haar glas leeg.

'Politiek?'

'Ik hou niet van politiek. Meneer Waterman' - haar blik was weer ondeugend - 'ik moet je zeggen dat ik heel saai ben. Ik schrijf. Ik hou van mijn kind.'

'En van je hond. Vergeet je hond niet.'

'En van mijn hond. En dat is het ongeveer.'

'En je lesgeven dan?' Stu mengde zich weer met een ernstig gezicht in het gesprek. 'Je geeft toch les aan kinderen met een verstandelijke handicap of zoiets?' Hij had Tillie een paar keer aan de telefoon gekregen terwijl zij naar Tom was.

'Ik heb de school beloofd dat ik dat niet zou zeggen.' Dat was een leugen waar ze nog steeds bedreven in was, en Nick Waterman leunde met een glimlach naar achteren. 'Ik heb het! Het weer! Je kunt met Jasper over het weer praten!' Hij plaagde, maar Kate keek opeens bedrukt. 'Is het echt zo erg? Sorry.'

Maar onmiddellijk lag zijn hand op de hare en de lachende uitdrukking op zijn gezicht veranderde in een die bijna op liefde leek. Ze schrok, het gebeurde zo vlug. 'Ik plaag je maar. Het zal heus goed gaan. We weten nooit wat zich allemaal voordoet. Er kunnen onderwerpen naar voren komen waarvan je nooit wist dat je er iets om gaf. Misschien wordt het hele programma uiteindelijk door jou gedragen. Maar hoe dan ook: je bent slim genoeg, mooi genoeg én amusant genoeg om de bal te dragen zolang je hem hebt. Relax! En ik zal er zijn om naar je te zwaaien en tegen je te grijnzen, en gezichten te trekken om je te laten lachen.'

'Dit lukt me nooit.' Ze kreunde bijna terwijl ze eraan dacht.

'Het lukt je wel, schat, en anders krijg je met mij te maken!' Dat was Stu weer en ze lachten alle drie. Maar ze moest toegeven dat ze zich nu beter voelde. Ze wist in elk geval dat ze al een vriend bij het programma had: Nick Waterman.

'Wat doe je vanmiddag?' Nick keek op zijn horloge terwijl hij het vroeg. Het was al tien over drie en hij had nog dingen te doen in de studio.

'Ik wil zwemmen en een poosje zonnebaden. Ik moet er om kwart voor zeven zijn?'

'Liever kwart over zes of halfzeven. We draaien om zeven. Je kunt even naar de makeup, praten met de andere gasten in de Rode Kamer en een beetje wennen. O, en voor ik het vergeet, je kunt geen wit aan. Dat blinkt te veel op tv.'

'Niet?' Ze keek geschrokken. 'En gebroken wit dan?'

Hij schudde zijn hoofd.

'O, mijn god.'

'Is dit alles wat je bij je hebt?' Hij zei het zoals een man het tegen zijn vrouw zou zeggen, terwijl zij zich aankleedt en hij staat toe te kijken. Ze voelde zich ongemakkelijk bij de intimiteit.

'Ik wilde een roomkleurig pak aantrekken met een perzikkleurige blouse eronder.'

'Klinkt fantastisch. Ik zal je een keer mee uit eten moeten nemen om het te zien. Maar niet vanavond, Kate. Sorry.'

Hij zag er ook uit alsof het hem speet en zij verkleurde. Ze had naar Licia moeten luisteren en een aantal dingen uit het warenhuis mee moeten nemen, maar ze had zich zo zeker gevoeld over het pak. Het enige alternatief dat ze bij zich had was dat blote, marineblauwe, zijden halterjurkje. En ze wilde niet zo bloot zijn op de tv. Ze zouden denken dat ze een of andere slet was. 'Heb je niets anders? Je kunt altijd nog gaan winkelen.'

'Dat doe ik dan maar. Ik heb nog iets anders bij me, maar dat is te bloot.'

Weinberg spitste zijn oren en Waterman keek hem vlug aan. Ze waren allebei bang geweest dat het alternatief te netjes was.

'Wat heb je dan?' vroeg Waterman.

'Een marineblauw, zijden halterjurkje. Maar daarin zie ik eruit als een slet.'

Weinberg slaakte een kreet van opwinding en Waterman grijnsde. 'Geloof me, Kate, je zou niet weten hoe je eruit zou moeten zien als slet.'

'Is dat een compliment?' Ze had het gevoel dat dat niet zo was, maar Nick keek om zich heen en op zijn gezicht verscheen een uitdrukking van acute verveling toen hij de opgedirkte vrouwen zag aan de tafels om hen heen.

'In deze stad is dat een compliment, Kate. Is de jurk sexy?'

'Beetje. Hij is voornamelijk gekleed.'

'Heeft hij glamour?'

Ze knikte weer, bijna verontschuldigend, en hij straalde.

'Trek hem aan.'

'Meen je dat?'

'Ik meen het.' De twee mannen glimlachten tegen elkaar en Nick Waterman rekende af.

17

Kate wierp een laatste blik in de spiegel. Ze had een taxi willen nemen, omdat ze bang was dat ze zou verdwalen als ze zelf door L.A. reed. Maar Nicks secretaresse had haar een uur geleden gebeld en gezegd dat er een taxi naar haar onderweg was. Om zes uur zou hij er zijn. De receptie had Kate net gemeld dat hij er was. In een soort paniek had ze Felicia al twee keer gebeld. Ze had Tygue gebeld, was gaan zwemmen, had haar haar gewassen, haar nagels gelakt, drie keer andere oorbellen ingedaan en drie paar schoenen aangepast. Nu was ze klaar. Ze voelde zich nog steeds ongemakkelijk in het halterjurkje. De jurk liet haar smalle, mooie schouders zien en toonde pronkerig haar lange, tere hals. Haar rug was heel bloot, maar dat zou niemand op de tv zien: ze zou met haar rug tegen de stoelleuning zitten. De jurk was iets getailleerd en waaierde dan weer elegant uit. Ze had uiteindelijk gekozen voor de marineblauwe zijden sandaaltjes, op voorstel van Licia. Ze droeg pareloorbellen en haar haar was opgestoken, op dezelfde manier als haar moeder het had gedragen toen Kate haar voor de laatste keer had gezien, maar dat wist ze niet meer. Buiten de oorbellen was haar trouwring het enige andere sieraad. Ze zag er mooi uit, maar niet te opvallend en de spiegel vertelde haar dat het perfect was. Ze hoopte dat Nick dat ook vond en ze voelde dat ze weer een kleur kreeg bij die gedachte. Niet Nick als man, Nick als producent van het programma. Maar in haar hoofd overlapten Nicks functies als mentor, adviseur, vriend en man elkaar een beetje. Het waren verwarrend veel gevoelens voor iemand die ze vanmiddag pas had leren kennen. Maar ze vond het leuk hem weer te zien en van hem te horen dat ze er goed uitzag voor het programma. Als dat niet zo was had ze een probleem. Ze was die middag niet meer gaan winkelen. Ze had besloten te kiezen voor de enige geschikte jurk die ze bij zich had. Als ze hem niet goed vonden zat ze klem. Maar Felicia zei dat ze hem prachtig zouden vinden. En Felicia had meestal gelijk.

Kate sloeg een dunne, nachtblauwe sjaal om haar schouders, pakte haar tas en deed de deur open. Het gaat gebeuren! Ze kon die woorden maar niet uit haar hoofd krijgen: Het Gaat Gebeuren. Terwijl ze haar best deed haar zenuwen in bedwang te houden, liep ze vlug naar de hal en door de grote glazen deur naar buiten. Toen stond ze naast de portier.

'Mevrouw Harper?' Hoe wist hij dat in 's hemelsnaam? Er kwamen hordes mensen langs. Niet te geloven. Ze zag een stokoude, heel lelijke vrouw aankomen in een lange bontjas, gevolgd door drie homo's van middelbare leeftijd, en ze keek de portier aan. 'Ja, ik ben mevrouw Harper.'

'De auto wacht.' Hij gaf een teken aan een limousine die geparkeerd stond en een eindeloos lange, chocoladebruine Mercedes stopte even later voor haar. Voor mij? Over Assepoester gesproken! Ze wilde lachen, maar durfde niet.

'Dank u wel,' zei ze tegen de chauffeur die de deur voor haar openhield. De man was al uit de auto gesprongen voordat de portier er maar bij kon komen en de twee mannen in uniform stonden daar terwijl zij instapte. Ze had zin om iemand een por te geven, om giechelend weg te duiken in de auto. Maar er was niemand met wie ze kon giechelen. Ze wilde opeens dolgraag Nick zien en iets tegen hem zeggen. En toen besefte ze dat dit voor hem het dagelijkse leven was. Zij maakte zoiets maar een keer in haar leven mee.

De auto zoefde door onbekende buurten, langs landhuizen en palmbomen en nam delen van de snelweg. Als ze zelf had moeten rijden zou ze zeker verdwaald zijn. Een poos later kwamen ze bij een langwerpig, eenvoudig, zandkleurig gebouw: de studio. De auto stopte, de chauffeur sprong eruit, trok het portier open en ze stapte uit. Ze had het liefst heel hooghartig gekeken, omdat dat er een beetje bij hoorde, vond ze. Maar ze herinnerde zichzelf eraan dat Assepoester haar glazen muiltje had verloren en op de trappen bijna haar benen had gebroken.

'Dank u wel.' Ze glimlachte tegen de chauffeur en was blij dat haar stem nog steeds klonk als die van Kate, niet van 'Mevrouw Harper.' Maar ze begon het 'Mevrouw Harper'-gedoe wel leuk te vinden. Wat een giller! Kaitlin Harper, de auteur!

Toen ze binnenkwam, stonden twee mannen van de bewaking in de hal en vroegen of ze zich kon identificeren. Maar voordat ze haar rijbewijs voor de dag had gehaald, verscheen een jonge vrouw met een vracht opgestoken blond haar en glimlachte tegen de bewakers. 'Ik neem u mee naar boven, mevrouw Harper.' De twee mannen glimlachten nu ook. Een van hen keek goedkeurend naar het kontje van het blonde meisje. Ze had de standaard spijkerbroek aan met Gucci-schoenen en een doorschijnend wit topje. Kate had het gevoel dat ze de moeder van het meisje had kunnen zijn. Het kind was waarschijnlijk niet ouder dan tweeëntwintig, maar ze had een pose die Kate al jaren niet meer had, als ze die al ooit had gehad. Misschien, duizend jaar geleden... Ze kon het zich nauwelijks herinneren.

'Alles is klaar in de Rode Kamer.' Het meisje babbelde vriendelijk door terwijl ze een lift namen naar de tweede verdieping. Ze hadden het ook kunnen lopen, maar Kate voelde onmiddellijk dat je dat juist niet moest doen. Dit was een stad waar alles wat je deed, iets zei over je status.

Ze stapten uit de lift en liepen door een gang. Kate probeerde een glimp op te vangen van de foto's die aan de muren hingen. Er waren gezichten bij die ze in grote films had gezien, in kranten, in het journaal op de tv, zelfs een paar gezichten die ze herkende van de achterkanten van boekomslagen. Ze vroeg zich af of haar gezicht er op een dag ook tussen zou hangen en één raar, hemels moment lang wilde ze dat ze er hing. Kaitlin Harper... Ha! Dat ben ik! Kijk naar me! Ik ben Kate! Het meisje hield al een deur open. Ze kwam in een ruimte met weer een deur die bewaakt werd. Het was de deur naar het heilige der heiligen en die werd geopend met een sleutel. Nu zag ze een lange gang. De vloerbedekking was wit. Wit? Hoe onpraktisch. Maar dat maakte blijkbaar niets uit. Het was mooi. Prachtige foto's hingen aan de muur. Deze waren persoonlijker en Jasper Case stond op elke foto. Hij zag er aantrekkelijk uit, hij was heel slank en had grijs haar. Hij had een bepaalde élégance. Kate kende het programma. Ze wist dat zijn Engelse accent bijdroeg aan het gedistingeerde imago. En hij kreeg de beste interviews op de televisie, omdat hij nooit pretentieus was, nooit hatelijk, maar altijd warm, betrouwbaar en geïnteresseerd. Hij speelde het op de een of andere manier klaar de kijker in het gesprek te betrekken. De man die thuis chocolademelk zat te drinken en naar Jasper keek voor hij naar bed ging, had het gevoel dat Jaspers gasten bij hém in de kamer zaten. Hij hoorde bij het gezelschap.

Kate was nog steeds verdiept in de foto's toen ze hoorde dat er nog een deur werd opengemaakt met een van de toversleutels van het meisje en ze keek binnen in wat een gastenverblijf bleek te zijn. De kamer had zachtroze als hoofdkleur en was luxueus ingericht. Er stonden een paar fauteuils, een bank, een stretcher en een toilettafel. Vanaf het plafond hingen een groot aantal orchideeënplanten en andere bladerrijke wonderen naar beneden. Het was het soort kamer dat Kate dolgraag als werkkamer had gehad in plaats van het groezelige hol waarin ze, net als de meeste schrijvers, zat te werken.

'Dit is uw kamer, mevrouw Harper, voor het geval u zich zou willen verkleden of even rustig wilt liggen. Als u klaar bent, druk dan op deze knop en ik breng u naar beneden, naar de Rode Kamer.' Echt waar? Beloof je dat? Maar moet dat echt? Kate vond de roze kamer mooi. Wie had de Rode Kamer nodig?

'Dank je.' Dat waren de enige twee woorden die ze kon bedenken. Ze was helemaal overdonderd. En toen ze naar binnen stapte en de deur achter zich dichtdeed, zag ze een kostelijk boeket staan van roze rozen en gipskruid, met een kaartje eraan. Ze liep erheen, zich afvragend of de bloemen misschien voor iemand anders bedoeld waren. Vast iemand die belangrijker was. Maar het was haar naam die op het envelopje stond. Ze maakte het nieuwsgierig open. Haar vingers trilden. Misschien van Stu?

Maar de bloemen waren niet van Stu. Ze waren van Nick. 'Vergeet de hond en het weer niet. Nick.' Lachend om het kaartje keek ze de kamer rond. Ze had niets te doen, behalve met open mond rondkijken. Ze nestelde zich in een van de grote gemakkelijke fauteuils en voelde toen dat de sjaal van haar schouders gleed. Zenuwachtig sprong ze weer op en keek in de lange spiegel. Zag ze er goed uit? Was de jurk vreselijk? Was ze... had ze... zou ze... Er werd zachtjes op de deur geklopt en dat onderbrak haar paniekerige kijken naar zichzelf.

'Kate?' Het was een mannenstem, een lage mannenstem en ze glimlachte opeens. Ze was gelukkig niet meer alleen. Ze trok de deur open en daar stond hij, lang en glimlachend. Nicholas Waterman. Hij was zelfs groter dan ze zich herinnerde van de lunch, maar zijn ogen waren nog precies hetzelfde, warm en vriendelijk, de ogen van een vriend. 'Hoe gaat het?'

'Ik ben een wrak.' Ze liet hem binnen en sloot samenzweerderig de deur achter hem. Toen herinnerde ze zich de rozen. 'B-bedankt voor je bloemen. Hoe... eh, hoe zie ik eruit?' De woorden kwamen wat aarzelend en hakkelend eruit en ze had het liefst door de grond willen zinken. 'O, ik kan hier niet tegen.' Ze liet zich kreunend op de bank zakken.

Nick lachte. 'Je ziet er prachtig uit. En het komt allemaal goed. Maar denk om de hond en het weer, oké?'

'Hou op!' Maar toen zag ze dat hij haar met een half dichtgeknepen oog stond aan te kijken. 'Wat is er?'

'Haal je haar los.'

'Nu? Dan red ik het nooit meer om het op tijd weer op te steken.' Ze keek hem geschrokken aan.

'Daar gaat het ook om, suffie. Kom op! Bij die jurk hoort lang haar.' Hij liet zich naast haar op de bank zakken en wachtte, terwijl ze hem met een verbaasde grijns aankeek.

'Doe je dit met iedereen die in het programma zit?' De gedachte was teleurstellend en ze hoopte dat het niet zo was. 'Natuurlijk niet. Maar niet iedereen is te gast in dit programma vanwege de kracht van haar hond en het weer.'

'Hou alsjeblieft op!' Ze lachte nu voluit. En ze had net opnieuw besloten dat ze wég was van zijn ogen.

'Haal je haar los.' Hij zag eruit als een grote broer die haar een nieuwe sport probeerde bij te brengen. Ze zou moeten tegenstribbelen, maar ze besloot zich te laten ompraten.

'Oké, maar ik zie er niét uit.'

'Je weet niet eens hoe dat moet: er niét uitzien!'

'Je bent gek.'

Ze leken wel een of ander stel in de badkamer. Hij staat zich te scheren terwijl zij haar haar föhnt. Ze kamt haar haar terwijl hij zijn das strikt. Ze keek hem glimlachend aan terwijl haar haar als een waterval in zachte, losse golven over haar schouders viel. Hij grijnsde. Hij had gelijk gehad.

'Dit ziet er inderdaad niét uit, schoonheid. Kijk maar in de spiegel!'

Ze deed het en fronste onzeker haar wenkbrauwen. 'Ik zie eruit alsof ik net uit bed kom.' Hij wilde iets tegen haar zeggen, maar deed het niet. Hij glimlachte alleen maar. 'Je ziet er perfect uit. En je hebt net je boek aan de helft van de Amerikaanse mannen verkocht. De andere helft is óf te oud, óf te jong. Maar als ze nog wakker zijn voor het programma, Kate: verkocht.'

'Vind je het mooi zo?'

'Prachtig.' En hij vond de jurk ook prachtig. Ze zag er uitstekend uit. Lang en slank, elegant en sexy. Ze had een zweem van naïeve glamour om zich heen. Ze wist het niet, maar ze was het soort vrouw voor wie mannen over elkaar heen zouden kruipen om bij haar te kunnen komen. Het was de subtiliteit, de zweem van verlegenheid achter de humor, ze was gereserveerd en tegelijk ondeugend. Zonder te denken pakte hij haar hand. 'Klaar?' Ze wilde nog even naar de wc, maar kon dat niet tegen hem zeggen, vond ze. Ze knikte alleen maar met een glimlach en zei een beetje buiten adem en nauwelijks hoorbaar: 'Klaar.'

'Dan óp naar de Rode Kamer.'

Er was champagne, en koffie. Er waren sandwiches en een schaal paté de foie gras. Er waren tijdschriften, aspirines en allerlei middeltjes tegen kleine aandoeningen, alsook verschillende tamelijk straffe remedies tegen katers. En Kate zag bekende gezichten. Ze had niet verwacht dat ze ooit met deze mensen in dezelfde ruimte zou zijn. Een journalist uit New York, een komiek over wie ze haar leven lang veel gehoord had en die net uit Las Vegas was ingevlogen voor de show, een bekende zangeres, een actrice en een man die vier jaar in Afrika had doorgebracht en daar een boek had geschreven over zebra's. Ze had van hen gehoord, kende hen van foto's. Er waren geen onbekenden. En toen grinnikte ze even in zichzelf. Zij was de onbekende.

Nick stelde haar aan iedereen voor en gaf haar het gingerale waar ze om had gevraagd. Om precies kwart voor zeven verdween hij. De zebraman zat tegenover haar over koetjes en kalfjes te praten in bijna onverstaanbaar Etoniaans Engels en de vrouwelijke zang-ster zat Kate van top tot teen te bekijken. 'Het lijkt erop dat de producent je helemaal ziet zitten, schat. Oude vlam of een nieuwe?

Zit je daarom hier?' Ze vijlde een donkerrode nagel die er als een klauw uitzag en grijnsde toen tegen de actrice met wie ze bevriend was. Er was een nieuw gezicht in de stad en dat vonden ze niet prettig. Kate glimlachte tegen hen en wilde dat ze dood was. Wat zei je ook weer? Rot op? Mag ik je handtekening? Ze bleef wezenloos glimlachen en sloeg haar benen over elkaar, terwijl ze zich afvroeg of ze konden zien dat haar knieën trilden. En toen schoten de komiek en de journalist haar als een geschenk uit de hemel te hulp. De journalist zei dat hij haar advies nodig had bij de paté en de komiek bekogelde haar onmiddellijk met geestige opmerkingen. Zo bleven de drie een poosje bij elkaar zitten aan de andere kant van de kamer, terwijl de twee andere vrouwen woedend waren. Maar dat merkte Kate niet. Ze was te zenuwachtig en had het te druk met praten. Nick had het goed gezien: elke man in de kamer had er zijn rechterarm voor over als hij met haar naar huis mocht. Maar Kate was veel te nerveus om het effect op te merken dat ze op hen had.

'Hoe gaat dat straks?'

'Het is alsof je in een bed vol marshmallows valt.' De komiek keek haar glimlachend aan. 'Wil je dat een keer proberen?' Ze lachte tegen hem en nam een slok van haar gingerale. Shit, misschien moest ze ervan boeren. Ze zette het glas neer en kneep met haar klamme handen in een papieren servetje. 'Maak je niet druk, schat. Je vindt het prachtig, let maar op.' De komiek zei het met een warme glimlach heel zachtjes tegen haar. Hij was oud genoeg om haar vader te kunnen zijn, maar ze voelde zijn hand op haar knie en ze wist niet of ze het straks prachtig zou vinden. En toen was het opeens tijd voor de opnamen. Het was alsof de ruimte plotseling elektrisch geladen werd. Niemand zei meer iets.

De zangeres was het eerst. Ze deed twee nummers en verdween na vijf minuten babbelen met Jasper. 'Ik ben enorm dankbaar dat je toch bent gekomen, want ik weet dat je een special moet opnemen.' Kate was heel dankbaar toen de vrouw een paar minuten later vertrok. De journalist was de volgende en hij was verrassend leuk. Hij was regelmatig te gast in het programma. Toen de actrice. Daarna de komiek. En toen... o, mijn god... nee! Alleen zij en de zebraman waren over en de man bij de deur met de koptelefoon op zijn hoofd gaf Kate een teken dat ze moest komen. Ik? Nu? Maar ik kan dit niet. Maar ze moest.

Het leek of ze van een hoge rots in zee moest springen. Ze voelde niets. Ze hoorde niet wat hij zei. En, erger nog, ze hoorde zichzelf niet. Ze wilde gillen toen ze daar zat, maar ze deed het niet. Ze hoorde zichzelf lachen, praten, gaf toe dat ze de verschrikkelijkste kleren droeg als ze aan het schrijven was. Ze vertelde wat ze vond van het leven buiten. Jasper had vroeger in een stadje gewoond dat -zei hij - veel leek op het stadje dat zij beschreef. Ze praatten over schrijven en de discipline van het vak, en bespraken zelfs hoe leuk het was om naar L.A. te komen. Tot haar verbazing maakte ze grappen over de vrouwen die ze bij het zwembad had gezien, over de oude mannen met hangbillen, geperst in hun spijkerbroeken en hemdjes, met prullen van goud bengelend om hun hals. Ze maakte bijna een ongehoorde zinspeling en krabbelde toen terug, waardoor het nog grappiger werd, omdat het publiek de zinspeling begreep zonder dat ze het hoefde te zeggen. Ze was fantastisch en ze was helemaal de Kate die ze altijd was. En ergens tussen de lampen en snoeren en drukte en camera's stond Nick die zijn duimen opstak en trots tegen haar glimlachte. Het was haar gelukt! En toen kwam de zebraman en tegen die tijd voelde Kate zich er thuis. Ze lachte en genoot, nam deel aan de grappen, deed mee aan het gesprek. De journalist en de komiek bleven gevatte teksten op haar afvuren en zij en Jasper maakten de indruk dat ze jaren met elkaar hadden gedanst. Het was een van die afleveringen die klopten van het begin tot het einde en Kate was de diamant in de tiara van die avond. Ze was nog steeds opgewonden toen de opnamen klaar waren en Jasper zoende haar op beide wangen. 'Je was geweldig! Ik hoop dat we je gauw terugzien.'

'Dank je! Het was fantastisch! En zo gemakkelijk!' Ze bloosde ademloos en straalde en opeens voelde ze de armen van de komiek om zich heen. 'Wil je dat bed van marshmallows nu proberen, schat?' Maar ze lachte, zelfs ook tegen hem. Ze hield van iedereen. En toen was Nick er. Hij keek glimlachend op haar neer en ze voelde hoe ze week werd vanbinnen.

'Het is je gelukt. Je was geweldig.' Zijn stem klonk heel zachtjes in de rommelige drukte van de studio.

'Maar ik ben vergeten over de hond en het weer te praten.' Ze wisselden een trage glimlach. Ze voelde zich nu verlegen bij hem. Ze was weer Kate en niet de mythische Kaitlin Harper.

'Dan moet je nog een keer terugkomen.'

'Bedankt voor het ontzenuwen!' Hij lachte en sloeg een arm om haar schouders. Het was een prettig gevoel, zijn arm op haar huid.

'Graag gedaan, Kate, graag gedaan. Trouwens: over tien minuten vertrekken we naar dat feest. Klaar om te gaan?'

Ze was het al bijna vergeten. En Stu dan? Moest ze niet naar hem toe? 'Ik weet het niet. Ik... ik denk dat Stu..'

'Hij belde voor je hier was. Hij komt daarheen. Het is Jaspers verjaardag, weet je. Iedereen is er.' Assepoester op het bal. Maar waarom niet? Ze had iets te vieren.

'Klinkt goed.'

'Wil je in een van de bruine bananen erheen of zullen we de massa ontvluchten?' Iemand kwam vragen om Nicks handtekening op een of ander formulier. Toen hij getekend had, keek hij op zijn horloge.

'Een van de bruine bananen?' Ze keek hem niet-begrijpend aan.

'De auto die ik heb gestuurd om je op te halen. De bruine limo. We hebben er twee. Iedereen gaat naar het feest in de twee limo's. Alle gasten van de show en Jasper. Maar we zouden ook de drukte kunnen vermijden en met mijn auto gaan.' Het klonk eenvoudiger, maar ook een beetje verontrustend. Ze zou de veiligheid van de groep kwijt zijn. Aan de andere kant had ze het gevoel dat de komiek misschien opnieuw de weg zou zoeken naar haar knie. Met Nick meegaan zou gemakkelijker zijn.

'Mag ik mijn bloemen meenemen?' Hij glimlachte om haar vraag. Ze wist het nog van de bloemen. Niemand dacht er ooit aan. Ze lieten ze in de kleedkamers achter en de schoonmaaksters namen ze mee naar huis. Maar Kate dacht eraan. Dat soort mens was ze.

'Natuurlijk. Wat betekent nou een vaas water door mijn auto?'

'Ik haal ze wel uit de vaas!' Ze lachten allebei terwijl hij met haar meeging naar de kleedkamer. Ze liepen wat langzamer. Kate voelde de spanning verdwijnen en dat stond lijnrecht tegenover de stijgende spanning die ze vóór de opnamen had gevoeld. Wat een manier van leven: iedere dag zo te worden opgekrikt. Maar die spanning was ook leuk. Ze had zich nog nooit in haar leven zo goed gevoeld. Of in elk geval lange tijd niet meer. Een heel lange tijd.

Ze haalde voorzichtig het boeket uit de vaas en droogde de stelen met een handdoekje af. Het kaartje had ze al in haar tas gestopt. Een herinnering aan haar Assepoester-avond. 'Nog eens bedankt hiervoor, Nick.' Ze wilde hem vragen of hij altijd zo attent was, maar ze vond dat ze dat niet kon maken. Het zou lomp zijn geweest. Het was nu voorbij. De voorstelling was afgelopen. Ze waren allebei weer echte mensen. Hij was niet langer De Producent en zij was niet langer De Ster. Ze voelde zich een beetje opgelaten, terwijl ze in stilte naar zijn auto liepen en toen bleef ze opeens staan en floot tussen haar tanden. Het geluid paste totaal niet bij haar uiterlijk.

'Is die van jou?' Het was een lange, lage, donkerblauwe Ferrari met een interieur van crèmekleurig leer.

'Ik moet toegeven dat ik met eten ben gestopt sinds ik hem heb.'

'Ik hoop dat het de moeite waard is.'

Maar toen ze zag hoe hij naar de auto keek, wist ze dat dat zo was. Op zijn eigen manier was hij ook een groot kind. Hij maakte het portier voor haar open en ze stapte in. Het boeket legde ze voorzichtig aan haar voeten. De auto rook zelfs duur, een rijke mengeling van goed leer en dure aftershave. Ze was blij dat de auto niet naar parfum rook. Dat zou haar van streek hebben gemaakt.

Hij voegde zich in de onophoudelijke stroom verkeer. Het was knus in het donker. Ze leunde gemakkelijk naar achteren, slaakte een diepe zucht en ontspande zich.

'Waarom ben je opeens zo stil?' Hij had het gemerkt.

'Reactie op de spanning, denk ik.'

'Wacht maar, als je straks op het feest komt...'

'Is het een gekkenhuis?'

'Ongetwijfeld. Denk je dat je ertegen kunt?'

'Dit is wel een debuut voor een meisje van buiten, meneer Waterman.' Maar ze vond het prachtig en dat kon hij zien.

'Ik heb het gevoel, Kate, dat je niet altijd een meisje van buiten bent geweest. Dit is allemaal niet nieuw voor je, hè?'

'Jawel! Splinternieuw. Ik heb tenminste nooit de schijnwerpers op mij gericht gezien.'

'Maar wel op mensen in je buurt?' Ze kreeg een schok van de schrik en hij keek haar ontdaan aan. Wat had hij gezegd? Maar ze keek weg en schudde haar hoofd. 'Nee. Ik heb een totaal ander leven geleid.' Maar hij was haar bijna kwijtgeraakt en hij wist het. Ze had zich weer teruggetrokken. En toen, onverwacht, keek ze hem aan met een warme glimlach en een flonkering in haar ogen. 'En ik heb nooit rondgereden in Ferrari's.'

'Waar woonde je voordat je naar de bergen verhuisde?'

'San Francisco.' Ze had een fractie van een seconde geaarzeld.

'Vond je het leuk daar?'

'Fantastisch. Ik was er eh... jaren niet meer geweest tot ongeveer een maand geleden. Verleden week heb ik mijn zoontje meegenomen en hij werd er ook verliefd op. Het is een mooie stad.'

'Bestaat de kans dat je weer daarheen verhuist?' Hij keek haar geïnteresseerd aan.

Ze haalde haar schouders op. 'Ik zie het niet gebeuren.'

'Dat is jammer. We denken erover om met het programma daarheen te verhuizen.'

Ze was verbaasd. 'En weg van het Mekka van Hollywood? Waarom?'

'Jasper vindt het hier niet zo prettig. Hij wil ergens wonen waar het wat beschaafder is, zoals hij het noemt. We hebben New York voorgesteld. Maar daar heeft hij ook genoeg van, want hij heeft er tien jaar gewoond. Hij wil naar San Francisco. En ik ben bang dat' - hij keek haar met een quasi zielige grijns aan - 'als hij het maar graag genoeg wil, hij het ook voor elkaar krijgt.'

'En wat vind jij ervan?'

'Oké, hoor. Ik heb mijn kicks hier wel gehad. Je krijgt er gauw genoeg van.'

'Breng dan maar vlug de Vestaalse maagden!' Ze lachte tegen hem en hij haalde speels een hand door haar haar.

'Vestaalse maagden? Je moet wel denken dat ik er een stuk of tien, twaalf per dag verslijt.'

'Is dat dan niet zo?'

'Welnee. Nu niet meer. Als ik mijn best doe een stuk of acht, negen meisjes per dag, meer niet. Het is de oude dag.'

'Vast!'

Het was een spelletje. Ze hoorden elkaar uit. Wie ben je? Wat wil je? Waar heb je behoefte aan? Waar ga je heen? Maar wat deed het ertoe? Een beetje somber realiseerde ze zich dat ze hem na vanavond waarschijnlijk nooit meer zou zien. Misschien over vijf jaar nog eens, als ze weer een boek had geschreven dat succes had, als hij nog steeds bij Jasper werkte, als dat programma nog bestond... Als.

'Bang?'

'Hm?'

'Je keek zo ernstig. Ik vroeg me af of je zenuwachtig was voor het feestje.'

'Een beetje, denk ik. Het doet er niet echt toe. Ik ben een onbekende. Ik kan onzichtbaar zijn.'

'Nauwelijks, meisje. Ik geloof niet dat je dat ooit zal lukken.'

'Kletskoek!'

Ze lachten weer en hij draaide een oprit in Beverly Hills op, met aan weerskanten een rij palmen. Ze waren de afgelopen tien minuten alleen maar langs gigantische paleizen gekomen.

'Lieve hemel Is dit Jaspers huis?' Het was even groot als Buckingham Palace.

Nick schudde zijn hoofd. 'Hilly Winters.'

'De filmproducent?'

'Ja! Zullen we?' Drie mannen in helderwitte overalls stonden te wachten om de auto's over te nemen en de deur van het huis werd geopend door een butler en een dienstmeisje. Je kon nog juist een schitterend verlichte hal zien voor de deur weer dichtging. Kate kon niet beslissen of ze naar binnen zou kijken of naar buiten, naar de voortdurende stroom Rolls-Royces en Bentleys die de oprit opkwamen. Het was duidelijk waarom Nick de Ferrari had gekocht. Hij bewoog zich in een wereld die niet te vergelijken was met welke andere ook.

De deur ging weer open en op hetzelfde moment werden ze opgezogen in een bonte werveling van zeker driehonderd mensen. Kate zag kroonluchters, kaarsen, lovertjes, diamanten, robijnen, bont en zijde. Ze zag sterren uit elke film die ze ooit had gezien, waar ze over had gelezen of waarvan ze had gehoord. 'Leven mensen echt zo?' fluisterde ze tegen Nick terwijl ze in de prachtige balzaal aan de kant stonden. Langs alle wanden hingen spiegels die stuk voor stuk waren overgebracht vanuit een kasteel aan de Loire. Hoe kon het bestaan?

'Sommige mensen leven zo, Kate. Sommigen doen het een poosje, anderen voor altijd. De meesten doen het niet heel lang. Ze verdienen een fortuin aan de films, kopen er dingen voor, verbrassen het, geven het weg.' Hij keek naar een groep rocksterren aan de overkant van de zaal. Ze stonden in strak satijn en de vrouw van de leadzanger had een heel blote, huidkleurige jurk aan met stroken sabelbont tot op de grond. Op haar hoofd droeg ze een hoed van sabelbont. Een beetje warm voor de balzaal, maar ze zag er stralend uit. 'Dat soort mensen komt en gaat vlug. Mensen als Hilly zijn hier voor altijd.'

'Het zal wel leuk zijn.' Ze leek op een klein meisje dat door de spijlen van de balustrade naar een carnavalsbal stond te kijken.

'Is dat wat je wilt?' Maar hij wist al dat dat niet zo was. 'Nee. Ik geloof niet dat ik echt iets anders wil dan wat ik heb.' Jawel. De vriend die je kind verwent. Nick herinnerde zich wat ze gezegd had en dat stemde hem een beetje bitter. Zij had meer dan wie ook in die zaal. En veel meer dan hij had. Bofkont. Maar ze was aardig. En dat baarde hem zorgen. Hij vond haar leuk. Veel te leuk. En ze was zo naïef. Hij vroeg zich af wat er zou gebeuren als hij haar zou zoenen. Ze zou hem waarschijnlijk slaan. Een mooi, ouderwets gebaar. Hij schoot in de lach bij de gedachte terwijl hij een leeg champagneglas op een blad terugzette. En toen merkte hij dat ze was verdwenen. Ze was weggeslenterd in de menigte en hij zag haar een meter of tien, twaalf verderop, terwijl een of andere man in een kastanjebruin fluwelen smokingjasje druk tegen haar stond te praten. Hij hoorde bij de plaatselijke klaplopers. Iemands kapper, iemands vriendje, iemands zoon. Er waren een heleboel van dit soort jongens in Hollywood. Nick schuifelde tussen de mensen door langzaam in haar richting. Hij kon het gesprek niet verstaan, maar ze keek niet zo blij.

'Harper? O ja. De schrijfster die vanavond in Jaspers show was. We hebben je gezien.'

'Leuk.' Kate probeerde beleefd te zijn, maar dat viel niet mee. De man was om te beginnen dronken. Ze begreep nog steeds niet hoe ze zo ver van Nick was weggeraakt, maar er waren verschrikkelijk veel mensen en het werd steeds drukker in de balzaal. De band begon rock te spelen. 'Hoe komt het dat een meisje als jij een boek heeft geschreven over rugby?'

'Waarom niet?' Ze keek naar Nick. Pogingen zich naar hem terug te werken bleven vruchteloos. Maar hij kwam langzaam in haar richting. Misschien dat het nog een minuut of twee zou duren.

'Weet je, jaren geleden was er een rugbyspeler met dezelfde naam als jij. Harper. Bill Harper, Joe Harper. Zoiets. Werd gek. Probeerde iemand om zeep te helpen en raakte in plaats daarvan zichzelf. Hij werd knetter. Ze zijn allemaal gek. Moordenaars. Ben je familie van hem?' Hij keek Kate met zijn dronken ogen aan en liet een boer. Ze had om hem moeten lachen, als hij dit niet gezegd had, en ze opeens wist dat de klok twaalf keer had geslagen. Het was voorbij. Het was gebeurd. Iemand had het zich herinnerd. Iemand. Meer was er niet nodig. Van waar hij stond zag Nick aan haar gezicht dat ze in paniek raakte. 'Ben je familie van hem?' drong de man aan en glimlachte spookachtig.

'Ik... wat? Nee. Natuurlijk niet!'

'Dat dacht ik ook niet.' Maar Kate hoorde zijn laatste woorden niet. Ze werkte zich door de menigte in de richting van Nick die de laatste kluit van lichamen tussen hen in omzeilde en ten slotte naast haar stond. Haar hele gezicht drukte doodsangst uit.

'Is er iets mis? Zei die vent iets vervelends tegen je?'

'Ik... Nee... nee, nee, dat was het niet.' Maar ze had tranen in haar ogen en ze keek weg. 'Sorry, Nick. Ik voel me niet lekker. Komt vast door alle opwinding. De champagne. Ik... Ik zal een taxi bellen.' Ze kneep in haar handtas en keek zenuwachtig rond terwijl ze praatte.

'Dat moet je vooral doen. Ik breng je natuurlijk naar het hotel. Weet je zeker dat die man niets vervelends zei?' Hij zou hem vermoorden als het wel zo was. Wat had die vent gedaan?

'Hij zei niets vervelends, echt niet.'

Hij wist dat ze hem niet de waarheid zou vertellen en dat maakte hem nog bozer.

'Ik wil gewoon naar huis.' Ze zei het als een kind en zonder nog iets te zeggen sloeg hij stevig een arm om haar heen, bracht haar naar de grote hal en samen glipten ze het huis uit, nadat ze haar sjaal had opgehaald.

'Kate.' Hij keek haar aan terwijl ze op zijn auto wachtten. 'Vertel me alsjeblieft wat er is gebeurd.'

'Niets, Nick. Niets. Echt niet.' Hij legde een hand onder haar kin en draaide haar gezicht naar het zijne. Twee tranen druppelden uit haar ogen en rolden over haar wangen. 'Ik werd alleen bang, dat is alles. Ik ben zo lang... zo lang niet naar een feest geweest. Al die mensen.'

'Wat jammer, lieverd.' Hij sloeg zijn armen om haar heen en zo bleven ze staan tot de auto werd gebracht. Ze stond daar in de donkere avond, voelde zijn jasje, ademde zijn geur in. Hij rook naar kruiden en citroenen en hij was groot, warm en stevig naast haar. Toen de auto kwam, trok ze zich zachtjes los, haalde diep adem en glimlachte. 'Sorry dat ik zo'n sukkel ben.'

'Dat ben je niet. Ik vind het erg dat het gebeurde. Dit had je grote avond moeten zijn.'

'Dat was het ook.' Ze keek hem aan terwijl ze het zei en toen stapte ze in de auto. Ze had het in elk geval gedaan. Ze was in het programma geweest, ze was naar het feest gegaan. Het was niemands schuld dat iemand zich Tom had herinnerd. Maar het was verschrikkelijk om te weten dat dat nog steeds kon gebeuren. Waarom konden ze zich niet de goede jaren herinneren? De gelukkige tijden? Waarom herinnerden ze zich alleen maar het einde? Ze keek op en merkte dat Nick naar haar zat te kijken. Hij reed nog niet weg. Hij wilde haar meenemen naar zijn huis, maar dat kon niet en hij wist het.

'Zullen we ergens nog een afzakkertje drinken?' Maar ze schudde haar hoofd. Hij wist dat ze zou weigeren. Hij had ook geen trek meer. En hij wist niets anders voor te stellen. Een wandeling? Zwemmen? Hij had geen idee. Hij wilde iets gewoons met haar doen, niet iets typisch 'Hollywoods'. Er waren momenten dat hij deze stad haatte en vanavond was er een van. 'Terug naar het hotel dan?'

Ze knikte treurig, maar glimlachte toen dankbaar tegen hem.

'Je bent fantastisch geweest, Nick.' Een afscheid. Hij had zin om ergens tegenaan te schoppen. En zij begreep niet waarom hij op de terugweg naar het hotel zo stil was. Ze was bang dat hij boos was. Maar hij keek niet boos, eerder bedroefd. Of gekwetst misschien. Hij voelde zich hulpeloos.

'Ik kan je zeker niet verleiden tot zoiets spannends als een ijsje?'

'Kunnen de mensen hier hun hart ophalen aan dat soort simpele dingen?'

'Nee, maar ik zou er eentje voor je weten te bemachtigen.'

'Vast en zeker.' Ze zei het warm en ze wilde zijn gezicht aanraken toen hij voor het hotel stopte. 'Ik ben bang dat Assepoester haar grote avond op het bal heeft gehad,' zei ze. 'En als ik jou was, zou ik vertrekken voordat dit vliegtuig van je verandert in een pompoen.' Ze lachten allebei bij de gedachte en ze raapte haar boeket rozen van de vloer. 'Zie je, ze zijn nog steeds prachtig.' Hij keek naar haar en zij vond zijn ogen. 'Bedankt, Nick. Voor alles.' Hij bewoog zich niet en een moment lang zat ook zij roerloos. Ze aarzelde. Ze wilde hem aanraken. Zijn hand. Zijn gezicht. Wilde haar armen opnieuw naar hem uitstrekken, hij moest haar omhelzen. Maar dit was anders. Ze wist dat ze dat niet kon doen. En ze wist ook dat ze hem niet meer zou zien.

'Jij bedankt, Kate.' Hij zei het heel voorzichtig. Alsof hij het meende, maar niet zeker wist waarom.

'Welterusten.' Zachtjes, als een vleugje wind raakte ze zijn hand aan, deed de deur van de auto open en was verdwenen. De portier gooide de deur achter haar dicht en Nick keek haar na. Hij stapte niet uit, riep haar niet terug, bewoog zich zelfs niet. Hij zat daar maar, lange, lange tijd. En toen hij haar de volgende ochtend belde, was ze al vertrokken. Hij had al zijn connecties bij het programma nodig om erachter te komen dat ze de vorige avond iets over enen was vertrokken. Tien voor één had hij haar bij het hotel afgezet. Het maakte geen verschil, maar hij had het willen weten. Het was die hufter op het feest geweest. En hij wist niet eens waar ze woonde. Hij vroeg zich af of Weinberg het hem zou vertellen.

18

'Tygue, ik zei nee!'

'Je zegt altijd nee. Bovendien kan het me niets schelen wat je zegt!'

'Ga naar je kamer!' Ze staarden elkaar woedend aan en Tygue gaf het het eerst op. Dat was maar goed ook, want met zijn moeder viel op dit moment niet te spotten. Ze was over vieren 's nachts thuisgekomen. Tillie was om halfzeven naar huis gegaan. En het was nu net zeven uur. Kate had tweeëneenhalf uur slaap gehad. Uitgerekend vandaag had Tygue het plan bedacht Bert een grote wasbeurt te geven, vóór school en met haar beste zeep van Licia. Elke andere dag zou Kate om het plan gelachen hebben, maar vandaag lachte ze niet. En haar hoofd zat nog helemaal vol met het gebeurde in L.A.

Ze riep Tygue toen het ontbijt klaar was. 'Ben je nu een beetje redelijk?' Maar hij zei geen woord terwijl hij achter zijn bakje cornflakes schoof. Ze dronk haar koffie in stilte en herinnerde zich toen opeens iets. Het zat in haar koffer. 'Ik ben zo terug.' Het was eigenlijk geen goed moment om het hem te geven, maar misschien hadden ze dit even nodig. Zij moest de tijd krijgen hem te verwennen en hij moest voelen dat ze van hem hield. Ze had zich zo eenzaam gevoeld tijdens de terugreis vanuit Hollywood. Alsof ze had verloren. Maar dat gevoel had ze weggedrukt. Niemand had haar weggestuurd. Het hele voorval was stom. De man had zich een rugbyspeler met de naam Harper herinnerd. Nou en? Moest ze om die reden en op die manier wegrennen? En ze wist dat Stu boos op haar zou zijn. Ze had in het hotel geregeld dat er vanmorgen vroeg een briefje bij hem zou worden bezorgd: 'Moest gisteravond onverwachts naar huis, zeg alsjeblieft het interview met het tijdschrift af. Excuses. Bedankt voor alles. Liefs, Kate.' Hij zou hoe dan ook boos zijn. Ze wist het. Ze was ook boos op zichzelf. En toen opeens herinnerde ze zich dat ze even haar hand op die van Nick had gelegd toen ze afscheid van hem nam in de auto. Het was een teder, goed gevoel geweest.

'Waar denk je aan? Je kijkt zo stom.' Tygue stond in de deuropening van haar kamer met het kommetje cornflakes in zijn hand. Hij hield het gevaarlijk schuin.

'Loop niet rond met je ontbijt. En wat bedoel je, "je kijkt zo stom"? Dat is niet erg aardig.' Haar stem klonk gekwetst en hij keek naar zijn cornflakes. 'Sorry.' Hij was nog steeds boos op haar omdat ze was weggegaan.

'Zet dat kommetje op het aanrecht en kom terug.' Hij draaide zich om en verdween met bonzende stappen naar de keuken. Hij was binnen een halve minuut terug en keek haar aan met een blik vol verwachting op zijn sproetige gezicht.

'Als jij eens wist wat ik voor je heb meegebracht.' Het was helemaal te gek. Ze had het gevonden in de speelgoedwinkel van het hotel en ze móést het kopen. Het was schandelijk duur geweest, maar waarom ook niet? Hij was de enige zoon die ze had en zo'n pak zou hij nooit meer krijgen.

'Wat is het?' Hij keek wantrouwig naar de in glanzend folie verpakte doos en gruwde van de rozetjes van zacht blauw lint die op de doos prijkten.

'Ga je gang, er zit niet iets in dat je kan bijten.' Ze lachte in zichzelf, denkend aan het zachtblauwe fluwelen pak dat ze ook had gezien. Bij de gedachte aan Tygue in zo'n pak had ze het uitgeproest in de winkel, tot ergernis van de verkoper. Maar een jongen van zes in lichtblauw fluweel kon echt niet. Tygue had het op zijn tweede al niet meer aan gewild. Ze zag dat hij het folie losmaakte en even naar de doos keek voordat hij het deksel eraf trok en het vloeipapier opzij duwde. En toen hield hij zijn adem in. 'O, mam! O,... mam...' Er waren geen woorden om te beschrijven wat hij voelde en de tranen prikten achter haar ogen, terwijl ze naar hem keek. Het waren nog steeds tranen van vermoeidheid en opwinding, maar nu ook van blijdschap. Hij trok het cadeau uit de doos en hield het omhoog. Het was een miniatuur cowboypak van leer en suède. Er was een vest met franjes en een leren broek, een cowboyhemd, een riem en een jasje. Hij trok vlug zijn kleren uit en paste het pak aan. Het zat perfect.

'En, kleine cowboy? Je ziet er grandioos uit.' Ze zat op het bed en keek hem stralend aan.

'O, mammie!' Dat had ze al een tijd niet meer gehoord. Alleen maar 'mam'. Nu werd 'mammie' bewaard voor speciale momenten, als niemand in de buurt was die het kon horen. Hij rende naar haar toe in het kleine cowboypak, sloeg zijn armen om haar heen en gaf haar een dikke, zachte zoen.

'Vergeef je het me?' Ze knuffelde hem met een brede glimlach.

'Wat?'

'Dat ik wegging?' Ze kromp ineen bij de gedachte dat ze nu een precedent geschapen had, maar haar zoon was slimmer dan zij.

'Nee,' zei hij met een zakelijke glimlach. 'Maar ik vind het pak supergaaf. En ik hou verschrikkelijk veel van je.'

'Ik hou ook verschrikkelijk veel van jou.' Hij kroop op haar schoot. 'Je moet het wel uittrekken, want zo kun je niet naar school, hè?'

'O, mam... toe...'

'Ach, wat maakt het ook uit.' Ze was te moe om ertegenin te gaan. En toen keek hij haar opeens aan en vroeg: 'Heb je het leuk gehad?'

'Ja. Ik was op de tv en ik heb in een groot hotel gelogeerd en ik heb geluncht met een paar mensen en ben naar een feest geweest met een paar andere mensen.'

'Het klinkt vreselijk.'

Ze keek hem lachend aan. Misschien had hij gelijk. Misschien was het vreselijk geweest. Maar dat kon ze zichzelf niet wijsmaken.

'Wanneer gaan we weer naar San Francisco?'

'Gauw. We zien wel. Wil je dat Tillie je vandaag naar Adams brengt, zodat je kunt paardrijden in je nieuwe pak?' Hij knikte enthousiast en keek naar zijn vest. 'Dan zal ik een briefje neerleggen voor Tillie.'

De jongen keek geschrokken op. 'Ga je dan weer weg?'

'O, Tygue...' Ze trok hem tegen zich aan. 'Nee, schat. Ik ga alleen naar... Ik ga lesgeven.' Shit. Ze had zich bijna versproken. Naar Tom. Ze was doodmoe. Eigenlijk was ze te moe om dat hele eind te rijden. Maar ze had het gevoel dat ze dat moest doen. Het was dagen geleden dat ze er geweest was. 'Ik zal proberen vanavond op tijd thuis te zijn en dan eten we gezellig samen. Met zijn tweetjes. Goed?' Hij knikte voorzichtig, maar de schrik was uit zijn ogen verdwenen. 'Ik zei het toch, maatje? Ik ga er niet vandoor. Als ik een dagje wegga, of zelfs een paar dagen, betekent dat niet dat ik je in de steek laat. Onthou dat, alsjeblieft.'

Hij knikte met grote ogen. 'Goed.'

En toen klonk buiten een claxon en werd het een haastig en rommelig vertrek. Lunchtrommeltje, boeken, cowboyhoed, dikke kus, tot vanavond, verdwenen. Kate zat in de keuken en probeerde genoeg energie te verzamelen om haar jas te pakken en te gaan. Ze was gek dat ze de lange rit ging maken na twee uur slaap. Maar geen enkel moment was tegenwoordig nog goed om naar Carmel te gaan. Er was altijd iets anders dat ze wilde doen. Ze pakte haar tas en haar jasje, schreef een briefje aan Tillie en liep naar buiten. Het begon te regenen.

Het bleef regenen. De regen tikte zachtjes op het dak van het huisje toen ze bij Tom was. Het was een zachte zomerregen. Ze had naar buiten willen gaan, de regen op haar gezicht voelen, op blote voeten door het hoge gras rennen en de takjes voelen kriebelen tussen haar tenen. Maar ze deed het niet. Ze was te moe en ze had hem ook niet zoveel te vertellen. Ze kon niets zeggen over L.A.; hij zou het toch niet begrijpen. Maar hij was in een rustige bui. Het leek of de regen hem kalmeerde en ze zaten hand in hand, hij in zijn rolstoel, zij in een gezellige schommelstoel, en ze vertelde hem verhaaltjes. Het waren de verhaaltjes die ze kende uit haar jeugd, dezelfde die ze jarenlang aan Tygue had verteld. Tom vond ze prachtig. En even na de lunch viel hij in slaap. Het ritme van de regen maakte haar al even slaperig en ze had de grootste moeite om zelf niet ook in te dutten. Maar toen Tom eenmaal sliep, keek ze naar zijn vredige gezicht en ze liet de stroom aan herinneringen over zich heen komen. De duizenden keren dat ze dat gezicht in slaap had gezien, op andere plaatsen, op andere dagen. Ze moest denken aan Cleveland, zo lang geleden en toen onverwacht aan Nick Waterman. Ze wilde hier niet aan hem denken. Dit was niet zijn huis, het was Toms huis. Ze kuste Tom zachtjes op zijn voorhoofd, streelde zijn haar. Ze keek op naar meneer Erhard die binnenkwam, legde een vinger op haar lippen en liep op haar tenen de kamer uit.

Het was een lange rit. De weg was verlaten en ze wilde dolgraag naar huis, maar ze reed niet zo hard als anders. Halverwege moest ze de raampjes opendraaien en de radio aanzetten om wakker te blijven. Twee keer moest ze stoppen omdat ze de weg niet meer helder voor zich zag. Het was te veel en ze wist het. De verleiding was groot om op de parkeerplaats te blijven staan en een poosje te slapen, maar ze wist dat Tillie naar huis wilde. Het was vrijdag. Dan kwam er altijd een of ander familielid bij haar eten, of een heel weekend logeren. Het was nog maar zo'n zestig kilometer en ze besloot stevig door te rijden, terwijl de bliksem flitste en harde donderslagen volgden. De regen sloeg naar binnen door het raampje dat nog half openstond en maakte haar gezicht nat. Ze glimlachte toen ze het voelde, maar ze draaide het raampje dicht. Het was een goed gevoel terug te zijn in haar deel van de wereld. Ze hoorde niet thuis in Los Angeles. Het was leuk geweest voor een bezoek, voor een moment, het was eens, maar nooit meer. De mensen waren er krankzinnig. Ze dacht weer aan de roze kleedkamer, de spanning in de Rode Kamer en de overvloed op het feest in Beverly Hills... Ze dacht aan het gevoel dat Nick Waterman haar had gegeven toen ze - zijn armen om haar heen - stonden te wachten op zijn auto. Ze duwde de gedachten weg en zette de radio harder. L.A. was een andere wereld. Niet de hare.

Ze nam de bekende afslag en reed over de gewone weg, tot ze bij haar oprit kwam. Ze zag een regenboog boven de heuvels, en een auto op haar oprit. Ze trapte zo hard op de rem dat ze naar voren schoot. Hoe... Maar hoe kon dit? Wat...?

Het was een donkerblauwe Ferrari en Nick Waterman stond op de oprit naast Tygue. Tillie stond in de deuropening en zwaaide verlegen naar haar. Met bonkend hart draaide Kate de oprit op. Tygue kwam zwaaiend naar de auto, met een grote grijns van opwinding op zijn gezichtje en Nick stond daar maar en keek naar haar, met die eindeloze glimlach van hem. Ze stopte en keek terug. Wat kon ze zeggen? En hoe had hij haar gevonden? Via Weinberg natuurlijk, dat was gemakkelijk. Ze zou boos moeten zijn op Stu. Normaal gesproken zou ze dat ook zijn geweest. Maar ze was niet boos. Ze had het gevoel dat ze wilde lachen. Ze was zo verrot moe, ze kon alleen nog maar lachen. En Tygue stond bij het raampje te ratelen.

'Hé, rustig, jij! Mag ik even uitstappen?'

Maar het kind zag er gelukkig uit. 'Wist jij dat Nick een rugbyheld is geweest? En dat hij heeft gewerkt in een rodeo?' riep hij toen ze was uitgestapt.

'Echt waar?' Wat was er met Tygue gebeurd? Weinberg was er maar een uurtje geweest en Tygue had meteen een hekel aan hem gehad. Maar Nick was een rugbyheid en een rodeoster. Blijkbaar had hij het helemaal voor Tygue. Ze bukte zich, gaf de jongen een kus en keek naar Nick. Hij had zich niet bewogen. Hij stond daar maar. Ze liep langzaam naar hem toe met een voorzichtige glimlach op haar gezicht. Haar ogen keken moe, maar hij zag er nog steeds een lach in, en de glimlach werd ondeugend zoals hij zich die van de lunch herinnerde.

'Hoe ging het lesgeven?'

'Goed. Mag ik vragen wat je hier doet?'

'Ja, en ik zal je antwoorden ook. Ik wilde jou zien. En Tygue.'

Ze stond nu voor hem en hij zag eruit alsof hij haar wilde zoenen, maar Tygue en Bert liepen in de weg. 'Je zou een fantastische detective zijn.'

'Je bent niet zo moeilijk op te sporen. Ben je boos?' Een moment keek hij bezorgd.

'Ik geloof dat ik dat moet zijn. Op Stu, niet op jou. Maar,' - ze haalde haar schouders op - 'ik ben zo bekaf dat ik op niemand boos zou kunnen worden, al zou mijn leven ervan afhangen.'

Hij sloeg een arm om haar heen en trok haar tegen zich aan.

'Je zult niet veel geslapen hebben, mevrouw Harper. Hoe laat was je thuis?'

'Rond een uur of vier.' Ze vond het een goed gevoel, zijn arm om haar heen. Ze slenterden naar het huis en Kate liep op rozen. Even was ze bezorgd om Tygue, maar die scheen het niet te merken. Ze begreep niet hoe Nick de jongen zo vlug op zijn gemak had gesteld.

'Waarom moest je zo weggaan?'

'Ik wilde naar huis.'

'Zo wanhopig graag?' Hij geloofde haar nog steeds niet.

'Het feest was voorbij. Assepoester was naar het bal geweest. En waarom zou ik nog een nacht in een vreemd hotel slapen, als ik ook hier kon zijn?'

Hij knikte en keek rond. 'Dat snap ik. Maar zo voelde ik het vanmorgen niet toen ik het hotel belde. Ik kreeg het akelige gevoel dat... dat ik je nooit meer zou zien.' Zijn gezicht werd ernstig terwijl hij eraan terugdacht en ze liepen het huis in. 'Weinberg hield ook liever zijn mond dicht.'

'Waardoor veranderde hij van gedachten?' Kate trok haar vochtige regenjas uit. Ze had een spijkerbroek aan met een blauwgestreepte blouse. Ze leek niet meer op de vrouw in het marineblauwe zijden halterjurkje van de avond ervoor. Assepoester was gewoon weer Assepoester.

'Hij veranderde van gedachten, omdat ik dreigde dat ik nooit meer met hem zou tennissen.'

'Nu weet ik waar zijn trouw ligt, om nog maar niet te spreken over zijn prioriteiten.' Kate keek hem aan en lachte. Dit was krankzinnig. Ze had hem gisteren tijdens de lunch ontmoet en nu was hij hier? In haar huis? Met Tygue springend om hem heen? Opeens leek het allemaal even raar. Ze ging zitten, begon te lachen en hield niet meer op tot de tranen over haar wangen liepen.

'Wat is er zo grappig?' Nick keek haar niet-begrijpend aan.

'Alles. Jij, Weinberg, ik, dat krankzinnige feest waar je me gisteravond mee naartoe nam. Ik weet nauwelijks wat werkelijkheid is en wat niet.' Nick begon ook te lachen. Er dansten pretlichtjes in zijn ogen en hij liep naar zijn tas. Hij hoopte dat hij goed had gegokt.

'Wat doe je daar allemaal. Waterman?'

'Eh, Kate,' hij stond met zijn rug naar haar toe, maar ze hoorde de lach in zijn stem en Tillie grijnsde breed terwijl ze zag wat er gebeurde. 'Ik weet wat je bedoelt dat je niet kunt uitmaken wat echt is en wat niet, dus... om alles op een rij te krijgen' - Kate grinnikte al terwijl ze luisterde -'wilde ik voor één keer hierheen om erachter te komen of je echt Assepoester was of alleen maar een van de lelijke stiefzusjes.' En toen draaide hij zich om en hij hield een glazen muiltje in de lucht op een rood fluwelen kussentje dat met goudkleurig koord was afgezet. Het was een echte schoen, gemaakt van het beste plastic, en zijn secretaresse was drie uur aan het zoeken geweest op de afdeling Rekwisieten bij Paramount. En nu zat Kate daar in haar spijkerbroek tegenover hem, en ze lachte.

'Nou, Assepoester, zullen we proberen of het muiltje past?' Hij liep naar haar toe en ze zag dat het muiltje een hoge hak had en een spitse neus, met daarop een glazen rozet. Hij knielde voor haar neer terwijl ze in lachen uitbarstte en haar 'elegante' roze rubberlaars uitstak, die ze aanhad omdat het regende.

'Nick Waterman, je bent krankzinnig!' Maar de anderen vonden het prachtig. Tillie schaterde het uit, Tygue sprong rond als een kikkertje en zelfs Bert liep te blaffen alsof hij wist wat er aan de hand was. De laars werd uitgetrokken. Nick ging op zijn hurken zitten en schoof het muiltje grijnzend aan haar voet. 'Assepoester, neem ik aan?' Hij keek haar triomfantelijk aan. Hij had precies de goede maat gegokt.

Ze ging vlug staan en barstte opnieuw in lachen uit. 'Hoe wist je mijn maat?' Oefening, dat was duidelijk. Maar wat hij ook allemaal deed, dit deed hij in elk geval niet elke dag. 'En waar heb je dit ding gevonden?' Ze ging weer zitten en keek in die betoverende blauwe ogen van hem. 'God zegene Hollywood, Kate. Maar het heeft wel even geduurd.'

'Hoe laat was je hier?'

'Om een uur of drie. Waarom? Was ik te laat? Hij lachte weer en ging op de grond zitten, waarbij hij Bert bijna raakte, die daarna op zijn schoot kroop. De hond maakte twee modderige voetafdrukken op zijn schone, beige, linnen broek, maar Nick keek er nauwelijks naar. Hij had meer belangstelling voor Kate, die met verbazing naar hem zat te kijken.

'Je bent hier al vanaf drie uur? Wat heb je al die tijd gedaan?' Het was al over vijven.

'Tygue heeft me meegenomen naar de paarden. Met Tillie natuurlijk.' Hij glimlachte in Tillies richting en de vrouw kreeg een kleur. Die man was zo open, zo direct; je kon niet om hem heen. 'Toen hebben we een wandeling langs de rivier gemaakt en we hebben een poosje zitten kaarten. En toen kwam jij thuis.'

'Noem me maar Assepoester.' Ze keek weer naar haar voet en vroeg zich af of ze het muiltje mocht houden. 'Ben je alleen daarom helemaal hierheen gereden?' Ze kon het nauwelijks geloven.

Hij wendde zijn blik af. 'Eerlijk gezegd moest ik toch deze kant uit. Ik huur van tijd tot tijd een huis in Santa Barbara. Ik heb het dit weekend ook.' Iets aan hem deed haar twijfelen, maar ze wist niet goed wat. Waarom zou hij tegen haar liegen? 'Mag ik jullie twee uitnodigen voor een bezoekje morgen?' Hij keek hoopvol, maar Tygue sprong op, schudde heftig zijn hoofd en riep: 'Nee!'

'Tygue!' Wat nu? De man was helemaal van L.A. hierheen gereden met een glazen muiltje, en Tygue vond het niet goed dat ze bij hem op bezoek gingen? Maar zij wilde hem zien! Tygue kon de boom in.

'Joey's moeder heeft me voor dit weekend uitgenodigd. En ze hebben twee nieuwe geiten en zijn vader zei dat hij morgen misschien een pony ging kopen!' Het was het beste nieuws dat Kate die dag gehoord had.

'Hé, maatje, dat is grandioos!' Nick leek diep onder de indruk en Tygue keek hem aan alsof zij met zijn tweetjes de enige mensen in de kamer waren die wisten waar ze het over hadden.

'Mag ik gaan?' Hij keek zijn moeder smekend aan.

'Ja, waarom niet? En zeg maar tegen Joey dat hij het volgende weekend hier mag logeren. Ik krijg er misschien spijt van, maar dat risico neem ik.'

'Mag ik Joey bellen en het tegen hem zeggen?'

'Ga maar gauw.'

Tillie ging weg, terwijl Tygue het huis inrende om te bellen. En Kate stak haar hand uit naar Nick. Hij nam hem in de zijne terwijl hij het zich gemakkelijk maakte naast haar stoel. 'Ik zou zo graag weten hoe je hem voor je hebt kunnen winnen. Het moet je een fortuin gekost hebben.'

'Nee. Nog niet in elk geval.'

'Wat betekent dat? Nicholas Waterman, wat voer jij in je schild? Elke man, wie dan ook, die hier met een glazen muiltje verschijnt, en in de juist maat, is een man met wie je rekening moet houden.'

'Ik accepteer dit als een compliment. Nee, eerlijk, ik heb niets gedaan. Ik heb hem alleen beloofd dat ik jullie allebei meeneem naar Disneyland.'

'Echt waar?' Ze was stomverbaasd. Hij trok haar voorzichtig het glazen muiltje uit en ze wiebelde met haar tenen.

'Ja. En je zoon heeft de uitnodiging aangenomen. Hij vindt Disneyland een fantastisch idee. En hij nodigde me uit mee te gaan naar San Francisco om zijn tante Licia te ontmoeten. Ik hoop dat je dat niet erg vindt.'

'Nee, hoor. Tante Licia mag jou wel, denk ik. Dat brengt me op een idee. Heb je trek in een martini?'

'Is dat alles wat je aan drank aan te bieden hebt? Een martini?' Hij lachte weer. 'Het is ook alles of niets, hè?'

'Ik kan koffie zetten, maar de enige drank die ik nu in huis heb is het spul dat Licia hier laat staan om haar martini's te maken.'

'Je zusje?' Hij begreep het niet helemaal, maar hij genoot van dit chaotische gedoe. En de jongen was echt leuk.

'Felicia is mijn beste vriendin, mijn geweten en mijn alter ego. En ze verwent Tygue verschrikkelijk.' Die uitspraak kwam hem bekend voor, maar hij wist niet meer waarom. 'Wil je die martini?'

'Ik denk dat ik voor de koffie kies. Tussen haakjes, stuur ik je leven helemaal in de war?'

'Ja.'

'Goed.' En toen werd zijn gezicht ernstig en hij hield even op met plagen. 'Ik meen het. Ik vroeg aan Weinberg of hij dacht dat ik een kaakslag zou krijgen van een of andere twee meter lange sumoworstelaar, als ik hierheen ging, en hij zei dat hij dacht van niet, maar dat hij het niet zeker wist. Hij suggereerde dat ik de gok maar moest nemen en op eigen risico door moest gaan. En dat heb ik gedaan. Maar alle gekheid op een stokje, betekent mijn aanwezigheid hier problemen?' Hij leek al van streek bij de gedachte. Ze had zo ongelukkig gekeken aan het einde van het feest de avond ervoor. Hij wilde haar niet weer zo zien kijken. Maar hij had haar willen zien, al was het voor de laatste keer.

'Natuurlijk zijn er geen problemen. Met wie zou je problemen krijgen? Tygue schijnt je goed te keuren. Hij is de enige sumoworstelaar hier.' Ze wist wat hij bedoelde en ze vond het aardig dat hij het vroeg. Terwijl ze opstond om koffie te gaan zetten, had ze aan haar ene voet een rode laars en aan de andere een rode sok en haar haar hing los in een warrige bos, zoals hij het mooi vond. Hij vond dat ze er nog mooier uitzag dan tijdens de opnamen.

'Even voor alle duidelijkheid. Tygue is de enige hier die bezwaren zou kunnen maken tegen mijn aanwezigheid?'

Hij zei het langzaam en voorzichtig, alsof ze het anders misschien niet begreep.

'Klopt.'

'Maar je zei toch iets over een vriend?' Ze keek hem vragend aan en haalde toen haar schouders op.

'Iemand die de jongen verwent. Je zei het gisteren tijdens de lunch.' En toen schoten ze allebei in de lach en zeiden het tegelijk, omdat Nick het opeens begreep: 'Tante Licia.'

Hij glimlachte breed en liep achter haar aan naar de keuken, waar Tygue net de hoorn op de telefoon hing. 'Oké, mam. Alles geregeld. Zijn vader komt me morgenochtend halen en hij brengt me zondagmiddag ook weer naar huis.'

Hij keek zakelijk naar hen allebei op alsof hij Nick zijn leven lang had gekend. 'Wat eten we? Weet je al dat Nick ons meeneemt naar Disneyland? Dat zei hij toch, Bert?' Bert kwispelde met zijn staart en Tygue liep de kamer uit op zoek naar Willie, zonder te wachten tot zijn moeder zou vertellen wat ze zouden eten.

'Hij is fantastisch.'

'Niet altijd.' Kate keek hem glimlachend na en toen keek ze Nick aan. 'Hij is een lief jong en ik ben stapel op hem.'

'Je bent een goede moeder. Wat eten jullie trouwens vanavond?'

'Betekent dat dat je graag wilt blijven eten?'

'Als het niet te lastig is.'

Ze was stomverbaasd. Ze kende hem nauwelijks en hij stond in haar keuken en vroeg of hij kon blijven eten. Maar het voelde goed. Haar afweermechanisme was niet wat het behoorde te zijn; ze was gewoon te moe. 'Het is niet lastig. En je bent precies op tijd voor Tygues absolute lievelingsgerecht.'

'Wat?'

'Taco's.'

'Ben ik ook dol op.'

Ze gaf hem een beker koffie en ging aan de keukentafel zitten. Carmel leek nu heel ver weg. Tom leek heel ver weg.

'Waar zat je aan te denken?'

'Wanneer?'

'Net.'

'Nergens aan.'

'Je liegt.' Hij pakte haar hand en keek haar recht in haar ogen. 'Ben je gelukkig hier, Kate?' Ze beantwoordde zijn blik zonder met haar ogen te knipperen en knikte. 'Ja.

Heel erg.' Maar wat was die schaduw dan? Waarom die korte, felle flitsen van pijn in haar ogen? 'Zijn er goede mensen in je leven?' wilde hij weten. Opeens was dat belangrijk voor hem.

'Jazeker. Je hebt ze nu allemaal ontmoet. Allemaal behalve eentje. Licia.'

'Dat is het?' Hij keek haar geschokt aan. 'Alleen de jongen?'

'En Tillie, de vrouw die bij Tygue was toen je hier aankwam. En Bert, natuurlijk.' Ze glimlachte bij de gedachte aan haar dreigement dat ze tijdens de opnamen van Jaspers programma over hem zou praten.

'Natuurlijk. Maar meen je dat? Meer niet?'

'Ik zei het al, ik ben een kluizenaar.' Geen wonder dat ze op het feest zo vreemd had gedaan. 'Ik vind dit prettig.'

'Was het ook zo toen je trouwde?' Ze schudde haar hoofd, maar haar ogen gaven niets prijs.

'Nee, dat was anders.'

'Kan Tygue zich zijn vader herinneren?' Hij vroeg het heel zachtjes. Ze dronken hun koffie in de stille keuken en zij schudde weer haar hoofd. 'Dat zou niet kunnen. Zijn vader stierf voor zijn geboorte.'

'God, wat vreselijk voor je, Kate.' Hij keek haar aan alsof hij begreep hoe het moest zijn geweest. Het was voor het eerst in lange tijd dat ze eraan gedacht had.

'Het is lang geleden.'

'En je was alleen?'

'Nee. Ik had Felicia, ze was hier bij me.' Misschien was dat het. Al dat ongelooflijke alleen zijn. Misschien was dat de pijn die hij zag.

'Geen familie meer, Kate?'

'Alleen wat je ziet. Dit is het. Het is veel meer dan de meeste mensen hebben.' En meer dan hij had. Ongewild had ze de spijker bijna op zijn kop geslagen. Al die meisjes met grote borsten die hij de afgelopen twintig jaar mee uit had genomen. Wat was het geweest? Hij was zevenendertig jaar en hij had niets.

'Je hebt gelijk, Kate.'

'Hoezo?'

'Kom je morgen een dagje naar Santa Barbara?' Ze was het soort vrouw tegen wie hij dat erbij moest zeggen, vond hij. 'Een dagje.' Als hij maar iets meer dan een dagje zou suggereren, zou ze niet komen.

Maar ze knikte langzaam en keek naar hem alsof ze iets afwoog, iets overwoog. 'Oké.'

19

Zonder problemen vond ze het huis, met het kaartje dat hij voor haar had getekend. Ze had niet gevraagd of hij haar ergens wilde oppikken. Ze wilde er alleen heen rijden. Het was maar een halfuur, maar de rit gaf haar tijd om na te denken. Ze wist niet zeker waarom ze ging, behalve dat ze Nick graag mocht. En ze praatte zo gemakkelijk met hem. Hij was de avond ervoor tot bij elven gebleven, tot ze bijna in slaap viel op de bank. Ze was doodmoe en hij had haar kuis op haar wang gekust toen hij wegging. Maar het was een heerlijke avond geweest. Ze hadden de open haard gestookt en hij had popcorn gemaakt voor Tygue en de jongen had hem het nieuwe cowboypak laten zien. Nick vond het geweldig.

'Waar heb je dat gevonden?'

'In het hotel.' Andere mensen kochten jade en kanten bedjasjes, zij kocht voor haar zoon het soort pak waar elke jongen van droomt.

'Ik wou dat ik je kind was.'

'Vast niet Ik ben een monster. Vraag maar aan Tygue.' Maar Tygue had alleen maar gegrinnikt en een handvol popcorn in zijn mond geschoven.

'En wat voor een monster!' Hij had haar toen willen zoenen. Maar niet waar de jongen bij was. Hij wist dat ze dat niet prettig zou vinden. En hij wilde het ook niet op die manier doen. Hij wilde een heleboel van deze vrouw. Zowel haar liefde als haar lichaam en zelfs meer dan dat. Hij wilde haar tijd, haar leven, haar kinderen, haar wijsheid, haar zachtheid, haar medeleven. Hij zag dat dat er allemaal was. Maar zij zag ook wat hij in zich had. Ze begon dat de eerste dag al te zien. Hij had de moeite genomen haar te zoeken, te vinden, en haar dat rare plastic muiltje te komen brengen. Maar hij nam ook de moeite aardig tegen Tygue te zijn, wilde zien wat er in haar ogen verborgen zat, wilde horen wat ze niet zei. Daar moest ze voorzichtig mee zijn, hielp ze zichzelf herinneren, terwijl ze de oprit opreed van het adres dat hij haar had gegeven in Santa Barbara. Nick Waterman zag te veel.

Het was een wit huis met donkere, goed onderhouden sponningen en mooie, bronzen accessoires. Naast de voordeur hing een koetslamp en op de voordeur een enorme bronzen meeuw als klopper. Ze gebruikte de klopper en deed een stap naar achteren. Het huis stond op een kleine heuvel met uitzicht over het water. Om het huis stonden drie hoge wilgen. Het was een groot contrast met haar huis. Dat was veel eenvoudiger, maar dit had minder warmte, was alleen maar mooi.

Hij deed de deur open op blote voeten. Hij had een afgeknipte spijkerbroek aan met een oud blauw T-shirt dat goed bij zijn ogen kleurde. 'Assepoester!' Zijn gezicht ging glanzen toen hij haar zag.

'Had ik het muiltje aan moeten hebben om er zeker van te zijn dat je me zou herkennen?'

'Ik geloof je op je woord! Kom binnen. Ik was buiten de waranda aan het schilderen.'

'Dan werk je hard voor je huisbaas!' zei ze plagend. Terwijl ze achter hem aan het huis binnenliep, zag ze de strenge vroeg-Amerikaanse inrichting. Het was zoals ze gedacht had: mooi, maar zonder warmte. Het was jammer, omdat het huis vol stond met prachtige dingen.

'Ik vind het heerlijk hier wat te rommelen. De eigenaar komt nooit L.A. uit. Dus ben ik hier als ik tijd heb.' Hij was bezig de zonnewaranda hemelsblauw te verven. In een hoek had hij twee vliegende meeuwen geschilderd.

'Ik mis wolken.' Ze zei het op een zakelijke manier terwijl ze naar de houten vloer van de waranda keek.

'Hè?'

'Wolken. Ik mis wolken. Heb je witte verf?'

'Ja, daarginds.' Hij grijnsde tegen haar en ze glimlachte terug terwijl ze de mouwen van haar blouse en de pijpen van haar spijkerbroek oprolde. 'Wil je iets ouds van mij aan, Kate? Je kleren moeten niet onder de verf komen te zitten.' Hij meende het, maar zij lachte alleen maar tegen hem. Ze had gemakkelijke kleren aangetrokken voor het strand. En eronder had ze een kleine oranje bikini aan. Maar dat was voor later. Misschien. Ze wist het nog niet zeker.

'Hoe gaat het met Tygue?'

'Goed. Je krijgt de groeten van hem. Hij is heel vroeg vertrokken om naar die geiten te kijken. Nu wil hij er natuurlijk ook een.'

'Hij zou zijn eigen paard moeten hebben.' Nick schilderde nog een meeuw in een hoek.

'Dat zegt hij ook. Misschien wil jij er wel een voor hem kopen?' Ze zei het plagend, maar ze schrok toen ze zijn gezicht zag. 'Nick, ik plaag je maar een beetje. Serieus, haal het niet in je hoofd. Ik heb het Felicia na twee jaar eindelijk uit haar hoofd kunnen praten.'

'Ze lijkt me héél verstandig! Ik wil die Felicia van jou graag een keer ontmoeten. Hoe lang ken je haar al?'

'O, jaren. Ik heb haar leren kennen toen ik fotomodel was...' En toen keek ze op alsof ze iets gezegd had dat ze beter niet had kunnen zeggen.

'Dacht je dat ik dat niet wist?' Hij glimlachte terwijl hij vanuit zijn hoek naar haar keek. 'Kom op, schat. Ik ben producent. Ik zie gewoon of mensen mannequin zijn geweest, aan ballet hebben gedaan of aan gewichtheffen.'

'Ik heb inderdaad aan gewichtheffen gedaan.' Ze keek hem aan met een brede glimlach en het haar spierballen zien.

Hij lachte. 'Mooie wolken, Assepoester,' zei hij met een blik op de witte vlek boven de twee meeuwen.

'Vind je ze mooi?' Ze keek gevleid.

'Absoluut. Vooral het wolkje op het topje van je neus.'

'Engerd! Hé, ik heb tegen Weinberg gelogen. Ik heb gezegd dat ik nooit als fotomodel heb gewerkt. Ik dacht, als ik dat vertel, gaat hij mijn lijf aan de hoogste bieder verkopen in verband met alle publiciteit rond het boek.'

'Heel goed, lafaardje!'

Ze stak haar verfkwast dreigend naar hem uit. 'Kun je het mij kwalijk nemen dat ik geen zin heb in al die onzin? Ik ben gelukkig hier, weg van die hele kermis. Nick, ik hoor daar niet thuis.'

'Niemand hoort er thuis.' Hij ging op de balustrade zitten en keek naar haar. 'Maar ik zal je iets anders vertellen, schat. Hiér hoor je evenmin thuis. Het is gewoon zonde. Binnenkort zul je moed moeten verzamelen en er toch heen gaan, tenminste een deel van je tijd.'

Ze knikte somber. 'Weet ik. Ik heb het geprobeerd en het is moeilijk.'

'Maar niet zo moeilijk als je dacht, of wel?'

Ze schudde haar hoofd en vroeg zich af hoe hij het wist. Hij scheen een heleboel te begrijpen. Ze had het gevoel dat hij haar echt kende.

'En er bestaan aardige compensaties voor dat soort optredens in het openbaar!'

Ze schoot in de lach. 'Dat is natuurlijk waar!'

'Heb je trek?'

'Niet echt. Jij? Ik kan een lunch klaarmaken, als je dat wilt.'

Ze maakten de waranda af en waren het erover eens dat het een kunstwerk was geworden. 'Ik hoop dat de eigenaar je verbeteringen aan het huis kan waarderen. Hij zou jóu moeten betalen voor je verblijf hier, in plaats van jij hem.'

'Ik zal hem vertellen dat jij dat gezegd hebt.' Hij sloeg een arm om haar schouders en samen liepen ze - zongebruind en op blote voeten - de keuken binnen. Nick had 's morgens Italiaanse ham gekocht, een meloen en een gegrilde kip. En een doosje met stukken perzik, aardbeien en watermeloen. Er was een Frans stokbrood en een heerlijke punt rijpe brie.

'Dit is niet zomaar een lunch. Dit is feest!'

'Je weet het, Assepoester, voor jou is alleen het beste goed genoeg.' Hij maakte een buiging, rechtte toen zijn rug en spreidde zijn armen. Ze voelde een zwerm vlinders in haar buik, zoals ze nog nooit eerder had gevoeld en omhelsde hem. Ze had hem niet kunnen weerstaan, al had ze dat gewild, maar ze wilde het niet. Ze wilde alleen maar bij hem zijn, de warmte van zijn huid voelen en zijn sterke armen om haar heen. En ze rook zijn frisse, kruidige geur die haar al zo vertrouwd was geworden. Nick.

Hij legde een hand onder haar kin, draaide haar gezicht naar hem toe en zoende haar, zachtjes eerst, en toen inniger. Zijn armen hielden haar stevig vast, zijn lippen drukten lang en hard op de hare. 'Ik hou van je, Kate,' zei hij terwijl hij haar met ingehouden adem aankeek en naar haar verlangde. Maar hij had de waarheid gezegd.

Zij zei niets, ze wist niet wat ze moest zeggen. Hij kon toch niet van haar houden? Hij kende haar niet. Het was te vlug. Hij zei dat tegen iedereen. Dit wilde ze niet. Ze wilde zich dit niet laten overkomen.

'Ik hou van je. Dat is alles. Geen vragen, geen verzoeken. Ik hou gewoon van je.'

Ze sloeg opnieuw haar armen om zijn hals, drukte zich tegen hem aan, liet hem weer los met een glimlach en een waas voor haar ogen. En toen zei ze het. 'Ik hou ook van jou. Het is krankzinnig. Ik ken je nauwelijks. Maar ik denk dat ik van je hou, Nick Waterman.' Ze keek naar haar voeten. Zeven jaar. Zeven jaar. En nu had ze het tegen een vreemde gezegd. Ik hou van je. Maar hij was geen vreemde. Hij was Nick. Hij had iets heel bijzonders gehad vanaf het eerste moment dat ze hem had ontmoet. Alsof hij op haar had gewacht. Alsof ze allebei wisten dat hij zou blijven. Of was ze krankzinnig? Was dat alleen maar iets dat ze wilde denken? Ze keek hem onderzoekend aan en hij glimlachte en maakte een plagende opmerking om het gemakkelijker voor haar te maken. 'Dat dénk je, hè? Tjonge, wat een oplichterij! Je dénkt dat je van me houdt.' Maar hij gaf haar een speelse por en laadde hun lunch in een mand. 'Laten we op het strand gaan eten.' Ze knikte en ze gingen samen weg, hand in hand. Hij had hetzelfde krachtige postuur dat Tom jaren geleden had gehad. Bij Tom was daar niets meer van over. Hij was veel dunner en smaller geworden na al die jaren in de rolstoel. Maar deze man tintelde van leven. 'Wil je zwemmen, Assepoester?'

Ze grinnikte in zichzelf. Die naam zou blijven. 'Dat is lekker!' Ze had besloten hem te vertrouwen.

'Ik wil ook zwemmen.' Hij keek ongegeneerd naar de kleine oranje bikini die plotseling, met een heleboel bloot, te voorschijn kwam, terwijl ze zich uit haar blouse en spijkerbroek pelde. Zijn blikken waren zo open en vriendelijk dat ze erom moest glimlachen. 'Je verwacht van mij dat ik met jou ga zwemmen, terwijl je er zo uitziet? Ik zal nog verdrinken, weet je dat?!'

'Hou op! Wie er het eerste in is.' En ze was weg, de bliksemschicht in oranje. Op lange, mooie benen rende ze naar het water. Hij volgde haar goedkeurend, zette het opeens op een lopen, schoot langs haar heen en dook in de eerste golf. Zij deed hetzelfde en allebei kwamen ze een heel eind verder weer boven. Het water was heerlijk fris op hun door de zon gebruinde huid. 'Duizend keer beter dan het zwembad in het hotel, of niet?' Hij lachte om haar opmerking en probeerde haar kopje-onder te duwen, maar ze was hem te vlug af. Ze gleed onder water en schoot tussen zijn benen door. Hij probeerde haar te pakken, waarbij ze bijna het bovenstukje van haar bikini verloor en ze kwam proestend en lachend boven.

'Luister, wijsneus! Als je niet oppast, verlies je dat pleistertje nog dat je als bikini draagt!' De bikini was inderdaad piepklein en dat wist ze. Maar al haar bikini's waren zo. Felicia stuurde ze haar steeds en de enige die haar ooit zag was Tygue. 'Opschepster!' schold hij.

'Je bent onmogelijk.'

'Nee. Maar dat word ik wel als ik nu nog veel langer naar je moet kijken.' Ze lachten weer, terwijl ze naast elkaar terugzwommen. Het was heel lang geleden dat iemand zo tegen haar had gepraat. En Nick deed het op een manier die zij leuk vond.

'Ik heb een gigantische trek.' Ze viel op haar badlaken neer en keek hongerig naar de mand.

'Ga dan je gang, suffie! Tast toe! Niet zo beleefd.' Hij liet zich naast haar zakken en gaf haar een zoutige kus. 'Je moet uit een puriteinse familie komen. Je bent een zeer welgemanierde jonge vrouw.'

'Niet meer.'

'Kate, zijn je ouders ook overleden?'

Ze keek hem een poosje aan en besloot hem de waarheid te vertellen. In elk geval daarover. 'Ze hebben me verstoten, ze willen me niet meer kennen.'

Hij was bezig de spullen voor de lunch te pakken, maar hij bleef even stil. 'Meen je dat?' Hij keek zo geschokt dat ze bijna in de lach schoot. Het maakte voor haar niets meer uit. Het was zo lang geleden.

'Ja dat meen ik. Ik heb hen teleurgesteld en daarom hebben ze me van hun lijstje geschrapt. Maar ik denk dat het eerlijker zou zijn als ik zou zeggen dat ze het gevoel hadden dat ik hen verraden heb.'

'Heb je broers of zusjes?'

'Nee. Ik ben enig kind.'

'En ze hebben je verstoten? Wat voor mensen zijn dat? Jij was enig kind en ze hebben je het huis uit gegooid? Wat heb je in 's hemelsnaam gedaan?'

'Ik trouwde met iemand die ze niet aardig vonden.'

'Meer niet?'

'Meer niet. Ik ben na mijn eerste jaar opgehouden met mijn studie en met hem gaan samenwonen. En daarna zijn we getrouwd. Ze zijn niet op de bruiloft geweest. We hebben nooit meer een woord gewisseld. Ze hebben mij op de stamboom doorgestreept toen we gingen samenwonen. Ze vonden hem niet goed genoeg.'

'Dat is wel een gigantische prijs om voor een man te betalen.'

'Hij was het waard.' Ze zei het heel zachtjes en zonder spijt.

'Aardig om zoiets van iemand te zeggen. Hij moet een heel bijzondere man zijn geweest.'

Ze glimlachte weer. 'Dat was hij ook.' Ze bleven een paar minuten stil en ze hielp hem met het uitpakken van de lunch. En toen zag ze een vreemde uitdrukking op zijn gezicht. Het leek of hij zich gekwetst voelde of gepasseerd.

'Nick?'

'Ja?' Hij keek verbaasd op. Hij was verdiept geweest in zijn eigen gedachten.

Ze nam zijn hand in de hare. 'Dat is allemaal heel lang geleden. Sommige dingen doen pijn, andere niet. Het was toen belangrijk. Heel erg belangrijk. Maar het is nu voorbij. Alles. En...' Ze kon het niet zeggen, maar ze moest het. Ze wist dat ze het moest. Hoeveel pijn het haar ook deed. '... hij ook. Hij is er ook niet meer.' Haar ogen schitterden een moment lang en Nick trok haar in zijn armen.

'Ik vind het erg, Kate.'

'Hoeft niet. Er zijn ook zulke goede tijden geweest. Tygue. De boeken. Licia. Jij...' Ze zei dat laatste zachtjes.

Met een tedere glimlach liet hij haar los. 'Meisje, op een dag...' Maar hij durfde het niet te zeggen. Hij glimlachte tegen haar.

'Wat?'

'Op een dag...'

'Nicholas, zeg het.' Ze lag op haar zij, leunend op een elleboog en glimlachte tegen hem.

'Op een dag, Assepoester, zou ik je graag mevrouw Waterman maken.'

Ze keek hem met grote ogen aan en hij knikte. 'Je bent gek, Nick. Je kent me niet eens.' Wie was deze man? Waarom zei hij dit allemaal?

'Ik ken je wel, Assepoester. Ik ken je tot aan het topje van je ziel en ik ga je beter leren kennen. Als je dat goedvindt tenminste.' Hij gaf haar het stokbrood en kuste haar zachtjes op haar lippen. Maar ze keek ernstiger dan hij prettig vond. 'Raak je hierdoor van streek?'

'Nee, niet door de gedachte erachter. Maar Nick, ik zal nooit meer trouwen. Dat meen ik serieus.'

'Dat waren haar beroemde laatste woorden.' Hij probeerde een grap te maken. Hij had er spijt van dat hij erover was begonnen. Het was veel te vroeg.

'Ik meen het. Ik zou het niet kunnen.'

'Waarom niet?' Omdat mijn man niet dood is. 'Ik zou het gewoon niet kunnen. Één keer, maar niet weer. Tot twee dagen geleden kon ik me zelfs niet voorstellen dat ik ooit weer van een man zou houden en nu kan ik me dat wel voorstellen, maar trouwen niet.'

Toch nog een sprankje hoop. 'Laten we het stap voor stap doen.' Ze zag aan zijn gezicht dat hij haar niet serieus nam, maar ze wist niet wat ze anders tegen hem moest zeggen. 'Italiaanse ham, meloen?'

'Je luistert niet naar me.' Ze keek ongelukkig, maar hij deed of hij het niet zag.

'Je hebt absoluut gelijk. Bovendien ben ik een optimist en ik hou van je. Ik neem geen genoegen met een "nee" als antwoord.'

'Je bent gek.'

'Absoluut.' Hij zat daar heel tevreden met een stuk stokbrood met brie en glimlachte tegen haar. 'En jij bent een sprookjesprinses. Wil je wat brie? Hij is heerlijk.'

'Ik geef het op.'

'Goed zo.' En toen glimlachte hij, denkend aan al de vrouwen die in de afgelopen jaren er alles voor over hadden gehad om bij de derde ontmoeting door hem ten huwelijk gevraagd te worden.

Ze smulden van de lunch en lagen daarna een poosje naast elkaar in de zon, waarna ze weer in het water gingen. Het was over vieren toen hij vroeg: 'Heb je genoeg van het strand, Kate?'

'Mmm...' Ze lag weer in de zon en was moe van het zwemmen. Het zoute water liep in kleine stroompjes van haar slapen in haar hals en hij boog zich over haar heen en likte ze zachtjes weg. Ze deed haar ogen open.

'Zullen we naar huis gaan? Ik heb een beetje genoeg van al dit zand, de olie, het zout, de broodkruimels en de watermeloenpitten!'

Ze stond lachend op en keek naar de rommel op de badlakens. 'Het was wel een feestje.' Ze ruimden alles op en liepen langzaam terug naar het huis.

'Laten we maar door de achterdeur naar binnen gaan. Hij krijgt een zenuwinzinking als zijn hele huis vol zand ligt.'

Het leek belachelijk dat zo'n Pietje Precies een huis aan het strand had, maar niet belachelijker dan wat mensen uit L.A. ook deden.

'Ja, hoor!' Ze volgde hem door de achterdeur naar een mooi ingerichte, heldergele ruimte met openslaande deuren en een gestreept zonnescherm. Kate zag drie ruime douchecabines, een stuk of zes regisseursstoelen en een prachtige ouderwetse rieten ligstoel met een reusachtige gestreepte parasol erboven.

'De douches, mevrouw Harper, zijn meestal niet gemengd, maar als je me vertrouwt...'

'Dat doe ik niet.'

Hij grijnsde tegen haar. 'Je hebt gelijk. Weet je wat? Hou je bikini maar aan, dan zal ik het zand van je rug spoelen.' Ze knikte en stapte lachend met hem onder de douche. Ze bleef lachen, want hij vertelde haar gekke verhalen over Jaspers programma terwijl hij het zand van haar rug waste. Opeens hield het praten op en hij draaide haar langzaam om. Traag en oneindig teder begonnen ze te zoenen onder de stralen van het warme water. Hij sloeg zijn armen om haar heen en drukte zijn lichaam tegen het hare en plotseling verlangde ze naar hem zoals hij overduidelijk deed naar haar, en ze konden niet genoeg van elkaar krijgen terwijl het water langs hun lijven stroomde.

'Ho! Ik verdrink!' Ze giechelde toen hij een stapje opzij deed en het water vol op haar gezicht plensde. Lachend draaide hij de kraan dicht. 'Zo beter?'

Ze knikte. Het was heel stil zonder het ruisen van het water in hun oren. De douchecel hing vol stoom. Hun haar hing neer in druipende strengen en hij proefde water aan haar wimpers die hij zachtjes kuste toen hij langzaam het topje van haar bikini losmaakte. Terwijl ze met haar handen over zijn borst streelde, fluisterde hij in haar oor: 'Je hebt net je pleister verloren, Assepoester.' Ze glimlachte, maar haar ogen waren nog steeds dicht terwijl ze hem kuste en toen bukte hij zich om haar borsten te zoenen. Hij deed het zo zachtjes dat ze met haar hele lichaam naar hem verlangde.

'Ik hou van je.'

'Weet je het zeker?' Zijn stem was heel ernstig terwijl hij zijn rug rechtte en ze haar ogen opendeed. 'Weet je dat zeker, Kate?'

'Ja, ik weet het zeker. Ik hou van je.'

'Het is lang geleden, hè?' Hij moest het horen, hoewel hij het in zijn hart al wist. Ze knikte. Hij had dat vanaf het begin gevoeld toen hij zich eenmaal gerealiseerd had hoezeer ze jarenlang in afzondering had geleefd. Op de een of andere manier vond hij dat prettig. Het gaf hem het gevoel dat hij bijzonder was. En het maakte haar ook heel bijzonder voor hem. 'Heel lang, liefste?'

Ze knikte weer en hij hield nog meer van haar. 'Sinds vóór Tygue.'

'Oh, schat...' En toen trok hij haar tegen zich aan en hield haar lange tijd in zijn armen. Hij wilde de jaren zonder man, zonder liefde goedmaken. Maar hij kon haar die jaren niet teruggeven. Hij kon haar alleen het nu geven. En zachtjes wikkelde hij haar in een enorm roze badlaken en droeg haar naar boven naar de kamer waar hij sliep. Het was een mooie, frisse kamer waarin je het gevoel kreeg dat je zo kon wegvaren, de zee op. De kamer had grote ramen. Er stond een vroeg-Amerikaans bankje met twee fauteuils en een somber uitziend koperen bed. Het was niet de kamer die hij voor haar zou hebben gekozen, maar het was de kamer, waarin hij voor het eerst met haar naar bed ging en dat deed hij teder en goed, liefkozend en strelend terwijl hij steeds weer bij haar binnendrong en ten slotte viel ze in zijn armen in slaap en hij keek naar haar. Toen ze wakker werd, was het donker.

'Nick?' Ze herinnerde zich wat er gebeurd was, maar niet waar ze waren.

'Ik ben hier, schat. En je hebt er geen flauwe notie van hoeveel ik van je hou.' Het was een heerlijke manier om wakker te worden. Glimlachend kroop ze weer in zijn armen. En toen verstijfde ze plotseling. 'O, mijn god.'

'Wat is er?' Had ze zich iets pijnlijks herinnerd? Hij was opeens bang.

'Stel dat ik zwanger raak?'

Hij glimlachte en kuste het puntje van haar neus. 'Dan krijgt Tygue er een broertje bij. Of een zusje.'

'Nee, serieus.'

'Ik ben serieus. Ik zou niets leuker vinden.'

'Mijn god, Nick. Ik nog een kind krijgen? Ik heb er nog nooit een seconde aan gedacht.' Ze zei het heel zachtjes in het donker en hij drukte haar tegen zich aan.

'Er zijn een heleboel dingen waar jij veel te lang niet aan gedacht hebt. We zullen het volgende week daarover hebben. Maar dit weekend doen we wat we willen. En als er iets van komt... zullen we daarmee leven.' Hij zweeg even. 'Of zou je dat heel erg vinden?' Misschien wilde ze zijn kind niet. Daar had hij geen moment aan gedacht en hij keek in het donker op haar neer. Hij kon haar gezicht duidelijk zien, en haar ogen.

'Nee, dat zou ik helemaal niet erg vinden. Ik hou van je, Nick.' Voor haar was hij op dat moment het enige belangrijke in de wereld. Ze zoende hem weer en hij sloeg de lakens terug en liet zijn handen over haar lijf glijden. En er verscheen een lange, trage, vrouwelijke glimlach op haar gezicht.

20

Ze hadden het gevoel dat ze al jaren bij elkaar waren. Die ochtend waren ze om zeven uur opgestaan en hadden een beetje in het huis gerommeld. Ze waren de stad ingegaan om een krant te kopen, hadden een strandwandeling gemaakt en van een reusachtig ontbijt genoten dat ze samen hadden klaargemaakt. Zelfs dat ging goed, alsof iemand hun bekwaamheden op een rij had gezet en bedacht had hoe de een de ander kon aanvullen. Ze voelden zich volkomen ontspannen bij elkaar, en dat verbaasde Kate. Ze was jaren alleen geweest, maar voelde zich geen moment ongemakkelijk, terwijl ze rondliep in zijn T-shirt zonder iets eronder. Nu lagen ze beiden naakt in een duinpan achter het huis, verborgen voor welke andere ogen dan ook, behalve de hunne. Leunend op een elleboog lag ze naar hem te kijken. 'Heb je enig idee hoe bijzonder dit is? Of doe je dit voortdurend?' Ze schaamde zich terwijl ze het zei. Ze had niets te maken wat hij 'voortdurend' deed. Maar ze wilde het weten, moest het weten.

Hij ging rechtop zitten en de onverwachts gekwetste uitdrukking op zijn gezicht sprak boekdelen. 'Wat bedoel je daarmee, Kate?'

'Sorry. Ik... weet je... Jij leeft in een andere wereld, Nick. Dat is alles. Voor jou zijn de dingen anders dan voor mij.' Ze zei het zachtjes en met spijt in haar stem. Misschien wilde ze het achteraf niet eens weten.

Hij legde zijn handen op haar schouders en keek haar aan tot ze hem ook aankeek. 'Je hebt gelijk. De dingen zijn anders, Kate. Of ze zijn anders geweest. Op een bepaalde manier, in elk geval. Toen ik veel jonger was, rende ik de benen vanonder mijn lijf. Ik zat achter elke vrouw aan die me opwond en achter een paar die dat niet deden. Ik joeg en joeg en joeg, en weet je wat? Ik raakte uitgeput. Ik realiseerde me ten slotte dat er niets meer was om achteraan te jagen. Daarna werd alles een beetje rustiger en redelijker, maar ook eenzamer. Er zijn niet veel vrouwen die de moeite waard zijn. In Hollywood vieren domheid, leeghoofdigheid en egoïsme hoogtij. Vrouwen willen met je slapen, omdat het goed is voor hun carrière, om dichter bij Jasper Case te komen, om in de Polo Lounge gezien te worden op het juiste uur van de dag, om naar de beste feesten te kunnen, of misschien alleen maar om gratis eten te krijgen en een keer te kunnen vrijen. Weet je wat me dit heeft opgeleverd? Nihil. Dus waarom zou ik me druk maken? Meestal doe ik dat dan ook niet. Op een heleboel manieren ben ik even eenzaam geweest als jij, Kate. En wat heb ik nu? Een keurig appartement, een paar kamers vol dure meubels, een paar goede schilderijen, een mooie auto. Alles bij elkaar stelt het helemaal niets voor, schat. En dan gebeurt er iets wat je maar één keer in je leven meemaakt: een ontmoeting en een gezicht dat elke droom die je ooit gedroomd hebt werkelijkheid laat worden. Het is zoiets als 's morgens wakker worden met een wazige blik en je weet niet precies waarom, en opeens herinner je je, achter een kop koffie, een droom. Een flits ervan, dan een stukje en dan een heel groot stuk. En plotseling ken je het verhaal en de plaats en de mensen over wie je gedroomd hebt. Je weet alles en je wilt alleen maar daarheen terug. Maar dat kan niet. Hoe je ook je best doet, je kunt het nooit allemaal terugkrijgen. Maar het achtervolgt je. Misschien een dag, misschien je hele leven. Dat had ik me kunnen laten gebeuren, Kate. Ik zou mijn leven lang achtervolgd zijn door het beeld dat ik van je had. Maar dat wilde ik niet. Ik besloot als een gek terug te rennen naar de droom voor het te laat was, voor ons allebei. Daarom kwam ik naar je toe. Ik mocht je niet verliezen, niet na al die jaren wachten. Ik wist niet eens dat ik op je wachtte, maar tegen donderdagavond wist ik het. En jij ook.' Hij had gelijk. Het was waar. Ze had geprobeerd het niét te zien. Ze had tegen zichzelf gezegd dat ze hem nooit meer zou zien. Maar ze had geweten... dat vreemde gevoel in haar binnenste... een fluistering... een belofte. 'Ik hou van je Kate. Ik kan het niet uitleggen. Ik besef dat we elkaar pas een paar dagen kennen. Maar ik weet gewoon dat dit goed is. Ik zou vandaag met je trouwen als je me mijn gang liet gaan.'

Ze glimlachte tegen hem en legde haar hoofd op zijn schouders, terwijl ze zachtjes zijn hals kuste. 'Ik weet het. Maar het is ongelooflijk, vind je niet?' Ze ging weer liggen en keek naar hem op, terwijl hij met zijn diepblauwe ogen naar haar keek. De lucht achter hem had precies dezelfde kleur. 'Het gaat allemaal zo vlug. Ik weet niet wat dit betekent. Ik blijf denken dat ik me zo niet kan voelen. Ik blijf denken - ik blééf denken,' verbeterde ze zichzelf met een verontschuldigende blik en een glimlach, 'dat jij dit misschien voortdurend hebt gedaan. Maar dat verklaarde niet hoe ik me voel. Hoe bestaat het dat ik zo vlug zoveel om je ben gaan geven? Na al die jaren... Ik begrijp het zelf niet.' Maar ze zag er niet ongelukkig uit. In feite was dit de eerste keer dat hij haar zag zonder die schaduw in haar blik. De pijn was uit haar ogen verdwenen toen ze die ochtend wakker werden. Ze zag er als een nieuw mens uit. En ze voelde zich herboren.

'Maar misschien gaat het wel zo. In de afgelopen jaren heb ik verhalen gehoord van mensen die vijf of tien jaar samenwoonden en dan opeens ontmoet een van hen iemand anders en hij of zij trouwt na twee weken. Als je al die tijd nodig hebt om erachter te komen hoe het tussen jou en je partner zit, is het misschien al duidelijk dat het nooit goed heeft gezeten. Als het goed is, als de ander de persoon is voor wie je bedoeld was, gebeurt het misschien gewoon - pats! - en je weet het. Zo ging het met mij.' Hij ging op zijn buik naast haar liggen en zoende haar op haar mond. 'Kate?'

'Ja, schat?'

'Meende je het serieus toen je zei dat je nooit meer wilde trouwen?'

Ze knikte en keek hem recht aan voor ze zei: 'Ja.'

Hij kon het woord nauwelijks verstaan, maar hij vond het erg dat hij het hoorde. 'Waarom niet?'

'Ik kan het niet uitleggen. Ik weet gewoon dat ik dat niet kan.'

'Dat is niet eerlijk. En ik begrijp het niet.' Of misschien was het nog te vroeg. Hij keek haar onderzoekend aan en zag opnieuw iets van pijn in haar ogen. Hij had er spijt van dat hij erover begonnen was. 'Misschien ben je me helemaal geen verklaring schuldig.'

'Er is geen enkele verklaring.' Ze streelde met een hand zachtjes over zijn rug en keek hem aan op een manier die zijn binnenste in een satijnen knoop draaide. 'Ik zal alles doen wat je maar wilt, maar ik trouw niet.' Ze zei het heel heftig en hij glimlachte wellustig tegen haar.

'Gegeven wat ik op dit moment denk, Assepoester, maakt het mij niets uit.' En hij had het niet meer over trouwen. Ze deden het op het badlaken in het zand en toen in de golven voor het huis.

'Nick, dit was schandalig!' Ze rende lachend en buiten adem terug naar het badlaken, waarop ze zich uitstrekte. Ze glimlachte tegen hem toen hij - zich opvangend op zijn handen - voorzichtig op haar ging liggen.

'Moet je zien wie het zegt. Ik heb het niet alleen gedaan, weet je.'

'Nicholas... Nick... N...' Hij smoorde haar stem met een zoen en duwde met zijn benen de hare zachtjes uit elkaar in het warme zand. Het was laat in de middag voor ze teruggingen naar het huis: moe, door de zon gebruind en gelukkig, en alsof ze al jaren minnaars waren. Kate keek op de klok in de keuken en riep geschrokken: O, mijn god!'

'Wat is er?' Hij keek over zijn schouder terwijl hij een paar druiven van de fruitschaal in zijn mond stopte.

'Tygue. Hij komt om vier uur thuis. Helemaal vergeten!' Dat was voor het eerst in zes jaar dat haar dat was overkomen. Ze had zelfs Bert vergeten, maar die had ze tenminste de dag daarvoor nog eten gegeven. De hond at maar een keer per dag en hij kon naar binnen en naar buiten door zijn eigen speciale luikje.

'Rustig, schat. Het is pas drie uur.'

'Maar...'

Hij zoende haar weer en duwde met zijn tong voorzichtig een druif in haar mond.

'Wil je daarmee ophouden? Ik moet...' Maar ze lachte nu. 'Ik meen het.'

'Ik ook. Ik heb vanmorgen al gepakt. Ik wil nog even douchen en het bed afhalen. We zijn op tijd thuis. Wil je Joeys ouders bellen?'

'Misschien moet ik dat wel doen. Shit, dat had ik eigenlijk gisteravond al moeten doen. Misschien is hem iets overkomen, of...'

Hij zoende haar nog een keer terwijl hij de telefoon pakte en hem glimlachend aan haar gaf. 'Het is geen zonde als je je voor de verandering eens goed amuseert.' Hij zoende haar weer. 'Bel. Ik zet de douche vast aan.' Ze voegde zich twee minuten later bij hem. 'Alles goed?'

'Ja, hoor.' Ze keek hem een beetje beteuterd aan. 'Zo te horen had hij me niet eens gemist.'

'Natuurlijk niet. Niet met twee nieuwe geiten die hem bezighouden. Heeft Joey's vader de pony gekocht?' Hij zeepte zich in en gaf haar de zeep die naar anjelieren rook. 'Twee. Ook eentje voor Joey's zusje.'

'Lijkt me een aardige man.'

'Ben jij ook.' Ze zoenden elkaar onder de stralen met de geur van anjelieren om hen heen.

'Geen grapjes, schat. We moeten naar huis.'

'Moet je hém horen!' Maar ze genoot. Hij was overal goed in, dacht ze. Hij was een goede minnaar, leek een goede vader, was een goede vriend. Hij had gelijk dat hij wilde trouwen. Hij zou een fantastische echtgenoot zijn geweest... zou zijn geweest... ze dacht die woorden met spijt, terwijl ze de zeep teruggaf en zich door de warme douche liet afspoelen.

Twintig minuten later waren ze aangekleed en hadden ze het huis gesloten. Zij had de keuken opgeruimd terwijl hij zich aankleedde en ze stond naast hem met een treurige blik terwijl hij de voordeur afsloot. Hij draaide zich om, zag haar gezicht en trok haar met een glimlach in zijn armen. 'Kom op, schat! Het is niet voorbij. Het begint pas.' Het was krankzinnig, maar ze had tranen in haar ogen. Het weekend was zo fantastisch geweest dat ze niet wilde dat het afgelopen was. Het zou eeuwig moeten duren. Nu moest ze weer Tygues moeder zijn en naar Carmel om Tom op te zoeken. Ze wilde voor altijd bij Nick blijven in Santa Barbara. Maar ook hij moest terug naar de werkelijkheid.

'Wat doen we nu?' Ze leunde tegen de balustrade en keek hem aan. Maar er was niets in zijn ogen te zien, dat ze zou moeten vrezen, alleen maar een oceaan vol liefde.

'We zien wel. Ik kan dit huis elk weekend hebben, zo lang als ik wil. De eigenaar komt hier nooit. Het is hier niet spannend genoeg voor hem, daarom verhuurt hij het steeds. Dus is het ons huis als we het willen. En ik kan elke avond vanuit L.A. naar je toe rijden als je dat wilt. Na de opnamen. Ik kan er tegen twaalf uur zijn en ik verdwijn weer tegen de tijd dat Tygue opstaat.'

'Nick, dat is krankzinnig. Dat hou je niet vol.' Maar ze moest toegeven dat ze het een heerlijk idee vond.

'Het is het proberen waard en jij kunt naar L.A. komen om te zien of het iets voor je is. Er rustig aan wennen als je wilt. We kunnen een heleboel doen, Assepoester. Ik zei het al, dit is nog maar het begin. Het glazen muiltje paste, hè?' Hij boog zich naar haar toe en zoende haar, waarbij hij het zachte haar uit haar ogen veegde. 'Ik hou van je. Dat is alles.' Dat was alles. Zo simpel. En alles wat hij zei, klonk fantastisch... maar ze had haar eigen beslissingen te nemen. Ze moest alles doen in haar eigen tempo, op haar eigen tijd. En Tygue was er ook nog.

'Hoe doen we het met Tygue?'

'Laat hem maar langzaam eraan wennen. Vertrouw op me. Ik denk dat ik dat wel aankan.'

'Dat denk ik ook.'

'Dat is dan geregeld! Tevreden?' Ze knikte blij terwijl ze haar arm door de zijne stak en de trap afliep naar hun auto's. Er was helemaal niets geregeld, maar het klonk allemaal verschrikkelijk goed.

'Rij je achter me aan?'

Hij wilde met haar mee, dacht ze, maar hij schudde zijn hoofd en maakte zijn auto open terwijl ze met een verbaasde blik naast de hare stond. 'Nee, ik denk dat je een poosje met Tygue alleen moet zijn. Wat vind je ervan als ik rond een uur of zes langskom? Ik heb nog wel een paar dingen te doen in Santa Barbara.'

'Twee uur lang?' Hij knikte en opeens voelde ze een steek van jaloezie. Wat als hij een vrouw in Santa Barbara had? Wat als hij daarom naar dit huis kwam? Wat...

Hij zag de blik in haar ogen en begon te lachen. 'Schat, je bent perfect en ik aanbid je.' Hij liep naar haar toe en nam haar in zijn armen. 'Je zag eruit alsof je op het punt stond iemand te vermoorden.'

'Dat was ook zo!' Ze keek hem aan met een verlegen glimlach.

'Niet mij, hoop ik.'

'Nee. De vrouw van wie ik me voorstelde dat je met haar een afspraakje had.'

'Kate, schat, ik kan je eerlijk vertellen dat ik niet één vriendin in deze stad heb. Ik kom hier meestal heen om eens even weg te zijn van alles. En verder zal ik graag een openbare verbranding houden van mijn kleine afsprakenboek maandag aanstaande om twaalf uur voor het gemeentehuis.'

'Waarom zo lang wachten? Ik weet zeker dat ik lucifers heb.' Ze rommelde in de zakken van haar blouse en hij kneep in haar neus. 'Vast wel. Als de donder terug naar je kind, jaloers kreng, voor ik je hier op de stoep aanrand.'

'Voor mijn auto?'

'Wanneer je maar wilt.' Hij opende de deur van haar auto en ze gleed achter het stuur. Voorzichtig gooide hij de deur weer dicht. Ze draaide het raampje open en hij stak zijn hoofd naar binnen voor een laatste zoen. 'Voorzichtig, alsjeblieft.'

'Ja, hoor! Ik zie je om zes uur.'

'Klokslag.'

Hij wachtte tot ze weggereden was, stapte in zijn eigen auto en reed naar de stad.

21

'Hé, mam. Het is Nick!' Zijn vreugdekreten gaven precies weer wat zij voelde en ze renden naar buiten met Bert terwijl de lange, blauwe Ferrari op het knerpende grind stopte. Nick en Kate wisselden een snelle blik over het hoofd van het kind en toen kreeg Tygue Nicks volledige aandacht. Hij sprong uit de auto en tilde de jongen op.

'Hoe waren de geiten?'

'Gaaf! En Joey heeft twee pony's gekregen. Nou ja, eentje is voor zijn zusje, maar dat zusje is een engerd en bang voor de pony. Wat een stom kind. Het is een te gekke pony.'

'Vast en zeker.' Hij zette de jongen weer neer en draaide zich om naar zijn auto. 'Tygue, als je later bij een vrouw op bezoek gaat, is het altijd een goed idee om bloemen en zoetigheid mee te nemen. Dus...' Hij pakte een boeket van seringen en tulpen van de achterbank en gaf Tygue een reusachtige, in goudfolie verpakte doos. 'Je moeder krijgt de bloemen, jij de zoetigheid.' Aan Tygues gezicht te zien vond hij het uitstekend geregeld, en zijn moeder keek al even tevreden.

'Je verwent ons, Nicholas.'

'Graag gedaan, Assepoester.' Hij sloeg een arm om haar schouders en stak een hand uit naar de jongen en gedrieën liepen ze naar binnen. Het was een warme zomeravond met af en toe een briesje dat verfrissing bracht. Vanavond was het te warm voor de open haard. Ze zaten op de grond, zongen liedjes en aten hotdogs met aardappelsalade. Een halfuurtje later ging Tygue naar bed. Hij was al half in slaap toen Nick hem naar zijn kamer droeg. De jongen werd uitgekleed en ingestopt door zijn moeder en hij sliep als een roos toen Kate en Nick de kamer uit liepen. Toen Kate de deur achter zich had dichtgetrokken, sloeg Nick zijn armen om haar heen. 'Oké, sexy meisje, waar is jouw kamer?' En tot haar verbazing tilde hij haar op. 'De volgende deur.' Ze lachte zachtjes terwijl ze hem de weg wees. Hij zette haar op haar bed neer. Het was een vrolijke kamer met een licht behang. Licia had haar de gebloemde gordijnen, de bijpassende sprei en de prachtig beklede stoelen van wit Victoriaans riet cadeau gedaan toen ze dit huis zes jaar geleden betrok, maar alles zag er nog als nieuw uit.

'Het lijkt wel een tuin.' Hij liet zich naast haar op het bed zakken en keek met verbaasde, goedkeurende ogen rond. Overal stonden bloemen en planten.

'Wat had je verwacht? Zwart satijn?'

'Dan had ik je op de drempel laten vallen!'

'O, ja?' Ze glimlachte breed terwijl ze zijn hemd openknoopte. 'En wat heb jij in Santa Barbara gedaan, monsieur?'

'Boodschappen, een beetje gewandeld en jou heel erg gemist.' Hij nam haar in zijn armen en zij dacht niet meer aan wat hij in Santa Barbara had gedaan.

Tot er de volgende dag een boodschap kwam. Hij had die ochtend drie keer gebeld nadat hij was teruggereden naar Los Angeles. Hij was om halfzeven vertrokken, een halfuur voordat ze Tygue had gewekt. Het systeem werkte, maar ze vroeg zich af hoe lang hij dit kon volhouden. Het was een hele reis naar L.A., drie uur heen, drie uur terug. Maar hij had vrolijk geklonken aan de telefoon en hij had niets gezegd om haar voor te bereiden op de komst van de boodschap die even over drieën kwam. Tygue was net uit school. In de brief stond dat er een pakket voor Tygue Harper lag in het postkantoor van Santa Barbara. Eronder stond een adres van een bijkantoor dat Kate niet kende. Er stond ook nog bij dat hij het zelf moest komen ophalen. 'Licia is zeker weer bezig geweest,' mompelde Kate. Wat zou het zijn? Misschien een auto? Felicia had plagend beloofd dat ze zou wachten tot hij zes was. Kate lachte in zichzelf terwijl ze de motor van haar auto startte. Tygue was niet meer te houden. Hij wilde onmiddellijk naar het postkantoor.

Een halfuur later waren ze op het aangegeven adres, maar het moest een vergissing zijn, want het was geen postkantoor, maar een huis. Achter het huis stond een keurige, witte schuur en er waren een paar kleine veekralen op het terrein rond het huis. Kate wilde alweer wegrijden, toen ze een man zag die grijnzend stond te zwaaien met een cowboyhoed. Tygue zwaaide terug en toen haastte de man zich naar hen toe. Kate zuchtte. Ze wilde graag verder. Ze moesten het postkantoor nog zien te vinden voor sluitingstijd. Maar de man stond al gebogen naast de auto en keek breed glimlachend naar binnen.

'Tygue Harper?'

'Ja!' De jongen schreeuwde bijna.

'We hebben een pakket voor je.' Hij knipoogde tegen Kate, die er niets van begreep.

'Is dit het postkantoor?' Tygue keek opgewonden van zijn moeder naar de man.

'Nee. Maar we hebben wel een pakket voor je.' En opeens wist Kate het. Ze had willen kreunen, maar durfde niet. Nick! Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en begon te lachen terwijl Tygue uit de auto sprong en opgewonden met de man meerende. Kate volgde wat kalmer naar een van de kralen. Ze zag de man het hek opendoen en terwijl hij Tygue stevig bij zijn hand hield, nam hij hem mee naar een mooi verzorgde, bruin-met-witte Shetland pony. 'Kijk eens!' Tygue zei niets, maar knikte vol ontzag, terwijl zijn moeder en de man met de cowboyhoed toekeken. 'Dat is je pakket, Tygue. Hij is van jou.'

'Oh... oh!... oh, mam!' En toen rende hij naar de pony en sloeg zijn armen om de hals van het paardje dat een vuurrood hoofdstel om had. Op zijn rug lag een splinternieuw zadel. Kate keek naar Tygues gezicht en wilde dat Nick het ook had kunnen zien. Toen stak de man met de cowboyhoed een hand in zijn zak en trok er twee brieven uit, een voor Tygue, en een voor zijn moeder.

'Wil je dat ik je deze voorlees, schat?' Ze wist dat hij te opgewonden was om zelfs maar zijn naam te kunnen lezen. Hij stond de kleine pony te aaien en fluisterde lieve woordjes tegen hem. Het dier genoot van de aandacht.

'Wat staat er in de brief?'

'Er staat...' Ze maakt de brief voorzichtig open en glimlachte toen ze las wat erin stond 'Er staat: "Dacht dat dit leuk zou staan bij het nieuwe cowboypak dat je moeder voor je heeft meegebracht uit L.A. De pony is voor jou. Geef hem een mooie naam, en ik zie je gauw in de rodeo. Nick." '

'Wow! Mag ik hem houden?' Hij keek haar smekend aan en ze knikte. 'Dat denk ik. Nick zegt toch dat hij voor jou is?'

Tygue knikte ijverig.

'Dan mag je hem houden. Hoe ga je hem noemen?' Ze kreeg een steek in haar maag. Dit was een enorm cadeau. Maar wat betekende dat?

'Hij heet Bruintje.' Deze keer hoefde hij het niet aan Willie te vragen. Hij wist het meteen.

En toen maakte ze haar eigen brief van Nick open. 'Een kwartier om bloemen te kopen. Tien minuten voor de doos chocolaatjes. Vijf minuten om in het telefoonboek namen van paardenfokkerijen te zoeken. Twintig minuten om hierheen te rijden. Vijfenzestig minuten om pony uit te zoeken en dingen te regelen. Vijf minuten om van je te dromen. Al met al twee uur. Ik hou van je, schat. Tot straks. Liefs, Nick.' In een P.S. legde hij uit dat hij had geregeld dat de pony daar kon blijven, tenzij ze wilde dat hij naar de ranch van Adams zou worden overgebracht, maar daar konden ze het later over hebben. Onder meer.

Het 'onder meer' had voorrang toen hij rond middernacht kwam. Ze gingen regelrecht naar de slaapkamer en Nick strekte zijn vermoeide lijf uit op het bed met een zucht en een glimlach.

'Lange avond gehad?' Kate lachte tegen hem, maar voelde zich nog een beetje onwennig bij het zien van een man op haar bed.

'Viel mee. Ik wilde de hele dag alleen maar terug hierheen. Het duurde een eeuwigheid voor het programma vanavond opgenomen was en ik kon vertrekken.'

'Dat was weer een hele rit, meneer Waterman.'

'Ik vind dat u het waard bent, mevrouw Harper.' Hij ging rechtop zitten en strekte zijn armen naar haar uit, terwijl ze een moment naar hem stond te kijken. Toen liep ze langzaam naar hem toe en ging op de rand van het bed zitten. Hij trok haar tegen zich aan. 'Verlegen vanavond, Kate?'

'Misschien een beetje.' Ze glimlachten en hij drukte zijn lippen zachtjes op de hare. Even later voelde ze zich niet verlegen toen zijn hand onder haar blouse gleed en over haar borst streelde tot de tepel hard werd onder zijn vingers. In haar lendenen groeide haar verlangen naar hem, terwijl zijn mond harder op de hare drukte en zijn hand haar andere borst vond. Het leek of de afgelopen zes vrijgezellenjaren wegsmolten toen zijn handen over haar zijdeachtige huid naar beneden gleden en hij vond wat hij zocht.

Het duurde uren voordat ze genoeg van elkaar hadden en ze naast elkaar tussen de gekreukelde lakens lagen. Hij rookte een sigaret en zij trok met een luie vinger cirkels op zijn borst. Hij keek haar aan en voor het eerst dacht hij weer aan Tygue. 'Wat vind je van de pony? Was hij er blij mee?'

'Hou op! Hij bezweek bijna ter plekke.' Maar er viel even een stilte voor ze nog iets zei en Nick keek haar glimlachend aan. 'En... Er zit meer in je stem, Kate. Boos op me?'

'Boos? Hoe zou ik boos kunnen zijn? Nee...' Maar hij had gelijk. Er was nog iets. Ze keek hem recht aan en ze fronste even haar wenkbrauwen. 'Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, Nick, het klinkt zo ondankbaar. Hij was verrukt van de pony en het is een ongelooflijk cadeau voor een kleine jongen. Het is zoiets als een droom die werkelijkheid wordt. Jij bent als een droom die werkelijkheid wordt. Maar misschien zit dat me een beetje dwars. Wat ik probeer te zeggen is dat ik niet wil dat dit allemaal maar een droom is. Ik wil niet dat jij een droom bent. Ik wil dat we allemaal echt zijn. Maar... als jij, als jij zou...'

'Als ik zou verdwijnen, waar zouden jullie twee dan blijven? Is dat het, Kate?' Hij leek te begrijpen wat ze voelde en ze was opgelucht dat hij niet boos was. 'Ja! Wat zou er gebeuren als jij er opeens niet meer was?

Het ene moment pony's en cadeaus en beloftes om naar Disneyland te gaan, en het volgende...' Ze wilde de zin niet afmaken, maar ze keek heel bezorgd. En het baarde haar ook zorgen dat Tygue zo verwend werd. Het leek te veel op Toms grenzeloze gulheid... tegen het einde.

'Ik zal hier zijn, Kate. Een lange, heel lange tijd. Zo lang als jij me hier laat zijn. Ik ga nergens anders heen.' Dat had Tom ook gezegd. Maar zo was het leven niet. Ze wist nu wel beter.

'Dat weet je niet. Daar heb je geen controle over. Je wilt misschien hier zijn, maar je weet nooit wat het lot nog voor je in petto heeft.'

'Lieverd.' Hij boog zich naar haar toe en legde zijn handen om haar bezorgde gezicht. 'Ik hou het meeste van dat optimisme in je.'

Ze grijnsde schaapachtig tegen hem en haalde haar schouders op. 'Het zal even duren voor ik gewend ben aan alle goede dingen die me overkomen.'

'Het zal voor Tygue ook wel even duren. Hou jezelf niet voor de gek: zelfs het cadeau krijgen van een pony en beloftes om naar Disneyland te gaan kunnen achterdochtig bekeken worden.'

'Maar ik vind dat je boft. Ik was er helemaal op voorbereid dat hij een bloedhekel aan je zou hebben, maar dat is niet zo.' Ze was nog steeds bezorgd.

'Dat zal waarschijnlijk gebeuren als hij erachter komt dat ik hier blijf.' Dat zei hij steeds: 'Ik blijf hier.' Hoe wist hij zoiets? Hoe kon hij daar zo zeker van zijn? Wat zou er gebeuren als het niet goed ging tussen hen? Het maakte haar een beetje bang dat hij zo zeker was van zichzelf.

'Kom op, Kate, je ziet er moe uit. Geen getob meer. Ik hou van je en ik vind Tygue fantastisch, en ik ben niet van plan jullie in de steek te laten. En ik zal hem ook niet te erg verwennen als je dat niet wilt. Geen pony's meer.' Hij grinnikte tegen haar en trok aan een lok van haar haar. 'De komende week althans niet.'

'Je doet me denken aan Licia.'

'Christus, ik hoop niet dat ik eruitzie als Licia.'

'Niet in het minst, schat.' En met een trage, gelukkige glimlach vergat Kate haar zoon en strekte haar armen weer uit naar haar minnaar. Het was bijna vier uur 's ochtends toen ze ophielden met vrijen en Kate met een tevreden zucht een sigaret opstak. Ze keek op de wekker en schrok. 'Je bent morgen doodmoe.'

'En jij dan? Kun jij terug naar bed nadat Tygue naar school is?' Hij keek bezorgd. Zij deed ook veel op een dag. Hij kon altijd slapen als hij terug was in L.A. Enkele zeldzame gelegenheden uitgezonderd hoefde hij niet voor drie uur 's middags in de studio te zijn. De opnamen verliepen over het algemeen volgens een vast schema. Hij ging zelden voor tweeën zijn huis uit, behalve als hij een lunchafspraak had.

Kate zuchtte, in antwoord op zijn vraag of ze terugging naar bed. 'Nee, ik ga morgen naar Carmel.'

'Lesgeven?'

Ze knikte. Maar ze loog niet graag tegen hem.

'Zou ik een keer met je mee kunnen? Ik zou het leuk vinden om te zien wat je doet.'

Ze draaide haar hoofd af en maakte haar sigaret uit voor ze antwoord gaf. Toen ze hem weer aankeek, wist hij niet precies wat hij zag. Afstandelijkheid meer dan wat ook.

Het verbaasde hem. En hij zag iets verborgens in haar ogen en daarover maakte hij zich meer zorgen.

'Ik kan niemand meebrengen. Het is een beetje moeilijk daar.'

'Vind je het leuk?' Hij keek haar onderzoekend aan, maar hij wist niet zeker waar hij naar zocht.

Ze deed haar ogen dicht. 'Voor zover die scholen leuk kunnen zijn, ja.' O, god, wat zou ze graag over iets anders praten, maar ze moest ervoor zorgen dat ze overtuigend overkwam. Het moest klinken als een baan. Ze kon hem niet over Tom vertellen. Nog niet. Zelfs Nick niet.

'Kun je zoiets niet dichter bij huis doen?' Ze schudde haar hoofd. Hij durfde geen vragen meer te stellen en bovendien waren ze allebei moe. Hij had ook andere dingen aan zijn hoofd. Hij streelde zachtjes over haar been en ze keek hem verbaasd aan. Ze was blij dat hij niet doorvroeg over Carmel. De hand aan de binnenkant van haar dij ging omhoog en ze glimlachte en strekte haar armen naar hem uit. 'Nog een keer?'

'Is dat een klacht?' Hij glimlachte ook. Er gebeurde iets tussen hun lichamen wat hem nog nooit met iemand anders overkomen was, althans niet in die mate. Het was een soort extase die ze geen van tweeën ooit hadden gekend. En toen de wekker om zes uur afliep had Kate noch Nick spijt van hun slapeloze nacht.

22

'Hoe ging het lesgeven?' Hij keek haar voorzichtig aan terwijl hij op de bank bij de haard ging zitten. Hij was net binnengekomen en maakte met een glimlach tegenover Kate zijn stropdas los. Ze zag er bijna even moe uit als hij. 'Goed.' Er viel even een stilte. 'Hoe gingen de opnamen?' Het was met Tom een moeilijke dag geweest. Hij had een zere keel, was verkouden en had twee keer gehuild.

'De opnamen waren een ramp.' Nick noemde de namen van drie topsterren uit Hollywood, waaronder twee vrouwen die erom bekendstonden dat ze elkaars bloed konden drinken. Maar hij wilde niet praten over het programma. Hij wilde praten over dat ene wat ze hem niet vertelde. En hij wilde weten waarom. Wekenlang had hij zich al zorgen gemaakt. Er waren tegenstrijdigheden, kleine onduidelijkheden. Het had die ochtend op zijn rit terug naar Los Angeles aan hem geknaagd. Het knaagde al aan hem sinds hij haar voor het eerst had ontmoet. Er waren piepkleine stukjes van de puzzel die altijd werden weggelaten. Dingen die ze niét zei, jaren waarover ze m'ét praatte. En sommige dingen waar ze wel over praatte, hadden hem ook zorgen gebaard. De manier waarop haar ouders haar in de steek hadden gelaten, haar wantrouwen tegenover 'het lot', haar jaren alleen met Tygue en die lerarenbaan waar ze niemand mee naartoe kon nemen.

Terwijl hij die ochtend zijn derde kop koffie zat te drinken op zijn terras in L.A. had hij opeens een grote drang gevoeld om de antwoorden te weten en hij had genoeg bronnen die hem de antwoorden konden geven die hij zocht. Misschien kreeg hij dit soort rare ideeën van te veel slapeloze nachten, maar wat maakte het uit? Hij had niets te verliezen als hij naar een verklaring zocht en zij hoefde het nooit te weten. Hij wist niet eens precies waar hij naar zocht, maar hij wist dat er iets mis was. En zijn eerste vraag had te maken met haar naam en het boek. Dat was de eerste samenloop die niet klopte. Ze wist te veel over rugby, over... De antwoorden had hij gekregen en waren op hun plaats gevallen in een consistent verhaal, toen hij even voor vijf op zijn kantoor zat in de studio. Het antwoord verbaasde hem helemaal niet. De man van de researchafdeling in de studio was een vriend van hem en Nick had al tegen hem gezegd dat de informatie zeer vertrouwelijk en privé was. Hij was er niet bezorgd om dat het zou uitlekken. Maar wat hij hoorde, vond hij verschrikkelijk. Voor haar.

'Ik heb zoveel mogelijk inlichtingen over het meisje verzameld, maar eerst wil ik je vertellen wat ik nog meer heb gevonden. Gek genoeg herinnerde ik me de man niet eens, tot we banden zagen van ons programma. Ik heb daarna kranten gebeld en het archief van het tv-station. Tom Harper was een jaar of tien geleden een grote rugbyster. Hij is drie of vier keer in de show geweest, toen Jasper nog vanuit New York werkte. Dat was vóór jouw tijd, Nick. Tom Harper was een aardige vent, geloof ik. Amerika's grote held. Ik weet niet waarom die naam me niets zei toen je het me vanmorgen vroeg. Acht of negen jaar lang was hij prof tot het slecht begon te gaan met zijn carrière. Ik herinner me geen details, maar hij raakte in de problemen, zijn carrière liep spaak, hij werd te oud om prof te zijn. Deed iets krankzinnigs, probeerde de eigenaar van het team of de manager neer te schieten, maar hielp in plaats daarvan zichzelf om zeep.'

'Doodde hij zichzelf?' Opeens herinnerde Nick zich het verhaal ook. Hij had Harper zelfs een paar keer ontmoet toen hij zelf rugbyprof wilde worden. Hoe snel waren ze het allemaal vergeten. Zes, zeven, misschien acht jaar daarvoor was het groot nieuws geweest en nu was er een researchafdeling nodig om de naam weer boven water te halen. Kate zou er blij mee zijn geweest.

'Ik geloof niet dat hij stierf, niet meteen in elk geval. Ik heb hierover geen details voor je, maar hij raakte zwaargewond, verlamd, of zoiets. Uiteindelijk is hij naar een of ander luxueus verpleeghuis in Carmel overgebracht en daarna werd hij door iedereen vergeten, denk ik. Niemand schijnt te weten of hij nog in leven is of niet en ik kon niet achter de naam van het verpleeghuis komen, anders had ik het gebeld. Maar dat is ongeveer alles wat we over hem te weten zijn gekomen. Een van de jongens van het nieuws had een verhaal dat Harper vanaf zijn middel verlamd was en met blijvend hersenletsel naar Carmel was gebracht, maar meer heb ik niet over hem. Wat het meisje betreft, ze was zijn vrouw. Er is niet veel over haar bekend. Er is een stuk film waarop te zien is dat ze naar het ziekenhuis komt en ook weer weggaat. Ik heb het vanmiddag gezien en ik werd misselijk terwijl ik het zat te bekijken. Ze heeft die verschrikkelijke uitdrukking op haar gezicht van mensen die in een nachtmerrie leven en er was ook nog een stukje, waarop te zien is hoe ze hem in een ambulance schuiven voor de reis naar Carmel. Hij kijkt alsof hij niet weet wat er gebeurt, als een klein kind. Daarna is er niets meer, over geen van tweeën. Ik heb wat achtergrondinformatie over haar, maar heel weinig. Ze ging een paar maanden naar Stanford, ging na haar eerste jaar daar samenwonen met Harper, reisde overal met hem heen, maar bleef redelijk vaak buiten de schijnwerpers. Ze heeft een tijd gewerkt als fotomodel. Mooi meisje, toen zeker, maar dat is alweer een tijd geleden. Het enige schandaal rond haar is dat haar ouders met haar gebroken schijnen te hebben, omdat ze met hem trouwde. Zij waren de gewone, degelijke snobs uit de gegoede klasse die het idee niet konden verdragen dat hun prinses met een sportman trouwde of zoiets. Hoe dan ook: ze verbraken alle contact. Dat is alles wat ik weet, Nick. Hoe het met hem is, of hij nog in leven is, of wat er met haar is gebeurd, ik zou het je niet kunnen zeggen. Er is in de pers nooit iets over verschenen. Als je de naam van dat verpleeghuis in Carmel zou kunnen vinden, zullen ze je daar wel kunnen vertellen of hij intussen overleden is, maar de naam van het verpleeghuis is waarschijnlijk buiten de publiciteit gehouden. Ik weet hem niet. Wil je dat ik daar nog achteraan ga?'

'Nee, dat kan ik zelf wel. Heel hartelijk bedankt. Ik heb nu alles wat ik wilde weten.' En meer. De rest kon hij zelf bedenken. Tom was blijkbaar nog in leven en nog steeds in Carmel. Dat was de geheimzinnige 'school' waar ze heen moest. Het was zeven jaar geleden gebeurd. En Tygue... Tygue was zes. Kate moest zwanger zijn geweest toen Tom Harper zichzelf neerschoot. Wat een ongelooflijk lange tijd voor Kate om te leven zoals zij had gedaan. Hij had zich de hele avond al bedrukt gevoeld, terwijl hij nadacht over wat hij had gehoord en met zijn gedachten ook bij haar was. Hij wilde er met haar over praten, de lucht moest geklaard worden. Hij wilde haar in zijn armen nemen en haar laten uithuilen als ze daar na al deze jaren nog behoefte aan had. Maar hij wist dat hij niets kon zeggen. Niet totdat zij er zelf over begon. Hij vroeg zich af hoe lang het zou duren.

Hij keek haar aan. Ze was naast hem op de bank komen zitten. Hij zag de kringen onder haar ogen. Zij betaalde ook een prijs, voor hun geluk en haar dubbelleven.

'Hoe ging het in Carmel, Kate? Moeilijk vandaag?' Hij vond de pijn in haar ogen verschrikkelijk. Die vertelde hem de rest van het verhaal, het deel dat de researchafdeling niet wist. Hij vroeg zich af hoe slecht het ging met Tom Harper. Hij had uit het materiaal van de researchafdeling begrepen dat de verstandelijke schade onherstelbaar was geweest. Dat moest haast niet te verdragen zijn. Maar Nick kon zich nog steeds niet voorstellen hoe het moest zijn om regelmatig met zo iemand om te gaan. Iemand van wie je gehouden had.

'Ja, het was moeilijk vandaag.' Ze glimlachte en probeerde het van zich af te schudden, maar die kans kreeg ze niet. Nog niet.

'Zijn ze erg veeleisend?' Hij vroeg haar naar Tom, niet naar 'hen', maar hij hoopte dat ze hem de waarheid zou vertellen. Een soort waarheid, tenminste.

'Soms. Zulke mensen kunnen heel lief zijn en heel kinderlijk, of heel moeilijk, zoals kinderen ook moeilijk kunnen zijn. Maar vertel me liever over het programma.' Het onderwerp was definitief gesloten. Hij zag het aan haar gezicht.

'De mensen in het programma kunnen ook heel lief en heel kinderlijk zijn, of vreselijke hufters en even kinderlijk. Misschien zijn de meeste sterren en beroemdheden ook een beetje verstandelijk gehandicapt.' Hij glimlachte tegen haar en zuchtte.

'Tussen haakjes, heb je dit weekend het huis weer?' Ze knoopte tevreden zijn hemd open en hij knikte.

'Ja, en weet je, ik heb zitten denken. Zullen we er deze keer met zijn drieën heen gaan?'

Ze dacht erover na en keek hem toen aan. 'Waarom niet hier?'

Hij schudde voorzichtig zijn hoofd. 'Nog niet. Dit is Tygues stek. Ik wil hem niet verdringen.' Hij dacht aan alles en hij zorgde voor alles. Zij gaf om hem. Genoeg om zich zorgen te maken, omdat hij er zo slecht uitzag. Uitgeput.

'Nick?'

'Ja, schat?' Hij zat een beetje onderuit met zijn ogen dicht. Hij hield haar hand vast. Ze zou hem niets vertellen over Tom. Hij probeerde zich niet gekwetst te voelen. Hij wist dat hij zou moeten wachten tot ze er klaar voor was.

'Wat gaan we doen?'

'Waaraan?' Maar hij wist het. Hij vroeg zich hetzelfde af. In de afgelopen drie weken hadden ze geen van tweeën een volle nacht slaap gehad.

'Je kunt zo niet eeuwig heen en weer blijven rijden.'

'Bedoel je dat ik over mijn toeren ben?' Hij opende een oog en ze grijnsde.

'Nee. Ik bedoel dat ik het ben. En als ík dit al niet aankan, hoe moet jíj je dan voelen? Ik rij niet ook nog elke dag naar Los Angeles.'

'Maakt niet uit. We kunnen het deze zomer nog even volhouden en daarna zien we wel.'

'Maar wat dan?' De hele terugweg van Carmel had ze zich er druk over zitten maken. De rit gaf haar een idee van wat Nick elke morgen en elke avond deed. De afstand bleef hetzelfde. 'Wat gaan we in godsnaam na de zomer doen?'

'Ik zou een vliegtuig kunnen kopen. Of een helikopter.' Hij plaagde maar een beetje en ze kuste hem zachtjes op zijn wang. Het was ook allemaal haar schuld. Maar ze had Tygue en ze kon niet zomaar...

'Hou het nog even vol, lieveling. En dan zullen we zien. Ik wil graag weten wat Jasper met het programma wil. Dat zou alles kunnen veranderen. En hij moet daar in de komende twee weken een beslissing over nemen.'

'Wat bedoel je, "dat zou alles kunnen veranderen"?' Ze keek hem nog bezorgder aan.

'Laat maar even. Maak je er niet zo druk over, Kate. En dit is een bevel!'

'Maar...'

'Ssst!' Hij drukte zijn mond op de hare en smoorde elk bezwaar met een kus tot ze ten slotte begon te lachen. Ze liepen naar de slaapkamer, kleedden zich uit en kropen in bed. Maar zelfs van vrijen was geen sprake. Ze vielen uitgeput, maar innig omstrengeld in slaap. En toen Kate de volgende morgen wakker werd, was Nick al verdwenen.

'Waar heb je dit vandaan?' Tygue raapte een reusachtig wit T-shirt op dat naast Kates bed op de grond lag en hield het met een wantrouwig gezicht omhoog. Zijn moeder trok het laken over zich heen. Dit was de eerste keer dat Tygue in haar slaapkamer opdook voor ze wakker was geworden om een nachthemd aan te trekken en ze voelde zich betrapt. Nick had blijkbaar zijn T-shirt 's nachts uitgetrokken en naast het bed laten vallen.

'Ik heb het gisteren aangehad toen ik aan het tuinieren was.'

'Het ruikt naar Nick.' Hij keek haar boos aan. Hij begon jaloers te worden. Nick had gelijk gehad. Tygues aanvankelijke enthousiasme was te mooi geweest om waar te zijn, of te blijven.

'Ik heb het van Nick gekregen. Wat wil je voor je ontbijt, cornflakes of eieren?' En waarom zat ze in vredesnaam dingen aan hem uit te leggen? Wat er naast haar bed op de grond lag was toch haar zaak?

'Ik wil toast of flensjes.' Hij zei het op een ruzieachtige toon.

'Toast of flensjes staan niet op het menu.' Ze keek hem streng aan.

'O, oké. Eieren dan. Wanneer komt Nick weer naar Bruintje kijken?' Het gekke was dat het klonk alsof hij het leuk vond om Nick te zien, maar het klonk ook een beetje boos, alsof hij ruzie met haar zocht.

'Hij zei dat hij dit weekend weer kwam. Eigenlijk' - ze hield haar adem even in - 'nodigde hij ons uit in zijn huis in Santa Barbara. Hoe klinkt dat?'

'Oké. Misschien. Ga jij ook mee?'

'Natuurlijk. Heb je soms bezwaren?'

'Nick praat niet graag over paarden als jij in de buurt bent. Als we alleen zijn, praat hij over leukere dingen.'

'Nou, misschien kunnen jullie met zijn tweetjes een paar maneges bekijken, of een strandwandeling maken of zo. Wat vind je daarvan?'

'Oké.' De schaduw van een glimlach verscheen. 'Mag Joey ook mee?' Ze had er zelf niet aan gedacht, maar het was geen slecht idee. Het zou hem bezighouden en Nick en zij zouden meer tijd voor elkaar hebben.

'Ik zal het vragen. Ik denk wel dat Nick ja zal zeggen.'

Nick zei ja tegen alles wat Tygue wilde. Soms irriteerde haar dat. Hij had zijn belofte gehouden Tygue niet te veel te verwennen, maar hij was soms heel toegeeflijk en dat ergerde haar. Daardoor werd het moeilijker voor haar om Tygue een beetje onder de duim te houden. Nick was de toffe vent en zij de gebeten hond als ze streng was tegen Tygue. Daarnaast was het nieuw voor haar dat er iemand anders voor Tygue de bron van speciale traktaties was geworden. Tygue had zo lang voor alle leuke dingen haar kant uit gekeken dat het haar een beetje moeilijk viel dat te moeten delen. Ze vond het niet leuk om het toe te geven, maar ze wist dat het waar was. Felicia was er natuurlijk geweest, maar haar logeerpartijen waren een zeldzame gebeurtenis. Nick maakte deel uit van het dagelijkse leven en had zich in die ongedwongenheid een kleine mate van autoriteit tegenover Tygue aangemeten. Daar had Kate het ook niet makkelijk mee. Tygue was niet de enige die zich een beetje moest aanpassen. Kate had in haar nieuwe leven ook een paar dingen te accepteren, maar de lessen waren de moeite waard om te leren, vanwege Nick. 'Vergeet niet Nick te vragen of Joey mee mag,' zei Tygue over zijn schouder terwijl hij de kamer uit liep.

'Nee. Ga je spullen pakken voor school.' Hij verdween in zijn kamer. Kate gooide het grote witte T-shirt in een la, nadat ze er eerst even aan had geroken. Het rook inderdaad naar hem, fris en kruidig. De geur maakte een plotseling verlangen naar hem wakker.

Maar die ochtend belde hij niet. Stu Weinberg wel. 'Ik heb een verrassing voor je, Kate.' Hij maakte de indruk heel tevreden over zichzelf te zijn.

'Leuk of niet leuk?'

'Ik heb alleen maar leuke verrassingen.' Hij probeerde beledigd te klinken, maar dat lukte niet.

'Oké, zeg het dan maar.'

'Nou, lieve Kate, we zijn net gevraagd je uit te nodigen voor acht dagen in het Regency Hotel in New York, drie dagen in Washington, twee dagen in Boston en een dag in Chicago op de terugweg. Het is een rondreis voor je boek en je zit in de beste lokale tv-programma's in alle vier de steden. Je krijgt overal eersteklas hotels en een vijfsterren-behandeling. Mevrouw Harper, je hebt het gemaakt.'

'O, god.' Weer een berg om te beklimmen. En ze was zo gelukkig op het plateau dat ze net had bereikt. Waarom moest ze nu verder omhoog? 'Moet dat?'

'Dat meen je niet!' Zijn stem klonk geschokt. 'Luister, Kate, voor alle duidelijkheid, wil je een bestseller of een flop? Meisje, als je graag royalty's ontvangt, zul je dit soort dingen ook af en toe moeten doen.'

'Met andere woorden, ik zal er iets voor over moeten hebben.' Ze klonk niet erg gelukkig. 'Hoeveel dagen zijn het bij elkaar?'

'Twee weken precies. Dat is toch nog wel te doen, of niet?' Ze zuchtte diep. 'Ja. Maar kan ik je hierover terugbellen? Ik moet zien of ik een oppas kan regelen voor Tygue.'

'Natuurlijk, Kate. Uitstekend.'

'Wanneer moet ik weg?'

'Maandag.' Hij verontschuldigde zich niet eens.

'Over vier dagen?' Het was al donderdag.

'Meer tijd heeft hij me niet gegeven.' En toen zweeg hij.

Shit.

'Wie niet?'

'Die man van de reclameafdeling van je uitgeverij.'

'O. Nou, ik bel je nog.' Ze wilde Nick bellen.

Intussen zat Stu achter zijn bureau een diepe zucht te slaken. Shit. Hij had zich bijna versproken. En hij had Nick nog zo beloofd dat dat niet zou gebeuren. Het moest voor Nick heel belangrijk zijn geweest om te bellen met zo'n verzoek. Waarom kon hij het haar niet zelf vragen? Maar Stu wist waarom. Als Nick het haar had gevraagd, zou ze niet zijn gegaan. Dit was misschien de juiste manier.

Ze belde Nick in zijn appartement en hij klonk slaperig. 'Bel ik je wakker?'

'Nee, ik lig te dagdromen. Wat is er, schat?' Ze kon hem horen gapen en stelde zich voor hoe hij zich lag uit te rekken.

'Je bent je T-shirt vergeten.'

'Niet op een verschrikkelijke plaats, hoop ik.' Hij glimlachte toen hij zich herinnerde hoe ze die ochtend nog diep in slaap was geweest, toen hij vertrok.

'Het lag naast het bed. Tygue vond het.'

'Oeps. Is dat een probleem?'

'Voor Tygue niet.' En toen hoorde hij dat ze bezorgd klonk. Hij ging rechtop zitten en fronste zijn wenkbrauwen.

'Stu belde me net.' De frons werd dieper. En hij wachtte. 'Hij heeft een reisje van twee weken voor me. New York, Boston, Washington en Chicago, waarvan acht dagen in New York. Jeetje, Nick, ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben als de dood!' Haar stem klonk alsof ze zo in tranen uit kon barsten en hij vroeg zich af of hij er wel goed aan had gedaan. Misschien had hij het recht niet zich hierin te mengen.

'Wind je niet op, schat. We kunnen er toch over praten? Wat heeft hij allemaal geregeld?'

'Ik weet het niet precies meer. En ik moet maandag al vertrekken. En... O, Nick, wat moet ik doen?'

'Ik heb een idee.' Hij dwong zichzelf vrolijk te klinken terwijl hij zijn ogen dicht deed met het gevoel alsof hij haar van een rots in zee duwde.

'Wat?'

'Waarom kom je niet nog een keer bij Jasper in het programma?'

'Dat kan niet, luister naar me. Ik zeg het toch net? Stu wil dat ik naar New York ga.' Ze klonk nerveus en geërgerd. 'Maar Jaspers programma komt de komende twee weken vanuit New York.' En toen sperde hij zijn ogen wijd open en wachtte even. Er was geen geluidje te horen aan de andere kant. 'Ga je met mij mee naar New York, Kate? Ik weet dat het moeilijk voor je is, schat, maar ik zal er zijn. Ik beloof het je. Ik sta pal naast je.'

'Heb jij tegen Stu gezegd dat hij dit moest organiseren?' Haar stem klonk ongelovig.

'Ik...' Shit. Hij had het verpest. Maar het had geen zin tegen haar te liegen. Hij bezwoer zichzelf zich nooit meer ergens mee te bemoeien. 'Ja. Sorry. Ik had het niet moeten doen, ik...' Maar opeens lachte ze. 'Kate?'

'Zak! Heb jij dat gedaan? Ik dacht dat het echt was. Ik dacht dat mijn uitgever een reisje voor me had uitgestippeld dat ik moest maken, of anders... Ik dacht..'

'Dat is ook zo. Alleen durfden ze het niet te organiseren totdat ik tegen Stu zei dat ik dacht dat je het wel zou doen. Je kunt vanuit New York gemakkelijk heen en weer vliegen naar Boston en Washington.'

'En Chicago dan?' Ze lachte godzijdank nog steeds.

'Zit Chicago er ook in?' Nicks stem klonk verbaasd.

'Ja!'

'Ijverig zijn ze, vind je niet?'

'Nick, je bent gek, dat ben je. Volslagen krankzinnig. Wist je dit allemaal al toen je gisteravond thuiskwam?' Haar huis was nu 'thuis' voor hen allebei.

'Ja. Ik geef het toe.'

'Hoe lang weet jij al dat je de komende veertien dagen naar New York moet?'

'Sinds maandag. Grote verrassing van Jasper.'

'Fantastisch.'

'Wat ga je nu doen?' Hij was heel nieuwsgierig. 'Ik bedoel, behalve dat je mij een blauw oog slaat als ik vanavond thuiskom.'

'Weet je zeker dat je wilt dat ik dat door de telefoon tegen je zeg?' De stem was helemaal Mata Hari.

Hij begon ook te lachen. 'Laat maar! Ga je met me mee?'

'Heb ik dan nog een keus?'

Hij bleef even zwijgen en vroeg zich af wat hij moest zeggen, maar hij besloot het erop te wagen. 'Nee. Je hebt geen keuze. Ik heb je te hard nodig. Vraag of Tillie bij Tygue kan blijven en we kopen F.A.O. Schwarz, de grootste speelgoedwinkel van New York, leeg voor hem.'

'Hij gaat overigens graag dit weekend mee naar Santa Barbara en hij vraagt of Joey mee mag.'

'Prima. Al brengt hij King Kong mee. Ik wil weten of jij met me meegaat naar New York.'

'Ja! Shit, ja! Oké? Ben je gelukkig?'

'Zeer!' Ze glimlachten allebei.

'Moet ik toch al die reclameonzin doen?'

'Natuurlijk.' Nicks stem klonk geschrokken. 'En ik meende wat ik zei. Ik wil je nog een keer in Jaspers programma hebben.'

'Moet dat?' Ze lag in bed te grijnzen aan de telefoon.

'Ja, dat moet.'

'Hé, Nick?'

'Wat is er, schat?' De stem werd opeens zacht, in antwoord op de hare.

'Kun je misschien naar huis komen?'

'Je bedoelt: nu?'

'Ja.'

Hij had bergen werk te doen, duizend dingen te regelen... en een vrouw die hij aanbad. 'Ik kom eraan.'

En hij kwam.

23

'Kate?'

'Mmm?' Ze was in het vliegtuig naast hem in slaap gevallen. Het waren een paar hectische dagen geweest. Op vrijdag wilde ze per se gaan 'lesgeven', omdat de reis naar Carmel haar een kans bood even te winkelen. Het weekend hadden ze met zijn drieën plus Joey in het huis in Santa Barbara doorgebracht en op zondagavond was ze met Nick naar Los Angeles gereden, zodat ze maandagochtend samen naar New York konden vliegen. Dit was de eerste keer dat Nick niet samen met Jasper vloog. Hij wilde met haar alleen zijn. Een blik op zijn horloge vertelde hem dat ze over een uur in New York zouden landen. Hij drukte zachtjes een zoen op haar hoofd en nam haar hand in de zijne. 'Mevrouw Harper, ik hou van je.' Hij zei het meer tegen zichzelf dan tegen haar, maar ze verraste hem door een oog open te doen en hem aan te kijken met een geeuw die langzaam veranderde in een glimlach. 'Ik hou ook van jou. Hoe laat is het?'

'Twee uur onze tijd. Het is daar vijf uur. We landen rond zessen.'

'En wat dan?' Ze had er niet eerder aan gedacht hem dat te vragen. Ze strekte haar lange benen voor zich uit en keek naar het vertrouwde roomkleurige pak dat ze aanhad. Ze had er meer plezier van dan ze ooit verwacht had toen ze het kocht. 'O, mijn god.'

'Wat is er?'

In de groene ogen, waar hij zo dol op was, zag hij schrik. 'Iets met Tygue? Ben je iets vergeten?'

'Nee. Licia. Ik ben helemaal vergeten tegen haar te zeggen dat ik wegging. Als ze belt en Tillie zegt tegen haar dat ik naar New York ben, krijgt ze een beroerte.'

'Vindt ze dat dan niks?' Hij was nieuwsgierig naar deze bijzondere vrouw, die naast Tygue de enige belangrijke persoon was in Kates leven. Misschien zou ze hem niet kunnen uitstaan, zou ze jaloers zijn op zijn rol in Kates leven. Hij keek Kate nieuwsgierig aan.

'Licia zou dat niks vinden?' Kate kroop zachtjes lachend tegen hem aan. 'Ze zou je een ridderorde geven, omdat je mij uit mijn grot hebt gesleept.'

'Heb je haar al over mij verteld?'

Kate schudde langzaam haar hoofd. Ze had Felicia nog niets verteld en ze wist niet precies waarom. Misschien, omdat ze bang was dat deze magie een keer over zou gaan. En als ze het tegen Licia verteld had, zou het veel moeilijker zijn met het verlies te leven als hij verdwenen was uit haar leven. 'Nee. Nog niet.'

'Ik zou haar graag leren kennen. Ze klinkt spannend. Vind ik haar leuk, denk je?'

'Vast!' En als hij haar niet leuk vond? Kate hield van Felicia, en zou dat altijd blijven doen. Maar ze voelde nu al dat ze langzaam Nicks wereld ingleed. Nick had nu een speciale plaats in haar leven.

Hij keek haar aan, zag de ernstige blik in haar ogen, en hij drukte haar tegen zich aan. 'Je kijkt soms zo treurig, schat. Ik hoop dat dat op een dag zal overgaan.' Als ze zo keek, wist hij dat ze aan Tom dacht.

'Hoe kijk ik dan?'

'Alsof je enige vriend in de wereld op het punt staat uit je leven te verdwijnen.'

'Weet je zeker dat dat niet gebeurt?'

'Absoluut.'

Ze voelde het aan zijn omhelzing en ze sloot vredig haar ogen. Ze was zo gelukkig met hem. Maar het kon niet eeuwig duren. Niets duurde eeuwig, wat hij ook mocht beweren. Tom had die beloftes ook gedaan. Maar toen had ze niet dezelfde zorgen gehad. Ze had zich niet gerealiseerd hoe vlug iets afgelopen kon zijn.

'Bang voor New York?' Terwijl hij haar aankeek, dwong hij haar gedachten terug naar het nu. Hij glimlachte tegen haar en ze glimlachte terug.

'Soms. Af en toe raak ik in paniek en zou ik me willen verstoppen op het toilet, maar dan vergeet ik weer hoe eng het allemaal is en word ik nieuwsgierig. Het is zo lang geleden dat ik het me nauwelijks kan herinneren.'

'Goed zo. Ik ga de stad opnieuw aan je voorstellen.' Hij zag er tevreden uit. Ze zouden logeren in het Regency Hotel, dicht bij Jaspers hotel. Jasper was verknocht aan Hotel Pierre. Maar Nick wilde ergens anders logeren, zodat Kate zich niet opgelaten hoefde te voelen. 'Ik heb trouwens twee kamers voor ons geboekt.'

'Meen je dat?' Ze keek teleurgesteld en hij lachte.

'Niet zo somber, schat. Ze liggen naast elkaar en we kunnen een van de twee kamers gebruiken als kantoor. Ik dacht alleen maar dat het er beter uit zou zien voor het geval een of andere nieuwsgierige journalist te weten komt dat je met mij daar bent. Op deze manier logeren we gewoon in hetzelfde hotel. Een gezellige samenloop van omstandigheden.'

Ze lachte. 'Hoe krijg je het voor elkaar om daar allemaal aan te denken? Glazen muiltjes, gescheiden kamers om mijn lelieblanke reputatie te beschermen. Is er iets waar je niet aan denkt?'

Hij grinnikte. 'Daarom is het me gelukt al die jaren producent van Jaspers programma te blijven, lieverd. Het hoort allemaal bij mijn werk.' Maar ze wist dat het bij de man hoorde, niet bij zijn werk. Glimlachend wisselden ze een blik en keken toen uit over de stad. Het was buiten nog klaarlichte dag en dat zou nog een paar uur duren, maar de zachte kleurschakering van de late namiddag was al een beetje te zien. 'Het wordt snikheet. Heb je genoeg blote kleren bij je?' Ze lachte terwijl ze het glas champagne aannam dat hij van een dienblad pakte dat hem werd voorgehouden. Business class reizen was fantastisch. Champagne van kust tot kust.

'Ik heb gedaan wat ik kon. Ik had niet zoveel tijd om te winkelen.' En Carmel was geen San Francisco. Maar ze was redelijk geslaagd met haar inkopen. En toen ze geland waren, begreep ze wat Nick bedoelde met snikheet. Ze was hartje zomer nooit in New York geweest en de hitte was verzengend, zelfs om zes uur 's avonds.

Nick had geregeld dat een speciale klantenauto van de vliegmaatschappij hen zou oppikken. Met een elektrisch karretje werden ze naar de deur van de aankomsthal gebracht. Hun bagage was gescheiden van die van de andere passagiers en werd ook naar de auto gebracht. Het karretje zocht zich suizend een weg door de drukke hal. De mensen zagen er hier warm en moe en grauw uit, niet bruin en gezond zoals in Californië. Het was lang geleden dat Kate mensen had gezien die er zo uitzagen en het waren er zoveel. Ze raakte buiten adem terwijl ze door de ijskoude aankomsthal schoten. De airconditioning draaide op volle toeren en blies een koude wind over de warme, vermoeide, zwetende menigte.

'Het is een wonder dat ze niet allemaal sterven aan longontsteking.' Ze hield zijn hand stevig vast, terwijl ze vanuit het karretje naar de mensen keken. Het was verschrikkelijk druk en lawaaierig. Angstaanjagend, maar tegelijk ook fascinerend. Alsof ze een andere planeet bezochten.

'Het is een wonder dat ze niet allemaal sterven door gebrek aan lucht, bedoel je. Heb je ooit zoveel mensen gezien?'

Ze schudde haar hoofd. Hij had alles zo geregeld dat ze niet vanaf het eerste uur na de landing al overdonderd zou worden. Ze waren inmiddels bij de deur van de aankomsthal aangekomen. Het karretje stopte en ze stapten uit. De chauffeur van de auto wachtte hen buiten op.

Tussen een heleboel mensen dromden ze naar buiten. Daar kreeg Kate het gevoel dat ze zich bevond in iets dat aanvoelde als een vacuüm. Het was snikheet en vochtig, zonder een zuchtje wind. 'Mijn god.' Ze had het gevoel of ze een stomp in haar maag kreeg van een olifant.

'Fantastisch, vind je niet?' Hij grijnsde terwijl ze met haar ogen rolde, maar de chauffeur hield het portier van de airconditioned auto al open en Nick duwde haar zachtjes erin. Het ging allemaal heel vlug en efficiënt. Een paar minuten later werd hun bagage gebracht die door de chauffeur in de kofferbak werd gezet. En toen waren ze op weg naar de stad. Kate keek over haar schouder door het getinte glas van de limousine en ze zag de rij mensen staan, wachtend op een taxi. Er was een kleine dikke taxichauffeur die zijn sigaar voor het gezicht van een andere man heen en weer zwaaide. Ze schoot in de lach.

'Is dit niet krankzinnig?'

'Het lijkt wel een circus.' Ze herinnerde zich de stad niet zo heel goed. Toen ze hier op haar zeventiende in de paasvakantie met haar ouders was geweest, had alles kalmer geleken. Ze hadden in het Plaza geslapen en theegedronken in de Palm Court en bij een zaak die Rose-Marie heette. Dat leek allemaal duizend jaar geleden. En Tom had haar nooit mee willen nemen naar New York. Hij had er een hekel aan en logeerde meestal bij vrienden buiten de stad. Nu begreep ze waarom. Dit was niets voor Tom. En het was eigenlijk ook niets voor Nick. Maar hij regelde alles uitstekend. Hij beschermde haar tegen alle onplezierige dingen, zelfs tegen de hitte.

Onderweg naar het hotel keek ze naar de constante woede van het verkeer. Zelfs op Park Avenue reden de auto's alsof ze boos waren. Optrekken, botsen, stoppen, piepen, toeteren, schreeuwen en weer optrekken. Het lawaai was oorverdovend, zelfs in de auto, waarvan alle ramen dicht waren.

'Hoe kunnen ze ertegen?'

'Ik weet het niet. Of ze zien het niet, of ze zijn er dol op.'

Maar het krankzinnige was dat zij het ook prachtig vond. Ze hield van het levendige ervan, van de razernij en de schittering, het knetteren van elektriciteit, terwijl alles zich met een razende snelheid voortbewoog. Ze wilde opeens uit de baarmoederachtige auto stappen en gaan lopen. Maar ze was bang dat Nick zou denken dat ze gek was geworden als ze dat tegen hem zou zeggen. En ondankbaar. Hij had zo zijn best gedaan om haar tegen haar angsten te beschermen en hier zat ze nu, terwijl ze dolgraag met de rest buiten mee zou duwen en dringen.

Ze waren aangekomen bij het Regency Hotel en de chauffeur hielp haar in de handen van de portier, uit wiens beschermende greep Nick haar weer haalde en haar vlug mee naar binnen nam. Ze kenden hem hier. Hij tekende het registratieformulier, waarna ze naar hun kamers werden gebracht. De hare was een suite, de zijne een grote, dubbele kamer met een deur die toegang gaf tot haar zitkamer. Ze besloten zijn kamers als kantoor te gebruiken en de hare als hun 'huis'. De koffers werden neergelegd op brede, goud met witte standaards. Kate keek om zich heen. Haar voeten zakten weg in het dikke tapijt. Met een zucht liet ze zich op de roze, zijden bank zakken. Alles zag er heel verfijnd en mooi uit. Het zag eruit als een Engelse aquarel. En ze hadden een prachtig uitzicht op de stad in zuidelijke richting. Haar blik dwaalde weer door de kamer, en toen keek ze Nick aan met een glimlach en een zucht. Ze voelde zich als het zielige, kleine, rijke meisje, beschermd tegen alles wat leuk was, zoals stof en lawaai en alle gekke mensen naar wie ze zo dolgraag wilde staren en met wie ze graag over de stoepen had willen rennen. Nick bedoelde het goed door haar van dit alles weg te houden, maar ze had het gevoel dat hij haar weghield van het plezier. Misschien was het idioot dat ze het zo voelde, maar zo was het wel. Opeens wilde ze uit haar schulp, weg van Nick... van het verleden... van Tom... van Tygue... van allemaal. Ze wilde vrij zijn.

'Wil je iets drinken?' Hij maakte zijn stropdas los en keek glimlachend op haar neer. Die ochtend had hij zijn secretaresse vanuit Los Angeles al een tafel laten reserveren bij de Caravelle. Ze had de tafel voor negen uur gereserveerd. Hij dacht niet dat ze voor die tijd trek zouden hebben. Op die manier hadden ze tijd voor een drankje en konden ze zich ontspannen, misschien nog een drankje in de bar van het hotel en dan een rustig etentje. Maar Kate schudde alleen maar haar hoofd toen hij haar aanbood iets te drinken. 'Wat is er. Assepoester? Je ziet eruit alsof je hersens overuren maken. Wil je nu Licia bellen?'

'Nee.' En ze wilde Tygue ook niet bellen. Nog niet.

'Wat wil je dan doen?' Hij liet zich naast haar op de bank zakken en sloeg zijn arm om haar heen. Ze begon te lachen en hij was blij om het vuur dat hij in haar ogen zag. New York deed haar goed. Nu al. Het was alsof ze tot leven kwam, op een manier die hij nooit eerder had gezien. 'Zeg maar wat u wilt, mevrouw, en we doen het.'

'Meen je dat?'

'Natuurlijk meen ik dat.'

'Oké, ik wil een eind wandelen.'

'Nu?' Hij keek haar stomverbaasd aan. Om zeven uur was het nog steeds vijfendertig graden met een vochtigheidsgraad van ongeveer vijfennegentig procent. 'In deze hitte?' Ze knikte opgewonden en hij gooide zijn hoofd naar achteren en lachte. Hij begreep het. Kate, die zich jarenlang verstopt had, bijna vanaf de tijd dat ze nog een klein meisje was, was opeens weer jong en hongerig naar het leven.

'Oké, Assepoester. Doen we. Wil je je eerst omkleden? Ze schudde grijnzend haar hoofd en leek op dat moment sprekend op haar zoon. in dat geval' - hij trok haar arm door de zijne terwijl ze tegelijk opstonden - 'zijn we weg.'

En het was precies wat ze wilde. Ze liepen Madison Avenue op en bekeken de etalages. Toen naar Central Park, waar mensen nog steeds spelletjes deden in het gras. Ballen vlogen in het rond, radio's stonden hard aan, bussen zoefden voorbij en mooie koetsen werden getrokken door vermoeid klossende paarden die met bloemen waren versierd. Het was alsof iemand elk mogelijk bewegend deel, elk gezicht, elke auto, elke geur, elke stank, elke kleur had verzameld, die vervolgens in één stad bij elkaar had gegooid en die stad New York had genoemd. 'Dit is te gek.' Ze ademde diep de vervuilde lucht in en blies die zuchtend van genot weer uit, terwijl Nick lachte.

'Ik geloof dat ik een monster heb geschapen.' Maar hij vond het geweldig haar zo te zien. Ze was zo levendig. Het was iets dat ze al jaren behoorde te hebben. Vuur en opwinding en succes. Hij was blij dat hij dit nu met haar meemaakte. Hij keek op zijn horloge. Het was al over achten en ze kwamen bij Sixty-first Street en Fifth. Het was nog maar een klein eindje naar het hotel. Maar ze hadden een grote wandeling gemaakt en alles in zich opgezogen. Kate keek met stralende ogen rond en hij genoot van haar. 'Zullen we teruggaan en iets anders aantrekken?'

'Waar gaan we heen?'

'Naar het beste restaurant in de stad. Allemaal voor jou, Assepoester.' Hij maakte een breed armgebaar naar de skyline en ze straalde. Ze glimlachte de hele weg terug naar het hotel en toen hij, terug in hun kamer, bij de deur naar de badkamer stond, kwam ze op hem af met een vastberaden glans in haar ogen.

'Betekent dit wat ik denk dat het betekent?' Hij stond tegen haar te grijnzen.

Ze trok de rits van zijn broek naar beneden. 'Ik dacht het wel.'

'Schat, ik weet niet wat deze stad met je doet, maar ik vind het te gek!'

Ze haalden de slaapkamer niet eens, maar deden het op de dikke vloerbedekking van de zitkamer, terwijl haar tong en zachte handen Nick zachtjes lieten kreunen. Deze keer was het Kate die de leiding nam en Nick die uitgeput op zijn rug lag toen ze waren klaargekomen. In het halfdonker glimlachte Kate triomfantelijk tegen haar leven.

24

'Mevrouw Harper?' De vrouw in de dure zwarte jurk en met het kunstig opgestoken haar kwam de kamer binnen en stak een hand uit. Kate drukte hem zenuwachtig en streek haar jurk glad. 'Het is bijna zover,' zei de vrouw.

Het was haar eerste tv-optreden in New York, en ze was doodsbang. Maar ze had zich goed voorbereid. Ze had die ochtend met Nick doorgenomen wat ze zou zeggen. En de jurk was een nieuwe die ze in Carmel had gekocht. Het was een mooie, rode linnen jurk die goed stond bij haar bruine teint. Ze droeg hem bij de rode sieraden die Felicia ondanks Kates protesten verleden jaar voor haar had meegebracht uit Europa. Nu was ze blij dat Felicia erop had aangedrongen dat ze ze zou houden. 'Je weet nooit.' Kate herinnerde zich de woorden en glimlachte. Haar haar had ze in een staart gebonden in haar nek. Ze hoopte dat ze er deze keer als een schrijfster uitzag. Ze voelde zich tenminste wel zo.

'Ik heb het uitzicht bewonderd.' Het was adembenemend. Ze waren in de zuidwesthoek van het meer dan dertig verdiepingen tellende gebouw van General Motors, met een prachtig uitzicht op Central Park als je in noordelijke richting keek en een ononderbroken panorama op Wall Street in zuidelijke richting. 'Het moet fantastisch zijn om in deze stad te wonen.'

De vrouw in de zwarte jurk lachte, waarbij haar goed gekapte haar schudde en de smaragd in haar ring schitterde. 'Ik zou er ik weet niet wat voor overhebben als ik aan de kust in Californië zou kunnen wonen. Maar Audrey doet de show hier, dus...' Ze gooide haar handen in de lucht. De vrouw was de grootste producente van tv-programma's die overdag werden uitgezonden. Haar werk leek veel op dat van Nick. Nu begreep Kate beter wat het voorstelde.

'Klaar?'

'Ja, hoor.'

Ze hield een deur open en Kate liep naar binnen. Op de deur naar de studio hing een fel verlicht bordje: 'Uitzending.'

Haar optreden duurde bijna een uur. Ze was te gast met drie andere prominente vrouwen: een vertegenwoordigster van de Verenigde Naties, een advocate die nationale bekendheid genoot en een vrouw die het jaar daarvoor de Nobelprijs voor biochemie had gewonnen. Grote god. Haar adem stokte terwijl ze naar hen keek. Wat deed zij hier? Maar terwijl de drie vrouwen ook naar haar keken, besefte Kate dat zij zich hetzelfde afvroegen. Zij was een onbekende.

'Hoe voelt het om je eerst bestseller te schrijven?' Audrey Bradford, de presentatrice van het programma, glimlachte tegen Kate en de andere vrouwen keken geïnteresseerd, maar nauwelijks onder de indruk.

'Zo ver is het nog niet, maar ik moet toegeven dat het tot nu toe een fantastisch gevoel is.' Ze lachte en Audrey glimlachte tegen haar. Dit was kicken! Egotrippen! Succes! Openbaar succes! Op de nationale tv! Toch bleef ze bij de andere gasten iets voelen. Was het jaloezie? Achterdocht?

'We hebben de zaak onderzocht en het blijkt dat de derde druk al is verschenen en dat er in vijf weken tijd vijftigduizend exemplaren verkocht zijn. Dit lijkt me toch echt een bestseller, of niet? Het boek zit bij de beste tien op de nationale lijst.' O, ja? Was dat zo?... Echt waar? Waarom had niemand haar dat verteld? Shit, vijftigduizend exemplaren. Haar mond viel bijna open. 'In dat geval moet ik ongelijk bekennen en is het dus wél zo ver.' Na de eerste paar nerveuze minuten was Kate er verbaasd over hoe soepel het programma liep. De andere vrouwen waren fascinerend en Audrey was goed in haar vak. Een mogelijk ongemakkelijke situatie wist ze om te draaien naar een sfeer van warmte en hartelijkheid.

Kate was nog steeds in de wolken toen ze in de tuin bij Lutèce bij Nick aan tafel schoof voor de lunch. 'Hoi, schat. Mijn god wat was het eng.' En toen hoorde ze zichzelf in één adem eraan toevoegen hoe gespannen ze was geweest, hoe angstaanjagend succesvol de andere vrouwen waren, hoe indrukwekkend Audrey Bradford was, en dat de producente zo goed wist waar ze mee bezig was...

'Hé, hé, wacht! Kalm aan een beetje, schat. Straks springt je ceintuur nog. Ontspan je eens even.' Hij vond haar opgewondenheid amusant. Ze was opeens even druk als iedereen in New York.

Ze grijnsde schaapachtig en haalde diep adem. 'Nu je het zegt: ik heb geen ceintuur om!'

'Gelukkig maar! Vertel! Heb je je een beetje kunnen redden in het programma?'

'Heb je het niet gezien?' Ze keek hem stomverbaasd aan. 'Lieverd, je staat op het punt te ontdekken hoe mijn leven in New York is. Ik ging vredig in Jaspers suite zitten om naar het programma te kijken en alle drie de telefoons begonnen tegelijk te rinkelen. Hij heeft twee extra lijnen laten aanleggen voor de duur van zijn verblijf. De secretaresse die hij had meegenomen, meldde een grote crisis. Onze bekendste gast voor het eerste programma dat van hieruit wordt uitgezonden ligt in het ziekenhuis met een beroerte. Vanavond is het voorpaginanieuws. De extra secretaresse die hij voor zijn verblijf hier heeft aangenomen, zegde af. Jaspers oudste zoon belde vanuit Londen, dat hij onder arrest was omdat hij een kind had aangereden met zijn auto. En intussen heb ik negen andere mensen gebeld, omdat er een vervanger voor de gast moest komen. Nee, schat, ik heb het programma niet gezien. Maar ik weet zeker dat je fantastisch was.' Hij keek haar aan met een grijns en ze probeerde haar teleurstelling te verbergen. Soms vergat ze hoe druk hij het had.

'Maar even iets anders. Jasper dacht dat je het misschien leuk vond om nog een keer gast te zijn in zijn programma. Misschien aan het einde van de week?'

'Alweer? Ik ben er net geweest.'

'Dat is niet erg. Je bent een begerenswaardige gast tegenwoordig, met het boek dat loopt als een trein. En omdat je overdag vaak op tv te zien zult zijn, zullen de vrouwen in zijn publiek het leuk vinden jou in zijn programma te zien.' Op dit moment was hij niet Nick. Hij was de producent, een wildvreemde, een nerveuze man die de belangrijkste talkshow van het land runde. Hij had niet eens tijd gehad om naar haar eerste optreden voor tv in New York te kijken. 'Ik zal Stu bellen dat hij je uitgever om toestemming vraagt. Jasper wil je dolgraag.' Hij trok een boekje voor de dag, schreef er even iets in op en keek verbaasd naar de ober, die hem een telefoon bracht.

'Gesprek voor u, meneer Waterman.' Er volgde een tien minuten durend onbegrijpelijk gesprek met iemand van zijn productiestaf terwijl Kate een beetje rondkeek. Ze lunchten in een van de duurste restaurants van New York, omgeven door mensen met roem en macht. Tijdens zijn telefoongesprek gaf Nick de ober een teken en wees naar zijn horloge. De ober knikte en kwam terug met een menu voor Kate. Het duurde nog vijf minuten voor Nick zijn telefoongesprek beëindigde. 'Sorry, lieverd. Sommige dagen zijn gewoon zo, weet je.' Meer dagen dan hij eigenlijk ooit vertelde. Ze realiseerde zich nooit hoe druk hij het had. Maar hier in New York kreeg ze er pas een duidelijk beeld van. Hij keek weer op zijn horloge. 'Shit.'

'Wat is er?'

'Ik moet over twintig minuten weg. Ik moet voor vanavond nog vijfendertig dingen bespreken met Jasper.'

'Bofkont die Jasper, het lijkt erop dat hij je vaker zal zien dan ik.' Ze was een beetje op haar teentjes getrapt. Een beetje maar. Ze had het recht niet te veeleisend te zijn, ze waren hier allebei om te werken en niet voor de lol.

'Sorry dat ik je programma gemist heb, Kate. Echt waar. Volgende keer zal ik absoluut kijken. Beloofd. Al moet ik alle deuren vergrendelen en de hoorns van alle telefoons halen.'

'Oké, dan vergeef ik het je.' Ze zoenden elkaar toen de Louis Roederer werd gebracht. Het was een voortreffelijke champagne, 1955.

Ze kregen kaviaar op flinterdunne sneetjes witte toast, balletjes kalfsvlees met andijviesalade en daarna verse frambozen met slagroom. De fles champagne maakten ze in minder dan een halfuur soldaat. Het resultaat was dat Kate naar achteren leunde en een beetje dronken uit haar ogen keek. 'Weet je...' Ze staarde Nick filosofisch aan, terwijl hij met een glimlach afrekende. Godzijdank bestond er zoiets als een onkostenrekening. 'Weet je,' begon ze opnieuw, 'soms kun je je maar moeilijk voorstellen dat al dit leuks tot een ramp kan leiden.'

'Wat bedoel je daarmee?' Hij keek haar aan en schoot bijna in de lach, maar toen opeens herinnerde hij zich Tom. 'Dat gebeurt alleen maar als je toelaat dat het succes naar je bol stijgt, Kate. Er zijn manieren om succes te hebben zonder dat je er gek van wordt.'

'Weet je dat zeker?' Ze keek bezorgd. Ze was niet vergeten wat dit soort leven met Tom had gedaan - en met haar.

'Ik heb mensen gekend die er heel goed mee omgingen. Maar je moet op je tellen passen. Je mag niet vergeten wat jij echt belangrijk vindt. En misschien moet je ook weten dat het leuk is zolang als het duurt, maar dat het niet alles is. Je boft, Kate. Je hebt Tygue en het huis en dat is een echt thuis voor je...'

'Je vergeet iets.' Ze keek heel ingetogen.

'Wat dan?'

'Je vergeet dat ik jou heb om bij thuis te komen, meneer Waterman. Jij bent er ook nog.'

'Ik ben er ook nog. En vergeet jíj dat niet, mevrouw Harper.'

Ze vergat het niet. Op de terugweg naar het hotel dacht ze er lang over na. Ze voelde nog steeds het effect van de champagne. Het was zo gemakkelijk om vergiftigd te raken door je eigen gevoel van belangrijk te zijn, door dure etentjes in prachtige restaurants, door bewieroking en aandacht en gejuich. Ze moest toegeven dat ze ervan genoot, maar het maakte haar ook bang. En voor het eerst begreep ze wat die weelde voor Tom had betekend. Vooral voor Tom, omdat zijn leven voor die tijd zo simpel was geweest. Hij kon de glitter die erbij hoorde onmogelijk weerstaan. Maar was zij nu zoveel anders? Was zij verstandiger? Ze wist het niet zo zeker.

Ze wilde terug naar het hotel om een uurtje te slapen. Dat deed ze en ze werd om vier uur gewekt door de telefoniste. Ze had gevraagd of ze gewekt kon worden, voor het geval ze zich zou verslapen. Ze moest om zes uur bij een radiostation zijn op de West Side. En deze keer waren de opnamen verschrikkelijk. De interviewer stelde alleen maar de verkeerde vragen en bleef er maar over doorzeuren hoe het toch mogelijk was dat een vrouw zoveel van rugby wist; hij was een bazige, agressieve seksist en ze vond het een afschuwelijk interview, maar ze zei tegen zichzelf dat de uitzending goed zou zijn voor het boek. Haar uitgever had haar een auto met chauffeur beloofd die haar terug zou brengen naar het hotel, maar er verscheen niets of niemand na de uitzending. Even later liep ze over straat, biddend om een taxi, want de buurt was niet zo veilig. Het was negen uur tegen de tijd dat ze bij de studio was waar ze Nick zou zien. Hij had een hectische avond gehad en er waren al problemen voor de uitzending van de volgende dag. Het liep tegen halfelf eer ze een hapje konden gaan eten en toen, warm en verkreukeld, kwamen ze terecht in La Grenouille waar zelfs de mooie gerechten haar niets meer deden. Ze had het warm, ze was moe en ze wilde naar bed. Toen ze naar buiten liepen, fotografeerde iemand van Women's Wear Daily haar en ze merkte dat ze bijna snauwde toen ze het flitslicht zag.

'Ho ho, rustig Kate. Het hoort allemaal bij een dag werken.'

Ze zuchtte even en glimlachte toen tegen hem. 'Ik weet het niet. Ik begin te denken dat achter Tygue en Bert aanhollen toch niet zo slecht was.'

'Dat zei ik toch al!'

Ze slenterden arm in arm Fifth Avenue op en Kate was uitgeput toen ze om één uur in bed vielen.

Toen ze de volgende morgen wakker werd, voelde ze zich nog bijna even moe en toen Nick haar een exemplaar van Women's Wear Daily gaf, verscheen er onmiddellijk een frons op haar voorhoofd. Er was een foto van hen terwijl ze de vorige avond het restaurant verlieten. Er werd gezegd wie ze waren, het boek werd vermeld en er werd een hatelijke opmerking over haar jurk gemaakt.

'Christus, het was achtendertig graden en ik had me de hele dag rot gerend. Wat willen ze eigenlijk van me?'

Nick lachte en haalde zijn schouders op, terwijl hij een slok nam van zijn koffie. 'Dit is het seizoen, schat. In New York houden ze zich nooit in.'

'Nou, ze kunnen naar de maan lopen. En ik sta niet graag in de krant.' Nerveus stak ze een sigaret op. Het was een slechte manier om de dag te beginnen.

'Hoe weet je dat? Heb je het ooit geprobeerd?'

Ze staarde hem alleen maar aan, maar zei niets.

'Wat is er aan de hand, schat?' Hij ging rustig op het bed zitten en pakte haar hand. 'Het is maar een klein berichtje in de krant. Stelt niets voor.'

'Ik haat dit soort dingen. Shit! Ze hebben er niets mee te maken!'

'Maar ze zijn in je geïnteresseerd. Je bent nieuw, je bent intelligent, je bent mooi. Je boek is een hit. Dit hoort er allemaal bij.'

'Ik haat het.' Ze keek Nick aan en de tranen sprongen in haar ogen. Het begon allemaal opnieuw. Ze zouden alles bederven. Ze wilde naar huis.

'Hé, kom op, schat... het stelt niets voor.' Hij nam haar in zijn armen en keek op haar neer. 'En als je het zo verschrikkelijk vindt om in de kranten te staan, zullen we voorzichtiger zijn. We gaan in een rustig restaurantje eten.' Hij schreef de naam van een Frans restaurant op in Fifty-third Street, waar ze niet zouden opvallen, gaf haar een laatste zoen en ging weg, want hij had een bespreking met Jasper. Maar toen ze elkaar weer zagen bij de lunch, was ze nog steeds een beetje bang ondanks alle opwinding. Ze merkte dat ze voorzichtig zat rond te kijken en Nick keek naar haar.

'Wat is er?'

'Niets.'

'Weer bang voor de paparazzi?'

'Ja, een beetje.'

'Niet nodig. Die zou je nog niet dóód hier zien. En wat Women's Wear Daily betreft: wie hier eet, is niet de moeite waard om te vermelden.'

'Goed.' Ze was opgelucht en pakte zijn hand. 'Ik heb zo'n bloedhekel aan dit gedoe.'

'Waarom?' Waarom vertelde ze het hem niet? Vertrouwde ze hem nog steeds niet? Zelfs nu nog niet?

'Het is zo'n inbreuk. Het lijkt op een verkrachting. Ze trekken je je kleren uit, staren naar je lijf en pakken wat ze willen.' Ze keek somber en hij lachte en boog zich naar haar toe. 'Mag ik de eerste zijn?'

'Hou op, alsjeblieft.'

'Maak je er niet zo druk over. Het hoort er allemaal bij. Je went eraan. Ik ben voor van alles uitgemaakt, van nymfomaan tot homo. Nou en?'

Ze grijnsde tegen hem. 'Hebben ze je zo genoemd?'

'Ja, vooral het eerste.' Maar hij zei het niet met trots. Dat was nu voorbij. Sinds hij Kate had, had hij niet meer naar een andere vrouw gekeken. 'Hé, feestdag vandaag. Het is zes weken aan!'

'Weet ik.' Ze keek hem stralend aan. 'En de pers kan de boom in!' Dit was het enige dat belangrijk was.

Ze dineerden die avond bij '21' met Jasper en een bekende theaterproducent uit New York. En Kate bleef bij de opnamen van de show. Het was leuk om Jasper beter te leren kennen en ze vond het niet erg dat hij wist dat Nick en zij iets hadden. Hij leek het van harte goed te keuren en behandelde haar als iemand die heel speciaal was.

De volgende dag kwamen ze allemaal bij elkaar voor de lunch in zijn suite in Hotel Pierre en 's middags gingen Kate en Nick naar F.A.O. Schwarz, om speelgoed te kopen voor Tygue.

'Wil je de boot proberen?'

'Nu?' Ze lachte tegen hem terwijl ze de winkel uit liepen. Het was het enige ding dat ze meenamen. De rest zou bij het hotel bezorgd worden. Allerlei cowboyspullen, een prachtige kleine fiets en Kate had met de grootste moeite Nick kunnen afhouden van het kopen van een kinderblokhut. Nick had alles willen kopen. Maar dat wilde zij niet en hij wist het. Ze wilde ook iets voor Tom kopen, maar wist niet hoe ze dat voor elkaar moest krijgen zonder dat Nick het merkte. Hij keek op haar neer, terwijl hij de grote doos met de boot erin onder zijn arm hield. Tygue zou hem kunnen laten varen op het meer.

'Luister, in Central Park ligt een prachtige vijver voor de mooiste modelboten. Al die oude mannen hangen er rond met modellen van windjammers en schoeners. Ons bootje zal het niet halen bij die dingen, maar het is er fantastisch.'

En dat was het. Ze bleven twee uur bij de vijver, praatten met oude mannen, keken naar de bootjes en glimlachten tegen de kindermeisjes die langsliepen met grote Engelse kinderwagens die met kant waren versierd. New York gaf de indruk dat iedereen óf stinkend rijk óf straatarm was, en de mensen die er ergens tussenin zaten waren verbannen naar een ander oord. Naar New Jersey misschien. Of naar de Bronx.

Ze liepen langzaam het park uit, langs de dierentuin en Kate bleef even staan bij de pony's. 'Ik wou dat Tygue hier was. Hij zou het prachtig vinden.'

'Volgende keer misschien.' Hij trok haar hand door zijn arm en dacht aan de jongen. Toen keek hij Kate aan. 'Wil jij een ritje maken met een pony, Assepoester?'

'Dat meen je niet!' Ze barstte in lachen uit. 'Het karretje zou breken, of de pony zou bezwijken.' Het karretje was gemaakt voor peuters en kleuters.

'Geef antwoord op mijn vraag.'

'Waar denk je aan?'

'Wacht maar af.' Hij trok haar het park uit en sloeg rechtsaf naar de mooie rijtuigjes die op Fifty-ninth Street in een rij stonden. Daar bleef hij even staan, praatte met een van de koetsiers - ze hadden allemaal een hoge hoed op - en draaide zich daarna om, om haar te helpen instappen. 'Dit lijkt een beetje meer op ons tempo.' Het was nog steeds snikheet, maar ze was nu bijna gewend aan de temperatuur. Het was intussen vijf uur geworden. Langzaam reden ze door het park in het muffe, oude rijtuigje. Mensen keken op en glimlachten, kinderen zwaaiden. Kate had het gevoel dat ze het allemaal droomde. Een eind verder het park in kocht Nick twee ijsjes. Een uur later werden ze door de koetsier voor het hotel afgezet.

'Ik ruik naar paard,' fluisterde ze hem giechelend in zijn oor toen ze rustig langs de marmeren balie liepen.

'Heerlijk.' Hij keek grijnzend naar de veeg ijs op haar kin. 'Je ziet er niét meer uit!' Maar hij kon nauwelijks wachten tot hij de deur van de kamer op slot kon draaien. Ze bleven een uur in bed en toen moesten ze allebei rennen. Nick moest naar Jasper in de studio en Kate was te gast in een concurrerende talkshow bij een ander tv-station.

Het ging uitstekend, zoals ook het eerste van de twee radioprogramma's die ze de volgende dag deed. Het tweede was een flop. Niemand scheen te weten wie ze was of waarom ze daar was. En in de kranten was het rustig gebleven. Ze genoot van de reis, ondanks de onrust en de drukte, en ze was verbaasd hoe vlug ze gewend raakte aan interviews en camera's. Toen ze voor de tweede keer te gast was bij Jasper was ze veel minder nerveus dan de eerste keer. En ze liet Nick helpen een jurk uit te zoeken. Het was een strak jurkje, parelgrijs. Het was de meest sexy jurk die ze ooit had gezien en toch was hij gekleed. Perfect voor haar. Zelfs Jasper keek zijn ogen uit toen ze verscheen. Ze was een zeer opvallende jonge vrouw. En haar verschijning in het programma was het hoogtepunt van haar reis.

'En meneer Waterman, wat staat er voor vandaag op de agenda?'

'Ik weet het niet. Wil je naar het strand? Misschien is het leuk om weer eens wat zand te zien.' Het was zaterdag.

'Is er een strand in de buurt?'

'Southampton.' Hij lag op zijn zij te kijken naar de vrouw van wie hij hield, toen de telefoon ging. 'Neem jij op? Dit is jouw kamer, weet je nog?' Hij dacht aan alles.

'Hallo?' Ze verwachtte Licia, of misschien Jasper voor Nick. Wie zou er anders bellen? Maar het was Tillie. 'Wat? Echt waar? O, mijn god. Hoe gaat het nu?' Ze zat kaarsrecht en Nick keek haar bezorgd aan.

'Nu? Waarom hebben ze hem daar gehouden? Kan hij niet naar huis?' Nick kon niet tegen dit eenzijdige gesprek en begon vragen te stellen, maar ze beduidde hem dat hij stil moest zijn. 'Vanmiddag? Oké. Ik zal zien wat ik kan doen.' Met gefronste wenkbrauwen legde ze de hoorn neer, keek Nick aan en staarde toen naar de grond. 'Shit.'

'Wat is er in godsnaam gebeurd?'

'Tygue is bij Adams van het hek gevallen en heeft zijn arm gebroken. Volgens Tillie heeft hij met Joey op het hek zitten schommelen en is toen achterovergevallen. Ze dachten dat hij misschien een hersenschudding had en daarom hebben ze hem een nacht in het ziekenhuis gehouden. Ze heeft ons gisteravond proberen te bellen, maar we waren er niet en ze durfde geen boodschap achter te laten, omdat ik me dan halfdood zou schrikken. Shit!' Ze stond op en liep de kamer rond.

'Het arme joch. Weten ze zeker dat hij geen hersenschudding heeft? En naar welk ziekenhuis heeft Tillie hem gebracht?' Nick keek opeens heel bezorgd en Kate glimlachte.

'Hij is in Santa Barbara en het gaat goed. Hij mag vanmiddag naar huis. Zijn arm zit in het gips.'

Nick keek op zijn horloge. 'Als ik je over een uur op een vliegtuig zet, kun je rond de middag, plaatselijke tijd in Californië, het vliegtuig naar Santa Barbara nemen en ben je rond twee uur daar.' Hij glimlachte bemoedigend en ze zakte in een stoel.

'Ja. Weet ik.'

'Wat is er?' Nick staarde haar verbaasd aan. 'Je gaat toch terug, hè?'

'Ik heb niet veel keus, denk ik.' Maar ze zag eruit alsof ze die keus wel wilde hebben.

'Wat bedoel je daarmee?' Het was de eerste keer dat ze hem ooit boos zag kijken. Hij was geschokt.

'Ik bedoel dat ik weet dat ik moet gaan, maar ik wil niet. Ik vond het hier fantastisch. En Tillie zegt dat alles goed gaat, maar ik weet dat ik me vreselijk zal voelen als ik niet terugga, en Tygue zal me haten en... O, Nick. Ik heb zeven jaar als een kluizenaar geleefd en dit was zo fantastisch.'

'Het is niet zijn schuld dat je jezelf al die jaren in een kast hebt opgesloten!' Hij schreeuwde. 'In godsnaam, Kate, je bent zijn moeder!'

Ze was overdonderd. 'Oké, dat weet ik. Maar ik ben ook Kate, niet alleen maar moeder. Ik ben bijna dertig en ik ben de afgelopen zes jaar nonstop moeder geweest. Heb ik het recht niet om meer te zijn dan dat?'

'Ja, maar niet ten koste van hem, meisje. Nooit ten koste van hem.' Hij ijsbeerde woedend door de kamer. 'Één ding wil ik je zeggen, Kate. Vanaf de plek waar ik in het leven zit, heb ik veel sukkels zien komen en gaan. Ze verpesten hun leven, ze verknoeien hun relatie met hun kinderen, ze bedonderen hun echtgenoten, ze gaan scheiden en weet je waarom? Omdat ze zo smoorverliefd zijn op zichzelf dat ze de dingen niet meer in hun ware proporties zien. Ze zijn gek op het lawaai en de schijnwerpers, de aandacht en het applaus, de camera's en de microfoons en weet je wat? Ik zie dat jij ook voor die bullshit valt. Doe jezelf en Tygue en mij een groot plezier, meisje, blijf overeind. Het is niets. Roem is een leuke plaats om te bezoeken, meer niet. En nu heeft je kind zijn arm gebroken en ga jij naar huis. En daarmee basta!' Hij pakte de telefoon en vroeg de telefoniste de vliegmaatschappij TWA te bellen, maar voor hij zijn zin kon afmaken had Kate de knop ingedrukt, waardoor het gesprek werd verbroken. Hij keek haar verbaasd aan. Haar ogen fonkelden van woede, maar toen ze begon te praten klonk haar stem zachtjes. 'Doe dat nooit meer. Als ik de vliegmaatschappij wil bellen, doe ik dat zelf. Als ik besluit naar huis te gaan, zal ik het je laten weten. En als ik je raad nodig heb over mijn verantwoordelijkheden als moeder, vraag ik daar wel naar. Hou intussen je ideeën, je dreigementen en je deugdzame verontwaardiging voor je!' Ze stond op, keerde hem haar rug toe en liep naar het raam. Daar draaide ze zich om en keek hem aan, en hij had nog nooit zo'n woede gezien op het gezicht van een vrouw. 'Ik heb jarenlang dat kind alles gegeven. Alles wat ik in me heb, alles wat ik ben. Maar nu is het míjn beurt. En ik weet, beter dan wie ook, welke prijs ervoor betaald moet worden. Ik heb gezien hoe iemand van wie ik hield echt ziek werd van zo'n klotepromotiereis. Ik weet er alles van, dank je wel. En ik ben er doodsbang voor. Maar dat betekent niet dat ik levend begraven wil worden. Dat heb ik mezelf jarenlang aangedaan, en ik heb er nu genoeg van. Ik heb hier recht op. Ik heb recht op deze tijd met jou, op mijn carrière, op mijn eigen leven. En als ik teleurgesteld ben, omdat ik nu terug moet naar de werkelijkheid, dan heb ik daar ook recht op. Maar probeer me niet op te zadelen met een schuldgevoel of tegen me te zeggen wat ik mijn kind verschuldigd ben. Ik weet wat ik Tygue verschuldigd ben, en geloof me, ik heb mijn tol betaald. En zeg nooit meer tegen mij wat ik moet doen. Ik heb dit al een keer meegemaakt. Ik heb op een man geleund tot er niets meer van mij over was. Ik liet hem al mijn beslissingen nemen en ik vond het heerlijk en ik hield van hem, maar ik ging er bijna aan onderdoor toen hij er niet meer was om tegen me te zeggen hoe het moest. Dus werd ik volwassen. Ik neem mijn eigen beslissingen. En dat vind ik prettig. Ik hou van je, Nick, maar je zult mij nooit meer vertellen wanneer ik naar huis moet. Ik ben degene die die beslissing neemt. Is dat volkomen duidelijk?'

Hij knikte stilletjes en ze kwam met gebogen hoofd terug van het raam. Vlak voor hem bleef ze staan. 'Sorry, als ik wat hard overkom, maar het is een lange, moeilijke weg geweest van daar naar hier en ik heb een gigantische prijs betaald voor alles wat ik heb. Ik weet niet hoe ik moet omgaan met iemand die zich daarmee gaat bemoeien. Ik weet zelfs niet zeker dat ik kan omgaan met iemand die me helpt. En er gebeurt op dit moment verschrikkelijk veel met me. Ik heb tijd nodig om het in me op te nemen... Naar huis gaan is misschien achteraf toch niet zo'n slecht idee.' Haar stem zakte en werd schor. Ze pakte de telefoon en vroeg naar dezelfde vliegmaatschappij waar Nick een paar minuten daarvoor naar had gevraagd. Hij zei nu niets. Hij luisterde alleen maar terwijl ze een plaats boekte op de volgende vlucht. Hij stond op toen ze de hoorn had neergelegd en ze bleven allebei stil, niemand zei een woord. Geen van tweeën wisten ze wat ze precies zouden willen zeggen, beiden geschokt door wat ze hadden gevoeld en gezegd. Het was Kate die het eerst iets zei. 'Sorry, Nick.'

'Zeg dat niet. Ik had het recht niet...' Hij trok haar zachtjes in zijn armen en zuchtte. Hij wilde alles voor haar doen, ze was zo verschrikkelijk lang alleen geweest, maar hij wist dat ze aan dit nieuwe leven moest wennen. Hij wilde haar de pijn en de prijs besparen, maar kon dat niet. Hij hield haar stevig tegen zich aan gedrukt, gaf haar vervolgens een klapje op haar billen en liet haar toen los. 'Je moet nu je spullen gaan pakken, anders ga je straks je vlucht nog missen.'

'Nee, hoor.' Ze glimlachte nu. Het was de kleine glimlach van een vrouw die bij hem een brede glimlach te voorschijn riep.

'Luister, je...'

'Stil nou maar.' Ze pakte hem zachtjes bij zijn hand en liep voor hem uit de slaapkamer in, die ze gedurende hun verblijf in New York gedeeld hadden. Ze trok hem op het bed en begon te lachen. 'Niet al te serieus, Nick. De wereld vergaat niet.' In feite had ze het gevoel dat de wereld nog maar net bestond. En terwijl hij voorzichtig haar blouse uittrok strekte ze haar armen naar hem uit. Haar mond en haar hele lichaam verlangden naar hem met een begeerte, een honger die ze nauwelijks kon beheersen. Ze trok hem naar zich toe.

25

'Tillie, kun jij een paar uur op Tygue passen?'

'Natuurlijk. Ik kom eraan.'

Kate legde de hoorn glimlachend op de telefoon. Nick kwam terug uit New York. Ze hadden elkaar een week niet gezien, maar het leken haar jaren. Tygues arm jeukte door het gips en hij was erg onrustig. Ze was twee keer naar Tom geweest en met hem ging het ook niet zo goed. Hij was broodmager geworden en zag er moe uit. En toen ze er de tweede keer was, huilde hij bij haar vertrek. Er werd van alle kanten aan haar getrokken. Maar het was niet anders dan het altijd was geweest. Alleen zij was veranderd. De afgelopen week was een levendige herinnering geweest aan het leven dat ze vóór Nick had geleid. Maar nu kwam hij thuis. En ze had twee hoofdstukken van een nieuw boek om hem te laten lezen.

'Waar ga je heen?' Tygue keek bezorgd toen ze de rode jurk te voorschijn haalde die ze in New York had gedragen.

'Nick afhalen. Ik ga hem verrassen.' En toen wist ze dat ze dat niet had moeten zeggen, omdat hij mee wilde. Het gezicht van de jongen lichtte op als een vuurpijl op Onafhankelijkheidsdag. 'Komt hij naar huis?'

Ze knikte glimlachend. Zij was ook blij.

'Mag ik mee?' Ze dacht even na en slaakte toen een zucht. 'Oké, koning. Jij wint!' De B.V. Moederschap. En opeens wilde ze zó graag alleen gaan. Maar ze wist dat Nick het leuk zou vinden om Tygue te zien. Ze belde Tillie af en zei tegen Tygue dat hij schone kleren moest aantrekken. Hij was intussen redelijk handig geworden met zijn gipsarm. Een halfuur later zaten ze in de auto. Tygue had zijn nieuwe cowboylaarzen aan en zijn lievelingspet op en Kate voelde zich weer goed in haar rode jurk. Het was een lekker gevoel mooie kleren te dragen. Ze kon geen spijkerbroeken en t-shirts meer zién.

Ze hadden drieëneenhalf uur om naar het vliegveld te rijden en ze haalden het net op tijd. Ze renden door de aankomsthal terwijl Nick net met een karretje vol bagage uit de brede deur kwam. Tygue riep zijn naam en Kate haalde diep adem. Het had als een woeste schreeuw geklonken.

'Hé, Tijger!' Nick keek verbaasd naar de jongen en toen naar zijn moeder. Het was jaren geleden dat hij door iemand was afgehaald. De jongen vloog hem om zijn hals. Nick stond te stralen met het kind in zijn armen. 'Hé, stoer, die gipsarm!' Hij zette Tygue weer neer en omhelsde Kate. Die omhelzing zei haar - veel meer dan woorden -wat deze verrassing voor hem betekende.

'We hebben thuis een cadeautje voor je!' riep Tygue blij. Kate keek met stralende ogen van haar zoon naar Nick.

'Echt waar?'

'Ja. Een foto van Bruintje, met mij op zijn rug. Mam heeft hem in een lijstje gedaan voor op je bureau.'

'Fantastisch!' Hij sloeg een arm om Kates schouders terwijl hij met zijn andere hand het karretje duwde. 'Hoi, liefste.' Hij zei het alleen tegen haar.

Ze kuste hem opnieuw. 'Ik heb je vreselijk gemist.'

Als antwoord rolde hij met zijn ogen, trok haar dichter tegen zich aan en keek toen weer naar Tygue.

'Ik heb je ook gemist, Nick. En ik kan Bruintje rijden met één hand.'

'Is dat wel een goed idee?' Hij keek Kate fronsend aan. 'De dokter zegt dat dat geen kwaad kan zolang hij maar niet in galop gaat. Tygue houdt hem keurig in stap.'

'Oké.'

De auto werd door Kate gehaald, de bagage verdween in de kofferbak en toen werd de terugreis aanvaard. Ze praatten de hele weg naar huis. En thuis was zelfs Bert blij dat hij Nick zag.

'Nu is de hele familie weer bij elkaar!' Tygues ogen straalden toen hij dat zei en het ontroerde Kate diep. Hij was enorm gehecht geraakt aan Nick. Maar dat gevoel was wederzijds. Nick had nauwelijks kunnen wachten tot ze thuis waren, waar ze Tygues nieuwe speelgoed nog voor het eten uitprobeerden. 'En als je de boot ziet gaan! Je moeder en ik hebben hem in New York geprobeerd.' Ze wisselden een glimlach bij de herinnering.

'Hebben ze daar ook een meer?'

'Een meer voor dit soort bootjes. En een dierentuin. En je kunt er een ritje maken met een pony. We nemen je wel een keer mee. Maar voorlopig heb ik een ander ritje voor jou in petto.'

'Echt waar?' Tygue keek hem met grote ogen aan. Nick zat altijd vol verrassingen en Kate dacht dat hij het zou gaan hebben over een weekend in Santa Barbara. Maar deze keer was het ook voor haar een verrassing.

'Weet je wat we morgen met zijn drieën gaan doen?'

Tygue schudde zwijgend zijn hoofd.

'We gaan drie dagen naar Disneyland!'

'Meen je dat?' Zijn ogen konden niet verder open. Kate en Nick lachten.

Nick knikte. 'Met zijn drieën!'

'Hoe heb je dat ooit voor elkaar kunnen krijgen?' Kate liep naar hem toe en sloeg een arm om hem heen.

'Jasper is een weekje naar Zuid-Frankrijk. Dus ik ben helemaal tot jullie dienst. Als jullie dat leuk vinden.'

Nadat hij zich een week in New York halfdood had gewerkt voor Jaspers programma, nam hij hen mee naar Disneyland. Kate keek hem verbaasd aan. 'Meneer Waterman, ik ben de grootste bofkont ter wereld.'

'Nee. Ik!'

De reis naar Disneyland was perfect. Ze kwamen drie dagen later thuis, uitgeput, maar gelukkig, brachten een paar dagen door in Kates huis en gingen het weekend naar Santa Barbara. Kate was de hele week niet naar Carmel geweest, maar zelfs dat liet haar nu onverschillig. Ze was gelukkig daar waar ze was. En Tom had meneer Erhard. Dat zou voor een keer genoeg moeten zijn. Ze had het nu druk met haar eigen leven.

Tygue zag er treurig uit toen het weekend was afgelopen.

'Tot volgende week, Tijger,' zei Nick.

'Maar ik wil je eerder zien.' Nick zou er elke avond zijn, maar dat wist Tygue niet.

'Misschien lukt dat.'

Nick wist niet hoe eerlijk de belofte was, tot de volgende dag. Hij vertrok om vier uur 's middags naar Kate en was er om zeven uur. Ze was eerst verbaasd dat ze hem zo vroeg zag en toen bezorgd. Hij keek heel ongelukkig, maar hij drong erop aan dat ze zouden praten als Tygue naar bed was.

'Oké, vertel het me maar. Ik kan hier niet tegen.' Ze hadden net Tygues deur dichtgedaan.

'Ik heb vandaag Jasper gesproken. Hij heeft zijn besluit genomen.' Was hij ontslagen? Wat zag hij er slecht uit. Kate pakte zijn hand. 'Waarover?'

'Het programma verhuist naar San Francisco.'

'Wanneer?'

'Over zes weken.'

'Vind je dat zo erg?' Ze begreep het niet helemaal.

'Ik dacht het wel! Jij niet? Het is een rit van vijf uur, op zijn minst. Soms zes. Dat red ik niet elke morgen en elke avond. Zelfs niet voor jou.' Wat zou er overblijven? Weekends? Maar ze glimlachte tegen hem en sloeg haar armen om zijn hals. 'Ben je daarom van streek? God, ik dacht dat je je baan kwijt was.'

'Dat had ook het geval kunnen zijn.' Hij had het overwogen om op te zeggen. Er waren zeker tien programma's in L.A. die hem graag zouden hebben. Ze keek hem verbaasd aan. 'Ben je gek geworden? Waar gaat het eigenlijk om?'

'Maar dan zie ik je nauwelijks. Is dat niet belangrijk voor je?' Hij keek of hij zou gaan huilen.

Kate glimlachte. 'Dus ik verhuis naar San Francisco. Nou en?' Ze keek hem aan alsof hij zich belachelijk aanstelde en hij deed zijn ogen dicht en weer open met een vermoeide glimlach.

'Zou je dat voor me doen, Kate?'

'Natuurlijk. Of zou dat alleen maar méér problemen voor je betekenen?' Wellicht was dit toch niet wat hij eigenlijk wilde. Misschien wilde hij nog een beetje vrijheid. Maar zij ook. Ze konden nog steeds vrijheid hebben én elkaar. 'Problemen? Kate, je bent te gek.' En toen schoot hem iets te binnen. 'Maar wat doe je met het huis?'

'We kunnen het in de weekends gebruiken. En deze tijd is voor Tygue perfect om van school te wisselen. We laten hem daar ergens inschrijven en hij kan volgende maand beginnen, met alle andere kinderen na de zomervakantie.' Dat had ze allemaal bedacht toen hij het kort daarvoor een keer had gehad over de mogelijkheid van een verhuizing. Maar ze had tegen hem niets gezegd en hij was heel ongerust geweest.

'Meen je dit serieus, Kate?' Hij kon het nog steeds niet geloven. Maar ze keek hem ernstig aan. Hij wist niet of hij moest lachen, huilen of dansen.

'Natuurlijk meen ik het, meneer Waterman.'

'O, Kate...' Hij hield haar een hele tijd in zijn armen. Hij had zich wekenlang voor niets zorgen lopen maken. Ze zouden een heel nieuw leven beginnen. Samen.

26

Haar hakken klakten door de lege ruimte. Het was een grote, lichte kamer met een reusachtig, breed raam dat uitkeek op de baai. De vloer was van prachtig, donker, ingelegd hout en er hingen bronzen kaarsenhouders aan de muren. Aan de linkerkant konden ze de Golden Gate Bridge zien, aan de rechter Alcatraz, en recht voor hen lag Angel Island.

'Het uitzicht is heel bijzonder.'

Kate knikte vriendelijk, maar zei niets. Het was een mooi uitzicht, een prachtig uitzicht... Het geheel deed haar een beetje denken aan het huis, waarin ze met Tom had gewoond. Maar dat was dwaas, want met Tom had ze een appartement gehad en dit was een vrijstaand huis. En een prachtig huis. Nick had gezegd dat hij een vrijstaand huis wilde.

Ze stond in de eetkamer, met haar rug naar de open haard. Deze kamer had hetzelfde uitzicht. Het was een warme kamer met een balkenplafond en een erker. De zitkamer had een breed raam, maar geen erker. Ze kneep haar ogen half dicht en zag witte, dunne gordijnen, veel planten, uitnodigende kussens in de zitjes in de vensternis, een zacht, wit kleed en een mooie tafel van donker hout... Ze zag het allemaal voor zich en begon te glimlachen. 'Ik ga nog een keer naar boven.' De makelaar knikte stilletjes deze keer. Ze was moe. Ze hadden dit nu drie dagen gedaan en dit was het laatste huis dat ze bezichtigden. Kate had alles gezien. Zitkuilen, prachtige uitzichten, huizen met zeven slaapkamers, maar ook met maar drie, houten lambriseringen en marmeren vloeren. Ze had alles gezien, van bouwval tot fantastische huizen in Pacific Heights en Presidio Heights, langs de Presidio Wall en op Lake Street en zelfs op Russian Hill. Maar ze scheen precies te weten wat ze wilde en dat had ze blijkbaar nog niet gezien. Haar soort was het ergste. Ze was niet geïnteresseerd in iets dat minder was dan het huis dat ze in haar hoofd had. De makelaar ging zitten in de vensternis en bladerde voor de dertigste keer in drie dagen haar boek door. Meer was er niet. Dit was het laatste geschikte huurhuis dat ze had. Ze hoorde Kate rondlopen door de kale kamers boven. Opeens hielden haar voetstappen op.

Boven keek Kate vanuit de ouderslaapkamer naar de baai. De vensternis had dezelfde gezellige zitjes die ze beneden in de eetkamer had gezien, een kleine open haard met een marmeren schouw en een kleedkamertje net groot genoeg voor een vlo als hij van schoenen wilde verwisselen. Maar het huis straalde vriendelijkheid uit. Ze zag Nick al door de gang lopen, zich langs haar heen persen in de kleedkamer en in haar billen knijpen als hij in zijn kast moest zijn. Ze kon zich voorstellen dat ze in de vensternis zat met Tygue en in de schemering uitkeek over de baai, terwijl ze over iets belangrijks zaten te praten als honkbal of slangen. Ze zag zelfs Bert in dit huis, sjokkend van de ene kamer naar de andere. Er waren nog twee slaapkamers op de tweede verdieping: een grote kamer, die uitkeek op de tuin aan de voorkant van het huis. Het was een zonnige kamer met hoge, openslaande deuren naar een balkon. Die kamer zou leuk zijn voor Tygue. De andere kamer was kleiner, maar ook heel leuk. Een logeerkamer misschien. Ze hadden er niet echt een nodig, maar een kamer extra was altijd prettig. En dan was er nog een kleine kamer achter de keuken die als werkkamer gebruikt kon worden. Die kamer was niet echt mooi, maar Kate had in elk geval een ruimte waarin ze kon schrijven.

De keuken was groot en gezellig. Je kon er eten als je geen gasten had. Er waren twee bakstenen muren en een ingebouwde barbecue en de rest was geel geschilderd, wat paste bij de heldergele tegelvloer. De tegels waren door de laatste huurders meegebracht uit Portugal. Het was perfect... Er moesten alleen nog wat koperen pannen in en een smeedijzeren haak, waaraan salami's konden hangen en pepers... Glazen potten met kruiden... Gordijnen en het hakblok dat Nick nu in zijn keuken had. Ze nam maar heel weinig mee uit haar huis, alleen een paar dingen die bijzondere waarde voor haar hadden en die ze in de loop der jaren had gekocht. De gewone dingen konden ze kopen, zei Nick. Het zou een beetje vreemd zijn met hem een huishouden te beginnen zonder getrouwd te zijn. Wat was van wie? En wie besloot wat ze kochten? Maar Nick scheen zich erg op zijn gemak te voelen met deze regeling en gaf haar carte blanche.

Ze keek opnieuw rond in de slaapkamer die Tygues kamer zou kunnen worden. Ze liep naar het raam en keek neer op de goed onderhouden, kleine tuin. Hij was omgeven door een hoge haag die hun privacy zou geven en er was een hek, zodat Bert niet weg kon lopen. Eigenlijk leek het huis alles te hebben wat ze nodig hadden. Het uitzicht, de open haarden en de hoge plafonds waren een must, had Nick gezegd. Een prachtige trap en drie slaapkamers, waaronder een logeerkamer. En dan de kleine donkere ruimte achter de keuken, waarin zij kon werken. Ze vond die werkkamer niet fantastisch, maar de rest leek precies wat ze wilden. Ze ging boven aan de trap zitten en keek naar boven. Daar zag ze een raam in het plafond. Rechts zag ze een deur die op een kier stond. Nog een kast, misschien? Ze leunde naar achteren om te kijken. Achter de deur was een trap. Met gefronste wenkbrauwen stond ze op. Ze riep naar de makelaar die beneden wachtte. 'Is er boven nog meer?'

Ze hoorde dat de vrouw in het intussen vertrouwde boek zat te bladeren en toen vaag antwoordde: 'Ik weet het niet zeker.' En terwijl Kate naar de deur liep, hoorde ze de vrouw van beneden roepen: 'Misschien een soort zolder. Maar in het boek staat er niets over. Er wordt alleen melding gemaakt van drie slaapkamers, een hobbykamer en een werkkamer.'

Een hobbykamer? Die had ze nergens gezien. Was er een hobbykamer?

De trap was smal, maar wel bekleed en de muren waren behangen met glanzende, beige zijde. Nauwelijks een behang voor de zolder en toen Kate bovenkwam, zag ze waarom. Dit was geen zolder, het was zelfs geen hobbykamer, het was een oase, een droom. Een mooie, knusse kamer met lage houten lambriseringen, een open haardje en aan alle kanten ramen, met uitzicht op San Francisco.

De Baai, het Presidio, het centrum en de heuvels in het zuiden. Er lag dikke vloerbedekking en er was zelfs een kleine uitbouw, een soort solarium, dat prachtig zou zijn als het vol stond met planten. Er was genoeg ruimte voor haar bureau en een paar archiefkasten. Het solarium had discrete, glazen schuifdeuren die het uitzicht niet belemmerden, maar wel een mogelijkheid boden je een beetje af te sluiten... De perfecte werkkamer. En een heerlijke kamer om samen met Nick te zitten, als hij thuiskwam na de opnamen van het programma. Ze konden de open haard aanmaken en uitkijken over de stad. Hun schuilplaats, een kamer om te vullen met schoonheid en kinderen en liefde. Zo was het hele huis. Het was precies wat ze wilde. Beter zelfs. Het was precies wat ze gedroomd had, in de overtuiging dat het niet te vinden was. Schoonheid, élégance, eenvoud, warmte, privacy en comfort. De makelaar had gedacht dat Kate gek was toen ze die punten had genoemd. Maar ze vond ze allemaal in dit huis. En nu vond ze het helemaal niet meer lijken op het huis dat ze met Tom had gehad.

'We nemen het.' Ze zei het vastbesloten terwijl ze zich omdraaide naar de makelaar die ook naar boven was gekomen.

'Het is een bijzonder huis,' stemde de vrouw in.

Kate knikte stralend. 'Het is perfect.' Ze kon nauwelijks wachten tot ze het Nick kon laten zien. 'Hoe vlug kunnen we het hebben?'

'Morgen.' De makelaar grijnsde. Het was toch gelukt. Ze was stomverbaasd. Ze was ervan overtuigd geweest dat deze vrouw een hopeloos geval was. Ze wilde alles en nam met minder geen genoegen. Maar die kamer boven maakte het huis inderdaad een ongelooflijke vondst. Waarom was dit huis nog niet verhuurd? Misschien had nooit iemand eerder die kamer boven ontdekt. Hij stond nergens vermeld. 'Hier staat dat het direct te aanvaarden is. We kunnen het contract opstellen en dan is het voor elkaar.'

'Ik zou het natuurlijk nog aan... aan mijn man moeten laten zien, maar ik ben hier heel zeker van. Dit is het gewoon! Hoeveel vragen ze als waarborgsom?'

De vrouw keek opnieuw in haar boek en noemde een bedrag. Kate wilde schreeuwen: 'Is dat alles?' maar ze hield haar mond. Dit was zo goed, dit mocht ze niet verknoeien. Ze schreef haastig een cheque uit en gaf die aan de vrouw. 'Ik breng mijn man vanavond mee.'

Dat gebeurde en Nick werd ook verliefd op het huis. is dit geen dróóm?' Bij hem kon ze enthousiast zijn. 'O, Nick, ik vind het fantastisch!' Ze ging zitten in een van de zitjes bij het raam en grijnsde stralend.

'Ik hou van je.' Gelukkig glimlachend liep hij naar haar toe en keek toen uit over de baai. 'Maar ik hou ook van het huis. Het wordt fantastisch, met jou en Tygue die erin rondrennen.'

'En Bert,' corrigeerde ze hem met een ernstige blik.

'Neem me niet kwalijk. En Bert. Maar niet met Bruintje. Ik heb de manege in het park al gebeld. Hij krijgt daar een comfortabel onderdak. Tegen ongeveer dezelfde prijs als de huur van dit huis!'

'Mijn god, wat vreselijk. Misschien moeten we hem dan in Santa Barbara laten.'

'Nee, dat kun je Tygue niet aandoen. Bovendien denk ik dat ik het wel kan regelen.' Hij keek rond in de Ivoren Toren, zoals Kate de kamer op de bovenste verdieping noemde. Hij zag het al voor zich: de avonden voor de open haard, Kate in zijn armen, lichtjes in de baai tot achter Angel Island en Tygue beneden diep in slaap. Of hij zag Kate druk bezig aan haar bureau aan de andere kant van de glazen deuren, geheel geconcentreerd op haar werk, bezig aan een nieuw boek, en drie potloden en een pen willekeurig in haar haar gestoken. Hij hield van de dingen die hij zag, in zijn hoofd en om hem heen.

'Vind je dat we het moeten nemen?' Ze glimlachte als een kind tegen hem: verlangend, opgewonden en trots.

Hij lachte. 'Je vraagt mijn advies? Ik dacht dat het al geregeld was, Assepoester. Tussen haakjes, je krijgt de borgsom nog van me terug.'

'Ja, jouw deel.'

'Wat bedoel je?' Hij keek haar verbaasd aan.

'Jij gaat me toch niet onderhouden? We delen de kosten, hè?' Ze keek opeens verlegen. Ze hadden het financiële aspect van de verhuizing nog niet besproken.

'Meen je dat nou?' Nick keek beledigd. 'Natuurlijk ga ik je onderhouden.'

'Maar je gaat toch niet met me trouwen, verdorie! We wonen gewoon samen.'

'Dat is jouw beslissing, niet de mijne. Tygue is jouw verantwoordelijkheid als je dat wilt, maar jij bent de mijne. Ik wil niet dat je huur gaat betalen om hier te kunnen wonen.'

'Dat is niet eerlijk.'

'Bemoei je er niet mee. En ik zou ook graag voor Tygue zorgen, als je dat goedvindt.' Hij keek haar ernstig aan, maar ze schudde haar hoofd.

'Nick...' Ze had een tedere blik in haar ogen. Ze hadden pas twee maanden iets met elkaar en hij bood haar alles aan. Hij wilde haar onderhouden, amuseren, voor haar zorgen, voor haar zoon zorgen. Het leek een prachtige droom. 'Waarom ben je altijd zo goed voor me?'

'Omdat je het verdient en ik van je hou.' Hij ging tegenover haar zitten. 'Ik zou nog meer willen doen, als ik mocht van je.'

'Nóg meer?' Ze keek rond met pretlichtjes in haar ogen, maar zijn ogen stonden ongewoon ernstig.

'Trouwen.' Hij zei het heel zachtjes en ze keek een andere kant uit. 'Je wilt het nog steeds niet in overweging nemen, hè?' Het was pas twee maanden aan. En ze had hem nog steeds niets over Tom verteld. Maar dat zou nog komen. Hij wist dat dat wel een keer zou gebeuren, dat hoopte hij tenminste. En hij vond het idee van een extra slaapkamer naast die van Tygue prettig. Hij had een uitstekend idee hoe die kamer gebruikt zou moeten worden, en niet door vrienden uit L.A. of New York. Hij keek in de schemering heel voorzichtig haar kant uit en ze keek hem weer aan. En toen legde ze voorzichtig haar armen om hem heen en hield hem dicht tegen zich aan. 'Sorry, Nick. Maar ik denk niet aan trouwen... Ik kan het niet.' Ze klonk alsof er iets brak in haar binnenste.

'Ben je nog steeds verslingerd aan je man?' Hij wilde niets forceren, maar dit kon hij niet laten gaan.

'Nee. Niet op de manier die jij bedoelt. Ik accepteer wat er is gebeurd. Ik heb het je verteld. Hij is er niet meer. Hij maakt deel uit van een ander leven, in een andere eeuw. En het grappige is dat jij me al beter kent dan hij mij ooit gekend heeft.' En toen voelde ze zich een verrader, omdat ze dat had gezegd. Tom had haar heel goed gekend, maar zij was een meisje geweest, een kind, nog geen vrouw. Dat werd ze pas op het einde. Ze kende zichzelf toen niet eens. Maar dat was nu wel het geval en Nick kende haar ook. Het was een heel andere relatie.

'Maar je geeft nog steeds om hem, hè?'

Ze begon nee te schudden, maar knikte toen. 'Op een bepaalde manier.'

'Waarom?'

'Misschien uit loyaliteit, om wat we ooit hadden samen.' Het was een rare, dubbelzinnige conversatie. Ze beantwoordde zijn vragen eerlijker dan ze dacht dat hij kon begrijpen.

'Zo kun je niet voor altijd doorgaan in je leven.'

'Weet ik. Maar ik heb altijd geweten dat ik nooit zou hertrouwen.'

'Dat is belachelijk.' Hij stond op. 'We hebben het er nog wel over. Intussen, Assepoester' - hij keek op haar neer met de glimlach waarvoor ze altijd, altijd weer wegsmolt - 'welkom thuis.' Hij legde zijn handen om haar gezicht en zoende haar heel zachtjes.

Drie weken later betrokken ze het huis. Het was een chaos, er werd veel gelachen en veel liefgehad. Tygue nestelde zich in zijn kamer. Bert nam bezit van het hele huis. De keuken werd de favoriete ontmoetingsplaats voor iedereen en de kamer achter de keuken werd een bergruimte voor schaatsen, fietsen en ski's. Nick leerde Tygue schaatsen en hij wilde met Kate en Tygue ergens gaan skiën zodra de eerste sneeuw was gevallen. De eetkamer werd precies zoals Kate hem voor zich had gezien, met een tafel die ze vonden op een veiling, acht oude stoelen met een lattenrug, en witte, mousselinen gordijnen. De zitkamer was een beetje chic voor elke dag, met veel bruin fluweel en beige zijde, maar hij was uitstekend geschikt voor het ontvangen van Nicks vrienden of mensen van het programma. En de kamer boven werd een liefdesnest zoals ze zich dat hadden gedroomd. Als ze niet wegkropen in hun rommelige, Victoriaanse, blauw met witte slaapkamer, waren ze boven te vinden in hun schuilplaats met houten lambriseringen. Kate had er een paar oude schilderijen opgehangen die ze mooi vond. De kamer stond vol met planten. Er was een grote boekenwand, de leren stoelen uit Nicks appartement waar hij zo van hield stonden er, en de kostbaarste trofeeën uit zijn jeugd waren er te vinden: lievelingsfoto's en de opgezette kop van een leeuw met een belachelijk grote sigaar in zijn bek en een oog dat zodanig bewerkt was dat het een knipoog leek. Er hing ook een tuba aan de muur, als een herinnering aan een verleden dat nog verder weg was dan het verleden waaruit de trofeeën of de leeuwenkop stamden, en er hing een groot aantal babyfoto's van Tygue. Haar verleden leek niet verder terug te gaan dan tot daar. Maar vóór Tygue waren haar ouders er nog en Tom, en beide periodes waren nu afgesloten. Dit was een nieuw leven. Zo voelde Kate het ook toen ze het huis betrok. Net zoals ze dat gevoeld had toen ze naar de bergen verhuisde. Bij elke verhuizing deed ze een deur achter zich dicht.

Tygue vond het leuk op zijn nieuwe school en met Jaspers programma ging het goed. Zelfs Kates nieuwe boek vorderde gestaag. Ze was ervan overtuigd dat het voor Kerstmis af zou zijn. En Een laatste seizoen was al aan zijn vijfde druk toe.

'Weet je, ik ben helemaal weg van dit huis.' Felicia was hun eerste gast aan tafel. Ze ging na het eten de zitkamer in en keek rond. 'Sommige mensen hebben gewoon geluk bij hun eerste poging.' Of de tweede, maar dat zei ze niet. Ze keek Nick aan met een warme blik. 'Jij hebt binnen een paar maanden klaargespeeld, datgene voor elkaar te krijgen wat mij in zeven jaar niet is gelukt. Petje af, meneer Waterman.' Ze glimlachte tegen Nick en hij maakte een kleine buiging. Ze mochten elkaar graag. Hij was blij, omdat ze zoveel voor Kate had gedaan en altijd voor haar had klaargestaan. Hij werd even serieus. 'Ze wilde uit haar schulp kruipen en ik denk dat ze er klaar voor was.'

'Ik uit mijn schulp kruipen? Ik werd eruit geblazen!'

Felicia smoorde een grijns met een slok koffie. Zelfs hun bezittingen pasten zo goed bij elkaar dat het een gezellig, warm huis was geworden. Ze keek rond en glimlachte nog eens tegen Nick. Toen keek hij op zijn horloge. 'Dames, het spijt me verschrikkelijk, maar ik ben bang dat ik jullie zal moeten verlaten.' Ze hadden vroeg gegeten zodat hij op tijd in de studio kon zijn. Felicia en Kate bleven thuis om bij te praten. 'Ik ben na negenen terug. Blijf nog even, Licia. We kunnen een spelletje poker spelen of zoiets, zodra ik thuis ben. Of ik neem jullie twee mee uit voor een drankje.'

Felicia glimlachte. 'Mag ik dat nog even te goed houden.' Ik heb morgenochtend vroeg een paar vergaderingen. Het wordt een zware dag. Ik kan niet in bed blijven liggen tot twaalf uur, zoals jullie.'

'Dat doe ik ook niet,' zei Kate. 'Ik ben de helft van mijn leven bezig met carpoolen. Een beetje chauffeur spelen voor Tygue en zijn vriendjes.'

'Dus jij doet het?' vroeg Nick met een opgetrokken wenkbrauw en ze lachte schuldig. 'Oké, oké, dan doe ik het volgende week, dat zweer ik je.'

'Kate Harper, je bent verwend.' Felicia keek haar vriendin verbaasd aan. 'Nick heeft zelfs het carpoolen van je overgenomen.' Kate knikte schuldig, maar met een grijns. 'Jeetje. Je verdient de goudmijn niet die je hebt gekregen.' Kate keek Felicia quasi-geschrokken aan. Ze straalde zoveel geluk uit, iets wat Felicia al jaren bij haar had willen zien. En deze nieuwe levenssituatie paste Kate blijkbaar perfect. Net genoeg huiselijkheid en net genoeg flonkering.

Nick omhelsde Felicia en zoende Kate. Hij ging nog even naar boven om Tygue welterusten te wensen. De jongen zat in de logeerkamer met Felicia's trein te spelen. Even later hoorden Kate en Felicia de Ferrari wegrijden.

'Is er iets wat die man niét voor je doet, Kate?' Felicia keek naar haar hoe rustig ze daar zat, aan de andere kant van de bruine, fluwelen bank.

'Ik kan niets bedenken.' Ze zag er volmaakt tevreden uit. 'Ik weet het, ik ben verschrikkelijk verwend.' Maar hij was ook niet altijd de lieve teddybeer. Ze hadden hun momenten van onenigheid en hun ruzies, maar dat vond ze ook leuk aan hem.

'Je verdient het, schat. Hij is inderdaad een bijzondere man.' En even later keek ze op, met een vraag in haar ogen en Kate draaide haar hoofd af. 'Hij weet het nog steeds niet, hè? Over Tom.' Kate keek Felicia aan en schudde haar hoofd, met een gezicht waarop pijn en zorg te lezen waren. 'Ben je gestopt met de bezoeken?' Felicia hoopte het, hoopte het... Maar haar wens ging niet in vervulling. Kate schudde haar hoofd en zuchtte. 'Natuurlijk niet. Ik kan niet stoppen met die bezoeken. Wat zou ik moeten zeggen? "Ik ga nu weg, want ik heb iemand anders"? Dat zeg je niet tegen een jongen van zeven. Die laat je niet in de steek. Je stopt niet, Licia. Dat kan niet. Ik zal nooit met die bezoeken stoppen zolang hij leeft.'

'Vertel je het tegen Nick?'

'Ik weet het niet.' Ze deed haar ogen even dicht en keek toen in het vuur. 'Ik weet het niet. Ik zou het wel moeten doen, denk ik, maar ik weet niet hoe. Misschien over een poosje.'

'Je zult wel moeten als dit heel lang doorgaat. Waar denkt hij dat je heen gaat?'

'Lesgeven.'

'Wordt hij daar niet misselijk van? Ik bedoel helemaal naar Carmel reizen om les te geven is een beetje overdreven, toch?'

Kate knikte weer. 'Ik heb gewoon geen keuze.'

'Je wilt geen keuze hebben. Ik denk dat hij het wel zou begrijpen.'

'Maar wat als hij het niet begrijpt, Felicia? Nick wil trouwen, kinderen hebben, een normaal leven leiden. Hoe kun je een normaal leven hebben met een getrouwde vrouw? Een vrouw die getrouwd is met een zeven jaar oude, lichamelijk en verstandelijk en emotioneel gehandicapte? Wat als ik het hem vertel en hij kan het helemaal niet aan?' Ze deed haar ogen even dicht bij de gedachte.

'En jij denkt dat het anders is als je het hem niet vertelt, Kate? Wat doe je als hij er uiteindelijk achter komt? Wat doe je als hij druk op je gaat uitoefenen over dat trouwen? Wat als je tegen hem zegt: over vijf jaar, of twee jaar, of tien jaar? Wat denk je dat hij dan zal zeggen? Hij heeft recht op de waarheid.' En Tygue ook. Dat had ze de afgelopen jaren regelmatig gedacht. Af en toe was ze overgehaald door Kates hardnekkigheid dat het niet vertellen aan Tygue de juiste beslissing was geweest, maar in haar hart had ze altijd gedacht dat de jongen misschien beter af was als hij het wist. Ze zou het onderwerp nu laten rusten. Maar als Nick het zou weten, zou hij Kate kunnen helpen met het vraagstuk of Tygue het al of niet moest weten. 'Het hem niet vertellen is hetzelfde als spelen met dynamiet, vind ik. Je laat blijken dat je niet veel vertrouwen in hem hebt en je bent niet erg moedig.'

'Dat was een hele toespraak, Licia.'

'Sorry, Kate. Maar ik denk dat het gezegd moet worden, voor je een grote vergissing maakt.'

'Oké, ik zal wel zien.'

'Vraagt hij je niets over Carmel?'

'Soms. Maar ik kap het af.'

'Dat kun je niet blijven doen. En waarom zou je? Het is niet eerlijk. Kijk wat hij voor jou doet, wat hij jou geeft, hoeveel hij van je houdt. Je bent hem de waarheid verschuldigd.'

'Oké, Licia, oké. Maar mag ik dit zelf bepalen?' Kate sprong op en liep naar de haard. Ze stond met haar rug naar haar vriendin. Ze wilde het niet horen. Ze wist dat Licia gelijk had. Ze moest het hem vertellen. Uiteindelijk. Maar nog niet. En Licia had ook gelijk dat ze niet eeuwig uitvluchten kon blijven verzinnen. Ze werd al zenuwachtig als ze dacht aan de dagen dat ze naar Carmel ging. Drie dagen daarvoor was ze op haar tenen naar beneden geslopen, hopend dat hij nog niet op zou staan. Maar hij stond op. En ze had een hekel aan zichzelf gekregen vanwege het theaterstukje dat ze had opgevoerd toen ze wegging.

'Hoe vaak ga je?' Felicia hield, zoals meestal, aan.

'Twee keer per week, hetzelfde als altijd.' En met een zucht realiseerde ze zich dat ze de volgende dag weer ging. Misschien zou Nick uitslapen.

27

Ze deed de deur dicht nadat de carpoolauto was weggereden. Een laatste zwaai, net voordat het kleine blonde hoofd op de achterbank uit het zicht verdween, en Tygue was op weg naar school. Zij ging naar Carmel. Ze liep zachtjes de keuken in voor een laatste slok koffie. Ze wilde Nick niet wakker maken.

'Je ziet er verschrikkelijk netjes uit voor een mistige dinsdagochtend.' Hij zat aan de grote keukentafel en keek naar haar.

Ze maakte een luchtsprong van schrik. 'Hoi, schat. Ik wist niet dat je al op was.' Ze probeerde het luchtig te zeggen terwijl ze naar hem toe liep om hem een zoen te geven.

'Wil je koffie?' Hij knikte. 'Eieren?'

'Nee, dank je. Ik bak zelf wel eieren als ik mijn ogen open heb. Ga je weer lesgeven?'

Ze knikte en staarde naar de koffie die ze stond in te schenken.

'Je rooster schijnt nogal te veranderen.' Ze hoorde iets raars in zijn stem. Een beschuldiging. Een verdenking. Iets wat ze niet leuk vond. Ze keek op. Ze kon niet precies zeggen wat het was. 'Verleden week ging je op maandag en donderdag, hè?'

'Ik geloof van wel. Ik weet het niet.' Ze deed twee klontjes suiker in de koffie.

'Kom eens even hier.'

Haar hart bonkte, maar ze probeerde aan niets te denken terwijl ze zich naar hem omdraaide. Ze wilde niet dat hij iets zag, iets wist... wist dat ze loog. Ze stond hem aan te kijken, maar er was geen glimlach in zijn ogen.

'Waarom vertel je me niet wat je echt doet daarginds?'

'Meen je dat serieus?'

'Absoluut.' En zo zag hij er ook uit.

Haar hart begon nog harder te kloppen, het geluid leek haar oren te vullen. 'Ik heb het toch verteld? Ik geef les aan verstandelijk gehandicapte kinderen en volwassenen.'

'Kun je niet iets vergelijkbaars hier in de stad zoeken? In San Francisco zijn er vast een heleboel verstandelijk gehandicapte kinderen die dol op je zouden zijn. Waarom Carmel?' En waarom niet de waarheid, shit? Waarom niet?

'Ik doe dit al jaren.' Dat wist hij ook.

'Terwijl je getrouwd was?'

'Nee.' Er viel een rare stilte en ze keek hem weer aan. 'Maakt dat enig verschil?'

'Ik weet het niet, Kate. Misschien moet ik dat aan jou vragen.'

'Wat maakt het in vredesnaam uit? Ik ga om acht uur weg, ben terug om vijf. Soms halfvijf. Jij hebt er geen last van.' Ze was boos nu en bang. Ze had hem nooit eerder zo zien kijken.

'Ik heb er wél last van, Kate.' Hij keek haar aan op een manier die haar ineen deed krimpen. Het was een koude, boze blik. 'Het haalt jou weg.'

'Die paar armzalige uurtjes?' Christus, dat was ze Tom verschuldigd. Nick had het recht niet om...

'Heb je ooit in de spiegel gekeken als je terugkomt?' Ze staarde hem aan. 'Je ziet eruit als een geest. Je kijkt opgejaagd en gekwetst en moe en verdrietig. Waarom doe je jezelf dat aan?' Hij keek haar nog aandachtiger aan, maar vond geen antwoorden. 'Ach, laat maar zitten. Het is mijn zaak niet.'

Ze zei niets, maar liep de keuken uit. Ze had naar hem toe moeten gaan, hem moeten knuffelen, zoenen. Ze wist het. Dat zou verstandiger zijn geweest. Maar ze wilde niet verstandig zijn. En ze wilde niet geduwd worden. Ze zou het hem niet vertellen tot ze er klaar voor was, als ze er al ooit klaar voor zou zijn. En ze zou zich nooit door hem laten tegenhouden om te gaan. Die twee dagen per week waren heilig. Ze waren van Tom.

'Ik zie je om vijf uur.' Ze stond bij de geopende voordeur met haar ogen dicht, wilde naar hem toe gaan, maar was bang dat hij iets zou doen om haar tegen te houden, of erger, haar zou dwingen de waarheid te zeggen. Waarom moest hij ook wakker worden? Het was zo gemakkelijk als hij sliep. Ze aarzelde even en zei toen: 'Ik hou van je.'

Hij liep zachtjes van de keuken naar de eetkamer. Hij stond met zijn rug naar het raam, de baai achter zich, en keek een eeuwigheid naar haar. 'Is dat zo, Kate?'

'Je weet dat ik van je hou.' Ze liep langzaam naar hem toe en sloeg haar armen om zijn hals. 'Liefste, ik hou zoveel van je.'

Het duurde lang voor hij zich losmaakte uit de omhelzing. 'Vertel me dan over Carmel.' Hij bad bijna dat ze het zou doen. God, hoe lang kon hij doorgaan met doen alsof hij het niet wist?

Maar Kate keek hem alleen maar aan met grote, bezorgde ogen. 'We hebben het al over Carmel gehad, Nick.' Haar ogen keken recht in de zijne.

'O, ja? Waarom voel ik me dan niet gemakkelijker over het feit dat je erheen gaat?' Wat kon hij anders zeggen? Shit, gaf ze hem maar een opening.

'Je hoeft je nergens zorgen over te maken.'

'Nee, Kate? Zou jij niet bezorgd zijn als ik elke week ergens heen ging zonder dat ik er meer over vertelde dan wat jij tegen mij doet?'

Ze bleef even stil en wendde haar hoofd af. 'Maar ik vertel je er genoeg over, Nick. Je weet waarom ik ga.' Ze deed wanhopige pogingen een beetje geruststellend te klinken.

Zijn ogen zochten de hare en hij bleef haar doordringend aankijken. Ze begreep het niet. Hij wilde haar vertellen dat hij het wist. Hij voelde zich bijna verplicht het tegen haar te zeggen, maar hij kon het niet. Hij moest het van haar horen. Zij moest het hem willen vertellen. 'Laat maar zitten. Gezellige dag!' Hij liep terug naar de keuken, terwijl zij zich afvroeg of ze achter hem aan moest rennen. Maar ze kon het niet. Hij wilde antwoorden die ze hem niet kon geven, omdat ze er nog niet klaar voor was.

Ze liep naar buiten, naar de auto, maar ze had het gevoel of ze kettingen om haar voeten had. Moest ze gaan? Moest ze blijven? Was ze hem een verklaring schuldig? Moest ze hem de waarheid vertellen? Stel dat hij bij haar wegging? Wat als... En toen, terwijl ze de auto startte, dwong ze zichzelf niet meer aan hem te denken. Ze was de reis aan Tom verschuldigd, ze was deze bezoeken, deze dagen aan hem verschuldigd. Maar was ze ook aan Tom verschuldigd Nick te verliezen? Bij die gedachte trapte ze op de rem, reed de auto naar de kant van de weg en dacht na. Zette ze echt zoveel op het spel? Kon Felicia gelijk hebben? Zou ze Nick kunnen verliezen als ze het hem niet vertelde en hij er uiteindelijk achter kwam?

'Shit.' Ze mompelde het woord tegen zichzelf terwijl ze de auto startte en zich opnieuw tussen het verkeer voegde. Ze kon het hem nog niet vertellen. Nu nog niet... maar misschien wel gauw.

28

De regen plensde neer, terwijl ze van Carmel terugreed naar San Francisco. Waar was al dat prachtige oktober-weer waar Felicia het altijd over had? Het regende nu al dagen. De laatste drie keer dat ze naar Carmel was gereden, had het geregend en het regende zelfs in Carmel. En de regen deed Tom geen goed. Hij was heel bleek en hij at niet goed. Hij zag er de laatste tijd een beetje verloren uit, als een moe, ziek kind dat een of andere vreselijke ziekte onder de leden had. Hij hield uren haar hand vast en zeurde om verhaaltjes, terwijl hij haar aankeek met die ogen die haar leken te zien, echt leken te zien, maar dat nooit deden. Die ogen herinnerden zich nog steeds niets. En hij stak nog steeds zijn armen naar haar uit als hij 'Katie!' riep, zoals Tygue 'Mam!' schreeuwde. Maar hij leek nu zo hulpeloos. Hij was al zo lang zo en op de een of andere manier leek het of er iets aan het verdwijnen was. Hij plaagde niet meer. Hij lachte minder. Meneer Erhard keek ook bezorgd. Maar de directeur van Mead zei dat het normaal was. Normaal... Wat was er normaal aan een man die dacht als een kind? Een man die ooit zo levendig was geweest en nu in een rolstoel zat en al zeven jaar met papieren vliegtuigjes speelde? Maar de dokter benadrukte dat mensen in Toms toestand van tijd tot tijd 'kwijnden' en uiteindelijk op een dag... Maar dit kon ook nog jaren duren. In de tussentijd kon hij deze 'aanvallen' krijgen en zich daarvan herstellen, zolang iemand hem maar geïnteresseerd hield en hem uitdaagde. Hoewel dat, gaf de directeur toe, niet altijd invloed had. Hij gaf ook toe dat Tom deze aanvallen de komende jaren steeds vaker kon krijgen, tot het einde toe. Het was neurologisch en onvermijdelijk, maar het was niet acuut. En Kate begreep het niet beter dan al het andere dat in de afgelopen zeven jaar gebeurd was. Wat het ook was, het ging al bijna een maand niet goed met Tom. En ze voelde dat Nick wilde dat ze ophield met haar reizen naar Carmel. Shit. Ze zuchtte terwijl ze van de hoofdweg Franklin Street indraaide. Ze was blij dat ze thuis was. Ze was zo moe. En godzijdank was Nick niet op geweest toen ze die ochtend vertrok. Ze was de afgelopen twee weken vroeger opgestaan, om hem te ontlopen. En ze deed haar uiterste best hem af te leiden van haar tochtjes naar Carmel.

Ze draaide op Green Street linksaf en volgde de weg tot ze bijna bij het Presidio was. Toen draaide ze onverwacht een smal, bochtig, met klinkers belegd pad in en daar, verscholen achter hagen, lag tussen bomen en struiken, hun huis. Ze woonden er nu iets langer dan een maand en ze hield meer van dit huis dan van welk ander huis waarin ze ooit had gewoond, misschien omdat ze hier zo gelukkig was.

Met een zucht van opluchting maakte ze de deur open. Het was pas tien voor halfvijf. Tygue had vanmiddag handenarbeid en zou rond kwart voor vijf worden thuisgebracht. Ze had het net gehaald. En de Ferrari was nergens te zien. Veilig. Geen uitleg, geen smoesjes, geen kletspraatjes om de zorgen en de pijn te bedekken. Het was altijd moeilijk Nick na zo'n dag onder ogen te komen. Hij had er ook een hekel aan. En hij zag altijd te veel. Ze trok haar natte schoenen uit en liet ze op de mat in de hal staan. Ze hing haar paraplu op in de keuken en ging met weer een diepe zucht aan de keukentafel zitten. Ze plantte haar ellebogen op tafel en legde haar handen om haar gezicht.

'Hoi Kate.' De stem was vlakbij en ze sprong op van haar stoel met een dodelijk geschrokken blik in haar ogen. 'O, lieverd, sorry.' Zijn armen waren om haar heen terwijl ze zich trillend op de stoel liet zakken. Ze was sprakeloos en helemaal niet voorbereid op de gewone spelletjes. Ze had gedacht dat hij niet thuis was. Maar hij had in de hoek gezeten en naar haar gekeken en ze had hem niet eens gezien. 'Ik schrik me halfdood!' Ze glimlachte trillend. Het was een lange dag geweest. 'Ik wist niet dat je thuis was. Hoe was je dag?' Ze wilde zo gewoon mogelijk praten, maar dat lukte niet echt. Nick weigerde zich te laten afleiden. Hij keek vreemd ernstig en liep naar het fornuis zonder zelfs haar vraag te beantwoorden.

'Thee?'

'Lekker. Is er iets?' Hij zag er vreselijk uit, vond ze. En hij deed haar aan haar vader denken, hoe hij kon kijken als ze thuis haar rapport van school hadden gekregen. Ze voelde dat haar hart weer begon te bonzen zoals het ook gedaan had tijdens hun laatste ruzie over Carmel. Alleen was het deze keer erger. Ze wist niet waarom, maar ze kon voelen dat het zo was. Hij had haar nog steeds geen antwoord gegeven.

'Nee, er is niets.' De woorden klonken afgemeten. 'Maar ik miste je vandaag.' Hij draaide zich om en had al een beker thee in zijn hand. Hij had zelfs het water laten koken en ze had de stoom niet gezien. Toen ze de keuken was binnengekomen, was ze bekaf geweest. Nu was ze doodsbang. En ze wist nog steeds niet waarom.

'Ik heb jou ook gemist.'

Hij knikte en pakte een tweede beker. 'Laten we naar boven gaan.'

'Oké.' Haar glimlach werd niet beantwoord toen ze haar beker aanpakte. Gedwee volgde ze hem naar de kamer op de bovenste verdieping, waar hij langzaam in zijn lievelingsstoel ging zitten. Het was een grote stoel bekleed met rood leer dat glad was, heerlijk zacht en heel lekker rook. Een poef bekleed met hetzelfde leer hoorde bij de stoel als voetensteun, maar die duwde hij opzij. Hij was niet van plan lui te zijn. En toen deed hij iets onverwachts: hij zette zijn beker neer en stak beide armen naar haar uit. Ze kwam gewillig naar hem toe en knielde neer naast zijn stoel. 'Ik hou van je, Nick.'

'Weet ik. Ik hou ook van jou. Meer dan ik ooit van iemand gehouden heb.' Hij keek op haar neer, glimlachte vermoeid en zuchtte toen. 'En we moeten praten. Ik heb een heleboel te zeggen. Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar misschien is "ik hou van je" het beste beginpunt. Ik hou van je. En ik heb lang gewacht tot jij met iets voor de dag zou komen, maar dat heb je niet gedaan. Dus is het tijd dat we gaan zitten. Wat me de meeste zorgen baart, is dat je me niet vertrouwt.'

Ze voelde dat haar bloed in ijs veranderde. 'Dat is niet waar.' Haar stem klonk gekwetst, maar haar hart sloeg over van schrik. Wat bedoelde hij? Wist hij het? Hoe? Wie had het hem verteld?

'Het is wel waar. Als je me vertrouwde, zou je me over Carmel verteld hebben. Over Tom.' Een oneindig lange stilte vulde de kamer terwijl haar blik snel de zijne zocht. 'Hoezo over Tom?' Ze zat tijd te rekken en ze wisten het allebei. Met een trillende hand zette ze haar beker thee neer. 'Ik weet niet veel, Kate. Ik had wat vage vermoedens in het begin. Je wist veel over rugby in je boek, je wist veel dingen die zich afspeelden achter de coulissen, ik maakte het op uit dingen die je zei. Ik ben op onderzoek uitgegaan, heel vluchtig overigens. Net genoeg om erachter te komen dat je met Tom Harper getrouwd was geweest, de Tom Harper, en dat hij zichzelf met een wapen had verwond en verlamd was geraakt en geestelijk, eh... Ik ken de juiste woorden niet. Ik weet dat hij na een langdurig verblijf in het ziekenhuis naar een verpleeghuis in Carmel was verhuisd, maar ik kon de naam van het verpleeghuis niet vinden. Ik wist toen dat hij niet gestorven was en ik denk dat hij nu waarschijnlijk ook nog in leven is. Ik denk dat je daarom naar Carmel gaat. Je gaat hem opzoeken, je gaat niet lesgeven aan verstandelijk gehandicapte kinderen. Ik zou dat kunnen begrijpen, Kate, ik kon het zelfs accepteren, ik zou een heleboel kunnen begrijpen. Maar wat ik niet begrijp, is waarom je dit niet met me deelt. Waarom heb je me in al deze maanden de waarheid niet verteld? Dat doet pijn.' Er stonden tranen in haar ogen en in de zijne, toen hij zweeg.

Kate slaakte een lange, diepe zucht. 'Waarom heb je me niet verteld dat je het wist? Ik heb me al deze maanden volkomen belachelijk gemaakt, hè?'

'Is dat wat je op dit moment belangrijk vindt? Dat je je belachelijk hebt gemaakt?' Hij was opeens boos en ze keek hoofdschuddend een andere kant uit. 'Nee, ik... Ik weet niet wat ik moet zeggen.'

'Vertel me de waarheid, Kate. Vertel me hoe het is. Hoe is hij eraan toe? Hou je van hem? Is het enig soort van leven voor je? Waar blijven wij... Ik weet niet hoeveel hoop er voor onze toekomst is, of voor de zijne. Ik heb er recht op deze dingen te weten. Ik heb er recht op ze van begin af aan te weten. Ik heb je niet verteld dat ik het wist, omdat jij me genoeg moest vertrouwen om het me zelf te vertellen. Dat heb je nooit gedaan. Ik moest je voor het blok zetten.'

'Ik denk dat ik jullie allebei probeerde te beschermen.'

'En misschien jezelf.' Hij draaide zich van haar af en keek uit over de baai.

'Ja.' Haar stem klonk heel zacht in de kamer. 'En misschien mezelf. Ik hou van je, Nick. Ik wil je niet verliezen. We hebben iets met elkaar wat ik nog nooit eerder met iemand heb gehad. Tom leerde me kennen toen ik nog een meisje was. Ik was een kind bij hem, tot... tot het ongeluk. En nu is híj het kind. Hij is als een kleine jongen, Nick. Hij speelt spelletjes, hij tekent, hij is iets jonger dan Tygue. Hij... Hij heeft me nodig. En hij kan van me krijgen wat hij wil. Dat kan ik hem niet afnemen. Ik kan hem niet in de steek laten...' Haar stem haperde. 'Dat vraagt niemand van je, Kate. Ik zou dat nooit van je gevraagd hebben. Maar ik wilde het alleen maar weten. Ik wilde het van jou horen. Blijft het met hem hetzelfde in de toekomst?'

'Tot het einde, wanneer dat ook komt. Het kan dagen duren, maanden, of jaren. Niemand weet het. En intussen... ga ik hem opzoeken.'

'Hoe hou je dat vol?' Hij draaide zich weer om en keek haar aan. Ze zag pijn en medelijden in zijn ogen.

Ze glimlachte even, vreugdeloos. 'Ik moet het voor hem doen, Nick. Ooit was hij alles voor me. Hij was alles wat ik had, nadat mijn ouders de deur voor me dichtgooiden. Hij gaf me alles. En nu zijn een paar uur in de week alles wat ik hem kan geven. Ik maak die uren voor hem vrij. Dat moet ik doen.' Ze zei het opstandig.

'Dat begrijp ik.' Hij sloeg met een zucht zijn armen om haar heen. 'Het is iets wat je moet doen. Dat respecteer ik. Maar ik zou het graag gemakkelijk voor je maken.'

'Maar zo moeilijk is het niet meer. Ik ben er al heel lang aan gewend, voor zover je aan dit soort dingen kunt wennen. Maar het breekt mijn hart niet meer, zoals het ooit heeft gedaan en ik raak er ook niet meer zo door van streek.'

'Was Felicia toen in de buurt, schat?' Hij knuffelde haar en ze keek glimlachend naar hem op. Ze voelde zich opgelucht nu ze erover konden praten en ze had een hekel aan zichzelf omdat ze het hem niet eerder had verteld.

'Ja, ze heeft het helemaal meegemaakt. Ze was fantastisch. Ze was zelfs bij me in de verloskamer toen Tygue werd geboren.'

'Ik wou dat ik er ook bij was geweest.'

Ze glimlachte moe. Ze had een vredig gevoel in haar binnenste, dat ze in jaren niet had gehad. Nu wist hij alles. Er waren geen geheimen meer. Ze hoefde niet meer bang te zijn dat hij erachter kwam. 'Ik was bang voor wat je zou denken als je het eenmaal wist.'

'Waarom?'

'Omdat ik getrouwd ben. Omdat ik niet vrij ben. Dat is niet erg eerlijk tegenover jou.'

'Het maakt geen enkel verschil. Op een dag ben je niet meer getrouwd. Er is tijd genoeg, Kate. We hebben nog een heel leven voor ons.'

'Je bent een bijzondere man, Nicholas Waterman.'

'Kletskoek! Jij zou er ook zo over denken... Kate?'

'Ja?'

'Hebben je ouders nooit contact gezocht nadat hij... na het ongeluk?' Hij had begrepen dat dat het eufemisme was dat ze gebruikte voor de schietpartij.

'Nooit. Ze hadden hun besluit genomen toen ik bij Tom ging wonen en dat was dat. Wat hij deed, bevestigde alleen maar alles wat ze over hem dachten, denk ik, en wat hen betrof was ik niet beter dan hij. Ik had gekregen wat ik verdiende. Ze dachten heel zwart-wit. Er waren acceptabele mensen en onacceptabele mensen... Ik was niet meer acceptabel vanwege Tom, dus vonden ze het terecht dat ze mij uit hun leven knipten.'

'Ik begrijp niet hoe ze konden doorleven op die manier.'

'Ik ook niet, maar dat is mijn probleem niet meer. En dat is het al heel, heel lang niet meer. Het is allemaal ver weg. En ik ben blij. Het is allemaal voorbij. Het enige dat niet voorbij is, wat nooit voorbij zal gaan is mijn verplichting tegenover Tom.'

'Tygue weet het niet, hè?' Nick wist dit bijna zeker, maar de kans bestond dat de jongen het voor hem ook verborgen had gehouden.

'Nee. Felicia zegt dat ik het hem op een dag moet vertellen, maar dat weet ik nog niet precies. Nu is het in elk geval te vroeg.'

Nick knikte en keek haar toen met een eigenaardige blik aan. 'Mag ik je een rare vraag stellen?'

'Natuurlijk.'

'Eh... Hou je nog steeds van Tom?' Hij dwong zich deze vraag te stellen. Hij moest het weten.

Haar stem klonk verbaasd toen ze hem antwoordde: 'Denk je dat ik zoveel van jou zou kunnen houden, met jou zo zou kunnen leven, helemaal de jouwe zijn, als dat zo was? Ja, ik hou van hem. Zoals ik van een kind hou, zoals ik van Tygue hou. Hij is geen man, Nick. Hij is mijn verleden... En nu heeft hij... heeft hij de geest van een kind.'

'Sorry, dat ik het vroeg.'

'Is niet erg. Je hebt recht op alle antwoorden. En ik denk dat het moeilijk te begrijpen is. Hij heeft niets meer van de man van wie ik gehouden heb. O, vóór jij er was, maakte ik mezelf af en toe wijs dat ik een glimp in zijn ogen zag van iets... van vroeger. Maar dat was niet zo. En dat is er al zeven jaar lang niet. Ik ga hem opzoeken, omdat ik vind dat ik dat moet doen. Omdat hij goed voor me is geweest, omdat ik lang geleden meer van hem hield dan van wie ook die ik ooit had gekend of van wie ik ooit had gehouden, en omdat Tygue zijn zoon is.' Opeens begon ze weer te huilen. De tranen stroomden over haar wangen. 'Maar ik hou van jou, Nick, ik hou van jou... zoals... ik nooit van hem heb gehouden. Ik heb zo lang op je gewacht.' Hij trok haar in zijn armen met een kracht die hen allebei verbaasde. Hij had haar even wanhopig nodig. Hij had haar jaren nodig gehad. 'Liefste, sorry.' Ze maakte zich met een zucht los. 'Vanaf het moment dat het boek een succes werd, ben ik bang geweest dat iemand erachter zou komen wie ik was. Dat iemand die hele ellende zou opgraven en in mijn gezicht zou gooien.'

Hij kromp ineen bij de gedachte aan wat zij moest hebben doorgemaakt. Het was toch al een wonder dat ze naar Los Angeles was gegaan. 'En toen jij zei dat je ook rugby had gespeeld, ging ik bijna dood.' Ze lachte terwijl ze naar hem opkeek, maar zijn gezicht was nog steeds grauw. 'Het gekke is dat ik hem kende. Niet goed. Ik heb te kort rugby gespeeld en hij stond al aan de top toen ik begon. Maar hij leek me aardig.'

'Dat was hij ook.' Ze keek treurig bij die woorden. Aardig was hij inderdaad geweest.

'Hoe kwam het? Waardoor stortte hij zo in?' De kranten die Nick had gelezen hadden hem niet veel wijzer gemaakt. Het leek of het de journalisten niets kon schelen waarom hij het had gedaan.

'Stress. Angst. Hij werd aan de kant geschoven en daar werd hij helemaal gek van. Hij had niets in zijn leven behalve rugby. Hij wist niet wat hij anders moest doen. Hij had zijn geld slecht belegd en hij wilde alles voor Tygue. Daar kon hij alleen maar aan denken. Aan zijn zoon. Hij wilde nog één seizoen spelen, omdat hij een flinke som geld voor Tygue apart wilde zetten. En ze ontsloegen hem. Je hebt de kranten gelezen. Je weet de rest.'

Hij knikte somber. 'Weet hij van Tygue?'

'Hij zou het niet begrijpen. Ik heb hem tijdens mijn hele zwangerschap opgezocht. Hij had niet meer belangstelling of begrip dan welk kind dan ook van die leeftijd. Ik denk dat hij me alleen maar dik vond.'

'Zijn er veranderingen geweest in de afgelopen jaren?' Hij schaamde zich een beetje dat hij het vroeg.

Maar ze schudde alleen maar haar hoofd. 'Nee. Behalve in de afgelopen weken. Hij is niet zichzelf. Maar de dokter zegt dat dat erbij hoort.'

'Is het een beetje een leuk verpleeghuis?'

'Ja, heel leuk.' Ze stak haar armen naar hem uit en hij kwam naast haar op de grond zitten. 'Ik hou van jou, Nick, al was ik daarnet doodsbang. Ik dacht dat je me zou gaan vertellen dat het afgelopen was.'

'Wat bedoel je, gek mens? Dacht je echt dat ik je zou laten gaan?'

'Ik ben een getrouwde vrouw, Nick,' zei ze en ze klonk wanhopig. Ze wist hoe graag hij wilde trouwen. En daar was geen kans op. Niet zolang Tom leefde.

'Nou en? Vind jij het erg dat je getrouwd bent, Kate?'

Ze schudde haar hoofd. 'Ik heb er goed over nagedacht voordat ik deze zomer naar Santa Barbara reed om je te zien. In mijn hart ben ik niet meer met hem getrouwd.'

'Dat is het enige dat belangrijk is. Met de rest heeft niemand iets te maken. Is dat de enige reden waarom je het niet tegen me verteld hebt, Kate?'

'Nee... ik... eh, nou, deels. Maar het was ook lafheid, geloof ik. Ik had iedereen zo lang overal buiten gehouden dat ik me niet kon voorstellen dat ik iemand de waarheid zou vertellen. En tegen de tijd dat ik eraan begon te denken het jou te vertellen, leek het onmogelijk om bij het begin te beginnen, omdat ik dan moest toegeven dat ik gelogen had. Hoe zeg je tegen iemand: "O, weet je nog dat ik tegen je zei dat ik weduwe was, nou, eigenlijk heb ik tegen je gelogen. Mijn man woont in een verpleeghuis in Carmel en ik ga hem een paar keer per week opzoeken." Ik weet het niet, Nick, het klonk belachelijk, en het toe te geven, erover te praten, is alsof je het opnieuw beleeft. Het is of je het allemaal weer opnieuw voelt.'

'Dat vind ik erg voor je.' Hij drukte haar tegen zich aan. 'Misschien vind ik het niet erg. Misschien is de tijd er nu wel rijp voor. Maar weet je waar ik ook bang voor was? Ik was bang dat als je het eenmaal wist, je zou willen dat ik Tom niet meer zou opzoeken. En dat zou ik niet kunnen, Nick. Hij betekent te veel voor me. Ik sta bij hem in het krijt tot hij doodgaat.'

'Is dat de enige reden waarom je het doet? Omdat je bij hem in het krijt staat?'

Ze schudde haar hoofd. 'Nee. Om een heleboel redenen. Omdat ik van hem gehouden heb, omdat hij me veel kracht heeft gegeven, omdat we veel gedeeld hebben... Omdat Tygue er is... Ik zou nooit kunnen stoppen met die bezoeken en ik denk niet dat iemand dat zou kunnen begrijpen. Zelfs jij niet. Snap je wat ik bedoel?'

'Dat snap ik heel goed, Kate. Ik heb het recht niet dat van je af te nemen. Niemand heeft het recht.'

'Maar kun je ermee leven?'

'Nu het allemaal open is tussen ons, kan ik dat. Ik respecteer wat je doet, Kate. Mijn god, als mij ooit zoiets zou overkomen... Wat ongelooflijk dat iemand genoeg om iemand geeft om hem jaren en jaren en jaren achter elkaar te blijven opzoeken.'

Ze zuchtte. 'Het is niet zo nobel als je denkt. Soms is het heel moeilijk. Soms word je er doodmoe van en dan heb ik er een bloedhekel aan.'

'Maar je doet het toch, dat is het punt.'

'Misschien wel. En ik blijf het ook doen, Nick.'

'Dat begrijp ik.'

Het was een plechtig moment tussen hen, een moment van vrede dat een verbond van begrip bezegelde. Hij nam een slok thee en keek haar weer aan. 'Maar wat doe je als iemand erachter komt? Als ze het verleden opgraven? Ik neem aan dat je over die mogelijkheid hebt nagedacht.'

'Ja en nee. De enige manier waarop ik het mogelijk maak voor mezelf om erheen te gaan is te doen alsof dat nooit zal gebeuren. Als ik echt dacht dat het wel zou gebeuren, ging ik nooit meer het huis uit.'

'Dat zou heel plezierig zijn.' Ze wisselden de eerste echte glimlach in een uur. 'Ik meen het.'

'Dat weet ik, schat.'

Ze zuchtte diep en ging op het kleed liggen. 'Ik weet niet wat ik zou doen, echt niet. Ervandoor gaan, in paniek raken, ik weet het niet. Misschien doet het er niet meer zoveel toe nu jij het weet. Maar dan is Tygue er natuurlijk nog.' Ze zuchtte en toen ze Nick aankeek, schoot haar iets te binnen. 'Weet je nog dat feest in L.A. waar jij me mee naartoe nam nadat ik voor de eerste keer in Jaspers programma te gast was geweest?'

Hij knikte. 'Die vent die iets zei waardoor je van streek raakte. Wist hij het?' Geen wonder dat ze helemaal gek werd.

'Niet echt. Hij had het alleen over mijn naam, Harper. En hij had het over een rugbyspeler die Joe, of Jim of zo heette, die gek was geworden en... Nou, hij kende het verhaal min of meer. Hij vroeg of ik familie van hem was, grappend en wel. En natuurlijk raakte ik in paniek.'

'Arme schat. Geen wonder. Maar waarom heb je na al die ellende eigenlijk je naam niet veranderd?'

'Dat leek me niet eerlijk, vanwege Tygue. Tygue was zijn zoon. Hij zou Tygue Harper moeten heten. De naam veranderen leek heel goedkoop tegenover Tom. Niet dat hij het geweten zou hebben. Hoe dan ook heb ik er altijd iets van loyaliteit bij gevoeld.'

'Maar wat doe je met Tygue? Je kunt dit niet voor altijd voor hem geheimhouden. En als iemand hem op een dag vertelt dat zijn vader bijna twee mannen gedood heeft en in plaats daarvan eigenlijk zichzelf vernietigd heeft, verknoeit dat zijn hele leven. Jij moet hem de waarheid vertellen, Kate. Een soort waarheid die aansluit bij een leeftijd waarop hij het kan beginnen te verwerken. Zal hij hem ooit zien?'

'Nooit. Dat zou niet kunnen. Tom zou het niet begrijpen en het zou Tygues hart breken. Tom is geen vader. Hij is een vreemd, hulpeloos kind in het gebroken lijf van een man. Hij ziet er niet eens meer goed uit. Tygue zou volwassen moeten zijn om ertegen te kunnen. En waarom is het nodig? Hij kent hem niet. En het is beter zo. Tegen de tijd dat Tygue oud genoeg is om het te begrijpen, dan...'

Ze zweeg even en ze hoorde een snikkend geluid. Ze keek op naar Nick. Zijn gezicht stond ernstig, maar ze zag geen tranen toen hij haar aankeek. 'Wat was dat?' Ze zat roerloos. Nick boog zijn hoofd naar zijn linkerschouder.

'Niets. Waarom?'

'Ik hoorde... mijn god...' En toen begreep ze het. Ze hadden er geen van tweeën meer aan gedacht dat Tygue thuisgebracht zou worden. Het was kwart over vijf op de klok achter Nick. Tygue was al een halfuur thuis. Lang genoeg om... En toen, zonder te denken draaide ze zich om en zag hem staan, stilletjes. De tranen stroomden over zijn wangen. Tygue. Ze sprongen tegelijk op en renden naar hem toe, maar hij stormde de trappen af, luid snikkend en hij riep: 'Laat me met rust! Laat me met rust...'

29

'Gaat het een beetje met hem?' Nick keek Kate somber aan toen ze uit Tygues kamer kwam. Het was halfzeven en het uur had lang geduurd. Tygue had zich voor hen verstopt in de tuin en was drijfnat toen ze hem naar binnen brachten met een even kletsnatte Willie tegen zich aan geklemd. Kate zette hem in een warm bad, terwijl Nick warme chocolade maakte. Kate had lang bij haar zoon in zijn kamer gezeten. Nick had op de trap gewacht.

'Ik denk dat het wel gaat. Het is moeilijk te zeggen. Hij slaapt in elk geval.' Ze zag er doodmoe uit.

'Wat heb je hem verteld?'

'De waarheid. Ik had geen keuze. Hij had het meeste al gehoord terwijl hij in de deuropening stond. Ik geloof niet dat hij luistervink wilde spelen. Hij zegt dat hij naar boven kwam om te zeggen dat hij thuis was en hij hoorde ons praten over Tom.' Ze wees met haar hoofd naar de open deur van hun slaapkamer en Nick knikte en liep achter haar aan naar binnen. Ze deden de deur dicht en Kate liet zich traag op het bed zakken terwijl Nick haar een sigaret gaf. Ze zag eruit alsof ze een warm bad en een glas cognac beter kon gebruiken. Ze dachten alleen maar aan Tygue. 'Ik heb me in een wespennest gestoken door druk op je uit te oefenen over Tom.' Dat was het enige dat hij had kunnen bedenken toen hij op de trap had zitten wachten. Maar ze schudde haar hoofd door de kleine wolk grijze rook heen.

'Doe dat jezelf niet aan. Hoe pijnlijk het ook is, ik denk dat dit ons allemaal goed heeft gedaan. Ik voel me opgelucht. En Tygue komt er wel overheen. Nu kan ik hem ook de leuke dingen vertellen. Tom Harper was een prachtig mens. Tygue heeft er recht op dat te weten en dat kan alleen maar als hij het hele verhaal kent. Nu weet hij alles. Dat is eerlijk.' Ze aarzelde even en voegde er toen met een zucht aan toe: 'Er zijn tijden geweest dat ik me afvroeg waarom ik voor God heb gespeeld. Ik heb een groot deel dat van Tygue was, van hem weggehouden. Ik wilde niet dat hij wist wie en wat zijn vader was. Ik dacht dat dat gemakkelijker voor hem zou zijn.' Ze keek Nick doordringend aan. 'Maar er waren ook andere redenen.'

'Dat kunnen geen slechte redenen zijn geweest.'

'Misschien wel. Ik wilde dat hij van mij was. Ik wilde dat hij helemaal los stond van die geschiedenis. Ik wilde niet dat hij... op Tom leek.'

Nick zei niets, wachtte tot ze zou doorgaan.

'Ik wilde niet dat hij verliefd zou worden op het imago van Tom Harper, de glorie van de fotoboeken, de krantenknipsels en de bewieroking. Tom was daar gek op. Welke man zou dat niet zijn? Ik denk dat ik een beetje bang was dat Tygue het ook zou willen, misschien zelfs om voor Tom iets te bewijzen. Om de Harper-naam te zuiveren. God alleen weet welke krankzinnige ideeën misschien door zijn hoofd zouden zijn gegaan. Ik was bang voor al die mogelijkheden. Het was op deze manier veel gemakkelijker.' En toen, terwijl ze weer aan Nick dacht, glimlachte ze even. 'Maar het was niet goed, Nick. Het is goed dat hij het nu weet. Op een dag zal ik hem waarschijnlijk moeten vertellen over mijn ouders. Ik heb hem laten geloven dat de hele wereld om hem heen is gestorven, behalve ik. Maar dat is niet de waarheid. Ik denk dat iedereen recht heeft op de waarheid.' Nick had daar ook recht op gehad. Even kreeg ze het gevoel alsof ze hen allemaal verraden had en bij die gedachte voelde ze zich opeens totaal uitgeput. 'Hoe dan ook pakken dingen vaak beter uit dan je denkt.' Ze stak haar hand uit naar Nick, maar hij pakte hem niet en hij keek opeens weer aangeslagen. 'Vindt Tygue dat ook?' Nick zei het bitter terwijl hij naar haar keek. Toen stond hij op en liep naar het raam. Hij had zich erbuiten moeten houden.

'Hij is in de war. Hij weet niet wat hij ervan moet denken. Het enige waar hij zeker van is, is dat hij zijn vader wil zien. Ik heb tegen hem gezegd dat dat niet kan.' Ze zuchtte weer. 'En daarom heeft hij nu de pest aan me, maar daar komt hij wel overheen. Hij heeft jou.' Ze glimlachte tegen Nicks rug, liep naar hem toe en sloeg haar armen om zijn middel.

'Maar ik ben zijn vader niet, Kate.'

'Dat doet er niet toe. Je geeft hem meer dan de meeste vaders, gevoelsmatig, en ook op elk ander gebied. En ik weet het niet, Nick, maar dit is onze werkelijkheid. Tom was wie hij was en hij deed wat hij deed. Om welke redenen dan ook. Misschien is het de hoogste tijd dat we de waarheid onder ogen zien. We gaan er geen van tweeën dood aan. Dus kijk niet alsof er iemand gestorven is.' Hij draaide zich naar haar om en probeerde te glimlachen, maar erg goed lukte dat niet. Hij had het gevoel of de wereld was ingestort en hij wist niet wat hij moest doen om het voor hen goed te maken. 'Moet je vanavond trouwens niet werken?' Ze keek verbaasd op de klok en liep terug naar het bed.

'Ik heb me ziek gemeld toen je bij Tygue was.'

'Daar ben ik blij om.' Ze glimlachte tegen hem en strekte zich uit op het bed. 'Ik ben helemaal kapot.'

'Ik begrijp niet waarom, Assepoester.' Hij ging op de rand van het bed zitten en begon haar voeten te masseren en daarna haar benen. 'Ik bedoel, je hebt maar vierhonderd kilometer gereden vandaag, kwam thuis en werd gedwongen mij je geheimen te vertellen. Daarna was ik vriendelijk genoeg je zoon totaal van streek te maken, jou je kind uit de stromende regen naar binnen te laten halen, hem in bad te zetten, te troosten, kortom de dag te redden. Waarom ben je in godsnaam moe?' Ze grijnsde om de beschrijving. 'Krijg ik een prijs hiervoor? Het klinkt voorbeeldig.'

'Die zou je verdienen. En ik zou een schop onder mijn kont moeten krijgen.'

'Neem je ook met iets anders genoegen?' Ze ging rechtop zitten terwijl hij haar benen masseerde en sloeg haar armen om zijn hals.

'Ik verdien het niet.' Als een stout kind liet hij zijn hoofd hangen en ze lachte.

'Hou je mond en ontspan je.' Dat deed hij. Dat deden ze allebei, en het was negen uur toen Kate het bad liet vollopen. 'Wil jij het bad in de gaten houden? Ik ga bij Tygue kijken.'

'Natuurlijk.' Hij hield haar even tegen voor een lange, tedere zoen. Ze had hem die avond alles gegeven. Dat wist hij. Haar lichaam, haar ziel, haar hart, alles wat ze te geven had was voor hem. Alsof ze hem wilde troosten om wat hij had gedaan.

'Ik hou van je, Assepoester. Meer dan je weet. Tussen haakjes' - hij keek vriendelijk op haar neer en veegde een streng haar uit haar gezicht - 'ik mag mijn neus niet in je zaken steken of vragen naar je motieven, maar ik geloof dat je vanavond iets vergeten bent.' Ze keek hem met een verwarde glimlach aan. Ze wist dat hij plaagde, maar niet precies waarmee.

'O ja?' En toen verscheen er een brede glimlach. 'Shit! Eten. Schat, sorry. Ga je dood van de honger?'

'Nee, ik ga niet dood van de honger. Ik zou niet eens kunnen eten. Ik bedoelde iets anders.' Hij trok haar in zijn armen en voelde dat haar lichaam het zijne weer tot leven bracht terwijl ze allebei glimlachten en zoenden. 'Je bent de vliegende schotel vergeten - je weet wel, die toverbabyvanger.' Hij keek haar grijnzend aan. Hij was het ook vergeten. Maar nu schoot het hem te binnen. Het was ook zo'n chaotische avond geweest. Ze fronste met een blik van irritatie, maar ze was niet in paniek. 'Shit. Mijn pessarium.' Ze had het ding maagdelijk in de la laten liggen.

'Is dat een ramp?' Hij voelde het als een verplichting om dat te vragen, hoewel het voor hem allesbehalve een ramp was. Hij wilde dolgraag een kind van haar. Tygue en zijn eigen kind. 'Word je helemaal gek?'

'Nee. Maar ik raak toch niet zwanger. Verkeerde tijd van de maand.'

'Hoe weet je dat?' Niet op de manier waarop híj dingen wist, dat was duidelijk.

'Ik ben gisteren naar de kapper geweest.'

'Hè? Je bent gek. En je hebt mijn vraag niet beantwoord.'

'Wat vroeg je dan?' Maar ze plaagde hem en hij wist het.

'De vraag is... O, opgehoepeld, jij! Word zwanger voor mijn part. Ik zet je wel af bij het tehuis voor ongehuwde moeders en ga met Tygue naar Tahiti.'

'Stuur me wel een kaart. En let vooral níet op mijn bad.'

Ze draaide grijnzend de kraan dicht en pakte een witte badjas om naar Tygue te gaan kijken. 'Ik ben zo terug.'

'Doe dat,' zei hij met een glimlach. En ze ging. Binnen vijf seconden stormde ze de badkamer weer binnen, de badjas fladderend achter haar lange, dunne, naakte lijf aan. Haar gezicht was lijkwit. 'Tygue is weg.'

Nick had het gevoel of er een aardbeving was geweest. Zonder iets te zeggen gaf ze hem het briefje en terwijl hij het las boog ze zich over de wc, want ze moest overgeven.

30

'Nee, we weten niet waar hij heen is. We weten alleen maar dat hij dit briefje heeft achtergelaten.' Nick keek Kate aan. Ze hadden het allemaal besproken voordat de politie kwam. Ze zouden niets over Tom zeggen. Het zou niets helpen.

'Laten we nog eens naar dat briefje kijken.'

Het briefje was pijnlijk eenvoudig. 'Ik ga me vader zoeke.' Niet mis te verstane tekst van een zevenjarige. De agent in burger keek op naar Nick en Kate. 'U bent zijn vader niet, meneer eh... Waterman?'

'Nee. Hij is de zoon van mevrouw Harper. Maar Tygue en ik hebben een heel goed contact.' Nick voelde zich een sukkel toen hij dit gezegd had, maar wie kon nog normaal denken op dit moment? Kate zag er grauw, bijna doorschijnend uit. Ze had nog nauwelijks iets gezegd tegen de beide agenten en Nick was bang dat ze in een shocktoestand raakte.

'Weet u waar zijn vader is? Dan lijkt het vrij eenvoudig, we zouden hem kunnen bellen.'

Kate keek doodsbenauwd en Nick schudde zijn hoofd. 'Ik ben bang van niet. De vader van de jongen stierf voor hij werd geboren.'

'Was het kind misschien boos op jullie?' De agent kwam vlug met die vraag en deze keer reageerde Kate. 'Als hij boos was, was hij boos op míj. Ik denk dat hij een beetje over zijn toeren is om allerlei dingen. We zijn net naar San Francisco verhuisd, hij zit op een nieuwe school, en...' Ze aarzelde en Nick kneep in haar hand.

'Heeft hij geld bij zich?'

Kate schudde haar hoofd. 'Dat geloof ik niet.'

'Heeft hij iets meegenomen?'

'Ja, zijn teddybeer.' De tranen sprongen in haar ogen. 'Het is een grote, bruine beer met een rode sjaal om.' Ze keek naar Bert, die kwispelstaartend naar haar toe kwam en ze begon weer te huilen.

'Wat heeft de jongen aan?'

Ze wist het niet. En tot gissen was ze niet in staat. Maar ze liep naar de kast in de gang en ontdekte dat zijn jack weg was. 'Een geel jack,' riep ze. 'En waarschijnlijk een spijkerbroek en cowboylaarzen.' Ze kwam de kamer weer in.

'Kent u iemand in de stad naar wie hij gegaan zou kunnen zijn?'

'Felicia!' Ze rende naar de telefoon, toetste het nummer in, maar er werd niet opgenomen. Somber gaf ze de agent het nummer van Felicia. Dat van Tillie. En dat van Joey, thuis. En... 'En ik denk dat hij misschien probeert naar Carmel te gaan.' Ze keek Nick verdrietig aan.

'Kent hij daar iemand?'

'Nee. Maar hij vindt het leuk daar.' Shit. Wat kon ze zeggen? Dat hij op zoek was gegaan naar zijn verstandelijk gehandicapte, invalide, ooit beroemde vader, van wie hij tot vanmiddag zelfs niet wist dat hij nog leefde? 'Wat gaat u doen?' Ze kneep in Nicks hand terwijl de agenten hun kleine bruine boekjes dichtklapten.

'De omgeving uitkammen, tot we hem hebben gevonden. We hebben een paar foto's nodig.' Ze haalden er tientallen voor den dag. In kleur, close-up, uit de verte, in allerlei kleren, op zijn pony, met zijn hond, in Disneyland, op een kabeltram met Licia. Ze wilde hun een half volgeplakt album meegeven. 'We hebben maar één of twee foto's nodig.' Kate knikte, maar zei niets toen de agenten weer naar buiten liepen, de regen in. 'We zullen u een keer per uur bellen om u op de hoogte te houden.'

'Bedankt.'

'Sterkte.' Ze keken Nick bemoedigend aan en liepen naar hun auto. Duur huis. En het kind zag er op de foto's redelijk gelukkig uit. Blijkbaar geen geval van kindermishandeling. Misschien was hij gewoon een van die rare, kleine kinderen die weg moesten lopen. Ze hadden het eerder meegemaakt. De meisjes bleven dramatisch in de deuropening staan en gaven hun ouders genoeg gelegenheid hun te smeken thuis te blijven. De jongens pakten hun biezen en vertrokken.

'Mijn god, Nick, wat moeten we doen?'

'Geduid hebben.'

'Heb ik niet... Nick, ik kan dit niet. Ze kunnen hem kidnappen, hij kan onder een auto komen. Hij zou...'

'Hou op!' Hij greep haar bij haar schouders en trok haar in zijn armen. 'Hou op, Kate. Dit moeten we niet doen. Het komt goed met hem, heus.' Kate knikte met tranen in haar ogen en klampte zich hulpeloos aan Nick vast. Hij zag een gekwelde blik in haar ogen, die hem pijn deed en toen ze uiteindelijk in tranen uitbarstte, begon hij het te begrijpen. Ze was niet alleen maar bang en bezorgd.

'Het is mijn schuld, Nick... Het is allemaal mijn schuld.'

'Hou op, Kate! Het is jouw schuld niet.' Hij wilde tegen haar zeggen dat het zijn schuld was, omdat hij die middag over de hele toestand was begonnen, maar het had voor hen allebei geen zin zichzelf de schuld te geven. Tygue moest terugkomen en ze moesten hem vertellen over zijn vader, praten over het verleden, proberen uit te leggen waarom Kate hem niets verteld had. En ze zouden meer van de jongen houden dan ooit. Hij had het nodig. Dat was vanavond bewezen. Nick hield Kate stevig vast en drukte met een hand zachtjes haar kin omhoog tot haar vochtige ogen in de zijne keken. 'Het is niemands schuld, schat. We kunnen ons de volgende honderd jaar daarmee blijven martelen, maar misschien was het de bedoeling wel dat het uitkwam. Misschien moest hij het weten.'

'Ja! Maar ik had het hem jaren geleden moeten vertellen, dan was dit nooit gebeurd.'

'Maar dat heb je niet gedaan en je kunt nu niet weten of dat verschil zou hebben gemaakt. Misschien was hij er tot nu toe gewoon te jong voor. Hoe het ook zit, laat het verleden voor wat het is. Je hebt het hem niet verteld. Nu weet hij het. Dat zijn de feiten waar we mee te maken hebben.'

'Maar stel dat hem iets verschrikkelijks overkomt?' jammerde ze, terwijl de tranen over haar wangen stroomden.

'Dat gebeurt niet. Dat moeten we geloven, Kate.'

'Ik wou dat ik het kon geloven.' Ze snoot luidruchtig haar neus en deed haar ogen dicht.

De politie belde elk uur, zoals hun was beloofd, maar er was nog steeds geen nieuws. Het was al over twaalven 's nachts toen Felicia eindelijk opnam.

'O, mijn god.' Felicia moest naar lucht happen en ging zitten terwijl Nick vertelde wat er was gebeurd. Kate was niet in staat met haar te praten. Ze huilde niet meer, maar bekeek met starende ogen de foto's die nog op tafel lagen. Nick had geprobeerd ze weer op te bergen, maar dat wilde Kate niet.

'Zal ik komen?'

'Het zou kunnen helpen. Jullie hebben samen ergere dingen doorgemaakt.'

'Ja. En, Nick' - ze aarzelde even en besloot het toen te zeggen - 'ik ben blij, weet je dat? Ze moet er een keer mee afrekenen. Ze kan zich niet voor altijd verstoppen.'

'Weet ik. Maar dit is wel een heel moeilijke weg.'

'Misschien is er geen andere weg.'

Nick schudde stilletjes zijn hoofd en ze verbraken het gesprek. Felicia kwam meteen en ze zaten met zijn drieën bij elkaar, dronken koffie en zagen het tot hun radeloosheid vijf uur worden. Om halfzes belde de politie weer. Nick bereidde zich al voor op hetzelfde slechte nieuws. Geen nieuws.

'We hebben hem.'

'Waar is hij?'

'Hier.' De agent keek grijnzend neer op het kind.

En Nick deed zijn ogen dicht en schreeuwde tegen Kate en Felicia: 'Ze hebben hem!' Toen weer in de hoorn: 'Is alles goed met hem?'

'Ja. Hij is moe, maar verder is alles goed. Willie de Beer ziet er een beetje zielig uit.' Het kind was heel stil. Waarschijnlijk ontnuchterd door de ervaring.

'Waar was hij?'

'In het Greyhound-busstation en daar probeerde hij iemand te vinden met wie hij naar Carmel kon reizen. Zijn moeder had gelijk. Ze hebben meestal gelijk. We zijn binnen tien minuten bij jullie.'

'Wacht. Kan ik hem spreken?' Hij wilde de hoorn aan Kate geven. Ze stond naast hem te lachen en te huilen en in zijn arm te knijpen, terwijl Felicia door haar tranen naar het tafereeltje keek.

De agent was weer aan de lijn. 'Hij zegt dat hij te moe is om te praten.' Chagrijnig ventje. Maar dat was hun probleem. Hij zou een rapportje schrijven, het kind onderhouden over de slechte kanten van het weglopen van huis en de gevaren van busstations, en de jongen thuisbrengen.

'Wat bedoel je, "hij was te moe"?' Kate keek stomverbaasd nadat Nick had neergelegd en toen begreep ze het. 'Hij is nog steeds woedend.'

Nick knikte. 'Dat denk ik ook.'

En hij had goed gedacht. Toen Tygue thuiskwam, was hij stil en wachtte tot de agent weg was voor hij tegen hen begon te praten. Hij had zijn moeder plichtsgetrouw omhelsd toen hij binnenkwam, maar het had haar niet getroost en geen warmte gegeven. Ze had een natte vlek op haar blouse, van Willie. De beer was nog steeds kletsnat. Tygue was opgedroogd in het busstation. Het was al wonderlijk genoeg dat hij helemaal tot daar gekomen was. Hij zei dat hij wat kleingeld bij zich had gehad en de bus had genomen. De buschauffeurs hadden hem onderweg verteld hoe hij bij het Greyhound-busstation moest komen. 'Heb je enig idee wat er met je had kunnen gebeuren?' Ze begon van opluchting tegen hem te schreeuwen. Hij boog zijn hoofd, maar hij zag er niet berouwvol uit. En toen begon hij te praten. 'Ik ga het wéér proberen.'

'Wat?' gilde ze. Nick probeerde haar te kalmeren.

'Ik ga op zoek naar mijn vader. Ik wil hem zien.' En toen ging ze met een zucht zitten en keek haar zoon aan. Hoe kon ze tegen hem zeggen dat er geen vader te zien was zonder dat dat zijn hart zou breken? Er was een man, en die was zijn vader geweest, maar hij was er nu niet meer.

En Tygue kon hem niet zien.

'Dat kan niet.' Ze zei het heel zachtjes.

'Toch ga ik, mam.' Hij keek haar aan en aan zijn gezichtje te zien stond zijn besluit vast.

'We praten er nog over.'

Ze bracht hem naar bed en deze keer bleef hij daar. Maar het was laat geworden en toen Felicia om halfzeven naar huis reed, had ze het gevoel dat het nog niet voorbij was. Misschien nu, deze keer. Maar Tygue meende wat hij zei. Hij wilde zijn vader zien. Ze hoopte dat Kate dat begreep. Op dat moment lag Kate al diep in slaap in Nicks armen. Ze kreeg drie uur slaap. Stu Weinberg belde om halftien.

'Hm?' Ze was nog zo slaperig dat ze niet begreep wie het was. Nick had beloofd een briefje op te hangen voor de ouder die Tygue deze week kwam ophalen dat hij niet mee naar school zou gaan en ze zouden allemaal uitslapen. De hele dag, als het aan haar lag. Nick had gezegd dat hij voor Tygue zou zorgen tot ze opstond.

'Bel ik je wakker?'

'Hm? Wat?... Nee...' Ze doezelde weer in.

Nick kwam de kamer in en schudde aan haar schouder. 'Wakker worden! Je bent aan de telefoon.'

'Hè? Met wie spreek ik?'

'Met Stu Weinberg! Wat is er in 's hemelsnaam bij jullie aan de hand? Ben je gisteravond naar een wild feest geweest?'

'Ja, heel wild.' Ze ging rechtop zitten, kneep haar ogen dicht, voelde zich misselijk. Haar hoofd bonkte alsof ze de ergste kater van haar leven had, maar ze was in elk geval wakker. 'Hoe gaat het met het boek?'

'Dat boek betekent een fortuin voor jou zowel als voor mij. Daarom bel ik je. Er staat weer een reis op het programma.'

'Nee, hè? Heeft Nick deze ook geregeld?' Ze probeerde te glimlachen, maar haar gezicht deed niet mee. Wat voerde Nick in zijn schild? Maar Weinberg benadrukte dat Nick hier niets mee te maken had. En hij klonk oprecht.

'Wat is het?'

'Een week in New York. Je uitgever wil dat je er bent om je boek te promoten en hoog op de lijsten te houden. Je moet het doen, maatje, zeker als je wilt dat het boek, waar je nu aan bezig bent, ook door hem wordt uitgegeven. Je moet bij hem in de gratie blijven.'

'Ik kan nu niet.' Ze kon nu niet van huis. Er waren te veel problemen.

'Onzin, Kate. Je moet. Je hebt een verplichting aan deze mensen. Zij maken je carrière.' Hij begon de tv-programma's op te noemen waarin ze zou moeten verschijnen. Teveel, misschien. Het zou een ongelooflijk hectische week worden.

'Ik zei toch al dat ik niet kan.'

'Je zult wel moeten. Ik heb gezegd dat je zou komen.'

'Hoe kon je zoiets doen?' Ze stond op het punt in huilen uit te barsten. En ze was nog steeds doodmoe van de avond ervoor.

'Ik heb het gedaan, omdat je geen keuze hebt. Vraag maar aan Nick. Hij weet wat dit betekent.'

'Laat maar. Ik zal wel zien. Van wanneer tot wanneer?'

'Je vertrekt over drie dagen en dan blijf je een week weg.'

'Ik zal mijn best doen.'

'Dat is niet genoeg.' Hij was meedogenloos. 'Ik bel je nog om het te bevestigen.'

Ze was te zwak om ruzie te maken. Ze ging weer liggen en probeerde na te denken.

'Wie was dat?' Nick keek bezorgd op haar neer.

'Weinberg.'

'Is er iets mis?'

'Hij belde om me te vertellen dat mijn uitgever wil dat ik een week naar New York kom, om het boek te promoten.'

'Wanneer?' Nick keek haar stomverbaasd aan.

'Ik moet over drie dagen weg.'

'De hufter. Ik vermoord hem.' Nick ging zitten en haalde een hand door zijn haar. 'Je kunt nu niet weg.'

'Hij zegt dat ik moet. En het is niet zijn idee. Mijn uitgever heeft het bedacht.' En bovendien hoefde Nick haar niet te vertellen wat ze wel en niet kon doen.

'Het kan me niet schelen wie het bedacht heeft. Je weet maar a! te goed dat je nu niet weg kunt. Dat heb je toch tegen hem gezegd, hè?'

Ze had het niet gezegd. Zelfs na alles wat er gebeurd was, had ze dat niet gedaan. Stu had haar het gevoel gegeven dat haar carrière op het spel stond, dat ze dit móést doen, want anders...

'Wat heb je dán in 's hemelsnaam tegen hem gezegd?'

Nick keek haar geschokt aan. 'Ik zei tegen hem dat ik zou zien wat ik kon doen.'

'Je bedoelt dat je gaat?'

'Ik weet het niet. Shit, ik weet het niet! Ik kan niet eens denken. Hoe weet ik wat ik over drie dagen doe?'

'Als je enig gezond verstand hebt, probeer je de komende drie dagen deze ellende met je zoon op te lossen. Dat hoort de hoogste prioriteit te krijgen.'

'Ja, maar... Och, laat me alsjeblieft met rust.' Zouden ze haar blijven plagen? Nick met zijn deugdzame verontwaardiging en ideeën over perfect ouderschap en Tygue met zijn gigantisch aantal behoeften en verlangens. God, zij had ook recht op enig soort van leven. Ze had recht op het succes dat haar kant uit kwam.

'Je bent verliefd aan het worden op jezelf, hè, Kate?' Ze had al haar zelfbeheersing nodig om hem niet te slaan.

'Het is nu niet zo leuk om mama te zijn, hè?'

'Shit! Laat me toch met rust!' krijste ze en haar stem klonk niet als de hare. Ze ging weer rechtop zitten. 'Wat wil je van me? Bloed?'

'Nee, maar wel enige zin voor realiteit. Je hebt een kind dat een grote crisis in zijn leven doormaakt. Hij heeft er niet de minste behoefte aan dat jij vrolijk op reis gaat.'

'En hoe zit het dan met wat ik nodig heb? Hoe zit het met mijn carrière? Wat heb ik hem al deze jaren al gegeven? Telt dat niet mee? Krijg ik niet een beetje vrij wegens goed gedrag?'

'Sta jij er zo tegenover, Kate? Sta jij zo tegenover hem?

Tegenover mij?' Een krankzinnig moment lang wilde ze ja zeggen, maar ze durfde het niet.

Haar stem klonk opeens heel zachtjes. 'Ik heb alleen tijd nodig om na te denken. Dat is alles. Laat me maar even.'

Ze haalde een hand door haar haar.

'Ik denk niet dat je veel keus hebt.'

'Ik heb nooit veel keus gehad. Misschien dat ik het nu juist nodig heb te kunnen kiezen, mijn eigen beslissingen te nemen.'

'Je hebt eerder beslissingen genomen, Kate.' Waarom dramde hij zo door? Waarom liet hij haar niet onmiddellijk met rust? Maar ze zei niet wat ze dacht. Ze was even verdiept in haar eigen gedachten en zei toen: 'Ja, ik heb eerder beslissingen genomen.' Zoals de beslissing niets tegen Tygue te zeggen over Tom. Dat was een fantastische beslissing geweest, bleek nu.

'Wat knaagt er aan je, Kate? Voel je je weer schuldig? Is dat het?'

'Shit, Nick, ja!' Ze sprong uit bed terwijl ze dit tegen hem schreeuwde en deze keer fonkelden haar ogen van woede. 'Ja, ik voel me schuldig, oké? Voel jij je beter nu je mij dit hoort zeggen? Ja, ik heb het gevoel dat dit hele gedonder met Tygue mijn eigen stomme schuld is. En weet je wat? Ik hou daardoor niet méér van hem dan ik al deed. Ik heb het gevoel dat ik weg wil rennen. Want hij is woedend op me en begrijpt niets van wat ik heb gedaan, en jij gooit het me voor de voeten. Ik wil weg, weg, weg van jullie allebei. Wat zeg je daarvan, hè?'

'Klasse, Kate.' Hij draaide zich op zijn hielen om en liep de kamer uit en zij verdween in de badkamer, gooide de deur met een klap dicht en kwam tien minuten later weer naar buiten. Ze zag er netjes uit, maar nog steeds bleek. Tygue sliep nog, maar Nick zat aan de ontbijttafel met een kop koffie. Ze schonk zichzelf koffie in en keek naar hem. Ook hij zag er vreselijk uit.

'Sorry dat ik zo schreeuwde.'

'Maakt niet uit.' Zijn stem klonk nu ook rustig, maar hij keek haar aan alsof hij een bezoeker bekeek van een andere planeet. 'Ga je?'

'Ik weet het niet.'

'Je hebt het, Kate.'

'Wat heb ik?' Maar ze wist wat hij bedoelde.

'De sterrenziekte. Het Ik-Ben-Fantastisch-syndroom. Je moet doen wat je moet doen voor je carrière. Heb je enig idee wat dat kind op dit moment doormaakt?' Nick was weer ziedend.

'Heb jij enig idee wat mij overkomt? Aan hoeveel kanten er aan me getrokken wordt?'

'Sorry, maar jij bent volwassen. Jij kunt het aan. Hij niet. Ik weet dat jij een heleboel ellende hebt meegemaakt, maar dat is geen reden die aan hem door te geven. Hij kan het niet helpen. En op dit moment is hij helemaal in de war over zijn vader.'

'En daar kan ik niets aan veranderen. Ik kan niet met een toverstokje zwaaien en van Tom weer de oude Tom maken. Dat kan niet. En Tygue mag hem niet zien. Het zou vreselijk zijn voor hen allebei.' Ze schreeuwde weer.

'Dat begrijp ik wel' - hij deed een poging zachter te praten - 'maar Tygue niet. Ik kan me niet voorstellen dat je nu naar New York gaat.'

'Ik zei niet dat ik het zou doen.'

'Nee, maar je doet het wel.'

'Hoe weet jij dat in godsnaam?' Ze had zo haar koffie naar hem kunnen gooien, terwijl hij haar zat aan te staren, boos en zelfingenomen. Ze haatte hem.

'Ik weet dat je gaat, omdat dat rotsucces je helemaal in zijn greep heeft. De tv-programma's, de interviews, het geld, de verkoopcijfers, alles. Ik zie het met je gebeuren, Kate. En ik zal je wat vertellen, het spijt me gigantisch dat ik er iets mee te maken had. Ik vind het jammer dat ze je voor Jaspers programma hebben uitgenodigd.'

'Wat heeft dat ermee te maken? Kijk eens wat ik de afgelopen vier maanden verdiend heb. Bijna een kwart miljoen dollar. Ik, ik heb dat gedaan, helemaal alleen, met een stom boek, met of zonder jouw stomme programma. Van dat geld kan Tygue later gaan studeren en hij gaat naar een goede middelbare school. Hij zal alles krijgen wat hij nodig heeft.'

'Behalve zijn moeder.'

'Rot op!'

'Weet je wat? Het kan me geen bal schelen wat je doet. Maar ik wil er niet bij zijn als je tegen hem zegt dat je naar New York gaat.'

'Doe dat dan niet. Ik vertel het hem wel als je weg bent.'

'Je gaat, hè?' Hij dramde door...

'Jaaa!' Het was een lange, boze uithaal die het hele huis leek te vullen. Ze schrokken allebei, maar vooral Kate. Ze had niet eens zeker geweten of ze zou gaan. Dat wilde ze tenminste denken. Maar eigenlijk had ze het geweten toen Weinberg haar had verteld hoe belangrijk het was voor haar volgende boek. Ze wilde dat dat nog meer succes had dan het eerste. Ze had een koud, hard, leeg gevoel vanbinnen, terwijl ze daar alleen in de keuken zat. Nick was stilletjes weggelopen. Misschien had hij gelijk. Misschien kreeg ze de ziekte. De ziekte van het succes. Maar niet ten koste van Tygue... nee... niet Tygue.

Die middag probeerde ze het hem allemaal uit te leggen, maar Tygue wilde niet praten. Ze probeerde het hem te laten begrijpen over Tom, over de boeken, over haar werk, over wat er gebeurd was met Tom, over... Maar hij was pas zeven. Hij begreep niet zoveel. En hij kon alleen maar aan zijn vader denken. Ze gaf hem een album met oude krantenknipsels over Tom uit de gouden jaren van zijn succes. Tygue liep met het album naar zijn kamer. En Kate belde Tillie.

Tillie zou komen logeren in de week dat Kate weg was. Het zou het wat gemakkelijker maken voor Nick, die Kate nauwelijks zag voor ze vertrok. Hij kwam beide avonden laat thuis, toen zij al sliep. En hij was hele dagen weg. Ze probeerde Felicia uit te leggen wat ze voelde, maar haar vriendin toonde evenmin veel medeleven. Niemand begreep het. Zelfs Tillie leek koel toen ze kwam, maar misschien was ze alleen maar onder de indruk van San Francisco. Kate was er dankbaar voor dat ze gekomen was. En Tygue vond het heerlijk haar te zien, leek het. Kate voelde zich opeens buitengesloten. Ze had het gevoel dat Tygue liever bij Tillie was dan bij haar.

'Wil je dat ik je naar het vliegveld breng?' Nick keek haar koel aan.

'Ik kan een taxi nemen. Ik laat mijn auto liever thuis voor Tillie. Ik vind het niet erg om een taxi te nemen.'

'Speel niet de martelaar. Ik breng je wel.'

'Ik hou niet van preken.' Er was een kilte tussen hen die er nooit geweest was en het maakte haar bang, maar dat liet ze niet merken.

'Ik heb al alle preken gehouden die ik wilde, behalve één: je ziet er moe uit, Kate. Probeer het niet te overdrijven in New York.'

'Het waren een paar moeilijke dagen. Voor iedereen.' Ze keek hem aan en zijn ogen werden zachter.

'Vergeet niet dat ik van je hou, Assepoester.' De hele uitdrukking op zijn gezicht werd zachter, liever, en dat was voor het eerst sinds een aantal dagen. 'Hoe laat vertrekt je vliegtuig?' Hij glimlachte tegen haar en ze zei hoe laat ze moest vertrekken. Ze keken elkaar spijtig aan. 'Jammer,' zei hij zachtjes. Ze liet de jurk over haar hoofd glijden. Hij trok de rits omhoog in plaats van naar beneden en vijf minuten later vertrokken ze. Het was een rustige rit naar het vliegveld en Kate vond het jammer dat ze geen tijd meer hadden gehad om te vrijen. Het zou hun allebei goed hebben gedaan. Een goede herinnering aan wat ze samen hadden, een vredig verbond voordat ze zich in de waanzin van New York stortte. Maar toen hij haar zoende, wist ze hoeveel hij om haar gaf.

In het vliegtuig voelde ze zich eenzamer dan ooit in haar leven. Ze dronk veel te veel wijn voor ze in New York waren, maar het haalde de scherpe kanten van haar eenzaamheid en ze sliep de laatste twee uur. Het was verschrikkelijk om zo in New York aan te komen. Moe, verkreukt en met een kater. Dit was geen droomreisje, dit was de werkelijkheid. En ze was alleen in de grote stad. Ze wist het toen ze buiten tussen een heleboel mensen stond te vechten om een taxi. De limousine die ze hadden gestuurd, was nog niet verschenen en ze kon een van haar tassen niet vinden. Een perfect begin. Maar de tas werd gevonden en toen werd het beter. Ze deelde een taxi naar de stad met een aardig uitziende, goed geklede man, een architect uit Chicago, ergens achter in de veertig. En hij logeerde ook in het Regency Hotel.

'Dat treft! Logeert u altijd in het Regency Hotel?' Hij deed geen poging achter haar naam te komen en praatte heel de weg naar de stad over koetjes en kalfjes. Ze bekeek hem vluchtig. Zijn haar was grijs, zijn gezicht fijn besneden met vermoeide trekken. Maar zijn lijf zag er strak en jong uit. Hij was aantrekkelijk op een rustige manier. Hij leek in niets op de gezonde, atletisch gebouwde mannen van Californië. Hij zag eruit als een kosmopoliet: een beetje bleek, maar interessant.

'De vorige keer dat ik in de stad was heb ik er gelogeerd.'

'Ik speel het klaar hier één keer per maand te zijn.' Hij keek haar even aan en glimlachte. Ze praatten over de gebouwen, het uitzicht, San Francisco en onbedoeld flapte ze eruit dat ze schrijfster was.

'Wat een prachtig beroep. U móét ervan houden!' Hij keek haar aan met eerlijke jaloezie en ze lachte. Hij deed het nog beter klinken dan het was.

'Ik geniet er inderdaad van.' En toen wist hij haar op de een of andere manier uit te horen en tot haar verbazing vertelde ze hem opeens van alles over haar volgende boek. 'Weet u, het doet niet qua verhaal, maar qua sfeer een beetje denken aan een prachtig boek dat ik net heb gelezen: Een laatste seizoen.'

Ze begon te lachen.

'Hebt u het ook gelezen?' Hij keek haar geamuseerd aan. Wat maakte het uit? Waarom zou ze het niet toegeven tegenover hem? 'Nou, niet onlangs, maar ik heb het geschreven.'

Het duurde een ogenblik voor het tot hem doordrong en toen keek hij haar aan. 'Echt waar? Het is een geweldig boek!' Hij was stomverbaasd.

'Dan zal ik u een exemplaar van mijn volgende sturen!' Ze zei het plagend, maar hij haalde onmiddellijk zijn visitekaartje voor de dag en gaf het haar met een glimlach.

'Ik verwacht dat u die belofte houdt, mevrouw Harper.'

En nu wist hij haar naam. Ze stopte het kaartje weg, terwijl de taxi voor het hotel stopte.

31

Het leek in niets op haar reis naar New York met Nick. Geen limousines, geen ritten in mooie rijtuigjes, geen geheime avonturen, geen lunches bij Lutèce en diners bij Caravelle. En ook niet de steun van zijn liefde. Deze keer werd ze geconfronteerd met New York in al zijn brutale, onbeschaamde werkelijkheid: duwen, schuiven, vechten om taxi's, vechten tegen harde wind terwijl kranten en rommel om haar voeten vlogen. Het programma dat haar uitgever had verzorgd, was bijna onmenselijk zwaar. De eerste dag was ze te gast in drie radioprogramma's, zonder tijd voor een lunch en om vier uur 's middags waren er opnamen van een talkshow voor tv, waar de presentator haar tegelijk interviewde met een sportjournalist die openlijk minachtend tegen haar deed. Boos en uitgeput was ze rond zes uur in het hotel. Het bleek de verkeerde tijd om Nick of Tygue te bellen. Nick zou in de studio bezig zijn met voorbereidingen voor zijn programma en Tygue was nog op school. Ze belde roomservice, vroeg om een glas witte wijn en ging toen stilletjes zitten wachten tot ze Nick kon bellen. Zelfs de kamer was deze keer minder mooi. Hij was met zorg ingericht in wit en goud, maar hij was kleiner en kouder en het bed zag er treurig en leeg uit. Glimlachend dacht ze aan hun vrijpartijen tijdens hun vorige reis.

Ze zat op de bank met haar glas wijn en trok haar benen onder zich. Ze was zo'n vierduizend kilometer van huis, alleen in een vreemd hotel en ze kon met niemand praten die ze kende. Ze had het gevoel dat niemand van haar hield. Ze was opeens bang en wilde wanhopig graag naar huis. Dit was het dan, het fabelachtige rijzen van haar roem. Maar het was een eenzaam, leeg gebouw waarin niemand anders leek te wonen. Ze verlangde terug naar het huis, verborgen tussen de hagen op Green Street. Als Nick haar terug wilde. Misschien was het wel bijna voorbij. Ze had het gevoel alsof ze nog maar net waren begonnen en zij en Tygue nog maar pas naar San Francisco waren verhuisd. Misschien was het allemaal te veel voor Nick. Misschien botste haar carrière te veel met zijn werk of wellicht keurde hij haar gewoon niet goed. Ze wilde roomservice bellen voor een tweede glas wijn en legde toen met een frons de hoorn weer neer. Dit was belachelijk. Ze was in New York. Ze was een beroemdheid. Ze grijnsde in zichzelf om het woord. Oké, ze was geen beroemdheid, maar ze had succes als schrijfster. Ze kon overal heen om lekker te eten. Ze hoefde niet in haar hotelkamer te blijven. Dit was absurd. Ze pakte haar tas en trok er een velletje papier uit waarop ze een aantal restaurants had geschreven die Felicia haar had opgegeven. Boven aan de lijst stond een eethuis dat Gino's heette. Licia had gezegd dat ze daar gemakkelijk alleen heen kon en dat het vol zat met fotomodellen, reclamemannen en schrijvers, een handjevol Europese societytypes en 'mooie mensen'. 'Het is er fantastisch. Je zult het leuk vinden.' En het was maar twee straten verder dan haar hotel. Ze kon het lopen.

Ze haalde een kam door haar haar, maakte haar gezicht schoon en deed nieuwe make-up op. Ze was klaar. De zwarte jurk die ze aanhad was goed genoeg. Felicia zei dat het publiek gemakkelijk gekleed ging naar New Yorkse begrippen en dat betekende jeans, Gucci's en nerts, of de nieuwste Dior. Terwijl ze haar lange, rode, wollen jas van de stoelleuning pakte, herinnerde ze zich de verschrikkelijke hitte van maar twee maanden daarvoor. Ze keek naar haar zwarte, slangenleren schoenen. Toen keek ze de kamer rond... Zo leeg. God, wat was het leeg. Het was een goed idee om weg te gaan. Zelfs het uitzicht deed haar deze keer niets. De hele stad zag er groot, donker en angstwekkend uit. Het was koud en er stond een stevige wind toen ze buiten kwam. Ze zette de kraag van haar jas omhoog en liep snel Lexington Avenue op. Het aanbod van de portier om een taxi te bellen had ze afgeslagen. Ze had het tempo van de New Yorkers al te pakken. Rennen, hollen, vliegen, tegen iemand opbotsen op straat, grommen, schuifelen, voorbijrennen. Ze moest lachen terwijl ze eraan dacht. Ze was nauwelijks een dag hier en voelde zich al opgenomen in de haast van de stad. Terwijl ze doorliep gingen haar gedachten naar Nick. Ze was boos op zichzelf. En op hem. Welk recht had hij om haar een schuldgevoel te bezorgen over haar succes? Ze had er hard voor gewerkt. Ze verdiende het. Tygue kwam niets te kort en Nick trouwens ook niet. Oké, het was geen gelukkig moment voor deze reis, maar ze was maar één week weg. En ze had hier recht op... Ze had er recht op... De woorden echoden door haar hoofd terwijl ze tussen drommen voetgangers over Lexington Avenue liep, waarbij haar hoge hakken in een staccato ritme over de roosters van de metro klakten. Ze was nu bijna dertig en ze had hier recht op... recht op... Ze liep het restaurant bijna voorbij. Het scheelde weinig of twee mannen die uit Gino's kwamen, waren tegen haar opgebotst. Ze excuseerden zich niet eens, ze bekeken haar alleen maar van top tot teen, leken haar goed te keuren en liepen naar de stoeprand waar ze een taxi wegpikten voor de neus van twee andere mannen. Typisch New York. In Californië zouden mannen met elkaar op de vuist zijn gegaan om zoiets. In New York riepen de twee mannen die hun taxi net hadden gemist een andere aan en namen hem net vóór de vrouw die het eerst haar hand had opgestoken vanaf de stoeprand. Glimlachend ging Kate door de gele draaideur van Gino's naar binnen. Je zou er jaren over doen om je dit soort gedrag in de straten van New York eigen te maken, dacht ze, of misschien gebeurde het heel vlug. Misschien werd je wel zo zonder dat je het zelf merkte. Maar zij vond het nog steeds grappig.

'Signora?' Een goed verzorgde Italiaan in een grijs pak met krijtstreep kwam glimlachend naar haar toe. 'Een tafel voor één persoon?'

'Ja.' Ze knikte. Ze kon hem nauwelijks verstaan in het lawaai terwijl ze lachend rondkeek. De muren waren van een afschuwelijk rood, bedekt met zebra's die elkaar diagonaal over de muur achternazaten. Op verschillende plaatsen stonden plastic planten en de verlichting was schaars. De bar was stampvol en de tafeltjes waren gedekt met witte lakens en vrijwel allemaal bezet door tout New York, zoals Felicia had beloofd. Modellen die nog de make-up van die dag ophadden en de nieuwste Calvin Klein droegen, reclamemannen die er gladjes uitzagen, getrouwd, en ontrouw, actrices en dames van enige betekenis uit de society. De mannen zagen er op een bepaalde manier een beetje uniform uit. Er waren twee soorten, Europeanen en Amerikanen. De Amerikanen zagen er allemaal zeer Madison Avenue-achtig uit in gestreepte pakken, brillen met hoornen montuur, witte overhemden en stropdassen. Maar ze werden royaal verslagen door de Europeanen: betere kleermakers, betere overhemden, zachtere kleuren, brutalere ogen en hun broeken waren allemaal op de juiste lengte. Het gelach van vrouwen klonk boven de gesprekken van de mannen uit als klokjes in een orkest. En op de achtergrond zorgden de obers voor een voortdurend gerinkel en gekletter van serviesgoed en bestek. Ze maakten zoveel mogelijk drukte met hun dienbladen, braken de porseleinen borden net niet, terwijl ze ze doorgaven in de handen van de hulpkelners en in de menigte zo hard mogelijk naar elkaar schreeuwden over de grootst mogelijke afstand. De koks in de keuken deden hun uiterste best bliksem en donder te produceren met hun zware, metalen potten en pannen. Dit alles bij elkaar vormde Gino's, een rijke schakering aan geluiden en beelden en de heerlijke geuren van de Italiaanse keuken.

'We hebben zo een tafel voor u.' De Italiaan in het grijze streepjespak bekeek haar op een manier Rome waardig, en gebaarde haar elegant naar de bar. 'Een drankje terwijl u wacht?' Zijn accent was perfect, zijn ogen waren een liefkozing. Ze moest haar lachen inhouden. Gino's was een enerverende ervaring. Het restaurant rukte haar ogenblikkelijk uit haar sombere bui en gaf haar een feestelijk gevoel.

Met een lichte aarzeling liep ze naar de bar, bestelde een gin-tonic en hoorde de man die vóór haar stond een Campari bestellen. Blijkbaar was hij een Italiaan. Ze hoorde het aan de manier waarop hij 'Campari Soda' zei. Hij zei iets in het Italiaans tegen de man achter de bar. Kate bekeek hem. Hij rook naar een lekkere mannenlucht... iets Frans... Ze kon het zich niet herinneren, maar het was een bekend luchtje. Ze had er een keer aan geroken bij een grote parfumerie, omdat ze het voor Nick wilde kopen. Maar het hoorde niet bij Nick, de lucht was te zwaar, te verfijnd. Nicks frisse, kruidige geur paste beter bij hem. Maar niet bij deze man. De overhemdkraag die ze zag was mooi zachtblauw. Het pak dat hij droeg was donkerblauw en deed ook Italiaans aan voor zover ze het kon zien. Het haar was grijs, de hals licht gerimpeld... vijfenveertig misschien... achtenveertig... en opeens draaide de man zich om. Ze voelde dat ze een kleur kreeg en ze keek hem verbaasd aan. 'O, bent u het!' Het was de man met wie ze de taxi vanaf het vliegveld had gedeeld. De architect uit Chicago. 'Ik dacht dat u een Italiaan was.' En toen voelde ze zich opgelaten, omdat ze hiermee toegaf dat ze op hem had gelet. Ze lachte even terwijl hij tegen haar glimlachte.

'Ik heb zeven jaar in Rome gewoond. Ik ben bang dat ik verslaafd ben geraakt aan scungili, antipasto, Campari en alles wat Italiaans is.'

Van voren zag hij er nog indrukwekkender uit dan van achteren en ze besefte nu dat hij er veel beter uitzag dat ze aanvankelijk had opgemerkt. In de taxi had ze hem niet goed kunnen bekijken.

'Hoe behandelt New York u, mevrouw Harper?' Hij glimlachte, nam een slok uit zijn glas Campari en maakte ruimte aan de bar voor haar. De barman zette haar drankje neer.

'Naar New Yorkse maatstaven heel goed. Ik heb vandaag hard gewerkt.'

'U hebt zitten schrijven?'

'Nee, zo gemakkelijk was het niet. Ik ben hier om mijn boek te promoten.'

'Ik ben onder de indruk.' Maar hij keek eerder geamuseerd dan onder de indruk en zijn ogen maakten haar op de een of andere manier verlegen. Het was alsof hij door haar zwarte jurk kon kijken en te veel zag, maar hij zei niets ongepasts. Het was alleen maar een gevoel dat ze kreeg. Achter de zakelijke manier van doen en het goed gesneden pak ging iets schuil dat ruig was en wellustig.

'Zal ik u op tv zien?'

'Nee, tenzij u in uw hotelkamer blijft en de programma's bekijkt die overdag worden uitgezonden.' Ze glimlachte weer tegen hem.

'Ik ben bang van niet. Ik heb mijn ochtendje New York ook weer achter de rug. We begonnen om zeven uur met een ontbijtvergadering. Ze werken als gekken in deze stad.' Ze keken vanuit de bar het restaurant in. 'Ze doen alles als gekken. Zelfs eten!' Ze lachten. Een paar minuten stonden ze om zich heen te kijken. Toen voelde ze dat hij weer naar haar keek en ze draaide zich naar hem toe. Ze zei niets. Ze keken elkaar alleen maar aan en hij glimlachte en hield zijn glas omhoog. 'Op u, mevrouw Harper, en op een boek dat veel voor me betekend heeft. Hoe weet u zo goed wat mannen beweegt? Het gevecht om succes en het drama als je net even ónder de top stopt, of er wél komt en dan naar beneden tuimelt.' Hij keek in zijn glas en toen weer naar haar en ze was verbaasd over de ernst die ze op zijn gezicht zag. Het boek betekende echt iets voor hem en opeens was ze blij. Hij begreep het. Het was alsof hij Tom begreep.

'U hebt het goed beschreven. En vanuit het gezichtspunt van een man. Ik zou denken dat het moeilijk voor een vrouw moet zijn om echt te begrijpen hoe het is. Al die macho-onzin dat je het moet maken en dan het drama als het je niet lukt.'

'Ik geloof niet dat het voor vrouwen zoveel anders is. Maar ik heb mijn man dit zien meemaken,' zei ze terwijl ze in haar glas keek. Ze was zich zeer bewust van de stem van de man. Hij was als een zachte zomerbries in de winterstorm van het lawaai om hen heen.

'Hij zal nu wel heel trots op u zijn.'

Ze keek naar hem op en schudde haar hoofd. 'Nee. Hij is dood.' Ze zei het niet om hem te choqueren. Ze zei het gewoon, maar hij keek heel geschrokken. En toen was zij degene die zich verontschuldigde. 'Dat klonk hard, maar dat was niet mijn bedoeling.'

'Ik vind het erg voor u. Maar nu begrijp ik het boek beter. Ik begrijp het heel goed. Heeft hij het, commercieel gezien, gemaakt voor hij stierf?' Dit scheen voor deze man heel belangrijk. En Kate had besloten eerlijk tegen hem te zijn. Hij was een vreemdeling en zij had twee drankjes op: de wijn in het hotel en nu de gin-tonic. Ze voelde zich buitengewoon vrij om te zeggen wat ze wilde en heel ver weg van iedereen die ze kende. Hier kende niemand haar. Ze kon zeggen wat er maar in haar hoofd opkwam.

'Ja, hij heeft het gemaakt. En het daarna verpest. Dat werd zijn dood. Hij moest nog één kans krijgen, "want anders". Hij kreeg het "want anders".'

'Een hartaanval?' Het was zijn grootste angst.

'Min of meer.' En toen realiseerde ze zich wat ze deze man aandeed en keek vlug op. 'Nee. Geen hartaanval. Iets anders. Zijn ziel stierf. En de rest stierf mee. Maar nee, het was geen hartaanval.'

Hij keek maar half opgelucht. 'Ik vraag me af wat het antwoord is. Moet je weigeren het spel te spelen? Moet je weigeren mee te doen aan de wedstrijd om succes? Maar het is zo verleidelijk, hè?' Hij keek haar aan met die warme, sexy glimlach en ze glimlachte terug.

'Ja, inderdaad. Ik begin dat nu zelf een stuk beter te begrijpen. Je moet uiteindelijk altijd keuzes maken, beslissingen nemen over wat je belangrijk vindt en wat niet, iemand pijn doen. Het zou niet nodig moeten zijn die keuzes te maken.'

'Maar mevrouw Harper, een mens moet altijd keuzes maken.' Hij glimlachte treurig.

'Doet u het?' Ze schrok van haar eigen vraag, maar ze vond het leuk met hem te praten. Hij was een man van de wereld, hij was intelligent en hij zag er goed uit. En hij wilde praten over de dingen die haar nu dwarszaten.

'Ja, ik moet die keuzes maken. Ik heb een vrouw in Chicago die zegt dat ze me nodig heeft. Voor eetpartijen, of zoiets. Ik heb een zoon die me een kapitalistische hufter vindt en ik heb een verstandelijk gehandicapte dochter. Ze hebben me nodig. Waarschijnlijk hard nodig. Want als ik niet achter de almachtige dollar aan ren, kan mijn vrouw geen etentjes geven, kan mijn zoon niet op zijn luie kont zitten en zijn heilige motieven in dit leven uit de doeken doen en mijn dochter... Nou, zij heeft me het meest van allemaal nodig.' Hij werd heel stil en keek weer in zijn glas en toen opnieuw naar Kate. 'Het vervelende is dat mijn redenen om achter geld aan te rennen goed en deugdzaam en oprecht klinken, maar de waarheid is dat ik het daar niet eens meer om doe.'

'Ik weet het.' Ze begreep het maar al te goed. 'Je doet het omdat je het leuk vindt. Omdat het moet. Omdat het een deel van je is geworden en...' - ze zei de laatste woorden zo zachtjes dat het leek of ze het tegen zichzelf zei - '... omdat je er recht op hebt. Op de leuke dingen. Op de opwinding, het succes...' Ze keek weer naar hem op en hij hield haar blik lange tijd gevangen met een kleine, spottende glimlach.

'Daarom vond ik uw boek zo goed. Omdat u het wist.'

En toen glimlachte zij ook. 'Het grappige is dat toen ik het boek schreef, ik er alles van wist. Of dacht dat ik het wist. Maar ik kende het alleen maar, omdat ik het zag. Ik voelde het niet. Ik bekeek het vanaf dezelfde plaats als van waaruit uw vrouw het bekijkt. Nu is het heel anders, omdat ik zelf met dezelfde dingen geconfronteerd word.'

'Welkom in het land van de succesvolle mislukkelingen, mevrouw Harper.'

'Beschouwt u zichzelf als een mislukkeling?'

'Hangt ervan af hoe je het bekijkt. Ik denk dat ik dat voor mijn gezin waarschijnlijk ben. Ik weet het niet. In het zakenleven ben ik zeker geen mislukkeling.' Verre van dat, zelfs. Hij had in de afgelopen vijf jaar verschillende grote internationale prijzen gewonnen. Maar dat vertelde hij niet aan Kate. Zijn glimlach was weer spottend. 'Je betaalt een hoge prijs, zoals ze dat in liedjes vaak zeggen.'

'Is het de moeite waard?'

'Vraag het uw man.' Au! Ze kromp bijna ineen bij die woorden. 'U zou het antwoord moeten weten.'

'Dat is ook zo, maar ik zie het nu anders. Ik vind het leuk wat ik doe. Ik zie niet in waarom je het niet allebei kunt hebben. Een echt leven, een gezinsleven, een leven dat betekenis heeft en integer is, én een succesvolle carrière.'

'Ik ben het met u eens.' Hij gaf de barman een teken om hun glazen nog eens bij te vullen en ze had geen bezwaar.

'Maar het hangt ervan af wat je succesvol noemt en wat je een carrière noemt. Uw carrière is niet bepaald bescheiden te noemen, denk ik. U bent op een bepaalde manier een beroemdheid. Dat moet zijn tol eisen.'

'En u?' Ze wilde meer van hem weten. Ze vond hem aardig. 'Ik ben geen beroemdheid. Ik ben maar een architect, al speel ik wel mee op hoog niveau.'

'Bent u gelukkig?'

'Nee.' Hij zei het heel simpel, alsof het iets was dat hij accepteerde, niet iets waar hij treurig om was. 'Ik denk dat het voor ons allemaal een eenzaam leven is.' Hij keek haar doordringend aan.

'En uw vrouw?' Kates ogen dwaalden onderzoekend over zijn gezicht.

'Zij is ook niet gelukkig, denk ik.'

'Zegt ze dat niet?'

'Nee. Ze is een welgemanierde vrouw. En...' - hij aarzelde even - 'ik vraag het haar niet. We kenden elkaar als kinderen al en we trouwden jong. We waren allebei net klaar met de middelbare school. Ik wilde iets in vormgeving gaan doen, zij iets in de kunst. Maar mijn vader stuurde mij naar Yale University. Ik ging bouwkunde studeren en dat was het begin. We vergaten allebei onze dromen. De kleine dromen in elk geval. De grote kwamen gemakkelijk. Te gemakkelijk.' Hij keek Kate aan met een brede glimlach. 'En nu kent u mijn hele levensverhaal, mevrouw Harper. Vanaf het begin tot het einde. De ellendige mislukking van mijn huwelijk, mijn zielenpijn, zelfs mijn angst om een hartaanval te krijgen. U kunt het allemaal in uw volgende boek gebruiken.' Hij dronk zijn glas leeg en keek haar opnieuw aan, maar nu met pretlichtjes in zijn ogen. 'En ik durf erom te wedden dat u zich niet eens mijn naam herinnert.'

Ze had zijn kaartje nog ergens, maar ze had het niet gelezen. Ze glimlachte verlegen. 'Ik vind het vreselijk om het toe te geven, maar u hebt gelijk. Bovendien ben ik heel slecht in namen onthouden.'

'Ik ook. De enige reden waarom ik me uw naam herinner, is omdat ik uw boek goed vond. Kaitlin, hè?' Ze vond dat hij haar naam leuk uitsprak.

'Noem me maar Kate.'

'Philip. Philip Wells.' Hij stak zijn hand uit en ze drukte hem met een ernstig gezicht.

En toen stond opeens de ober in het streepjespak discreet naast hen. 'Signore, signora, uw tafels zijn klaar.' Hij gebaarde naar het midden van het restaurant.

Ze keken elkaar aan. 'Zullen we er één tafel van maken?' stelde Philip voor. 'Of zit ik dan je privétijd in te pikken, Kate?' Het kwam niet eens bij hem op dat ze misschien met iemand had afgesproken, maar het idee samen te eten trok haar wel. Ze wilde niet alleen eten. 'Nee, graag zelfs.'

De ober knikte berustend. Philip betaalde de barman voor hun drankjes en ze liepen naar het midden van het restaurant. Met een twijfelachtige uitdrukking op haar gezicht keek Kate naar de zebra's op de muren. Toen schudde ze haar hoofd. Philip trok een stoel voor haar onder de tafel uit en keek haar lachend aan. 'Ik weet het. Zijn ze niet verschrikkelijk? En elke keer als ze hier opnieuw schilderen en behangen betalen ze een fortuin om diezelfde zebra's weer op de muur te krijgen. Prachtig, hè? Alles blijft hetzelfde tot en met de plastic planten aan toe. Ze hebben waarschijnlijk gelijk. De New Yorkers verwachten dat nu eenmaal hier.'

'Kom je hier zo vaak?'

'Ik ben redelijk vaak in New York en dan ga ik altijd hierheen. Ik zei het al, ik ben verslaafd aan alles wat Italiaans is.' Vooral aan de vrouwen, maar dat vertelde hij haar niet. Ze dacht het overigens wel. Hij zag er niet uit als een man die trouw was aan zijn vrouw en hij had haar genoeg verteld om haar te laten weten dat hij ongelukkig was. Dat was de gebruikelijke inleiding. Maar ze vond het niet erg. Ze mocht hem wel. En praten met een intelligente man was beter dan tv kijken in haar hotelkamer. Veel beter. En bovendien was Nick niet thuis... Ze kreeg een knagend gevoel van ongerustheid toen Nick haar gedachten binnensloop.

'Wanneer heb je in Rome gewoond?' Ze dwong zichzelf aan Philip te denken en niet aan Nick, in elk geval niet tijdens dit etentje.

'We zijn tien jaar geleden teruggekomen. We woonden daar toen de kinderen klein waren. Mijn dochter is er geboren. Het is een prachtige stad.'

'Ga je vaak terug?'

'Een of twee keer per jaar. Ik heb meer zaken in Parijs en Londen dan in Rome.' Ze begreep wat hij bedoeld had toen hij zei dat hij op hoog niveau meespeelde. Parijs, Londen, Rome, New York. Het klonk spannend. Ze vroeg zich af of ze ooit naar Europa zou moeten om haar boek te promoten. Nick zou haar waarschijnlijk om zeep helpen als ze het niet deed. Als ze tegen die tijd nog iets hadden samen.

Het gesprek kabbelde tijdens het eten rustig voort. Het kwam niet meer tot persoonlijke ontboezemingen. Kate vertelde gekke verhalen uit San Francisco en hij vertelde over zijn avonturen in het buitenland. Ze wisselden plagerijtjes uit tot het dessert aan toe. Ze besloten het diner met zabaglione.

'Je moet naar San Francisco komen. We hebben daar een restaurant met zabaglione waarbij deze in het niet valt.' De rest van het eten was verrukkelijk geweest, maar in het toetje met rum miste ze toch Vanessi's speciale smaak.

'Misschien verras ik je wel een keer.'

Ze lachte bij de gedachte. Dat zou inderdaad een verrassing zijn. Maar ze wist dat hij het niet meende. 'Ik ben er al twintig jaar niet meer geweest. Ik werk in het oosten of in Europa. We doen maar weinig aan de westkust en als we er iets te doen hebben' - hij keek haar verlegen aan - 'stuur ik meestal een van de ondergeschikten.'

'Nou, leuk hoor! Ben je te goed voor Californië?' plaagde ze.

Hij lachte. 'Ik moet het toegeven, het zakenleven heeft daar een ander tempo en is minder energiek.'

'Misschien is dat juist een deugd.'

'Dat heb ik nooit zo gevonden. Maar wellicht heb je gelijk.' Hij glimlachte breed tegen haar en pakte de rekening. Ze keek hem fronsend aan. 'Zo moeten we het niet doen, Philip. Laat mij de helft betalen.'

'Wat modern! Doe niet zo raar.' Hij glimlachte terwijl hij een aantal biljetten op het bordje legde.

'Niet doen, alsjeblieft. Tenslotte' - Ze grijnsde ondeugend tegen hem - 'heb ik een onkostenvergoeding.'

'In dat geval mag je de drankjes betalen. Wat dacht je ervan als ik je meenam naar de Carlyle voor een uur Bobby Short?'

Het was een verleidelijke uitnodiging, maar ze keek met een spijtig gezicht op haar horloge. 'We kunnen ook nog een drankje in ons hotel nemen. Ik moet morgenochtend op een onchristelijke tijd op. Ik moet om kwart over zeven in de studio zijn.'

'Ik heb morgenochtend om halfacht een ontbijtvergadering op Wall Street. Nog een drankje in het hotel lijkt me een goed idee.'

Het was niet alleen beter, het was zelfs fantastisch. Een pianist zat te spelen en de ruimte was net vol genoeg en verrassend romantisch voor een hotelbar.

'Ik wist niet meer dat deze bar zo gezellig was.' Ze keek verbaasd rond en hij lachte.

'Heb je het daarom voorgesteld? Je dacht aan neonlicht en een jukebox?'

Ze schoot in de lach. 'Zou dat geen giller zijn in het Regency?' Ze lachten allebei en dronken hun cognac. Ze had veel gedronken, maar voelde zich niet dronken. Ze hadden bij het eten een halve fles wijn gedeeld, maar ze hadden goed gegeten, het eten was in balans met de wijn. De cognac begon ze een beetje te voelen, maar niet erg. Ze genoot alleen meer van de zachte muziek en van de warmte van Philips been naast het hare.

'Wat moet je morgen in de studio doen?'

'Rondleidingen geven.' Ze zei het met een ernstig gezicht. Hij schoot in de lach. 'Nee, serieus. Dat beroemdheidgedoe lijkt me wel wat.'

'Valt wel mee. Je wordt er doodmoe van en het meeste is saai. Daar kom ik langzamerhand achter. Ik was hier in augustus en het leek toen een en al glitter en glamour. Twee maanden later is het verschrikkelijk eentonig en gewoon hard werken.'

'Moet je je voorbereiden op je optredens in de tv-programma's?'

'Niet echt. Ze vragen me van tevoren waar ik over wil praten. En je weet zelf wel zo'n beetje wat elk programma wil. Meer stelt het niet voor. Daarna wordt het improviseren. En je moet natuurlijk alleraardigst zijn en verschrikkelijk geestig.' Ze trok er een gezicht bij dat Tygue getrokken zou hebben.

Philip lachte om haar. 'Ik zie dat je het heel serieus neemt.

Even iets anders, Kate, zou ik je kunnen ompraten voor een lunch morgen? De mijne is afgezegd, ik ben vrij.'

'Ik wou dat ik dat ook was.' Ze zei het spijtig en hij keek treurig, ik heb een of andere literaire lunch voor vrouwen. Kun je je iets ergers voorstellen?'

'Kun je eronderuit?'

'Niet als ik wil dat mijn volgende boek uitgegeven wordt.'

Hij glimlachte teleurgesteld. En hij kon haar voor morgenavond geen diner aanbieden, want hij moest naar een groot zakendiner. Zij had trouwens een etentje met haar uitgever en haar redacteur en een of andere man van het New Yorkse kantoor van haar agent.

'Hoe lang blijf je in de stad?'

'Tot het einde van de week.'

'Goed, dan eten we op een andere dag. Overmorgen? Lunch?' Hij was 's avonds zelfs vrij, maar hij vond het beter om dat voor te stellen tijdens de lunch. Een lunch was altijd een goede manier om iets te beginnen. Zo konden ze langzaam hun weg naar de avond banen.

'Graag. Waar spreken we af?' Ze begon zich een beetje dronken te voelen en had opeens slaap. Ze keek op haar horloge en zag tot haar schrik dat het over enen was. Ze hadden veel tijd met elkaar doorgebracht. En ze zou maar een uur of vier kunnen slapen. Dit was heel erg New York.

Hij keek haar glimlachend aan en zette zijn lege glas neer. 'Eens kijken... wat is leuk om te lunchen? Quo Vadis?'

'Waar is dat?'

'Aan het eind van de straat. Het is heel goed.' Het had ook het voordeel dat het maar een klein eindje lopen was van het hotel, voor het geval hun lunch samen buitengewoon goed zou verlopen.

Hij hield haar bij haar arm toen ze naar de lift liepen en zijn ogen volgden haar begerig toen ze op haar verdieping uitstapte. Hij hield de deur iets langer open en keek naar haar. Er was niemand anders in de lift. 'Welterusten,

Kate.' Zijn stem klonk liefkozend en ze huiverde bijna.

'Ik zal je morgen missen.'

'Dank je.'

Hij liet de deuren dichtgaan en ze voelde zich stom. Dank je. Wat een antwoord! Wat saai. Wat naïef. Wat stom. Christus, hij was ver boven haar niveau. Een man als Philip had ze nooit eerder ontmoet. Hij was meer Europeaan dan Amerikaan en heel, heel gemakkelijk. Lachend maakte ze de deur van haar kamer open. Hij deed haar aan haar vader denken. En hij leek totaal niet op Nick. Dat was tenminste een opluchting. Ze had het even helemaal gehad met Nick en Tygue en Tom en alles wat ze van haar wilden. Ze was ziek van de schuldgevoelens en de verwarring en de conflicten. Ze ging even op haar bed liggen en beloofde zichzelf dat ze binnen een minuut zou opstaan en zich uitkleden.

Maar dat gebeurde niet. De receptie wekte haar om zes uur en ze moest zich haasten om op tijd klaar te zijn. Ze wilden haar in een programma dat om halfacht zou worden uitgezonden en waarin ze haar naam Kaitlin natuurlijk fout zouden uitspreken en passages uit haar boek onjuist zouden citeren.

32

Over elven kwam Kate die avond terug in haar kamer in het hotel. Ze had de hele dag nog geen moment voor zichzelf gehad. Die vreselijke vrouwenlunch, de programma's waarin ze te gast was geweest, het diner met mensen van haar agent en de uitgeverij... Er leek geen einde aan te komen. Het was een draaimolen geweest vol met asperges en gerookte zalm en maagzuur en ze had genoeg van alles. Ze had opnieuw de kans gemist met Tygue te praten, maar elke keer dat ze in de buurt van een telefoon was, was het moment verkeerd vanwege het tijdsverschil.

En nu was het over achten in San Francisco en lag hij weer in bed. En met Nick praten lukte ook niet. Zijn programma werd op dit moment opgenomen. Tegen de tijd dat hij daarmee klaar was, zou zij slapen. Er waren geen boodschappen van hem en dat zei op zichzelf al genoeg. Ze wist dat hij nog steeds boos was. Vlak voor ze in slaap viel, bezwoer ze zichzelf dat ze de volgende dag tijd zou maken om zowel hem als Tygue te bellen. Hoe dan ook. Ze moest hen spreken, anders zouden ze het haar nooit vergeven.

Maar de volgende morgen moest ze weer heel vroeg op en ze had het de hele ochtend vreselijk druk, tot ze rond halféén bij Quo Vadis was. Buiten adem van al het haasten stapte ze uit de taxi en liep het restaurant binnen. Philip zat op haar te wachten in de bar. Ze liep naar hem toe. Het vroor buiten en haar wangen hadden een frisse glans. Ze zag er geweldig uit in haar rode broek met haar nertsjas erop en haar ogen leken van smaragd. Het was de eerste keer dat ze de jas weer aanhad. Ze had hem opgeborgen toen ze naar de bergen verhuisde. Tom had gezegd dat ze die jas moest aantrekken als ze naar het ziekenhuis ging om zijn zoon te baren. En de jas was geweldig mooi: lang, dik, vol en glanzend. De kleur was die van bitterzoete chocolade. De klassieke lijn was nog steeds prachtig. Ze zag er verblindend uit en Philip had haar zo in zijn armen kunnen nemen.

'Ben ik te laat?'

'Helemaal niet. Ik ben er zelf nog maar net.' Hij hielp haar uit haar jas en rook haar parfum. Hij zou haar in haar hals willen zoenen, maar niet nu... Dat kwam later. Ze keken elkaar aan en zij kreeg een kleur en keek weg. 'Hoe is het in New York? Ik heb je gisteren niet eens in het hotel gezien.' De ober bracht hen naar een rustige tafel en Philip pakte haar hand. Het gebaar verraste haar. Hij leek bijna elektrisch geladen en de manier waarop ze op hem reageerde deed haar op een rare manier naïef aan.

'Ik ben nauwelijks in het hotel geweest. Ik was de hele dag druk en toen ik terugkwam, ben ik regelrecht naar bed gegaan.'

'Wat een uitstekend idee!' Hij keek haar plagend aan en ze lachte. Hij pakte de wijnkaart. Hij bestelde een droge witte bordeaux die uitdagend van smaak was, en mooi stevig. Ze had nog nooit zo'n wijn gedronken. Philip leek op veel gebieden thuis te zijn, en verstand van wijn had hij zeker.

Ze namen kreeft, en mousse au chocolat toe, gevolgd door kleine kopjes heerlijke espresso. En toen verbaasde hij haar door een drankje te bestellen dat poire heette.

'Wat is het?' Het zag eruit als water, maar zelfs één slokje verschroeide al haar mond met een brandende, prikkelende smaak van peer. Hij glimlachte om de uitdrukking op haar gezicht.

'Het is perenlikeur. En ik zie, madame Harper, dat je wat meer tijd moet doorbrengen in Europa. Ben je er pas nog geweest?' Ze glimlachte bij de verre herinneringen. Ze was er niet meer geweest sinds haar laatste reis met Tom.

'Nee, dat is heel lang geleden. Ik ben er vaker met mijn ouders geweest. Maar dat was in een andere tijd in mijn leven. Ik ben er' - ze moest even nadenken - 'meer dan zeven jaar niet meer geweest. En ik was nog heel jong. Niemand bood me toen perenlikeur aan.' En Tom zou al zeker niets geweten hebben over perenlikeur. Hij was volmaakt gelukkig met Duits bier. Toen ze door Italië en Frankrijk reisden had ze het zelfs niet voor elkaar gekregen hem kir te laten proeven of iets van de plaatselijke wijnen. Alleen maar bier.

'Voorzichtig drinken, hoor. Het is sterk spul.' Hij zei het op een samenzweerderige toon en leek dichter naar haar toe te schuiven op de muurbank.

'Hoe zou ik het anders dan voorzichtig kunnen drinken? Mijn mond staat in brand.' Ze nam weer een slokje en kromp even ineen, maar Philip scheen er geen problemen mee te hebben. Hij glimlachte tegen haar terwijl hij een Monte Christo opstak. Philip Wells was een man met smaak. Gemakkelijk naar achteren leunend keek ze toe hoe hij de sigaar voorzichtig aanstak. Ze keek langs hem heen en dacht even dat ze zichzelf zachtjes hoorde kreunen. Maar dat was niet zo, er was geen geluid geweest. Ze staarde alleen maar... Dit kon niet waar zijn... maar het was toch waar. Ze had hem twaalf jaar niet gezien. Hij moest het zijn. Haar vader.

'Is er iets mis?' Philip keek haar door de blauwe rook onderzoekend aan. 'Kate?'

Ze knikte afwezig, maar keek hem niet aan. 'Sorry. Ik zie iemand die ik ken.' Was hij veranderd? Nee, ze vond hem nauwelijks veranderd. Zijn haar was grijzer en hij was misschien een beetje magerder geworden. Hij zat te praten met een jonge vrouw van ongeveer haar leeftijd. Waar was haar moeder? Wie was dat meisje? En waarom maakte ze zich er in godsnaam druk over na al die jaren? Ze vergat Philip helemaal, maar hij was bezorgd toen hij alle kleur uit haar gezicht zag wegtrekken.

'Kate, wil je liever weggaan?' Hij vroeg de ober om de rekening zonder haar antwoord af te wachten. Maar ze schudde alleen maar haar hoofd en stond toen vlug op.

'Ik ben zo terug.' Dit was krankzinnig. Ze kon niet naar hem toe gaan. Hij zou haar uitlachen. Hij zou haar vervloeken. Hij zou... Maar ze moest... moest... moest... Ze voelde hoe haar voeten kordaat in zijn richting stapten en plotseling stond ze daar, keek hem aan en zei slechts: 'Papa?' Ze had tranen in haar ogen en hij keek op naar haar, geschokt, stond langzaam op, keek even naar de vrouw met wie hij aan tafel zat. Hij was nog even lang en zag er nog net zo gedistingeerd uit als vroeger. Zijn ogen waren onafgewend gevestigd op Kate. Ze was een mooie vrouw geworden. Maar hij strekte zijn armen niet naar haar uit. Ze stonden daar, gescheiden door een tafel en een heel leven.

'Kate.' Ze knikte stilletjes terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Maar ze glimlachte en hij had ook tranen in zijn ogen. Hij wist niet wat hij moest zeggen. 'Ik heb je boek gelezen.'

'Echt waar?' Hij had haar boek gelezen, maar hij had niet gebeld, niet geschreven, niet geprobeerd contact met haar op te nemen toen hij haar boek had gelezen. Waarom niet? 'Het is een mooi stukje werk.' Weer een fan. Maar dat behoorde hij niet te zijn. Hij behoorde haar vader te zijn. 'Kate, ik... Sorry voor dat alles. We... We dachten dat het het beste was als we...' Hij verslikte zich bijna terwijl ze hem aanstaarde. 'Als we niet in de weg zouden staan. We dachten dat het alles alleen maar moeilijker zou maken. Het zou lastig zijn geweest.' Lastig? Christus. Het was intussen zoveel jaar later en nog steeds kwam hij met een smoes. Ze hadden de kranten gelezen, ze wisten wat er met haar gebeurde en ze hadden nooit een hand naar haar uitgestoken. Haar tranen droogden langzaam op. En ze kon zien dat haar vader meer te zeggen had. Hij zag er goed uit. Hij was ouder geworden, maar dat stond hem goed. En ze had gelijk gehad. Hij leek inderdaad op Philip Wells. Was haar vader ook een succesvolle mislukkeling? Wie was dat meisje aan de tafel en wat deed hij in New York?

'Ik woon nu in New York.' Hij keek naar het meisje en toen weer naar Kate. 'Jij ook?' Hij voelde zich zichtbaar opgelaten en diep in haar binnenste voelde Kate eindelijk iets van heel lang geleden losschieten en verdwijnen. Eindelijk. Het was echt weg.

'Nee. Ik ben hier voor mijn werk. Een paar dagen maar.' Het zou hun het probleem besparen haar te moeten bezoeken, of een smoesje te moeten verzinnen om dat niet te hoeven doen. Het moest lastig zijn als je een beroemde dochter had die de vervelende eigenschap had te komen opdagen. Kate keek naar de vrouw die met haar vader zat te lunchen en zag een jong rijkeluisgezicht. 'Sorry dat ik jullie stoor tijdens de lunch. Maar we hebben elkaar een tijd niet gezien.'

'Ik weet het.' Het meisje praatte heel rustig, alsof ze er iets van begreep. Ze wilde tegen Kate zeggen dat ze het erg vond, maar zij had niet deelgenomen aan de oorlog. Die was van hen geweest.

De vader keek zijn dochter weer ongemakkelijk aan terwijl hij bleef staan - de hoofdpersoon in het drama - tussen de twee zoveel jongere vrouwen. De vrouw aan de tafel was drie jaar jonger dan Kate.

'Kate, ik... Ik wil je voorstellen aan mijn vrouw, Ames, dit is Kaitlin.' Kaitlin... Hij noemde haar nog steeds zo. Het klonk nu leeg. Kaitlin. Een naam uit een boek. Niets meer. Maar deze vrouw... Was deze vrouw zijn echtgenote? De woorden drongen opeens tot haar door.

'Je vrouw?' Kate keek hem verbaasd aan. 'Zijn mama en jij gescheiden?' God, hun levens waren doorgegaan, op hun gescheiden continenten.

Maar hij schudde zijn hoofd. 'Nee, Kate. Ze is overleden.' Hij zei het zo zachtjes dat ze hem nauwelijks kon verstaan. Ze deed even haar ogen dicht, maar toen ze ze weer opendeed huilde ze niet. Ze knikte alleen maar. 'O.'

'Ik heb geprobeerd je op te sporen om het je te laten weten, maar je was niet te vinden.' En toen moest hij vragen: 'Is... Is Tom...' Maar ze schudde haar hoofd en viel hem in de rede: 'Nee. Hij leeft nog steeds.'

'Dat is erg. Dat moet heel moeilijk zijn. Of vind je dat je...' Hij kon zich alles nog herinneren wat hij in de kranten had gelezen. Maar hij kon niet... Ze hadden gezegd... Ze hadden besloten te blijven bij... Maar waren ze fout geweest? Hij voelde het verwijt van zijn jonge vrouw naast zich. Hij had er met Ames vaak ruzie over gehad, vooral nadat ze het boek had gelezen.

'Ik zoek hem nog steeds op, papa. Hij is mijn man.' En jij was mijn vader. Dat bedoelde ze te zeggen en toen keek ze weer naar Ames met iets van een glimlach in haar ogen.

'Sorry dat ik je dit aandoe. Vreselijk om zo te moeten lunchen.' Ames schudde alleen maar haar hoofd. Ze wilde haar handen uitstrekken naar Kate, ze wilde haar vriendin zijn. God, wat een stelletje hufters waren ze tegen haar geweest. Hij had het haar vaker proberen uit te leggen, maar ze had het nooit kunnen begrijpen. Als hij ooit hun zoon zoiets aan zou doen, zou ze hem vermoorden. Maar hij zou het nooit meer doen. Hij wist dat ook. Dit kind zou voor altijd van hem zijn.

'Ik... hebben jullie...' Ze stonden daar, maar ze leken bevroren te zijn in een Grieks drama, een tragedie met een falanx van obers ergens op de achtergrond. 'Hebben jullie een kind gekregen?'

'Een jongetje. Hij is zeven.' Het was haar eerste echte glimlach. En toen keek ze haar vader doordringend aan. Het was alsof ze het al wist. 'En jij?'

'Wij hebben... Wij hebben ook een zoon. Hij is twee.' Arm ventje. Een seconde lang haatte Kate deze man en toen keek ze naar Ames en ze wist dat haar dat niet lukte.

'Wil je... Wil je gaan zitten en een hapje mee-eten?' Hij gebaarde hulpeloos naar de lege stoel, maar Kate schudde haar hoofd.

'Nee, maar bedankt. Ik moet... echt gaan.' Ze stond er nog even, niet wetend of ze hem moest omhelzen, of alleen maar weglopen en toen stak hij langzaam zijn hand uit. Het leek op een scène uit een slechte film. Over een periode van twaalf jaar stak hij zijn hand uit, alleen om de hare te drukken. Geen knuffel, geen zoen, geen tederheid, geen warmte. Maar het paste wel. Ze waren nu vreemden voor elkaar.

'Dag,' fluisterde ze, terwijl ze hem voor het laatst aankeek. Toen liep ze weg. En toen ze omkeek, zag ze zijn vrouw huilen. Ze wilde tegen haar zeggen dat het niet erg was, maar dat was zijn probleem, niet het hare. Ze liep rustig terug naar Philip. Hij keek haar bezorgd aan. Hij had de rekening al tien minuten geleden betaald, maar hij had gevoeld dat hij niet dichterbij moest komen, omdat er zich een klein drama afspeelde. Hij dacht dat de lange, gedistingeerde man die daar stond en er zo ongelukkig uitzag, een minnaar van Kate uit het verleden was en het was duidelijk dat het geen plezierige ontmoeting was geweest. De vrouw aan tafel was blijkbaar nogal van streek. Was het zijn vrouw? Als dat het geval was, verbaasde het hem dat Kate het lef had gehad naar hem toe te gaan en tegen hem te praten. Hij hoopte dat het niet zo was, terwijl hij dacht aan Margaret in Chicago.

'Alles goed?'

'Ja. Kunnen we gaan?'

Hij knikte en pakte haar bij haar arm. De frisse wind buiten deed haar goed. Hij blies Kates haar alle kanten op en perste verse tranen uit haar ogen. Maar het waren schone tranen, tranen van de kou, geen oude, ranzige tranen die jaren hadden moeten wachten tot ze vergoten werden.

'Kate?'

'Ja?' Haar stem was diep en schor terwijl ze hem aankeek.

'Wie was dat, of mag ik dat niet vragen?'

'Mijn vader. Ik had hem twaalf jaar niet gezien.'

'En je zag hem hier opeens? In het restaurant? Mijn god, wat zei hij?'

'Hij vertelde dat mijn moeder is overleden en dat hij een zoon heeft van twee. Hij is hertrouwd.' Philip keek haar met afgrijzen aan. Het was een ongelooflijk verhaal.

'Was die vrouw je zusje, de vrouw die huilde?'

Kate schudde haar hoofd. 'Zijn vrouw.'

'Shit.' En toen keek hij Kate weer aan en sloeg een arm om haar heen. Ze liepen weg van het restaurant en langzaam, vol pijn, begon ze te huilen. Ze had niets te zeggen, maar het moest eruit. Het was twintig minuten later voor hij langzaam met haar terugwandelde naar het hotel. De ellende was dat hij om drie uur ergens moest zijn. Hij zou te laat zijn. De lunch had langer geduurd dan gepland was.

'Hij vroeg niet eens of hij me nog een keer kon zien.' Ze zei het als een diepbedroefd kind, maar hij keek op haar neer en zag ook iets anders. De vrouw die het begreep.

'Had je dat dan gewild?'

Door haar tranen heen glimlachte ze tegen hem. 'Hij had het op zijn minst kunnen vragen.'

Vrouwen. 'Je wilde dat hij het vroeg zodat jij tegen hem kon zeggen dat hij kon opdonderen, hè?'

Ze knikte en droogde haar ogen met de zakdoek die hij haar gaf. Het was een zakdoek van mooie, Zwitserse katoen met een monogram paw. Philip Anthony Wells. 'Luister, ik vind het vreselijk om het te zeggen.' Hij vond het erger dan zij wist. Hij had zulke mooie plannen gehad voor na de lunch. 'Maar ik heb een vergadering om drie uur en,' - hij keek grijnzend op zijn horloge - 'het is vijf over drie. Denk je dat je het redt in je eentje en dat we de boel weer op een rij krijgen als we vanavond samen eten?' Hij omhelsde haar even en ze glimlachte. Ze hoefde de boel niet meer op een rij te krijgen. Dat had ze jaren geleden al gedaan. Met Toms hulp. Dit was alleen het huilen op de begrafenis. Maar voor haar waren ze allemaal al zo lang dood. Misschien had Tom achteraf toch gelijk gehad en was de oude hufter een hypocriet. Nu was hij getrouwd met een of ander kind van een jaar of drie-, vierentwintig en hij had een zoon.

'Lukt dat eten vanavond?'

Ze was Philip helemaal vergeten en keek verbaasd op. 'Ja hoor, graag.' Ze had iemand nodig met wie ze kon praten en hij deed niet moeilijk. 'Sorry dat je dit allemaal moest meemaken. Meestal leur ik niet bij vreemden met mijn familie.'

'Dat vind ik jammer.'

'Waarom? Ben je dol op vuile was?' Ze glimlachte tegen hem terwijl ze stevig doorliepen naar het hotel.

'Nee. Maar ik geloof niet dat we nog steeds vreemden zijn. Ik hoopte dat je mij als een vriend zag.' Hij drukte haar even tegen zich aan en ze zuchtte.

'Dat doe ik.' En tot haar verbazing bleef hij opeens staan, keek haar aan, sloeg beide armen om haar heen en zoende haar. Ze begon zich los te trekken, maar wat haar nog meer verbaasde was dat ze dat eigenlijk niet wilde. Ze zoende hem terug. Ze sloeg haar armen om zijn hals en ze voelde dat hij zijn hele lichaam tegen het hare drukte. Ze wilde meer van hem voelen, maar dat lukte niet door hun jassen heen. En ze vond het jammer toen hij zijn lippen van de hare losmaakte.

'Diner om zeven uur?' Ze waren bijna bij de overdekte ingang van het hotel, toen ze knikte met een ernstige blik in haar ogen. Ze was geschrokken van wat ze zojuist had gedaan. Er hing iets magnetisch om Philip Wells heen en hij straalde kracht uit. Ze vroeg zich af of hij dit vaak deed.

Ze wist dat hij het deed. 'Zeven uur is goed.'

'Dan laat ik je nu alleen.' Hij kuste haar vriendelijk op haar wang en rende naar een taxi die op de hoek van Park Avenue stopte. Hij keek nog een keer glimlachend over zijn schouder en stak zijn hand op. 'Ciao, bella! Ik zie je vanavond.' En toen was hij verdwenen. Ze stond daar, te zeer overdonderd om zich zelfs maar schuldig te voelen. Langzaam liep ze langs de portier het hotel binnen. Terwijl ze op de lift wachtte, hoorde ze iemand haar naam roepen. Een man aan de balie stond wild te gebaren toen ze zich omdraaide.

'Mevrouw Harper! Mevrouw Harper!' Verward liep ze naar de man toe. Hij was bijna buiten adem van opwinding toen ze voor de balie stond. 'We hebben u overal proberen te bereiken. Meneer Waterman heeft ons elk restaurant in New York laten bellen.'

'Meneer Waterman?' Waarom? Misschien omdat ze hem drie dagen niet gesproken had. Ze bekeek op het briefje de boodschap die ze haar gaven. 'Bel meneer Waterman onmiddellijk. Dringend.' Haar telefoonnummer thuis stond eronder.

Ze nam de lift naar haar kamer, waar ze terugbelde. Nick nam op.

'Hoi. Ik heb je boodschap ontvangen. Wat is er?' Ze klonk vreemd ongeïnteresseerd voor Nick, die niet kon weten dat ze alleen maar verdoofd was. Ze had in de afgelopen twee uur zoveel meegemaakt. Haar vader, Philip en nu dit dringend gesprek met de Westkust. Dit was meer dan ze aankon. En de wijn die ze tijdens de lunch had gedronken hielp ook niet echt. Maar ze was nuchter. Dat in ieder geval.

'Waar heb je in 's hemelsnaam uitgehangen?'

'Ik had het druk, verdorie. Tv, interviews, lunches, diners.'

'Met wie? Verdomme! Niemand wist waar je uithing.' Hij had haar uitgever gebeld en haar agent.

'Sorry, ik zat te lunchen.' Ze voelde zich als een spijbelend kind dat zich verontschuldigt tegenover een woedende vader. Maar ze hoorde iets in zijn manier van praten, waardoor ze rechtop ging zitten in haar stoel. 'Is er iets mis?'

'Ja.' Hij haalde diep adem en deed zijn ogen dicht. 'Ja, er is iets mis. Tygue is weer verdwenen.'

'Shit! Sinds wanneer?'

'Ik weet het niet. Misschien al sinds gisteravond. Misschien sinds vanmorgen. Tillie heeft hem gisteravond naar bed gebracht en ik ben nog even bij hem gaan kijken toen ik thuiskwam. Niets aan de hand, maar vanmorgen was hij weg. Hij kan de hele nacht door zijn weggegaan.'

'Heeft hij een briefje achtergelaten?' Maar ze wisten allebei waar hij heen was.

'Nee. Deze keer niet. Kun je naar huis komen?' Het verbaasde haar dat hij het vroeg en haar hart smolt. Hij klonk bang en doodmoe en het enige dat zij wilde was hem weer zien. Ze had genoeg van New York.

'Ik neem het eerste vliegtuig. Heb je de politie gebeld?' Het werd bijna routine.

'Ja. Hetzelfde verhaal als de vorige keer. Ik weet dat we de kleine boef zullen vinden, ergens op de weg naar Carmel.'

'Ja.' Ze wist dat hij gelijk had.

'Ik wil er zelf heen rijden.'

'Nu?'

'Ik geef de politie nog een paar uur en wacht op jou. We kunnen samen gaan.'

Ze glimlachte terwijl ze naar hem luisterde. Nick. Het was alsof ze een heel gezin in één stem hoorde en ze wist dat ze Tygue zouden vinden. Ze moesten hem vinden. Er was niets met hem aan de hand.

'Wat doe je als we hem vinden? We kunnen dit niet om de twee dagen hebben.'

'Daar denk ik in het vliegtuig over na.'

Hij had natuurlijk gelijk. Hij had steeds gelijk gehad, ook over haar reis naar New York. Ze had nooit moeten gaan.

Als het maar niet...

'Hé, Kate...'

Ze wachtte terwijl ze een brok in haar keel voelde komen. Het was een zware dag geweest. 'Schat, sorry dat ik zo rot deed voor je wegging. Ik weet dat je een heleboel doormaakt.' En toen barstte ze opnieuw in snikken uit. Alles gebeurde tegelijk, alles wervelde om haar heen als in een nachtmerrie. 'Kom op, schat, het komt goed. We zullen hem vinden. Dat beloof ik je.'

'Weet ik. Maar ik had niet hierheen moeten gaan.'

'Was het zwaar?'

Ze knikte en kneep toen haar ogen dicht. Ze dacht aan Philip. Wat moest ze doen als Nick erachter kwam? Ze bad dat dat niet zou gebeuren. Ze had hem alleen maar gezoend. Maar... Ze dacht aan de eetafspraak die ze voor die avond hadden. Ze zou er in elk geval niet zijn. Het lot had ingegrepen. Ze dwong zichzelf weer aan Nick te denken.

'Ja, het was zwaar. En ik... Ik heb net mijn vader gezien.'

'Wat zeg je? Nu net? Heb je met hem geluncht?' Nick klonk stomverbaasd.

'Nee, hij zat in hetzelfde restaurant. Met zijn vrouw.' Ze zei het heel zachtjes.

'Zijn je ouders gescheiden?' Hij was bijna even verbaasd als zij was geweest en hij kende hen niet eens.

'Nee, mijn moeder is overleden. Hij is hertrouwd met een heel jonge vrouw, een meisje nog, en ze hebben een zoon van twee jaar.'

'De hufter.' Alleen al bij het horen van zijn naam kreeg Nick het gevoel dat hij de man kon vermoorden, maar Kate kreeg weer controle over haar stem en droogde haar tranen.

'Het doet er niet meer toe, Nick. Het is allemaal voorbij.'

'We praten erover als je thuis bent. Bel even als je weet met welke vlucht je komt.'

Dat deed ze en ze liet de boodschap bij Tillie achter, want Nick had de politie op bezoek. Er was geen nieuws. Tillie was helemaal van streek, maar Kate voelde zich vreemd kalm. Ze wist dat met Tygue alles goed was. Dat kon niet anders.

Bij de receptie liet ze een briefje in een envelop achter: 'Sorry, maar ik moest dringend terug naar huis. Ik zal je een exemplaar van mijn nieuwe boek sturen zodra het verschenen is. Excuses voor al het gedoe vandaag. Pech. Hou je haaks en bedankt. Groetjes, Kate.' Het was een volmaakt onschuldig briefje.

33

Nick stond haar op te wachten op het vliegveld. Hij sloeg zijn armen om haar heen en ze hielden elkaar even heel stevig omarmd. Toen zocht ze zijn gezicht. 'Hebben ze hem gevonden?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, maar wij vinden hem. Tillie is vanmiddag naar huis gegaan. Ik heb gezegd dat we haar op de hoogte houden. Ik wil onmiddellijk naar Carmel. Ik denk niet dat ze weten hoezeer hij daarmee bezig is.'

'Heb je het hun verteld?'

Hij wist wat ze bedoelde en hij schudde zijn hoofd. 'Niet het fijne van de zaak. Vond ik niet nodig. We vinden hem wel.'

'Maar als we hem niet vinden?'

'Dan roepen we de fbi erbij of wie er ook maar nodig is. We vinden hem.' Ze liepen naar de auto zonder veel tegen elkaar te zeggen. Maar Kate vond het een goed gevoel weer dicht bij hem te zijn, zijn arm om haar heen te voelen, thuis te komen. Met een diepe zucht stapte ze in de auto.

'Gaat het, schat?' Hij keek haar zenuwachtig aan.

Ze glimlachte. 'Ja, hoor.'

Ook hij stapte in en sloeg voorzichtig nog een keer zijn arm om haar heen en trok haar tegen zich aan. 'Sorry, ik ben zo'n hufter geweest. Maar ik hou zo verschrikkelijk veel van jullie twee.'

'O, Nick.' Ze begon weer te huilen. Het leek of ze de hele dag niet anders had gedaan. Maar er gebeurde gewoon te veel. 'Ik ben knettergek geweest. En je hebt gelijk, zo'n glamourreisje is walgelijk. Het steeg me allemaal een beetje naar mijn hoofd. Het geld, de opwinding, het is één grote egotrip.'

'Maar er zijn ook leuke kanten aan, lieverd. Je hoeft het niet allemaal weg te gooien.'

'Nu wil ik dat wel.'

'Dat is stom. Tenslotte hebben wij elkaar door al dat gedoe leren kennen.' Hij liet haar zachtjes los en startte de auto terwijl ze het zich gemakkelijk maakte in de leren stoel. Zelfs de auto rook bekend, als thuis, en lag vol met hun dingen. Tennisrackets, sportschoenen, de zondagskrant die ze vier dagen daarvoor nog samen hadden gelezen. Ze vond het heerlijk dat ze terug was, bij hem. Nu moesten ze Tygue zien te vinden. Onderweg vertelde ze Nick over haar vader.

'Ik snap niet hoe je het klaargespeeld hebt de man géén klap te geven.'

'Dat wilde ik niet.'

'Zei hij niet eens dat het hem speet?'

'Niet echt. Hij probeerde het uit te leggen. Hij dacht dat het lastig zou zijn geweest als hij contact met me had gezocht toen het allemaal gebeurde met Tom. Ik weet het niet, schat. Het is een totaal andere wereld. Hij woont nu in New York.'

'Gelukkig. Ik zou hem vermoorden als we hem ooit tegenkwamen.'

Er viel een lange stilte terwijl ze hard over de snelweg reden. En toen opeens zei Nick: 'Weet je, misschien moeten we de kustweg nemen. Meer kans dat we hem vinden.'

Kate stak weer een sigaret op en gaf er ook een aan Nick. Ze zaten pas een uur in de auto, maar ze had het gevoel of ze al dagen op reis waren. Acht uur daarvoor zat ze nog te lunchen in New York.

Het was zes uur en ze suisden inmiddels langs de oude kustweg. Geen spoor van Tygue. En toen opeens trok Kate aan Nicks mouw. 'Daarginds! Een eindje terug, Nick... Ik zag iets geels.' Het begon donker te worden, maar ze had kunnen zweren dat het leek op Tygues jack. Nick reed de vluchtstrook op en zette de auto in de achteruit.

'Hier?'

'Daarginds, bij die bomen.' Zodra Nick gestopt was, sprong Kate uit de auto. Over takken en bladeren rende ze naar het groepje bomen waar ze de gele vlek had gezien. En daar was hij. Hij stond daar. Keek naar haar. Hij wist niet wat ze zou gaan doen. Hij deed een paar stappen naar achteren. Toen bleef hij staan en zijn schouders zakten. Ze liep langzaam naar hem toe en trok hem in haar armen. Ze zei niets tegen hem. Dat hoefde niet. Hij huilde zachtjes en ze streelde zijn haar. Ze dankte de hemel dat ze terug was uit New York en dat Nick op het idee was gekomen deze weg te nemen. Er had van alles kunnen gebeuren. Dat besefte ze nu met een grote schok. In het vliegtuig had ze elke gedachte aan Tygue weggedrukt, maar het gevoel van paniek was steeds groter geworden. Nu was dat voorbij.

Ze hoorde Nick aankomen. Even later sloeg hij zijn armen om hen allebei heen en hij zei zachtjes tegen Tygue: 'Hoi, Tijger. Gaat het?'

De jongen knikte en keek op naar Nick. 'Ik wilde naar Carmel. En niemand stopte. Ik sta hier al uren.' Arme schat. Hij was moe en hij had het koud en waarschijnlijk had hij honger. Toen hij opkeek naar zijn moeder was het verzet uit zijn ogen verdwenen, maar de pijn was er nog. 'Ik wil naar hem toe. Ik moet naar hem toe. Hij is mijn vader.'

'Weet ik, lieverd.' Ze haalde een hand door zijn haar. Maar zijn ogen glimlachten niet. 'Ik neem je mee.' Nick keek verbaasd, maar zei niets. 'We gaan morgen.' De jongen knikte. Geen vreugdekreten, geen blijdschap, geen opwinding. Ze zouden iets gaan doen wat ze moesten doen. Zoals Kate haar vader een hand had gegeven voor ze uit New York vertrok. Soms was iets weten alleen niet genoeg.

'Wat wil je doen, Kate? Wil je terug naar de stad of wil je in Carmel slapen?'

'Heb jij geen opnamen vanavond?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Heb me weer ziek gemeld.'

'Wordt Jasper niet boos? Wil je liever teruggaan?' Hij schudde zijn hoofd. Hij zou dat later regelen. Dit was belangrijker. 'Maar we moeten wel de politie bellen. Ze laten hun auto's al warmdraaien nu het donker is. We moeten het hun laten weten.'

Ze knikte en keek naar Tygue. 'Oké, laten we in Carmel blijven.'

Er was geen ontkomen meer aan: Nick stopte voor het hotel waar ze met Tom had gelogeerd. Maar het kon haar niets schelen. Er waren geen pijnlijke herinneringen meer, geen gedenktekens. Daar was het te laat voor. Veel te laat. Tygue sliep in haar armen en ze keek Nick aan. Ze wilde vertellen hoeveel ze van hem hield, maar wist niet hoe. Hij keek haar aan en glimlachte. Maar zijn ogen stonden bezorgd. 'Neem je hem morgen echt mee?'

Ze knikte. Ze moest. Dat was beter voor iedereen.

'Wil je dat ik meega?'

'Ik zou het fijn vinden als je er was. Maar ik denk niet dat hij jou moet zien. Het zal hem verwarren en bang maken. Tygue is genoeg.'

'Ik wou dat je dit niet mee hoefde te maken.'

'Hopelijk valt het mee.'

Hij gaf haar een kus en liep om de auto heen om Tygue over te nemen. Hij droeg hem het hotel binnen en de jongen werd niet meer wakker. Ze belden Tillie en de politie om te zeggen dat ze hem hadden gevonden. Nick maakte rustig een afspraak met de agent voor de maandag daarop. Hij benadrukte dat hij niet wilde dat Kate zou worden lastiggevallen door sociaal werkers met moeilijke vragen. Het was een zaak van het gezin, maar ze hadden de politie erin betrokken; die had tweemaal alarm geslagen in de hele staat, en dat had beroering gewekt. Hij wilde dit afhandelen voor het uit de hand zou lopen.

'Wat zeiden ze?' Kate dronk zenuwachtig een kop thee in hun kamer. Ze was net bij Tygue gaan kijken. Hij lag te slapen. Hij zou de hele nacht doorslapen. Hij was te moe om zelfs maar te eten. Hij had in korte tijd heel veel meegemaakt. En dat gold ook voor hen tweeën. Ze onderdrukte een geeuw.

'Tillie was natuurlijk zielsblij en de politie zei dat alles goed was. Maak je er niet druk over. En jij moet ook slapen.'

'Ik voel me goed.'

'Zo zie je er ook uit!' Ze was bleek en grauw en alle make-up was verdwenen, op een paar vegen mascara onder haar ogen na. Hij kwam naast haar op het bed zitten en sloeg een arm om haar heen. 'Ik ben zo blij dat je terug bent, Kate. Ik heb me zoveel zorgen om je gemaakt.'

'Toen ik vertrok dacht ik dat je me ronduit haatte.'

'Dat was ook zo.' Hij glimlachte tegen haar. 'Maar ik heb nagedacht. Wat wij samen hebben is te bijzonder om het weg te gooien.'

En ze had het toch werkelijk bijna weggegooid met die vent in New York. Huiverend realiseerde ze zich dat ze nu misschien met hem in bed had gelegen als ze niet naar huis was gegaan. Zo bezien was Tygues vlucht naar Carmel een zegen geweest. Ze deed haar ogen dicht terwijl ze in Nicks armen lag. Even maar. Ze wilde bij hem liggen en hem naast zich voelen. Toen ze haar ogen weer opendeed, was het ochtend.

Ze keek stomverbaasd om zich heen terwijl de zon de kamer helder verlichtte. 'Nick?' Hij lachte tegen haar. Hij lag met een kop koffie aan de andere kant van het brede bed. 'Wat is er gebeurd?'

'Je bent als een blok in slaap gevallen. Assepoester. Pats! Weg!'

'Dat moet leuk zijn geweest.' Ze grinnikte even tegen hem en rekte zich uit. Hij had haar uitgekleed.

'Ja, beter dan ooit!' Ze wisselden speelse blikken en ze strekte haar hand uit naar zijn koffie.

'Waar heb je die vandaan?'

'Je zoon en ik hebben al ontbeten, schat.'

'Wanneer?'

'Een uur geleden ongeveer.'

'Jeetje, hoe laat is het?'

'Bijna negen uur.'

Ze knikte en toen werden ze opeens stil. Ze wisten wat ze voor de boeg hadden.

'Hoe is het met Tygue?'

'Gaat wel. Stil. Hij had een honger als een paard.' Ze boog zich over naar Nick, kuste hem vluchtig en liep door de tussendeur naar de kamer ernaast. Tygue zat stilletjes bij het raam met zijn beer. Ze liep zachtjes naar hem toe en ging zitten.

'Hoi, schat. Hoe gaat het met Willie?'

'Gaat wel, maar hij had wel trek vanmorgen.'

'O, ja?' Ze glimlachte en trok haar zoon tegen zich aan. Hij voelde zo zacht en warm in haar armen. Het deed haar denken aan al die jaren dat ze alleen maar elkaar hadden gehad. 'Ben je klaar voor vandaag?' Hij wist wat ze bedoelde. Hij knikte, klemde Willie tegen zich aan. 'Het zal niet zo leuk zijn. Eigenlijk' - ze draaide zijn gezichtje naar haar toe en keek hem aan - 'is het misschien het moeilijkste dat je ooit gedaan hebt. Hij lijkt niet op een vader, Tygue.'

'Weet ik.' Tygues ogen waren zelfs groter dan de hare.

'Hij is als een kleine jongen. Maar een zieke kleine jongen. Hij kan niet lopen. Hij zit in een rolstoel en herinnert zich niets.' Ze kreeg er bijna spijt van dat ze hem niet eerder had meegenomen, toen Tom er nog gebruind en gezond had uitgezien. De laatste tijd zag hij er altijd zo moe en ongelukkig uit. Het zou moeilijker zijn voor Tygue. 'En ik wil dat je weet...' Ze aarzelde en slikte haar tranen weg. 'Ik wil dat je weet dat hij, voor hij zo werd, heel veel van je gehouden heeft. Dat was voor je geboorte.' Ze haalde diep adem en drukte hem tegen zich aan. 'En ik wil dat je weet dat ik ook enorm veel van je hou en... en als het te moeilijk is, hoef je niet te blijven. Beloof je me dat je het tegen me zegt als je weg wilt gaan?'

Tygue knikte en veegde zachtjes de tranen van haar wangen. Ze kon ze niet meer tegenhouden. Ze hield hem nog steeds in haar armen. 'Gaat Nick ook mee?'

Ze keek hem even aan 'Wil je dat graag?'

Tygue knikte. 'Mag dat?'

'Hij mag T... papa niet zien, maar hij mag mee.'

'Oké.' Hij keek haar smekend aan. 'Zullen we nu gaan?'

'Ja, maar ik wil een kop koffie en ik moet me nog aankleden.'

Hij knikte en bleef zitten waar hij zat. 'Ik wacht hier.'

'Ik ben zo klaar.'

Nick keek op toen ze de kamer weer binnenkwam. Dit zou nog een heel moeilijke dag worden. Maar misschien was het wel de laatste moeilijke dag. Hij hoopte het. 'Gaat het een beetje met hem?'

'Ja. Hij wil dat je meegaat.' En toen keek ze hem aan met die grote, bodemloze, groene ogen waar hij vanaf het eerste moment van had gehouden. 'En ik ook.'

'Ik ben er.'

'Je bent er altijd.'

'Dat is lief gezegd.' Hij gaf haar een kop koffie en een geroosterde boterham, maar ze kon niet eten. Ze werd zelfs misselijk van de koffie. Er zat een knoop in haar maag met het gewicht van een kokosnoot. Ze kon alleen maar aan Tygue denken. En aan zijn vader.

34

Nick reed de oprijlaan op en stopte op de plek die Kate hem aanwees bij het hoofdgebouw.

'Zal ik hier wachten?' Hij zag er even nerveus uit als zij zich voelde en Tygue zat stilletjes op haar schoot en keek rond.

'Je kunt dichter bij het huisje komen. Er lopen genoeg mensen rond. Je valt niet op.' Hij knikte en ze stapten alle drie uit. Ze pakte Tygues hand en streek over zijn haar. Hij had Willie weer bij zich. Kate had gebeld om meneer Erhard te waarschuwen. Meneer Erhard zei dat Tom er goed aan toe was. Dat was tenminste iets.

Het trio volgde zwijgend het pad naar het huisje en toen wees Kate naar een kleine, smeedijzeren bank. 'Waarom wacht je hier niet, schat? Je kunt het huisje van hieruit zien.' Hij knikte. Zo had ze al die jaren dus doorgebracht. Hij moest tranen wegslikken bij de gedachte. Toen keek hij naar de jongen en raakte zachtjes zijn wang aan. 'Alles goed, Tijger?' Tygue knikte. Kate pakte hem bij zijn hand en liep door. Meneer Erhard stond hen in de deuropening op te wachten. Hij keek Tygue aan met een warme glimlach. Kate was Nick al vergeten. Ze was nu in Toms wereld. En ze hield Tygue stevig bij de hand. Ze wilde dat hij wist hoeveel ze van hem hadden gehouden, hoeveel ze van elkaar hadden gehouden. Ze wilde dat hij iets zag van Tom wat niet langer zichtbaar was. Maar bovenal wilde ze dat Tygue het overleefde. Ze sloeg een arm om de schouders van de kleine jongen en dwong zichzelf te glimlachen. 'Tygue, dit is meneer Erhard. Hij zorgt voor je vader. Dat doet hij al heel lang.'

'Hoi Tygue. Dat is een mooie beer. Hoe heet hij?'

'Willie,' zei Tygue met grote ogen. Meneer Erhard keek Kate aan. 'Wij hebben ook een Willie. Wil je hem zien?'

Tygue knikte en probeerde langs hem heen het huisje binnen te kijken. Meneer Erhard deed een stap opzij en Kate liep langzaam naar binnen. Tom bleef binnen, ondanks het goede weer en toen ze hem zag, realiseerde ze zich hoeveel tijd hij de laatste tijd binnen moest zijn geweest. Hij zag er broodmager en bleek uit. Hij leek of hij wel tien kilo was afgevallen in de afgelopen twee weken. Maar Kate zag een warme blik in zijn ogen. En toen hij Tygue zag, glimlachte hij op een manier die ze jaren niet van hem had gezien. Kate moest hard op haar tanden bijten om haar tranen in te houden. Tom was de eerste die iets zei. 'Heb jij een Willie? Ik ook!' Hij hield zijn beer in de lucht en Tygue glimlachte. 'Laat me de jouwe eens zien.' Hij stak vriendelijk een grote hand uit en Tygue gaf Willie aan hem en een paar minuten lang vergeleken ze de beren, terwijl Tygue met steelse blikken naar zijn vader keek. Ze besloten dat Tygues beer er beter aan toe was. 'Wil je een koekje?' Hij had koekjes over van de vorige avond en hield Tygue een schaal voor, terwijl Kate en meneer Erhard hen van enige afstand gadesloegen. De twee 'jongens' aten koekjes en Tygue kroop voorzichtig in de rolstoel terwijl ze praatten.

'Hoe heet je?'

'Tygue.'

'Ik heet Tom. En dat is Katie.' Hij keek met een brede glimlach naar Kate, die de glimlach beantwoordde. 'Ze komt me vaak opzoeken. Ze is aardig. Ik hou van haar. Hou jij ook van haar?' Tygue knikte stilletjes en Kate kreeg bijna het gevoel dat Tom zichzelf forceerde om als een kind te praten om Tygue op zijn gemak te stellen. Alsof hij zich zou hebben kunnen gedragen als een volwassene als hij het had gewild. 'Wil je mijn boot zien?'

Tygue keek verrast op en glimlachte. 'Gaaf. Ik heb ook een boot.'

Ze praatten even over hun boten en toen zei meneer Erhard: 'Willen jullie twee naar de vijver? Dan kan Tom zijn boot laten zien.' Vader en zoon leken enthousiast en Kate glimlachte terwijl meneer Erhard Tom naar buiten reed en Tygue naast de rolstoel meeliep. Hij leek er bijna trots op dat hij naast zijn vader liep. En in het halfuur bij de vijver werd veel gelachen, door iedereen. Tom begon er zelfs beter uit te zien. Een poosje later viel het Kate op dat hij moe werd. Meneer Erhard had het ook gezien en stelde voor dat ze naar binnen gingen.

Deze keer sputterde Tom niet tegen en hij pakte Tygues hand. Meneer Erhard duwde de rolstoel en Tygue liep weer naast zijn vader. De kleine jongen hield de hand van de broodmagere man stevig vast en Kate keek toe. Ze was blij dat ze Tygue had meegenomen. En toen ze bij de deur van het huisje kwamen, bukte Tom zich vanuit zijn rolstoel en plukte twee oranje bloemen. Eentje voor Kate en eentje voor zijn zoon. Hij keek de jongen lang en aandachtig aan terwijl hij hem de bloem gaf en zijn hand vasthield. 'Waarom ben je me komen opzoeken?'

Kate dacht dat haar hart stilstond, maar Tygue keek hem aan en aarzelde niet. ik wilde je zien.'

'Ik wilde jou ook zien. Zorg goed voor Katie.'

Tygue knikte ernstig en ze zag dat zijn ogen zich even vlug met tranen vulden als de hare. Zoiets had Tom nog nooit eerder gezegd.

'Doe ik.'

'En voor Willie! Zorg altijd goed voor Willie.' Weer knikte Tygue en toen boog hij zich onverwacht naar Tom toe en gaf hem een zoen op zijn wang. Tom glimlachte tegen hem en knuffelde hem even.

'Ik hou van je.' De woorden kwamen van Tygue.

'Ik hou ook van jou.' En toen lachte Tom de heldere, open lach van een kleine jongen en Tygue lachte ook. Het was of ze elkaar begrepen, alsof ze samen een geheim hadden. Alsof ze het moment op een vrolijke manier beleefd hadden die niemand anders kon begrijpen. Ze waren allebei kleine jongens. Tom lachte nog steeds terwijl meneer Erhard hem naar binnen reed. 'Moet ik naar bed?' Meneer Erhard knikte terwijl hij Kate aankeek. Het was genoeg. Het was beter om het hierbij te laten. 'Ja, je moet naar bed.'

'Ik heb een hekel aan 's middags slapen.' Hij trok een gezicht en keek Tygue aan.

'Ik ook.' Tygue lachte tegen zijn vader en pakte zijn beer. Tom keek hem aan met een vreemde blik in zijn ogen, maar hij glimlachte. 'Ruilen?'

'Wat?'

'De Willies. Ik geef jou mijn Willie en jij geeft mij de jouwe. Wil je dat? Mijn Willie vindt het hier niet leuk meer.'

Tygues gezicht straalde alsof zijn vader hem het kostbaarste cadeau op de wereld had gegeven. 'Ja, hoor.' Met een plechtig gebaar zette hij de beer naast Tom in de rolstoel.

Tom reed naar zijn beer en gaf hem aan Tygue. 'Zorg goed voor Willie.'

'Doe ik.' Tygue zoende hem opnieuw.

Tom glimlachte alleen maar. 'Doei!'

Tygue keek Tom een poosje aan, alsof hij zich afvroeg wat hij moest zeggen, hoe hij dit moest beëindigen, maar toen glimlachte hij alleen maar en ging naar de deur.

'Doei!'

Kate liep naar Tom en legde een hand op zijn schouder. Samen keken ze naar hun zoon die glimlachend in de deuropening stond met zijn beer. Hij had zijn vader gezien. Hij had gewonnen.

Tom keek met een vermoeide glimlach naar haar op. Het bezoek was inspannend voor hem geweest, maar ook hij zag eruit alsof hij had gewonnen. 'Dag, Katie.' Iets in de manier waarop hij het zei raakte haar hart en ze kon even niets zeggen. Tygue keek naar hen vanuit de deuropening.'

'Tot gauw,' zei Kate.

Tom knikte alleen maar met een rustige, gelukkige glimlach. Hij keek nog steeds naar de jongen. En Kate voelde hoe hij hen nakeek terwijl ze samen naar buiten liepen. In de warme herfstzon keek ze naar Tygue en veegde langs haar ogen. 'Ik ben blij dat je bent meegegaan.'

'Ik ook.' En toen rende hij met een glimlach naar de bank waar ze Nick hadden achtergelaten. Kate was hem volkomen vergeten. Ze liep langzaam achter Tygue aan, moest nog bijkomen van het uur met Tom.

'Hoi.' Tygue stond met een brede grijns voor Nick. 'Ik heb een nieuwe Willie gekregen.'

'Ik vind dat hij op de oude Willie lijkt.' Nick glimlachte, keek de jongen onderzoekend aan, maar zag alleen maar vrede en liefde en een warme gloed op zijn gezicht. Het bezoek had hem geen kwaad gedaan.

'Dit is zijn Willie. Hij heeft hem aan mij gegeven.'

'Je bedoelt dat hij er ook een heeft?' Nick keek Tygue lachend aan. De jongen knikte. 'Dat is leuk.' En toen keek Nick op naar Kate. Ze had nog steeds de twee bloemen in haar hand die Tom hun had gegeven na de wandeling.

'Hoe is het met je?'

'Gaat wel. Ik was een beetje vergeten dat jij ook hier was.'

Ze glimlachte. Ze zag er weemoedig en moe uit, maar opgelucht.

'Weet ik. Maar ik ben blij dat ik ben meegegaan.'

'Ik ook. Nick?' Ze keek even naar de grond en toen weer op naar hem. 'Zouden we niet een paar dagen naar mijn huis kunnen gaan? Ik bedoel: wij met zijn drieën? Ik wil eh...' Ze wist niet hoe ze het moest zeggen, maar het was alsof ze dat huis ook moest zien. Alsof ze van de stad weg wilde zijn, van het boek en van alles wat er gebeurd was.

'Kun jij weg?'

'We zullen spijkerbroeken en T-shirts moeten kopen en wat ondergoed, maar ik kan weg en ik vind het een goed idee.'

'Ik ook.'

'Verlang je terug naar dat huis, schat?' Hij keek haar nieuwsgierig aan terwijl ze terugliepen naar de auto. Dat had hij niet gedacht.

'Nee, ik weet het niet. Ik wil er gewoon een paar dagen heen.'

'Oké,' Hij sloeg één arm om haar schouders en één om die van Tygue en gedrieën liepen ze naar de auto. Kate was blij toen ze wegreden van Mead. Ze wilde zich niet losmaken van Tom, maar het werd tijd dat ze het deed.

35

Het was een goed idee geweest om een paar dagen terug te gaan naar Kates huis in de heuvels. Het gaf hen de tijd die er nodig was om de afgelopen week te verwerken. Nick en Kate hadden tijd nodig om samen te zijn, maar ook met Tygue. Hij was weer zichzelf, had rust. Hij was de eerste dag stil, zat buiten met de teddybeer die hij van Tom had gekregen. Hij was niet ongelukkig, alleen maar in gedachten verzonken.

De tweede dag keek Kate naar haar zoon terwijl ze in de zon zaten. Nick was bezig in het huis.

'Misschien had ik hem moeten vertellen over mijn paard,' zei Tygue.

'Hij was nooit zo dol op paarden.' Kate keek peinzend naar de heuvels. Een moment lang vergat ze de jongen bijna.

Hij riep ongelovig: 'Hield hij niet van paarden?' Kate keek glimlachend naar het zonnige gezichtje. Tygue zag er weer beter uit. Uitgerust en gelukkig, zoals de jongen die ze kende, niet het zwervertje dat ze onder de bomen op de weg naar Carmel hadden opgepikt. 'Hoe kan hij niet van paarden houden?'

'Hij was dol op rugby. Dat was zijn lust en zijn leven.'

'Dat kwam, omdat hij er zo'n ster in was.'

Kate glimlachte om de trots in de stem van de jongen.

'Ja, dat was hij.'

'Ben jij een grote ster, mam?'

Ze keek grijnzend op hem neer. 'Nee. Ik heb een boek geschreven dat een heleboel mensen kopen, maar daardoor ben ik geen ster. Niemand weet wie ik ben.' Ze nestelde zich in de ligstoel en strekte haar lange benen waarmee ze zo lang geleden zoveel modeshows had gelopen. 'Maar iedereen wist wie je vader was. Waar we maar kwamen, wilden mensen zijn handtekening. Ze wilden hem aanraken, meisjes en vrouwen wilden hem zoenen.' Ze grijnsde en Tygue begon te lachen.

'Liet hij zich zoenen?'

'Niet als ik erbij was.'

'Gaaf als iedereen zo dol op je is.'

'Soms. Maar soms is het ook heel moeilijk. Mensen verwachten te veel van je. Ze laten je niet met rust. Ze laten je niet jezelf zijn.'

'Dat zou ik niet leuk vinden.' Hij raapte een blad op en bekeek het.

'Dat vond hij ook niet leuk. Daar werd hij ziek van. Iedereen zat aan hem te trekken. En hij wilde alleen maar rugby spelen. Zijn hele leven.'

'En kon hij dat niet?'

Ze schudde haar hoofd. 'Nee, schat. Je kunt als prof maar een paar jaar spelen. Dan vinden ze dat je je moet terugtrekken.'

'Wat is dat?'

'Stoppen met spelen.'

'Voor altijd?'

'Voor altijd.'

'Dat is vreselijk!' Hij gooide het blad weg en staarde haar aan.

'Dat vond je vader ook. Hij wilde rugby spelen en niets anders. Ze dwongen hem te stoppen. Hij werd daarover lastiggevallen, door kranten en zo.' Het was de beste uitleg die ze hem kon geven en het was de waarheid.

'En daar werd hij gek van, hè?'

'Ja.'

'Herinnert hij zich dat hij rugby gespeeld heeft?'

'Nee. Ik geloof niet dat hij zich iets herinnert, behalve waar hij nu is. Hij kent meneer Erhard en mij. En nu zal hij zich jou ook herinneren.' Ze glimlachte naar hem door een mist van tranen en ze hoorde Nick die naar buiten kwam. Hij had een plaid onder zijn arm en in elke hand een appel. Hij gaf er een aan Kate en een aan Tygue en keek op hen neer met een warme blik in zijn ogen.

'Dank je, schat.' Kate zond hem een kushand.

'Willen jullie hier niet op zitten?'

'Nee.' Tygue keek geringschattend naar de deken en toen herinnerde hij zich iets... De woorden die zijn vader had gezegd... 'Wil jij, mam?'

'Oké!' Ze herinnerde zich de woorden ook... Zorg goed voor Katie...

Ze spreidden de plaid uit, gingen erop zitten en aten de appels op. Kate en Nick deelden een appel en Tygue nam een grote hap van de zijne. Het waren verse appels.

Kate had ze de dag ervoor op de markt gekocht.

'Wil jij straks naar Adams, kijken naar de nieuwe paarden?' Nick keek Tygue aan, terwijl hij een hap nam van de appel, maar de jongen schudde zijn hoofd.

'Nee. In het park zijn er betere paarden.'

'In San Francisco?' Nick keek verbaasd en Tygue knikte nadrukkelijk. Kate luisterde. Tygue en zij waren allebei dit stadje ontgroeid. Ze moest glimlachen bij de gedachte dat Tygue vier maanden geleden de streek nog nooit uit was geweest. Ze herinnerde zich zijn eerste reis naar San Francisco in juni... en de hare de maand ervoor...

'Waar zit jij aan te denken, Assepoester?' Nick gaf haar de appel, ze nam een hap en gaf hem terug. 'Ik dacht aan de afgelopen lente. Tygue en ik waren toen nog niet zulke reizigers. En plotseling gebeurde het allemaal.'

'Zo gaat dat, ja.'

'Wat deed u afgelopen lente, meneer Waterman?' Ze keek hem aan met een nieuwsgierige grijns.

'Dat gaat je niets aan.' Hij glimlachte terug en at de appel op tot aan het klokhuis.

'Was het zo erg?'

'Absoluut!' Hij zei het zachtjes terwijl hij een zoen in haar hals drukte. Ze maakten zich er nu minder druk om als Tygue hen zo zag. De jongen was eraan gewend geraakt. Nick kreeg een nieuw idee. 'Wil je naar Joey?' Maar Tygue schudde weer zijn hoofd. Hij had al afscheid genomen. Hij had nieuwe vrienden. Een nieuw leven.

De middag kabbelde vredig voort, net als de dag ervoor. Ze kochten biefstukken in het stadje en Nick legde ze op de barbecue in de late middagzon. Die avond keken ze samen tv en maakten popcorn in de open haard, zoals ze gedaan hadden toen Nick de eerste paar keren vanuit L.A. naar hen was gekomen. En net als in die dagen wachtten Nick en Kate tot Tygue naar bed ging, haastten zich naar de slaapkamer, lachend en hongerig naar elkaar.

'Hebben we haast vanavond?' plaagde hij toen ze de binnenkant van zijn dijbeen kuste en speels aan zijn boxershort trok.

'Jij kwam ook niet precies slénterend de kamer binnen, meneer Waterman.' Hij zat op de rand van het bed. Ze ging naast hem op de grond zitten in haar beha en slipje, lachte tegen hem terwijl hij haar glimlachend aankeek. Ze leek jonger en vrijer sinds ze naar Tom waren geweest.

'Kate, je bent blij dat we hem hebben opgezocht, hè?'

Ze knikte. 'Ik voel me opgelucht. Er zijn geen geheimen meer die verborgen moeten worden, niet voor jou, niet voor Tygue. Het is nu allemaal duidelijk. Ik voel me weer vrij.'

'Maar hij dan?' Ze hadden het daar nog niet over gehad, maar er waren nog steeds vragen waarvan Nick vond dat hij ze moest stellen.

'Wat bedoel je?' Ze keek rustig naar hem op en hij liet zich van het bed op zijn knieën zakken.

'Ik bedoel, wat gebeurt er nu met Tom? Je kunt moeilijk stoppen met je bezoeken na al die jaren, dat begrijp ik, maar... Nou, het vraagt een heleboel van je, Kate.'

'Dat zal wel meevallen, denk ik. Ik draag het niet meer met me mee als een zware last. Ik kan het met jou en Tygue delen. Als ik erheen ben geweest kan ik tegen jou kwijt wat ik voel, hoe het was, hoe het met hem ging.' Het bleef even stil. Ze keek naar de trouwring aan haar vinger. En toen deed ze hem voorzichtig af en hield hem in haar handpalm. 'Het is voorbij, Nick. Ik zal niet meer zo vaak gaan. Ik weet niet eens of hij dat zal merken. In het begin misschien, maar hij heeft zo weinig besef van tijd. Als ik om de paar weken een keer ga is dat eerlijk tegenover iedereen, denk ik. Wat vind je?' Ze keek hem weer aan. Haar ogen waren helder en groot. Ze zag er niet ongelukkig uit. 'Ik vind je een opmerkelijke vrouw en ik hou meer dan ooit van je. Wat je ook wilt doen, Kate, of hoe je het wilt doen, ik accepteer het.'

'Meer hoef ik niet te weten. Maar het betekent dat we nooit kunnen trouwen zolang hij leeft. Ik... Ik zou hem dat niet aan kunnen doen. Ik besef dat hij niet eens zou weten dat ik me van hem liet scheiden, maar ik zou me er alleen maar rot over voelen.'

'We hebben geen boterbriefje nodig, Kate. We hebben elkaar. En als de tijd rijp is, kunnen we trouwen. Intussen...' Hij grijnsde breed. Ze had hem net het enige gegeven dat hij ooit van haar gewild had: een belofte voor een huwelijk, hoe ver dat ook weg lag in de toekomst. Hij keek haar weer aan en er dansten pretlichtjes in zijn ogen. 'Intussen had ik er geen idee van dat je een huwelijk overwogen hebt. Ik dacht dat je die onafhankelijkheidsact zou opvoeren tot je negentig was.'

'Nou, waarom niet?' Ze keek hem even lachend aan en zei toen opstandig: 'Ik kan jou geen beslissingen voor me laten nemen, Nick. Zelfs als we op een dag trouwen. Zo was het met Tom en dat was niet goed.'

'Dat begrijp ik. Ik denk dat we hier goed mee omgaan.'

'Dat dacht ik ook.' Haar gezichtsuitdrukking werd weer zachter. 'En dat is niet het enige waar je goed mee omgaat.'

'O?' De pretlichtjes dansten weer in zijn ogen en ze lachte. 'Nee, hitsige beer! Ik bedoelde Tygue. Je hebt hem over alle moeilijke periodes heen geholpen. Ik geloof niet dat hij zich ook nog maar een seconde aan je stoort.'

'Dat komt ook, omdat hij zijn vader heeft gezien.'

'Waarschijnlijk. Maar je was fantastisch, schat. Ik ben bang dat Tygue en ik geen van tweeën gemakkelijk waren in het begin.'

'Ha! Een biecht. Vlug, de cassetterecorder...'

'Hou op!' Ze strekte haar hand uit en trok plagend aan het haar op zijn borst. 'En dan nog dit: ik sluit het huis.'

'Welk huis?' Het leven met Kate zat vol verrassingen. Voor hetzelfde geld sloot ze het huis in San Francisco en verhuisde hen ergens anders heen.

'Dit huis, idioot! Ik heb het niet meer nodig.'

'Je bedoelt dat je je troefkaart weggooit? De plek waar je altijd heen kunt als je even bij me weg wilt?'

'Zo had ik het niet bekeken.' Ze probeerde beledigd te klinken, maar ze giechelde. 'Hoe wist je dat?'

'Omdat ik niet zo dom ben als jij graag denkt dat ik ben.'

'Ik zou zoiets nooit denken.'

'Goed. Vertel me dan maar de waarheid. Waarom sluit je dit huis? En leg even uit wat je bedoelt met sluiten. Bedoel je dat je het voorgoed wilt opgeven?'

'Ja. We hebben het niet nodig. We komen hier nooit. Dat doen we in de toekomst ook niet en ik zou het trouwens niet willen. Dit is een deel van mijn leven dat voorbij is.'

En toen werd haar gezicht weer ernstig. Ze deed langzaam haar hand open en keek naar de trouwring die ze had afgedaan. 'Het is voorbij. Voorbij.' Ze legde de ring op het tafeltje naast het bed. 'Die gaat thuis in mijn juwelendoosje.' Daarna nestelde ze zich zonder woorden in zijn armen.

Ze was nog nooit zo vrij met hem geweest als die nacht. Het was alsof er iets in haar was vrijgelaten en ze gaf zichzelf aan hem zoals ze nooit eerder had gedaan. In extase kronkelde en sidderde haar lijf onder zijn kundige handen en zijn tong.

De volgende ochtend ontbeten ze stilletjes in de keuken voor ze Tygue wakker maakten en hem vertelden dat hij die middag met Nick mee zou rijden naar San Francisco.

'Zonder jou, mam?' Ze verwachtte protest en keek verbaasd naar zijn enthousiaste gezichtje.

'Kijk niet zo diepbedroefd, engerd!' Maar in feite was ze opgelucht. Het was alsof hun gezinnetje hechter was geworden in de afgelopen dagen.

'Hoe lang zijn we alleen?' Zijn ogen dansten bij het vooruitzicht en Nick lachte.

'Zo lang als het duurt tot ik dit huis heb opgeruimd en ingepakt. Ik zeg de huur van dit huis op, Tygue.'

'Ik vind het ook veel leuker in San Francisco.'

'Goed zo. En nu we het er toch over hebben: ik wil dat je vanmorgen je spellen bekijkt en je speelgoed en besluit wat je weggeeft en wat je wilt meenemen naar San Francisco.' Er lag niet veel meer in zijn kast, maar genoeg om hem een paar uur bezig te houden.

Ze rolden allemaal hun mouwen op en begonnen te pakken. Maar na de lunch was Kate alleen aan het werk. Nick en Tygue waren op weg naar San Francisco. Het verbaasde Kate dat ze zich zo op haar gemak voelde alleen in het huis. Terwijl ze de dozen vulde die Nick en zij bij de supermarkt hadden gehaald, dacht ze na. Hij had gelijk gehad. Ze gaf inderdaad iets op met dit huis. Maar het was iets wat ze toch niet meer wilde, een nooduitgang, een plek om zich te verstoppen, een plek waar ze kon zijn als ze even niet bij Nick wilde zijn. Ze had het prettig gevonden te weten dat ze die plek had, maar ze had hem niet meer nodig. Als ze er behoefte aan had afstand van Nick te nemen, of haar onafhankelijkheid uit te drukken, kon ze dat met woorden doen, met een lange wandeling, of een weekendje alleen ergens heen, maar niet door terug te gaan naar de plek waar ze zeven jaar had zitten rouwen om het verleden. Er was niets meer om over te rouwen. En als ze in de toekomst bang was, bezorgd, of geïrriteerd, kon ze dat ook zijn zonder weg te rennen. Ze vond het prettig dat ze dat wist van zichzelf.

Het kostte haar drie dagen om het huis leeg te ruimen. Ze gaf een heleboel spullen weg, schreef Tillies naam op een paar dozen en zette die in de garage. En ze verzamelde een kleine vrachtwagenlading van allerlei snuisterijen en nuttige dingen die naar San Francisco verstuurd zouden worden. Daarna was er niets meer over. Ze stuurde een brief aan de huiseigenaar dat ze het huis niet langer in gebruik had. Ze vroeg zich af of het niet tijd voor hem werd zich hier terug te trekken. Misschien zou hij het binnenkort eindelijk zelf gaan gebruiken. Ze was blij geweest met het huis. Het had haar geheim al die jaren bewaard.

Ze herinnerde zich hoe gelukkig ze was geweest toen ze voor het eerst hier kwam. Gelukkig weg te zijn van alle ellende die ze had doorgemaakt. Ze had heerlijk in het gras gelegen in de lente, had Tygue voelen groeien in haar buik en was dolgelukkig toen hij geboren was en ze hem meenam naar het huis.

Ze stond die laatste ochtend in de slaapkamer en herinnerde zich hoe ze al die jaren geleden met Tygue in haar armen over dezelfde heuvels had staan uitkijken. En toen draaide ze zich rustig om en liep het huis uit.

36

'Ik ben thuis!' Het was drie uur in de middag toen ze aankwam. En iedereen was er, zelfs Bert die kwispelstaartend door de voortuin kwam aanlopen, terwijl ze uit de lelijke, kleine huurauto stapte. Tygue rommelde rond op een nieuw paar rollerskates en Nick pakte wat papieren uit zijn auto. Het leek of iedereen opeens op haar afvloog, pratend, lachend, knuffelend en zoenend. Nick omhelsde haar zo stevig dat ze nauwelijks kon ademhalen. 'Kate, als jij de volgende zes maanden ook nog maar érgens heen gaat, kun je mij naar een inrichting brengen en verder zal ik...' Hij grijnsde. 'Verder zal ik je nieuwe boek verbranden!'

'Heb het lef niet!' Ze keek hem dodelijk geschrokken aan. Ze had ook weer zin in dat boek. Ze had er wekenlang niets aan gedaan. 'Als je dat doet, verbrand ik al je suspensoirs en...'

'Wat zijn suspensoirs?' schreeuwde Tygue en ze schoten allebei in de lach. Ze lachten de hele middag. Tygue ging bij een vriendje van school spelen en Nick verleidde Kate tot een middagslaapje. In hun badjassen zaten ze een uur later in de keuken aan de thee.

'Ga je vanavond mee naar de studio, Kate?'

Ze keek verbaasd op. 'Zó?'

'Nou, ik vind eigenlijk dat je je maar moet aankleden.' Hij trok een gezicht en zij stak haar tong tegen hem uit.

'Ik bedoel, ik moet mijn haar toch doen en mijn make-up, weet ik veel?' Ze keek geschrokken en hij leunde naar achteren in zijn stoel en lachte.

'Luister eens, mevrouw Ego, je woont toevallig samen met de producent van dat programma. Ik wilde weten of je het leuk zou vinden mee te gaan naar de studio om mij gezelschap te houden terwijl we het programma opnemen.'

'En géén gast te zijn?' riep ze verontwaardigd, maar in haar ogen dansten pretvonkjes.

'Wie denk je dat je bent, een of andere beroemdheid of zo?'

'Zeker weten, meneer Waterman. Ik ben auteur van een bestseller!'

'O, ja?' Hij liet zijn hand in haar badjas glijden en boog zich naar haar toe om haar te zoenen.

'Je bent onmogelijk. Maar aangezien je me hebt uitgenodigd' - ze keek op met een glimlach - 'wil ik je graag gezelschap houden bij de opnamen. Zou niemand dat vervelend vinden?'

'Dat is mijn probleem niet. Ik run die tent, weet je nog?'

'Dat is waar, ja. Maar voor die tijd moeten we even de huurauto wegbrengen.'

Hij knikte. 'Ik ben blij dat je weer terug bent. Hoogste tijd, trouwens. Je bent vergeten hoe alles hier in zijn werk gaat.'

Ze liet haar vingers langs de binnenkant van zijn arm spelen en hij kreeg kippenvel, en keek haar aan met een schittering in zijn ogen. 'Als je hier nog even mee doorgaat word ik heel wat serieuzer dan eigenlijk je bedoeling was.'

'In de keuken?' Ze grijnsde weer. Zo waren ze in het begin ook geweest. Wittebroodsweken.

'Ja, in de keuken. Assepoester. Ik doe het de rest van je leven met je op elk uur, waar dan ook, hoe dan ook. Ik hou van je.'

Ze kuste hem zacht op zijn mond en ze deden het - heel vlug - in de keuken, voordat Tygue thuiskwam. En ze lachten als twee stoute kinderen toen ze hun badjassen weer aantrokken en eruit probeerden te zien alsof ze thee hadden gedronken.

'Je hebt je badjas binnenstebuiten aan,' zei Kate even later giechelend.

En hij lachte nog harder toen hij naar haar keek, want ze had haar badjas scheef dichtgeknoopt en de ceintuur bungelde uit een mouw.

'Je ziet er niet uit.'

Zo ging het weken door. Stiekeme ontmoetingen om te vrijen in de kamer op tweehoog die ze voor de grap 'de zolder' noemden, lange, luie ontbijten in de keuken. Ze namen Tygue mee naar de dierentuin. Kate ging bijna elke avond met Nick mee naar de studio en was bij de opnamen. En hij zat rustig in zijn leren lievelingsstoel boven bij haar, terwijl zij werkte aan het nieuwe boek. Het was het bestaan van een soort Siamese tweeling, maar ze vonden het heerlijk. Ze wisten allebei dat dit niet eeuwig zo door kon gaan; zij zou haar nieuwe boek weer moeten promoten en hij had een heleboel extra werk te doen voor Jaspers programma. Maar nu hadden ze dit allebei nodig: elkaar.

'Krijg je er nooit genoeg van dat ik maar steeds met dat stomme boek bezig ben?'

'Schat, een vrouw die zoveel geld verdient als jij schrijft geen stomme boeken.'

'Waaraan heb ik dit hernieuwde respect voor mijn talent te danken?'

'Aan je laatste royaltyoverzicht. Ik zag het vanmorgen op je bureau liggen. Christus, wat ga je doen met al dat geld?' Hij was blij dat het zo goed ging met haar boeken. Hij wist dat het iets voor haar betekende. Veiligheid voor Tygue, dingen voor haarzelf, cadeautjes die ze voor hem wilde kopen. Maar het betekende ook dat ze zich onafhankelijk voelde, en hij wist dat ze dat nodig had.

Ze zat ontspannen in haar bureaustoel naar hem te kijken en vroeg zich af wat ze hem zou geven met de kerst. Het was half november. 'Wat wil je eigenlijk voor de kerst?' Ze stak een sigaret op en nam een slok koude thee. Hij had de krant zitten lezen terwijl zij werkte.

'Weet je wat ik echt leuk zou vinden?'

'Nou?' Ze schoot in de lach, dacht dat ze wist wat hij zou gaan zeggen.

'Kijk niet zo, vieze ouwe vrouw! Wat ik graag zou willen is een beetje kleur op dat bleke gezicht van je. Wil je naar Acapulco of zo met de feestdagen?'

Ze leek verrast. 'Daar ben ik nooit geweest. Misschien wel een leuk plan.' Ze speelde met het idee terwijl hij naar haar keek, maar hij beantwoordde haar glimlach niet.

'Kate?'

'Hm?'

'Voel jij je wel goed?' Hij keek haar bezorgd aan.

'Ja hoor, waarom?' Maar ze wisten allebei waarom. Ze was voortdurend moe, had weinig eetlust en was bleek. De kringen onder haar ogen waren niet meer weg te denken. Maar ze werkte hard aan haar boek, en ze dacht dat het daardoor kwam.

'Ga een keer naar de dokter.' Het was de eerste keer dat hij dat vroeg en het maakte haar bang dat hij zo bezorgd was.

'Meen je dat?'

'Ja. Ik meen het.'

'Oké. Ik zie wel. Zodra het boek klaar is.' En wat zou de dokter haar vertellen dat ze niet al wist? Dat ze onder een grote druk had gestaan, omdat haar zoon twee keer was weggelopen? Dat haar hele leven was veranderd? Dat ze bijna klaar was met het schrijven van een boek van vijfhonderd pagina's? Niets van dat alles was nieuws voor haar. Wat had het dan voor zin dat ze naar een dokter ging? 'Maar hij zal me niets nieuws vertellen. Hij zal alleen maar zeggen dat ik te hard werk, of dat het komt door de grote veranderingen in mijn leven, of meer van dat soort kletskoek. Waarom zou ik betalen om naar zoiets te luisteren?'

'Doe mij een plezier en bespaar ergens anders op.' Hij keek haar ernstig aan en stond op. 'Ik meen het, Kate. Beloof me dat je gaat. En niet pas over een halfjaar.'

'Ja, schat.' Ze zei het te lief en hij fronste zijn wenkbrauwen.

'Beloofd?'

'Beloofd, maar alleen als je mij belooft dat je je niet zoveel zorgen maakt.'

Beide beloftes waren even loos. Ze was niet dol op dokters en hij was een toegewijd tobber, zeker over haar. Maar ze bleef er slecht uitzien. Het was Felicia ook opgevallen. Maar Kate had haar zorgen weggewuifd.

'Wat ga je vandaag doen?'

'Ik heb een lunchafspraak met Felicia. Ga je mee?'

'Nee. Ik moet lunchen met een paar mensen van de pers. En daarna hebben we een vergadering in de studio.' Hij keek op zijn horloge en gaf haar een kus. 'Ik ben al bijna te laat voor de lunch. Ik ben tegen drieën thuis.'

'Probeer ik ook. Overigens gaat Tygue na school met een vriendje mee en hij blijft daar eten en slapen.'

Ze wilde om drie uur thuis zijn, maar ze was er pas om vijf uur.

Na de lunch bij Trader Vic's met Licia ging ze een uur winkelen en toen liep ze naar Saks - 'Eén minuutje maar' - om de nieuwste dingen te bekijken. Maar het was heel druk geweest in het warenhuis en ze was moe geworden. Het had eeuwen geduurd voordat de lift kwam en toen hij er eindelijk was, werd ze helemaal naar achteren gedrukt. De lift stopte op de derde verdieping en Kate lag in een hoopje op de grond. Ze was flauwgevallen. Ze hadden voor haar naar huis willen bellen, maar dat had ze niet gewild. Ze had een uur bij Saks gezeten, voelde zich belachelijk met het vlugzout onder haar neus en toen had ze een taxi naar huis genomen. Ze had niet zelf willen rijden. Ze zou tegen Nick zeggen dat ze een probleem had met de auto.

Ze voelde zich nog steeds heel licht in haar hoofd en een beetje duizelig toen ze thuiskwam. Ze deed vooral luchtig en vrolijk en wilde zo vlug mogelijk naar bed. Hij zou haar mee willen nemen naar de opnamen van het programma, maar daar zou ze van afzien.

Ze stak de sleutel in de voordeur en draaide hem om. De deur ging gemakkelijk open en even hoopte ze dat hij niet thuis was. Maar hij was er wel. Met een van woede vertrokken gezicht zat hij in de eetkamer op haar te wachten.

'Leuke lunch gehad?'

'Nou! Hoe was je...' Maar ze zweeg toen ze zijn gezicht zag. 'Wat is er met jou aan de hand?'

'Wie is Philip?'

'Wat?'

'Je hebt gehoord wat ik vroeg.' Hij keek haar woedend aan en ze voelde zich weer licht in haar hoofd. Ze liet zich langzaam in een stoel zakken.

'Wie is Philip in godsnaam?'

'Hoe moet ik dat weten? Is dit een of ander spelletje?' Ze voelde zich zwak, maar ze klonk boos. Ze was bang. Philip? Philip uit New York?

'Eerlijk gezegd begin ik me dat ook af te vragen. Is dit een of ander spelletje? Om de zoveel tijd kom ik weer achter iets nieuws over jou.'

'Wat bedoel je daarmee?'

'Dit.' Hij stond op en gooide een envelop naar haar toe. 'Deze envelop lag op de mat toen ik thuiskwam. Ik dacht dat het een briefje van jou was. Ik had het mis.' Het papier was zandkleurig, de inkt was bruin en het handschrift beschaafd. En toen zag ze het monogram als briefhoofd. PAW. Philip Anthony Wells. De moed zonk haar in de schoenen. Shit. En de brief zelf hielp ook niets. 'Wat jammer dat je zo opeens weg moest. Het was een prachtige lunch, en een prachtige avond daarvoor. De muziek was niet meer dezelfde nadat je wegging. Ik ben eindelijk naar het westen gekomen om twee beloftes in vervulling te zien gaan. De jouwe en die van de zabaglione bij Vanessi's. Ga je vanavond mee? Bel. Ik ben in het Stanford Court. Liefs, P.'

Ze verslikte zich bijna. 'Shit.' Ze keek naar hem op met grote ogen die zich onmiddellijk met tranen vulden.

'Dat zei ik. Fijn briefje. En laat je vooral niet tegenhouden om met hem te gaan eten, schat.' Zijn stem klonk boos en gekwetst. De brief was een klap in zijn gezicht geweest. 'Wat is er in New York gebeurd?'

'Niets. Ik heb met hem bij Gino's gegeten, bij toeval.'

'Bij toeval?'

Ze sprong op en trok haar jas uit. 'In 's hemelsnaam, Nick! Ik kon geen taxi krijgen op het vliegveld, en deelde er toen een met hem. We logeerden toevallig in hetzelfde hotel. Die avond ging ik naar Gino's om te eten, alleen, en toen was hij daar ook. We maakten een praatje aan de bar en toen besloten we...' Het klonk verschrikkelijk nu ze het vertelde en hij zag er allesbehalve opgelucht uit. Maar ze zette door. 'We besloten samen te eten. Zo erg is dat toch niet?'

'En toen?'

'Wat bedoel je, "en toen"?'

'Naar wiens kamer gingen jullie?'

'Hou op! Ik naar de mijne. En hij naar de zijne. Shit, waar zie je me voor aan?'

'We hebben die week nauwelijks met elkaar gepraat, als ik me goed herinner.'

'Nou en? Denk je dat ik bij elke ruzie wegren en met een vreemde vent naar bed ga?'

'Nee, maar blijkbaar heb je wel met een vreemde vent gegeten.'

'Donder op!' Ze greep haar jas weer en staarde hem aan. Nu was zij woedend. Hij kon de boom in! Ze zou hem het hele verhaal vertellen en als het hem niet beviel, kon hij opstappen. 'Ja, ik heb met hem gegeten. En daarna heb ik een paar drankjes met hem gedronken. En twee dagen later heb ik met hem geluncht. En als Tygue die dag niet was weggelopen zou ik waarschijnlijk die avond weer met hem hebben gegeten. Maar meer heb ik niet gedaan, verdorie. Nee, wacht, nu ik er goed over nadenk: ik heb hem gezoend. Maar dat is alles, hufter, en ik heb jou niet als waakhond nodig. Ik hou mij zelf wel bij andere mannen uit bed. En eerlijk gezegd ben ik dagenlang dankbaar geweest dat Tygue was weggelopen. Omdat ik op dat moment ongelukkig genoeg was en onzeker genoeg over ons tweeën dat ik misschien inderdaad met hem naar bed was gegaan. Maar ik heb het niet gedaan. En daar was ik zo blij om. Omdat ik het niet wilde. Omdat ik van jou hou, zak, en niet van iemand anders.'

Ze schreeuwde en beefde en haar stem begon ook te trillen, maar ze zwaaide met de brief en liep naar hem toe. Nick schrok van haar. Hij had haar nog nooit zo gezien. Nooit. Ze zag eruit alsof ze een beroerte zou krijgen en dood aan zijn voeten zou neervallen. En opeens voelde hij zich belachelijk dat hij er zo'n ophef over maakte. Hij wist dat ze de waarheid vertelde. Hij was helemaal van streek geweest toen hij bij thuiskomst de brief had gevonden. Hij wist dat ze trouw was aan hem, hoewel die zoen hem niet lekker zat. Maar met een zoen kon hij leven en hij was ook blij dat er niet méér was gebeurd. Maar het was te laat om blij te zijn. Ze stond voor hem te zwaaien met de brief.

'En weet je wat je met die brief kunt doen? Je neemt hem mee naar Philip Wells en propt hem in zijn keel. En daarna gaan jullie voor mijn part naar Vanessi's en eten die klotezabaglione. Maar rot op uit mijn leven!' Snikkend draaide ze zich om, gooide de brief op de grond, pakte haar tas en liep weg. Ze bleef in de deuropening staan, bang dat ze weer zou flauwvallen en hij keek haar aan. Er was iets verschrikkelijk mis met haar.

'Gaat het?'

'Bemoei je met je eigen rotzaken!' En toen gooide ze de voordeur achter zich dicht. Ze wist dat ze er voor Tygue niet hoefde te zijn en ze wilde er nu niet zijn met Nick. Die hufter van een Philip Wells. Ze haatte hen allebei. En toen drong het opeens tot haar door dat haar auto nog in de stad stond. Ze liep te voet naar de baai, huilend als een kind. Waarom had Philip haar dit aangedaan? Waarom had Nick die brief gelezen? En waarom had ze die dag in New York met hem gezoend? Ze liet zich op een tuinmuurtje zakken en zat daar een tijd met haar handen voor haar gezicht te snikken. Ze wilde dat ze dood was.

Thuis zat Nick nog in de kamer en staarde naar de brief die Kate op de grond had gegooid. Hij wilde dat hij anders had gedaan. Hij had haar nog nooit zo van streek gezien. En toen ze in de deuropening was blijven staan, zag ze groen. Hij moest ervoor zorgen dat ze naar een dokter ging. Misschien had ze een zenuwinstorting. De telefoon ging. Hij stond op en griste de brief van de vloer. Hij maakte er een prop van en gooide hem in de prullenbak naast de telefoon.

'Mevrouw Harper? Nee, sorry, die is er niet. Wat zegt u? Wat bedoelt u, "hoe gaat het met haar"? Wat zegt u?... Oh, mijn god... nee, nee... Daar zal ik voor zorgen.' Hij zat even heel stil en belde toen Felicia. Hij had geluk, hij kreeg haar te pakken. Ze zei dat ze meteen zou komen. Ze kon aan zijn stem horen dat er iets mis was.

'Waar is Tygue?' Ze keek rond toen ze binnenkwam. Het huis leek ongewoon rustig en donker.

'Bij een vriendje. Het gaat niet om Tygue, Licia. Het gaat om Kate. Ik denk dat er iets helemaal mis is met haar.' Hij liep voor haar uit de kamer in, zakte neer op de bank en sloeg even zijn handen voor zijn gezicht. Felicia ging tegenover hem zitten en keek een poosje naar hem.

'Jij ziet er ook niet best uit. Wat is er gebeurd?'

'Ik heb me als een hond gedragen.' Hij liep naar de prullenbak, viste de brief eruit en gaf hem aan haar. 'Dit vond ik toen ik thuiskwam, in een blanco envelop. Ik dacht dat het iets voor mij was.'

'Oeps.' Ze keek naar hem op met een wrange glimlach. Zijn gezicht bleef strak.

'Hufterig en wel gooide ik hem haar voor haar voeten toen ze thuiskwam. En ze vertelde me het hele verhaal. Het stelde niks voor. Maar waar ik niets van begreep is wat er met haar gebeurde. Shit, Licia, zo heb ik haar nog nooit gezien. Ze stortte helemaal in. Ze schreeuwde en trilde en zag eruit of ze zou gaan flauwvallen. Ze ziet er de laatste tijd verschrikkelijk uit en ze gaat niet naar een dokter. Ze werkt te hard, slaapt niet genoeg, is voortdurend moe, huilt als ze denkt dat ik het niet zie. Ik ben bang dat ze ziek is. Ik weet het niet.' En toen keek hij Felicia aan en vertelde haar van het telefoontje van Saks dat de doorslag had gegeven. 'De klantenservice van Saks belde net. Ze is daar vanmiddag flauwgevallen in de lift. Ik ben ziek van bezorgdheid.'

'Ze is nu niet thuis, neem ik aan?' Felicia keek al even bezorgd.

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee. Ze is woedend weggegaan... hierom...' Hij zwaaide met de brief en maakte er toen weer een prop van.

Felicia vond het moeilijk om vragen te stellen. Kate was niet zo met geheime liefdes, al had de kleine kattenkop niets verteld over New York. Maar opeens herinnerde ze zich wel die glans in Kates ogen toen ze haar gevraagd had hoe ze Gino's had gevonden. Maar dat verklaarde niet de hele scène zoals Nick die had beschreven, en het flauwvallen. 'Is het mogelijk... Zou ze bij die man kunnen zijn?'

Nick schudde weer zijn hoofd. 'Niet in de staat waarin ze was toen ze hier wegging. En... Nee, ik weet zeker dat ze niet bij hem is.'

'Dat denk ik ook niet. En ze is een volwassen vrouw. Ze zal redelijk moeten zijn en naar een dokter gaan. Ze heeft tijdens onze lunch niets gegeten. Maar ze was niet afgevallen, vond ik.' Felicia leunde naar achteren in haar stoel en kneep haar ogen half dicht.

'Wat is er?' Hij was doodzenuwachtig. Was er nog iets dat hij niet wist?

'Ik heb een vermoeden.' Ze keek hem aan. 'Ik heb er zelf geen ervaring in, maar ik denk dat ik dit eerder bij Kate heb gezien. Toen dacht ik dat het kwam door alles wat er gebeurd was met Tom.' Het zou een reusachtige opluchting zijn.

'Iets met haar zenuwen?'

'Nee. Niet precies.' Ze keek hem aan met een glimlachje.

'Ik wil me niet bemoeien met jullie privéleven, maar zou ze misschien zwanger kunnen zijn?'

'Kate?' Hij was stomverbaasd.

'Niet Tillie, mag ik hopen.'

Ze lachten allebei.

'Ik weet het niet. Dat is niet bij me opgekomen. Ik heb altijd gedacht dat als zoiets gebeurt, ze het zou weten, en...'

'Vertrouw daar niet op. De helft van de vrouwen die ik ken kwamen er pas na weken achter dat ze zwanger waren. Je voelt je niet goed en je denkt dat het komt door die vlucht naar New York, door het eten, je seksleven, Joost mag het weten. Hoe dan ook schijnen mensen tegenwoordig om welke reden dan ook dingen niet te merken.' Tjonge. Bij het idee dat zij iets 'niet zou merken' brak bij haar al het zweet uit. Maar Kate was anders. 'Bestaat de kans dat het zo is? Ze had een paar ongelooflijke driftbuien toen ze zwanger was van Tygue. Meestal over de pers en die waren wel terecht, oppervlakkig gezien, tenminste. Maar als je er later over nadacht, wist je dat de reactie buiten alle proporties was geweest. Ze viel ook een paar keer flauw. En de eerste paar maanden zag ze er vreselijk uit. Maar' - ze keek hem somber aan - 'ze maakte toen een heleboel door.'

'Ze heeft de afgelopen maanden ook een heleboel doorgemaakt.' Hij moest nadenken. Hij probeerde nog steeds het idee van zich af te schudden dat ze een zenuwinzinking had of dood zou gaan aan kanker. Zwanger? Hij had er niet aan gedacht, en toen opeens herinnerde hij het zich. 'Verdorie, dat was ik vergeten. De nacht dat Tygue wegliep, de eerste keer... we maakten er later grappen over... vergat ze haar pessarium.' Hij keek Felicia verontschuldigend aan omdat hij haar met de details moest lastig vallen. 'Hoe dan ook, het is mogelijk. Er is sindsdien zo veel gebeurd dat we het allebei vergeten zijn, denk ik. Ik in elk geval. Zou ze echt niet aan die mogelijkheid hebben gedacht?' Hij begon opeens te stralen.

'Misschien niet. Maar maak je niet blij. Wellicht heb ik het helemaal mis. Heb je trouwens iets te drinken?' Ze stak een sigaret op en stond op. 'Het is een rotdag geweest.'

'Ja.' Hij liep naar de bar. Ze hadden altijd genoeg in huis om een martini te kunnen maken voor het geval Felicia langskwam. 'Wat moet ik doen?'

'Wachten tot ze thuiskomt en het haar vragen.'

'En als ze niet thuiskomt? Als ze met die andere vent uitgaat?' Bij die gedachte werd hij beurtelings lijkbleek en vuurrood terwijl hij het drankje voor Felicia klaarmaakte.

'Neem geen wraak op mijn glas, Nick. Ze komt heus wel terug. Heeft ze de auto meegenomen?' Dat was een domme vraag. Natuurlijk was ze met de auto weggegaan.

Maar Nick keek haar bevreemd aan. 'Ze kwam thuis in een taxi. Ze moet haar auto in de stad hebben achtergelaten.'

Felicia was niet blij met die mededeling. Kate moest zich heel slecht hebben gevoeld als ze zoiets had gedaan. 'Ik denk dat je gewoon geduld moet hebben en het haar vragen. En wil je me een plezier doen?' Ze dronk haar glas leeg en zette het neer. 'Wil je me alsjeblieft op de hoogte houden? Als ze ziek is, wil ik dat graag weten.'

Hij knikte somber en Felicia stond op. 'Ik vind het erg voor je, Nick, maar ik moet weg. Ik word om acht uur opgehaald en voor die tijd heb ik nog het nodige te herstellen.' Ze wees op haar gezicht. Ze ging naar een concert. Met een nieuwe date.

'Ik zal je bellen.' En toen keek hij op zijn horloge. 'Shit. Ik moet ook zo weg, naar de studio.'

'Misschien is ze thuis als je terugkomt.' Felicia gaf hem een klopje op zijn schouder terwijl hij met haar meeliep naar de auto en ze vroeg zich af hoe hij in bed zou zijn. Mooi en sterk. Tot die conclusie was ze al eerder gekomen. Kate was een bofkont. Ze keek naar hem op en glimlachte. 'Het komt goed met haar. En stel je voor, je wordt misschien vader!'

'Mijn god, Felicia, wat zou ik dat fantastisch vinden!'

'Doe me een plezier en blijf in de buurt! Ik zou niet graag nog een keer een bevalling meemaken.' Maar de toon van haar stem zei hem dat ze dat wél kon. Voor Kate.

'Maak je niet druk, Licia, deze keer hoeft dat niet. Ik hoop alleen maar dat je gelijk hebt.'

Terwijl hij het huis weer inliep, dacht hij nog eens na over de afgelopen weken en opeens was hij er bijna zeker van. Toen hij naar zijn werk reed, was hij klaar voor een feestje, als hij maar zou weten dat het goed met haar was. Ze was tot alles in staat geweest toen ze het huis uit liep. Tot alles.

Maar ze had alleen maar op het muurtje zitten huilen. En ten slotte zat ze er alleen maar te bibberen. Ze wilde naar huis gaan, maar niet voordat ze zeker wist dat hij naar de studio was. Om tien voor halfacht liep ze terug naar huis, ging naar boven, kleedde zich uit en kroop in bed. Ze was uitgeput en werd pas wakker toen Nick haar zachtjes wakker maakte.

37

'Kate?' Ze voelde hoe hij zachtjes aan haar schouder schudde en het was donker buiten toen ze haar ogen opendeed. Het was bijna donker in de kamer. Er brandde een lamp in de hoek en die verspreidde een zachte gloed. 'Hoi, schat.' Hij wreef zachtjes over haar rug en ze deed haar ogen weer dicht. Zijn handen voelden zo goed. Maar ze was boos op hem. Dat schoot haar te binnen toen ze wakker begon te worden.

'Wat wil je?'

'Met je praten.'

'Waarover?' Ze weigerde haar ogen open te doen, maar ze hoorde dat het vuur in de haard brandde.

'Doe je ogen open.'

'Ga weg.' Maar ze glimlachte en dat zag hij. Hij boog zich over haar heen en kuste haar wang.

'Hou daarmee op.'

'Ik wil je iets vragen.'

Ze deed een oog open. 'Niet dat weer.' Ze fronste haar wenkbrauwen.

'Nee, niet dat weer.'

'Wat dan?'

'Wat is er vandaag bij Saks gebeurd?' Hij glimlachte tegen haar en praatte heel zachtjes, maar zijn ogen stonden nog bezorgd. Hij had zich nauwelijks kunnen concentreren tijdens de opnamen van het programma. En hij was naar huis gescheurd om te zien of ze er was. Hij had bijna gehuild van opluchting toen hij haar ineengedoken gestalte onder het dekbed zag. Het kon hem niets schelen of ze hem haatte; ze was in elk geval thuis en lag niet ergens dood, ziek, aangevallen of helemaal overstuur. Maar ze had hem nog niet geantwoord. 'Vertel over Saks.'

'Is er iets wat je niét van me weet?' Ze ging rechtop zitten en keek hem verbaasd aan. 'Laat je me volgen?'

Hij schudde zijn hoofd met een kleine, treurige glimlach.

'Nee, ze hebben gebeld. Ze wilden weten of je goed thuis was gekomen. Wat is er gebeurd?'

'Niets.'

'Dat is niet wat zij zeiden.'

'Oké, ik ben flauwgevallen. Ik heb bij de lunch te veel gegeten.' Dat was ook niet wat Felicia had gezegd, maar hij wilde haar niet het gevoel geven dat ze klem werd gezet, dus zei hij het niet.

'Weet je zeker dat het daardoor kwam?' Hij legde voorzichtig zijn handen om haar gezicht. Haar ogen vulden zich onmiddellijk met tranen en ze ontspande zich een beetje. 'Wat denk jij dan dat het was, Nick?'

'Misschien ben je... Ik hoop...' Hij keek haar zo teder aan dat de tranen alleen maar harder begonnen te stromen en hij glimlachte. 'Is het mogelijk dat je zwanger bent, Assepoester?' Ze trok haar gezicht terug uit zijn handen.

'Waarom zou ik zwanger zijn?' Maar net als Felicia eerder zag ze eruit alsof ze in gedachten met haar vingers door een kaartenbak ging, terwijl ze probeerde zich soortgelijke gebeurtenissen te herinneren en plotseling keek ze hem aan met een verlegen grijns. 'Misschien. Daar heb ik niet aan gedacht.'

'Mogelijk méér dan misschien?' Hij keek haar hoopvol aan.

'Wellicht een heleboel meer dan misschien. Jeetje, ik weet niet waarom ik daar niet aan gedacht heb.' Ze had zich afgevraagd of ze een of andere zeldzame ziekte had. Ze grijnsde tegen hem en hij kuste haar zachtjes en toen hongerig, terwijl hij voorzichtig aan haar borsten voelde. 'Ik zou dan ongeveer zeven weken zwanger zijn. Het was de nacht dat Tygue... Toch?'

'Mmm. Is het te vroeg om het te weten?'

'Nee. Dit is het goede moment.'

'Wil je het nog een keer proberen?'

Ze lachte terwijl hij naast haar op het bed ging liggen.

'Nog een keer proberen, hè?'

'Natuurlijk. Waarom niet?'

Maar ze deden het niet. Ze was zwanger. De volgende dag bleek de test positief.

'Weet je het zeker?' Hij was buiten zichzelf van blijdschap toen ze ophing nadat ze het resultaat van de test had gekregen. De stem van de verpleegster was koel geweest. 'Harper? O. Hier heb ik de uitslag. Positief.'

'Je bent zwanger?'

'Ja! Dat zei die verpleegster in elk geval.' Ze sloeg haar armen om zijn hals en hij keek haar stralend aan. 'Kate, ik hou van je.'

'Ik ook van jou,' zei ze met gesmoorde stem in zijn armen. 'En sorry van New York.' Ze had dat de avond ervoor tegen hem willen zeggen, maar het niet gedaan.

'Allemaal goed. Er is niets gebeurd. Maar als je er ooit weer heen gaat, stuur ik een gewapende bodyguard met je mee.' En toen keek hij haar opeens ernstig aan, terwijl hij haar nog steeds in zijn armen hield. 'Ik wil niet dat je weer op reis gaat voor je boek, terwijl je zwanger bent. Helemaal niét. Is dat duidelijk?'

'Ja.'

'Wat doe je met je nieuwe boek? Ben je bereid te wachten? Een pauze van een paar maanden zou je carrière geen kwaad doen.'

'Het boek komt toch pas over een jaar uit. Perfecte timing.' Ze keek grijnzend naar hem op en haalde een hand door zijn haar. Hij praatte er zo serieus over. Ze was nu lang niet zo zenuwachtig als tijdens de zwangerschap van Tygue, maar dat was lang geleden. Op een bepaalde manier was dit gevoel nieuw. En het zou zo heerlijk zijn dat Nick om haar heen was. Ze zaten nog steeds met de armen om elkaar heen en glimlachten allebei om hun eigen gedachten. En toen keek hij weer op haar neer. 'Beloof me dat je je kalm houdt in je zwangerschap.'

'Ik zal kalmer zijn dan wie ook!' Ze probeerde er een grap over te maken.

'Kate, toe...' Hij wilde dit kind meer dan wat ook in de wereld.

Ze begreep het. 'Stil maar, schat. Ik beloof het.' Ze voelde hoe hij zich ontspande toen hij haar weer tegen zich aan trok. De telefoon ging. Ze keek hem met een grijns aan. 'Misschien zijn ze van gedachten veranderd.'

'Zeg maar dat het dan te laat is. We accepteren het!' Ze glimlachte tegen hem en nam de hoorn op, maar haar gezicht betrok onmiddellijk.

'Hoi Stu.' Ze voelde dat Nicks lichaam zich weer spande. 'Dat is een verrassing. Wanneer?... Ik weet het niet.' Ze keek Nick aan en glimlachte, maar hij raakte in paniek. Hij sprong op en ijsbeerde met een wanhopig gezicht door de kamer. Het begon weer. Weinberg en zijn rotreisjes.

'Je hebt iets beloofd!'

'Rustig,' fluisterde ze met een hand op de hoorn. Even later beëindigde ze het gesprek met een vaag: 'Ik zal zien wat ik kan doen.' Maar opeens kon Nick er niet meer tegen. Hij griste haar de hoorn uit haar hand en legde zijn hand erop. 'Je zegt tegen hem dat de vrouw die hij probeert te exploiteren zwanger is, en dat hij zijn volgende rotreis of waar hij ook over belt op zijn buik kan schrijven.' Hij keek haar wanhopig aan, maar ze grinnikte terwijl ze de hoorn terug pakte.

'Sorry, Stu.' Ze lachte tegen Nick en zijn gezicht klaarde iets op toen ze zei: 'Hij speelt dit toernooi niet met je. Hij denkt dat je hem probeert te exploiteren. En hij is zwanger, en heel humeurig.' Nick rolde met zijn ogen en ging glimlachend zitten. 'Nee, hij zei dat je het op je buik kon schrijven. Dat zei hij. Goed. Ik zal het tegen hem zeggen.'

Ze verbrak het gesprek en keek Nick aan. 'Je maakt je te veel zorgen, meneer Waterman.' Ze grijnsde breed.

'Je bent een verwend kreng. Assepoester. Heeft iemand dat de laatste tijd weleens tegen je gezegd?'

'Niet sinds vanmorgen. Trouwens, wanneer krijg ik het andere glazen muiltje?' Ze ging glimlachend op zijn knie zitten.

'Als je me belooft dat je niet op reis gaat en je niet te moe maakt tijdens je zwangerschap. Als je me dat belooft, kun je alles krijgen wat je wilt.'

'Ik zal je er misschien aan houden.'

'Je hebt mijn vraag niet beantwoord.'

'Was het een vraag? Het klonk voor mij meer als een bevel.' Ze trok een wenkbrauw op en draaide met haar vinger om zijn oor.

'Ik meen het, Kate. Dit betekent zó veel voor me.'

'Voor mij ook. Maar je hoeft me niet zo dwingend ervan te overtuigen dat ik me kalm moet houden. Vertrouw me een beetje.'

'Niet als het gaat om je werk... en ons kind.' Hij keek haar met een bezorgde frons aan. 'Zal dat heel moeilijk voor je zijn, Kate? Ik bedoel de combinatie ervan?'

Ze schudde haar hoofd, maar ze antwoordde niet meteen. 'Nee.' Ze hoopte in elk geval van niet, maar als het wel moeilijk was, zouden ze er samen wel uit komen.

'Had jij gedacht aan... aan...'

Maar ze viel hem in de rede voor hij het woord kon zeggen. 'Nee, dat zou ik nooit doen.' En toen trok ze hem in haar armen. 'Ik wil je kind, Nick. Ik denk dat ik dat altijd gewild heb. Tygue is speciaal en hij is altijd alleen van mij geweest. Ik heb hem nooit kunnen delen, het wachten op hem, het baren, al die speciale momenten die daarna komen... Ik had nooit iemand met wie ik dat kon delen. Nu, met dit kindje, zal alles anders zijn.'

'Het feit dat we niet getrouwd zijn inbegrepen.' Zijn stem klonk aarzelend terwijl hij het zei en hij keek haar weer aan. 'Is dat heel erg voor jou en Tygue?'

'Natuurlijk niet. Tygue is nog veel te jong om dat te snappen en denk je echt dat het míj iets kan schelen wat de mensen ervan vinden? Bovendien zullen we op een dag heus trouwen.' Ze keek naar het witte streepje om haar vinger waar haar trouwring had gezeten. 'Intussen doet het er weinig toe. Tenzij jij het belangrijk vindt. Voor je werk, bedoel ik. Zou je er problemen mee kunnen krijgen?' Ze moest daar ook aan denken. Haar reputatie was niet de enige die belangrijk was, maar hij grijnsde al als antwoord. 'In die krankzinnige wereld van mijn werk? Meen je dat nou? Zij zouden het gek vinden als we wél getrouwd waren en een baby kregen. Maar weet je, ik heb gisteravond iets bedacht.' Hij leek even een beetje verlegen, maar besloot toen te vertellen wat hij in gedachten had. 'Als het voor jou, of Tygue lastig is, zouden we tegen iedereen kunnen zeggen dat we getrouwd zijn. Wie zou weten dat dat niet zo is? We zouden kunnen zeggen dat we ergens op een rustig plekje zijn gaan trouwen. En dan... later... kunnen we dat ook doen. Niemand hoeft te weten of we echt getrouwd zijn of niet.' Maar ze schudde vastbesloten haar hoofd. 'Nee. Geen sprake van, meneer Waterman. Dat doe ik niet.'

'Waarom niet?'

'Omdat we uiteindelijk wel trouwen en dat ga ik niet stiekem ergens met je doen. Ik zal dat doen met meer stijl, plechtigheid, feestelijkheid en lawaai dan je ooit hebt gezien. De hele wereld zal het weten. Wat vind je daarvan?'

'Weet je wat, Assepoester?'

'Nou?' Ze glimlachte even stralend als hij.

'Daarvoor krijg je je andere glazen muiltje.'

Ze grijnsde tegen hem en zocht zijn mond in een lange, tedere kus. 'Heb je enig idee hoeveel ik van je hou, Nicholas Waterman?'

'Ga je mee naar boven om het me te laten zien?'

'Wanneer u maar wilt, meneer Waterman. Wanneer u maar wilt!'

Table of Contents

- Inhoud
- Deel een
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- Deel Twee
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37