Dubbelleven
Author: Danielle Steel
Date: 2017-03-10T23:00:00+00:00
Description: In Danielle Steels nieuwe roman Dubbelleven krijgen Ariana Gregory en Marshall Everett te maken met misleiding, moord en leugens. Wie kunnen ze nog vertrouwen? Ariana moet haar baan bij een online modemagazine in New York opgeven om met haar vader naar Argentinië te verhuizen, die daar als ambassadeur is aangewezen. Maar haar veiligheid wordt bedreigd. Wanneer het grootste gevaar geweken lijkt te zijn, reist ze naar Parijs, maar ook daar ontstaan algauw problemen. Nadat Marshall in Colombia alles heeft verloren wat hem lief is, keert hij terug naar Amerika. Net als hij denkt dat hij niets meer

Inhoud

In Danielle Steels nieuwe roman Dubbelleven krijgen Ariana Gregory en Marshall Everett te maken met misleiding, moord en leugens. Wie kunnen ze nog vertrouwen?

Ariana moet haar baan bij een online modemagazine in New York opgeven om met haar vader naar Argentinië te verhuizen, die daar als ambassadeur is aangewezen. Maar haar veiligheid wordt bedreigd. Wanneer het grootste gevaar geweken lijkt te zijn, reist ze naar Parijs, maar ook daar ontstaan algauw problemen.

Nadat Marshall in Colombia alles heeft verloren wat hem lief is, keert hij terug naar Amerika. Net als hij denkt dat hij niets meer te verliezen heeft, slaat het noodlot toe. Op zoek naar rust verhuist hij naar Parijs - daar komt hij Ariana tegen...

De geesten uit het verleden blijven Marshall en Ariana achtervolgen. Zullen ze ooit samen een nieuw leven kunnen opbouwen?

'Eigenlijk kun je deze aardbol niet bewonen zonder ooit een boek van Danielle Steel te hebben gelezen.' Cosmopolitan

DANIELLE STEEL

Dubbelleven

Misleiding, moord, leugens.

Wie kun je vertrouwen?

vertaald door Josee Koning

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

©2015 Danielle Steel

All rights reserved

©2016 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Undercover

Vertaling Josee Koning, vof De Taalscholver Omslagontwerp: b'IJBarbara

Omslagfotografie: Logohoom

Foto auteur: Brigitte Lacombe

ISBN 978 90 245 7080 5

NUR 341

www.daniellesteel.com
www lsamsterdam.nl
www.boekenwereld.dom

Opgedragen aan mijn geweldige kinderen

Beatie, Trevor, Todd, Nick, Sam,

Victoria, Vanessa, Maxx, en Zara

Jullie zijn mijn grootste zegeningen
en ik hou meer van jullie dan ik met
woorden kan uitdrukken. Dat jullie beproevingen
gering mogen zijn en jullie zegeningen
en overwinningen groots.

Ik hou zielsveel van jullie,

Mama/DS

De ideale persoon is niet degene met wie je gelukkig kunt worden, maar degene zonder wie je niet gelukkig kunt zijn.

ANONIEM

MARSHALL

1

In de groene jungle ten zuiden van Bogota luidde het zingen van de vogels kort na zonsopgang opnieuw een prachtige dag in. Pablo Echeverría - een diepgebruinde huid, zeer donkere bruine ogen, schouderlang haar dat hij achter zijn oren stak en een ietwat uitgegroeide baard - liep de hut uit waar Paloma en hij woonden. Zij was in verwachting van hun eerste kind en zou binnenkort bevallen. Ze was even blond en licht van huid als hij donker was, en haar naam - Spaans voor 'duif' - paste bij haar. Ze was een vredessymbool in de jungle waar ze woonden en waar Pablo werkte als rechterhand van haar broer. Hoewel ze een eenvoudig leven leidden, was Raul Vasquez López een van de machtigste mannen in Colombia. Hij was even sluw, moedig en snel als een wolf. Daarom noemden ze hem 'El Lobo'.

Pablo was de zoon van een Ecuadoriaanse generaal die tijdens een staatsgreep door rebellen was gedood. Pablo was de drugshandel in gegaan en nadat hij drie jaar lang op kleinere schaal in Ecuador had gewerkt, was hij bij Raul terechtgekomen. Vervolgens had hij zich omhooggewerkt en Rauls vertrouwen gewonnen. Ze werkten al drie jaar samen - een bevredigend en productief pact.

Het maakte niemand iets uit dat Pablo en Paloma niet getrouwd waren. Hij was van plan om met haar te trouwen zodra de baby was geboren. Momenteel hadden Raul en hij wel andere dingen aan hun hoofd. Raul vond het een prettig idee dat Pablo samenwoonde met zijn jongere zusje. Pablo was niet alleen slim, competent en betrouwbaar, hij was ook een goed mens. Paloma had tijdens de acht maanden van haar zwangerschap geen arts of verpleegster gezien, maar ze was pas negentien en maakte het goed. Ze was van plan om in het kamp te bevallen. Pablo had boeken gelezen over hoe hij haar kon helpen, en als het onverhoopt toch niet goed ging, kon hij haar in twee uur tijd naar Bogota brengen. Paloma's broer was twintig jaar ouder dan zij, en Pablo was achtentwintig. Dat was jong om al zo'n hoge positie te hebben verworven in Rauls organisatie, maar Raul had een oog voor puur talent, en zijn navraag naar Pablo in Ecuador had zijn eerste indruk bevestigd. Hij liet zich voorstaan op zijn onfeilbare mensenkennis en Pablo had hem nooit teleurgesteld. Hij voerde Rauls opdrachten onberispelijk uit en leidde hun inkoop- en transportoperaties op briljante wijze. In de tijd dat hij hier was, had zich nog geen enkele tegenvaller of vergissing voorgedaan.

Hun eenvoudige leven in het kamp beviel Pablo. Hij ging regelmatig voor Raul naar Bogota en Cartagena. Daarna vond hij het altijd weer heerlijk om in het kamp bij te praten met Raul, die nu als een broer voor hem was, met de andere mannen om te gaan en thuis te komen in de hut waar Paloma op hem wachtte. Hij had de hut zelf voor hen beiden gebouwd. In zijn eerste jaar in het kamp had hij met de andere mannen in een legertent gewoond, maar toen Paloma en hij een relatie kregen, wilden ze hun eigen plek. Na de dood van hun ouders was Paloma opgegroeid in Rauls kampen. Haar andere drie broers werkten ook voor hem. Pablo had al snel haar aandacht getrokken, en zij onvermijdelijk de zijne. Tot die tijd had Raul haar eer fel verdedigd. Dat hij haar aan Pablo had toevertrouwd, en hem zijn zegen had gegeven, was een teken van zijn diepe respect voor de man. Voor Pablo was zij een lot uit de loterij. Hij hield van de zoete geur van haar huid als hij 's nachts tegen haar aan lag, van de voorzichtigheid die ze bij alles wat ze deed aan de dag legde en, nu ze hoogzwanger was, van haar bolle buik. Raul wilde dat het een jongetje werd. Pablo kon het niet schelen, zolang het een gemakkelijke bevalling werd en de baby gezond was. Paloma was een dappere meid, gewend aan hun primitieve leefomstandigheden, en zei dat ze niet bang was. Als ze achter hem lag te slapen in de koele nachtlucht van de jungle, met haar arm om hem heen, voelde Pablo hoe de baby hem schopte.

Gekleed in zijn oude legerjas uit Ecuador, een onderhemd, een camouflagebroek en zijn oude legerlaarzen, stak Pablo zijn eerste sigaret van die dag op en inhaleerde diep. Hij was zoals altijd de hut uit geslopen zonder Paloma wakker te maken. Elke ochtend dronk hij zijn eerste kop koffie met Raul, terwijl ze de voortgang van de lopende activiteiten doornamen. Ze deden zaken in Panama, Ecuador, Aruba, Venezuela, Bolivia en Mexico, en ze exporteerden letterlijk tonnen cocaïne naar Afrika, Europa, de Verenigde Staten en Canada. Raul leidde het grootste en meest succesvolle drugssyndicaat in Zuid-Amerika. Ze exporteerden hun drugs over land, door de lucht en in schepen en speedboten vanuit Cartagena. Terwijl Raul alles vanuit het kamp aanstuurde, coördineerde Pablo de transporten op het hoogste niveau. Hij sloop Bogota of Cartagena binnen, controleerde de voortgang en gaf Rauls opdrachten door, om daarna in het kamp verslag uit te brengen aan El Lobo, die zijn imperium met militaire precisie leidde. De efficiëntie waarmee Raul zijn onderneming aanstuurde, dwong respect en bewondering af. Hij had alles zelf opgebouwd, en steeds een nieuwe divisie aan het reusachtige kartel toegevoegd tot het vrijwel heel Zuid-Amerika bestreek. Pablo was de uitvoerder die hij blindelings vertrouwde, maar iedereen wist dat Raul hart en ziel, bedenker en hoogste baas van hun grootschalige organisatie was.

Pablo rookte zijn sigaret op terwijl hij naar de open plek in de jungle liep waar Raul zijn kamp had opgeslagen. Hij had een zwaar gecamoufleerde legertent, maar niemand wist ooit precies waar hij 's nachts sliep. De locatie werd zelfs voor Pablo geheimgehouden, al troffen ze elkaar 's ochtends in zijn tent om het werk te bespreken. In het kamp werd lachend gezegd dat El Lobo bij de andere wolven sliep. De vrouwen met wie hij naar bed ging, bleven nooit lang. Hij beschouwde hen eerder als een risico dan als een aanwinst. Tegen Pablo zei hij plagerig dat hij niet diens romantische ideeën had. Maar het was een zwakte die hij in hem tolereerde, omdat Pablo goed was voor zijn zusje. Raul was alleen maar met zaken bezig; het enige wat hem verder interesseerde, was dat zijn mannen hem trouw waren. Hij zag hun absolute toewijding aan hem als een heilige plicht. Wie op een of andere manier tekortschoot, was snel verdwenen. Hun gezinnen, relaties met vrouwen en persoonlijke leven boeiden Raul niet.

Toen Pablo aan kwam lopen, zat Raul een Cubaanse Romeo y Julieta limited-editionsigaar te roken, zoals hij iedere morgen deed. Elke ochtend bood hij Pablo een sigaar aan uit het kistje op zijn bureau en elke ochtend sloeg Pablo hem af. Soms rookte hij 's avonds een sigaar met Raul, voordat hij naar huis ging, maar zo vroeg in de ochtend vond hij ze niet lekker. Toch genoot hij van de bekende scherpe geur toen hij de tent binnenliep, en vaak bracht hij uit Bogota sigaren voor Raul mee. Daar waren ze voor mannen als Raul vrij te koop. Ondanks de manier waarop hij leefde om zijn organisatie te leiden, had hij een verfijnde smaak. Hij was in Europa naar school geweest en had twee jaar aan Oxford gestudeerd. Dat leverde interessante gesprekken op als Pablo en hij 's avonds laat genoten van een cognacje en een sigaar. Pablo had ook een goede opleiding genoten en kwam uit een respectabele familie. Daardoor hadden ze meer gemeenschappelijk dan louter zakelijke belangen.

Raul keek Pablo met broederlijke genegenheid aan. Hij sloeg hem op zijn schouder en ze omhelsden elkaar. De twee mannen zagen er zelfs enigszins vergelijkbaar uit, al was Pablo jonger, langer en in uitstekende conditie. Ze waren allebei even donker en hadden dezelfde militaire uitstraling.

'Hoe gaat het met mijn dikke zus?' plaagde Raul terwijl Pablo zichzelf koffie inschonk. Raul zette, en dronk, elke dag liters sterke donkere koffie. Zijn mok was nooit leeg.

'Steeds ronder,' zei Pablo trots. 'Ik denk dat het niet lang meer duurt.' Hij maakte zich er wel enigszins zorgen over, maar wist dat Raul hem voor oud wijf zou uitmaken als hij erover begon. Raul wist dat Paloma Pablo's zwakke plek was, en dat beschouwde hij als iets gevaarlijks. Daarom ook vond hij vrouwen te riskant en begon hij nooit een relatie, - hij gebruikte vrouwen alleen. Ze konden naar zijn idee gemakkelijk iemands achilleshiel worden. De enige reden waarom hij Pablo deze tekortkoming vergaf, was dat Paloma zijn zusje was.

Toen Pablo binnenkwam, had Raul zitten kijken naar de kaarten en een lijst met vrachtschepen op zijn tafel. Zodra Pablo zat, duwde hij de lijst zijn kant uit en wees met zijn sigaar in de richting van de kaarten.

'Nou, wat vind jij? Zullen we morgen een vracht naar Noord-Afrika verschepen? En dan eind deze week naar Europa?' Hij hield de boel graag in beweging en wilde binnengekomen ladingen niet te lang laten liggen. Hun leverancier had gisteren een enorme lading naar Cartagena gebracht, en hij wilde er weer snel vanaf. Ondanks het smeergeld dat ze regeringsfunctionarissen van alle rangen en standen betaalden, wist El Lobo dat ze de goederen niet langer in pakhuizen moesten laten liggen dan nodig was.

'Dat klinkt goed,' zei Pablo terwijl hij de kaarten bestudeerde. 'Alleen, waarom kan de vracht naar Europa niet ook al morgen weg? Waarom zouden we tot het eind van de week wachten?' Hij wees naar de naam van een schip dat weliswaar kleiner was dat de andere, maar hun al eerder goede diensten had bewezen. 'En dan sturen we de volgende vracht naar Miami.' Raul knikte. Pablo plande altijd vooruit en was even voorzichtig met het vervoer en de opslag van de goederen als Raul zelf. Ze wilden ze zo snel mogelijk doorsturen op schepen die ze vertrouwden.

Terwijl ze de details en de werkzaamheden doorspraken, kwamen er vier mannen binnen. Twee droegen er camouflagekleding, de anderen hadden kleren aan die leken op wat Raul en Pablo droegen. Een paar minuten later kwamen er nog zes mannen binnen om hun instructies in ontvangst te nemen. Zij vormden het stille leger van de zelfkant. Pablo stuurde vijf mannen naar de werkzaamheden in Bogota en was van plan om zelf twee mannen mee te nemen naar Cartagena. Meer had hij er niet nodig. Hij was een uitstekende schutter en reisde liever in kleine groepjes. Raul luisterde toe terwijl Pablo de mannen instrueerde en knikte instemmend terwijl hij zijn sigaar opnieuw aanstak. Hij bood de andere mannen geen sigaar aan, alleen Pablo, als ze samen waren, als blijk van hun verbondenheid.

Een halfuur later waren de vijf mannen op weg naar Bogota. Drie mannen bleven in het kamp, terwijl vanuit de jungle rond het kamp nog ruim tien mannen bescherming boden. Pablo en El Lobo wisselden nog een paar laatste woorden uit en Raul knikte toen Pablo met de twee door hem uitgekozen mannen op wegging.

'Tot vanavond,' zei Pablo over zijn schouder. Hij meldde zich altijd als hij terug was, om te laten weten hoe de zaken waren gegaan. Ze beschikten over een uitgebreid en efficiënt communicatienetwerk, maar Raul en Pablo belden en e-mailden zo min mogelijk. Ze zagen elkaar vooraf en nadat Pablo zijn instructies had uitgevoerd.

Pablo trok zwijgend een halfuur lang door de jungle, tot ze een zwaar gecamoufleerde jeep bereikten. Hij ging achter het stuur zitten terwijl de twee mannen het dekzeil wegtrokken en eveneens instapten. Ze reden een eind over een amper begaanbaar pad en voegden toen in op een smalle verwaarloosde weg. Na een halfuur bereikten ze een open plek met een smalle, onverharde landingsbaan die net lang genoeg was voor het vliegtuigje dat tien minuten later landde. Pablo had het via de radio opgeroepen voordat ze uit het kamp vertrokken, om de 1600 kilometer naar Cartagena en terug in één dag te kunnen afleggen. Pablo zei niets tot ze de landingsbaan net buiten Cartagena bereikten die ze wel vaker gebruikten. Hij was een man van weinig woorden.

Hij dacht na over de vele activiteiten die hun groep die dag zou uitvoeren, over ladingen die in verschillende steden binnenkwamen, andere ladingen die op het punt stonden te worden doorgestuurd. Ze stapten in een wagen die voor hen bij de landingsbaan klaarstond, reden naar een pakhuis net buiten de stad en daarvandaan naar een klein verwaarloosd gebouw waar hun kantoor was gevestigd. Het zag er volkomen onschuldig uit, en niemand zou kunnen vermoeden dat er voor miljoenen dollars zaken werden gedaan. Pablo parkeerde de wagen achter een aanpalend huis waar kippen door de tuin liepen, en liep via een achterdeur het kantoor binnen. Een van zijn mannen bleef bij de achterdeur staan en de ander liep naar de voordeur. Ze waren alle drie gewapend. Pablo liep de krakende trap op naar de eerste verdieping, waar drie mannen op hem wachtten. Drie kwartier lang sprak hij al Rauls instructies met hen door. Hij verzekerde zich ervan dat het plan duidelijk was en dat ze bereid waren om het uit te voeren. De cocaïne zat verborgen in landbouwwerktuigen die naar Noord-Afrika werden verscheept. En de zending naar Europa zat in textiel dat naar Marseille werd verzonden. Het was allemaal al eerder gedaan en had nooit problemen opgeleverd.

Binnen een uur was Pablo weer op weg naar de landingsbaan, en enkele minuten later stegen ze op. De missie was geslaagd. Toen ze die avond het kamp bereikten, zetten ze de jeep op zijn oude plek en onttrokken ze hem zorgvuldig aan het zicht. Raul zat al op hen te wachten. Pablo verzekerde hem dat alles volgens plan was verlopen. Ze regelden al hun transporten via Cartagena. Raul vertelde hem dat hij de volgende dag naar Bogota zou moeten gaan, wat voor Pablo doodgewoon was. Hij ging bijna elke dag naar een van de steden waar ze zaken deden.

'Heb je gegeten?' vroeg El Lobo bezorgd. Een van de mannen had op weg naar de landingsbaan sandwiches gekocht. Eten was wel het laatste waar ze zich druk om maakten.

'Ja.' Pablo glimlachte naar hem, geroerd door het warme gebaar. Als ze alleen waren behandelde Raul hem als een jongere broer. Daarop schonk Raul een glas cognac in, schoof dat naar hem toe en bood hem een sigaar aan. Deze keer nam Pablo hem aan. Raul was tevreden met de gang van zaken. In Rauls syndicaat gingen dagelijks miljoenen dollars om. Dat bracht veel stress met zich mee en liet geen ruimte voor fouten. Hij wist dat hij altijd op Pablo kon rekenen om zijn opdrachten precies uit te voeren. Hij had de cognac, de sigaar en de lof van El Lobo verdiend.

'Mijn zusje kan wel even wachten,' zei El Lobo autoritair, en Pablo glimlachte. Altijd als Pablo bij de hut terugkwam, was Paloma blij hem te zien. Ze stelde geen vragen en klaagde nooit. De afgelopen twee jaar was haar leven met Pablo voor haar een stukje hemel op aarde geweest. Ze wist maar al te goed dat in de harde mannenwereld waarin ze leefde geen ruimte was voor de behoeften en eisen van vrouwen.

De twee mannen genoten van hun cognac en hun sigaar, een beschaafd moment aan het einde van de dag. Het was al bijna middernacht toen Pablo terugging naar zijn hut en Paloma half slapend aantrof in hun bed, een dun matras op de grond. Toen ze voelde dat Pablo naakt naast haar in bed kroop, werd in het maanlicht haar slaperige glimlach zichtbaar. Hij trok de lakens opzij om naar haar fluweelzachte lichaam te kijken. Haar lichaam leek met het uur groter te worden terwijl hun kind in haar groeide. Ze legde haar armen om zijn nek, en Pablo kuste haar. Terwijl ze met een zacht spinnend geluid weer in slaap gleed, hield hij haar tegen zich aan en lag hij haar te bewonderen tot hij zelf in slaap viel.

Nadat hij de volgende ochtend zoals altijd in alle vroegte met Raul had gesproken, reed Pablo in de jeep naar Bogota, en deze keer ging hij alleen. In een huis in de wijk Macarena sprak hij een man die hem een oud koffertje met geld bracht, de verdiensten van hun werk van een paar dagen eerder. Pablo bracht Raul vaak grote hoeveelheden geld. Hij vroeg nooit waar het naartoe ging of hoe het werd doorgesluisd, al had hij lang geleden gehoord dat Raul in Zwitserland en in de Caraïben bankrekeningen had. Als dat zo was, had Raul die informatie nooit met hem gedeeld. Hoezeer hij Pablo ook vertrouwde, er waren dingen die El Lobo voor zich hield. Pablo wist waar een deel van de boekhouding werd bewaard, maar hij paste wel op om naar details te vragen. Toen Pablo die avond terugkwam in het kamp, vertelde Raul dat hij de volgende dag voor een kleine transactie terug zou moeten naar Bogota. Deze keer hoefde hij geen geld op te halen, maar alleen bepaalde instructies mondeling door te geven, en Raul zei dat het hem weinig tijd zou kosten. Hij wilde niet dat de transactie op papier zou komen. Ze waren de basis aan het leggen voor het transport naar Miami, iets wat meestal probleemloos verliep, met mensen die al lange tijd voor hen werkten.

De twee mannen bleven nog even staan praten, maar Pablo wilde graag naar Paloma. Hij wist dat ze met het eten op hem zat te wachten, want hij had haar verteld dat hij alleen maar naar Bogota hoefde. Ze strekte glimlachend haar armen naar hem uit, gekleed in een eenvoudige witte katoenen jurk die ze zelf had gemaakt en de goudkleurige sandaaltjes die hij voor haar uit de stad had meegebracht. Hij vond het leuk om, wanneer hij maar kon, cadeautjes voor haar mee te nemen. Raul waarschuwde hem altijd dat hij haar verwende, en zei dat hij er op een dag spijt van zou krijgen. Zo waren vrouwen volgens El Lobo, die nog nooit van zijn leven een vrouw had vertrouwd.

Ze aten bij de welbekende geluiden van de jungle. Hoog boven hun hoofd hoorde Pablo ook het gedreun van een vliegtuigje. Hij wist dat er die avond een aantal mannen uit Ecuador naar het kamp kwamen. Ze maakten deel uit van Rauls syndicaat, en Pablo wist dat hij hen en Raul de volgende dag zou spreken als hij uit Bogota terugkwam.

Paloma vroeg hem niet wat hij die dag had gedaan. Dat deed ze nooit. Haar broer had haar goed getraind. Ze hadden andere dingen om over te praten, en momenteel was de baby het enige waar ze aan kon denken. Die avond at ze amper iets, ze was te dik. Na het eten gingen ze gezellig naast elkaar op het bed liggen luisteren naar de geluiden om hen heen. Hij masseerde haar rug en nadat ze de katoenen jurk naast het bed op de grond had gegooid, viel ze in slaap. Haar lichaam was adembenemend mooi, zelfs nu, met haar enorme bolle buik. Ze had grote en volle borsten, groter dan voorheen, en haar lange benen waren nog even sierlijk. In een ander leven zou ze worden beschouwd als een bijzonder mooi meisje, maar hier leefde ze verborgen en geïsoleerd in het junglekamp van haar broer, een plek waar geen aandacht aan haar werd besteed en waar ze alleen af en toe jaloezie of bewondering oogstte. Als zus van Raul was ze onbereikbaar, behalve voor Pablo. En alleen hij was zich ervan bewust hoe mooi ze was, en hoe lief en zacht. Verder kon het niemand hier iets schelen.

Ze sliep nog toen hij de volgende ochtend in alle vroegte het kamp uit liep en terugging naar Bogota, om Rauls opdracht uit te voeren. Het was een kortdurende afspraak met een man die hij al vaker had gesproken. Ze werden het eens over de hoeveelheid cocaïne die naar Miami moest worden verscheept en over de prijs. Het geld zou later worden overgedragen.

Na afloop ging Pablo een stukje lopen en bleef hij staan bij een café. Hij bestelde een kop sterke koffie, die de kelner hem serveerde terwijl hij op het terras in de zon zat. Toen hij hem leeg had, bestelde hij nog een koffie, al was het een sterke bak. De kelner morste per ongeluk wat koffie toen hij de kop voor hem wilde neerzetten. De hete koffie liep over het tafeltje, maar miste Pablo. De kelner veegde de gemorste koffie verontschuldigend op en keek gegeneerd. Pablo zag er niet uit als iemand die je tegen je in het harnas wilde jagen. Er hing een spanning om hem heen die deed denken aan een leeuw die op het punt stond om aan te vallen.

Terwijl de kelner de laatste druppels koffie wegveegde, fluisterde hij bijna onverstaanbaar: 'Nu.' De blik in Pablo's ogen werd staalhard, hij wierp de kelner een moordzuchtige blik toe en keek toen weg. Hij stond op, wierp wat muntgeld op het tafeltje terwijl de kelner hem bedroefd aankeek en zei al even onhoorbaar: 'Nee.' Hij beende bij het tafeltje weg en liep terug naar de jeep. Een paar minuten later zat hij weer op de weg, en zijn blik was hard en koud.

2

Laat op de avond sprak Pablo met Raul en de mannen uit Ecuador. Ze maakten plannen voor een goederentransport van Ecuador naar Panama, maar dat was niets bijzonders. Toen de bespreking was afgelopen, bood Raul hem een sigaar aan, die Pablo aannam. Terwijl hij hem aanstak, zag hij dat Raul hem zoals altijd bestudeerde. Je kreeg voortdurend het gevoel dat hij je gedachten kon lezen.

'Nou, wat vind je ervan?' Raul vroeg naar de bespreking.

'Het klinkt allemaal goed.' Het was niet een van hun grotere transacties, en het leek vrij doorsnee. Daarna praatten ze over het aanstaande transport naar Miami, dat veel gecompliceerder en stukken interessanter was. Raul vertelde hem dat hij de volgende dag weer terug moest naar Bogota. Soms kwam Pablo er een week of twee niet, en andere keren, als ze meerdere vrachten verscheepten, moest hij elke dag naar de stad. Hij zat er niet mee.

Het was al bijna twee uur toen Pablo eindelijk de tent uit liep en Raul in het struikgewas verdween naar de plek in de jungle waar hij die nacht zou doorbrengen. De twee mannen hadden elkaar zoals altijd omhelsd. Toen Pablo de hut in kwam, lag Paloma al in diepe slaap verzonken. Ze sliep nu meer, had hij gemerkt, naarmate de bevalling steeds dichterbij kwam, en hij voelde dat het een kwestie van dagen zou zijn. Hij lag stilletjes dicht naast haar, viel in slaap en was al aangekleed voordat het licht werd.

Hij ging voor zijn vertrek niet bij Raul langs, omdat hij die dag vroeg in Bogota moest zijn. Wel hoopte hij aan het einde van de middag terug te zijn. Het enige nadeel van naar de stad gaan, was dat hij niet bij Paloma zou zijn als haar weeën begonnen. Verder was er niemand die haar kon helpen - zij was de enige vrouw in het kamp.

Hij liep op weg naar zijn afspraak aan haar te denken toen een man op het trottoir tegen hem aan liep. Hij verontschuldigde zich in het Spaans en keek Pablo strak aan. Pablo herkende hem onmiddellijk, maar hij wilde niet te laat komen voor zijn bespreking.

'Niet nu,' zei hij zacht. De man antwoordde al even zacht en leek hem niet eens aan te spreken.

'Nu.'

Zonder een spier te vertrekken liep Pablo een smalle straat in. Hij sloeg een hoek om, liep achter een vervallen gebouwtje langs en haalde een sleutel onder een bloempot vandaan. In één vloeiende beweging maakte hij de deur open, ging het huis in en sloot de deur achter zich. Hij rende een trap op, smeet een deur open en keek de drie mannen in spijkerbroeken en onopvallende shirts die hem opwachtten woedend aan.

'Waar zijn jullie in godsnaam mee bezig?' schreeuwde hij tegen hen. 'Ik zei gisteren al: niet nu. Over vijf minuten heb ik verdomme een afspraak over het transport naar Miami. Wat moeten jullie van me?' Hij klonk boos en kwam gespannen over, en hij sprak geen Spaans tegen hen, maar Engels. De blik die de mannen hem toewierpen was als een muur. Er zat geen millimeter ruimte in, en geen enkele emotie. Dit was puur zakelijk, al ging het niet om drugshandel.

'Je moet weg, Everett. Je bent verraden. Ergens in de pijplijn zit een lek. Raul kan elk moment te weten komen wie je bent. Misschien weet hij het al.' Pablo dacht aan de mannen uit Ecuador, en hij vroeg zich af of een van hen iets tegen Raul had gezegd. El Lobo had gisteravond niets laten blijken, maar hij was behoedzaam en hij zou het eerst willen controleren. Misschien was dat de reden waarom hij hem voor de derde keer in een week naar Bogota had gestuurd. Maar Pablo wilde niet weg. Hij zat er te diep in, wist te veel, en nu Paloma op het punt stond te bevallen, ging hij nergens heen.

'Vergeet het maar!' schreeuwde hij tegen de mannen. Ze verblikten of verbloosden niet. 'Verdomme, ik ben hier al drie jaar. Mijn vrouw kan elk moment bevallen van onze baby.' Hij trilde van woede en emotie en zag eruit alsof hij elk moment kon gaan huilen.

'Als je probeert te blijven, zet je de hele operatie op het spel. Ze hebben je door, Everett. Het is een kwestie van uren voordat Raul het weet, als hij het niet al heeft gehoord. Je moet weg. Er staat een vliegtuig op ons te wachten. Als El Lobo je doorziet, haal je dat misschien niet eens. Je hebt vijf minuten. Je weet wat je te doen staat.' Pablo aarzelde een fractie van een seconde en keek de man die de leiding had woedend aan. Die heette Bill Carter, en hij had een hoge positie bij de dea. Hij was vanuit Washington overgevlogen om hem op te halen. Daar kenden ze zijn felle temperament, en ze wilden geen fouten.

'En als ik nu ontslag neem, de deur uit loop en terugga?'

'Dan ben je vanavond dood, en het meisje ook. Het enige wat haar misschien kan redden is dat je nu maakt dat je wegkomt. Weet zij het?' Pablo schudde zijn hoofd. 'Je weet wat we hebben afgesproken. Je kunt niet alles wat je hebt opgebouwd tenietdoen door terug te gaan.'

Dat wist Pablo ook. Er waren nog meer agenten in Rauls organisatie geïnfiltreerd. Als hij verraden was, kon hij hen ook in gevaar brengen. Hij moest weg. Maar het idee Paloma achter te moeten laten sneed hem door de ziel, helemaal nu hun baby binnen enkele dagen geboren kon worden. Nu zou hij zijn kind nooit te zien krijgen, en misschien zou hij Paloma ook nooit meer zien. Hij had altijd geweten dat deze dag onherroepelijk zou komen. Hij had alleen gedacht dat hij meer tijd zou krijgen en dat hij haar op een dag misschien in veiligheid zou kunnen brengen. Het was een ijdele droom geweest, besefte hij nu.

'Ik heb hier een heel leven,' zei hij triest.

Bill Carter voelde met hem mee. 'Dat hadden we allemaal toen we undercover werkten. Ik heb het zeven jaar gedaan. Dat is lang. Je moet je gereedmaken.' Hij gaf hem een tasje aan.

Na een korte aarzeling pakte Pablo het van hem aan en liep naar de badkamer. Even overwoog hij om het raam uit te klimmen en terug te gaan, maar hij wist hoeveel mannen er gedood zouden worden als hij dat deed, en Paloma zou er ook niets mee opschieten als hij werd gedood. Hij wist dat hij geen keus had, en hij haalde het scheerapparaat tevoorschijn en schoor zijn baard en zijn lange haren af. Hij bracht wat donkere make-up onder zijn ogen aan, wat hem meteen ouder maakte. Met schmink bracht hij een lang vurig litteken op zijn ene wang aan en hij deed contactlenzen in om de kleur van zijn ogen te veranderen. Ze hadden in de slaapkamer kleren voor hem klaargelegd die leken op wat ze zelf droegen, en een baseballpet. Terwijl Pablo zich omkleedde, kon hij alleen maar aan Paloma denken. Het was onvoorstelbaar dat hij haar nooit meer zou zien, en hij was vastbesloten om terug te gaan. Hij zou haar vinden, waar ze ook was, en alles doen wat nodig was om haar mee naar huis te nemen. Maar hij wist dat er nu niets anders op zat dan dat hij wegging.

Toen hij de slaapkamer uit kwam, leek hij iemand anders. Een van de mannen gaf hem een paspoort met zijn echte naam, Marshall Everett, plus het insigne dat hij al zes jaar niet meer had gedragen en waarmee hij zich kon identificeren als DEA-agent. De Drug Enforcement Administration, de belangrijkste organisatie voor het bestrijden van illegale drugs in de Verenigde Staten, had hem drie jaar eerder in Colombia laten infiltreren. Voor die tijd had hij drie jaar in Ecuador doorgebracht om zijn identiteit geloofwaardig te maken voor El Lobo.

De drie mannen stonden op, ieder met een schoudertas. Ze waren klaar om te gaan. Ze wilden hem binnen het uur het land uit hebben, voordat de hel losbarstte en Raul zijn handlangers achter Pablo aan zou sturen.

De man die zes jaar lang als Pablo Echeverría een toegewijd undercoveragent was geweest liep zonder een woord te zeggen achter hen aan de trap af naar de onopvallende auto. Hij ging achterin zitten en keek intens verdrietig uit het raam terwijl Bogota voorbijgleed. Hij hoefde alleen maar naar de jeep te vluchten en terug te rijden naar het kamp, maar hij wist dat als hij dat deed, de hele undercoveroperatie zou instorten en dat er ook andere mannen zouden sneuvelen.

Ze reden snel naar het vliegveld, lieten hun insignes aan de beveiligingsbeambten zien en stapten in een legervliegtuigje dat op hen stond te wachten.

De beveiligingsbeambten besteedden weinig aandacht aan hen en even later waren ze op weg naar Washington. Met een afschuwelijk gevoel van vervreemding zag Pablo, die nu weer Marshall Everett was, het platteland onder zich steeds kleiner worden. Hij wist dat de vrouw van wie hij hield daar nog was, en dat hij haar zojuist had verlaten. Het enige wat hem geruststelde, was dat zij het zusje van Raul was. Dat zou haar tenminste enige bescherming bieden. Ze had nooit het geringste vermoeden gehad dat hij een DEA-agent was. En Marshall wist maar al te goed dat hij niets meer voor haar kon doen. Met een beetje mazzel zou hij op een later moment een manier kunnen vinden om terug te gaan zonder haar in gevaar te brengen, hoopte hij. Dat kon nog een hachelijke onderneming worden.

Toen ze een halfuur onderweg waren, keek Bill Carter op zijn horloge en vertelde hij Marshall dat ze binnen het uur het kamp zouden binnenvallen. Ze waren Raul eerder op het nippertje misgelopen, en ditmaal wilden ze niet dat El Lobo zou ontkomen. Dat was de reden waarom ze zo snel hadden gehandeld. Everett had hen al een dag opgehouden. Hij had gisteren, toen de kelner de koffie morste, linea recta naar hun ontmoetingspunt moeten gaan, maar hij had hen genegeerd. Dat had Bill niet verbaasd. Het was bekend dat Marshall koppig en eigenzinnig was. Hij was een briljante agent die bereid was ongekende risico's te nemen, maar in de loop der jaren had hij zijn leidinggevenden al een aantal keren getrotseerd. Dat was ook de reden waarom Bill zelf was gekomen. Hij speelde op zeker. Zodra ze wisten dat er een lek was, wilden ze Marshall terugtrekken, voordat hij kon worden gedood.

'Vertel hun dat ik daar een vrouw heb en dat ze bijna negen maanden zwanger is. Zeg dat ze naar haar moeten uitkijken als ze het kamp binnenvallen,' zei Marshall kortaf. Toen draaide hij zich om en sloot hij zijn ogen. Geen van zijn drie begeleiders deed tijdens de rest van de vlucht nog een poging met hem te praten.

Een uur nadat Marshalls vlucht opsteeg uit Bogota, werd Raul door informanten in de stad gewaarschuwd dat Amerikaanse DEA-agenten op het punt stonden het kamp binnen te vallen. Hij had toen net te horen gekregen wie Pablo echt was. Nadat hij zijn paperassen bij elkaar had gezocht en zijn mannen instructies had gegeven, liep hij snel naar de hut waar Paloma net weer even lag te slapen. Hij greep haar ruw bij haar arm en trok haar van het bed.

'Jij wist het van hem, hè?' zei hij beschuldigend met zijn gezicht vlak bij het hare.

'Wat wist ik?' Opeens keek ze doodsbang. Ze wist hoe gevaarlijk haar broer was als hij kwaad was.

'Hij is een undercoveragent... de klootzak. Ik vertrouwde hem alsof hij mijn broer was. Hij is een leugenaar die geen zier om jou geeft. Jij en die baby maakten deel uit van zijn dekmantel, om ons om de tuin te leiden. Wat heeft hij je verteld?'

'Niets...' Ze keek hem vol afgrijzen aan. 'Dat is niet waar. Dat kan niet.'

'Het is wel waar. Hij is weg. Hij heeft de auto in de stad laten staan en is verdwenen.'

'Hij komt terug. Dat weet ik zeker,' zei ze met verstikte stem.

'Hij kijkt wel uit. Jij maakte deel uit van zijn spel. En wat moet je daar nu mee?' Hij wees vol walging naar haar buik, waar ze meteen beschermend haar handen omheen legde.

'Hij komt terug om me te halen. Dat weet ik zeker.'

Dat geloofde Raul ook. Pablo mocht dan een dubbelspel spelen, Raul wist wat voor man hij was; het softe type dat zijn eigen leven op het spel zou zetten voor de vrouw van wie hij hield. Het enige wat Raul wilde, was wraak nemen voor de leugens die Pablo hem had laten geloven en voor de manier waarop hij hem voor gek had gezet. Zonder een seconde te aarzelen trok Raul zijn wapen, richtte het op zijn zusje en schoot haar door het hoofd. Paloma viel neer. Hij wilde dat Pablo's mannen haar zouden vinden en dat ze hem zouden vertellen wat hij had gedaan. De vrouw van wie hij hield en het kind dat hij zielsgraag wilde, waren dood. Raul draaide zich om en liep de hut uit.

Marshall lag al enkele uren te slapen toen Bill Carter naar de cockpit werd geroepen. Over een uur zouden ze in Washington landen.

De boodschap die in code aan Bill werd doorgegeven was dat het kamp was overvallen. Marshalls vrouw was dood aangetroffen, en El Lobo was, alweer, gevlucht voordat ze er waren. Hij was in het niets opgegaan en men vermoedde dat hij naar Venezuela of Ecuador was gevlogen om daar onder te duiken tot de hele zaak was bekoeld. Zonder verder commentaar ging Bill terug naar zijn stoel. Hij vertelde niemand wat hij had gehoord. Het was te vroeg dag om Marshall te vertellen wat er met de vrouw was gebeurd. Hij zou de komende drie weken worden gedebrieft, en ze zouden het hem op het juiste moment vertellen. Hij had drie jaar bij Raul in Colombia doorgebracht, en daarvoor was hij maar twee weken in de Verenigde Staten terug geweest om te worden gedebrieft na zijn succesvolle missie in Ecuador. In feite was hij dus zes jaar achter elkaar undercoveragent geweest. Hij had geleefd als Pablo Echeverría, en Bill wist dat het tijd zou kosten voordat hij over de schok van zijn abrupte terugtrekking heen was. Ze wilden zijn volle medewerking aan zijn debriefing. Hij moest alles vertellen wat hij wist en wat hij voor Raul had gedaan. Hij had regelmatig gecodeerde boodschappen gestuurd om hen alert te maken op transporten, locaties, hoeveelheden, witwaspraktijken en de mensen met wie ze zaken deden. Nu wilden ze de overige details horen.

Bill wist hoe zwaar het voor Marshall zou zijn om terug te zijn nadat hij zo lang undercoveragent was geweest. Hij had het zelf meegemaakt. Even waren ze bang geweest dat hij zou weigeren mee te komen. Gelukkig toonde hij verantwoordelijkheidsgevoel in zijn werk, al besefte Bill dat het ditmaal weinig had gescheeld. Zoals Bill had voorzien, gaf de dreiging dat het leven van collega's op het spel stond de doorslag. Marshall zou nooit het leven van een andere agent in gevaar brengen, welke risico's hij zelf ook bereid was te nemen.

Marshall werd wakker toen het vliegtuig landde op Andrews Air Force Base in Maryland, net buiten Washington D.C. Onder zijn gebruinde huid zag hij er uitgeput en grauw uit. Hij had het litteken en de overige make-up weggehaald, de lenzen uitgedaan en de pet afgezet. Maar toen hij in de toiletruimte van het vliegtuig in de spiegel keek, herkende hij zichzelf niet meer. Zijn hoofd was kaal, zijn baard was weg, zijn ogen leken dood en zijn hart was als versteend. Pablo Echeverría was in het niets opgegaan, en wat er van DEA-agent Marshall Everett over was, was thuisgekomen. Dat was wel de laatste plaats waar hij wilde zijn. Hij voelde zich meer een robot dan een mens. Vandaag was er een deel van hem doodgegaan.

Marshall wist dat hij vanuit het vliegtuig eerst naar het Task Force Center van de dea zou worden gebracht, om zich te melden bij het ocdetf, het Office of Crime Drug Enforcement Task Forces, dat er was gevestigd. Daar stond een helikopter te wachten om hem naar Quantico te brengen, de basis die de dea deelde met de fbi. Daar zou hij de komende drie weken worden gedebrieft en zou men hem voorbereiden op zijn re-integratie. Daarbij zou zijn geestesgesteldheid worden beoordeeld aan de hand van zware psychologische tests. Dit was wel wat anders dan zijn debriefing na Ecuador. In Ecuador was hij niet zo diep geïnfiltreerd geweest als in Colombia. Bovendien was hij pas vijfentwintig geweest toen hij uit Ecuador vertrok, en was hij al heel snel aan zijn volgende opdracht in Colombia begonnen. De afgelopen drie jaar was hij dieper in Rauls syndicaat geïnfiltreerd geweest en vandaag had hij een wereld en een leven achtergelaten waar hij veel om gaf, een vrouw van wie hij hield en een baby die nu elk moment kon worden geboren.

Terwijl hij naar het Task Force Center werd gereden, dacht hij aan Paloma en vroeg hij zich af hoe het met de baby ging. Hij werd een kantoor binnengeleid waar een medewerker hem kortstondig evalueerde, hem zijn papieren overhandigde en toestemming gaf om naar Quantico te vertrekken. Toen hij daar een halfuur later aankwam, werd hij naar zijn kamer gebracht; een hokje met een bed, een kast, een stoel, een bureau en een koelkastje. De kamer deed militair aan. Hij wist dat er nog andere undercoveragenten in het DEA-gebouw zouden zijn, van wie sommigen afgezonderd bleven. Dat was het enige wat hij nu zelf wilde. Hij wilde alleen kunnen zijn met al zijn persoonlijke gedachten, in plaats van te worden aangespoord om de informatie in zijn hoofd te lekken. Die informatie zou worden bewaard in het verzamelgebouw van de dea en het ocdetf en door zeer deskundige agenten diepgaand worden geanalyseerd.

Na verloop van tijd ging hij voor het raam van zijn kamertje staan met het gevoel in de gevangenis te zitten. Hij was ver verwijderd van alles wat hij kende. Binnen luttele uren was hij weer Marshall Everett geworden, een man die hij niet langer kende en die hij niet wilde zijn. Hij zou nu zielsgraag in een hut in een junglekamp ten zuiden van Bogota zijn, bij de vrouw van wie hij hield. En toen hij aan haar dacht en aan degene die hij weer moest worden, wilde hij maar dat hij dood was. Hier had hij niets. Hij voelde zich een vreemde in zijn eigen land. Zelfs Engels spreken en horen kwam hem vreemd voor. Hij dacht al jaren in het Spaans. Toen hij die avond zijn ogen sloot, droomde hij van de vertrouwde geluiden van de jungle en van Paloma's fluweelzachte huid.

3

De intensieve debriefing die Marshall bij de dea in Quantico onderging, was zwaarder dan hij had verwacht, of zich herinnerde van de vorige keer, na Ecuador. Maar misschien had hij er deze keer gewoon meer moeite mee. Hij stoorde zich aan al hun vragen en baalde ervan dat hij hun alles moest vertellen. Toch leegde hij zijn hoofd, zoals hij dat had geleerd, en vertelde hij wat hij wist. Hij had een ongelooflijke hoeveelheid informatie vergaard over Rauls drugskartel, veel meer dan zijn bazen hadden durven hopen. Hij had elk detail nauwkeurig onthouden en wist meer over Rauls zaken dan de dea tot nu toe te weten was gekomen. Hij wist inmiddels dat er een inval in het kamp had plaatsgevonden en dat El Lobo was ontsnapt. Dat verbaasde Marshall niet. Raul was te allen tijde op een aanval voorbereid geweest. Hij zou zo lang als dat nodig was in de jungle weten te overleven. Marshall wist zeker dat hij met een speedboot over de rivier was ontsnapt, of vanaf een verborgen startbaan was weggevlogen. Iemand als El Lobo hield je niet tegen. Marshall had hun echter voldoende informatie gegeven om zijn werkzaamheden aanzienlijk te belemmeren en hem een tijd lang op achterstand te zetten.

De psychologe die hem was toegewezen was tweetalig, en ze spraken tijdens hun sessies vaak Spaans, omdat Marshall dat gemakkelijker vond. Zijn bazen lieten het aan haar over om hem te vertellen wat er met Paloma was gebeurd. Ze wachtte ermee tot hij twee weken terug was. Marshall had in die twee weken veel over Paloma en de baby gepraat. Hij kon aan niets anders denken, vooral omdat hij wist dat de baby inmiddels geboren moest zijn. Hij hoopte dat het goed met hen ging. De psychologe vertelde hem dat Paloma al dood was voordat de inval plaatsvond en dat haar broer haar zelf had neergeschoten. Toen Marshall het hoorde, reageerde hij geschokt.

'Dat heeft hij gedaan om mij pijn te doen,' zei Marshall op kille toon. Hij trilde van woede.

'Nee,' zei de psychologe vriendelijk, en ze maakte een aantekening over hoe Marshall eruitzag. Zijn ogen schoten vuur, maar hij kwam beheerst over. 'Ik weet zeker dat hij het heeft gedaan om zijn zus te straffen.' Dat had hij niet verwacht. Hij had niet kunnen geloven dat Raul kil genoeg kon zijn om zijn zus te doden terwijl ze hoogzwanger was. Het maakte Marshall duidelijk wie hij echt was. Hij had wel geweten dat Raul tot gruwelijke wreedheden in staat was, maar niet tot zoiets. 'Ik denk niet dat hij het heeft gedaan om jou te straffen,' verzekerde de psychologe hem. Ze kon aan Marshalls gezicht, en vooral aan zijn ogen, zien dat hij kapot was van het nieuws, en dat raakte haar.

'Je weet niet hoe deze mensen denken,' zei Marshall ijzig. 'Hij wilde datgene waar ik het meest van hield vernietigen, om me te straffen.' Het kwam op de psychologe vrij extreem, en ietwat paranoïde over, maar alles was natuurlijk mogelijk. Hij had lange tijd zijn rol gelééfd, en het bevestigde voor haar alleen maar dat het hoog tijd was geweest om hem terug te halen. Daar was iedereen het over eens. Ze besefte dat het hem jaren zou kosten om over het verlies van Paloma en hun baby heen te komen. Hij had bovendien niemand om hem daarin bij te staan - zijn ouders waren jaren geleden, toen hij studeerde, omgekomen bij een auto-ongeluk. En in de landen waar Raul actief was, waren zijn dagen als undercoveragent geteld.

De psychologe beval uiteindelijk aan om hem een jaar in de Verenigde Staten te houden en bureauwerk te laten doen. Hij had tijd nodig om tot rust te komen en te helen, zeker na de dood van Paloma. Het enige waar hij over praatte, was hoe graag hij weer als undercoveragent in Zuid-Amerika aan de slag wilde, om wraak te nemen. Het maakte hem niet uit waar ze hem naartoe stuurden. Hij was er nog niet aan toe om te stoppen met undercoverwerk, al moest hij infiltreren in een minder belangrijke missie in Mexico, waar Raul minder invloed had. Wat hij de psychologe niet vertelde, was dat hij een manier wilde vinden om naar Colombia terug te gaan, Raul op te sporen en hem te doden om wat hij Paloma en hun ongeboren kind had aangedaan.

De psychologe had verteld dat hun baby Paloma's dood niet had overleefd. Nadat de moeder was doodgeschoten, had de baby alleen in een ziekenhuisomgeving gered kunnen worden. Daar was het Raul ook om te doen geweest: hij wilde hen allebei doden en Pablo alles afnemen waar hij van hield. En nu wist Marshall dat Pablo Echeverría net zo dood was als Paloma en hun kind. Hij was vernietigd. Wat er overbleef was dea-agent Marshall Everett, een schim van de man die hij was geweest.

Nadat hij het afgrijselijke nieuws over Paloma had gehoord, werd hij nog een hele week in Quantico gedebrieft, maar inmiddels had hij alles wat hij wist al verteld. Hij voelde zich leeg, uitgehold. Nadat hij een nacht lang om Paloma had gehuild, liet hij geen traan meer en voelde hij niets. Aan het eind van die derde week lieten ze hem gaan. Hij kreeg de sleutels van een gemeubileerd appartement in Georgetown, in een gebouw waar alleen undercoveragenten werden ondergebracht na hun terugkeer. Ze zetten hem aan het werk in het Pentagon, bij de afdeling Zuid-Amerika. Dat voelde als een doodvonnis, en de eerste dag kon hij zich er nauwelijks toe zetten om naar kantoor te gaan.

Het was een ijskoude dag tegen het einde van februari, het sneeuwde en zijn nieuwe baan was al even troosteloos als de rest van zijn leven. Hij was opgegroeid in Seattle, maar was daar na de dood van zijn ouders weggegaan en nooit meer teruggekomen. Als jongste in zijn groep begon hij aan de dea-opleiding, en kort nadat hij daarmee klaar was, ging hij undercoverwerk doen. Nu was het zes jaar later en had hij geen echte vrienden, geen familie en geen woonplaats. Er was niemand van vroeger met wie hij contact wilde opnemen, er was niets wat hij na werktijd wilde doen en er was niets wat hij op kantoor wilde delen met collega's. Hij analyseerde de rapporten die hem werden aangereikt en leverde zeer nauwgezette, diepgaande memo's in, die aantoonden hoe goed hij zijn onderwerp, het gebied, de betrokken personen en hun activiteiten kende. Hij wist alles over de drugshandel in Colombia en in de landen waarmee hij namens Raul zaken had gedaan. Af en toe informeerde hij ernaar, maar sinds hij bij de aanval op zijn kamp was ontsnapt, was er van Raul niets meer vernomen. Toen het lente werd, had Marshall het gevoel alsof hij nooit ergens anders had gewerkt dan in het Pentagon. Hij werd negenentwintig, maar deed er niets aan. Hij bracht zijn verjaardag in zijn eentje televisiekijkend door, zoals elke avond.

Af en toe ging hij naar een Colombiaans restaurant om de gerechten te eten die hem zo vertrouwd waren. Als hij grappen maakte met de obers en ze vroegen waar hij vandaan kwam, zei hij dat hij uit Bogota kwam. Het was gemakkelijker dan uitleggen waarom hij zo goed Spaans sprak. Iedereen zou hem voor een Colombiaan hebben aangezien, en zo voelde hij zich ook. Hij had nu meer gemeen met Zuid-Amerikanen dan met zijn landgenoten.

Bill Carter nam af en toe contact op. Hij wist dat Marshall goed werk verrichtte, maar hun gesprekken brachten hem steeds weer van zijn stuk. Marshall had iets doods, alsof hij zijn ziel verloren had. Een deel van hem was samen met Paloma gestorven, iets waar Marshall zich maar al te goed bewust van was. Hij wilde alleen maar weten wanneer hij weer aan het werk kon als undercoveragent op een plek in Zuid-Amerika waar niemand hem zou herkennen of hem met Raul in verband zou brengen. Bill had het ongemakkelijke gevoel dat hij terug wilde om wraak te nemen. Marshall kon zich niet voorstellen dat hij de rest van zijn leven achter een bureau zou doorbrengen. Undercoverwerk zat hem in het bloed - hij leek niet meer terug te kunnen naar het echte leven. Als undercoveragent had hij zich de cultuur en gewoonten van een land eigen moeten maken en in alle opzichten moeten integreren, om vervolgens te worden teruggetrokken, alles te moeten vergeten en weer iemand te worden die hij zich amper nog kon herinneren. Het 'echte leven' was stukken minder interessant dan het spannende leven dat hij in Colombia had geleid.

De dea was vastbesloten hem een jaar in Amerika te houden en dan de situatie opnieuw te beoordelen. Ze hadden geen idee wat ze daarna met hem aan moesten, al had Marshall meermaals verzocht naar Mexico gestuurd te worden en benadrukt dat niemand hem daar zou herkennen. De psychologe had echter voorgesteld om hem langere tijd in de Verenigde Staten te houden om te acclimatiseren en een soepele terugkeer te bevorderen. Marshall had het gevoel alsof hij het leven van iemand anders leidde. Hij miste Rauls opdrachten, hun ochtendlijke overleggen, de glazen cognac en die laatste sigaar terwijl ze terugblikten op hun werkdag. Hoewel hij wist wat hij daar was komen doen, en waarom, waren ze vrienden geworden. Hoezeer hij Raul ook haatte om wat hij Paloma en hun kind had aangedaan, toch miste Marshall hun vriendschap, de intelligente gesprekken en gezamenlijke besluiten, net zoals hij hunkerde naar de adembenemende schoonheid van Paloma en naar het leven dat hij met haar had geleid. Die wereld was voor hem verloren, en de Verenigde Staten hadden niets te bieden wat dat kon vervangen. Hij had het gevoel dat hij in het luchtledige was gezogen en nu tussen twee werelden in hing.

Rond mei kon hij amper geloven dat hij pas drie maanden terug was. Het voelde meer als drie jaar, en hij kon zich niet voorstellen dat hij nog negen maanden bij de dea achter een bureau zou zitten, laat staan de rest van zijn leven, als ze hem nooit meer in het veld zouden inzetten. Tegen juni oefende hij zware druk op hen uit om hem ergens, waar dan ook in de Spaanssprekende wereld, aan het werk te zetten waar hij zijn ervaring met de drugshandel zou kunnen gebruiken en weer uitgedaagd zou worden. Hij wilde niets liever dan weer als undercoveragent aan het werk gaan, weg van het Pentagon.

Na een lange, hete, saaie zomer in Washington waarin hij elk weekend in zijn appartement had doorgebracht, had hij in september het gevoel dat hij gek werd. Hij vroeg een afspraak aan met Bill Carter, en vroeg hem of ze echt van plan waren hem een heel jaar in Washington te houden voordat ze hem weer ergens lieten infiltreren. Hij had het gevoel te worden gestraft voor het feit dat hij in Colombia zijn werk te goed had gedaan en er zo intens bij betrokken was geraakt, wat essentieel was geweest voor het succes van zijn missie. Raul had hem al genoeg gestraft.

'Wat let je om je rust te nemen en ervan te genieten nu je hier bent? Er is in Washington van alles te doen, en je bent ook nog niet op vakantie geweest. Heb je geen zin om ergens naartoe te gaan?' vroeg Bill Carter vriendelijk terwijl Marshall hem aandachtig aankeek.

'Ja. Naar Centraal- of Zuid-Amerika. Ik wil weer aan de slag. Hier heb ik niets te zoeken.'

Het was Bill zelf al opgevallen, en hij had ook van anderen gehoord, dat Marshall na zijn terugkeer geen vrienden had gemaakt. Hij beschouwde het als tussenopdracht. Als undercoveragent was hij net een kameleon, maar hij wist absoluut niet meer hoe hij zichzelf moest zijn. Zijn enige 'zelf' die hij kende was de rechterhand van een van de grootste drugsbaronnen in Zuid-Amerika. Hij had geen idee hoe hij DEA-agent Marshall Everett moest zijn. Sinds hij uit Bogota terug was, had hij zijn haar tot stekeltjes laten groeien. Baarden werden ontmoedigd in het Pentagon. Als hij in de spiegel keek, zonder lang haar, baard en legerkleding, zag hij een vreemde.

Hij voelde elke dag dat hij zichzelf geweld aandeed, door werk te doen waar hij een hekel aan had, met mensen om wie hij niets gaf en die hij niet eens wilde leren kennen. Wat had hij met hen gemeen? De mannen in wie hij zich kon verplaatsen, zaten allemaal in het veld en deden wat hij ook wilde doen. Ze probeerden de hiërarchie en de activiteiten van drugskartels te verstoren. Dat leek tenminste op belangrijk werk. Zijn kantoorbaantje was een verspilling van zijn tijd, en zelfs zijn bazen moesten toegeven dat hij de vaardigheden die hij had ontwikkeld zelden kon toepassen.

'Laten we maar kijken wat er eind dit jaar mogelijk is,' zei Bill Carter, om van hem af te zijn, maar hij had voorlopig geen undercoveropdracht voor hem in gedachten. Ze wilden niet dat Marshall zou teruggaan voor een persoonlijke wraakoefening. Hij moest te allen tijde het hoofd koel houden en onpartijdig blijven. Bill was er niet geheel van overtuigd dat Marshall daar nog toe in staat was. Hij had te veel verloren en een te hoge prijs betaald voor het werk waar hij van hield. Hij was niet objectief en wilde wraak nemen, iets wat zijn bazen hem niet in naam van de dea wilden laten doen.

Ze vonden het lastig om hem te evalueren en te bedenken hoe ze hem naar een plek konden sturen die zowel voor hem als de dea interessant was zonder hem of lopende operaties in gevaar te brengen. Hij had geen vrienden in Washington, en hij ging ook niet met vrouwen uit. Hij had het verdriet om de vrouw en het kind die hij had verloren nog niet verwerkt. Niets in zijn huidige profiel gaf hun aanleiding om hem weer als undercoveragent te laten werken, maar tegelijkertijd was iedereen het erover eens dat hij op zijn huidige werkplek niet tot zijn recht kwam. Dat wist Marshall ook en hij werd elke dag moedelozer. Hij had al besloten dat hij bij de dea zou weggaan als ze hem niet binnen een jaar een nieuwe undercover-opdracht gaven, maar hij had geen idee wat hij daarna zou gaan doen. Hij had nooit ergens anders gewerkt dan voor de dea.

Tijdens een lunchafspraak met Jack Washington, Bills tegenhanger bij de Secret Service die een oude vriend van hem was, begon Bill over Marshall. Ze vroegen elkaar vaak om raad als ze op hun werk met een lastig probleem zaten, al bleven ze trouw aan hun werkgever en collega's.

'Ik zit met een man die verkommert achter zijn bureau in het Pentagon,' vertelde Bill zijn vriend bij de Secret Service. 'Hij is een ongelooflijk goede undercoveragent. We hebben hem zes jaar lang in Ecuador en Colombia laten werken en hij is te zeer in zijn rol opgegaan. De beslissing om hem weg te halen werd vergemakkelijkt doordat er een lek zat. We wilden niet de hele operatie en vele levens op het spel zetten. Toch denk ik dat we hem te laat hebben teruggetrokken. We hebben maar een deel van hem thuisgebracht. Zijn lichaam is in Washington, maar zijn hoofd en hart zijn in de jungle onder Bogota achtergebleven. Hij had er een vrouw - ons doelwit heeft haar enkele uren na zijn vertrek gedood. En nu zie ik deze man voor mijn ogen in een zombie veranderen. Hij is briljant in zijn werk, maar we zijn het er allemaal over eens dat hij zwaar beschadigd is, al beseft hij dat zelf niet. Ik weet gewoon niet wat ik met hem aan moet.' Het zat hem al maanden dwars dat ze Marshalls talent verspilden.

'Dat is het probleem met jullie. Jullie sturen mensen eropuit om een ogenschijnlijk normaal leven te leiden in een onechte situatie. Ze gaan erin geloven, en tegen de tijd dat jullie hen terugtrekken, weten ze niet meer wie ze zijn. Ik heb gezien hoe geweldige mensen er op die manier mentaal en fysiek aan onderdoor zijn gegaan. Het hoort bij wat jullie doen, maar net als bij militaire inlichtingendiensten in een oorlogsgebied trekt het een ontzettend zware wissel op je mensen. Die mannen komen nooit heelhuids terug.'

'Sommige wel,' zei Bill stoer, maar Jack Washington geloofde er niets van. Hij had al te veel mensen beschadigd zien worden. Zij gingen aan de drugsoorlogen te gronde.

'Onze jongens zetten elke dag weer hun leven op het spel, maar ze staan stevig met hun benen op de grond. Ze weten wie ze zijn, voor wie ze werken en wie ze verdedigen. Ze hoeven zich geen geweld aan te doen door iemand anders te worden, in een andere cultuur en taal, of in een ander land. Kun je hem niet naar een rustigere plek sturen?'

'Ik heb momenteel niet echt iets voor hem. Hij heeft al meermaals om Mexico gevraagd, maar ik ben er niet van overtuigd dat hij daar veilig zou zijn. En het team psychologen dat bij zijn debriefing aanwezig was, zei dat hij een jaar thuisgehouden moest worden. Het probleem is dat dit niet langer zijn thuis is. Zijn thuis is een junglekamp van een van de grootste drugskartels in Colombia.'

'Dat bedoel ik nou,' zei Jack veelbetekenend, en Bill had geen weerwoord. Hij vond het vreselijk om te moeten toegeven hoezeer ze hun mensen soms beschadigden. Toch maakte het soort werk dat ze deden dit onvermijdelijk. Dat wisten ze allebei.

'Maar wat moet ik met hem aan?' vroeg Bill met een bezorgde blik. Hij voelde zich verantwoordelijk voor Marshall en voor wat zijn undercoverwerk met hem had gedaan. Hij wilde hem helpen. 'Hij is een geweldig goede agent. Een van onze beste mensen. Hij hoort in het veld thuis. Zijn psychologen zijn tevreden over hem - al denken ze dat hij tijd nodig heeft om weer aan de Verenigde Staten te wennen, en dat gebeurt nu niet. Dat straalt hij uit. Hij verdient een betere kans dan hij nu krijgt. Ik heb het gevoel dat hij erover denkt zijn boeltje te pakken, vanwege die kantoorbaan, en dat zou echt jammer zijn. Hij is een van de meest toegewijde en talentvolle mensen die ik heb. Ik ken niemand met zulke goede instincten als hij.'

'Ik zou zo iemand wel kunnen gebruiken,' zei Jack glimlachend. 'Mijn mannen branden ook op. De bewaking van een oud-president kan behoorlijk saai werk zijn. Gelukkig krijgen ze niet vaak de kans om te laten zien wat ze kunnen. Jouw jongens kunnen in het veld elke dag terugvallen op hun verstand en talenten. Hun leven hangt ervan af.' Terwijl hij dat zei, schoot hem iets te binnen, en hij keek Bill vragend aan. 'Je zei net dat je bang bent dat hij weggaat. Denk je dat hij bij ons zou willen komen werken? Ik heb twee vacatures in het beveiligingsdetachement van de president. Twee weken geleden is een van onze mensen overleden aan een hartaanval. Nog geen veertig jaar, kerngezond, nooit hartproblemen gehad, en hij valt dood neer tijdens het joggen voordat hij naar zijn werk gaat. En een van mijn beste mensen heeft bijzonder verlof, omdat zijn vrouw kanker heeft en hij bij haar en de kinderen wil blijven. Ik weet dat we geen personeel uitwisselen, maar stel dat deze man me bevalt, en dat jij hem verlof geeft, zodat hij voor zes maanden of een jaar bij ons kan komen werken? Zo te horen heeft hij de vaardigheden in huis, en het zou interessanter voor hem zijn dan berichten analyseren bij bureau Zuid-Amerika van de dea. Met zijn achtergrond is hij meer een doener dan een analist. Wat vind je van het idee? Jij kent hem - hoe welgemanierd is hij? Zou hij zich aan het protocol van het Witte Huis houden? Het is iets heel anders dan de jungles van Colombia. Heeft hij waar ik naar zoek?'

Jack kon uit meer dan tien gegadigden kiezen, maar iets aan Bills verhaal fascineerde hem, vooral als hij zo de man met speciaal verlof op korte termijn kon vervangen. Daarna kon Marshall dan weer undercover gaan werken voor de dea. Als hij de vacature probeerde te vervullen uit de gelederen van de Secret Service, wist Jack, zou niemand zijn plek willen opgeven als zijn agent eenmaal van verlof terugkwam. Iedereen bij de Secret Service zag het beveiligingsdetachement van de president als een topbaan. Het werk hield risico's in, maar het was stukken minder gevaarlijk dan wat Marshall voor de dea had gedaan. Jack wist dat die jongens erop kickten om elke dag hun leven op het spel te zetten. Marshall zou de beveiliging van de president zeker aankunnen, als hij het werk wilde doen.

'Waarom stuur je hem niet naar mij toe? Dan kijk ik naar hem. Als je hem een sabbatical geeft, zou ik hem zes of twaalf maanden van je kunnen "lenen". Als hij me bevalt, zal ik de president vragen wat hij ervan vindt. We hebben wel gekkere dingen gedaan, en misschien is het voor iedereen een uitkomst. Het haalt hem achter dat bureau vandaan, zodat je hem misschien kunt behouden in plaats van dat hij weggaat omdat hij het werk vreselijk vindt. Bespreek het met hem en wacht af wat hij zegt.'

Vervolgens praatten ze over andere dingen: een schandaal in de Senaat, reorganisaties bij Justitie en een nieuwe aanstelling bij het Hooggerechtshof die als een volslagen verrassing was gekomen. De nieuwe president was nog jong en had ideeën die niet bij iedereen in de smaak vielen. In Washington gebeurde er altijd wel iets om over te praten. Beide mannen hielden van hun werk en van de verantwoordelijkheden die ermee gepaard gingen. Toen ze na hun lunch afscheid namen, vroeg Jack opnieuw aan Bill om met zijn agent te praten over de mogelijkheid zich te laten uitlenen aan de Secret Service. Bill beloofde het, maar had pas de volgende dag tijd om Marshall bij zich te roepen. Hij liep naar binnen met een hoopvolle blik in zijn ogen.

'Heb je goed nieuws voor me? Sturen jullie me weer het veld in?' Marshall leek net een kind op kerstochtend, alsof hij nog steeds hoopte dat de Kerstman langskwam. Bill vond het vreselijk hem te moeten teleurstellen.

'Niet zoals jij dat voor je ziet,' zei hij onmiddellijk. Hij wilde hem niet misleiden en Marshalls gezicht betrok. 'Ik heb gisteren geluncht met een goede vriend van me. Hij werkt bij de Secret Service en vertelde me over de problemen waar ze mee zitten. Ze zijn kortgeleden twee mensen kwijtgeraakt uit het beveiligingsdetachement van de president.'

'Ik heb twee weken geleden iets gelezen over die man die een hartaanval kreeg. Wat is er met de ander gebeurd?'

'Zijn vrouw is ziek en hij gaat met speciaal verlof. Meestal wisselen we geen mensen uit, zoals je weet, maar mijn vriend kwam met een interessant idee. Als jij een sabbatical opneemt bij de dea, zou hij je misschien een tijdje kunnen "lenen", tot hun medewerker terugkomt. Hoe zou je het vinden om de president te beschermen?' Marshall keek even somber voor zich uit. Dit leek helemaal niet op wat hij voor ogen had. Hij had een hekel aan zijn werk bij de afdeling Zuid-Amerika, maar in zijn optiek was in de gangen van het Witte Huis staan, of bescherming bieden tijdens staatsbanketten, ook niet echt hard werken. Hij wilde terug in het veld, elke dag op zijn adrenaline teren en zich nuttig maken met de strijd tegen de echte criminelen. Hij was bij de dea gaan werken om de wereld beter te maken. Tenzij er een bomaanslag of een directe aanval op de president werd gepleegd, zou hij als onderdeel van het beveiligingsdetachement van de president net zo nutteloos zijn als hij nu in zijn kantoorbaan op het Pentagon was.

'Ik weet het niet,' zei Marshall eerlijk. 'Ik ben er niet voor opgeleid. Ik wil gewoon weer aan het werk, doen waar ik goed in ben. Ik ben geen babysitter, geen kantoormens. Ik wil mijn gang kunnen gaan, in het veld.'

'En dat zul je ook weer,' verzekerde Bill hem, 'maar nu nog niet. Je moet het tijd geven. Mensen weten nu wie je bent. We sturen je niet terug om je te laten afslachten. We moeten wachten tot de lucht weer wat opklaart. Toen je wegging, was het veel te gevaarlijk voor je. Zoiets als de beveiliging van de president is in de tussentijd misschien een leuk alternatief. Die jongens werken ook voor hun geld. Het zijn geen mietjes. Zou je het leuk vinden kennis te maken met mijn vriend bij de Secret Service?' Marshall knikte aarzelend. Hij wist het nog zonet niet. Het klonk niet als iets voor hem.

Toen hij drie dagen later bij Jack Washington langsging, vond hij hem ongelooflijk inspirerend en overtuigend. Zoals hij het werk beschreef, was het net zo spannend als wat Marshall de afgelopen zes jaar had gedaan, al wist Marshall niet zeker of het dat ook echt was. Jack probeerde het werk erg aantrekkelijk te laten klinken, en hij herinnerde Marshall er meermaals aan hoe hij zich verveelde bij de afdeling Zuid-Amerika, om hem over de streep te trekken.

'Jullie zouden me dus echt op tijdelijke basis bij de Secret Service kunnen detacheren?' Hij wilde niet voorgoed bij de dea weg, iets wat Jack zei te begrijpen. Jack raakte tijdens hun gesprek op zijn beurt onder de indruk van wat hij zag. Marshall was slim en begreep snel wat hij bedoelde. Hij zag er representatief uit en was duidelijk een erg intelligente vent.

'Als ik aan de nodige touwtjes trek, denk ik wel dat ik je van de dea kan lenen,' zei Jack voorzichtig. Hij had nog nooit een dea-agent aangetrokken, maar hij wilde het proberen.

'Laat ik duidelijk zijn,' zei Marshall. 'Het is niet wat ik echt wil doen, en als ze me een undercoverplek ergens in Latijns-Amerika aanbieden, ga ik daarvoor. Maar je hebt wel gelijk, het is beter dan de afdeling Zuid-Amerika. Wat moeten we doen om mij in aanmerking te laten komen voor de beveiliging van de president?'

'Als jij me nou je cv stuurt, dan zal ik serieus in gesprek gaan met de juiste personen, om aan te geven hoezeer ik je nodig heb. Ik kan dit verkopen als zeldzame kans om iemand van de dea in ons team te krijgen. Een paar jaar geleden hebben we iets soortgelijks gedaan met een CIA-agent, en tien jaar geleden met een FBI-agent. Het komt dus voor, zij het niet zo vaak. Maar als iemand op een plek past, is het de papierwinkel en de uitdaging waard.'

'Ik hou niet van kantoorwerk, dus zou ik dit graag oppakken.' Marshall begon het idee steeds aantrekkelijker te vinden. 'Als ik daar nog vijf maanden of langer moet zitten, word ik gek. Misschien ga ik zelfs wel weg. Daar heb ik al wel aan lopen denken.' Dat verbaasde Jack niet. Bill had het er al over gehad, en wilde hem niet kwijt.

'Doe dat nou maar niet,' zei Jack op rustige toon. 'Misschien lossen we zo allebei ons probleem op. Stuur me je cv, dan ga ik op de juiste plekken voor je lobbyen. Soms moet je gewoon creatief zijn.'

Marshall knikte. Opeens vond hij het een fascinerend idee, al was hij er aanvankelijk niet erg enthousiast over geweest.

Het duurde tot eind oktober voor hij weer van Jack hoorde. Jack had eerst Bill gesproken en de top had zijn voorstel goedgekeurd. Ze hadden Marshalls doopceel gelicht en alles wat ze hoorden, stond hun aan. Bill zou dan Marshall een sabbatical toestaan, zodat hij voor het Witte Huis kon komen werken. Het was een prestigieuze baan, en toen Jack er meer in detail over vertelde, werd Marshall echt enthousiast bij het vooruitzicht. Hij wist dat het niet zo interessant zou zijn als wat hij als undercoveragent had gedaan, maar het was al stukken beter dan de kantoorbaan waar hij dolgraag vanaf wilde, en het was een opdracht waar mensen voor in de rij stonden.

Toen de benodigde papierwinkel was goedgekeurd, belde Jack hem om te zeggen dat hij maandag kon beginnen. De vacature van de agent die was overleden hadden ze inmiddels ingevuld binnen de gelederen van de Secret Service. Marshall zou bij wijze van uitzondering invallen voor de man die met speciaal verlof was, en hij vroeg zich af of de andere leden van de presidentiële beveiliging er moeite mee zouden hebben dat hij de opdracht via een bijzondere constructie had gekregen. Zelfs als dat zo was, dacht hij dat hij daar wel mee om kon gaan.

Toen hij bij de dea wegging om zijn 'sabbatical' op te nemen, wenste Bill hem het beste en zei te hopen dat hij zijn tijdelijke missie leuk zou vinden, maar niet zo leuk dat hij voorgoed bij de dea weg zou gaan. Bill beloofde af en toe contact op te nemen om te zien hoe het ging en maakte duidelijk dat als Marshall nog steeds als undercoveragent terug wilde naar Zuid-Amerika, ze hem nog steeds wilden inzetten. Marshall verzekerde hem dat hij dit wilde, en dat hij vastbesloten was om de president ondertussen naar zijn beste vermogen te beschermen.

'Zorg dat we trots op je kunnen zijn,' zei Bill Carter.

'Dat zal ik doen,' stelde Marshall hem glimlachend gerust, en hij vertrok.

Toen hij die maandag ruim op tijd aankwam, in het donkere pak dat hij voor werk had gekocht, was hij zenuwachtig. Hij had geen idee wat hij kon verwachten. Eerst kreeg hij een overzicht van zijn verantwoordelijkheden. Daarna leidde een medewerker hem rond door het gedeelte van het Witte Huis waar hij kwam te werken, waaronder het Oval Office en het woongedeelte. In het woongedeelte hadden ze niet overal toegang, omdat de first lady net zat te eten met de kinderen, die zes en negen jaar waren. De president was met Air Force One naar New York gevlogen, waar hij die avond de Verenigde Naties zou toespreken, en de first lady was thuisgebleven. De medewerker vertelde dat zij vaak samen met haar kinderen at en graag bij hen was als ze geen officiële ceremonie hoefde bij te wonen. Deze president vond familie erg belangrijk, en tijdens het weekend speelde hij vaak met zijn kinderen. Het gaf de huidige ambtsperiode, en het Witte Huis als ambtswoning, een iets meer ontspannen sfeer. Zijn dochter was zelfs een keer naar beneden geslopen om naar een staatsbanket te kijken, en er was een foto van haar gemaakt terwijl ze tussen de spijlen van de grote trap door gluurde. Het was een leuke foto, zei de medewerker, maar Marshall kon zich niet herinneren die te hebben gezien. Zowel in zijn werk als privé had hij tot nu toe maar weinig contact gehad met kinderen. Zijn baby bij Paloma zou de eerste zijn geweest.

Op zijn eerste echte werkdag kreeg hij de opdracht op een bepaalde plek buiten het Oval Office te blijven staan en de president te volgen als hij ergens naartoe ging. Er waren nog drie Secret Service-agenten vlakbij. Marshalls baas vertelde hem dat de president binnenbleef en de hele dag belangrijke telefonische en persoonlijke overleggen had gepland, waarvan sommige met buitenlandse staatshoofden. Naar verwachting zou de president niet voor lunchtijd naar buiten komen, om te eten in het woongedeelte.

Inmiddels stond Marshall al twee uur op dezelfde plek. Hij zag eruit als een standbeeld met 'spaghetti' in zijn oor, wat jargon was voor de oortelefoon en het snoer die ze droegen om continu met elkaar in verbinding te blijven. Marshalls oortelefoon stond aan en hij verveelde zich stierlijk terwijl hij zijn best deed om niet weg te dommelen. Er liepen verschillende knappe vrouwen langs met papieren, dossiers en iPads. Terwijl hij even naar zijn schoenen stond te kijken, zag hij twee kleine voeten in roze glitterschoenen met strikjes voor de zijne verschijnen. Zodra hij ze zag, keek hij omhoog en zag hij een meisje met blonde vlechtjes dat haar voortanden miste. Ze keek heel ernstig naar hem op. In haar grijze rok en roze sweater zag ze er ongelooflijk schattig uit terwijl ze Marshall bestudeerde. Ze was nog mooier dan op de foto's. Haar blauwe ogen keken hem recht aan. Hij schrok van haar intense, directe blik en was verbaasd te zien dat de zesjarige dochter van de president alleen rondliep.

'Jou heb ik hier nog nooit eerder gezien,' stelde ze nuchter vast. 'Ben je nieuw?'

'Ja, ik ben vandaag begonnen,' zei hij, zoals hij een volwassene zou antwoorden die dezelfde vraag stelde. Hij wist niet precies hoe hij haar moest aanspreken en had niet verwacht dat ze hem zou ondervragen.

'Vind je het leuk?' vroeg ze beleefd. Hij knikte en probeerde een grijns te onderdrukken. Ze was een grappig kind. Hij had niet verwacht haar tegen te komen, laat staan met haar te praten.

'Ja, erg leuk,' antwoordde hij, 'iedereen is erg aardig voor me.' Hij vroeg zich af of ze altijd in haar eentje door het Witte Huis zwierf, en waarom ze niet op school zat.

'Ik heet Amelia. Hij is mijn vader.' Ze wees naar het Oval Office en Marshall knikte. 'Heb je mijn papa al ontmoet?'

'Nou, eerlijk gezegd nog niet. Hij heeft het al de hele ochtend erg druk.'

Ze knikte alsof dat te verwachten was, en gaf toen antwoord op zijn onuitgesproken vraag. 'Ik meestal ook, maar bij mij op school hebben ze waterpokken, en mijn moeder wil niet dat ik ze krijg. Je krijgt er bultjes van en heel erge jeuk. Heb jij ze ooit gehad?'

'Ik denk het wel. Ik kan het me niet herinneren,' zei hij serieus, om het gesprek met zijn nieuwe vriendin met de roze schoenen voort te zetten.

'Nou, ik heb ze niet, dus van mij zul je ze niet krijgen. Mijn broer had ze vorig jaar, maar toen heb ik ze ook niet gekregen, dus wil mijn moeder niet dat ik ze nu krijg. Martha, die voor ons zorgt, heeft griep. Mijn moeder laat haar haren doen, dus ben ik even langsgekomen. Als wat verkleed jij je met Halloween?' De vraag overviel hem en hij begon te lachen.

'Dat weet ik niet. Ik had er nog niet zo over nagedacht.' Hij had al in geen twintig jaar meer een Halloweenkostuum aangetrokken.

'Dat zou je wel moeten doen,' zei ze plechtig. 'Het is morgen al.'

'Als wat ga jij?' vroeg hij, genietend van hun gesprek. Ze was slim en grappig, en met haar praten maakte een saaie ochtend voor het Oval Office meteen al leuker dan zijn kantoorbaan.

'Ik zou eerst als Assepoester gaan, maar die glazen muiltjes lopen zo moeilijk en ik ben bang om te vallen. Daarom ga ik als muis. Daar kan ik mijn balletschoentjes bij aan, en een tutu,' zei ze met een tevreden blik, en Marshall glimlachte.

'Een muis in een tutu klinkt geweldig.'

'Mijn broer gaat als vampier, en papa heeft nepbloed voor hem gekocht. Mijn moeder zegt dat het een enorme kliederboel wordt,' zei ze en ze begon te giechelen. Het idee dat de president van de Verenigde Staten een winkel in ging om nepbloed te kopen voor bij het vampierkostuum van zijn zoon kwam hem opmerkelijk normaal voor. Het leek in de verste verte niet op wat hij de afgelopen zes jaar had gedaan, en deed hem denken aan wat mensen met een gezinsleven en kinderen deden. Op dat moment ging de deur van het Oval Office open en stond opeens de president verbaasd te kijken hoe zijn dochter stond te kletsen met de Secret Service-man die toezicht hield op de deur. Hij wierp Marshall een snelle glimlach toe en keek toen zijn dochter vragend aan.

'Wat doe jij in je eentje beneden, jongedame?'

'Martha is ziek en mama laat haar haren doen. Ik heb hem verteld over het nepbloed dat je voor Brad hebt gekocht. Hij gaat niet verkleed,' zei ze met een gebaar naar Marshall. 'Hij was vergeten dat het morgen Halloween is. Ik heb hem verteld over mijn muizenpak.'

'Ik denk dat het bijna tijd is voor de lunch, en mama zal zich wel afvragen waar je bent. Heb je haar verteld dat je naar beneden ging?' Hij klonk als iedere andere vader, en Amelia werd meteen verlegen.

'Ze heeft het druk.' Amelia vond het heerlijk om weg te sluipen en hem op te zoeken. Ze deed het zodra ze de kans kreeg.

'Kom maar mee naar boven.' Met een vriendelijke blik wendde hij zich tot Marshall. 'Dank je dat je mijn dochter bezig hebt gehouden. Ze heeft heel veel vrienden in het Witte Huis,' zei hij. Hij verdween in de privélift, en voordat ze instapte, draaide Amelia zich om en zwaaide naar Marshall. Voordat de deuren dichtgingen riep ze door de gang.

'Ik kom je morgen mijn kostuum wel laten zien,' beloofde ze, en hij zwaaide terwijl zij en haar vader uit het zicht verdwenen.

'Wat een schatje is ze, hè?' zei een van de assistentes van de president terwijl ze snel met een arm vol boeken langs hem liep. 'Ze zijn allebei lief, Brad en zij. Hij heeft fijne kinderen. Ze komen voortdurend beneden. Een van de leuke extraatjes van het werk.' Hij had van tevoren niet gerekend op de gezinssfeer die de kinderen van de president met zich meebrachten. Tot zijn eigen verbazing verheugde hij zich erop om Amelia als muis verkleed te zien. Hij vroeg zich af of de kinderen trick or treat zouden komen spelen. Zijn kennismaking met Amelia gaf hem het gevoel alsof hij niet zomaar zijn werk deed, maar deel uitmaakte van een familie, en dat stond hem wel aan. Zien hoe menselijk ze waren, gaf zijn werk een extra dimensie.

Tien minuten later kwam de president weer beneden en gaf Marshall een hand. Marshall was hem meteen opgevallen en had een goede indruk op hem gemaakt, zelfs al voordat Amelia hem had aangesproken. 'Ik hoop dat Amelia je geen derdegraadsverhoor heeft afgenomen. Ze vindt het erg leuk om nieuwe vrienden te maken.'

'Helemaal niet. Ze heeft me verteld over haar Halloween-kostuum en het nepbloed voor uw zoon.'

'Ik vermoed dat we daar morgen erg veel van zullen zien. Vooral op de nieuwe witte bank van zijn moeder. Dan zal ik wel op mijn kop krijgen. Amelia vond dat ik morgen een kostuum aan moet naar mijn werk,' grapte de president terwijl hij de nieuwe Secret Service-man aandachtig opnam. Hij vond het prettig dat de man aardig was geweest tegen zijn dochter, en Amelia had gezegd dat hij leuk was. Hij zag er vriendelijk uit. 'Superman leek me wel geschikt, maar ik vraag me af hoe de pers denkt over een president met een maillot aan.' Ze begonnen allebei te lachen om wat hij had gezegd, en even later liep de president het Oval Office weer in voor een bespreking met een staatshoofd uit het Midden-Oosten. Marshall was al ge brieft dat de Britse premier de volgende dag bij de president op bezoek zou komen, zij het waarschijnlijk niet gekostumeerd. Bij het beeld van de president in Superman-kostuum moest Marshall weer lachen.

Het had de spanning van zijn eerste werkdag verlicht, vooral in een baan als deze. Hij kon niet sterker verschillen van het undercoverwerk dat hij gewoonlijk voor de dea deed. Marshall zag de president pas weer aan het eind van de dag.

Om zeven uur kwam Phillip Armstrong het Oval Office uit. Hij wenste iedereen een fijne avond en glimlachte naar Marshall. 'Goede eerste dag gehad?' vroeg hij. Marshall knikte glimlachend.

'Een heel goede eerste dag, sir. Dank u. En ik vond het erg leuk uw dochter te leren kennen.'

'Wie beveiligde je voordat je hier kwam?' Waarschijnlijk een oud-president of zo, nam de president aan.

'Eerlijk gezegd werk ik bij de dea en heb ik tijdelijk verlof. Ik heb zes jaar undercoverwerk gedaan in Zuid-Amerika. De afgelopen acht maanden heb ik in het Pentagon gewerkt terwijl ik op een nieuwe opdracht wachtte en toen hebben ze me naar u toe gestuurd.' Marshall glimlachte.

'Dit moet wel erg saai voor je zijn.' De president trok een wenkbrauw op. Hij was onder de indruk van Marshalls loopbaan tot nu toe. De undercoveragenten van de dea waren een geharde elite en leidden een compleet ander leven onder zware omstandigheden. Ze waren voortdurend in gevaar.

'Nee, sir. Alleen anders. In het Pentagon is het een stuk stiller dan hier.' Hij had de hele dag door een hoop reuring om zich heen gezien.

'Nou, welkom in het Witte Huis. Ik hoop dat je het hier naar je zin zult hebben. Wij zijn blij dat je er bent,' zei de president op warme toon. Daarna sprak hij enkele dingen door met een van zijn secretaresses en stapte meteen daarna in de privélift om naar boven te gaan. Zo te merken was Phillip Armstrong een rustige, stabiele huisvader. Hij was vriendelijk geweest tegen Marshall en had gezorgd dat hij zich op zijn eerste dag thuis voelde. Marshall vond hem aardig, en volgens de peilingen deelde de meerderheid van de Amerikaanse bevolking die mening.

Toen Marshall het Witte Huis uit liep, kon hij terugkijken op een goede eerste werkdag. Hij was niet bezig om criminelen achterna te zitten of hun te slim af te zijn, hij regelde geen transporten van tonnen cocaïne naar Afrika, de Caraïben of de Verenigde Staten. Vandaag had een normale werkdag geleken, al werkte hij dan op het Witte Huis en praatte hij met de president van de Verenigde Staten. Marshall begon te geloven dat het misschien niet zo erg zou zijn, voor een tijdje althans. Hij had het ook leuk gevonden om het meisje te ontmoeten. Glimlachend reed hij naar zijn gemeubileerde appartement in Georgetown, en vanavond voelde het zowaar als een thuis, ondanks de kale muren en de sobere inrichting. Terwijl hij om zich heen keek, besefte hij dat hij het een beetje moest aankleden. Hij had het gevoel alsof hij zijn appartement met nieuwe ogen bekeek. En voor het eerst sinds hij uit Colombia was weggegaan en had gehoord dat Paloma en hun baby dood waren, had hij weer het gevoel dat hij leefde. Een meisje met vlechtjes en roze glitterschoenen had zijn hart geraakt en hem een mooie dag bezorgd.

4

Marshalls volgende werkdag in het Witte huis was veel actiever dan zijn eerste. Hij maakte deel uit van een detachement van zes Secret Service-agenten die de president begeleidden toen hij per helikopter naar Camp David reisde voor een bespreking met de Britse premier. Ze bleven er tot na de middag, toen de president het Congres toesprak, en tegen halfvier waren ze terug in het Witte Huis. Het was een interessante dag en de Britse premier en zijn assistenten waren erg vriendelijk. De Secret Service-agenten hadden met hun Britse collega's staan kletsen en lachen. In dit werk kwam je fascinerende mensen tegen. Terwijl ze hadden staan wachten tot de lunch voorbij was, had Marshall met de andere Secret Service-agenten kunnen praten. Ze kwamen ontspannen en ongedwongen over, maar waren continu alert. Een van hen deed dit werk al ruim twintig jaar, maar de andere vier waren meer van Marshalls leeftijd. Ze luisterden geboeid toen hij vertelde dat hij bij de dea werkte en sinds kort terug was van zes jaar als undercoveragent in Zuid-Amerika. Ze begrepen dat hij daar in een drugskartel moest zijn geïnfiltreerd, waarmee hij onmiddellijk hun respect verdiende.

'Dit moet wel een gigantische verandering voor je zijn,' zei een van de jongere mannen bewonderend. 'Ik heb overwogen om bij de dea te gaan werken, maar ik ben meteen na mijn studie getrouwd, en je kunt dat werk niet doen als je een vrouw en kinderen hebt.' Marshall dacht onmiddellijk aan Paloma en hun baby, en hij knikte. 'Je mag van geluk spreken dat je er heelhuids uit bent gekomen. Je hoort verschrikkelijke verhalen.' Ja, over dat de vrouw van wie je houdt en de baby die ze draagt uit wraak worden vermoord, dacht Marshall, maar dat zei hij niet.

'Ja, er zijn nare verhalen,' beaamde Marshall, maar hij vertelde niet wat hem was overkomen. Hij was eraan gewend om te verbergen wie hij echt was, zelfs nu. 'Daar denk je niet aan als je daar bent. Je doet gewoon wat je moet doen. Maar wat jullie hier doen, is misschien nog wel belangrijker. De president van de Verenigde Staten beschermen is waardevol werk. Ik volgde alleen drugskoeriers en probeerde een bres te slaan in de kartels.' Ze wisten allemaal dat dat een bijna onmogelijke opgave was. Marshall had zelf het gevoel dat hij nog niet genoeg had gedaan, maar volgens zijn bazen en de rapporten die over hem waren geschreven, had hij een enorme impact gehad, vooral dankzij de informatie die hij na zijn terugkeer had gedeeld. Daar zou Raul nog lang last van hebben. Marshall zei daar niets over tegen de anderen.

'Moest je weg omdat iemand je had verlinkt?' vroeg een van hen nieuwsgierig.

'Er was een lek,' zei hij alleen. 'Ik moest snel weg.' Uit zijn ogen was niet op te maken hoe moeilijk hij het had gevonden om weg te gaan, of wat hij had achtergelaten.

'Dat is een moeilijk leven. Je zult wel blij zijn dat je weer thuis bent.' Marshall zuchtte alleen. Hij kon moeilijk zeggen dat het enige wat hem op de been hield de overtuiging was dat hij op een dag weer undercovermissies zou doen.

'Het is anders,' was het enige wat Marshall zei, en zijn nieuwe collega's bedachten dat de jongens die als undercoveragent werkten eraan verslaafd waren.

'Je zult wel ontzettend goed Spaans spreken,' zei een andere agent vol respect en Marshall lachte. Ze hadden allemaal al gemerkt hoe bescheiden en ingetogen hij was.

'Af en toe is mijn Spaans beter dan mijn Engels. Ik had al jaren geen Engels meer gesproken. Je wordt iemand anders en vergeet wie je bent, of ooit was. Eerst is het allemaal erg vreemd, maar na een tijdje is dat het enige leven dat je kent.' Hij las nog steeds vaker Zuid-Amerikaanse kranten dan Noord-Amerikaanse en keek naar de Spaanstalige televisie, maar dat zei hij niet. Misschien zou het raar overkomen.

'Ben je nu uitgewerkt bij de dea?' vroeg de andere Secret Service-agent geïnteresseerd.

'Ik hoop het niet,' zei Marshall zacht. 'Het past bij me. Het biedt meer bewegingsvrijheid, en je krijgt de kans om schade aan te richten waar het ertoe doet. Misschien ben ik wel verslaafd aan de adrenaline-fix.' Ze wisten allemaal dat veel dea-agenten in het veld werden gedood, zelfs in de Verenigde Staten.

'Je krijgt die fix in ons werk soms ook. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe afschuwelijk die jongens zich moeten hebben gevoeld toen Kennedy werd doodgeschoten. Ze deden wat ze konden, maar soms gaat het toch mis... Je doet alles goed en gaat toch nat.'

'Bij undercoverwerk gaat dat ook zo. Tot het achter de rug is, weet je niet of je er heelhuids uit komt of wordt gedood.' Ze knikten instemmend. Vervolgens liep de bespreking met de Britse premier ten einde en begeleidden ze de president naar het Congres, zodat ze geen tijd hadden om verder te praten. Toch had hun gesprek de anderen een beter beeld gegeven van wie Marshall was. Hij praatte niet erg veel over zichzelf en probeerde nog steeds zijn draai te vinden in zijn nieuwe werkomgeving, maar ze konden merken hoe serieus en gewetensvol hij dat deed.

Hij bleef de hele dag alert, totdat de president terug was in het Oval Office. Om vier uur kwam Amelia opdagen in haar muizenkostuum, roze balletschoentjes en tutu. Iemand had snorharen op haar gezicht getekend. Stralend sprong ze tussen de bureaus door en liep ze kantoren in en uit. Met een brede tandeloze glimlach kwam ze voor Marshall staan met een plastic Halloween-pompoen die al bijna voor de helft vol zat met snoep. Verschillende secretaresses wisten wat er van hen werd verwacht en lieten een paar minireepjes in haar pompoen vallen. Het speet Marshall dat hij er niet aan had gedacht om snoep voor de kinderen te kopen. Hij kon haar niets geven.

Enkele minuten later kwam ook haar broer beneden, een ernstige, knappe jongen, in zijn vampierkostuum. Uit zijn mond droop nepbloed. Hij had plastic vampiertanden in en gaf Marshall met een ernstig gezicht een hand.

'Dit is mijn broer, Brad,' stelde Amelia voor.

'Marshall Everett,' zei Marshall terwijl hij de jongen een hand gaf. 'Geweldig, dat bloed,' zei hij bewonderend, en de negenjarige glimlachte demonisch. Marshall kon zich de troep voorstellen die het nepbloed boven had aangericht.

'Gaan jullie nog trick or treat spelen?' vroeg Marshall. Amelia's gezicht betrok meteen en ze zuchtte teleurgesteld.

'Dat mag niet van papa. Bovendien zouden we Secret Service-agenten mee moeten nemen, en daar is niks aan. We kunnen alleen binnen trick or treat spelen.' Binnen was in het Witte Huis, waar duidelijk al heel wat medewerkers een bijdrage hadden geleverd aan hun snoepvoorraad. 'Maar ik heb op school wel in de parade meegelopen,' zei Amelia trots. Haar broer klopte op de deur van het Oval Office, en een bekende stem riep hen binnen. Ze bleven een halfuur bij hun vader. Toen ze weer naar buiten kwamen, liep hun vader met hen mee, met vampierbloed op zijn overhemd en een vlek op zijn stropdas. Hij keek Marshall gemaakt zielig aan, en Marshall grijnsde.

'Ik zie dat de vampier u heeft aangevallen, sir.'

'Pas maar op dat hij jou niet ook te pakken krijgt,' waarschuwde de president en Brad gniffelde. Een van de secretaresses gaf hun in het voorbijgaan ieder een reep.

'Nu gaan we naar de keuken,' kondigde Amelia aan. Zij was extraverter en spraakzamer dan haar broer, die op Marshall verlegen overkwam. Amelia had overal vrienden en ze deed alsof ze Marshall al jaren kende en hem als een van haar vele vrienden beschouwde. Kort daarna renden ze weg met hun bijna volle trick or treat-pompoenen, en de president ging weer aan het werk terwijl Marshall en drie collega's voor zijn deur op wacht stonden.

'Het zijn leuke kinderen,' zei een van de mannen. 'Het kan geen gemakkelijk leven voor hen zijn.' Ze wisten amper beter. Hun vader was al bijna twee jaar president, dus was Amelia vier geweest toen ze hiernaartoe kwamen en Brad zeven. Hiervoor had de president acht jaar in de Senaat gezeten. Zodoende was dit het enige leven dat ze kenden, en het zou nog wel een tijdje zo blijven. Als de peilingen onveranderd bleven, zou hij de volgende verkiezingen weer winnen, wat betekende dat Amelia twaalf zou zijn en Brad op de middelbare school zou zitten als ze het Witte Huis verlieten. Het was een interessante plek om op te groeien en een luxeleven, hoe normaal hun vader hen ook behandelde.

De volgende dag maakte Marshall kennis met de first lady. Zij was nog knapper dan Amelia, en even verlegen als Brad. De kinderen waren een combinatie van hun ouders en Marshall kon zich goed voorstellen dat Amelia, met muizen kostuum, vlechtjes en al, ooit president zou worden. Haar moeder was intelligent en zachtaardig. Ze had als advocate gewerkt en was als beste van haar jaar afgestudeerd aan Yale. De president en zij hadden samen rechten gestudeerd, en toen hij zich kort na hun huwelijk kandidaat stelde voor de Senaat, had zij haar carrière opgegeven. Ze was een toegewijde echtgenote, die een fervent voorstander was van armoedebestrijdingsprojecten, vooral als ze op kinderen gericht waren, en verschillende goede doelen omarmde in een poging de omstandigheden van de allerarmsten te verbeteren. Ze ging alle controversiële en gevoelige onderwerpen uit de weg, nam geen agressieve politieke standpunten in en was kortom een model vrouw. Daarmee was ze de perfecte partner voor de president van de Verenigde Staten. Toen hij president werd, had ze Frans en Spaans geleerd, en momenteel studeerde ze Chinees. Ze was tweeënveertig, vier jaar jonger dan haar man. Ze zag er goed uit, had een prachtig figuur, speelde tennis, was een uitstekende skiër en elke ochtend om zes uur fitneste ze onder begeleiding van een personal trainer. Het land was dol op haar. Wat Melissa Armstrong vooral aantrekkelijk maakte, was haar vriendelijke verlegenheid, ondanks haar aanzienlijke intelligentie. Haar man zei altijd dat hij de verkiezingen dankzij haar had gewonnen. Ze deden een beetje denken aan de Kennedy's, zij het op een moderne, bescheidener manier. Ze waren niet opzichtig, ze waren zichzelf, en ze waren stukken populairder dan enige president en zijn gezin de afgelopen jaren waren geweest.

Marshall maakte kennis met haar tijdens een staatsbanket. Ze zag er opvallend uit in een gladde zwarte avondjurk die de ene schouder bedekte en de andere vrijliet en hij was onder de indruk. Ze zag onmiddellijk dat hij nieuw was en kwam tijdens de ontvangst van haar gasten naar hem toe om hem te begroeten.

'Amelia heeft me over je verteld,' zei ze hartelijk met de verlegen glimlach waar ze beroemd om was. Hij moest onmiddellijk denken aan prinses Diana toen ze jong was. Ze was even knap en blond, maar dan op een frisse, typisch Amerikaanse manier.

'U hebt een fantastisch leuke dochter,' complimenteerde Marshall haar, 'en een erg knappe zoon, ondanks het vampierbloed.'

Toen hij dat laatste zei, sloeg ze kreunend haar ogen op. 'Je zou onze nieuwe witte bank eens moeten zien.' Dat had de president al voorspeld, maar toch had hij het bloed gekocht, om zijn zoon een plezier te doen. Hij probeerde vaak de beperkingen van hun leven in het Witte Huis goed te maken. Er waren al genoeg 'normale' dingen die ze niet konden doen. Amelia zat daar niet mee, maar Brad kon er soms niet goed tegen. Hij speelde sinds kort in het jongensvoetbalteam op zijn school, maar het was onvermijdelijk dat er altijd een stuk of zes Secret Service-agenten meegingen naar zijn trainingen en wedstrijden.

De first lady wijdde zich weer aan haar plichten, maar haar korte contact met Marshall was hartelijk geweest en de president maakte die avond eveneens een vriendelijke opmerking. Voor de tweede keer in zijn loopbaan had Marshall het gevoel alsof hij wegwijs werd gemaakt in een gezin in plaats van alleen maar in een baan. Het gaf hem veel meer plezier in zijn werk dan hij had verwacht. Het staatsbanket die avond was een elegante gelegenheid voor 140 personen ter ere van de Japanse kroonprins en zijn vrouw. Het was een spectaculaire avond, typerend voor de sociale gelegenheden die door deze regering werden georganiseerd. Binnen een paar dagen had Marshall een indruk gekregen van waar het om ging, van Halloween, tot de staatsbanketten, tot de besprekingen op Camp David. Zijn baan was alleen stressvol als de president onderweg was. Dan moest iedereen die hem begeleidde alert zijn en paraat staan om hem elk moment te beschermen. De president was ontspannen en ongedwongen, wat het soms nog lastiger maakte om hem tegen mogelijke aanvallen te beveiligen. Hij was maar al te graag bereid om iemand een hand te geven of ergens onverwacht stil te houden, wat het werk van de Secret Service-agenten nog moeilijker maakte dan het al was.

Dat was ook precies wat president Armstrong in Marshalls tweede week deed, toen hij erop stond te stoppen bij een warenhuis om iets voor zijn vrouw te kopen en onaangekondigd de winkel in rende, omringd door de Secret Service-agenten, met Marshall voorop. Melissa was de avond ervoor begonnen over een tas die paste bij het pakje dat ze op Thanksgiving Day wilde dragen. Die wilde hij nu als verrassing voor haar kopen, en hij wilde hem zelf afrekenen. Hij werd bijna meteen overstelpt door verraste winkelende burgers die hem een hand wilden geven, terwijl de beveiligers van het warenhuis zo goed mogelijk probeerden te helpen. Twee Secret Service-agenten wisten hem uiteindelijk over te halen om in de auto te wachten terwijl zij de tas afrekenden. De Secret Service-agenten slaakten in koor een zucht van opluchting toen hij weer in de auto zat.

'Ik schrik me altijd kapot als hij dat doet,' zei de agent die de leiding had tegen Marshall toen ze de president veilig en wel bij zijn volgende afspraak hadden afgeleverd. 'Elke keer dat hij een van die onaangekondigde tussenstops maakt, word ik tien jaar ouder. Met de kinderen erbij doet hij dat voortdurend. Hij beseft niet hoe gevaarlijk het is.' Marshall was ook zenuwachtig geworden van hun verrassingsbezoek aan het warenhuis. Zijn blik was van links naar rechts geschoten terwijl hij de menigte had afgespeurd op verdachte mensen en handelingen. Toch waren dergelijke tussenstops minder gevaarlijk dan die gene waar hij werd verwacht en waar een gestoorde figuur of zelfs een groep terroristen een aanslag voor kon plannen. Dat nam niet weg dat de ongeplande tussenstops en uitjes voor hen evenmin gemakkelijk waren, terwijl het juist iets was wat de president heerlijk vond omdat het hun leven tenminste nog de schijn van normaliteit gaf. De first lady was altijd verstandiger en vatbaarder voor argumenten. Zij was bezorgd om de veiligheid van haar kinderen. President Armstrong hield van spontaniteit. Hij stond erom bekend en deed zelden wat hem werd verteld. Dat hield Marshall en zijn collega's alert.

De president en zijn gezin brachten Thanksgiving Day, de vierde donderdag in november, door in Camp David, en ze hadden familieleden uitgenodigd om daarnaartoe te komen. Marshall werkte met plezier alle vier de dagen. De meeste andere agenten hadden een gezin of iemand met wie ze de feestdagen wilden doorbrengen. Marshall had niemand en werkte liever dan in zijn eentje in zijn appartement te zitten, dus viel hij elke dag voor een van hen in, wat ze zeer waardeerden. Het verbaasde hen dat hij zelf geen plannen had, maar hij had geen familie en na zes jaar undercover in Zuid-Amerika was er niemand met wie hij feestdagen wilde vieren.

Het bleek hem erg goed te bevallen om, zelfs al was het op afstand, het lange weekend met het gezin van de president door te brengen, beter dan hij had verwacht. Hij was niet zomaar een robot die erbij stond. Hij voetbalde wat met Brad en voerde verschillende gesprekken met Amelia. Zowel de president als de first lady bedankte hem dat hij zo aardig was tegen hun kinderen, en ze waarschuwden hem dat hij geen misbruik van zich moest laten maken en dat Amelia hem de oren van het hoofd zou kletsen. Ze hadden sinds kort een zwarte labrador, die erg energiek was, en Marshall speelde ook met hem. Het was de gelukkigste Thanksgiving Day die hij in jaren had gevierd. Ook kon hij goed opschieten met de mannen met wie hij samenwerkte. Ze begrepen elkaar goed, vormden een hecht team en namen hun werk erg serieus.

Toen Bill Carter bij zijn bazen naar hem informeerde, zeiden ze dat Marshall uitstekend presteerde en erg werd gewaardeerd, vooral door de president en zijn gezin. De president had al meermaals specifiek om hem gevraagd, vooral tijdens weekends, omdat hij zo aardig was voor de kinderen.

'Ik weet nog niet of we hem over een jaar aan jullie willen teruggeven,' zei Marshalls baas bij de Secret Service tegen Bill. 'Misschien wil hij dan wel niet eens meer in het veld werken.'

'Reken daar maar niet op,' zei Bill Carter. Hij kende het soort te goed. 'Het zit in zijn bloed. Maar ik ben blij dat hij het goed doet. Het is moeilijk voor hem geweest om terug te komen en ik maakte me zorgen om hem. Er zijn nare dingen gebeurd toen we hem terughaalden. Zo te horen trekt hij bij. Soms komen deze jongens nooit over wat wij hun aandoen heen,' zei Bill, die zich even schuldig voelde. Hij had het al veel te vaak zien gebeuren: mannen wie het na terugkeer niet meer lukte om hun leven op te pakken, of om de mensen te vergeten die ze hadden achtergelaten. Hij was bang geweest dat Marshall zo iemand zou worden - een tijd lang had hij net dood geleken. Blijkbaar bracht echter zijn werk in de nabijheid van de president, de first lady en vooral hun kinderen hem weer tot leven. Bill was blij dat te horen en om te weten dat hij zijn werk goed deed en even efficiënt was als altijd. Hij was een toegewijde agent in alles wat hij deed.

Op eigen verzoek werkte Marshall tijdens de kerstdagen, en daarna ging hij met de president en zijn gezin skiën in Aspen. Hij skiede met Brad, terwijl Melissa het Amelia leerde. Melissa was jeugdkampioene geweest op de afdaling, en Amelia had weinig moeite met de hellingen. Alleen de president skiede erg weinig en bleef het grootste deel van de tijd binnen - hij had het te druk - maar hij had Marshall gevraagd om met Brad te skiën, omdat hij een van de jongste agenten in het beveiligingsdetachement was. Brad vond het leuk om met hem om te gaan en soms sprak Marshall gekscherend Spaans tegen hem, iets waar Brad altijd om moest lachen. Op een dag hoorde de first lady dat, en ze verbaasde hem door in vloeiend Spaans terug te praten. Ze praatten nog een paar minuten in het Spaans verder. Zij vroeg waar hij het had geleerd en hij vertelde dat hij zes jaar in Zuid-Amerika had gewoond. Toen herinnerde ze zich dat hij voor de dea had gewerkt. Ze was nieuwsgierig naar zijn ervaringen als undercoveragent, maar vond het niet kies om ernaar te vragen. Alleen Brad vroeg Marshall onophoudelijk om hem verhalen te vertellen toen hij er van de andere agenten over had gehoord, maar dat zou Marshall nooit doen. Brad zei dat hij later voor de cia wilde werken, en Marshall plaagde hem altijd door te zeggen dat de dea beter was. Hij kon goed met beide kinderen opschieten en had een enorm respect voor hun ouders, omdat ze goed waren voor hun kinderen en aardig voor hun werknemers. Hij vond het jammer om uit Aspen weg te gaan, want hij had genoten van het skiën en van de ontspannen nabijheid van Melissa en de kinderen.

Terug in Washington werkte hij weer voor de president. Marshall had nog steeds geen sociaal leven en had daar ook geen behoefte aan. Hij toonde geen belangstelling voor de vrouwen die hij op zijn werk leerde kennen. Sinds hij Paloma had verloren, en een paar jaar eerder zijn ouders, wist hij alleen dat hij nooit meer van iemand wilde houden omdat het risico bestond dat hij haar kwijt zou raken. Hij had genoeg aan zijn werk.

Ze hadden een drukke winter en lente, met staatsbanketten, politieke ontmoetingen, staatsreizen naar Europa, Azië en Australië, bezoeken aan Texas, Californië en andere staten, en een kort verblijf in Oklahoma toen een reeks tornado's in die staat verwoestingen aanrichtte en de president de schade kwam aanschouwen. Toen het in mei iets rustiger werd, besefte Marshall tot zijn verbijstering dat hij al vijftien maanden terug was uit Colombia en dat hij al zeven maanden in het Witte Huis werkte.

Toen hij dertig werd, maakte Amelia zelf een verjaardagskaart voor hem en gaf ze hem een cakeje met een kaarsje erin. Brad gaf hem een wedstrijdbal met de handtekening van American footballspeler Aaron Rodgers, die hij zelf had gekregen en een van zijn belangrijkste bezittingen was. Marshall aarzelde om hem aan te nemen, maar Brad wilde hem de bal per se geven, en Marshall beloofde hem een ereplaats te geven in zijn appartement, dat er nog steeds kaal en steriel uitzag. Hij nam zich steeds voor om het op te knappen, maar nu had hij er geen tijd voor. Hij voelde zich bovendien nog steeds niet thuis in Georgetown. De laatste plek waar hij zich thuis had gevoeld, was zijn hut in Rauls kamp, maar dat kwam door degene met wie hij daar had gewoond.

Hij dacht nu iets minder vaak aan Paloma, al spookte ze met haar volle ronde buik nog steeds door zijn hoofd. In zijn achterhoofd wilde hij op een dag nog steeds achter Raul aan, om hem te doden. Via zijn contacten bij de dea had hij gehoord dat Rauls syndicaat grote schade had opgelopen en dat hij inmiddels terug was in Colombia, zij het op een andere plek. De dea had een agent in zijn kamp. Hij werkte op laag niveau, want niemand had in de organisatie kunnen infiltreren op het niveau dat Marshall had bereikt. Raul was nog voorzichtiger geworden. Hij had een pijnlijke les geleerd toen hij ontdekte dat Marshall hem drie jaar lang te slim af was geweest en hem had verraden.

In juli kreeg Marshall een telefoontje van Bill Carter om hem het nieuws te vertellen. Ze hadden genoeg informatie verzameld om opnieuw een inval te doen in Rauls kamp. De inval was goed geslaagd, en daarbij waren Raul en twee van zijn broers gedood. Bill wilde dat Marshall het wist en dacht dat hij opgelucht zou zijn. Maar Marshall voelde alleen maar een leegte die aanvoelde als een reusachtig gat in zijn buik of hart. Tot zijn verbazing merkte hij dat Rauls dood voor hem geen enkel verschil maakte. Of Raul nu leefde of niet, Paloma was dood. Hun kind was nooit geboren, en een mooie jonge vrouw van wie hij had gehouden, was gestorven. Het voelde juist dat Raul ook dood was, maar het veranderde niets. Het lag allemaal achter hem.

De volgende dag stond Marshall voor zich uit te staren en terug te denken aan Raul en Paloma en het leven dat ze samen hadden geleid. Het leek nog maar gisteren, en het was al zo lang geleden. Hij was in een zwaarbeveiligd vakantiehuis op Long Island dat de president voor een maand had gehuurd. Toen hij in gedachten verzonken voor het huis stond te posten, voelde hij iemand aan zijn mouw trekken. Hij keek naar beneden en zag Amelia. In haar badpak keek ze bezorgd naar hem op.

'Ben je verdrietig?' vroeg ze hem op de man af. Hij was verdrietig over Paloma en de baby, maar had het gevoel dat Rauls dood gerechtvaardigd was. Dat kon hij het kleine meisje allemaal niet uitleggen, maar ze had de verloren blik in zijn ogen gezien, toen hij op een onbewaakt moment door tijd en ruimte naar het kamp in Colombia zweefde, waar hij drie jaar als Pablo Echeverría had geleefd. Een deel van hem zou altijd die man zijn. En nu was Pablo net zo dood als zij waren.

'Natuurlijk niet.' Marshall glimlachte naar haar. 'Wanneer gaan wij nou in de oceaan zwemmen?' Hij had beloofd die middag met haar naar het strand te gaan. Brad was met zijn vader gaan vissen in de boot van een vriend van hen, en Marshall was aangewezen om met Amelia en haar moeder thuis te blijven. Dat vond hij helemaal niet erg.

'Je zag er wel verdrietig uit,' hield Amelia vol. Ze keek hem aandachtig aan, maar nu leek hij weer in orde. 'Ik wil schelpen zoeken op het strand en met jou een zandkasteel bouwen.'

'Oké, laten we gaan,' zei hij, en hij gaf via de radio aan zijn beveiligingscollega's door waar hij naartoe ging. Er moesten drie agenten naar het strand en één agent moest hem vervangen bij het huis. Een paar minuten later liepen Martha, het kindermeisje, en hij met Amelia naar het strand. Ze hadden schepjes, emmers en vormen bij zich om een zandkasteel te maken. Tegen de tijd dat de first lady naar het strand kwam, had Marshall een zeer geloofwaardig kasteel neergezet en hadden ze een emmer vol schelpen verzameld. De first lady was er blij om. Ze voelde zich al een tijdje niet zo lekker en leek veel te rusten. Er gingen geruchten over haar gezondheid. Iedereen maakte zich zorgen. Die dag droeg ze een badpak en een witte omslagdoek. Hij kon erdoorheen kijken en zag een bekende bolling die hij het laatst had gezien toen Paloma zwanger was. Hij besefte dat de first lady nog een kind verwachtte. Ze zag eruit alsof ze vier of vijf maanden in verwachting was. Tot nu toe had ze het meesterlijk verborgen weten te houden. Hij zei er niets over, maar ze zag dat hij het had opgemerkt en glimlachte.

'Het leek ons het beste om dit zo lang mogelijk uit de pers te houden. Dit weekend vertellen we het de kinderen,' zei ze terwijl Amelia samen met Martha naar de vloed rende om haar emmertje te vullen.

'Gefeliciteerd,' zei Marshall zacht, en hij dacht weer aan Paloma. Gezien alle spanningen in haar leven als first lady, zou het Melissa op haar tweeënveertigste nog niet meevallen, vermoedde hij, en hij vroeg zich af hoe Amelia en Brad op het nieuws zouden reageren. Amelia was nu nog de ster en de benjamin van het gezin. Misschien zou ze niet zo blij zijn met de concurrentie. Maar twee dagen later vertelde Amelia het Marshall zelf.

'We krijgen een kindje,' kondigde ze op zakelijke toon aan terwijl ze samen nog een zandkasteel bouwden op het strand. 'Ik wil een meisje. Als het een jongetje is, kunnen we het beter terugsturen. Mijn moeder zegt dat ik mag helpen om voor haar te zorgen.' Ze leek geen moeite te hebben met de gezinsuitbreiding - blijkbaar hadden ze het op een goede manier aan haar verteld. Ze was net zeven geworden en vond het een leuk idee om iemands grote zus te zijn. Hij merkte tot zijn verbazing dat hij er ook naar uitkeek, al riep het bitterzoete herinneringen bij hem op. Amelia en hij deden spelletjes om te proberen namen te bedenken, en hij plaagde haar door te zeggen dat het net zo goed een jongetje kon worden. Als hij dat zei, trok ze altijd een vies gezicht.

De week erna werd het nieuws in de media aangekondigd. De president en first lady verwachtten in november, kort voor Thanksgiving Day, een baby. Daarom zou de first lady de komende maanden haar activiteiten beperken. Marshall vond hen geweldige ouders en was blij voor hen. De president leek zich erg te verheugen.

Toen ze eind augustus teruggingen naar Washington, was Melissa zes maanden zwanger, en dat was te zien. Het maakte de Armstrongs ontroerend menselijk, en Phillips populariteit steeg opnieuw in de peilingen. Hij was de gedoodverfde winnaar van de verkiezingen van volgend jaar. De afgelopen drie jaar had hij goede beslissingen genomen, het land presteerde beter dan het in lange tijd had gedaan en de Amerikaanse bevolking voelde zich veilig met Phillip Armstrong aan het roer.

In september gingen de kinderen weer naar school en had Marshall een afspraak met Bill Carter om te praten over zijn sabbatical dat over een maand afliep. Hij zag er gezond uit, mentaal en fysiek, en in de elf maanden dat hij de president beschermde, leek hij te zijn opgebloeid. Bill Carter had sterk het gevoel dat hij niet terug wilde naar de dea, en hij vermoedde dat dat beter voor hem zou zijn dan het leven dat hij eerder had geleid. Hij had een hoge prijs voor dat leven betaald.

'Oké, wat wil je gaan doen? Je weet dat je bij ons ontslag kunt nemen en bij de Secret Service kunt gaan werken. Dit was een mooie kans om te bedenken of je fulltime voor hen wilt gaan werken. Je hebt ons al zo lang het beste van jezelf gegeven.' Hij wilde niet dat Marshall zich schuldig zou voelen als hij een nieuwe weg insloeg, en hij deed het zo goed bij de Secret Service dat het zonde leek om daar weg te gaan. Maar Marshalls antwoord sloeg Bill met stomheid.

'Ik wil terugkomen,' zei Marshall op rustige toon. 'Daar heb ik voor getraind. Ik heb een leuk jaar gehad, en waarschijnlijk had ik die onderbreking harder nodig dan ik me vorig jaar realiseerde. Ik ben gek op de Armstrongs - het is een geweldig leuk gezin. Maar mijn hart ligt bij de dea.'

'Wil je nog steeds undercoveragent zijn?' Bill Carter keek hem aan. Hij kon amper geloven wat hij net had gehoord.

'Daar kan ik het meeste goed doen. Dit is een geweldige baan, maar al mijn vaardigheden, training en ervaring liggen bij de dea,' zei hij. Hij had er veel over nagedacht.

'Ze zijn helemaal gek op je, Marshall. Je krijgt niets dan lof. En Phillip Armstrong wordt vrijwel zeker herkozen. Dat geeft je gegarandeerd werk voor een president die je graag mag.'

'Ik weet het, maar ik hoor daar niet thuis. Ik wil niet dat alles wat ik in zes jaar tijd heb geleerd in Ecuador en Colombia wordt verspild. Raul mag dan dood zijn, er zijn massa's anderen die staan te trappelen om zijn plaats in te nemen. We hebben daar nog veel werk te verzetten. Daar kan ik mijn land het beste dienen. Ik wil echt terugkomen. En het kan me niet schelen waar je me naartoe stuurt, zolang het Midden- of Zuid-Amerika is. Dat past bij mij. Ik weet best dat ik niet terug kan naar Colombia of Ecuador, maar de situatie in Mexico wordt met de dag nijpender, en als je me op de juiste plek krijgt, denk ik dat je me daar goed kunt gebruiken. Bij alle transacties die ik voor Raul met Mexico regelde, waren tussenpersonen betrokken. Niemand zal me daar herkennen.' Hij wist precies wat hij wilde. 'Over zes weken loopt mijn dienstverband bij de Secret Service af. Als je wilt, kan ik tot het eind van het jaar blijven. Maar zij hebben mij niet nodig, de dea wel. Veel Secret Service-agenten willen de baan die ik nu heb. Ik wil een nieuwe opdracht in het veld, hoe zwaar ook. Het is tijd. Ik word vadsig van het rondlummelen bij staatsbanketten en het spelen met de kinderen. Ik ben dertig, heb niemand die me tegenhoudt. Ik weet gewoon dat dit het beste voor mij is.'

Bill Carter kon er niets tegen inbrengen, maar toch was hij verbaasd. Marshall leek zo happy met zijn werk bij de Secret Service, en zij waren erg blij met hem, al wisten ze dat hij in sommige opzichten overgekwalificeerd was voor het werk dat hij deed. Daarvoor hadden ze zijn ervaring met het bestrijden van illegale drugs en undercoverwerk niet nodig en Marshall wilde al zijn vaardigheden weer kunnen toepassen.

'Geef ons wat tijd om de juiste plek voor je te vinden.' Bill dacht dat ze hem in Panama konden plaatsen, waar een groot syndicaat zat, nog groter dan dat van Raul, dat exponentieel groeide. En zoals Marshall al zei, was Mexico ook een optie. De beslissing zou commissiebreed moeten worden genomen, en de opdracht, of het nu in Panama was of in Mexico, zou nog gevaarlijker zijn dan wat hij tot nu toe had gedaan. Maar Bill besefte nu beter dan ooit dat Marshall een van die mensen was die gedijde bij gevaar en uitdagingen. Toen Bill het aan Marshalls bazen bij de Secret Service vertelde, waren ze teleurgesteld, maar de agent die hij had vervangen stond op het punt om weer aan het werk te gaan, dus zou het mooi uitkomen. Zijn vrouw had goed op de chemokuur gereageerd en haar kanker leek te zijn verdwenen. Inmiddels was hij zover dat hij zijn werk in het Witte Huis weer kon oppakken. De Armstrongs waren ook erg op hem gesteld.

Begin oktober werd bekend dat Marshall voor het einde van het jaar terug zou gaan naar de dea en weer in het veld zou gaan werken. Ze hadden beloofd het hem in een van de daaropvolgende weken te laten weten. Het was de bedoeling dat hij in november of december naar de nieuwe locatie zou worden gebracht. De president vertelde hem dat het hem erg speet dat te horen, maar dat hij bewondering had voor zijn moed en voor het soort werk dat hij wilde doen. Brad wilde alle bloederige details van zijn nieuwe opdracht horen, maar Marshall wist nog niets en zou ze hem ook nooit hebben verteld. De first lady liet hem beloven dat hij de baby zou komen opzoeken. Ze hadden gehoord dat het een meisje was en Amelia kon haar geluk niet op. Toen Amelia hoorde dat Marshall wegging, reageerde ze verslagen en zei ze dat het echt gemeen en stom van hem was. Ze had gehuild toen haar moeder het haar vertelde.

'Ik moet weer tegen de boeven gaan vechten,' legde hij haar uit, 'om te zorgen dat jou, je broer en je nieuwe zusje niets overkomt. Dat is mijn werk.'

'Waarom kan iemand anders niet tegen de boeven vechten, zodat jij hier kunt blijven?'

'Omdat ik er beter in ben,' zei hij plagend tegen haar, maar in vele opzichten was het ook echt zo. 'Maar ik zal je komen opzoeken,' zei hij, al wist hij dat dat langere tijd kon duren en wilde hij haar geen loze beloften doen, 'als ik weer in Washington ben. Bovendien krijg jij het straks ontzettend druk met je kleine zusje. Je zult me helemaal niet missen.' Hij wist echter hoezeer hij haar zou missen. De afgelopen elf maanden was hij van beide kinderen gaan houden, en hij voelde een diepe genegenheid en respect voor hun ouders. Hij wist dat zijn vertrek hem pijn zou doen.

Gedurende zijn laatste weken in het Witte Huis bereidden de kinderen zich weer voor op Halloween. Dit jaar had Amelia besloten dat ze als de heks uit De tovenaar van Oz zou gaan, met een groen gezicht, en Brad ging als astronaut in een ruimtepak dat nasa hem had toegestuurd. Het was speciaal voor hem op maat gemaakt en hij was er erg blij mee. Amelia had al verschillende keren met een groengeschminkt gezicht door het Witte Huis gelopen om te oefenen. Het was voor hem een bitterzoete herinnering dat hij hen precies een jaar geleden vlak voor Halloween had leren kennen.

Hun moeder was inmiddels acht maanden zwanger, en ze zei dat ze dit jaar als de 'Grote Pompoen' uit de Peanuts-strips zou gaan. Ze waren allemaal opgewonden over de baby en reageerden opgewekt toen de president zei dat hij een kinderziekenhuis in Virginia ging openen en de kinderen mee wilde nemen. Melissa zei dat ze erg moe was, maar ze besloot toch mee te gaan. Ze vond het ziekenhuis erg belangrijk, omdat het was opgezet om minderbedeelde kinderen uit het hele land noodzakelijke behandelingen te geven die hun ouders niet konden betalen. Ze was twee jaar lang de drijvende kracht achter het project geweest en de president had het gesteund. Dus ging het hele gezin, en Marshall maakte deel uit van het beveiligingsdetachement. De ceremonie stond gepland op een zaterdag, zodat de kinderen mee konden zonder een schooldag te missen, en Amelia zou bij de opening het lint doorknippen. Ze hadden er zin in, en Marshall voelde een brok in zijn keel toen hij in de helikopter stapte. Hij wist dat dit een van de laatste officiële gelegenheden zou zijn waarbij hij hen beveiligde.

De helikopter landde volgens schema, en er stond al een limousine te wachten om hen naar het ziekenhuis te rijden. Ze hadden een voltallig beveiligingsdetachement onder leiding van Marshall. Hij gaf Melissa een hand toen ze uit de helikopter stapte en hielp haar de limousine in. Ze bewoog traag en deed hem voortdurend denken aan Paloma in de laatste dagen van haar zwangerschap, toen het leek alsof haar buik niet boller kon worden. Melissa was over drie weken uitgerekend en het was duidelijk dat ze zich niet geweldig voelde. Het was flink van haar om die dag toch mee te komen.

Bij het ziekenhuis werden ze opgewacht door een groot ontvangstcomité en een menigte toeschouwers die naar de president, zijn vrouw en vooral naar zijn kinderen kwamen kijken. Amelia kon amper wachten tot ze het lint mocht doorknippen. De president liep handenschuddend door de menigte, omringd door de Secret Service. Van tevoren was afgesproken dat Marshall bij Melissa in de buurt bleef, net als enkele andere agenten, om haar en de kinderen te beschermen.

Ze kregen een rondleiding door het ziekenhuis en kwamen toen weer naar buiten, waar Amelia het lint zou doorknippen. Ze was zo opgewonden dat ze stond te springen. Tijdens de ontelbare toespraken bleef ze voor haar moeder staan, en Marshall hield zijn ogen op de menigte gericht. Dat was meer uit gewoonte en reflex dan uit noodzaak. Het was een vrolijke boel, maar toch nam hij de gezichten om zich heen aandachtig op. En toen zag hij opeens in slow motion hoe een man een stap naar voren deed en een high-powergeweer op zijn schouder nam. Hij richtte op de president en draaide toen in een fractie van een seconde naar Melissa. Marshall brulde een waarschuwing en drie Secret Service-agenten wierpen de president tegen de grond en gingen over hem heen liggen. Marshall sprong op Melissa af en wierp haar tegen de grond terwijl Amelia gilde. Inmiddels was de chaos compleet. Overal liepen Secret Service-agenten en twee van hen grepen de schutter. De president lag nog op de grond met twee Secret Serviceagenten over zich heen, de menigte stoof gillend uiteen en Melissa kreunde. Ze had in haar val haar hoofd gestoten. Brad lag in de armen van een Secret Service-agent, en Marshall lag over Amelia heen. Hij had haar naar beneden getrokken en vastgepakt, maar hij had een kogel langs horen fluiten en toen hij onder zich keek, zag hij dat haar gezicht en zijn handen onder het bloed zaten. Hij had geen idee waar ze was geraakt, maar wist wel dat ze gewond was. Hij probeerde haar op te tillen om met haar naar een veilige plek te rennen, maar dat kon hij niet. Hij had geen kracht in zijn linkerarm. Ze keek met grote angstogen naar hem op, zelfs te bang om te huilen.

'Ga ik nu dood?' fluisterde ze schor. Ondertussen was haar moeder op haar knieën naast haar gaan zitten en probeerde ze haar dochter te omarmen. Marshall vertelde haar dat ze haar niet moest bewegen en dat ze beter kon gaan liggen. Ze was zelf ook gewond en zag lijkbleek.

'Beweeg je maar niet, liefje,' zei hij tegen Amelia, terwijl hij haar voorzichtig neerlegde. Politiemensen en Secret Service-medewerkers snelden toe om hen te helpen, op de voet gevolgd door de president, die werd beschermd door de Secret Service-agenten om hem heen. Ze legden haar op een brancard en reden haar het ziekenhuis in. Melissa rende ernaast met een verdwaasde blik op haar gezicht, terwijl de president haar ondersteunde en Brad mee rende. Een bataljon Secret Service- en politieagenten had hen omringd. Van alle kanten kwamen er artsen aangerend, en alle ogen waren gericht op Amelia en op het bloed op haar gezicht. Op de Secret Service-agenten en familieleden na werd iedereen verzocht de ruimte te verlaten, waarna ze Amelia uitkleedden en haar gezicht en lichaam onderzochten. Ze had een licht schampschot opgelopen aan de zijkant van haar hoofd, maar de schade was beperkt. Dat het bij een oppervlakkige wond was gebleven, kwam doordat Marshall haar zo snel opzij had getrokken. Hij had haar gered. Anders zou ze in het hoofd zijn geraakt en zijn gedood. Toen Melissa besefte hoe haar dochter ternauwernood aan de dood was ontsnapt, viel ze flauw en werden er artsen opgeroepen om haar ook te onderzoeken. Phillip was bang dat haar weeën zouden beginnen. Hij en zijn zoon waren ongedeerd gebleven. Amelia's wond werd gedesinfecteerd en ze kreeg iets tegen de shock. Nadat ze de wond hadden geschoren en schoongemaakt, verbonden ze haar hoofd. Het was maar een kleine vleeswond. Vanaf het moment dat ze het ziekenhuis binnen waren gekomen, had Marshall geen moment zijn ogen van haar afgewend, en toen de president zich naar hem toe draaide om hem te bedanken, glimlachte Amelia naar hem.

'Je hebt me gered, Marsh,' zei Amelia, en Marshall glimlachte terwijl tranen van opluchting over zijn gezicht liepen.

Inmiddels was Melissa weer bijgekomen. De artsen stelden vast dat ze een lichte hersenschudding had opgelopen toen ze op de grond viel. Ze zouden voor de zekerheid nog een echo maken, maar de baby bewoog en ze hadden al een hartslag gevonden. Dankzij Marshall, zijn snelle reflexen, zijn nimmer aflatende intuïtie en zijn reacties was een potentiële tragedie afgewend. De president draaide zich om en legde met ontroerde blik een arm om zijn schouder om hem te bedanken. Terwijl hij dat deed, zag hij dat zijn eigen hand onder het bloed kwam te zitten en dat de mouw van Marshalls pak donker was van het bloed. Het liep langs zijn arm naar beneden en vormde een plas op de vloer. Hij had er niets van gevoeld.

De kogel die Amelia's hoofd had geschampt, had Marshall in zijn linkerschouder geraakt. Zijn arm hing slap langs zijn lichaam en het bloed gutste uit de wond. Na een hulpkreet van de president renden de artsen op hem af. Hij had zich duizelig gevoeld, maar het enige waar hij aan had gedacht, was hoe hij Amelia en Melissa's baby kon redden. Hij wilde niet dat haar overkwam wat Paloma was overkomen. Hij wilde dat het hele gezin zou blijven leven.

De kamer draaide om Marshall heen toen ze hem in een rolstoel lieten zakken, zijn jas en overhemd wegknipten en hem enkele minuten later op een brancard legden. De kogel zat nog steeds in zijn schouder, en opeens wist hij niet meer waar hij was. Toen ze hem wegreden, keek Marshall op en zag hij Rauls gezicht. Hij sprak Spaans en riep steeds opnieuw de naam Paloma. De andere Secret Service-agenten dromden om hem heen, en er werden regelingen getroffen om de president en zijn gezin zo snel mogelijk via de achterdeur naar de helikopter te brengen, zodat ze in Washington verder konden worden onderzocht en behandeld. Buiten het ziekenhuis was de chaos compleet. Mensen wilden weten of er iemand was gedood. De busjes van de journalisten en cameraploegen waren al ter plaatse en de schutter was allang door de politie afgevoerd.

'Gaat Marshall dood, papa?' vroeg Amelia in paniek terwijl de tranen over haar wangen stroomden. 'Hij heeft mijn leven gered en hij is om mij neergeschoten.'

De president antwoordde met sombere blik: 'Nee liefje, hij gaat niet dood. Maar hij is erg dapper geweest.' Zijn snelle reactie had Phillip Armstrongs gezin van de dood gered, en hij was intens dankbaar dat er die dag niemand was gedood.

Ze werden naar de helikopter geloodst en teruggebracht naar het Witte Huis, waar ze opnieuw werden onderzocht. Gelukkig waren Melissa en de baby niet gewond, Phillip en Brad waren helemaal niet geraakt, en Amelia's hoofdwond was opmerkelijk schoon. Melissa had hoofdpijn door de buil op haar hoofd die was ontstaan toen ze was gevallen, maar verder mankeerde haar niets. Marshall was als enige gewond geraakt. In de vijf daaropvolgende uren vroeg Phillip herhaaldelijk aan de Secret Service-agenten om hem heen hoe het met Marshall was en kreeg hij steeds hetzelfde antwoord. Ze vertelden hem dat hij in stabiele toestand verkeerde en nog steeds in de operatiekamer lag, waar de kogel uit zijn schouder werd verwijderd. Hij was ernstig bezorgd om hem. Hij belde zelf met een van de artsen en die vertelde hem dat ze probeerden het gebruik van zijn linkerarm te redden. De kogel was ingekerfd zodat hij groter letsel aan zou richten, en er was forse zenuwschade ontstaan.

Twee Secret Service-collega's waren bij hem in het ziekenhuis gebleven, en kort daarna kwamen er nog vier anderen bij. De hoogste in rang belde zijn baas, die op zijn beurt Bill Carter belde. Bill reed onmiddellijk naar Virginia en samen wachtten die zeven mannen tot Marshall uit de operatiekamer kwam. Niemand twijfelde eraan dat hij het leven van Melissa en Amelia Armstrong had gered. De chirurgen die tijdens de operatie naar buiten kwamen om hen op de hoogte te houden, vertelden dat ze microchirurgie toepasten om te zorgen dat Marshall zijn linkerarm nog zou kunnen gebruiken. De kogel had ongelooflijke schade aangericht, en er was tijdens de operatie een moment geweest toen Marshall bijna aan het bloedverlies was bezweken.

Om acht uur 's avonds kwamen alle drie de chirurgen Bill en de anderen vertellen dat Marshall het had overleefd, maar dat de zenuwschade te groot was - hij zou zijn linkerarm niet meer kunnen gebruiken. De zeven mannen hoorden het zwijgend aan. Ze wisten wat dat voor Marshall zou betekenen, en wat het voor ieder van hen zou hebben betekend. Zijn carrière in de Secret Service en bij de dea was voorbij. Hij had een blijvende lichamelijke beperking. Misschien zou hij na verloop van tijd zijn linkerarm weer een beetje leren gebruiken, maar niet genoeg om als undercoveragent voor de dea het veld in te gaan, of als Secret Service-agent te blijven werken. Hij had drie levens gered, die van Melissa, Amelia en de baby, en dat was ten koste gegaan van het gebruik van zijn linkerarm. Hij had zijn leven aan hen gewijd, en ze wisten allemaal dat hij het niet anders zou hebben gewild. Maar ze wisten ook dat Marshall Everetts leven zoals hij dat had gekend en tot nu toe had geleefd, onherroepelijk was veranderd. Het was een doodvonnis voor de manier waarop hij zijn leven wilde leiden. Bill Carter zat zich stilletjes af te vragen of hij de slag te boven zou komen. Marshall zou nooit meer in het veld kunnen werken of een andere actieve functie kunnen vervullen.

5

Zodra Marshall vervoerd mocht worden, liet de president hem per helikopter overbrengen naar het Walter Reed Hospital. Zoals men al had vermoed, was de einddiagnose dat zijn schouder en arm onherstelbare schade hadden opgelopen. De president had drie specialisten laten komen en ze bevestigden alle drie de prognose van de chirurgen. Marshall zou nooit meer de volledige kracht in zijn linkerarm terugkrijgen en misschien zou hij hem helemaal niet meer kunnen gebruiken. Ze zouden hem een aantal weken in het ziekenhuis houden om zijn vooruitgang te kunnen volgen en om zo snel mogelijk met de revalidatie en fysiotherapie te beginnen, zodat de arm niet te snel zou atrofiëren. Marshall zou hard moeten werken om goed te herstellen en te voorkomen dat zijn beperking ten koste ging van zijn evenwichtsvermogen. Zijn linkerarm hing als dood gewicht langs zijn zij. Terwijl hij in zijn ziekenhuisbed lag, wist Marshall wat dat betekende. Hij had geen seconde spijt van zijn intuïtieve heldendaad, maar de ironie ervan ontging hem niet. Hij had zes jaar in de Zuid-Amerikaanse jungles op dealers gejaagd en was blijven leven, maar een openingsceremonie had hem de das omgedaan. Zijn leven was voorgoed veranderd. Hij zou nooit meer als dea-agent aan de slag gaan, of zelfs nog het werk bij de Secret Service kunnen doen dat hij zo tam had gevonden. Hij kon alleen nog maar bureauwerk doen, en dat wilde hij niet.

De president bezocht hem om hem persoonlijk te bedanken voor wat hij had gedaan, maar het was zo kort na de operatie dat Marshall het zich amper herinnerde. Melissa en Amelia kwamen zodra hij zich goed genoeg voelde om bezoek te ontvangen. Hij kreeg tranen in zijn ogen toen Melissa hem vertelde dat ze de baby zijn naam als tweede naam gaven, omdat hij haar leven had gered. Het was een schrale troost voor de baby die was overleden toen Paloma door Raul was doodgeschoten. Hij vroeg zich af of hij daar op deze manier voor had moeten boeten. Amelia had haar Halloween-kostuum aangetrokken, zodat hij het kon zien en ze had zelfs haar gezicht groen geschminkt. Toen ze hem op zijn wang kuste, had haar schmink afgegeven, maar dat vond hij niet erg.

'Ben je boos op me, om je arm?' vroeg ze hem zachtjes, en ze keek bezorgd terwijl haar moeder zacht met haar handen over haar enorme buik streek.

'Natuurlijk niet. Ik zou een stuk bozer zijn geweest als jij dood was gegaan. Dat kon ik niet laten gebeuren,' zei hij vriendelijk. Hij was bereid geweest om voor haar, of voor elk ander lid van haar familie, een kogel op te vangen. Daar was hij voor aangesteld, en hij had zijn werk gedaan. De chirurgen hadden hem verteld dat hij een normaal leven kon leiden, en alles kon doen waar hij geen twee handen voor nodig had. Werken als dea-agent was dus uitgesloten, net als het leven van de Amerikaanse president beschermen, of viool- of pianospelen. Of undercover werken. En hij wist dat een bureaubaan in het Pentagon zijn einde zou betekenen. Hij was geboren om door de jungle te sluipen en zijn leven op het spel te zetten in een poging de schoften die de drugskartels leidden te slim af te zijn. Hij had geen idee wat hij nu zou gaan doen, maar het was zeker niet iets wat hij ooit eerder had gedaan of had willen doen. Het zou een enorme aanpassing betekenen. Maar hij leefde nog, zoals iedereen tegen hem bleef zeggen. Hij wist alleen niet waarom.

'Dank je dat je mijn leven hebt gered,' zei Amelia met haar groene gezicht, 'en dat van mijn moeder en de baby. Zul je ons komen opzoeken? Mijn vader zegt dat je nu niet meer naar Zuid-Amerika kunt.'

'Nee, dat klopt,' zei Marshall, en hij probeerde niet te laten merken hoe erg hij dat vond, maar Phillip en Melissa begrepen het. Het was onvermijdelijk. Op zijn dertigste was zijn loopbaan ten einde, en tot en met zijn laatste werkdag was hij een held geweest. Zijn instinct had hen voor een tragedie behoed.

'Ik ben er blij om,' zei Amelia koppig, 'want nu kunnen de boeven je niet doden, en dat zouden ze anders misschien wel hebben gedaan. Mijn vader zegt dat je de vorige keer heel veel geluk hebt gehad, en misschien zou je deze keer niet zoveel geluk hebben.' Marshall wist dat hij liever dood was gegaan dan met een beperking te moeten leven. Ze hadden hem verteld dat er talloze dingen waren die hij met één arm kon leren doen - autorijden, skiën, tennissen, sporten, op zijn computer werken -, en hij was rechtshandig, maar hij viel nu te veel op om hem weer het veld in te sturen, als eenarmige undercoveragent. Hij zou niet snel genoeg een vuurwapen kunnen laden, laat staan dat hij zich bij een confrontatie tegen een drugsdealer zou kunnen verdedigen. Hij zou op basis van zijn handicap eervol worden ontslagen bij de dea, en levenslang een aanvulling op zijn pensioen krijgen voor zijn buitengewone diensten om het leven van de president te verdedigen. De president had persoonlijk opdracht gegeven tot het aanvullende pensioen. Het was een uitermate eerbaar einde van zijn carrière, maar niettemin een einde. Nu kon hij een eigen bedrijf beginnen, een huis kopen of de rest van zijn leven riant van zijn pensioen rondkomen. Bovendien had hij tijdens zijn jaren als undercoveragent gevarentoeslag ontvangen, waar hij het merendeel van had opgespaard. Hij had echter geen idee wat hij wilde gaan doen. De rest van zijn leven lag als een angstwekkende leegte voor hem. Hij had opeens veel te verwerken. En toch, als hij naar Amelia en Melissa keek, was hij blij dat hij het had gedaan. Het was geen bewuste keuze geweest, hij had het intuïtief gedaan als onderdeel van zijn werk. Hij had geen andere keuze kunnen maken, en hij had het gevoel dat hij boete deed voor de onschuldige mensen die om hem waren gestorven.

De week nadat ze hem in het ziekenhuis hadden bezocht, belde Amelia om te vertellen dat haar moeder een week voor tijd was bevallen, dat het goed ging met de baby en dat Amelia naar het ziekenhuis was geweest om naar haar te kijken en gek op haar was. Ze kon niet wachten tot Marshall haar ook zou kunnen zien. Na haar telefoontje lag hij over hen na te denken. Zij hadden alles wat hij voor zijn werk had opgeofferd en wat hij nooit echt had gewild, totdat hij een relatie kreeg met Paloma: kinderen, een gezin, zekerheid, een thuis. Hij was opnieuw bereid geweest dat op te geven, en nu was zijn leven op zijn kop gezet. Terwijl hij aan zichzelf met één arm dacht, voelde hij zich opeens heel oud. Al kon hij zijn zelfmedelijden niet uitstaan, zonder het werk waar hij zo van had gehouden wilde hij af en toe dat hij dood was. Als onderdeel van zijn revalidatie drong men erop aan dat hij psychotherapie kreeg en loopbaanbegeleiding. Dat laatste weigerde hij. Wat kon hij nog doen met zijn training? Zichzelf in de markt zetten als eenarmige huurmoordenaar? Bill Carter wees hem erop dat hij bij de dea nog veel kon doen, als hij wilde, achter een bureau. Hij kon bijvoorbeeld zijn taalvaardigheid en zijn grondige kennis van de drugskartels gebruiken om informatie te verwerken, maar hij had geen interesse in een bureaubaan. Veel jongens die bij de dea, de cia, en de fbi hadden gewerkt, namen een of ander beveiligingsbaantje, maar dat boeide hem evenmin. Het was te gemakkelijk. Hij was dertig, geen vijftig, en, hoezeer hij ook van de familie van de president was gaan houden, het afgelopen jaar was te rustig voor hem geweest, tot die laatste dag. Daar was hij voor getraind, maar het was niet het einde dat hij had verwacht - de kogel had geen einde aan zijn leven gemaakt, maar wel aan zijn loopbaan.

Omdat ze zo aandrongen, vierde Marshall Thanksgiving Day met de Armstrongs. Hij hield Daphne Marshall Armstrong met zijn ene goede arm vast, en ze keek verbaasd naar hem op. Ze leek precies op Amelia en haar moeder, een frêle miniblondine. Inmiddels was ze drie weken oud en hij bedacht dat het kind van Paloma en hem erg op haar zou hebben geleken, want Paloma was even blond geweest als Melissa. Maar dat was nu allemaal voorbij. Alles in zijn leven leek voorbij, en alles wat zijn leven spannend had gemaakt, lag achter hem.

Hij bracht de kerstdagen alleen in zijn appartement door terwijl hij probeerde te bedenken wat hij met de rest van zijn leven wilde doen. Hij nam een flink glas whisky en werd daarna dronken van de rode wijn. Dat was ook nog een mogelijkheid - hij kon alcoholist worden en helemaal niets meer doen. Er waren momenten dat het idee hem wel aanstond, en toen Bill Carter hem mee uit lunchen nam om te zien hoe het ging, viel hem op dat Marshall nog voor de lunch twee tequila bloody mary's dronk. Er waren veel jongens die met een lichamelijke beperking afscheid namen van de dea, Justitie, de cia of de fbi. Ze moesten vervolgens allemaal een manier vinden om hun leven op de rails te krijgen, zonder alcoholist te worden of het leven helemaal op te geven. Bill las hem de les en Marshall deed alsof hij luisterde, maar het interesseerde hem niet. Bill spoorde Marshall aan om eropuit te gaan en onder de mensen te zijn, en Marshall bedacht dat hij dat gemakkelijk kon zeggen aangezien hij nog een baan had. En de kans op een relatie leek nog kleiner. Sinds hij bijna twee jaar geleden uit Colombia was vertrokken en Paloma was doodgeschoten, was hij niet meer met een vrouw uit geweest en hij wist niet of hij dat ooit nog zou doen. Hij kon zich niet voorstellen dat hij ooit weer zo van een vrouw zou houden. En met zijn krachteloze linkerarm voelde hij zich ook maar een halve man, of in elk geval een flink beschadigde man, en wilde hij niet eens aan een relatie denken. Hij had besloten dat hij in zijn eentje beter af was, en hij had er geen behoefte aan om wie dan ook te zien, zelfs niet de agenten van de Secret Service met wie hij had gewerkt en die hij aardig was gaan vinden. Als hij hen nu zag, zou hij zichzelf maar zielig vinden.

In januari kreeg hij te horen dat hij een onderscheiding zou ontvangen voor zijn heldendaad. De ceremonie stond gepland voor het einde van de maand. Hij zou de Public Safety Officer Medal of Valor ontvangen, de hoogste onderscheiding voor buitengewone diensten. Hij was vergelijkbaar met de Congressional Medal of Honor. Iedereen die hij kende bij de dea en de Secret Service zou erbij aanwezig zijn, net als de president en zijn gezin.

De president hield een ontroerende speech in de East Room, en de tranen schoten Marshall in de ogen toen de president aan Amelia vroeg hem de onderscheiding op te spelden. Dat had hij niet verwacht. Er barstte een daverend applaus los en na afloop was er een receptie. De medaille was gemaakt van verguld metaal en blauw email en bevatte een vijfpuntige ster op een rood-wit-blauw lint. Het deed Marshall meer dan hij had verwacht. Het bleek een van de hoogtepunten van zijn leven te zijn, net als de baby die hij had gered en die nu zijn naam droeg. Maar het maakte hem niet duidelijk wat hij nu verder moest gaan doen. Hij had nog steeds hevige pijn in zijn schouder en deed oefeningen om zijn linkerarm sterker te maken. Inmiddels kon hij zijn onderarm een centimeter of acht optillen, wat bij kleine bezigheden wel handig was, maar hij kon met zijn linkerhand geen bal vastpakken, of er iets anders nuttigs mee doen. Zijn linkerarm hing slap langs zijn zij. Hij was er verbluffend handig in geworden om alles, autorijden bijvoorbeeld, met één arm te doen.

Zonder baan had hij 's avonds niets te doen. Hij had geen zin in het gezelschap van de mannen die bij de Secret Service werkten of van andere agenten die hij kende, want die praatten alleen maar over hun werk. Hij had niets in te brengen. Hij bracht een paar dagen in New England door en ging skiën in Vermont, wat nog best goed ging. Toen hij weer terug was, zat hij op een avond te internetten en vond hij een website waarop appartementen en huizen in Europa te huur werden aangeboden. Omdat hij toch niets anders te doen had, scrolde hij door de advertenties voor villa's in Toscane, een palazzo in Venetië, een zomerhuis in het zuiden van Frankrijk, een boerderij in de Provence en diverse appartementen in Parijs. Er werden ook verscheidene apart uitziende cottages aangeboden in de Cotswolds die hem helemaal niet trokken, aangezien hij het klimaat kende. Hij wist niet waarom, maar hij hield stil bij de appartementen in Parijs en verbaasde zich erover hoe betaalbaar ze waren. Hij was niet echt geïnteresseerd, maar na een paar glazen wijn vond hij 's avonds alles interessant, zoals het baltsgedrag van leeuwen, of dat van allerlei insecten, en toen hij eens te veel had gedronken, verdiepte hij zich een nacht lang in ufo's. Zijn avonden duurden eindeloos en waren deprimerend.

Hoewel hij niet snapte waarom, was er een appartement in Parijs dat hem aantrok. Hij keek naar de foto's op de website. Het was gemeubileerd en zag er ruim en licht uit. Het was in het zestiende arrondissement, in een zijstraat van Avenue Foch, zag hij op de kaart, dicht bij de Arc de Triomphe, en in de buurt van een park dat Bagatelle heette. Het was een vrij chique woonwijk.

'Wat moet ik in godsnaam in Parijs doen?' zei hij hardop tegen zichzelf. Maar dat gold overal. Aan het feit dat hij vloeiend Spaans sprak had hij niets in Frankrijk. Maar Parijs leek een goede plek om een paar maanden rond te hangen, veel te drinken en zich te wentelen in zelfmedelijden. Het appartement was voor zes maanden tot een jaar beschikbaar. Het had een woonkamer, een grote zonnige slaapkamer en een kleine keuken waar een eettafel in paste. Er was een lift en een dakterras waarvandaan hij net de Eiffeltoren kon zien, die 's nachts verlicht was. Het leek hem een goede plek om naartoe te gaan. In Zuid-Amerika zou hij maar terugverlangen naar zijn vroegere leven. Spanje stak mager af bij de Spaanssprekende landen in Zuid-Amerika die hij kende en die zo heel anders waren. Engeland was 's winters te somber, maar in Parijs was hij al eens geweest, en de stad was hem bevallen. Daarvandaan kon hij andere Europese landen bezoeken, Italië bijvoorbeeld, of hij kon gaan skiën in Zwitserland. Hij was het zat dat zijn oud-collega's van de Secret Service hem uit medelijden opbelden, om te vragen hoe het ging en waar hij mee bezig was. Antwoorden dat hij zich waardeloos voelde en niets uitvoerde, leek nooit een optie, en hij had er genoeg van om tegen hen te liegen dat het goed met hem ging. Het ging niet goed met hem, maar dat wilde hij hun niet vertellen. En hij begon te voelen dat de onderscheiding en de medaille die hij had ontvangen niet opwogen tegen het gebruik van zijn linkerarm. Hij koesterde zijn zelfmedelijden en was zich daar ook bewust van, maar als hij dat maar ver genoeg weg deed, zoals in Parijs, zou het er misschien minder toe doen. Hij zou tenminste weer eens in een andere omgeving zijn, en als hij er niets aan vond, kon hij weer weggaan. Hij moest sowieso uit het appartement, dat eigendom was van de dea. Ze hadden zijn huurtermijn verlengd terwijl hij voor de Secret Service in het Witte Huis werkte, en opnieuw nadat hij gewond was geraakt, maar hij wist dat hij vroeg of laat op zoek moest naar een eigen woning. Waarom zou hij dan niet een paar maanden naar Parijs verkassen, terwijl hij nadacht over wat hij ging doen en waar hij wilde wonen?

Hij stuurde een e-mail naar de appartementensite en kreeg de volgende dag antwoord. De huur bleek zelfs nog lager dan in de advertentie stond. Ze hadden pas de prijs naar beneden bijgesteld en hij kon het zich gemakkelijk veroorloven. Hij voelde zich roekeloos toen hij instemde met een ingangsdatum over twee weken. Hij huurde het appartement voor een periode van zes maanden, met een optie om met nog eens zes maanden te verlengen. De eigenaar vertelde dat hij naar Brussel verhuisde, maar toch zijn Parijse appartement aan wilde houden. De man waarschuwde hem dat het perfect was voor één persoon en dat het goed te doen was, zij het wat krap, voor een stel, doordat het, zoals de meeste appartementen in Parijs, weinig kastruimte had. Maar een kind paste er niet meer bij. De eigenaar gaf aan dat hij vooral leren meubels had, dat ze er goed uitzagen en dat hij dat graag zo wilde houden. Het appartement had een mannelijke uitstraling, doordat de eigenaar een man was, en dat maakte het aantrekkelijk. Het was onopgesmukt en stond niet overdreven vol.

'Maak je niet druk,' e-mailde Marshall hem. 'Ik heb geen van beiden. Geen vrouw en geen kind.'

'Je mag er een hond houden,' e-mailde de man terug.

'Heb ook geen hond.'

'Ik zal het in het huurcontract opnemen,' bood de man aan, 'voor het geval je je bedenkt. Je zit dicht bij het park, heel geschikt voor een hond.'

Marshall zegde toe het geld over te boeken en drie dagen later was alles rond en had hij een appartement in Parijs. Hij liet de dea weten dat hij aan het eind van die maand uit het appartement in Georgetown zou trekken. Ook mailde hij Bill Carter om door te geven dat hij een paar maanden wegging. Bill e-mailde terug dat hij het een geweldig idee vond en keek ervan op toen Marshall antwoordde dat hij naar Parijs ging. Bill hoopte dat het hem goed zou doen. Hij wist met welke problemen Marshall werd geconfronteerd en had met hem te doen. Iedereen had met hem te doen. Dat was precies de reden waarom Marshall zo ver mogelijk weg wilde. Hij was al dat medelijden zat. Dat had hij al genoeg met zichzelf.

Het kostte hem maar een paar dagen om het appartement leeg te ruimen. Alles waar hij vanaf wilde, plaatste hij op de advertentiewebsite Craigslist. Hij had net zijn advertentie geplaatst toen hij zich erop betrapte dat hij naar de advertenties voor honden keek. Er waren puppy's in alle vormen en maten, en hij had geen idee waarom hij überhaupt keek, toen hem een advertentie opviel die zo idioot was dat hij de details grijnzend tot zich nam. De advertentie stond in de categorie adopties en betrof een bloedhond van één jaar die Stanley heette en waarvoor de eigenaar een goed onderkomen zocht. Marshall klikte door naar de website van de eigenaar en zag een foto van Stanley. Het was een uitermate treurig uitziende hond, een grote zwartrode jachthond met een bedroefd gezicht en ontelbare rimpels. Met hetzelfde gevoel van roekeloosheid als waarmee hij had besloten naar Parijs te gaan belde hij de eigenaar op.

'Waarom wil je van hem af? Heeft hij iemand doodgebeten?'

'Hij is gewoon te groot. Ik woon in een appartement in Georgetown. Ik heb niet genoeg ruimte voor hem. Het is niet eerlijk tegenover hem. Bovendien is mijn vriendin allergisch voor honden.' Marshall stelde hem bijna voor om te breken met de vriendin, maar wilde niet lomp overkomen.

'Is hij zindelijk?'

'Gegarandeerd,' zei de eigenaar trots. 'Hij is echt fantastisch, maar hij wordt depressief als hij de hele dag alleen is. Het is een gezelligheidsdier.'

'Hij ziet er depressief uit,' merkte Marshall op, maar toch had het dier iets wat hem aantrok, zelfs die belachelijke naam, Stanley. Hij klonk als een man, niet als een hond. 'Mag ik hem zien?'

'Tuurlijk. Waar woon je?'

'De komende tien dagen woon ik nog in Georgetown. Ik verhuis naar Parijs, naar een appartement naast een park. Spreekt hij Frans?'

'Nee,' zei Stanleys eigenaar serieus, 'maar hij kan heel goed doodliggen.'

Ze ontdekten dat ze maar een paar straten bij elkaar vandaan woonden en spraken voor de volgende dag af. Marshall vond het dwaas van zichzelf, maar hij was er de hele dag opgewonden over. Hij had het gevoel alsof hij een blind date had in plaats van een afspraak met een hond.

Ze troffen elkaar op de afgesproken tijd op een straathoek en Stanley keek Marshall achterdochtig aan. Hij ging zitten, keek naar hem en bood hem toen zijn poot aan. Hij had het treurigste gezicht dat Marshall ooit had gezien, op het zijne na misschien. En nadat hij Marshall zijn poot had gegeven, rolde hij op zijn rug en lag dood. Ze maakten een korte wandeling, en de hond leek welgemanierd en zelfs wat schichtig in de nabijheid van andere honden. Hij was reusachtig, maar werd bang als een Yorkshire terriër naar hem blafte.

'Hij is een enorme softie,' gaf zijn eigenaar toe, 'maar hij loopt keurig aan de lijn. Hij heeft alle benodigde injecties gehad, een chip voor het geval hij kwijtraakt en een tatoeage op zijn buik. Hij is een rashond, maar ik wil geen geld voor hem. Ik wil gewoon zeker weten dat hij goed terechtkomt. Wat doe je voor werk?' Hij had de slappe linkerarm opgemerkt, en Marshall kwam in de verleiding om te vertellen dat hij een rechtshandige pitcher voor de Yankees was. Hij had er nog steeds moeite mee om uit te leggen wat er was gebeurd en dat was ook niet nodig.

'Ik ben gepensioneerd,' zei hij.

'Mazzelaar,' zei de jonge man jaloers. Hij stelde zich voor dat de ander schatrijk was of een goede deal had gesloten. Hij was ongeveer even oud als Marshall, en kwam zenuwachtig en gestrest over.

'Niet echt. Ik heb gewerkt voor de dea, de Drug Enforcement Administration. Ik ben nog maar kortgeleden met pensioen gegaan. Daarom ga ik nu zes maanden of een jaar naar Frankrijk.'

Stanleys eigenaar vroeg niet of de arm de reden was voor zijn pensionering, maar vermoedde dat dat het geval kon zijn.

'Ik weet niet of ik een hond mee mag nemen naar Frankrijk. Ik neem aan van wel, als hij een gezondheidsverklaring heeft.'

'Ja, en ik denk dat de hond gechipt moet zijn, maar dat is hij, dus is dat geen probleem. De Fransen zijn vrij hondvriendelijk. Mijn moeder heeft er een jaar gewoond. Zij had een Franse buldog en nam het dier overal mee naartoe, zelfs naar restaurants, al is Stanley daar te groot voor.' Stanley was bijna even groot als een Duitse dog, maar Marshall wilde graag een grote hond en vond dat Stanley een prachtige kop had. Hij leek goedmoedig en zou hem tijdens lange eenzame nachten gezelschap kunnen houden.

'Ik neem hem,' zei Marshall plotseling, en hij had het gevoel alsof buitenaardse wezens bezit van hem hadden genomen. Binnen een week had hij een appartement in Parijs gehuurd en een reusachtige bloedhond geadopteerd. Misschien was hij gek aan het worden.

'Weet je het zeker?' De eigenaar leek een beetje verbaasd, maar hij kon niet verbaasder zijn dan Marshall zelf.

'Ja,' zei Marshall op besliste toon, en hij vroeg zich af wat hem bezielde. Misschien was het een soort psychose ten gevolge van zijn verwonding en het verlies van zijn baan. Hij voelde zich licht gestoord. 'Denk je dat hij het aankan om in de bagageruimte te reizen?' Hij maakte zich er een beetje zorgen over en wilde niets doen wat de hond bang zou maken.

'Hij heeft eerlijk gezegd nog nooit gevlogen,' zei zijn eigenaar voorzichtig, 'maar je kunt bij een dierenarts een kalmeringsmiddel halen. Ik zal je de naam van de mijne geven. En als je zegt dat hij een hulphond is, mag hij in het vliegtuig bij je blijven.'

'Ik denk niet dat ik voor blind kan doorgaan,' zei Marshall serieus. Gestoord, oké, maar niet blind.

'Ze gebruiken hulphonden tegenwoordig ook bij mensen met epilepsie, om te waarschuwen als er een aanval op komst is, bij mensen met een depressie en allerlei andere aandoeningen.' Terwijl hij het zei, keek hij naar Marshalls slappe linkerarm, en Marshall vroeg zich af of het zou lukken. Het zou het proberen waard zijn, als de hond zich tijdens de vlucht gedroeg. Stanley kwam rustig over. Hij was weer op het trottoir gaan zitten en keek naar voorbijgangers.

'Ik zal het proberen en een kalmeringsmiddel meenemen, voor het geval ze er niet in trappen.' Ze wisselden gegevens uit en Marshall bood aan om voor Stanley te betalen, maar de eigenaar wilde er niets van weten. Hij beloofde dat hij hem de volgende dag zou komen brengen en alle papieren zou meenemen, en Marshall stemde in. Zijn eigenaar zei dat hij hem nog één nacht wilde houden om afscheid te nemen. Dat klonk treurig, maar Stanley zag er sowieso vrij depressief uit. Hij kwispelde toen Marshall hem op zijn rug klopte en 'tot morgen' zei.

Zoals afgesproken bracht Stanleys eigenaar de hond de volgende middag naar Marshalls appartement. Zijn stamboom en al zijn inentingspapieren waren in orde. Hij had een gezondheidsverklaring van de dierenarts en een chipregistratienummer, zodat Marshall hem kon meenemen naar Frankrijk. Hij had een potje kalmeringsmiddelen bij zich voor het geval dat Stanley ze tijdens de reis nodig had. Stanley snuffelde als een ware bloedhond het hele appartement door. En ondanks zijn sombere gezicht leek hij tevreden en kwispelde hij met zijn staart.

'Hij is echt een geweldige hond,' zei zijn aanstaande ex-eigenaar en hij zag eruit alsof hij elk moment kon gaan huilen. Hij klopte de hond voor de laatste keer liefdevol op zijn rug, bedankte Marshall, wenste hem succes en sloop het appartement uit, terwijl Marshall zijn nieuwe hond zat aan te kijken.

'Nou, Stanley, ik hoop dat je het naar je zin zult hebben in Parijs,' zei hij ernstig. Hij had altijd al een hond willen hebben, maar door zijn werk was dat nooit mogelijk geweest. En nu had hij Stanley, en een appartement in Parijs. Het voelde als een avontuur en hij was er klaar voor.

De week daarop ging hij afscheid nemen van de Armstrongs, en hij nam de hond mee. De kinderen vonden Stanley geweldig en Amelia zei dat hij de grappigst uitziende hond was die ze ooit had gezien. Toen Marshall wegging, omhelsden Brad en zij hem. Hij wierp een laatste blik op de baby, die in Melissa's armen lag te slapen nadat ze had gedronken.

'Pas goed op mijn naamgenote,' zei hij, en hij kuste Melissa op haar wang.

'Houd contact, Marsh,' zei de president hartelijk. 'Laat ons weten waar je bent.'

'Doe ik,' beloofde Marshall, verdrietig over het afscheid.

De kinderen Armstrong hadden zijn leven warmer en leuker gemaakt. In Parijs zou hij op een hond zijn aangewezen. Hij kende er niemand. Maar in Washington had hij - op de Armstrongs na - ook geen goede vrienden. Hij het dus niets achter.

De vlucht naar Parijs ging beter dan Marshall had gehoopt. Hij reisde businessclass, en vertelde de vrouw achter de servicebalie van Air France met een uitgestreken gezicht dat Stanley een hulphond was.

'Met welk doel?' vroeg ze terwijl ze het formulier invulde.

'Hij snijdt mijn vlees,' zei Marshall serieus en hij gebaarde naar zijn arm. Ze knikte zonder echt te luisteren en schreef 'hulphond' op het formulier. Een halfuur later zat Marshall in het vliegtuig en viel Stanley aan zijn voeten in slaap. De passagier naast hem keek verbaasd, maar leek het niet erg te vinden.

Hij had de nachtvlucht en kwam rond het middaguur in Parijs aan met twee koffers en zijn hond. De taxichauffeur stopte voor Rue Bugeaud 22, vlak bij een klein elegant hotel dat het Saint James heette. De conciërge gaf Marshall de sleutels die in een envelop voor hem klaarlagen en ze namen de lift naar zijn woning op de vierde verdieping. Het appartement was even knus, goed onderhouden en licht als het er op de foto's had uitgezien. Het was een grauwe februaridag, maar in het appartement was het licht, en terwijl Marshall zijn koffers in de slaapkamer zette, begon het te sneeuwen. Pas op dat moment besefte hij dat het op de dag af twee jaar geleden was dat hij uit Bogota was vertrokken, neerslachtig en overmand door liefdesverdriet omdat hij Paloma en hun baby moest achterlaten, de dag waarop ze was gestorven. En nu hij met één goede arm en een hond in Parijs was, waar hij niemand kende, had Marshall het gevoel dat zijn leven eindelijk weer op gang kwam. Hij kon eindelijk alle oude geesten laten rusten en opnieuw beginnen te leven.

ARIANA

6

Het had Robert Gregory nooit aan iets ontbroken: zijn familie had geld waar hij altijd op kon terugvallen. Hij had gestudeerd aan Princeton, waar hij lid was geweest van de Ivy Club, en daarna aan Harvard Business School. Hij had een vrouw die hij aanbad en een dochter die vanaf haar geboorte de spil in zijn leven vormde. Zoals hij al had verwacht, had hij een succesvolle carrière opgebouwd. De enige grote tragedie in zijn leven was dat zijn vrouw, Laura, een jaar geleden aan een hersentumor was overleden. Ze hadden alle topspecialisten van het land geraadpleegd, maar noch zijn geld, noch zijn liefde had haar kunnen redden. Hij was er kapot van geweest en had voortdurend troost gezocht bij zijn dochter, Ariana. Nu richtte hij al zijn liefde en aandacht op haar. Omgekeerd was zij ook gek op haar vader, en ze probeerde het gat te vullen dat haar moeder had achtergelaten.

Het enige wat in Roberts leven ontbrak toen hij stopte met werken, was een droom die hij van jongs af aan had gekoesterd. Hij had altijd al ambassadeur willen worden in Groot-Brittannië of Frankrijk. Zijn vader had diezelfde wens gehad, maar die was nooit in vervulling gegaan. En terwijl Robert Gregory de presidentscampagne volgde van Phillip Armstrong, een man die hij met hart en ziel kon ondersteunen, kreeg de droom om ambassadeur te worden hem eens te meer in zijn greep. Daarom, en uit oprecht respect voor de man die hij het liefst president zou zien worden, stortte Robert grote bedragen in de campagnekas. Hij voelde gewoon dat dit hem uiteindelijk de ambassadeurspost in Groot-Brittannië of Frankrijk zou opleveren, als Armstrong de verkiezingen had gewonnen, en hij sprak deze hoop tijdens de campagne meermaals uit tegen Ariana. Zijn hoop was het enige wat hem afleidde van de diepe rouw om zijn overleden vrouw.

'Papa, waarom wil je in hemelsnaam ambassadeur worden? Dat is zo'n gedoe! En dat is nu wel het laatste waar je op zit te wachten.' Ariana was duidelijk niet enthousiast over het idee. Haar vader liep al tegen de zeventig en had ruim veertig jaar snoeihard gewerkt. Ariana dacht dat het te zwaar voor hem zou zijn, helemaal na al zijn verdriet om zijn vrouw, dat een zware wissel op hem had getrokken. Een paar jaar geleden had hij hartklachten gekregen en had hij met succes een dotterbehandeling ondergaan. Het idee dat hij nog meer hooi op zijn vork nam, stond haar niet aan. Haar vader was alles wat ze nog had, haar enige nog levende familielid. En op haar tweeëntwintigste had ze helemaal geen zin om in Engeland of Frankrijk te gaan wonen, maar ze zou hem niet alleen laten gaan.

Zes maanden geleden was ze afgestudeerd aan Barnard College, dat samenwerkt met Columbia University. Ze had niet net als haar vader aan Princeton willen studeren, iets waar hij wel erg op had aangedrongen. Inmiddels was ze de assistente van de hoofdredacteur van een toonaangevend online modeblad, precies wat ze wilde. Ze had altijd al gedroomd van een carrière in de mode, en nu had ze die. Ze vond het geweldig om naar mode-events te gaan, nieuwe trends te ontdekken en kennis te maken met belangrijke modeontwerpers. Ze koesterde de ambitie om ooit hoofdredacteur te worden van Vogue. Ariana hield al bijna vanaf haar geboorte van mode, en ze had dezelfde eenvoudige en natuurlijke kledingstijl als haar moeder, met wie ze haar liefde voor mode had gedeeld. Laura Gregory was een elegante en sierlijke vrouw geweest, en Ariana was een jongere, meer uitbundige versie van haar moeder, van wie haar vader overal foto's had staan.

Ariana was even smetteloos blond als zij, met even lange benen en dezelfde blauwe ogen. Laura was twintig jaar jonger geweest dan haar man, en ze was op veel te jonge leeftijd overleden. Vanaf de allereerste keer dat ze elkaar ontmoetten, was hij verzot op haar geweest en nu adoreerde hij hun dochter. Ariana begreep niets van zijn verlangen om ambassadeur te worden, en dacht dat het waarschijnlijk slecht zou zijn voor zijn gezondheid. Zij wilde in New York blijven. Ze was dol op haar vrienden en op haar baan. Ze was net in haar eerste appartement getrokken, in Tribeca, een afstudeercadeau van haar vader, en had het er geweldig naar haar zin. Er kwamen bijna elke avond vrienden en vriendinnen op bezoek. Ze had nog niet echt een vriendje, maar wel veel afspraakjes. Ze leidde een leven waar elke tweeëntwintigjarige, en vele vrouwen ouder dan dat, alleen maar van konden dromen.

Haar liefhebbende vader deed alles wat hij kon om haar leven gemakkelijk, leuk en veilig voor haar te maken. Hij had een appartement uitgekozen in een gebouw met een portier, zodat ze vierentwintig uur per dag beschermd werd. Het enige waar hij altijd op aandrong, was dat ze zorgde dat ze veilig was. Hij wilde dat ze een auto met chauffeur huurde als ze 's avonds uitging, in plaats van een taxi te nemen. Hij stond erop dat ze in een goede buurt in een mooi gebouw woonde, en had altijd al haar wensen vervuld. En nu probeerde hij zijn eigen wens in vervulling te laten gaan. Ariana was ook lief voor hem. Ze at een of twee keer per week met hem en belde hem elke dag, omdat ze wist hoezeer hij haar moeder miste.

Tijdens de campagne sprak hij Phillip Armstrong meerdere keren, en hij hielp hem herinneren aan zijn ambassadeurs-ambities als Armstrong zou winnen. De presidentskandidaat beloofde Robert niet om zijn wens te vervullen, maar zei dat hij erover na zou denken en zijn best zou doen. Hij had wel meer belangrijke donoren voor zijn campagne, en er waren nog andere overwegingen, met betrekking tot wie de positie het best zou kunnen vervullen. Hij was een integere man die geen loze beloften deed, en om die reden respecteerde Robert hem des te meer.

Zelfs toen Armstrong won, maakte Ariana zich geen zorgen. Haar vader werd uitgenodigd voor de inauguratie en vroeg haar mee naar het bal dat die avond werd gehouden. Ook voor haar was het een hoogtepunt. Ze maakte kennis met de president en zijn vrouw, en Melissa Armstrong was alleraardigst tegen haar. Het was overduidelijk dat Phillip Armstrong een grote waardering had voor haar vader. Op de terugweg naar New York zat haar vader zich al bijna opgewonden in zijn handen te wrijven. Hij wist gewoon dat het ambassadeurschap in een van beide landen niet lang op zich zou laten wachten. Ariana wilde hem niet teleurstellen, maar zij moest het nog zien. Haar vader was immers niet jong meer, zijn gezondheid liet te wensen over, hij had niet langer een echtgenote die gastvrouw kon spelen, en hij had geen diplomatieke ervaring, al wist ze dat veel van deze functies werden verdeeld naar rato van de campagnebijdragen. Haar vader was echter als een kind zo blij, en ze wilde zijn lol niet bederven.

Toen er twee maanden na de inauguratie nog niets was gebeurd, dacht ze dat ze de dans was ontsprongen. Ze genoot enorm van haar nieuwe baan en wilde nergens naartoe, zelfs niet naar Londen of Parijs, al zou ze hebben geprobeerd om daar een baan in de mode te krijgen. Maar ze had het naar haar zin in New York. Het was de leukste tijd van haar leven, en in maart leerde ze een jongen kennen op wie ze echt viel. Hij was zesentwintig en studeerde rechten aan de nyu. Ze hadden het geweldig samen.

Er werden ambassadeurs benoemd voor zowel Groot-Brittannië als Frankrijk, en ze had met haar vader te doen. De man die naar Londen werd gezonden was zelfs een vriend van haar vader, wat het voor hem nog moeilijker te verteren maakte. De man die voor Frankrijk werd benoemd kende hij niet; hij had zelfs nog nooit van hem gehoord. Hij kwam uit L.A. Ze was opgelucht dat ze zich nergens meer zorgen over hoefde te maken. Haar leventje in New York was veiliggesteld. Tot in mei, toen haar vader vroeg of ze kwam eten en hij haar die avond met een ernstig gezicht begroette. Meteen vroeg ze zich bezorgd af of hij weer gezondheidsproblemen had. Nu haar moeder was overleden, maakte ze zich voortdurend zorgen om hem. Haar allergrootste angst was dat er iets met hem zou gebeuren. Ze hield net zoveel van hem als hij van haar en ze had hem altijd verafgood. Zijn dotterbehandeling was een van de angstigste periodes in haar leven geweest, maar sindsdien ging het goed met hem.

Ze gingen aan tafel in de eetkamer van zijn appartement aan Fifth Avenue, dat uitkeek over Central Park. Hij beweerde dat er een grafstemming heerste, nu haar moeder er niet meer was, en ze probeerde zo vaak als ze kon bij hem te gaan eten. Ze nodigde hem ook bij haar uit, maar hij ging niet graag naar SoHo of Tribeca, zelfs niet nu zij er woonde. Hij vond het fijner als zij, zoals die avond, thuis kwam eten.

'Ik heb vandaag president Armstrong gesproken. Hij belde me op,' zei hij op zachte toon en Ariana keek verbaasd.

'Waarom heeft hij je opgebeld, papa?' Ze wist dat de twee ambassadeursposten die hij had willen hebben al waren weggegeven, dus daar kon het niet om gaan.

'Hij heeft me een ambassadeurspost aangeboden,' vertelde Robert Gregory terwijl de soep werd opgediend, maar hij leek er niet erg blij mee te zijn.

'Echt? Waar dan?' Ze vroeg zich opeens af of de president haar vader iets als Rome of Madrid ging aanbieden. Volgens haar waren dat posten waar je carrière maakte. Of anders iets angstwekkends als Ghana, of Nepal, of een ander land waar ze niet naartoe wilde.

Haar vader aarzelde even voordat hij antwoord gaf. Hij had er de hele dag aan lopen denken. 'Argentinië,' zei hij somber. 'We zouden in Buenos Aires komen te wonen. Iedereen zegt dat het een geweldige stad is, maar een vakantie van twee weken is wel even iets anders dan er drie of vier jaar wonen. Het lijkt mij geen goed idee. Het land verkeert al jaren in grote problemen, ze zijn vrijwel failliet. En het mogen dan aardige mensen zijn, ik kan hun problemen niet voor hen oplossen. Het zou mij onder grote druk zetten, en Argentinië ligt maar op een steenworp afstand van allerlei gevaarlijke landen, met rebellen, ontvoeringen om losgeld en drugskartels. Op dat soort gedoe zitten we echt niet te wachten.'

'Ik ben het helemaal met je eens,' zei Ariana beleefd, opgelucht dat hij het niet wilde. 'Dus, heb je bedankt voor de eer?'

'Dat heb ik geprobeerd, en hij heeft me gevraagd om er nog eens over na te denken. Hij zei dat we het geweldig zouden vinden als we er eenmaal waren. Volgens hem vergaat het iedereen zo, en heeft zijn aanbod alleen zo lang op zich laten wachten omdat ze de vorige ambassadeur zo ongeveer met een breekijzer uit de ambtswoning moesten ontzetten. Die wilde niet weg, omdat hij er zo happy was.'

'Misschien had hij er een vriendinnetje,' zei Ariana spottend, in een poging om er luchtig over te doen. Ze had helemaal geen zin om vier, of zelfs maar drie jaar in Argentinië door te brengen. Zeker nu Parijs en Londen aan zijn neus voor bij waren gegaan, wilde ze in New York blijven, en ze nam aan dat hij dat ook wilde. 'Maar je gaat toch nee zeggen, hè, papa?' Ze wilde dat hij haar gerust zou stellen, en ze kon zien dat hij het niet zeker wist.

'Ik weet het niet. Misschien maakt het niet uit waar we zijn. Het zou voor ons allebei een fantastische ervaring kunnen zijn. Ambassadeur worden is echt een enorme eer, en jou zou Argentinië ook best kunnen bevallen. Ik heb gehoord dat de mensen er hip en hartelijk zijn, dat de stad op Parijs lijkt en dat het uitgaansleven er geweldig is. Hij zei dat de ambassade een vrouwenhand en een opknapbeurt nodig heeft, maar dat zou echt iets voor jou zijn.'

'Ik wil nergens heen, en al helemaal niet naar Argentinië.' Ze voelde een lichte paniek opkomen. 'We spreken de taal niet en we kennen er niemand.' Ze probeerde alle mogelijke argumenten te bedenken om hem te ontmoedigen, maar ze kon zien dat ze er niets mee opschoot. De president had te goed zijn best gedaan om hem over de streep te trekken.

'Als ik er ambassadeur word, leren we heel veel mensen kennen. En jij spreekt genoeg Spaans om je te kunnen redden,' zei hij bemoedigend.

'Nee, dat is niet zo. Ik heb op de middelbare school maar twee jaar Spaans gehad. Ik kan de weg naar het postkantoor en naar het station vragen, maar daar houdt het wel mee op.'

'Wat vind je ervan, Ari?' vroeg hij haar, achterovergeleund in zijn stoel. Hij had zijn soep nog net zomin aangeraakt als zij. Ze kon geen hap naar binnen krijgen. 'Moeten we het proberen? Je leeft maar één keer. Misschien zouden we er ontzettend veel spijt van krijgen als we dit niet aannemen.' Hij misschien wel, maar ze wist dat dat niet voor haar gold. En hij maakte duidelijk dat hij verwachtte dat ze mee zou gaan. Ongerust hoorde ze hem aan.

'Papa, stel dat je ziek wordt?' Gezien zijn eerdere problemen, was haar bezorgdheid gerechtvaardigd, en ze wilde niet dat hij in een vreemd land opnieuw hartklachten kreeg.

'Het gaat geweldig met me. Ik ben vorige maand net op controle geweest, en alles is prima in orde. Je zult het wel raar vinden, maar ik zou dolgraag ergens ambassadeur worden voordat ik doodga.' Ze kon aan zijn ogen zien dat hij de droom nog steeds koesterde.

'Je gaat niet dood, en dat is je geraden ook. En je zei dat je alleen naar Engeland of Frankrijk wilde.' Ze werd steeds banger terwijl ze naar hem luisterde en aanvoelde dat ze het pleit niet won. Ze wilde niet in haar moeders voetsporen treden en met hem naar Argentinië verhuizen. Ze wilde haar eigen leven leiden.

'Het zou nog best heel leuk kunnen worden. Iedereen is dol op Argentinië. Misschien vind jij het straks ook te gek.' Terwijl hij haar probeerde over te halen, begon ze zich steeds moedelozer te voelen.

Met tranen in haar ogen keek ze haar vader aan. 'Het is zo'n lange tijd. Drie jaar, misschien vier. Stel dat we het er verschrikkelijk vinden? We zouden er al die tijd moeten blijven. Ik zou al zesentwintig zijn als we terugkwamen. Ik zou die tijd niet aan mijn carrière kunnen besteden.' Voor haar voelde zesentwintig net zo oud als negentig.

'Maar dit is een ervaring die je anders nooit zou hebben.' Wat de president ook tegen haar vader had gezegd, het was wel duidelijk dat zijn argumenten hem hadden overtuigd, en op dat moment kreeg Ariana een grote hekel aan Phillip Armstrong, omdat hij haar vader een ambassadeurspost in Argentinië had opgedrongen. Ze bleef even zwijgen, omdat ze niet wist wat ze verder nog kon zeggen om haar onwil en zorgen kenbaar te maken, en ze aten allebei hun soep. 'Ik wilde je alleen laten weten dat ik erover nadenk, zodat het niet als een verrassing komt.' Dat klonk nog erger.

'Papa,' zei ze ronduit, 'ik wil niet naar Argentinië.' Duidelijker kon ze het niet zeggen, en het baarde hem duidelijk grote zorgen.

'Ik zou je hier niet alleen achter willen laten. En ik heb je daar nodig, Ariana. Ik kan dit niet alleen, nu je moeder er niet meer is.' Hij keek haar smekend aan, zodat ze zich schuldig voelde. Het was een offer dat ze niet wilde brengen, en ze vond het niet eerlijk dat hij zo op haar gemoed leek te werken. Of hij dat nu echt probeerde of niet, ze voelde zich verantwoordelijk voor hem. Ze had haar moeder beloofd dat ze voor hem zou zorgen. Maar daarbij had ze geen rekening gehouden met de mogelijkheid dat ze naar Argentinië zou moeten verhuizen. Wat haar bang maakte, was dat haar vader nooit op een eenmaal genomen besluit terugkwam. En zo te horen stond hij op het punt een besluit te nemen. Tegen het einde van de maaltijd kon ze wel huilen en ze ging meteen naar de Waverly Tavern in hartje Manhattan, waar ze met vrienden had afgesproken. Haar nieuwe vriendje was er ook, en al kende hij haar nog niet zo goed, hij kon wel zien dat ze erg van streek was.

'Is er iets?' vroeg hij terwijl hij een arm om haar heen sloeg en haar kuste.

'Mijn vader heeft vandaag de ambassadeurspost in Argentinië aangeboden gekregen.'

'Dat klinkt geweldig.' Hij klonk enthousiast. 'Dan kun je hem gaan opzoeken en tangolessen nemen,' zei hij in een poging haar op te beuren. Ze vertelde hem niet dat haar vader wilde dat ze meeging. Ze zou niet 'op bezoek' gaan, ze zou er gaan wonen. Maar ze wilde niet haar relatie op het spel zetten door hem dat te vertellen voordat haar vader zijn besluit had genomen.

De volgende dag belde haar vader haar op. Hij had net de president gesproken en de post aanvaard. Over vier weken moest hij in Buenos Aires zijn. Zodra ze het hoorde, barstte Ariana in tranen uit, en hij probeerde haar ervan te overtuigen hoe interessant en spannend het zou zijn, hoe leuk ze het zou hebben, dat ze zelf bijna ambassadrice zou zijn. Hoezeer ze ook van haar vader hield, hij was af en toe erg eigenmachtig en altijd overtuigd van zijn gelijk. Maar deze keer had hij wat haar betreft geen gelijk.

'Ik wil geen ambassadrice zijn,' viel ze uit. 'Ik ben tweeëntwintig. Ik heb hier een leven en een baan. Ik ga niet met je mee, papa. Het kan me niet schelen wat je zegt. Hier zit ik echt niet op te wachten.'

'Ariana, jij bent alles wat ik nog heb,' zei hij op strenge toon. 'Ik laat je hier niet alleen achter. Ik zou me veel te veel zorgen om je maken.'

'Het is hier veiliger dan in Argentinië. Daar ontvoeren ze mensen,' zei ze er nog achteraan, maar daar had hij al met de president over gesproken.

'We krijgen de klok rond lijfwachten. En er is daar al in jaren geen buitenlander meer ontvoerd. We hoeven ons nergens druk over te maken,' verzekerde hij haar. Meteen daarop beëindigde ze het gesprek. Later die avond ging ze naar hem toe om er opnieuw over te praten, maar dat haalde niets uit, en ze ging woedend naar huis. Maar ja, hij was wel haar vader. Ze kon hem niet alleen laten gaan. Ze dacht er lang over na en toen de ochtend aanbrak, besloot ze dat ze dit voor hem moest doen. Ze wilde voor geen goud haar baan opgeven om naar Argentinië te gaan, maar misschien had hij wel gelijk. Misschien zou ze het geweldig vinden en blij zijn dat ze het had gedaan. Hij was zo vastbesloten om te gaan dat ze naar haar gevoel geen keuze had.

Het was hartverscheurend om de baan bij het online tijdschrift, waar ze zo blij mee was, op te geven. Haar hoofdredacteur was alleraardigst en zei dat er een assistentenfunctie voor haar zou zijn als ze terugkwam. De hoofdredacteur stelde ook voor dat ze vanuit Buenos Aires een blog zou schrijven. Nog moeilijker vond Ariana het om haar nieuwe vriendje, Ian, te vertellen dat ze met haar vader naar Buenos Aires verhuisde, maar hij was een stuk minder ontdaan dan ze had gehoopt dat hij zou zijn, wat haar duidelijk maakte dat zij niet zijn grote liefde was. Hij omhelsde haar en vroeg haar om contact te houden. Misschien zou hij haar komen opzoeken.

Haar vader zei dat ze mocht kopen wat ze wilde, want ze zou veel mooie kleren nodig hebben voor hun ontvangsten. Het was een schrale troost voor het leven dat ze achterliet. Ze was er neerslachtig over tot ze uit New York vertrokken, en ze wist dat het daar in juni winter zou zijn. Ze hadden een aantal dingen vooruitgestuurd, en ze nam nog acht koffers mee op hun vlucht naar Buenos Aires. Ze vlogen eerste klas, en tijdens de reis zei ze geen woord. Ze kon zich geen voorstelling maken van hun nieuwe leven. Haar vader was blij dat ze haar verzet had opgegeven, al had ze heel duidelijk gemaakt dat ze niet gelukkig was met zijn besluit. Hij had beloofd om het op alle mogelijke manieren goed te maken en wilde haar een geweldige tijd bezorgen.

Totdat de ambassade was opgeknapt, namen ze hun intrek in het Four Seasons Hotel in Buenos Aires. Al voor hun aankomst waren ze gewaarschuwd dat de ambassade wel wat 'hulp' kon gebruiken. De volgende dag gingen Ariana en haar vader er een kijkje nemen. De ambassade stond aan Posadas in de wijk Recoleta. Het was een spectaculair gebouw, met prachtige fresco's, reliëfs en haarden, dat vooral meubilair nodig had, veel meubilair, om de lege vertrekken te vullen. Mooie gordijnen hingen er al wel. Ariana zag dat ze wel een tijd lang bezig zou zijn om de ambassade voor haar vader in te richten, en ze was geroerd door de warmte waarmee zijn personeel hen ontving en door hun bereidheid om ook haar te helpen. Zijn twee secretaresses kwamen mee naar het hotel om hen beiden in te werken. De jongste van de twee gaf Ariana een stapeltje uitnodigingen. Bekende gastvrouwen in Buenos Aires en bijna elke ambassade in de stad wilden ter ere van hen een diner, een lunch of een bal houden en hen aan iedereen voorstellen. Plaatselijke gastvrouwen verdrongen elkaar om hen als eerste te ontvangen. Ze hadden genoeg uitnodigingen gekregen om de komende maand elke avond uit te gaan.

'O, mijn god,' zei Ariana verbijsterd terwijl ze het stapeltje doornam, maar ze was het afgelopen jaar al onderdeel geweest van het sociale leven van haar vader, en ze wist dat ze dat nu ook moest zijn. Ze moest samen met hem etentjes geven op de ambassade en met hem naar sociale gelegenheden gaan. Daar was ze voor gekomen.

Eugenia, de vrouw die haar wegwijs maakte, was maar een paar jaar ouder dan zij, had in de Verenigde Staten gestudeerd en sprak perfect Engels. Ze was prachtig gekleed, haar kapsel zat perfect en ze droeg diamanten oorknopjes. Ze kwam uit een aristocratische familie en begon Ariana te vertellen over de belangrijkste families in de stad, de verschillende ambassadeurs en hun vrouwen. Buenos Aires bleek een uitermate druk sociaal leven te kennen en Eugenia maakte duidelijk dat ze vaak zouden moeten ontvangen.

Ariana kreeg van haar ook een lijst met goede antiquairs waar ze kon vinden wat ze nodig hadden. De volgende ochtend bezocht ze samen met Eugenia de antiquairs. Haar vader had haar carte blanche gegeven om alles te kopen wat ze in de ambassade nodig hadden. Hij kon het zich gemakkelijk veroorloven. Ariana was stomverbaasd, want de prijzen voor prachtige antieke meubels, waarvan er veel uit Frankrijk afkomstig waren, lagen stukken lager dan in New York. Veel oude families zaten echter te springen om geld, en verscheidene verkochten hun bezittingen voor een habbekrats. Ariana voelde zich bijna schuldig dat ze ze voor zo weinig kocht. Tegen de middag had ze genoeg meubels gekocht om verschillende vertrekken te vullen, plus twee prachtige Aubusson-tapijten in zachtroze en lichtblauw.

Eugenia beloofde op zoek te gaan naar een leraar, zodat Ariana haar Spaans kon ophalen. Nu ze hier was, was Ariana bereid om al het mogelijke te doen om haar vader het leven gemakkelijker te maken en haar rol goed te spelen. Ze werkte volop mee en wilde dat hij trots op haar was. Ze wilde dat de ambassade er mooi zou uitzien, en dat hun diners de meest elegante in Buenos Aires werden.

Die avond gingen ze naar een diner in avondkleding aan de Franse ambassade. Het eten was verrukkelijk en de vrouwen zagen er prachtig uit in hun avondjaponnen. Iedereen heette haar en haar vader hartelijk welkom. Achter elke gast stond een bediende in livrei, en na afloop werd er gedanst. Ariana had nog nooit zulk prachtig kristal en porselein gezien. Het leek wel alsof ze in de tijd terugging naar een periode waarin alles elegant en luxueus was. Iedereen had de prachtigste manieren en leidde een leven dat in andere delen van de wereld niet meer denkbaar was. Hier vonden mensen het heerlijk om uit te gaan en om exquise diners te geven.

Hun avond op de Franse ambassade werd alleen geëvenaard door het diner dat ze de volgende avond op de Britse ambassade bijwoonden, gevolgd door soirees bij de Italianen, de Duitsers en de Spanjaarden. Ze gingen letterlijk elke avond uit en maakten kennis met alle aristocraten en andere belangrijke mensen in de stad, die hen vervolgens om beurten ontvingen. Al hadden ze dan minder geld dan vroeger, ze hadden nog steeds legioenen personeel en prachtige huizen, en ze gaven schitterende feesten en kleedden zich modieus. Nooit eerder hadden Ariana en haar vader zulke mooie vrouwen gezien, en de mannen waren knap en zwierig. Er waren vele Duitsers, Italianen en Ieren, en zelfs degenen die in Argentinië waren geboren, hadden buitenlandse namen, aangezien zich daar de afgelopen generaties veel Europeanen hadden gevestigd. Het was een stad die nooit sliep, voortdurend feestte en de hele nacht door danste. En iedere knappe man in de stad stond in de rij om met Ariana te dansen en haar de tango te leren, terwijl haar vader trots stond toe te kijken en samen met andere mannen Cubaanse sigaren rookte. Maar daaraan stelde Ariana paal en perk. Uiterst vriendelijk pakte ze hem een sigaar af, kuste hem op de wang en fluisterde: 'Geen sigaren,' omdat ze aan zijn gezondheid en zijn eerdere klachten dacht. Ze wist dat haar moeder hetzelfde zou hebben gedaan.

De gastvrouwen waren net zo verrukt van haar vader als de mannen van haar waren. Tijdens elk diner flirtten mooie vrouwen met hem en ze vonden het heerlijk om met hem te dansen. Ze waren het meest gewilde stel in de stad, en zelfs Ariana moest na de eerste twee weken toegeven dat het heerlijk was. Ze maakte kennis met leuke jonge mensen, meisjes die fijn in de omgang waren en haar thuis uitnodigden en knappe en goedgeklede jongens die met haar flirtten. Het was moeilijk om niet te worden verleid door de charme en schoonheid van de stad, waarin iedereen haar maar al te graag rondleidde. Ze had zich nog nooit van haar leven zo welkom gevoeld en er was nog nooit zoveel aandacht aan haar besteed. Ze wilde er eigenlijk een blogartikel over schrijven voor het online tijdschrift in New York. Maar ze had het zo druk met het inrichten van de ambassade en met 's avonds uitgaan dat ze er steeds niet aan toekwam.

Toen het antiek dat ze had gekocht werd bezorgd, begon de ambassade vorm te krijgen. Ze richtte het gebouw zo snel als ze kon in, met wat ze had gekocht en met wat er al stond. Zes weken na hun aankomst gaven Ariana en haar vader een prachtig feest om iedereen te bedanken voor hun gastvrijheid en voor de vele uitnodigingen die ze hadden ontvangen. Haar vader was erg trots op de manier waarop ze het feest had georganiseerd. Met de hulp van haar nieuwe vrienden had Ariana zelfs een geweldige band gehuurd.

Tegen het einde van augustus voelden vader en dochter Gregory zich thuis. Robert genoot van zijn werk als ambassadeur, was gesteld op de mensen met wie hij te maken had en leerde het vak van de aanwezige diplomaten. Hij was in zijn element en vond het leuk om meer over het land te weten te komen. En Ariana had een grote vriendenkring die haar voortdurend uitnodigde voor diners en lunches, om de jongens te zien poloën en naar hun club te gaan. Ze werd elke avond uitgenodigd, met en zonder haar vader, en in september gaf ze toe dat hij gelijk had gekregen en dat ze blij was dat ze mee was gekomen. Haar Spaans werd steeds beter en ze genoot van hun huis en haar nieuwe vrienden.

'Ik had niet kunnen denken dat het zo zou worden. Iedereen zegt dat het lijkt op hoe Parijs vroeger was,' zei Ariana tegen haar vader. Hij was blij dat ze hier gelukkig was. Ze ging een weekend met een stel nieuwe vrienden naar Punta del Este, in Uruguay. Het was de favoriete badplaats van rijke en aristocratische Argentijnen, en ze had een heerlijk weekend. Haar vader zorgde dat er voor de veiligheid twee lijfwachten met haar meegingen, maar ze voelde zich opgelaten in hun bijzijn. Ze had hen helemaal niet nodig, en ging zonder hen met haar vrienden uit. Sommigen van hen hadden zelf lijfwachten, maar ze gebruikten hen nooit in Punta del Este, alleen als ze naar hun landhuis in de meer afgelegen gebieden gingen, waar bandieten rondzwierven die mensen op de weg overvielen.

In oktober had Ariana's vader een verrassing voor haar. Hij zei dat vrienden hen voor het weekend hadden uitgenodigd. Het was een familie waar Ariana erg op gesteld was. Ze had den drie dochters die ongeveer van haar leeftijd waren en twee knappe oudere zonen. Bij hen thuis was het altijd feest. Dat gold helemaal in hun finca, hun landhuis, dat twee uur buiten Buenos Aires lag, waar veel van hun nieuwe vrienden een weekendhuis hadden. Op zaterdag namen ze haar vader en haar na de lunch mee uit rijden. Naast hun huis stond een prachtig huis dat haar vader wilde bezichtigen, en zodra ze waren uitgestapt, vertelde hij haar dat hij het had gehuurd.

Het was het eigendom van een familie die naar de Verenigde Staten was verhuisd en het maar al te graag voor een paar jaar aan hen verhuurde. Het was perfect onderhouden en stond leeg. Alleen de zeven bedienden woonden er. Ariana kon opnieuw een huis gaan inrichten, en ze zag onmiddellijk voor zich hoe ze daar in de weekends feestjes zouden geven voor hun vrienden. Het huis zelf had een stuk of twaalf slaapkamers. Daarnaast waren er diverse kleine gastenverblijven en aparte vertrekken voor de bedienden. Ariana's vrienden waren opgewonden om hen als buren te hebben, en in de week erop begon ze te winkelen om het huis in te richten, zodat ze er zo snel mogelijk in konden.

Tegen de kerst, toen het in Argentinië zomer was, had ze het gehuurde huis veranderd in een toonbeeld van elegant comfort en genot, met prachtig Frans antiek, pastelkleuren en frisse, gerieflijke slaapkamers met hemelbedden. Haar vader had nog meer bedienden gehuurd en ze namen de ambassade -kok mee als ze ernaartoe gingen. Ze gaven hun eerste weekendfeest op oudejaarsavond. Ze hadden twintig gasten, al hun buren kwamen ook en ze dansten tot zes uur 's ochtends. Daarna ontbeten ze op het terras en ging iedereen om acht uur naar huis, om de hele dag te slapen. Het was een decadent, overvloedig en zeer verslavend leven, en ze konden zich amper voorstellen dat ze al zes maanden in Argentinië waren. De tijd was omgevlogen, en inmiddels sprak Ariana bijna vloeiend Spaans. Ze hield Eugenia bezig met inrichten, ontvangsten, winkelen en uitgaan. Er was altijd weer iets nieuws te zien, te doen en te kopen, mensen om te leren kennen, bezoekers die aankwamen vanuit de Verenigde Staten voor wie Ariana op de ambassade diners moest organiseren. Ze had het nog nooit zo druk gehad. Met haar elegante en knappe blonde verschijning, haar klassieke aristocratische stijl, perfecte manieren en goedlachsheid was ze op haar drieëntwintigste een van de populairste jonge vrouwen in Buenos Aires. Ze was leuk in de omgang en ontwikkelde zich tot een van de beste gastvrouwen in de stad. Iedereen was gek op haar, en op haar vader.

Halverwege januari plande ze opnieuw een feestelijk weekend in hun finca, twee weken na hun inmiddels legendarische nieuwjaarsfeest. Voor diegenen die er nog niet waren geweest, maar er het weekend wilden doorbrengen om te zien hoe ze het had ingericht. Ze nodigde ruim tien jonge stellen uit en was net een paar keer uit geweest met de oudere broer van haar beste vriendin. Ze waren allemaal van plan om te komen. Haar vader vertelde dat hij in Buenos Aires moest blijven om wat werk in te halen. Hij wilde de jongelui de kans geven om met elkaar te feesten. Hij hielp Ariana herinneren dat ze lijfwachten mee moest nemen, want langs de weg naar hun finca zaten veel van de bandieten waar iedereen het over had, maar met lijfwachten zou ze veilig zijn. Uiteindelijk nam ze er maar één mee, omdat de andere zware griep had en ze het gemeen vond om hem mee te slepen. Wel nam ze de ambassadekok mee in de auto, om voor de grote groep te koken. Ze liet zijn collega in de stad voor haar vader, en terwijl ze de stad uit reden, was ze lijsten aan het maken en de tafel aan het indelen. De kok viel in slaap op de achterbank, maar zij was tijdens de twee uur durende rit naar hun nieuwe buitenhuis druk bezig.

Ze was opgetogen over het weekend en vond al haar gasten even aardig. Toen ze zo'n twee uur hadden gereden en er al bijna waren, kwam de auto met een schok tot stilstand. Ze keek op van haar schrijfblok en zag dat een oude legertruck de weg versperde. Achter de auto stonden pakweg zes mensen, en ze zag dat er in de truck nog meer mannen zaten. Ze keek naar de lijfwacht om te zien of hij zich zorgen maakte. De deuren zaten op slot en ze vroeg zich af of hij om hen heen zou rijden, of zou wachten tot ze doorreden. De mannen waren gekleed in een allegaartje van militaire tenues. Ze liepen langzaam naar hem toe, en Ariana besefte dat ze allemaal een wapen droegen. De lijfwacht bewoog niet en bleef rustig.

'Felipe, gaat alles goed?' Hij knikte. De kok had niet gemerkt dat ze waren gestopt en zat nog steeds te snurken op de achterbank. 'Moeten we proberen door te rijden?' Ze keek bezorgd, en de chauffeur keek ingespannen naar de gewapende mannen, maar leek niet bang.

'Dan schieten ze de banden lek,' zei hij op rustige toon. Twee mannen liepen naar het raam aan zijn kant en gebaarden dat hij het moest laten zakken, wat hij niet deed. Zonder te aarzelen richtte de man die voor de auto stond zijn pistool op het hoofd van de chauffeur en schoot op hem door de voorruit. Felipe viel tegen het stuur aan, terwijl zijn bloed alle kanten uit spatte, en Ariana gilde. Een andere man brak het raam in haar portier, trok het slot omhoog en voordat ze besefte wat er gebeurde, sleurde hij haar uit de auto. Snel trokken ze een kap over haar hoofd en pakten haar op. Ze besteedden geen aandacht aan de kok op de achterbank, die wakker was geworden toen Felipe werd doodgeschoten en had gezien hoe Ariana uit de auto werd getrokken en weggedragen. Haar armen zwaaiden wild heen en weer en ze probeerde de man die haar droeg van zich af te slaan, maar ze gooiden haar in de truck en sprongen achter haar naar binnen. Binnen enkele minuten waren ze weg. De kok zag vol afschuw de legertruck de struiken naast de weg in rijden en verdwijnen. Het gebeurde allemaal razendsnel, en tegen zo'n grote overmacht had hij niets kunnen uitrichten. Alle mannen droegen baarden en helmen, en sommigen droegen skimaskers om hun gezicht te bedekken. De mannen die Ariana hadden ontvoerd vormden een gezichtsloze massa. De kok bleef nog vijf minuten zitten trillen in de auto, voordat hij uitstapte en Felipes lichaam opzijduwde. De bestuurdersstoel was doordrenkt met bloed, en terwijl hij de rest van de weg naar de finca aflegde, trilde hij zo hevig dat hij amper kon rijden. Zodra hij bij het huis aankwam, rende hij luid schreeuwend het erf op, zodat mensen kwamen aanrennen om te zien wat er aan de hand was. Doordat het portier openstond, zagen ze Felipes lichaam en veel bloed. Hysterisch snikkend vertelde de kok het personeel en twee vroege gasten wat er met Ariana was gebeurd. Ariana's gasten begonnen te gillen toen ze Felipes lichaam en de met bloed bespatte kok zagen.

Ze belden de plaatselijke politie. Toen die een uur later kwam, beschreef de kok wat er was gebeurd. Ze vroegen of haar vader al was gebeld, maar dat had nog niemand gedaan. Wat er was gebeurd, was niet ongebruikelijk - het was wel eerder op die weg voorgekomen, zij het al een tijd lang niet meer met iemand die zoveel status had als Ariana. Het was een ernstige zaak, en de agenten die naar het huis waren gekomen, belden hun plaatselijke commissaris, die op zijn beurt de commissaris in Buenos Aires belde. De dochter van de Amerikaanse ambassadeur was ontvoerd, en iemand moest haar vader dat vertellen.

De politiecommissaris van Buenos Aires ging zelf naar de ambassade en vroeg de ambassadeur te spreken. Na een paar minuten wachten kwam Robert Gregory naar hem toe, en die dacht meteen dat een Amerikaans staatsburger in Buenos Aires een ernstige misdaad had begaan. Hij stak formeel zijn hand uit naar de commissaris, die bijna stond te trillen bij het idee om deze belangrijke man het slechte nieuws te moeten vertellen.

'Excellentie,' zei hij, zonder opnieuw plaats te nemen, 'het is mijn droeve plicht om u mede te delen dat uw dochter op weg naar uw finca is ontvoerd. De chauffeur is vermoord, maar een werknemer op de achterbank is ongedeerd gebleven. Uw dochter is niet gewond geraakt en leefde nog toen ze haar meenamen. We zullen de wijde omgeving uitkammen en alles doen wat in ons vermogen ligt om haar terug te krijgen. Ik beloof u namens onze regering dat we alles op alles zetten om haar heelhuids bij u terug te brengen.'

Het vertrek draaide om Robert Gregory heen terwijl hij naar de woorden luisterde. Ze hadden iets gruwelijk onwerkelijks. Wat de commissaris zei, was niet mogelijk. Het kon niet kloppen. Hij had een lijfwacht met haar meegestuurd, die werd geacht haar te beschermen. Er gingen zo vaak mensen vanuit Buenos Aires naar hun weekendhuis. Waarom hadden ze haar meegenomen?

'Weet u wie haar hebben ontvoerd?' vroeg hij naar adem snakkend en hij haalde een potje met pillen uit zijn zak. Het waren nitroglycerinetabletten, en hij had een vreselijke pijn in zijn borst. Zo'n pijn had hij nog maar één keer eerder gevoeld. Hij legde het tablet onder zijn tong en ging zitten terwijl hij de commissaris geschokt en vol afschuw aankeek.

'Dat weten we nog niet,' gaf de commissaris eerlijk toe, 'maar ik zal er zelf naartoe rijden. We zullen onmiddellijk een zoektocht op touw zetten. Volgens mij is die al in gang gezet. Wilt u meerijden?'

'Ja.' Robert had het gevoel alsof hij onder water bewoog. Hij moest haar terugkrijgen. Hij moest haar vinden. Ze moesten haar redden van degenen die haar hadden ontvoerd. Niets ziend liep hij achter de commissaris de ambassade uit en stapte in diens auto. De commissaris had een chauffeur en nog een man bij zich, en op weg naar de finca, dezelfde weg die Ariana en Felipe hadden gereden, spraken de mannen zachtjes met elkaar. Onderweg zei Robert Gregory geen woord. Hij was in shock.

De commissaris had laten weten dat hij onderweg was, en bij het huis wachtte de plaatselijke politie hen op. De kok vertelde zijn verhaal opnieuw, ditmaal op kalme toon. De politiemannen vertelden Robert dat ze nog geen idee hadden wie Ariana had ontvoerd. Er opereerden hier zoveel bendes dat ze het onmogelijk konden weten. Ze waren er zeker van dat er snel een losgeldeis zou volgen, en dat zou hun een idee geven om wie het ging. Maar tot die tijd konden ze alleen afwachten.

'Ik betaal wat ze maar willen,' zei Robert met trillende stem. Zijn gezicht was grauw en zijn handen trilden. Het had veel van een B-film.

'We zullen het meteen bekendmaken,' zei de commissaris, 'voor het geval iemand haar ergens ziet. We hebben een foto van haar nodig.'

'Als u iemand naar de ambassade stuurt, geven zij u alles wat u nodig hebt.' Robert hing onderuit op een stoel en een van Ariana's vriendinnen probeerde hem vergeefs te troosten. Opeens zag hij er erg oud uit, en erg ziek. Inmiddels waren de andere gasten aangekomen. Ze hadden het verhaal gehoord en konden nog steeds het interieur van de auto zien. Overal stonden politiemannen, en Ariana's vriendinnen stonden te huilen, omdat ze wisten dat dit soort verhalen vaak afschuwelijk afliepen, en dat zelfs losgeld betalen aan dergelijke bendes niet altijd betekende dat je de ontvoerde terugkreeg. Of anders kreeg je het dode lichaam terug.

Beide politiecommissarissen bleven ruim een uur bij Robert Gregory. Ze probeerden hem te verzekeren dat de hele regering van Argentinië alles zou doen wat in haar macht lag om zijn dochter terug te vinden. Terwijl Robert hen aankeek, stroomden de tranen hem over de wangen.

'Alstublieft,' zei hij wanhopig, 'alstublieft... Ze is alles wat ik nog heb...'

7

De man die Ariana de auto uit trok en wegdroeg, was zo snel te werk gegaan dat ze nauwelijks tijd had gekregen om te reageren. Ze stribbelde fel tegen, maar hij hield haar in een ijzeren greep, en voordat ze kracht kon zetten, had hij haar op de bodem van de truck gegooid en hadden twee andere mannen haar met hun laarzen tegen de grond gehouden, zodat ze zich niet kon bewegen. Ze had een kap over haar hoofd die van dekenstof was gemaakt en het ademen bemoeilijkte. De mannen bonden haar handen en voeten vast met ruw touw dat haar huid schuurde. Haar lichte zomerjurk was al vuil van de bodem en van hun laarzen. Ze hoorde de mannen in ruw Spaans met elkaar praten en probeerde te verstaan wat ze zeiden. Ze spraken een of ander dialect en de zware kap maakte het moeilijk hen te verstaan. Ze had geen idee waar ze haar naartoe brachten of wie ze waren. De mannen praatten over een man die Jorge heette. Als ze over haar praatten, noemden ze haar La Rica, de rijke vrouw. Ze wist zeker dat ze gewoon aannamen dat ze een meisje uit een rijke familie hadden meegenomen en geen idee hadden dat ze de dochter van de Amerikaanse ambassadeur hadden ontvoerd. Ze vroeg zich af of het iets uitmaakte, of dat het alles alleen nog maar erger maakte. Waarschijnlijk was ze voor losgeld ontvoerd en niet om politieke redenen.

Terwijl de laarzen van de mannen haar tegen de bodem drukten, de touwen in haar handen en voeten sneden en de verstikkende kap over haar hoofd zat, probeerde ze haar paniek te onderdrukken. Ze reden over ruw terrein en terwijl ze doorreden zonder vaart te minderen, bonkte haar hoofd steeds opnieuw tegen de bodem van de truck. Ze verloor een paar keer bijna het bewustzijn, en ze zou graag een potje hebben gehuild, maar dat durfde ze niet. Ze wilde het er levend afbrengen en probeerde zich te concentreren, zodat ze kon horen wat de mannen zeiden. Een van hen schopte haar een paar keer met de neus van zijn laars, en ze slaakte een scherpe kreet. Ze had vast een rib gebroken. Ariana vroeg zich af wat haar vader aan het doen was. Wist hij het al, en waren ze al begonnen naar haar te zoeken? Ze bad dat de politie hen zou aanhouden, maar dat gebeurde niet. Nog nooit van haar leven was ze zo bang geweest, en het kostte haar moeite om kalm te blijven. In paniek raken zou haar geen goed doen, dus probeerde ze flink te zijn.

Ze waren om twaalf uur uit Buenos Aires vertrokken en hadden bijna twee uur gereden voordat ze uit de auto was getrokken, maar inmiddels was ze ieder besef van tijd kwijt. Het grootste deel van de reis voelde ze haar hart bonken. Toen de auto eindelijk stopte, voelde het alsof er vele uren waren verstreken. Zowel in de truck als buiten schreeuwden mannen. Ook hoorde ze mensen rennen. Vervolgens werd ze opgetild en op de grond gegooid. De val benam haar de adem en ze kon geen geluid uitbrengen. Ze lag daar maar, kon niet bewegen doordat ze vastgebonden was en haar hoofd bonsde. Een van de mannen duwde haar ruw met zijn voet, en weer hoorde ze de naam Jorge. Ook voelde ze dat ze geen schoenen meer aanhad. Die moesten nog in de truck liggen.

Ze hoorde dat er vlakbij werd geschoten en vroeg zich af of ze haar net als Felipe zouden doodschieten, maar ondanks haar angst besefte ze dat ze levend meer waard was. Inmiddels had ze vreselijke dorst. Door de kap had ze zand in haar mond gekregen en kon ze nog steeds amper ademhalen. Opeens werd het helemaal stil om haar heen en vervolgens hoorde ze één man bevelen schreeuwen.

Zijn Spaans was anders dan het hunne. Het was Spaans dat ze herkende. Het leek op dat van de mensen die ze kende. Hij droeg hun op haar in een kist te stoppen. Ze had geen idee wat dat betekende, maar voelde toen dat ze een stukje werd gedragen en vervolgens in een afgesloten ruimte werd gegooid. Ze moesten tegen haar duwen om haar erin te passen. Zo te horen viel er een zwaar deksel op de ruimte waarin ze lag. Ze kreeg nauwelijks adem en het was bloedheet. Ze kon geen vin verroeren en vroeg zich af of ze daar zou overlijden. Ondanks de hitte, de ellende en de pijn van de touwen en in haar rib kreeg ze een overweldigende behoefte om te slapen. Ze wilde alleen maar vrij zijn van de doodsangst en de pijn. In het donker, nog altijd met de kap over haar hoofd, zakte ze keer op keer weg. Ze had moeite met ademhalen en vervolgens - ze had geen besef meer van tijd, maar het was een hele tijd later -hoorde ze stemmen en werd het deksel weer verwijderd, zodat ze koele lucht voelde. Ze werd er wakker van en dat speet haar. Ze wilde alleen maar slapen.

Ze hoorde opnieuw mannen schreeuwen en een stem naast haar gaf bevelen. Het was de stem die ze al eerder had gehoord. Daarop werden de touwen om haar polsen en enkels losgesneden. Ze voelde hoe het mes langs haar huid gleed en ze was vrij, maar kon nog steeds niet bewegen. Haar hele lichaam was verstijfd. De stem droeg de mannen op om haar uit de kist te halen en rechtop te zetten. Zodra ze dat deden, viel ze op de grond - haar benen waren te zwak en te stijf om haar te dragen. Ze lag op de grond en durfde zich niet te verroeren. Dezelfde stem vertelde de mannen dat ze haar naar binnen moesten brengen, en ze hoorde zware voetstappen op grind terwijl iemand haar droeg. Ze hing als een gebroken pop in zijn armen en werd in een stoel gekwakt. Daarna klonken de voetstappen steeds verder weg. Zelfs al was ze niet langer vastgebonden, ze had nog steeds de kap over haar hoofd en ze bewoog niet. Het enige deel van haar dat bewoog, was haar hart dat bonkte in haar borst. Ze bleef heel stil zitten terwijl ze zich afvroeg of ze op haar dood zat te wachten. Ze voelde dat er iemand vlak bij haar stond en ze hoorde hem ademen, maar wist niet of hij een wapen op haar hoofd gericht hield. Toen voelde ze dat de kap uiterst langzaam omhoog werd getrokken en deed ze haar ogen dicht, bang voor wat ze zou zien.

'Je hoeft niet bang te zijn,' zei iemand naast haar op zachte toon, maar ze geloofde geen woord van wat hij zei en hield haar ogen dicht. 'Ik zal je niets doen. Ik heb je levend nodig,' zei hij zacht. Hij klonk als een goed opgeleide man. Omdat hij Spaans tegen haar sprak, vroeg ze zich opnieuw af of hij wist wie ze was, en of hem dat iets kon schelen. Als hij haar voor losgeld had ontvoerd, maakte het hem niet uit wie ze was, en het feit dat ze de dochter van een ambassadeur was zou het losgeld alleen maar verhogen. 'Mijn god, jij bent mooi,' zei hij terwijl hij haar aandachtig bekeek. Haar gezicht was vuil en haar jurk was smoezelig en zat vol scheuren. Ze was blootsvoets en had striemen van de touwen op haar enkels en polsen, maar zo'n blonde schoonheid, of zo'n jong aristocratisch gezicht had hij niet verwacht. 'Je hoeft niet bang te zijn,' zei hij weer, 'je kunt je ogen wel opendoen. Ik zal je niets doen.' Dat kon ze amper geloven, na alles wat ze tot nu toe met haar hadden gedaan.

Maar iets in zijn stem maakte haar duidelijk dat hij hun leider was. Langzaam deed ze haar ogen open en keek ze naar hem. Hij bleek een diepgebruinde man te zijn met een lang, scherp gesneden gezicht. Hij had felblauwe ogen, gitzwart haar, en had zich al dagen niet meer geschoren. Hij droeg een groen legerjack, een camouflagebroek en legerlaarzen. Toch straalde hij een en al kracht uit, en er stak een pistool tussen zijn riem. Sinds ze elkaar hadden aangekeken, had ze nog steeds niets tegen hem gezegd. Hij raakte met zijn hand haar gezicht aan. Ze had een blauwe plek op haar wang van toen ze op de bodem van de truck was gevallen, en de touwen hadden diep in haar polsen en enkels gesneden.

'Het spijt me dat ze zo ruw zijn geweest,' zei hij op vriendelijke toon, alsof hij haar bondgenoot was. 'Het zijn wilden; ze weten het verschil niet tussen een dame en een van hun varkens.' Zonder te glimlachen bleef ze hem aankijken. 'Kun je lopen?' vroeg hij zacht. Ze gaf geen antwoord. Ze had geen idee of ze kon lopen. Haar benen sliepen, en haar hele lichaam deed pijn. Het was inmiddels donker en er waaide een zacht briesje. De lucht voelde koel. Ze dacht dat ze zich in de uitlopers van de bergen bevonden, maar had geen idee waar. Ze kon alleen zien dat ze in een tent zat.

Hij hielp haar uit haar stoel, en ze vroeg zich af waar hij haar naartoe bracht, of hij haar ging verkrachten, of doden, of martelen. Ze had nog steeds geen woord gezegd.

Hij voerde haar de tent uit en ze liep stijfjes met hem mee. Ze wist dat het geen zin had om te proberen te vluchten. Op haar stijve benen zou ze niet ver komen, en misschien zou een van hen haar wel neerschieten. Hij leidde haar naar een klein hutje en wees ernaar. Ze besefte dat het een buitentoilet was, en hij wachtte buiten tot ze klaar was, en bracht haar terug naar zijn tent. Daar schonk hij een glas water in en gaf het haar. Ze bedankte hem niet. Ze had niets te zeggen en was nog steeds te diep geschokt om op woorden te kunnen komen.

'Heb je honger? Wil je iets eten?' Ze schudde haar hoofd en dronk uit het glas. Haar mond was kurkdroog en het water was heerlijk. 'Hoe heet je?' Ze gaf geen antwoord, en hij vroeg het opnieuw. Ze wilde niet dat hij kwaad werd, dus deed ze eindelijk haar mond open. Na alles wat ze die dag had doorgemaakt klonk haar stem schor.

'Ariana,' zei ze zacht.

'Een mooie naam voor een mooi meisje. Je familie wil je vast snel terug. Zodra ze ons hebben betaald, brengen we je thuis. Het spijt me dat ik je dit moet aandoen, maar we hebben het geld nodig. Geloof me, het is voor een goed doel.' Een goed doel dat hen ertoe bracht om mensen te doden en vrouwen voor losgeld te ontvoeren. Ze wantrouwde alles wat hij zei, al was hij aardig voor haar. 'Ik zal de mannen niet toestaan je nog eens pijn te doen.' Weer streek hij zacht met een vinger over de blauwe plek op haar wang. Hij bleef even met haar zitten praten over wat er moest veranderen, en zei dat dingen doen die mensen akelig vonden soms de enige manier was om hun aandacht te trekken. Zoals hij het vertelde, klonk het alsof hij een heilige oorlog vocht ten bate van het volk. Het zou bombastisch hebben geklonken als hij niet ook dingen had gezegd die ze begreep. Hij sprak over de armoede en over hoe het hele land op de rand van de afgrond verkeerde en ze wist dat het in sommige opzichten waar was. 'Jouw volk moet veranderen,' zei hij, terwijl hij haar diep in de ogen keek. Daaruit begreep ze dat hij geen idee had wie ze was, laat staan dat hij haar had ontvoerd omdat ze de dochter van een ambassadeur was. Hij bleef nog een tijd lang praten. Toen gebaarde hij naar een van zijn mannen en zei hem dat hij haar moest meenemen. 'Wel voorzichtig dit keer,' hielp hij hem herinneren. En ze hoorde hoe hij twee van zijn mannen vertelde dat ze haar weer in de kist moesten stoppen. Ze reikten naar de kap, en hij trok hem glimlachend uit hun handen, alsof hij haar eraan wilde herinneren dat haar niets zou overkomen. 'Geen touwen,' zei hij tegen hen terwijl ze haar wegvoerden. 'Doe alleen het deksel op de kist.'

Ze duwden haar weer de kist in - ze moest haar knieën optrekken om erin te passen - en daarna legden ze het deksel erop. Zonder de kap kon ze zien dat er luchtgaatjes in zaten en dat er in de hoek een buisje zat voor extra luchttoevoer. Ze lag in het donker en probeerde een opkomende paniekaanval te onderdrukken. Na verloop van tijd, terwijl ze bad dat haar vader haar snel zou redden, viel ze in slaap.

De volgende ochtend werd ze wakker toen ze het deksel weer van de kist af trokken. Ze trokken haar ruw overeind en brachten haar terug naar de tent van hun leider. Terwijl Ariana met haar ogen knipperde tegen de felle zon, zat hij aan tafel te schrijven in een dagboek. 'Op een dag zal de wereld mijn woorden lezen en begrijpen waar we het allemaal voor doen. Dan zal men weten dat we gelijk hadden.' Hij nam haar weer aandachtig op en gaf haar een stapeltje kleren. Er was een legeroverhemd en een mannenmaat T-shirt, een ruwe katoenen broek en een paar laarzen die bijna de goede maat leken te zijn. Ze ging naar het buitentoilet om zich om te kleden en zag dat haar jurk op meer dan tien plaatsen was gescheurd en dat ze onder de blauwe plekken zat. Ze voelde ook dat haar lange blonde haar vol knopen zat. Ze stonk naar zweet en angst, maar de mannen roken niet beter, op hun leider na. Ariana zag dat hij zich had geschoren. Hij had een kuiltje in zijn kin. 'We zullen later vandaag naar de rivier lopen,' zei hij zacht, 'zodat je je kunt wassen.' Hij gaf de mannen opdracht haar iets te eten te brengen, en ze gaven haar wat ondefinieerbaar vlees en een bord rijst. Hij schonk een kop koffie in en gaf het haar. Op haar naam na had hij haar nog niet horen spreken.

'Hoe snel stuur je me terug?' vroeg ze hem nadat ze het vlees en de rijst had opgegeten. Ze wilde het niet eten, maar ze had al sinds gisterochtend niets meer gegeten en ze had vreselijke honger. Het was de eerste keer dat ze tegen hem praatte en hij keek verbaasd.

'Zodra ze betalen. Waar kom je vandaan?' Hij kon horen dat ze geen Argentijnse was, al sprak ze goed Spaans. 'Kom je uit Amerika?' Het was geen moment bij hem opgekomen dat ze niet een van hen was, maar opeens keek hij blij. Ze knikte. 'Dat is nog beter. Nu zal de hele wereld onze boodschap horen.'

'Je kunt niemand iets leren door mensen te doden en door middel van geweld je woorden te verspreiden,' waagde ze het te zeggen en hij glimlachte.

'Soms is geweld het enige waar mensen naar luisteren. Je moet eerst hun aandacht trekken. Wat doe jij in Argentinië?'

'Ik woon hier,' zei ze alleen, bang dat ze slechter behandeld zou worden als uitkwam dat ze de dochter van de ambassadeur was. Ze hadden nog niet op de radio gehoord dat de dochter van de Amerikaanse ambassadeur was ontvoerd.

'Je bent een rijke Amerikaanse,' zei hij. Even keek hij kwaad, maar toen kalmeerde hij. 'Trek je je leefwijze nooit in twijfel? Vraag je je nooit af hoeveel mensen er hongerlijden terwijl jij eet, hoeveel mensen er elke dag voor jou sterven?'

'Als ik voor hen sterf, zal dat hen niet helpen. Met mensen doden verander je niets.'

'Dit is een heilige oorlog, Ariana, een oorlog voor de hongerende, stervende mensen die rijke mensen als jij gebruiken en dan af danken.' Ze gaf geen antwoord, en een tijdje later bracht hij haar door het bos naar de rivier en stond hij naar haar te kijken terwijl ze zich waste. Ze draaide hem de rug toe en kwam met een schoon en fris gevoel de rivier uit. Hij bracht haar terug naar zijn mannen, die haar weer in de kist stopten, en daar lag ze de hele dag te stikken van de hitte.

Toen hij haar die avond eindelijk zelf kwam ophalen, viel ze bijna flauw. Zijn mannen waren altijd degenen die haar straften en hij was altijd degene die haar redde, die het bevel gaf om haar uit de kist te halen, om haar iets te eten te geven, en die koud water voor haar inschonk. En toen ze strompelend naast hem naar de tent liep, duizelig van de hitte van die dag, zag ze zijn dagboek weer op de tafel liggen. Hij gaf haar een glas koud water en ze dronk het leeg terwijl hij gebaarde dat ze moest gaan zitten.

'Als je me leert vertrouwen, zal ik je niet meer in de kist laten stoppen.' Ze wilde tegen hem zeggen dat ze hem al vertrouwde, zodat ze er niet in terug hoefde.

'Ik wil naar huis.' Ze keek hem verdrietig aan. Hij leek iemand met wie je kon redeneren. Hij was slimmer dan de anderen. Die avond vertelde hij haar dat hij in Spanje naar school was gegaan en dat hij bij de jezuïeten had gestudeerd. Daarna was hij naar Argentinië teruggekomen om zijn volk te bevrijden en de wereld te veranderen. Hij beschouwde zichzelf als de voorvechter van de underdog en als de redder van de armen. Hij rechtvaardigde dat hij rijke mensen moest ontvoeren om zijn zaak te dienen en beschouwde zich als een soort Robin Hood. Hij bleef een tijdje met haar praten voordat hij haar terugbracht naar de kist en haar vertelde hoezeer het hem speet dat hij dat moest doen. Het was de tweede nacht die ze in zijn kamp doorbracht. Toen zijn mannen het deksel weer op de kist schoven, hoopte ze dat het goed ging met haar vader. Ze probeerde flink te zijn, maar ze lag die nacht te snikken in de kist.

Haar vader was teruggegaan naar Buenos Aires, waar de commissaris hem steeds opnieuw verzekerde dat ze zijn dochter snel zouden vinden. Er was nog geen losgeld geëist. Ariana's foto werd op alle televisiezenders vertoond, en haar ontvoering was wereldnieuws. President Armstrong had hem die middag gebeld. Hij was hevig ontdaan door het verschrikkelijke nieuws en zegde de inzet van de cia toe. Hij vertelde dat ze al onderweg waren, en die nacht vlogen er zes agenten naar Buenos Aires die meteen na hun landing Robert te spreken vroegen. De ambassadekok werd opnieuw ondervraagd, en hij vertelde hun alles wat hij wist. Hij beschreef de mannen die haar hadden meegenomen, de legertruck en alles wat ze hadden gedaan. Ze kwamen niets nieuws te weten.

'Het zouden verschillende groepen kunnen zijn. Een van de drugskartels kan iemand vanuit Colombia hebben gestuurd om wraak te nemen op de Verenigde Staten voor de schade die we hun hebben toegebracht, maar je zou zeggen dat ze wel andere dingen aan hun hoofd hebben dan de dochter van de ambassadeur te ontvoeren. Cru gesteld zijn dat zakenlieden die wel beter weten. En u hebt nooit een conflict met hen gehad. Ze hebben geen reden om u te grieven,' zei Sam Adams, de leidinggevende CIA-man, tegen Robert, toen hij had gehoord wat de kok te zeggen had. 'Het kan gewoon een groep plaatselijke bandieten zijn, maar dan had u waarschijnlijk al van hen gehoord. Deze operatie verloopt een stuk soepeler dan iets wat zij zouden doen.

Er is nog een andere mogelijkheid. Er is een rebel, ene Jorge, die denkt dat hij de wereld gaat veranderen. Hij beschouwt zichzelf als een eigentijdse Che Guevara. Hij heeft al een aantal mensen ontvoerd. Hij trekt rond in de uitlopers van het Andesgebergte, en hij zoekt naar manieren om zijn boodschap wereldkundig te maken. De dochter van een ambassadeur zou weleens net het vehikel kunnen zijn dat hij zoekt om die boodschap te verspreiden. Mogelijk hadden zijn mannen geen idee wie ze ontvoerden, maar nu hij haar in zijn macht heeft, kan hij besluiten haar een tijdje bij zich te houden. De kleinere plaatselijke groeperingen willen meestal eerder geld zien.' Ze maakten niet bepaald haast om losgeld te eisen.

'Weten jullie waar zijn kamp is?' vroeg Robert. Zijn gezicht was al twee dagen asgrauw.

'We weten van zijn bestaan en zijn hem een aantal keren op het spoor geweest, maar hij verplaatst zich te snel. Hij heeft een klein groepje volgelingen en ze blijven nergens lang. We doen navraag in de omgeving om te zien of er iemand praat. De plaatselijke bevolking is bang voor hem. Hij handelt niet in drugs. Daarom hebben we hem tot nu toe met rust gelaten. Het kost te veel mankracht om hem in de gaten te houden. Rebellen zijn ook niet ons probleem. Drugsbaronnen wel. Hij is meer een soort heilige die predikt tegen "corruptie" en de zonden van de rijken.'

'Iemand die vrouwen ontvoert en anderen doodt. Dat klinkt nogal schijnheilig,' zei Robert, die weer boos werd. Hij werd al twee dagen heen en weer geslingerd tussen woede en angst.

'Hij is ook geen heilige. Hij ziet zichzelf alleen zo,' zei Sam Adams droogjes. Ze hadden een speciale eenheid meegebracht, die naar Ariana op zoek was, en ze werkten nauw samen met de Argentijnse regering en politie, maar tot nu toe hadden ze geen spoor van haar gevonden. Het zou tijd kosten. Sam hoopte maar dat ze haar lieten leven en haar niet als toonbeeld van kapitalistische corruptie zouden vermoorden. Hij deed geen poging het aan haar vader uit te leggen. Ze deden wat ze konden, maar het was moeilijk, omdat Roberts finca dicht bij ruw bergachtig gebied lag vol jungles en bossen waar je je gemakkelijk schuil kon houden.

De zoektocht naar Ariana ging dagenlang door, zonder dat ze meer te weten kwamen. En er was nog steeds geen losgeld geëist.

Een aantal dagen na haar ontvoering ging Jorge een dag het kamp uit en lag Ariana in de kist te smoren in de hitte. Niemand wist waar Jorge naartoe was, maar toen hij terugkwam en haar uit de kist haalde, wist hij wel wie zij was. Hij was naar de stad gegaan om te horen of er bericht was over een vermiste Amerikaanse. Hij zag haar foto in alle kranten en op televisie. Hij glimlachte toen hij haar zag. Ze was een grotere vangst dan waar hij ooit op had durven hopen.

'Jij bent dus de dochter van de ambassadeur,' zei hij met een brede glimlach. 'Je regering zal alles doen om je terug te krijgen. Geef me raad, Ariana. Bepaal jij de prijs maar. Hoeveel moet ik vragen?'

'Zoveel als je zelf juist vindt. De regering zal niets voor me betalen. Ik ben alleen van belang voor mijn vader, verder niet,' zei ze zacht, en ze zette haar lege glas neer. Jorge was de enige die haar eten en drinken gaf. De anderen gaven haar niets en lieten haar in de kist liggen tot hij terugkwam. 'En mijn vader kan niet elke prijs betalen.'

'Hij moet wel erg veel van je houden,' zei Jorge. Hij speelde met haar. 'Hoeveel denk je dat hij van je houdt? Is hij een zakenman?' Ze knikte. 'Hoeveel mensen denk je dat er door zijn toedoen zijn gestorven?'

'Er is nog nooit iemand door toedoen van mijn vader gestorven,' zei ze plechtig. 'Hij is een eerlijk man.'

'Dat zegt mijn broer ook over zichzelf. Hij heeft een hoge functie in de regering. Maar hij is rijk. Rijke mensen zijn nooit eerlijk. Er komt een dag dat hij onze boodschap zal ondersteunen. Hij is al begonnen ons te helpen. Hij weet dat ik gelijk heb. Er komt een dag dat hij onze zieke, stervende regering overneemt, haar weer gezond maakt en haar overdraagt aan het volk dat de macht behoort te hebben en dat voor de zwakken en zieken zal zorgen en de armen zal voeden.' Ze kon zien dat hij geloofde wat hij zei, maar ze zou meer onder de indruk zijn van zijn boodschap als ze niet zijn gevangene was. 'Ariana, wat ben jij je vader waard? Tien miljoen? Twintig miljoen? Of maar vijf?'

'Ik weet het niet,' zei ze zacht. Ze wilde maar dat hij het losgeldbedrag bepaalde en zijn eisen kenbaar zou maken. Dan kon zij naar huis.

'Alle tv-zenders in Buenos Aires vertonen je foto. Je moet wel veel waard zijn,' zei hij, en hij riep naar een van zijn mannen dat hij haar een bord eten moest brengen. Opeens besefte ze dat ze er in die legerkleding uitzag als een van hen. Als de autoriteiten een inval in hun kamp deden, omdat ze naar haar op zoek waren, zouden ze haar kunnen doden. Ze zat in de val tussen twee werelden. En Jorge werd in rap tempo zowel haar cipier als haar redder, aangezien alles wat ze kreeg van hem afkomstig was. Maar het bracht haar niet in verwarring. Hij had haar ontvoerd, en nu zette hij een prijs op haar hoofd. Ze wist dat haar vader zou betalen wat hij vroeg, al was het alles wat hij bezat. Hij zou haar tegen elke prijs terug naar huis halen.

Die avond bezochten twee leden van de Argentijnse regering Robert Gregory op de ambassade. De een was een rustige man met een vriendelijke stem, die hem alle hulp toezegde die zijn regering hun kon bieden. De ander was een oudere, glad uitziende politicus in een duur pak, die hevig naar eau-de-cologne rook en die de Amerikaanse ambassadeur ervan wilde overtuigen dat hij al het mogelijke had gedaan om de zoektocht naar diens dochter te faciliteren. Hij stonk nog erger naar corruptie dan naar eau-de-cologne. De jongere man had op jonge leeftijd communistische neigingen gehad, maar hij had het licht gezien en was nu een machtig man in de regering. Volgens Sam Adams had hij de ambitie om op een dag het land te leiden. Hij was een man van het volk die het goed had gedaan, en hij sprak met veel medelijden over de pijn die de ambassadeur moest voelen. Ook hij bezwoer Robert te doen wat hij kon. Robert vertrouwde hen geen van beiden. Toen ze waren vertrokken, zei hij dat ook tegen Sam.

'Julio Marcos is een blaaskaak,' zei Sam. 'Hij is even nutteloos als hij eruitziet. Luis Muñoz kan ooit nog wel gevaarlijk worden. Hij heeft machtige connecties, en hij is slim en ambitieus. Sommige mensen denken dat hij ver zal komen. Ik denk dat ze u er allebei van probeerden te overtuigen wat een toffe peren ze zijn. Ik weet niet zeker of een van hen ons echt zal proberen te helpen.' Sam had veel meer vertrouwen in de cia en in hun eigen informanten dan in de Argentijnse regering, die erom bekendstond dat ze in dit soort gevallen amper iets bijdroeg. Robert sprak zijn mening niet tegen. Elke ambassade in de diplomatieke gemeenschap had aangeboden te helpen en was oprechter overgekomen. Robert vertrouwde volkomen op de CIA-agenten, die sinds Ariana's ontvoering niet van zijn zijde waren geweken.

De nachtmerrie duurde meedogenloos voort. De ontvoerders lieten niets van zich horen en Robert was bang dat Ariana al dood was. Die mogelijkheid bestond, maar de cia kamde het platteland en de uitlopers van de bergen uit en had goede hoop. Niemand had Ariana echter gezien, en niemand was zich bewust van een groep die leek op wat de politie beschreef. De cia was er nog steeds van overtuigd dat ze door Jorge was ontvoerd, en dat hij zich verborgen hield in de bossen op de uitlopers van het gebergte, maar ze waren hem nog steeds niet op het spoor.

En toen, eindelijk, twee weken nadat ze was ontvoerd, belde een geblokkeerd nummer in Buenos Aires een plaatselijke tv-zender en vroeg om twintig miljoen Amerikaanse dollar in ongemarkeerde bankbiljetten. De afleverplaats zou nog nader bekend worden gemaakt, maar ze hadden het bedrag bepaald. En toen de cia en de Argentijnse autoriteiten het telefoontje traceerden, ontdekten ze dat het afkomstig was van een telefooncel in een overheidsgebouw. Iedereen zou dat telefoontje gepleegd kunnen hebben. In elk geval wisten ze nu het bedrag en kon Robert het geld bij elkaar zoeken om Ariana te bevrijden. Dat gaf hem hoop dat zijn dochter nog leefde.

Twee dagen voordat het telefoontje over het losgeld was gepleegd, had Jorge zijn kamp opgebroken en was hij dieper de bossen in gereden. Deze keer zat hij zelf naast Ariana in de truck. Ze had geen kap over haar hoofd en ze bonden haar niet vast. Hij had zich ontpopt tot haar beschermer en in hun nieuwe kamp hield hij haar de hele tijd bij zich in de buurt. Het had voor haar geen zin om te vluchten - ze zou onmiddellijk in het bos verdwalen en haar pogingen om weg te komen met de dood moeten bekopen. Haar enige hoop op redding was om dicht bij hem te blijven.

'Je weet dat ik gelijk heb,' zei hij die avond tegen haar terwijl hij haar het avondmaal van rijst en bonen aanreikte. Hij at hetzelfde als zij, en daarna haalde hij een sigaar uit een gebutst aluminium kistje dat op de tafel stond en waar hij ook zijn dagboeken in bewaarde. Hij vertelde haar dat het een vliegenierskistje was dat hij in de jungle had gevonden, nadat er een vliegtuigje was verongelukt waarin drugs uit Ecuador werden gesmokkeld. 'We hebben de drugs bewaard en de piloot begraven, samen met wat er van het vliegtuigje over was. Sindsdien gebruik ik het kistje. Met het geld dat we met de drugs hebben verdiend, hebben we onze beweging opgezet. We hebben er lang van kunnen leven.'

'En nu onderhoud je je beweging door vrouwen te ontvoeren voor losgeld,' zei ze met een afkeurende blik.

Hij lachte om wat ze zei. 'Je doet me aan mijn moeder denken als je zo kijkt. Ze was een goed mens; dapper ook, net als jij. Mijn vader was rijk. Hij sloeg haar elke avond. Zij was een arm meisje uit een bergdorpje. Hij werd verliefd op haar toen ze vijftien was en de rest van zijn leven behandelde hij haar als een stuk vuil. Toen ik veertien was, heb ik hem gedood. Hij kwam op een avond dronken thuis en begon haar te slaan. Toen heb ik hem geslagen voor die avond en voor alle keren dat hij het eerder had gedaan. Hij viel achterover en sloeg met zijn hoofd ergens tegenaan. Ik heb er nooit spijt van gehad. Hij dacht dat hij met haar kon doen wat hij wilde, alleen omdat hij geld had. Na zijn dood had mijn moeder een mooi leven. Ze stierf een paar jaar later, maar ze had eindelijk het leven dat ze verdiende. Mijn broer was toen politieagent. Hij schreef in het procesverbaal dat een inbreker mijn vader had geduwd. Hij verdiende het om te sterven, net als alle anderen van zijn soort.' Jorge voerde al zijn hele leven strijd tegen rijke mensen. 'Na zijn dood stuurde mijn moeder me naar school in Spanje. Ik kwam thuis toen ze ziek werd. Ze was te jong om te sterven,' zei hij met een verdrietige blik.

'Wie kreeg het geld dat er over was?' vroeg ze nieuwsgierig. Jorge was een gecompliceerd mens. 'Liet ze nog iets na?'

'Mijn broer,' zei hij berustend. 'Hij heeft het gebruikt om een belangrijk man te worden. Nu helpt hij ons waar hij kan. Heimelijk, zodat hij zijn positie niet in gevaar brengt. We hebben hem nodig op de plek waar hij zit. Hij weet dat ik gelijk heb. En als de tijd rijp is, zal hij uit de schaduw tevoorschijn komen. Onze dag zal aanbreken.' Hij stak de sigaar opnieuw aan en bood haar een trekje. Ze bedankte. Ze was nieuwsgierig naar wie zijn broer was, maar durfde er niet naar te vragen. Als ze te veel wist, zou hij haar misschien doden voordat het losgeld werd betaald. 'Met het geld dat je vader ons betaalt, kunnen we onze beweging een lange tijd bekostigen. Totdat we zover zijn dat we naar voren kunnen treden. Volgens mijn broer zal dat niet lang meer duren. De regering is zo zwak dat ze toch al elk moment kan vallen. In het hele land staan er mensen te wachten tot ze zich bij ons kunnen aansluiten. Ik heb de beweging de afgelopen tien jaar opgebouwd, terwijl jullie allemaal een mooi leventje leidden. Ik ben bereid geweest alles voor mijn overtuigingen op te offeren. Hoeveel mensen ken je die me dat na kunnen zeggen?'

'Niet veel,' moest ze toegeven.

'Ken je er één?' vroeg hij. Het kaarslicht flikkerde.

'Misschien niet.' Hij had iets hypnotiserends. Hoe fout hij ook handelde, ze begon zich af te vragen of zijn motieven voor zijn zaak oprecht waren.

'Op een dag zul je weten dat ik gelijk heb,' zei hij vol overtuiging. 'Misschien wil je dan niet eens meer terug en wil je samen met ons wachten tot onze tijd komt.' Voor Ariana was dat nog steeds een afschrikwekkende gedachte - ze wilde naar huis en ze maakte zich zorgen om haar vader -, maar nu voelde ze zich tenminste wel veilig bij Jorge. Niemand had haar iets aangedaan sinds ze was gekomen, en hij behandelde haar goed.

Die nacht liet hij haar in zijn tent slapen. Hun kamp lag zo diep in de bossen dat hij wist dat ze niet zou proberen te ontsnappen. Ze kon nergens heen. En zijn mannen sliepen in hun tent. Hij had zijn eigen veldbed en liet er ook een voor haar neerzetten. Ze ging erop liggen en terwijl ze wegdoezelde, zag ze hem in zijn dagboek schrijven met een sigaar in zijn hand. Bij kaarslicht had hij een prachtig gezicht, bijna als Jezus. Toen ze in slaap viel bedacht ze dat hij misschien toch heilig was.

Nu er losgeld was geëist, ging Robert Gregory met hulp van de cia druk aan de slag om het geld bij elkaar te krijgen. Sinds Ariana's ontvoering werd de ambassade gerund door een van de beroepsdiplomaten. Robert kon het niet meer aan. Hij slikte inmiddels elke dag nitroglycerine. De ambassadearts maakte zich zorgen om zijn hart, en Robert maakte zich zorgen om Ariana. Twee weken later hadden ze nog steeds geen instructies gekregen over waar ze het geld moesten afleveren.

Jorge ging elke dag met Ariana zwemmen in een beekje. Het water was koud en hij keek naar haar terwijl ze hem de rug toekeerde. Op een dag zwom hij naar haar toe en hield hij haar in zijn armen. Ze waren allebei naakt en ze hield hem niet tegen. Hij draaide haar langzaam naar zich toe en bewonderde haar mooie lichaam in het heldere water. Zij keek als betoverd naar zijn blauwe ogen en zijn hoekige gezicht, en toen kuste hij haar en voelde ze zijn verlangen tegen haar buik opkomen. Opeens was het enige wat ze wilde dat hij haar vasthield en voor altijd beschermde. Het leven dat ze met hem leidde had zoiets eenvoudigs en authentieks, en ze vreeën onder water met alle hartstocht die hij voor haar had gevoeld toen hij haar voor het eerst zag. Hij was ongelooflijk zachtaardig en vertelde haar dat hij van haar hield, en ze geloofde hem. Ze had het gevoel gekregen dat wat hij geloofde niet verkeerd was, al waren zijn methoden dat wel. Hij was een eenzame strijder die tegen de stroom in zwom. Op dat moment was haar leven eenvoudiger en zuiverder dan ooit tevoren, en na afloop lag ze ademloos in zijn armen en zei ze dat zij ook van hem hield. Haar overleving hing ervan af, hun leven in het bos was tot de oervorm teruggebracht. Hij was een man en zorgde voor haar, verdedigde en beschermde haar. Hij vertelde haar dat hij nooit zou toestaan dat haar iets naars overkwam, en dat geloofde zij ook. Het feit dat hij haar gevangenhield om losgeld te eisen leek niet langer belangrijk. Zij wilde bij hem zijn.

Die nacht vreeën ze weer, en toen ze in slaap was gevallen, keerde hij terug naar zijn dagboeken. Hij schreef haar een liefdesbrief waarin hij benoemde wat hij allemaal voor haar voelde en wat hij hoopte dat ze op een dag zouden delen, in een andere wereld, een betere wereld die hij voor haar zou creëren. Hij schreef haar dat ze zijn inspiratiebron was geworden en dat hun levens nu tot één leven samen waren gesmolten. Toen ze de brief de volgende ochtend las, huilde ze. Hij was het enige wat voor haar echt was. Haar herinneringen aan haar vader vervaagden, en alles waar hij voor stond leek nu zo fout. Ze begreep alleen nog wat Jorge tegen haar zei.

Die middag maakten ze een wandeling door het bos, baadden in de beek en vreeën opnieuw. En opeens wilde ze alleen nog maar bij hem zijn. Hij was de belichaming van liefde en tederheid, en de wereld die ze voor haar ontvoering had gekend, was verdwenen. Het enige wat nog bestond, was haar leven met hem in het bos. Het kon haar niet langer schelen of haar vader het losgeld betaalde, en toen ze dat die avond zei toen ze bij kaarslicht vreeën in zijn tent, begon Jorge te lachen.

'Het kan jou misschien niet schelen, Ariana, maar mij wel. Duizenden mensen in heel Argentinië zijn van ons afhankelijk. Ik ben voor hen verantwoordelijk, en jouw vader zal ons helpen om hun eten te geven. Hij financiert een heilige zaak. We moeten alleen nog een veilige manier bedenken voor de overdracht van het geld.' Hij vertelde er niet bij dat zijn broer zou helpen. Uit zijn mond klonk het losgeld zelfs als een redelijke eis. Het enige wat ze nu nog wilde, was bij hem zijn. En elke avond, nadat hij in zijn dagboek had geschreven, schreef hij haar voor het slapengaan een liefdesbrief. Ze vond zijn brieven elke ochtend als ze wakker werd en las ze gretig. Niemand had haar ooit zoveel liefde betoond. Ze gebruikten elke maaltijd samen, afgezonderd van de mannen. Ze deelden een eenvoudig leven. Ariana was nu zes weken bij hem, en het voelde voor hen allebei als een eeuwigheid.

De instructies voor de overdracht van het losgeld kwamen bij de ambassade binnen. Het geld moest in kleine coupures worden verdeeld en op punten door heel Argentinië heen worden afgeleverd. Zelfs de cia stond versteld van hun systeem, dat uiterst simplistisch was, maar wel kon werken, en dat het stukken lastiger maakte om het geld te traceren of te onderscheppen dan bij één enkele overdracht.

'Ze moeten duizenden mensen paraat hebben om het geld op te halen, en ze moeten een manier zien te vinden om het bij hen te krijgen. Het probleem is dat het maanden gaat duren voordat ze het hele losgeldbedrag binnen hebben. Ze hebben duidelijk geen haast. Het zou wel vijf à zes maanden kunnen duren voordat ze alle twintig miljoen bij elkaar hebben.' Jorge had het uiterst slim gepland, en dat beviel Sam Adams absoluut niet. Jorge was een sluwe duivel.

'En wat gebeurt er ondertussen met Ariana?' vroeg haar vader angstig. 'Voor hetzelfde geld is ze allang dood.'

'Onze ervaring met hem is dat hij niet zo werkt. Hij zal haar in leven houden als een gevangene, om druk uit te kunnen oefenen.' Sam vertelde hem maar niet dat ze een ontvoeringsslachtoffer hadden opgevangen dat acht maanden opgesloten had gezeten in een kist en door een buisje had moeten ademhalen. De man had het wel overleefd en was teruggebracht nadat ze het losgeld hadden betaald. Er waren ook ontvoeringen die niet zo goed afliepen, maar ze hadden geen reden om aan te nemen dat Jorge Ariana had gedood. Hij zei het niet tegen haar vader, maar Sam dacht dat haar leeftijd en uiterlijk in haar voordeel werkten. Voorlopig moesten ze er maar van uitgaan dat ze nog leefde en de betalingen verzorgen. Sam stelde voor versneld te betalen, zodat het volledige bedrag in twee maanden zou zijn overgedragen, en Robert stemde toe.

In de daaropvolgende maand gebruikten ze elk afleverpunt dat hun was opgegeven. Ariana was toen al bijna drie maanden weg, en haar genegenheid voor Jorge groeide met de dag. Haar gevoelens verhevigden enorm toen ze begon te vermoeden dat ze zwanger was. Ze zei er niets over tot ze er vrijwel zeker van was en fluisterde hem het nieuws op een avond toe terwijl ze in zijn armen lag. Het was hun ultieme geschenk aan elkaar. En Jorge vond het geweldig. Dit was precies de band met haar die hij wilde. Ariana dacht dat het was gebeurd toen ze voor het eerst met elkaar hadden gevreeën, omdat ze sindsdien niet meer ongesteld was geworden. Eerst had ze gedacht dat haar menstruatie door de stress was uitgebleven, maar haar borsten waren voller geworden en haar taille werd breder. Jorge zei dat het haar in zijn ogen alleen nog maar mooier maakte, en hij was nu nog voorzichtiger met haar en keek haar liefdevol aan. Hij week geen moment meer van haar zijde. Er mocht haar niets overkomen. Ze was te waardevol voor hem.

Op de dag dat Ariana aan Jorge vertelde dat ze zwanger was, kwamen de Britse en Israëlische ambassadeurs naar de ambassade in Buenos Aires, om te praten met Robert en de speciale eenheid van de cia. De Britse ambassadeur stelde voor om een intensieve verkenningsvlucht met infraroodcamera's te houden boven de bossen waar Jorge zich volgens de cia verborgen zou houden. En de Israëlische ambassadeur bood commando's aan voor een reddingsmissie als ze bevestiging kregen dat hij daar was.

Robert keek Sam hoopvol aan terwijl hij naar hen luisterde. 'Kunnen we het ten minste proberen?' Verder hadden ze alles al geprobeerd, maar ze liepen hiermee wel het risico dat hun inval mislukte en Jorge haar doodde.

Sam was sceptisch over het succes van zo'n missie, maar zei dat het in elk geval te proberen was, ook al zou het waarschijnlijk niet veel uithalen. 'We hebben niets te verliezen als het niet werkt en ze niets zien,' zei Sam.

'Behalve mijn dochter,' zei Robert Gregory somber. Maar er werd een nieuwe speciale eenheid opgezet voor deze gecombineerde inzet, en de balzaal van de ambassade werd ingericht als de commandopost voor het project. Nu de Britten en Israëli's samenwerkten met de cia, werkten er dag en nacht veertig mensen aan.

De eerste en tweede verkenningsvlucht leverden niets op. Maar de derde, die verder naar het zuiden vloog, zag flauwe flikkerende lichtjes in het bos. Op de film die ze hadden gemaakt was bijna niets te zien, maar het kopstuk dat door de Israëlische inlichtingendienst was gestuurd zwoer dat het een kamp was, hoe klein ook, en Sam vertelde hun dat Jorge altijd een kleine maar wijdverspreide operatie runde. De Britse ambassadeur, die voor de militaire inlichtingendienst had gewerkt, was er zeker van dat hij op de film een tent kon zien, maar niemand was dat met hem eens. Wel stelden de flauwe lichtjes hen in staat om een locatie vast te stellen. Het was diep in het bos, en toen Sam met de anderen overlegde, waren ze het erover eens dat het lastig zou zijn om het kamp binnen te komen. De Israëli's dachten echter dat het hun wel zou lukken.

Hun voorstel was om zo dicht mogelijk bij de plek te komen die ze op de kaart hadden aangewezen. Als er inderdaad een kamp stond, zouden ze er een ring van vuur omheen aanleggen. Het was een meedogenloze manier om hen te verjagen, maar het zou genoeg chaos en afleiding creëren om Ariana te redden, als zij zich daar bevond. Hun doel was om Ariana te redden, op welke manier dan ook, en om geen overlevenden achter te laten. Jorge was niet belangrijk voor hen - hij beschikte niet over informatie die ze nodig hadden. Hij leidde een klein groepje rebellen en stond bekend om zijn verstoorde religieuze opvattingen. Zonder hem zou het land beter af zijn. Ook van de Argentijnse regering kregen ze groen licht voor hun plan, want Jorge was het soort probleem dat het land de komende jaren fors kon ontwrichten als het aantal volgelingen toenam. De Argentijnse adviseurs van de speciale eenheid waren maar al te bereid om hem op te offeren. Het besluit werd in het diepste geheim genomen. De cia was bereid om de volledige verantwoordelijkheid voor zijn dood op zich te nemen, en buiten de speciale eenheid zou niemand er ooit iets van weten. De enige wie de gecombineerde troepen levend uit dat kamp wilden halen, was Ariana - de rest mocht wat hen betreft in het bos creperen. Ze hadden er geen belang bij haar ontvoerders in leven te houden.

Ze stelden vast dat ze het plan drie dagen later zouden uitvoeren. Tijdens een verkenningsvlucht tijdens de daaropvolgende dag zagen ze dezelfde flikkerende lichtjes, en deze keer konden ze bevestigen dat er een tent stond, misschien twee. De dag erop waren de Israëli's klaar om te gaan, met ondersteuning van de Britten en de cia. Niet ver van de lichtjes hadden ze een plek in het bos gekozen waar ze een helikopter konden laten zweven, die na de inval Ariana en de commando's weg kon brengen. Het zou een gevaarlijke operatie zijn, en iedereen, ook Ariana's vader, besefte hoe fout het kon aflopen en wat daarvan de consequenties zouden zijn. Maar niemand voelde ervoor om de geldoverdrachten nog een maand te laten voortduren. In de tussentijd kon er te veel fout gaan, en tegen de tijd dat ze al het losgeld hadden betaald kon Ariana allang dood zijn. Het was hoog tijd om haar daar weg te halen. De hele missie werd uiterst geheimgehouden, ook binnen de Argentijnse regering. Ze wilden dat zo min mogelijk mensen ervan wisten, om te voorkomen dat er werd gelekt en dat een sympathisant Jorge zou waarschuwen.

Ze hadden besloten om 's nachts in actie te komen, met behulp van infraroodkijkers, en de speciale eenheid installeerde zich ver genoeg van het bos om geen aandacht te trekken, maar wel dichtbij genoeg om de helikopter te laten landen zodra ze Ariana hadden bevrijd, als dat lukte. De leden van de eenheid droegen dezelfde soort kleding als Jorges groep bandieten, zodat ze ter plaatse niet op zouden vallen.

De Israëlische commando's vertrokken op de vastgestelde tijd. Ze waren met z'n twaalven en droegen alles wat ze voor hun reddingsmissie nodig hadden. Het kostte hun een uur om naar het kamp te lopen. Ze bewogen onzichtbaar door de duisternis en imiteerden de geluiden van het bos. Hun infraroodkijkers stelden hen in staat alles te zien. Toen ze diep genoeg het bos in gelopen waren, zagen ze de drie tenten van Jorges kamp. Ze sms'ten de informatie terug naar de speciale eenheid. Daarna trokken ze zich ver genoeg terug om de ring van vuur aan te steken, waarbij ze met handsignalen communiceerden.

Inmiddels lag vrijwel iedereen in het kamp te slapen. Slechts in één tent brandde een kaars. Jorge had zijn dagboekfragment voor die nacht geschreven en zat een liefdesbrief aan Ariana te schrijven. Hij legde hem naast haar veldbed, kuste haar, blies de kaars uit en ging op het bed naast het hare liggen. Terwijl hij haar vasthield, lag Ariana in diepe slaap verzonken. Zoals hij haar al meermaals had geschreven, geloofde hij dat zij door kosmische krachten naar hem toe was gezonden om hem de kans te geven zijn missie te volbrengen. Ze was als een engel die zijn volk zou zegenen.

Binnen een halfuur was de ring van vuur aangestoken. De commando's droegen asbestpakken, zodat ze het kamp in konden om Ariana te zoeken en haar te bevrijden. Ze hadden hun ontsnappingsroute bepaald. Het enige wat ze niet wisten was in welke tent ze zich bevond. Ze waren er wel zeker van dat de grootste tent van Jorge was, maar hadden geen idee waar Ariana werd vastgehouden, laat staan onder welke omstandigheden - of ze op de een of andere manier vastgebonden lag. Ze waren op bijna alles voorbereid. De vuurzee zette de eerste tent in lichterlaaie, en er kwamen ongeveer zes mannen uit rennen. De meesten waren naakt; één man droeg kleren die in brand stonden. Ze hadden liggen slapen toen hun tent in brand vloog, en ze konden niet ontsnappen, want de ring van vuur sneed hun de pas af. Ze zaten in de val en de mannen gilden naar de anderen, terwijl het vuur oversloeg op hun tent. Daarop zagen ze een man en een vrouw de grote tent uit rennen. Het vuur had die tent nog niet bereikt. Er volgde een korte dialoog tussen de man en de vrouw, terwijl hij haar een of ander kistje aanreikte en naar zijn mannen rende om hen te helpen.

Ariana rende snel terug naar hun tent om Jorges liefdesbrieven te halen. Ze had er een reep stof om gebonden en bewaarde ze in haar kussensloop. Snel stopte ze de brieven in het metalen kistje dat Jorge haar had aangereikt en rende weer naar buiten. Ze hoorde de mannen schreeuwen en gillen in het vuur en zag Jorge tussen hen heen en weer rennen om te helpen waar hij kon. Een commando gaf een andere een sein en wees naar Ariana. Zij moest het zijn - ze wisten zeker dat er zich verder geen vrouwen in het kamp bevonden. En alle mannen werden afgeleid door de vuurzee en letten niet op haar. Zonder een geluid te maken doken er drie Israëlische commando's door het vuur en grepen haar vast. Ze sloegen een asbestdeken om haar heen en droegen haar weg. Ze verzette zich en schreeuwde om Jorge, terwijl ze het metalen kistje tegen zich aan drukte en niet los wilde laten.

Ze had geen idee wie de mannen waren en doordat hun zuurstofmasker hun gezicht bedekte, konden ze niets zeggen om haar gerust te stellen of duidelijk te maken wie ze waren. Ze wezen naar een afgelegen deel van het bos terwijl zij probeerde tegen te stribbelen. Ze bleef Jorges naam schreeuwen, maar hij kon haar niet horen. Samen met zijn mannen bestreed hij het vuur, en voordat iemand wist wat er gebeurde, werd ze door de commando's in veiligheid gebracht. Ze ontworstelde zich even aan de asbestdeken en zag net op dat moment hoe er een brandende boom neerviel op hun kamp en Jorge verpletterde. Zijn hele lichaam stond in brand en ze meende te horen dat hij haar naam riep. Ze verzette zich fel, maar de mannen die haar beethielden, lieten haar niet los. Het kamp ging volledig in vlammen op, en zij klampte het kistje tegen haar borst. Gelukkig had ze zijn liefdesbrieven erin gestopt.

Ze had geen idee wat er aan de hand was toen een van de Israëli's met haar door het bos rende en haar stevig tegen zich aan klemde zodat ze niet naar het kamp terug kon rennen, iets wat ze duidelijk het liefst zou doen. De anderen volgden hem op de voet. Niemand had hen zien komen of gaan, en ze twijfelden er niet aan dat alle mannen in het kamp de brand probeerden te bedwingen, als ze inmiddels niet al dood waren. Ze droegen Ariana naar de open plek. Zij stribbelde heftig tegen, wilde alleen maar terug. Toen de helikopter uit het niets naar beneden zakte en bleef zweven, gooiden ze haar naar binnen en klommen ze achter haar aan. De helikopter was binnen een minuut weer weg, en vanuit de lucht zagen ze hoe het vuur zich door het bos verspreidde. Maar hun missie was geslaagd - ze hadden haar gered. De leidinggevende officier deed zijn masker af, gevolgd door de anderen, en ze legden haar snel uit wie ze waren.

'We zijn hier om u te helpen, mevrouw Gregory. We maken deel uit van een speciale eenheid die door de Britse en Israëlische regering, de cia en uw vader is uitgezonden.'

Zij kon echter alleen maar schreeuwen en met haar hoofd schudden. Ze zag er gestoord uit, met wilde haren en felle ogen. Iemand had haar een jasje aangereikt toen ze zich uit de asbestdeken had bevrijd. Ze was naakt de tent uit gerend en had geen kleren.

'Nee, nee. Breng me terug. Jullie begrijpen het niet.' Ze beukte met haar vuisten in op een van hen en duwde hem weg. 'Breng me terug.'

'Je bent veilig, Ariana,' zei de onderbevelhebber op vriendelijke toon. Hij vroeg zich af wat ze de afgelopen drie maanden met haar hadden gedaan. Het leek wel alsof ze haar gek hadden gemaakt. Wat de commando's niet wisten, was dat ze zojuist haar minnaar en de vader van haar ongeboren kind had zien sterven.

'Jullie hebben Jorge gedood!' Ze gilde tegen hen. 'Hij is een heilige!'

Toen begrepen ze het. Ondertussen klemde zij het kistje met zijn dagboeken en brieven tegen haar borst. Het was het enige wat ze nog had. Toen zagen ze ook dat ze lichte brandwonden op haar handen had.

Na een vlucht van twintig minuten over het bos landden ze in hun kamp, waar de anderen hen opwachtten. Zodra ze Ariana de helikopter uit zagen komen, stuurde een van de Britse geheim agenten een radiobericht naar Sam, die samen met haar vader op de ambassade op nieuws zat te wachten. Robert had de hele avond en nacht pijn in zijn borst gehad, ondanks het nitroglycerinetablet dat hij had ingenomen, en de stress van het wachten op nieuws over haar werd hem te veel.

'We hebben haar,' zei de Brit. 'Over een paar uur zijn we bij jullie terug. We moeten onderzoeken hoe ze eraan toe is, en of we haar naar een ziekenhuis moeten brengen.' Zodra hij zich afmeldde, wendde Sam zich tot Robert, en met tranen in zijn ogen klopte hij de oudere man op de hand.

'Ze hebben haar. Je dochter komt naar huis.' Robert barstte in tranen uit en omhelsde Sam snikkend.

'O mijn god, ik dacht dat ze dood was.'

'Over een paar uur komt ze thuis. Ze zijn haar nu aan het onderzoeken.' Maar wat Sam niet wist, en wat hij Robert sowieso nooit zou hebben verteld, was dat Ariana radeloos was van verdriet en hun huilend smeekte om haar terug te brengen, al wist ze dat het geen zin had. Ze had de boom op Jorge zien neerkomen. De man van wie ze hield, de vader van haar kind, was dood. Hij was als eerste in de brand omgekomen. Met lege, gebroken ogen keek ze de mannen aan die haar hadden gered. Een van hen wist haar eindelijk over te halen om het oude metalen kistje neer te zetten en hielp haar zich aan te kleden. Ze gaven haar water en ze dronk. Ariana zag eruit als een krankzinnige. Haar haren hingen in klitten om haar hoofd en ze keek hen niet-begrijpend aan. Ze konden zien dat ze een lange weg te gaan zou hebben voordat ze weer een normaal leven kon leiden. Ze hadden wel eerder gezien dat mensen gedurende langere tijd waren gehersenspoeld door hun ontvoerders, tot ze niet meer wisten wat ze geloofden of wie ze waren. Ze konden zien dat Jorge er met haar goed in was geslaagd.

De speciale eenheid overlegde zacht buiten haar gehoorsafstand en besloot haar naar het ziekenhuis te brengen in plaats van naar de ambassade. Ze kon in deze toestand beter niet naar huis worden gebracht. Ze was verward, uitzinnig en getraumatiseerd; ze was hysterisch en ze konden haar niet tot bedaren brengen, wat ze ook zeiden. Een van de CIA-agenten ter plaatse belde Sam op om hem te vertellen dat ze haar die nacht naar het ziekenhuis wilden brengen. Ze hadden hier al voorbereidingen voor getroffen voor het geval dat ze gewond was.

Sam liep even bij Robert vandaan. 'Is ze gewond?' vroeg hij op zachte toon.

'Lichamelijk lijkt er niets met haar aan de hand te zijn, afgezien van wat lichte brandwonden op haar handen,' antwoordde de agent. Zijn stem klonk gespannen. 'We hebben hier te maken met een ernstig geval van stockholmsyndroom. Ze wil terug. Ze heeft gevochten als een kat.'

'Shit. Ik denk niet dat haar vader op die mogelijkheid voorbereid is. Misschien kunnen we haar zover kalmeren dat hij haar kan bezoeken.' Hij maakte zich zorgen om Robert. Hij had al te veel doorgemaakt.

'Ze wil terug naar Jorge. Ze denkt dat hij een heilige is. En hij wordt nu een martelaar. Hij is dood. Er is een brandende boom op hem gevallen vlak voordat we wegvlogen. Ze zegt dat ze zwanger van hem is. Ik weet niet of dat waar is.'

'Laat haar vader het maar niet horen. Ik hoor wel wanneer jullie in het ziekenhuis zijn. Dan breng ik hem daarnaartoe.' Maar toen Sam terugliep, was Roberts gezicht asgrauw en hield hij zijn hand tegen zijn borst.

'Ze maakt het goed, Robert. Ze is in veiligheid. Probeer tot rust te komen.'

'Ik denk dat ik een hartaanval heb,' zei hij. Zijn gezicht was vertrokken van de pijn.

Sam belde een ambulance, die vijf minuten later ter plaatse was. Het ambulancepersoneel bevestigde Roberts vermoeden. Hij had de afgelopen drie maanden te veel doorgemaakt. Sam ging mee naar het ziekenhuis en op weg daarnaartoe defibrilleerden ze hem. Hij leed vreselijke pijn, en zodra ze aankwamen, haastten ze zich met hem naar de intensivecareafdeling. Een arts kwam Sam vertellen dat ze een angiogram wilden maken, maar dat hij niet sterk genoeg was om het te overleven. Ze deden wat ze konden. Terwijl ze op Ariana wachtten, zou zijn leven aan een zijden draad hangen. Ze brachten haar met de helikopter naar Buenos Aires en reden van het vliegveld naar het ziekenhuis, waar Sam hen opwachtte.

De man die de leiding had, keek bars. 'Ze zegt dat ze haar vader niet wil zien, dat hij een slecht mens is.'

'Dat komt dan mooi uit,' zei Sam abrupt. 'Hij heeft twee uur geleden een hartaanval gehad en ligt op de intensive care. Ze mag hem sowieso niet zien.'

Er stond een artsenteam te wachten om Ariana's toestand te beoordelen, en terwijl ze haar onderzochten, huilde ze deerniswekkend. Ze namen haar het kistje uit handen en toen ze erom begon te gillen, beloofden ze dat ze het terug zou krijgen. Ze zei dat ze vreselijke pijn had, en de artsen zagen dat ze bloedde. Een echo maakte duidelijk dat ze een miskraam had. Ze probeerden het haar uit te leggen, en ze begon nog harder te huilen. Ze zat onder het bloed toen ze haar eindelijk een kalmeringsmiddel toedienden, en ze alleen nog onophoudelijk Jorges naam kon mompelen. Terwijl ze sliep voerden ze een curettage uit. Ze had kort na aankomst de foetus verloren. Iedereen was het erover eens dat het een zegen was.

Ze gaven het metalen kistje aan Sam. De mannen die met haar waren meegereisd, hadden haar ernaar gevraagd, en ze had verteld dat Jorges liefdesbrieven aan haar erin zaten. Sam doorzocht het kistje, maar zag niet dat de dagboeken onder de brieven lagen, en liet het door een van de CIA-agenten naar de ambassade brengen, waar het voor haar klaar zou staan. Het kon geen kwaad, en hij hoopte dat ze het op een dag zou weggooien. Het was een aandenken aan een vreselijke tijd.

Toen Ariana de volgende ochtend wakker werd, was ze rustiger en kwam ze erg depressief over. Ze herinnerde zich dat ze afgelopen nacht haar baby had verloren. Ze zeiden dat ze ongeveer zes weken zwanger was geweest, dus was het kind nog niet ver ontwikkeld. Verder maakte ze het goed, lichamelijk althans. Ze behandelden de oppervlakkige brandwonden aan haar handen. Ze had vooral een psychisch probleem. Samen met een psychiater probeerde Sam haar uit te leggen dat mensen die worden ontvoerd zich soms beginnen te vereenzelvigen met hun ontvoerders en vergeten wie ze waren en waar ze voorheen in hadden geloofd. Ze was gaan geloven dat Jorge haar beschermde en dat hij de enige was wie ze kon vertrouwen.

'Maar stel dat hij gelijk had?' vroeg ze toen ze naar hen had zitten luisteren. 'Denk aan al die arme mensen overal ter wereld. Hij wilde hen alleen maar helpen.'

'Je helpt geen mensen door onschuldige vrouwen te ontvoeren en hen in het bos gevangen te houden voor een losgeld van twintig miljoen dollar,' zei Sam onomwonden, en hij keek haar recht aan. In het begin had ze zelf iets dergelijks tegen Jorge gezegd, maar in de loop der tijd had hij haar van het tegendeel overtuigd.

'Dat geld wilde hij gebruiken om de armen te voeden en de onderdrukten te bevrijden,' voerde Ariana zachtjes ter verdediging aan. Toen hij de man werd van wie ze hield, nadat ze hadden gevreeën, was hij voor haar niet langer een onderdrukker.

'Dat is absoluut een goede zaak,' zei Sam rustig, 'maar hij heeft zijn mannen ook je chauffeur laten doden, en Jorge en zijn mannen hadden al eerder mensen gedood. Het zijn rebellen, Ariana. Ze willen de regering omverwerpen en oprechte mensen als jouw vader doden. Je vader houdt van je, Ariana. Hij heeft nog nooit iemand kwaad gedaan. Jorge heeft een heleboel mensen kwaad gedaan.' Haar ook. Hij had haar manier van denken onherkenbaar verwrongen.

'Hij heeft zijn vader gedood,' zei ze lusteloos, 'omdat die zijn moeder kwaad deed. Hij beschermde haar.'

'Daarmee is het nog geen goede daad,' zei Sam op redelijke toon en naar haar blik te oordelen was er een klein lampje gaan branden. Ze herinnerde zich wat Jorge had gezegd. Sam wist dat ze nog lange tijd in de war zou zijn. 'Je hebt tijd nodig om over dit alles na te denken. Je kunt niet alles tegelijk doen. Maar één ding weet ik zeker: je vader houdt van je. Hij heeft zich de afgelopen drie maanden vreselijke zorgen om je gemaakt.'

'Waar is hij?' Ariana keek plotseling bang en bezorgd, alsof ze zich zojuist had herinnerd wie haar vader was.

Sam aarzelde even, maar ze moest het weten, ook al was ze nu nog zo in de war. 'Hij heeft gisteravond een hartaanval gekregen. Hij ligt hier boven op de intensivecareafdeling. Van ochtend vertelden ze dat het naar omstandigheden goed met hem gaat. Hij heeft veel moeten doorstaan, net als jij,' zei Sam vriendelijk. Alleen de mannen die haar hadden ontvoerd droegen schuld aan wat er was gebeurd. Niet Robert Gregory of zijn dochter, hoe verward ze zich daar nu ook over voelde.

'Mag ik hem bezoeken?' vroeg Ariana. Sam knikte en enkele minuten later brachten ze haar in een rolstoel naar boven. Ze rolde zichzelf naar zijn bed. Robert zag er vreselijk uit, maar beter dan de nacht ervoor. Sam had er rekening mee gehouden dat hij zou overlijden voordat hij hem naar het ziekenhuis begeleidde, en het gevaar was nog niet geweken. Als hij het aankon, zouden ze die ochtend een angiogram maken.

Hij glimlachte terwijl de tranen hem over de wangen stroomden, zodra hij Ariana's gezicht zag. Hij streek voorzichtig haar haren glad. 'Godzijdank gaat het goed met je.'

'Ik hou van je, papa.' Ze klonk als een klein meisje.

'En ik van jou, liefje. Ik heb me zo'n zorgen gemaakt. Het is zo erg dat dit je is overkomen. Het spijt me dat we hiernaartoe zijn gegaan. Je had gelijk. Ik heb mijn ontslagbrief al ingediend. Zodra ik hier weg mag, gaan we naar huis.' Ze knikte. Ook zij had tranen in haar ogen. Ze wist niet meer precies waar ze thuishoorde; in het bos bij Jorge, hier in Buenos Aires, of in New York. Net als Dorothy in De tovenaar van Oz wilde ze alleen maar naar huis, waar dat ook was. En ze herinnerde zich maar al te goed dat Jorge was overleden. Maar ze had zijn dagboeken en liefdesbrieven nog in het vliegenierskistje. En ze geloofde dat alles wat hij had geschreven en voor haar had gevoeld echt was. Maar nu herinnerde ze zich dat ze ook van haar vader hield.

'Probeer maar te rusten,' zei ze op vriendelijke toon tegen haar vader. 'Zit maar nergens over in. Ik ben er weer.' Dat gold wel voor haar lichaam, maar ze wist dat haar geest nog doolde.

'Goddank,' zei haar vader en hij deed zijn ogen dicht. Ze hadden hem een slaapmiddel gegeven en een paar minuten later viel hij in slaap, dankbaar dat ze veilig en wel terug was. Haar redding was het grootste geschenk dat hij ooit had gekregen.

Die middag voerden ze een angiogram op hem uit en probeerden hem een dotterbehandeling te geven, want er zaten twee hartslagaders dicht. Hij begon echter te verzwakken op de operatietafel en zijn vitale functies verslechterden snel. Ze defibrilleerden hem twee keer en brachten hem terug, maar konden verder niets doen. Hij was niet sterk genoeg om de behandeling te kunnen ondergaan, en hij ging hard achteruit toen ze hem weer naar zijn kamer brachten, waar Ariana op hem wachtte. Hij zag er uitgeput uit, en ze kuste hem zacht op zijn wang en ging naast het bed zitten om zijn hand vast te houden. Even later, terwijl ze naar hem zat te kijken, hield hij op met ademhalen. Ze drukte op de alarmknop en er kwam een team artsen aanrennen dat hem probeerde te redden. Ze deden twintig minuten hun best, terwijl Ariana zacht snikkend toekeek. Nu herinnerde ze zich weer dat haar vader geen slecht, maar een goed mens was. En ze wist weer hoeveel ze van hem hield, en hoeveel hij van haar had gehouden.

Ze konden echter niets voor hem doen. Zijn hart was te ernstig beschadigd, en hij was te zwak. Ze staakten hun vergeefse pogingen om hem te redden, en lieten Ariana een poosje rustig bij hem zitten. In twee dagen tijd was ze twee mannen van wie ze hield verloren, en een baby. Toen ze hem voor de laatste keer kuste en de kamer uit liep, had ze het gevoel alsof zij hem had gedood. Sam stond op de gang op haar te wachten en hij bracht haar naar de ambassade, waar Eugenia voor haar klaarstond. De ambassade zou de formaliteiten van het vervoer van haar vaders lichaam naar New York op zich nemen. Eugenia hielp haar om alles wat ze in Buenos Aires had in te pakken. Na haar ontvoering hadden ze de finca al leeggeruimd.

Die avond belde president Armstrong naar Ariana om haar te vertellen hoezeer hij met haar meeleefde en hoe opgelucht hij was dat ze was gered.

'Voordat hij stierf moet het hem in elk geval hebben getroost om te weten dat jij veilig was, en om je terug te zien. Dat moet wel het allerbelangrijkst voor hem zijn geweest,' zei de president, die aangedaan klonk door alles wat er was gebeurd. Hij beloofde naar de begrafenis in New York te komen.

Twee dagen later stapte Ariana in een vliegtuig naar huis. De kist met haar vader kwam met diezelfde vlucht. Ze verkeerde nog steeds in shocktoestand. Ambassadefunctionarissen lieten weten dat ze te overstuur was om de pers te woord te staan. Ze had een paar vrienden in Buenos Aires gebeld om afscheid te nemen voordat ze vertrok, maar het ontbrak haar aan tijd en moed om iemand op te zoeken. Ze had de Britse en Israëlische ambassadeurs bedankt voor hun hulp bij haar redding, en er kwamen twee mannen namens de Argentijnse regering om hun opluchting uit te spreken dat ze was gered en haar hun condoleances over te brengen. Hun bezoek was formeel en kortstondig. Bij hun afscheid op het vliegveld omhelsde ze Eugenia stevig. Er reisde een lijfwacht met haar mee.

'Pas op jezelf, Ariana,' zei Eugenia terwijl ze haar omhelsde, en Ariana knikte terwijl de tranen haar over de wangen stroomden. Er was niemand die thuis op haar wachtte. De vader die van haar had gehouden en haar altijd had beschermd, was dood. En de man die haar had ontvoerd, die had gezegd dat hij van haar hield en die haar manier van denken en haar leven op hun kop had gezet, was ook dood. Ze wist dat ze hulp nodig had om alles op een rij te krijgen, maar ze wist niet aan wie ze dat kon vragen en had alleen nog zichzelf om op terug te vallen. Ze was tien maanden in Argentinië geweest, en nu was niets meer duidelijk. Wie waren de goede en wie de slechte mensen? En wie was zij zelf? Zowel Jorge als haar vader was om haar gestorven, de een terwijl zij werd gered, en de ander omdat ze was ontvoerd en hij zich te veel zorgen om haar had gemaakt. En door de schrik van de brand en de reddingsmissie was haar kindje ook gestorven. Ze had de dood van drie mensen op haar geweten. Onderweg naar New York voelde ze zich schuldig over alles wat er was gebeurd. Ze zou willen vergeten wat er was gebeurd, maar wist dat ze dat nooit zou kunnen.

Het vliegenierskistje met al Jorges geheimen en zijn liefdesbrieven aan haar reisde met haar mee. Toen ze daaraan dacht, zag ze hem weer schrijven bij kaarslicht, met een sigaar in zijn ene hand, zijn mooie gezicht terwijl hij zich over zijn dagboeken boog en de felblauwe ogen die haar overtuigden dat alles wat hij zei waar was. Misschien was niets van wat hij haar had verteld waar geweest. Misschien had hij niet eens van haar gehouden. Maar ze wist dat het lang zou duren voor ze zichzelf zou vergeven voor de drie mensen die zij naar haar gevoel had gedood. Ze kon alleen maar hopen dat God het haar zou vergeven.

8

De secretaresses van haar vader, die werden doorbetaald zolang hij in Buenos Aires was, hielpen Ariana om de begrafenis in New York te regelen. Ze namen de grootste 'suite' bij Frank Campbell, de begrafenisondernemer aan Madison Avenue, waar mensen haar vader twee dagen lang de laatste eer konden bewijzen. Ariana zou daar maar even zijn en dan in haar vaders appartement proberen te verwerken wat er allemaal was gebeurd. Het was onbegrijpelijk. Ze wist alleen dat haar vader dood was en dat zij nu alleen was. Hoe het zo was gekomen, waarom ze naar Buenos Aires waren gegaan en wat daar allemaal was gebeurd was een waas, een mengelmoes van mensen, feestjes en plekken die nu niets meer voor haar betekenden. De enige stem die ze in haar hoofd hoorde, was die van Jorge. Het vliegenierskistje dat ze mee naar huis had genomen, stond uit het zicht in haar kledingkast. Ze had niet de moed om het open te maken en zijn dagboeken en liefdesbrieven door te lezen, maar ze wilde ze bewaren. Op een dag zou ze ze lezen. Ze was naar New York teruggekomen om opnieuw het verwende rijke meisje te worden dat ze voor haar vertrek naar Buenos Aires was geweest, en dat hij had verafschuwd. Hij had haar verteld dat ze moest veranderen. Ze had het gevoel hem te verraden, puur door hier te zijn, ook al was dit haar thuis. Het enige wat haar duidelijk was, was dat ze van zichzelf walgde om de verwoestingen die ze had aangericht en om de levens die er vanwege haar verloren waren gegaan. Het kwam niet in haar op dat het allemaal was veroorzaakt door wat Jorge haar had aangedaan, vooral psychisch. Hij had haar hoofd leeggemaakt en daarna had hij het gevuld met zijn verwrongen denkbeelden en zijn revolutionaire ideeën. Ze herkende niet meer wat er door haar eigen hoofd spookte - het leek op een kast in een hotelkamer die aan iemand anders toebehoorde. Alleen moest zij daar nu wonen, met de gedachten van iemand anders, en geen van die gedachten paste bij wie zij was geweest. Ze voelde zich als een geest, zonder toekomst of verleden.

Haar vaders begrafenis was intens pijnlijk. Op een winderige, koude dag in april legden ze hem te rusten naast haar moeder in het familiegraf. Iedereen met wie hij ooit zaken had gedaan kwam naar de begrafenis, en velen kwamen na afloop mee naar het appartement. Het waren vrienden, zakenpartners, mensen die gewoon sympathie en respect voor hem hadden gevoeld, mensen met wie hij was opgegroeid. Haar oude vrienden en vriendinnen kwamen, omdat ze medelijden met haar hadden. En zoals hij had beloofd, kwam ook president Armstrong, wat zo'n groot beveiligingsprobleem inhield en leidde tot zo'n enorme file, doordat de beveiligingsdienst voor de begraafplaats het verkeer tegenhield om hem naar binnen te geleiden, dat Ariana opgelucht was dat hij na afloop niet naar het appartement kwam. Hij kuste haar op haar wang, omhelsde haar en betuigde haar zijn medeleven om alles wat er was gebeurd. Hij zag er net zo schuldig uit als zij zich voelde. Toen iedereen weg was, was ze eindelijk alleen en voelde ze zich verloren.

Sam Adams was ook naar de begrafenis gekomen. De volgende dag kwam hij langs om te zien hoe het met haar ging. Ze zat als verdoofd in hun zitkamer zonder iets te zeggen en keek hem met lege ogen aan. Het verbaasde hem niet. Hij kon zien dat ze nog een lange, moeilijke weg te gaan had. De cia had haar verschillende therapeuten in New York aanbevolen die ervaring hadden met slachtoffers van ontvoering.

'Wat ga je doen, Ariana?' vroeg hij met een bezorgde blik. Ze waren bijna drie maanden bezig geweest om haar te redden, maar hij besefte maar al te goed dat er slechts een deel van haar was teruggekomen, en dat een ander deel van haar was gestorven en nooit meer hetzelfde zou zijn, helemaal nu haar vader haar niet meer kon helpen benoemen wie ze was. Jorge had een deel van haar geschiedenis en haar identiteit tot as verbrand, en nu haar vader dood was, kwam daar niets meer voor in de plaats. Ze had het gevoel alsof er delen van haar waren verdwenen, voor altijd verloren waren. En alle lege plekken waren tot de rand toe gevuld met schuldgevoel. Het was een zwaar leven en Sam maakte zich ernstig zorgen dat ze zelfmoord zou plegen.

'Ik weet het niet,' zei ze, starend in het niets. Toen ze tien maanden geleden waren vertrokken, hadden ze haar appartement in Tribeca verkocht, en haar vaders appartement voelde als een grafkelder. Zijn huishoudster betuttelde haar, net zoals ze had gedaan toen ze nog kind was en begon te huilen zodra ze haar zag. Ze kon wel zien dat de jonge vrouw die uit Argentinië was teruggekomen niet het meisje was van wie ze al haar hele leven hield. Ariana was iemand anders geworden, en ze herkende zichzelf niet eens meer.

'Je moet aan de slag met een therapeut om dit alles te verwerken,' zei Sam op vriendelijke toon.

'Ik wil wat vrijwilligerswerk doen,' zei ze vaag, maar hij wist dat ze momenteel niet in staat was om anderen te helpen. Eerst moest ze haar hoofd op orde brengen.

'Daar krijg je nog genoeg tijd voor. Waarom neem je de zomer niet vrij om tot rust te komen en greep op je leven te krijgen?'

Terwijl hij dat zei, schoot haar een vredige plek te binnen, waar ze een keer met haar vader was geweest. Ze herinnerde zich zijn woorden dat als hij er ooit helemaal uit wilde, dat zijn bestemming zou zijn. Het was een veilige haven waar zij zich kon verbergen, waar niemand kon zien hoe schuldig ze was, en waar niemand haar kon veroordelen. Ze had bloed aan haar handen en ze wist zeker dat iedereen dat kon zien. Dat was ook de reden waarom ze sinds haar thuiskomst voortdurend haar handen had gewassen. Ze waren knalrood.

Sam beloofde dat hij contact zou houden en zei dat hij haar nog eens zou komen opzoeken. Hij hoopte maar dat de ordeloze aspecten van haar zelf te zijner tijd weer op hun plek zouden vallen, als een legpuzzel van duizend stukjes waarin het overgrote deel bestond uit lucht. Maar toen ze hem bedankte voor zijn bezoek, was de lucht die hij nu in Ariana's ogen zag erg donker. Toen hij wegging, vroeg hij zich af of hij haar ooit terug zou zien en had hij intens met haar te doen.

Nadat Sam was vertrokken, bleef Ariana lange tijd voor zich uit staren terwijl ze terugdacht aan haar vader en aan Jorge. Ze dacht aan het kistje met Jorges liefdesbrieven in haar kast, maar voelde zich niet sterk genoeg om zijn woorden te lezen. Ze kon alleen maar denken aan de nacht dat hij was gestorven, aan het kamp dat in vlammen was opgegaan. Nadat ze de brandende boom op Jorge had zien vallen kon ze zich niets meer herinneren. Ze wist niet eens meer hoe ze door de Israëli's was gered en het kamp was uitgedragen terwijl ze wild met haar vuisten zwaaide. Wat er daarna was gebeurd, hadden Sam en anderen haar verteld. Voor hen was het voorgoed voorbij, nu ze weer thuis was. Voor Ariana begon de pijn nu pas. Ze had nog een heel leven voor zich zonder de twee mannen van wie ze had gehouden.

Ariana maakte een wandeling en alles om haar heen zag er nog hetzelfde uit. Dezelfde huizen, dezelfde portiers, dezelfde winkels aan Madison Avenue. Eind april lag Central Park er nog winters bij en oogde het net zo somber als zij zich voelde. Ze bleef denken aan het rustige klooster in de Berkshires waar ze een paar uur geleden opeens aan had moeten denken. Opeens wilde ze er zielsgraag naartoe. Ze kon zich niet meer herinneren hoe het heette, maar ze wist nog bij welke stad het in de buurt lag. Na een slapeloze nacht stond ze de volgende ochtend vroeg op, belde de garage om haar vaders auto klaar te laten zetten, schreef de huishoudster een briefje om te melden dat ze een weekend weg was, stopte wat eenvoudige kleren in een tas en vertrok. Op het allerlaatste moment rende ze terug naar haar kamer en nam ze het vliegenierskistje mee. Voor alle zekerheid stopte ze het in haar tas, bang dat het anders zou verdwijnen. Het was voor haar de schakel met alles wat er de laatste tijd met haar was gebeurd, het enige bewijs, in haar ogen, dat het echt gebeurd was. Ze moest het bij zich houden.

Ze liet de stad achter zich en reed drie uur lang naar het noorden. Meer dan eens voelde ze zich kortademig, vooral toen ze New York uit was. Ze was doodsbang dat ze weer een legervoertuig voor zich op de weg zou zien en dat ze weer ontvoerd zou worden. Ze kon het zich nog levendig herinneren. En meer dan eens moest ze de auto aan de kant van de weg zetten om op adem te komen. Het was haar laatste herinnering aan haar vorige leven en aan wie ze toen was geweest. Toen ze daaraan dacht, zag ze Felipe weer in elkaar gezakt tegen het stuur aan hangen met een kogel door zijn hoofd. De herinnering deed haar beseffen dat ook hij voor haar zonden was gestorven. Volgens Jorge was haar grootste zonde dat ze rijk was, en waren rijke mensen de oorzaak van alle problemen in de wereld. Arme mensen stierven vanwege hen, net als Felipe. Ze begreep het allemaal volkomen, en het bevestigde alles wat hij had verteld. Ze begreep ook waarom hij twintig miljoen dollar van haar vader had geëist om de armen te helpen. Armen waren de heiligen en rijken waren de zondaars. Het versterkte de zelfhaat die hij in haar had opgeroepen nog meer. Jorge had beloofd dat hij haar zou redden, en nu was hij dood.

Toen ze het slaperige stadje bereikte dat ze in het navigatiesysteem had ingetoetst, stopte ze bij een tankstation en vroeg ze naar het karmelietessenklooster dat ze zich nog zo goed herinnerde. Jaren geleden waren haar vader en zij er gestopt nadat ze een weekend bij vrienden hadden doorgebracht. Haar moeder was in de stad gebleven, en zij had ervan genoten om met hem op stap te zijn. Hij was de kapel binnengegaan en had, zoals altijd, een kaars aangestoken. Ze herinnerde zich dat de nonnen erg aardig voor hen waren geweest. Haar vader had altijd een zwak gehad voor karmelietessen en had gezegd dat zij bijzondere vrouwen waren. Het had haar verbaasd dat ze zo warm en spraakzaam waren, en zo goed op de hoogte van de wereld buiten het klooster, want haar vader had haar verteld dat ze in afzondering en grotendeels in stilte leefden. De oude non die hen had rondgeleid was levendig en leuk. Ze had duidelijk genoten van hun bezoek, en het was Ariana altijd bijgebleven. Zij waren precies wat ze nu nodig had. Rond twee uur 's middags reed ze hun parkeerterrein op en hoorde ze de nonnen zingen in de kapel. Ze slaakte een zucht van opluchting en leunde achterover in haar stoel. Voor het eerst sinds haar terugkeer had ze het gevoel dat ze was thuisgekomen. Op het bord bij de ingang van het klooster stond 'St. Gertrude's', en zodra ze dat zag, wist ze de naam weer. Ze keek om zich heen, luisterde naar het gezang van de nonnen en wist dat haar komst was voorbestemd.

Ze liep het kantoor van het klooster binnen, en een non die een ouderwets dik wollen habijt en open sandalen droeg, keek met een warme glimlach op.

'Kan ik je helpen?' vroeg ze terwijl haar wijze ogen Ariana opnamen. Ze was in de veertig en had het leeftijdsloze gladde gezicht dat zoveel nonnen hebben. Ze werd afgeschermd van de spanningen van de buitenwereld.

'Ja,' zei Ariana zacht, en ze liet zich in de stoel aan haar kant van het bureau zakken, 'dat denk ik wel. Lang geleden ben ik hier een keer met mijn vader geweest... zo'n vier of vijf jaar geleden.' De serene non wachtte rustig tot ze verder vertelde. Ze had opmerkelijke verhalen gehoord van mensen die kort op bezoek kwamen, een tijdje bleven, of postulant werden en zich bij de orde aansloten. De karmelietessen vormden een rustpunt in het drijfzand en de beroeringen van de wereld.

'Hoe kan ik helpen?' Ze kon wel merken dat het mooie blonde meisje voor haar niet voor een rondleiding kwam. Ze had de verdrietigste ogen die de non ooit had gezien.

'Ik ben verantwoordelijk voor de dood van verschillende mannen en een baby,' zei Ariana plechtig. Ze voegde Felipe aan haar lijstje toe, zoals hij in elkaar gezakt in de auto had gelegen, en de mannen die in de brand waren omgekomen toen zij uit Jorges kamp was bevrijd.

De non toonde zich niet onder de indruk. Ze had ergere verhalen gehoord. En ze wist zeker dat deze jonge vrouw ze niet zelf had gedood. 'Ik neem geen biecht af,' zei ze op vriendelijke toon, 'maar we hebben een geweldige priester die vanavond de mis komt lezen. Je kunt met hem praten als je wilt.' Ariana schudde haar hoofd - nu ze hier was, wilde ze met de non praten. Ze wilde haar hart uitstorten en vertellen waarom ze was gekomen. En toen ze de karmelietes aankeek, wist ze dat ze er goed aan had gedaan om te komen. Ze wilde hier komen schuilen en vergeving zoeken voor wat ze had gedaan, als dat tenminste mogelijk was.

'Ik ben net teruggekomen uit Argentinië.' Hakkelend vertelde Ariana haar verhaal. Het was allemaal zo moeilijk uit te leggen. 'Mijn vader is om mij gestorven, omdat hij zich zoveel zorgen om mij maakte. Ik ben in januari ontvoerd, op weg naar ons weekendhuis. Ze hebben de chauffeur gedood, om mij, en Jorge heeft me gered, hij was een heilige, maar ze hebben hem gedood, om mij. Hij probeerde alleen maar de armen eten te geven, en daar had hij het losgeld voor nodig. Maar ze hebben iedereen gedood, al zijn mannen, en ze hebben mij uit het kamp gehaald. Toen is de dag daarna mijn vader overleden, en ik ben de baby kwijtgeraakt.' Ze gooide alles eruit, in een woordenstroom zonder samenhang, terwijl de karmelietes rustig luisterde met louter medeleven in haar ogen. Ze zag hoe verward Ariana was, en kon wel merken dat haar iets ergers was overkomen dan de meeste mensen.

'Je bent in Argentinië ontvoerd?' vroeg de non op rustige toon, om de details op een rij te krijgen. Ariana knikte. 'En er is losgeld geëist, zei je?' Ze knikte weer. 'Hoelang ben je al thuis?'

'Ongeveer een week,' zei Ariana. De tranen brandden in haar ogen. 'Een paar dagen geleden hebben we mijn vader begraven...' Ze probeerde niet aan het eenzame familiegraf te denken waarin ze hem had achtergelaten. Hij was nu in elk geval bij haar moeder, op wie hij gek was geweest en wie hij zo had gemist sinds ze was overleden.

'En je moeder? Was die ook in Argentinië?'

'Nee, ze is bijna twee jaar geleden overleden, een jaar voordat we naar Buenos Aires gingen.' Terwijl de non naar haar luisterde, herinnerde ze zich opeens dat ze een artikel had gelezen over de Amerikaanse ambassadeur in Argentinië, wiens dochter was ontvoerd en pas kortgeleden was teruggevonden. Het bericht over haar redding was veel korter geweest dan dat over haar verdwijning, maar de nonnen lazen de kranten nauwkeurig, om bij te blijven, en ze wist bijna zeker dat ze in januari, toen het net was gebeurd, voor haar hadden gebeden.

'We hebben erover gelezen,' zei de non peinzend.

'Israëlische commando's hebben me gered. Daarbij hebben ze Jorge en zijn mannen gedood. Ze hebben me uit het kamp gehaald en alles stond in brand. Die nacht ben ik de baby kwijtgeraakt en de dag erop overleed mijn vader.' De tranen stroomden over haar wangen terwijl ze dat zei. Ademloos vertelde ze haar verhaal, en de non stond op en liep naar haar toe om haar te omhelzen en vast te houden.

'Jij hebt niemand gedood. Ze zijn gestorven omdat zij fouten hebben gemaakt, niet om iets wat jij deed. Zelfs je vader. Het is erg triest, maar niet jouw schuld.' Ze begon niet over de baby, en ze had geen idee wiens baby het was. Het enige wat ze wilde, was Ariana troosten. 'Zou je hier een paar dagen willen blijven om uit te rusten? Je zou van harte welkom zijn.' Ze leek het te menen, en Ariana knikte.

'Ik denk dat ik daarom ben gekomen. Toen we hier op bezoek waren, zei mijn vader dat hij hierheen zou gaan als hij ooit een toevluchtsoord zocht. Ik weet niet meer waar ik woon, wie ik ben of wat ik moet doen. Ik wil de armen helpen, net zoals Jorge zei, maar ik weet niet hoe.'

'Dat kan op allerlei manieren. Jij hebt geen zonden om voor te boeten. Anderen hebben tegen jou gezondigd. De mannen die je hebben ontvoerd en je bij je familie vandaan hebben gehouden.' Ze kon zien dat Ariana erg in de war was. 'Zeg eens hoe je heet.' Dat kon ze zich niet uit het krantenbericht herinneren, alleen dat haar vader de ambassadeur in Argentinië was geweest. Het leek voorzienigheid te zijn geweest dat ze hiernaartoe was gekomen. Ze vroeg zich af of hun gebeden haar hadden aangetrokken. En ze wilde de moeder-overste zo snel mogelijk over haar vertellen.

'Ariana Gregory.'

'Laat me je naar een kamer brengen. Je mag net zo lang blijven als je wilt.' Ariana knikte als een kind dat haar moeder heeft gevonden. Een moeder die haar zou beschermen tegen alle verschrikkelijke dingen die haar waren overkomen, of een moeder die haar zou vertellen dat ze naar had gedroomd en dat ze veilig was. 'Als je je spullen hebt uitgepakt, kunnen we een stukje gaan wandelen in de tuin.' Ze glimlachte breed. 'De zusters zullen blij zijn dat je er bent. We zijn de tuinbedden aan het klaarmaken om volgende maand onze zomergroenten te planten. Tuinier jij graag?'

'Ik weet niet hoe dat moet,' gaf Ariana verlegen toe. Bij haar, en bij vele anderen, verschenen groenten op magische wijze op tafel. Ze had geen idee hoe ze werden geteeld.

'Nou, dat leren we je wel. Je hebt nog nooit zoiets spannends gezien als wanneer de worteltjes opkomen, of de tomaten groeien... we hebben altijd heerlijke basilicum. Zuster Luisa maakt verrukkelijke pesto. Haar familie komt uit Italië.' Ze praatte vrijuit terwijl ze met Ariana een stenen trap beklom en een gang door liep naar een kamer. Het waren kamers die ze vrijhielden voor mensen die hier in retraite gingen, of voor gasten die alleen kwamen uitrusten en bidden. Het was een kleine en kaal ingerichte kamer die in niets leek op wat ze kende en eruitzag als een haven waar ze vrij zou zijn van alle beangstigende en verwarrende herinneringen die ze bij zich droeg. 'Heb je bagage meegebracht?' Ariana knikte en dacht aan haar kleine tas in de auto waar het vliegenierskistje in zat. Ze had het gevoel dat Jorge haar een heilige missie had opgedragen, en ze kon hem niet teleurstellen. Dus droeg ze het kistje met zich mee, alsof het de heilige graal was.

'Waarom pak je je spullen niet uit en doe je gemakkelijke schoenen aan terwijl ik de moeder-overste vertel dat je er bent?' Ze liepen samen naar beneden. Ariana haalde haar tas uit de auto en de non liep weg en verdween door een deur naar de keuken, waar ze de moeder-overste aantrof bij het aardappelen schillen. Ze verdeelden de taken gelijkelijk, en de moeder-overste was aan de beurt om de aardappelen te schillen. Ze zei altijd dat het een prima gelegenheid was om te bidden en haar ogen begonnen te schitteren toen ze zuster Mary de grote keuken door zag lopen. Moeder Elizabeth had pretogen, en zag er altijd uit alsof er net iets geweldigs was gebeurd.

'We hebben een gast,' zei zuster Mary met een ernstige blik. Ze was nog steeds geschokt door wat ze had gehoord, al had ze dat Ariana niet laten merken. 'Ze is de dochter van de ambassadeur in Argentinië, degene die een paar maanden geleden in Argentinië is ontvoerd. Ze hebben haar tien dagen geleden bevrijd, maar haar vader is overleden en nu is ze hier. Ze klinkt bang en verward. Ik heb haar een kamer gegeven. Ze zei dat ze graag bij ons wil blijven.'

'Kan ze aardappelen schillen?' vroeg de moeder-overste grijnzend en zuster Mary glimlachte terug.

'Daar ziet ze niet naar uit.'

'Dan leren we het haar wel. Ik ben blij dat ze hier is. Het zal haar goeddoen, en ons ook,' zei de oude non, niet onder de indruk van wat zuster Mary haar had verteld. De moeder-overste was een kleine gerimpelde oude vrouw met een licht Iers accent. Ze was op haar zestiende uit Ierland geëmigreerd, was het jaar daarop naar het klooster gekomen en nooit meer weggegaan. Nu was ze dik in de zeventig en ondanks haar afgezonderde leven was ze opmerkelijk wereldwijs. 'Dit is een goede plek voor haar om bij te komen. Heeft ze nog een moeder?'

Zuster Mary schudde haar hoofd. 'Zo te horen heeft ze niemand meer.'

'Nou ja, voorlopig heeft ze ons. Ga maar met haar naar de tuin. Ik kom zodra ik hiermee klaar ben.' Er lag een berg ge schilde aardappelen in de enorme pan naast haar. Het koorgezang was opgehouden. Zuster Mary wist dat de meeste nonnen de rest van de middag in de tuin zouden werken. Daar zou Ariana prima kennis met hen kunnen maken.

In haar kamer pakte Ariana haar tas uit en zette ze het kistje onder haar bed. Ze trok sportschoenen aan voor haar bezoek aan de tuin en liep naar beneden, waar zuster Mary haar opwachtte. Ze liepen door een achterdeur naar een enorme ommuurde tuin, die eruitzag als de Hof van Eden. Overal zag ze keurige plantenbedden waar ze later tomaten, mais, komkommer, pompoen, sla en erwten zouden planten. En zuster Mary vertelde haar dat ze het hele jaar door kruiden teelden. Een stuk of zes nonnen stonden rustig te werken. Toen Ariana met zuster Mary dichterbij kwam, draaiden ze zich glimlachend om. Tot nu toe hadden ze gezwegen en hun tuinierswerkzaamheden gebruikt als een tijd van bezinning en gebed, maar nu ze een bezoekster in hun midden hadden en zuster Mary had uitgelegd dat zij een tijdje zou blijven, begonnen ze te praten.

'Dat is goed nieuws!' zei een jonge non met een brede grijns. Ze leek ongeveer even oud als Ariana en droeg een ander habijt dan de anderen. Zuster Mary vertelde dat ze een postulant was en dat ze nu bijna een jaar bij hen was. Als er een heel jaar voorbij was, zou ze een novice worden. De anderen waren in de dertig of veertig. En een van hen zag er ongeveer uit als zestig. Zij was zwaargebouwd en zag er vrolijk uit. 'Ik kan wel wat hulp gebruiken als we de tomaten planten,' zei de jonge non zuchtend terwijl de anderen lachten.

'Zuster Paul probeert het tuinieren nog in de vingers te krijgen,' legde zuster Mary uit.

'Nee, dat is niet waar,' corrigeerde ze. 'Ik probeer juist mijn vingers in bedwang te houden en de boel in leven te laten!' Terwijl ze dat zei, kwam de moeder-overste aanlopen met een warme blik in haar ogen. Ze glimlachte naar Ariana.

'Zuster Paul stelt onze vroomheid op de proef. We moeten haar groenten weer tot leven bidden.' Ze begonnen allemaal te lachen toen ze dat zei, en Ariana lachte mee. Ze leken een vredige gemeenschap te vormen, waarin ze eenvoudige werkzaamheden verrichtten en genoten van het kloosterleven en elkaars gezelschap.

Nadat de vrouwen een tijdje hadden staan praten, gingen ze verder met het bemesten van de grond, en Ariana bood aan om zuster Paul te helpen. De twee vrouwen konden goed met elkaar opschieten terwijl ze werkten, en moeder Elizabeth gebaarde naar zuster Mary dat ze hen hun gang moest laten gaan. Tegen etenstijd was Ariana uitgeput. Haar handen waren zwart van de aarde, en ze waste ze voor het eerst die dag - een heel verschil met haar verwoede handenwassen-uit-schuldgevoel van de afgelopen dagen. In de keuken vroeg zuster Marianne, een intimiderende oude non met een ernstig gezicht, haar om te helpen met het erwten doppen voor het avondeten. Ariana had dit nog nooit gedaan en elke erwt die uit de schil in de kom viel voelde als een overwinning.

'Pas op, ze is eng,' had zuster Paul haar toegefluisterd toen ze wegliep, maar Ariana kwam er al snel achter dat de schijn bedroog en dat zuster Marianne vol lof was als je deed wat je werd opgedragen. Daarna hielp Ariana de tafel dekken voor de achttien nonnen in het klooster en schoof vervolgens bij hen aan. Omdat zij er was, werd er aan tafel druk gepraat en ze stond in het middelpunt van de belangstelling, al vroeg niemand waarom ze naar het klooster toe was gekomen - ze wisten wel beter. Ze waren gewoon blij dat ze er was. Na het eten kwam de priester de biecht afnemen en de mis lezen. Hij bleef even met haar praten en bood aan haar de biecht af te nemen. In de duisternis van de biechtstoel vertelde ze hem dat ze verantwoordelijk was voor de dood van vele mannen, als je haar chauffeur en de mannen in Jorges kamp meetelde, en een baby. Ze schatte dat door haar schuld tien mannen dood waren gegaan, onder wie haar vader en haar minnaar, plus hun ongeboren kind. En ze was stomverbaasd toen de priester haar bij wijze van boetedoening maar één Weesgegroet opgaf. Moeder Elizabeth had hem al verteld wie ze was.

'Is dat alles?' zei Ariana over de boetedoening, die haar veel te licht leek. In tegenstelling tot haar ouders was ze niet regelmatig naar de kerk gegaan, vooral niet in haar studietijd, maar in Argentinië had ze het leuk gevonden om samen met haar vriendinnen naar de kerk te gaan. Daar maakte het deel uit van de cultuur, de traditie en het sociale leven.

'Dat is alles,' bevestigde de jonge priester toen hij de biechtstoel uit liep. 'Eén Weesgegroet maar, voor jezelf. Omdat ik wil dat je jezelf vergeeft, Ariana, en om de pijn die je jezelf aandoet. Jij hebt geen van die mensen gedood. Ze zijn allemaal gestorven als gevolg van hun eigen daden, niet de jouwe, met uitzondering van je vader. Maar hij was niet jong meer, en waarschijnlijk was het zijn tijd, hoe verdrietig dat ook voor jou is. De enige persoon voor wie je moet bidden en die je moet vergeven ben je zelf. Je hebt niets verkeerd gedaan.' Hij zei het op een besliste, heldere toon waar ze van schrok.

'Weet u het zeker, vader?' fluisterde ze, overtuigd dat hij zich vergiste en te vergevingsgezind was.

'Absoluut, heel zeker,' zei hij met klem. 'Gebruik je tijd hier goed en probeer om al die dingen te vergeten. De nonnen op St. Gertrude's zijn geweldig, en ze zijn blij dat je er bent.'

Ze biechtte hem nog iets op wat hem evenmin verbaasde. Het paste bij wat hij al had gehoord en vloeide voort uit de ontvoering en de maandenlange gevangenneming door een zeer gestoorde man, die haar geest had verwrongen met zijn eigen krankzinnige ideeën.

'Ik heb bedacht dat ik hier misschien maar moet blijven. Misschien moet ik zo mijn leven aan de armen wijden.' Ze zocht moeizaam naar een manier om te boeten voor wat zij als haar zonden beschouwde en hij niet.

'Je aansluiten bij de orde, bedoel je?'

'Ja. Misschien is dat de reden waarom ik ben gekomen.'

'Denk je dat je een roeping hebt?'

'Dat weet ik niet. Misschien wel.' Ze dacht nog steeds dat Jorge gelijk had en dat zij haar leven moest opofferen aan de armen, ondanks het feit dat hij had geprobeerd om haar vader twintig miljoen dollar af te persen, haar chauffeur had laten doden en haar had ontvoerd. Ze zag nog steeds niet dat hij niet uit deugd had gehandeld.

'Dat kun jij alleen zelf bepalen,' zei hij rustig, 'en als je echt een roeping hebt, komt die wel naar boven. Maar ik geloof dat God wil dat jij een leven leidt dat voor jou was bedoeld, dat je trouwt, kinderen krijgt, midden in de wereld staat waarin je bent opgegroeid, en dat je niet je leven opoffert om te boeten voor misdaden die jij niet hebt begaan. Je hebt de wereld veel te bieden, Ariana, en als de tijd rijp is, zul je dat ook kunnen doen. Breng in de tussentijd je dagen hier met de zusters door, en probeer rust te vinden. Dat is voorlopig je enige missie.' Ondanks zijn jonge leeftijd was hij een wijs man. Hij was maar een jaar of tien ouder dan Ariana, maar hij was opgegroeid in een slechte buurt van Boston. Toch had hij geen ervaring met wat zij had doorgemaakt. De jonge priester kon het zich moeilijk voorstellen en hij werd kwaad als hij dacht aan wat Jorge haar had aangedaan. Toen Ariana terugging naar haar kamer, dacht ze na over wat hij had gezegd. En na het werken in de tuin, het helpen in de keuken en het praten met de zusters en de priester sliep ze als een kind, dieper dan ze had geslapen sinds ze was ontvoerd.

Ariana bracht de zomer door op St. Gertrude's en vond er rust en genezing. Ze had de auto van haar vader naar New York la ten terugbrengen. Bij de nonnen had ze hem niet nodig. Eigenlijk was ze van plan geweest om in september weg te gaan, maar toen de tijd daar was, voelde ze dat ze nog niet weg kon. Het zou aanvoelen alsof ze uit de baarmoeder kroop. Ze vroeg zich nog steeds af of ze een roeping had, maar moeder Elizabeth zei hetzelfde als de jonge priester. Hoe graag ze Ariana ook bij zich zou houden, ze had het gevoel dat zij in het volle leven thuishoorde, om goed te doen waar ze kon, in plaats van afgezonderd te leven. Zelfs nadat ze erover had gebeden, voelde ze dat Ariana was voorbestemd om terug te gaan naar haar eigen leven, niet om bij hen te blijven. Moeder Elizabeth had het gevoel dat ze zich bij de orde wilde aansluiten om zichzelf te straffen, of om zich te verbergen voor de wereld, en dat waren verkeerde redenen voor een intrede. Ze had geen zonden begaan, maar was zelf door anderen ernstig beschadigd. Ze hoopte maar dat Ariana er ooit van zou herstellen. Maar op St. Gertrude's leek het al beter met haar te gaan. Ze vierde Thanksgiving Day in het klooster en was van plan om er ook de kerstdagen door te brengen en haar vertrek tot na nieuwjaar uit te stellen.

Ze had Sam Adams geschreven waar ze was, en hij kwam haar in december opzoeken toen hij voor zijn werk in New England moest zijn. Ze zag er gezond uit, en was duidelijk gelukkig in het klooster, maar in haar ogen zag hij nog de pijn om alles wat ze had meegemaakt.

'Hoelang ben je van plan hier nog te blijven?' vroeg hij voorzichtig. Toen hij een kerstkaart van haar ontving met het klooster als afzender, begon hij zich af te vragen of ze van plan was in te treden.

'Ik weet het niet,' zei ze aarzelend. 'Ik dacht erover om in januari te vertrekken, maar er zit niemand op me te wachten.' Ze klonk verdrietig. Het vliegenierskistje stond nog altijd onder haar bed. Ze las Jorges liefdesbrieven, maar nooit zijn dag boeken, die haar te onsamenhangend en dogmatisch waren. Ze had het wel een paar keer geprobeerd, maar ze waren voor haar niet interessant. Zijn liefdesbrieven wel. Ze was vierentwintig en de man die haar voor losgeld had ontvoerd en drie maanden gevangen had gehouden, was de enige man die ooit van haar had gehouden. Ze had niets om zijn liefde mee te vergelijken, om te bepalen of deze echt was of niet. Iedereen zei dat het geen echte liefde was geweest. Ariana was daar nog steeds niet zeker van en geloofde dat hij intens van haar had gehouden, wat hij ook had gedaan om haar naar het kamp te halen. Ze zei dit opnieuw tegen Sam. Het was voor hem duidelijk dat ze zelfs acht maanden na haar dramatische bevrijding nog steeds zwaar door Jorge werd beïnvloed, verliefd op hem was en verdedigde wat hij had gedaan.

'Ik heb een idee,' zei Sam. Hij had dit maanden geleden al voorgesteld, maar toen had ze er niet open voor gestaan, en hij hoopte dat ze er nu wel voor in was. Sam voelde dat ze meer specialistische hulp nodig had dan de nonnen konden bieden. 'Er zit een deprogrammeur in Parijs, een van de beste ter wereld. Er zijn er in de Verenigde Staten ook wel een paar, maar hij is zo goed dat de cia al jaren heimelijk gebruik van hem maakt, met geweldige resultaten.'

'Vind je dat ik een deprogrammeur nodig heb?' vroeg ze geschokt. Ze voelde zich evenwichtiger en meer zichzelf dan acht maanden geleden. Ze was zich er niet van bewust hoezeer Jorge haar denken had gemanipuleerd. Haar denken was nog steeds stevig geworteld in zijn overtuigingen. 'Ik voel me een stuk beter, en ik ben hier gelukkig.' Ze dacht nog vaak aan Jorge en aan alles wat hij had gezegd, maar niet meer elk moment van de dag. Sam zag echter nog steeds de verwarring in haar ogen.

'Je leeft als een non,' zei Sam op vriendelijke toon. 'Je bent een jonge vrouw van vierentwintig die boet voor andermans zonden. Zou je niet vrij willen zijn?' Ze knikte, want ze wist dat hij gelijk had. Ze had het gevoel dat ze, zolang ze in het klooster woonde, goedmaakte wat ze had gedaan, al werd in de loop der maanden steeds minder duidelijk wat dat precies was. Ze voelde zich schuldig, maar waarover? Dat wist ze nu niet meer zo goed.

'Wat doet hij?' vroeg ze over de deprogrammeur. Het idee maakte haar bang.

'O, gewoon,' zei Sam luchtig, 'hij hakt je hoofd af, stopt het vol zaagsel en appelsap en steekt je teennagels in de fik.' Even werden haar ogen groot, toen begon ze te lachen, en hij lachte mee. 'Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Ik geloof dat hij veel praat. Hij weet veel over sekten en politieke kwesties, en hij weet meer dan wie ook over wat erbij komt kijken om de gevangene te zijn van briljante, maar gestoorde figuren. De mannen en vrouwen die we naar hem toe hebben gestuurd, zijn er heelhuids uit gekomen en zweren dat het hun leven heeft gered, vooral hun kwaliteit van leven. Overleven is niet genoeg.' Zij had het overleefd, maar daar was ook wel alles mee gezegd. Ze was zichzelf nog steeds aan het straffen.

Een bestaan als karmelietes was op haar leeftijd niet zijn idee van hoe ze moest leven. Zelfs moeder Elizabeth wist dat, en ze probeerde haar voorzichtig het nest uit te duwen, maar Ariana wilde niet naar het lege appartement van haar vader. Op de huishoudster na was daar niemand. Ze wilde ook niet meer werken voor het online modetijdschrift waar ze voor had gewerkt voordat ze naar Buenos Aires waren vertrokken. Ze voelde niet langer affiniteit met de frivole modewereld. Haar leven en haar manier van denken waren te sterk veranderd om de draden van haar oude leven weer op te pakken. Bovendien kon ze zich alleen nog maar op eenvoudige klusjes concentreren. Ze wilde nog niet aan het werk, al wilde ze mettertijd wel weer een baan. Ze wist alleen niet wat ze dan wilde gaan doen. Zelfs nu hij dood was, had ze het gevoel dat ze iets moest gaan doen wat Jorge zou hebben goedgekeurd. Ze was niet langer een onschuldig meisje dat net was afgestudeerd. Ze was ontmenselijkt door een deskundige en zwaar getraumatiseerd.

Ze was nu gezond en leek ongeschonden, maar Sam wist dat er nog steeds een groot deel van haar ontbrak. Hij hoopte dat de deprogrammeur in Parijs het haar zou helpen vinden. Hij dacht dat het haar enige kans was om ooit weer een normaal leven te leiden. Ze besefte niet hoezeer ze daar nog in werd belemmerd.

'Wil je dat ik een en ander voor je uitpluis? Ik kan hem bellen en vragen hoeveel tijd hij beschikbaar heeft. Hij doet privé-opdrachten voor ons en voor het Franse leger, en sinds de inval in Irak heeft hij het erg druk gehad. Maar ik weet zeker dat hij tijd voor je vrij zou maken. Ons bureau herhuisvesting zou je waarschijnlijk wel kunnen helpen om een tijdelijke woning te vinden.' Hij was ervan overtuigd dat de deprogrammeur haar zou kunnen helpen en wilde alles op alles zetten om haar aan te sporen de sprong te wagen.

'Dat kan ik zelf ook,' zei ze met een peinzende blik, en ze keek Sam angstig in de ogen. 'Het klinkt eng. Stel dat hij het erger maakt en ik me weer alles herinner?' Er waren dingen die ze zich niet meer wilde herinneren, zoals de ontvoering zelf en de eerste dagen van haar gevangenschap.

'Dat is nog nooit gebeurd,' verzekerde Sam haar. 'Geen van onze agenten heeft ooit gezegd dat hij of zij zich slechter voelde.' Hij zei er niet bij dat ze nog nooit een burger naar hem toe hadden gestuurd, alleen CIA-agenten die langere tijd, soms jarenlang, gegijzeld waren geweest, maar het kwam op hetzelfde neer. 'Ik heb hem weleens gesproken. Hij is een goeie vent. Hij is elf jaar politiek gevangene geweest in Libië, werd dagelijks gemarteld, en hij heeft het overleefd. Hij komt gezond en normaal over. Hij heeft een vrouw en vier kinderen. Nu helpt hij anderen om hun leven terug te vinden, en daar is hij ongelooflijk goed in, beter dan wie ook.'

'Ik heb mijn leven al terug,' zei ze ernstig, terwijl hij zijn ogen door de bezoekersruimte van St. Gertrude's liet glijden en haar weer aankeek.

'Nee, dat heb je niet,' zei hij zacht. 'Ik weet niet van wie dit leven is, maar ik denk niet dat 't het jouwe is, Ariana. Wil je je eigen leven niet terug? Je bent te jong om het op te geven en een leven te leiden dat "goed genoeg" is, om je de rest van je leven voor jezelf en ieder ander te verschuilen. Je verdient het beste. Je hebt al genoeg geleden. Waarom geef je hem niet de kans om je te helpen?'

'Ik zal erover nadenken.' Ze klonk niet overtuigd, en toen hij wegging, had Sam het gevoel dat zijn missie was mislukt.

Die avond besprak Ariana het idee met moeder Elizabeth.

'Wat een geweldig idee,' zei ze met haar brede lach en wijze ogen, alsof Ariana het had gehad over winkelen in New York of lunchen met een vriendin.

'Denk je dat ik het nodig heb?' vroeg Ariana terwijl ze zoekend in de wijze oude ogen keek.

'Misschien. Waarschijnlijk,' verbeterde ze zichzelf. 'Je moet nu alles aanpakken om te genezen van wat je hebt doorgemaakt, voordat het zich in je vastzet. Het is nu allemaal nog vers. Ik zou je dolgraag voor altijd bij ons houden, maar ik denk dat je meer in je mars hebt. Je moet je nu losmaken van je verleden, zodat je je lotsbestemming kunt vervullen,' zei ze eerlijk. 'Als je ervoor kiest, kun je altijd later bij ons terugkomen. Maar eerst moet je de wereld verkennen.' Ariana was pas acht maanden geleden bevrijd, en ze had deze rustige maanden nodig gehad om haar wonden dicht te laten groeien, maar de littekens waren er nog en ze waren erg pijnlijk. Waarschijnlijk zou dat zo blijven, maar misschien kon de deprogrammeur helpen om ze uiteindelijk minder akelig, en minder schadelijk te maken. 'Het kan geen kwaad, Ariana. En het is geen gevangenenkamp. Als het niet goed voelt, kun je er gewoon mee stoppen.' Daar had Ariana nog niet aan gedacht. 'Waarom probeer je het niet? Als het goed genoeg is voor CIA-agenten die na hun herstel weer vol aan de bak moeten, waarom zou het dan niet goed genoeg zijn voor jou? Soms moet je de sprong gewoon wagen. Je bent erg dapper geweest over alles wat er is gebeurd. En je bent hier goed bijgekomen en hebt grote vorderingen gemaakt.' Ze zag er niet langer zo gebroken en geteisterd uit als toen ze hier was binnengekomen. 'Nu moet je het karwei afmaken.' Toen zei de wijze oude non iets waar Ariana van schrok. Ze wist niet dat de moeder-overste ervan af wist. 'Je kunt dat ijzeren kistje en alles wat erin zit niet de rest van je leven meezeulen. Het is te zwaar om rond te blijven dragen. Vind je niet?' Ze glimlachte vriendelijk naar haar, maar haar ogen raakten Ariana's hart. Ariana knikte. Ze zei niets, maar moeder Elizabeth had haar punt gemaakt.

Ariana dacht er twee dagen over na en belde toen Sam op in Washington. Hij was verbaasd om van haar te horen. Ze had hem sinds haar bevrijding nog nooit gebeld.

'Oké, ik zal het proberen,' zei ze op gespannen toon.

'Wat ga je proberen?' Hij klonk verstrooid en was geconcentreerd met iets anders bezig geweest toen ze belde. Hij had op dat moment een aantal moeilijke zaken lopen, maar zij was voor hem een prioriteit.

'De deprogrammeur in Parijs. Hoe heet hij?' vroeg ze met trillende stem.

'Yael Le Floch. Hij komt uit Bretagne.' Hij was commando geweest bij de Franse speciale eenheden, maar dat vertelde Sam er niet bij. Dat klonk te hard, en dat was hij ook, maar daarnaast was hij briljant in zijn vak. En Sam wist dat Ariana alles wat hij kon bieden hard nodig had. 'Ik vind het geweldig,' zei hij bemoedigend. 'Ik gooi meteen een e-mail zijn kant op.'

Het antwoord kwam nog geen uur later, al was het inmiddels laat in Frankrijk.

'Hij kan over twee weken met je beginnen. Hij wikkelt nu net een dossier af.' Le Floch probeerde met één persoon tegelijk te werken. Hij had mensen opgeleid die hetzelfde werk voor hem deden, maar als de cia hem een dossier stuurde, pakte hij dat altijd zelf op. Hij had een groot respect voor hen.

'Hoelang duurt het?' Ariana klonk zenuwachtig.

'Zolang als het duurt,' zei Sam onomwonden. 'Dat hangt helemaal van jou af, hoe eerlijk je tegen hem bent, en hoe snel het gaat. Op basis van de agenten die ik naar hem toe heb gestuurd, weet ik dat het lastig te voorspellen is. Het kan zes weken duren, of een jaar. Gemiddeld zal het naar mijn idee een paar maanden in beslag nemen. Maar er zijn slechtere plekken dan Parijs om je hoofd op orde te krijgen. We huren ook iemand in die op een legerbasis in Mississippi zit. Iets zegt me dat jij gelukkiger zult zijn in Parijs bij Yael.'

Ze lachte om zijn woorden. 'Ja, waarschijnlijk heb je gelijk. Oké.' Ze zuchtte diep alsof ze op het punt stond om van een klip af te bungeejumpen en bad dat het touw het zou houden. 'Meld me maar aan.' Het was het dapperste wat ze ooit had gedaan, maar opeens wilde ze het echt, en zodra ze had opgehangen, ging ze het moeder Elizabeth vertellen.

'Ik ben echt heel trots op je.' De moeder-overste straalde alsof Ariana net een Nobelprijs had gewonnen. 'Volgens mij wordt het geweldig en zul je blij zijn dat je het hebt gedaan. Stuur ons een ansichtkaart uit Parijs. Daar ben ik al sinds mijn lagereschooltijd niet meer geweest.'

'Ik zal jullie vreselijk missen.' Ariana sloeg haar armen om haar heen. Ze had het gevoel alsof ze het huis uit ging, want dit was nu het enige thuis dat ze had. Het appartement van haar vader in New York was maar een lege schil. Sinds de dood van haar vader had het voor haar geen ziel meer.

'Wat is dit spannend!' zei de oude non, en ze klapte vol moederlijke trots in haar handen. Tijdens het avondeten vertelde ze de andere nonnen dat Ariana naar Parijs ging om een speciale opleiding te volgen, en de nonnen riepen 'oh' en 'ah' en vertelden haar wat een geluksvogel ze was. Ariana voelde zich geen geluksvogel - ze probeerde niet te laten merken hoe bang ze was. Maar toen moeder Elizabeth het eenmaal had aangekondigd, vond Ariana dat ze ermee door moest gaan. Ze nam contact op met Sheila, een van de secretaresses van haar vader, die in dienst was gebleven om het appartement en de rest van de nalatenschap te beheren, en vroeg haar of ze kon helpen om een appartement in Parijs voor haar te zoeken. Ze vertelde dat het haar niet uitmaakte waar, zolang het in een goede buurt lag en niet te groot was. Ze had genoeg aan één slaapkamer, een woonkamer en een kleine keuken, want ze kookte amper, at weinig en kende verder niemand in Parijs. Het leek alsof ze terugging naar school. Sam had haar verteld dat het huis waar Yael werkte in het achtste arrondissement een nogal saaie wijk waar zowel bedrijven als woningen stonden.

Sheila nam de volgende dag contact met haar op. Van een Parijse makelaar had ze een aantal gemeubileerde en ongemeubileerde appartementen doorgekregen. Ariana koos voor gemeubileerd, omdat ze hoopte niet al te lang in Parijs te hoeven blijven, liefst niet veel langer dan de zes weken die Sam had genoemd. Sheila bood Ariana verschillende redelijk betaalbare opties, waaronder een huisje in het zevende arrondissement, een appartement op het Île St. Louis waarvan de makelaar had toegegeven dat het schattig, maar niet bijster praktisch was, een studentenflat in de Marais, en twee gemeubileerde appartementen in het zestiende arrondissement. Het ene had een aparte slaapkamer en het andere was een studio op de begane grond waarvan Sheila dacht dat het niet veilig zou zijn. Ariana was het met haar eens. Veiligheid woog nu zwaarder, en een studio was misschien ook te klein. De makelaar had verteld dat het huisje in het zevende arrondissement er erg chic uitzag, maar op de linkeroever van de Seine stond, wat verder van Yael verwijderd was. Het zou dus betekenen dat ze elke dag verder moest reizen. Bovendien had ze al die ruimte niet nodig.

'Het klinkt alsof dat andere appartement in het zestiende arrondissement het meest geschikt is. Het is een bovenste verdieping, schijnt zonnig te zijn en ligt dicht bij een park.'

'Waarom probeer je dat niet?' zei Ariana, met het adembenemende gevoel dat ze een sprong in het diepe nam.

Een uur later belde Sheila terug. Alles was geregeld. Ze kon het een jaar huren, met een optie op een tweede jaar als ze wilde, en met een opzegtermijn van dertig dagen kon ze weg wanneer ze wilde. De eigenaar van het appartement was in Nederland gaan wonen en hield het aan als investering. Alles was er, kookgerei en linnengoed. Ze hoefde alleen maar haar koffers uit te pakken. Verder had ze niets nodig. 'O ja,' zei de secretaresse - ze was voor Ariana net zo efficiënt als ze voor haar vader was geweest. Ariana kende haar verder niet goed. Sheila was aardig, maar gaf haar geen warm gevoel. Ze was gewoon goed in wat ze deed. 'Je mag ook roken en een hond houden.' Ariana lachte.

'Ik rook niet en heb geen hond.'

'Nou ja, je weet maar nooit. Misschien word je wel heel Frans en ga je Franse sigaretten roken.' Ariana had opeens een visioen waarin ze een mooi gekapte poedel uitliet met een Gauloise in haar mondhoek. Het idee maakte haar aan het lachen.

'Dank je hartelijk, Sheila. Ik ben er erg blij mee.'

'Overigens wordt het geld vandaag overgemaakt. Ik zal in Parijs ook een lopende rekening voor je openen, voor het geval je er een nodig hebt. Wat ga je daar trouwens doen?'

'Ik wil een opleiding volgen.' Sheila was blij het te horen, na alles wat Ariana had meegemaakt. Een maandenlang verblijf in een klooster in de Berkshires had deprimerend geklonken voor iemand van Ariana's leeftijd. Parijs klonk een stuk gezonder, en ze wist dat Ariana's vader tevreden zou zijn geweest. Hij had altijd van Parijs gehouden en was er vaak samen met Ariana en haar moeder geweest.

'Heb je daar een auto nodig?' Sheila dacht zoals gewoonlijk aan alles.

'Nee, ik neem de metro wel, en de taxi. Ik denk niet dat ik er lang zal zijn, een paar maanden maar.'

'Nou, bon voyage,' zei ze met een zwaar Amerikaans accent, 'en geniet ervan. Laat het me maar weten als je iets nodig hebt. Je mag altijd bellen.' Ariana had haar een vlucht laten boeken op 1 februari. De dag na aankomst zou ze bij Yael beginnen. Ze wilde geen tijd verspillen, zodat ze het zo snel mogelijk achter de rug kon hebben. Ze was nog steeds niet gerust op wat hij met haar zou doen. Het klonk geheimzinnig en eng. Ze vroeg zich af of hij haar onder hypnose zou brengen, en hoeveel van wat er was gebeurd ze zou moeten terughalen. Ze wilde eigenlijk niet met hem over haar relatie met Jorge praten. Die was teder en privé, en ze wilde haar gevoelens voor zich houden. Sommige dingen gooide je niet zomaar op tafel, vond zij althans. Ze wist niet of Yael het met haar eens zou zijn.

Alle nonnen huilden toen ze uit St. Gertrude's vertrok, en Ariana huilde mee. Zuster Paul had een gedicht voor haar geschreven en een sjaal gebreid. Ze had veel steken laten vallen, en Ariana lachte toen ze hem omdeed. Hij was roze.

'Ik heb eigenlijk nooit echt leren breien,' gaf zuster Paul verlegen toe, en Ariana beloofde dat ze hem elke dag zou dragen.

Moeder Elizabeth had voor in haar Parijse appartement een schilderijtje gemaakt van een boeket. Het was vrolijk en licht, net als zij. Ook gaf ze haar een foto van alle nonnen, zodat ze eraan terug kon denken hoeveel ze allemaal van haar hielden, en herhaalde ze dat ze altijd terug mocht komen.

'Neem een baret voor me mee!' grapte de sombere zuster Marianne, die de leiding had over de keuken. Ze was van Ariana gaan houden, al had ze verder nooit iemand gezien die een aardappel slachtte in plaats van hem te schillen. 'Dan hang ik 'm aan de keukenmuur voor het broodnodige cachet.' Ze glimlachte naar Ariana en omhelsde haar warm. 'God zegene je, kind. Pas goed op jezelf. We zullen elke dag voor je bidden.'

De tranen stroomden over Ariana's wangen terwijl de wagen die Sheila voor haar had gehuurd wegreed. De wagen bracht haar rechtstreeks naar jfk, het vliegveld in New York, waar ze een betere vlucht kon krijgen dan vanuit Boston. Ze ging niet terug naar het appartement van haar vader voordat ze vertrok. Ze wist dat het haar te verdrietig zou stemmen.

Ze had een nachtvlucht naar Parijs en zou vroeg in de ochtend aankomen, zodat ze de hele dag had om zich te installeren voordat ze met Yael aan het werk ging. Voordat ze aan boord ging, belde ze het klooster vanaf het vliegveld, en moeder Elizabeth vertelde haar nogmaals hoeveel ze van haar hielden en dat ze voor haar zouden bidden. Ze was er blij om. Ze had geen idee wat ze van Yael kon verwachten, maar moeder Elizabeth stond achter het idee, en Ariana vertrouwde blindelings op haar oordeel. Zij was de wijze moeder die ze niet meer had, terwijl ze daar nog steeds behoefte aan had, zeker na haar ervaringen van het afgelopen jaar. Toen het precies een jaar geleden was dat ze was ontvoerd, had ze het erg moeilijk gehad en ze had pas daarna naar Parijs willen vertrekken. Nu was ze onderweg.

Het vliegtuig steeg op boven de lichten van New York en vloog boven Long Island, om daarna naar het noorden af te buigen, richting Boston. Toen ze boven Massachusetts richting Europa koersten, dacht ze aan haar geliefde nonnen. Ze had het idee om ooit in te treden nog niet losgelaten, maar ook daarin vertrouwde ze de goede raad van moeder Elizabeth, die volhield dat ze in het volle leven thuishoorde. En nu was ze op weg naar Parijs. Dat voelde erg gewaagd, maar het was slechts voor korte tijd. Over een paar maanden zou ze terug zijn, stelde ze zichzelf gerust, terwijl ze met haar hoofd tegen de stoel leunde. Ze zou in april, of uiterlijk mei weer thuis zijn, op tijd voor de lente in de Berkshires, op St. Gertrude's. Ze kon zich niet langer voorstellen dat ze ergens anders zou wonen dan bij de nonnen. Maar eerst ging ze naar Parijs, om café au lait te drinken, croissants te eten en kennis te maken met een mysterieuze deprogrammeur die Yael heette.

9

Het vliegtuig landde vlak na acht uur 's ochtends op het vliegveld Charles de Gaulle. Ariana trok haar twee grote koffers van de bagageband. Ze had Sheila een paar dingen uit New York laten opsturen, maar dacht niet dat ze veel nodig zou hebben. Ze had de nodige dikke truien en spijkerbroeken meegebracht, en een warme jas, maar geen zomerkleren. Ze rekende erop dat ze tegen die tijd wel klaar was in Parijs en dat ze terug zou zijn in de Berkshires, of anders in New York aan het werk zou gaan. Ze liep te denken aan een baan in de jeugdzorg, misschien in een weeshuis, of anders in een daklozenopvang, iets met arme mensen. Jorge drukte nog steeds een grote stempel op haar leven.

Ze nam een taxi en gaf de chauffeur het adres aan Avenue Foch. Ze had de beveiligingscode van de buitendeur gekregen en toen ze binnenkwam, gaf de conciërge Ariana met een zuur gezicht de huissleutels. De conciërge liet een sigaret uit haar mond hangen en zag er erg Frans uit. Ariana stelde zich voor als de nieuwe huurster, maar het leek haar niets te kunnen schelen. Welkom in Frankrijk, dacht Ariana grijnzend bij zichzelf. Het voelde wel als een avontuur. Ze had tijdens haar studie Frans als bijvak gedaan. Na bijna een jaar in Argentinië was haar Spaans beter, maar ze kon zich in het Frans ook goed redden, zoals ook in de taxi al was gebleken.

De buurt zag er erg respectabel uit, en Avenue Foch oogde luxueuzer dan ze had verwacht. Zoals ze al had gehoord, lag het dicht bij de Arc de Triomphe en de Champs-Élysées. Het was een prettige centrale locatie in een goede woonwijk, precies wat ze had gewild. En het gebouw was in perfecte staat. Ze nam de kleine lift naar de derde verdieping en deed de deur van het appartement open. Gelukkig viel zelfs op deze koude winterdag het zonlicht naar binnen. En het was er lekker warm.

Terwijl ze om zich heen keek, herinnerde ze zich haar belofte aan de nonnen om hun overal foto's van te sturen, en ansichtkaarten natuurlijk. Ze was van plan dit snel op te pakken, om te beginnen met het appartement. De slaapkamer was mooi, ingericht met veel roze chintz met een smal hemelbed. De woonkamer zag er wat armoedig uit, alsof de meeste meubels op de rommelmarkt waren gekocht, maar had wel charme. En de keuken was krap, maar voldeed aan haar behoeften, al was de koelkast belachelijk klein.

Ze zette haar koffers in de slaapkamer. Er stond een antieke wandkast in plaats van een inbouwkast, maar hij was groot genoeg voor wat ze had meegebracht. In de badkamer stond een enorme ouderwetse badkuip. Een uur later liet ze zich er met een zucht van opluchting in zakken. Ze kon nog amper geloven dat ze in Parijs was. Het was de eerste keer dat ze in haar eentje in een vreemd land woonde, en ze voelde zich erg volwassen. Ze was nu overal alleen, behalve bij haar geliefde nonnen. Af en toe werd ze overvallen door het besef dat zij na de dood van haar vader alleen op de wereld was. Niemand zou het te weten komen als haar iets zou overkomen, of zich er iets van aantrekken. Als ze ophield haar creditcards te gebruiken en cheques uit te schrijven, zou Sheila misschien op een gegeven moment beseffen dat ze was verdwenen, maar verder was er niemand. Sinds de begrafenis had ze geen van haar oude vrienden en vriendinnen in New York gezien. Na alles wat er in Buenos Aires was gebeurd, verschilde ze nu te sterk van hen en voelde ze zich niet langer met hen verbonden. En haar vrienden en vriendinnen in Buenos Aires had ze niet lang genoeg gekend om na haar vertrek contact mee te onderhouden. Ze stond er volkomen alleen voor, en af en toe was dat beangstigend, om niet te zeggen angstaanjagend. Ze probeerde er niet over na te denken, stapte uit bad en kleedde zich aan. Ze trok jeans, sportschoenen en haar warme jas aan en ging een wandeling maken. Ze liep de hele Champs-Élysées af tot de Place de la Concorde. Vervolgens liep ze door Rue Royale naar het Louvre. Daar dook ze de Tuilerieën in, tot ze weer op de Place de la Concorde uitkwam. Ze had een plattegrond meegebracht, maar van de reisjes die ze met haar ouders naar Parijs had gemaakt herinnerde ze zich nog genoeg om de weg te kunnen vinden, althans in het goede deel van de stad. Ze dacht erover om thee te gaan drinken in Hotel Ritz. Maar de laatste keer dat ze met haar vader in Parijs was geweest, hadden ze er gelogeerd, en ze zou hem daar vast te veel missen.

Het was leuk om tijdens het lopen naar mensen en etalages te kijken. Toen ze drie uur later terugkwam bij haar appartement was ze moe, maar gelukkig. Iets later ging ze opnieuw de deur uit, om iets te eten te halen. Ze vond een winkel die gebraden kip, stokbrood, kaas en fruit verkocht. Ze nam haar boodschappen mee naar huis en had er een heerlijke maaltijd aan.

Die avond overwoog ze om Jorges brieven te lezen, omdat ze zich eenzaam voelde in het appartement, maar besloot het niet te doen. In plaats daarvan zette ze het kistje op de bovenste plank van de klerenkast en ging ze naar bed met een boek. Tegen tien uur sliep ze vast. De volgende ochtend werd ze om zeven uur wakker, roosterde een stukje overgebleven stokbrood en at het met wat fruit. Om halfnegen was ze aangekleed. Ze overwoog om de metro te nemen, maar was bang om te verdwalen, dus nam ze een taxi naar Yaels adres. Hij zat op Rue de Naples, in het achtste arrondissement. Ze had de beveiligingscode van de buitendeur doorgekregen en liep door naar een klein huis aan de binnenplaats. De deur was rood geschilderd. Ze belde aan en hoorde een hond blaffen.

Even later deed een kaarsrechte veertiger met een onregelmatig gezicht en lang haar de deur open. Hij liet haar glimlachend binnen, maar uit zijn gestalte en manier van doen sprak een hardheid die haar plotseling angst aanjoeg. Stel dat hij naar tegen haar deed, of dingen verwachtte die pijnlijk voor haar waren? Even wilde ze zich omdraaien en wegrennen. Zelfs de oude Duitse herder naast hem die haar aankeek en met zijn staart kwispelde, zag er aanvankelijk eng uit.

'Hallo, ik ben Ariana Gregory,' zei ze beleefd, alsof ze op bezoek kwam.

'Yael Le Floch,' zei hij, en hij wenkte haar een kleine woonkamer in waar gerieflijke oude meubels stonden. Het was zo'n kamer waar je tot diep in de nacht kon blijven zitten drinken, roken en kletsen met vrienden. Er stond een asbak op de salontafel en hij zei dat ze mocht roken. Hij bood haar niets te drinken aan, maar wees naar de stoel waar ze op moest gaan zitten.

Hij wachtte rustig tot ze haar jas had uitgetrokken en ging toen in een grote gemakkelijke leunstoel tegenover haar zitten. Hij bleef nog even wachten en richtte toen zijn donkerbruine, bijna zwarte ogen op haar. Zijn haar was gitzwart en ondanks de winter had hij een gebruinde huid. Hij zag eruit als iemand die veel buiten was en er hingen foto's van zeilboten aan de muur. Het was duidelijk dat hij graag zeilde.

Hij kwam direct ter zake. 'Waarom ben je naar Argentinië gegaan?' vroeg hij haar. Er klonk geen oordeel in zijn stem door; het was gewoon een vraag, en zijn blik liet haar geen seconde los. Haar onmiddellijke reactie was om te zeggen dat haar vader haar ertoe had gedwongen, maar ze wist dat dat niet eerlijk was, ook al had ze in eerste instantie geprobeerd om hem van zijn voornemen af te brengen en had ze zelfs geweigerd om te gaan. Maar omdat ze hem niet alleen kon laten gaan, had ze haar baan opgegeven, het uitgemaakt met haar nieuwe vriendje en was ze meegegaan.

'Mijn vader werd benoemd tot ambassadeur en vroeg of ik meeging, dus deed ik dat.' Ze gaf verder geen details.

'Wilde je mee?' Hij bleef haar aankijken. Ze had het gevoel dat hij alles zag, dat hij recht haar ziel in kon kijken, en dat je hem wel de waarheid moest vertellen.

'Nee, dat wilde ik niet. Ik was toen net een paar maanden afgestudeerd. Dat was bijna twee jaar geleden,' verduidelijkte ze. 'Ik had net interessant werk gevonden en had verkering met een leuke jongen. Ik wilde in New York blijven.'

'Heb je hem dat verteld?' vroeg hij. Terwijl hij een sigaret opstak, bleven zijn ogen op haar gericht.

'Ja.'

'En toch wilde hij dat je meeging?' Hij probeerde een beeld te krijgen van hun relatie. Maar ze wilde haar vader niet afvallen, zeker niet nu. Ze had hem nooit kwalijk genomen wat er was gebeurd en dat deed ze nu ook niet.

'Mijn moeder was een jaar eerder overleden en hij wilde niet alleen gaan. Hij wilde graag dat ik meeging, dus ging ik mee. Hij was ziek geweest, en omdat mijn moeder er niet meer was, had hij mijn hulp nodig. Hij had gezegd dat het voor ons allebei leuk zou zijn en dat was het ook een tijd lang. We gingen elke avond naar een feest, en ik leerde allerlei geweldige mensen kennen die ik anders nooit was tegengekomen. Het zou ook maar voor drie jaar zijn.'

'Dat is op jouw leeftijd veel om op te geven,' merkte hij op met zijn zware Franse accent. 'Het moet voor jou eindeloos hebben geleken.'

'Toen we uit New York vertrokken wel, maar na een paar maanden vond ik het er geweldig. En hij had gelijk - het was een kans die zich nooit meer zou voordoen.'

'Een kans om te worden ontvoerd en drie maanden te worden gegijzeld? Daar wilde jij een baan en een vriendje in New York vast wel voor laten schieten.' Hij zei het op droge toon en ze was geschokt. 'Ben je nu weer aan het werk?' Ze schudde haar hoofd. 'Waarom niet?'

'Ik denk dat ik na alles wat er is gebeurd iets anders wil gaan doen, iets voor arme mensen. Ik werkte voor een modeblad, maar dat lijkt me nu nogal frivool en nutteloos.'

'Waarom? Hou je niet meer van mode?' vroeg hij onschuldig. Hij wilde in haar hoofd, en tot nu toe lukte hem dat aardig. Hij keek naar de manier waarop ze was gekleed. Ze droeg designerjeans, een eenvoudige maar dure trui en platte schoenen en een tas van Balenciaga. Hij liet zich niet wijsmaken dat mode er voor haar niet meer toe deed.

'Het lijkt me gewoon belangrijker om iets voor arme mensen te doen,' zei ze met vastberaden blik.

'Wie heeft je dat verteld?' Hij wilde weten wie er nog meer in haar hoofd zat, en voordat ze zich kon inhouden antwoordde ze.

'Jorge.'

'En wie is dat?' vroeg hij vriendelijk, terwijl hij vooroverleunde om zijn sigaret uit te drukken.

Ze aarzelde voordat ze antwoord gaf. Ze wist dat hij het antwoord op zijn vraag moest kennen, maar hij wilde horen wat zij te zeggen had. 'De leider van de groep die me heeft ontvoerd.'

'Aha, ja. Rebellen, geloof ik. Klopt dat?' Ze knikte. 'De voor vechter van de armen, maar hij vroeg wel twintig miljoen dollar losgeld. Wist jij dat hij Zwitserse bankrekeningen had? Heeft hij je dat ooit verteld?' Na de dood van Jorge hadden ze dat van een van hun informanten gehoord. Ze konden het niet bewijzen, maar het was hoogstwaarschijnlijk wel zo.

'Nee, dat is niet waar.' Haar ogen stonden verdrietig toen ze dat zei. Zijn ideeën waren zo zuiver en invoelend geweest, en hij had zoveel vijandigheid tegenover de rijken getoond.

'Denk je echt dat hij geld aan de armen gaf?' vroeg Yael haar.

'Ik weet het niet. Hij zei van wel, en ik geloofde hem.'

'Wat vertelde hij je nog meer?' Hij bleef de vragen snel op haar af vuren.

'Dat hij van me hield.' Ze was eerlijk tegen Yael. 'Ik denk dat hij dat meende, wat zijn politieke overtuigingen verder ook waren. We waren heel sterk verbonden. Ik heb nooit eerder iemand als hij gekend.'

'En nu? Mis je hem?' Zijn ogen en stem maakten dat ze hem alles vertelde, zelfs al wilde ze dat niet. Hij had iets magnetiserends en ze had het gevoel te zijn gehypnotiseerd. Op een vreemde manier leek hij een beetje op Jorge. Maar het enige wat Yael van haar wilde, was de waarheid.

'Elke dag,' zei ze eerlijk. 'Ik denk voortdurend aan hem. Het is al minder dan ik heb gedaan, maar ik doe het nog steeds.' Yael leek niet verbaasd.

'Heeft hij je iets meegegeven, een kledingstuk, een symbool dat belangrijk voor hem was, of iets wat hij heeft geschreven?'

Ze knikte. 'Ik heb zijn liefdesbrieven nog en een kistje dat altijd op zijn schrijftafel stond. Hij heeft het me gegeven... vlak voor' - ze kreeg de woorden amper over haar lippen en had het gevoel dat ze geen adem kon halen -, 'vlak voordat ze het kamp binnenvielen en me bevrijdden... hij gaf me het kistje vlak voordat hij overleed... Hij bewaarde er zijn dagboeken in. Daar schreef hij elke avond in. Ik bewaar de liefdesbrieven in dat kistje, ik heb ze erin gestopt toen het kamp tijdens de inval in brand vloog.'

'Lees je zijn brieven elke dag?'

Ze schudde haar hoofd. 'Dat deed ik wel. Nu lees ik ze af en toe 's nachts, als ik hem mis en verdrietig ben. Ik denk niet dat ik ooit nog iemand als hij zal tegenkomen.'

'Ik hoop het niet,' zei Yael zacht. Hij zei het niet, maar hij had een pesthekel aan mannen als Jorge die andere mensen hersenspoelden tot ze niet meer wisten wie ze waren. 'Lees je de dagboeken ook?'

'Nee. Ze zijn erg ideologisch, en te esoterisch voor mijn smaak. Ik heb er in het begin wel een aantal keren in gekeken. Ze zijn me te politiek getint. Ik lees de liefdesbrieven, maar niet de dagboeken, al bewaar ik die wel.'

'En waar is dat kistje nu? Heb je het meegebracht naar Parijs?'

'Het staat in de wandkast in mijn slaapkamer, op een hoge plank.'

'En als iemand het je zou afnemen, of als je het kwijt zou raken, zou je dan verdrietig zijn?' Ze leek in paniek te raken toen hij dat vroeg, alsof ze bang was dat hij zou eisen dat ze het aan hem gaf, maar dat deed hij niet. Dat zou ze niet hebben gekund. Maar hij wist wel beter - daar was hun therapie, die nog maar net was begonnen, helemaal op gericht. Hij wilde zich echter eerst een beeld vormen.

'Ja,' antwoordde ze met een klein stemmetje op zijn vraag. 'Erg verdrietig.'

'Laat dat dan een van onze doelen zijn. Dat je op een dag niet langer zijn brieven leest. Jij hoeft niet te boeten voor zijn zonden door voor de armen te werken en te doen wat hij zei. Je bent hem niets verschuldigd. En als je vader dat losgeld niet had betaald, zou hij je hebben gedood.' Yael zei het op zakelijke toon, maar Ariana geloofde hem niet.

'Hij heeft me beschermd tegen de andere mannen,' verdedigde ze hem.

'Van wie denk je dat zij hun bevelen kregen?' vroeg Yael. 'Hij was de leider van de groep. Hij wilde je laten geloven dat hij je van hen redde. Dat maakte je afhankelijker van hem, als je enige beschermer in zijn kamp. Mede daardoor ben je in de war gebracht over wie hij in werkelijkheid was.' Daarna stelde hij nog een vraag waar hij het antwoord al op wist. 'Waren jullie minnaars?'

Ze knikte en deed er nog een schepje bovenop. 'Ik was zwanger van hem. In de nacht van de inval ben ik het kind kwijtgeraakt.' Ze noemde het een inval en geen redding, omdat het voor haar nog steeds zo voelde, en omdat het net zo angstwekkend was geweest als de dag dat Jorges mannen haar hadden ontvoerd. Het was zelfs nog beangstigender, omdat het zo efficiënt was uitgevoerd, met die brand in het donker, en omdat ze hem als gevolg ervan had zien sterven. Bovendien had ze niet geweten wie haar bevrijders waren.

'Het waren allemaal manieren om je in de war te brengen en je aan zijn kant te krijgen. Zoals het feit dat hij je in het kamp beschermde. Ik neem aan dat hij ook de enige was die je eten en water gaf, en dat hij eventuele boeien af deed of je bevrijdde uit de ruimte waar ze je opgesloten hielden.' Ze knikte. Dat was waar. 'Dat geldt ook voor het feit dat hij met je vree en je vertelde dat hij van je hield. En hij had geluk dat je zo snel zwanger van hem werd - dat schiep een nog sterkere band met hem. Ik weet dat je me niet gelooft, maar hij hield niet van je, Ariana. Hij gebruikte je. Het maakte deel uit van zijn plan, net als het losgeld. Hij wilde het geld van je vader en hij wilde dat jij je aan hem overleverde, en hij kreeg allebei. Hij was een slimme man. En als je bij hem was gebleven, zou hij je op een dag hebben gebruikt als onderdeel van zijn revolutie tegen de gevestigde orde. Hij gebruikt je nog steeds, als jij voor de armen wilt werken om hem een plezier te doen, in plaats van weer de carrière op te pakken waar je eerder zo van genoot. Je bent hem niets verschuldigd. Hij zou je zonder meer hebben gedood als dat hem beter uitkwam. Het kwam hem beter uit dat je bleef leven. En met zijn brieven beheerst hij nog steeds je leven. Ik wil dat je me iets belooft. Elke keer dat je zijn brieven leest, wil ik dat je het me vertelt. Ik zal je niet straffen of uitkafferen, maar weten hoe vaak je ze leest en wanneer maakt deel uit van wat wij hier doen.'

'Ik denk dat hij echt van me hield,' zei ze verdrietig.

'Geloof me,' zei Yael rustig, 'daar was hij niet toe in staat. Hij was een gevaarlijke man. En hij heeft een gevaarlijk spelletje gespeeld met je hoofd.' Hij keek haar nog indringender aan. 'Wil je nu vrij van hem zijn?' Na een aarzeling knikte ze. 'Zelfs als dat betekent dat je weet dat hij niet van je hield?' Ze knikte weer, met tranen in haar ogen. 'Ben je ooit verliefd geweest op een andere man?' Tot haar ontvoering was ze een onschuldig, naïef en keurig jong meisje geweest. Ze schudde haar hoofd.

'Niet echt. Ik ben wel uit geweest met jongens die ik aardig vond, en ik begon net verliefd te worden op de jongen met wie ik in New York uitging toen we vertrokken. Op de middelbare school heb ik een paar maanden een vriendje gehad, en tijdens mijn tweede studiejaar weer. Maar dat waren nog maar jongens. Jorge was een fascinerende man.'

'Een gevaarlijke, zieke, fascinerende man,' corrigeerde hij. 'Iemand die mensen kapotmaakt. Hij zou je hebben opgebruikt en je hebben weggedaan als hij niet langer iets aan je had. Hij zou je waarschijnlijk hebben gedood zodra hij al het losgeld binnen had, in plaats van je terug te sturen. Inmiddels wist je al te veel. Je zou te gevaarlijk voor hem zijn geweest. Hij speelde maar met je, Ariana. Je kunt hem niet de rest van je leven geven. Als je een volwaardig leven wilt leiden, moet je los van hem zien te komen. Op een dag komt er een man in je leven van wie je gaat houden. Je wilt toch niet dat Jorge die man voor eeuwig op afstand houdt? Er komt een moment dat je dit achter je moet laten als iets ergs dat is gebeurd, zoals een verschrikkelijk ongeluk. Maar je hebt het overleefd. Ik wil niet dat je om hem voor altijd mank blijft lopen.'

'Ik ook niet,' zei ze zacht. 'Daarom ben ik hier.'

'Mooi,' zei hij, en hij glimlachte naar haar en ging staan. 'Dan weten we wat ons te doen staat. We hebben vandaag een goede start gemaakt. Ik zie je morgen weer,' zei hij, en terwijl ze ging staan en achter hem aan liep naar de deur, besefte ze dat het zweet van haar lijf gutste en ze het gevoel had dat ze was aangereden door een bus. Ze was hier drie uur geweest en de tijd was omgevlogen.

Die middag maakte ze een lange wandeling in het Bois de Boulogne en dacht ze na over alles wat Yael tegen haar had gezegd. Ze kon nog steeds amper geloven dat het waar was. Diep in haar hart geloofde ze nog steeds dat Jorge van haar had gehouden. Het was te echt geweest om niet waar te zijn. Rationeel kon ze wel accepteren wat Yael zei, maar gevoelsmatig niet.

Daarna ging ze naar het Louvre en daarvandaan wandelde ze naar huis. Sam Adams belde haar op haar mobiel om te vragen hoe het was gegaan.

'Het was moeilijk, maar hij was aardig.'

'Dat klinkt best goed,' zei Sam opgelucht. Door de jaren heen was Sam erachter gekomen dat Yael niet altijd 'aardig' was, maar hij stelde zich tegen mannen meestal harder op dan tegen vrouwen. Misschien omdat hij een Fransman was. Hij was echter blij dat de therapeut Ariana niet had afgeschrikt. Ze had alles wat Yael haar te bieden had hard nodig.

Toen ze die avond haar klerenkast opendeed, keek ze naar het kistje op de bovenste plank. Ze had sterk de behoefte om het van de plank te halen en de brieven weer te lezen, maar ze deed het niet. Ze wilde Yael morgen kunnen vertellen dat ze het niet had gedaan. Opeens wilde ze hem tevredenstellen, en ook dat was een goede stap in haar herstelproces.

Ze ging zonder iets te eten op bed liggen en sliep door tot de volgende ochtend. Ze werd net op tijd wakker om een bad te kunnen nemen voordat ze zich aankleedde om naar Yael te gaan, en toen ze hem deze dag zag, leek alles al een stuk minder eng. Ze wist nu wat ze kon verwachten. Hij deed haar een EMDR-techniek voor die hij wilde gebruiken, waarbij hij ritmisch op haar knieën klopte terwijl hij haar vroeg om met haar ogen dicht de dag waarop ze was ontvoerd te herbeleven. Het was een techniek die soms werd gebruikt bij mensen met extreem traumatische ervaringen. Ze wilde het eigenlijk niet, maar ze vertrouwde hem, dus stemde ze toe. Met haar ogen dicht vertelde ze hem alles wat er was gebeurd. Toen vroeg hij haar om haar ogen open te doen en die dag nogmaals te herbeleven, en toen ze dat deed, had ze het gevoel alsof ze achteruitvloog zodat haar ontvoerders steeds kleiner werden. Die dag praatten ze helemaal niet over Jorge, alleen over de mannen die haar uit de auto hadden getrokken toen ze op weg was naar de finca, en tot haar verbazing herinnerde ze zich ieder van hen tot in de kleinste details, alsof er een strook film in haar hoofd was achtergebleven. Alles was er nog. Het kostte haar vier uur om Yael alles te vertellen, en ze voelde zich na afloop misselijk. Maar het gevoel om hoog in de lucht achteruit te vliegen had indruk op haar gemaakt, en vanaf die afstand zagen de mannen er nu een stuk minder bedreigend uit. Toen ze die middag thuiskwam moest ze wel overgeven, en ze vertelde het de volgende dag aan Yael. Op dezelfde manier namen ze elke dag van haar gevangenschap door die ze zich herinnerde, en vervolgens zat Jorge in de film, tijdens de eerste dagen die ze samen doorbrachten.

Het was een langdurig, bewerkelijk en traag proces, en aan het eind van de eerste twee weken besefte ze dat ze veel werk te doen hadden. Zes maanden misschien, of drie, maar haar droom om na zes weken weer naar huis te kunnen was vervlogen. Ze had de afgelopen twee weken de brieven van Jorge tweemaal gelezen, beide keren tijdens een avond waarop ze bang was voor wat er uit haar geheugen boven was gekomen en ze zich eraan wilde helpen herinneren dat hij van haar hield. Zijn liefde was zoveel minder beangstigend dan wat er met haar gebeurde als ze haar elke dag weer in die kist lieten zakken en haar in de verzengende hitte lieten liggen tot hij haar redde. Ze begon te begrijpen wat Yael tijdens hun eerste gesprek had bedoeld. Jorge was altijd degene die haar eten en drinken gaf, die haar naar het buitentoilet bracht, die opdracht gaf haar uit die verstikkende kist te halen, de touwen om haar enkels en polsen liet losmaken, met haar naar de beek ging zodat ze zich kon wassen en kon zwemmen in het koele water. Hij was de enige in haar leven geweest die iets voor haar deed, die haar lijden verlichtte. Het was gemakkelijk te begrijpen waarom ze had gedacht dat hij van haar hield, en het besef dat het alleen maar een slimme truc was om vertrouwen te wekken maakte haar verdrietig. Toch geloofde ze aan het eind van de eerste twee weken nog steeds dat Jorge oprecht verliefd op haar was geworden. Dat leek nog steeds te echt om er achteraf aan te gaan twijfelen. Yael sprak haar niet tegen. Ze moesten veel werk verzetten, en hij was tevreden over het tempo waarin dat ging. Ze was een goede cliënte, ernstig en altijd eerlijk tegen hem. Bovendien was ze intelligent. Hij wist dat ze er op een dag wel uit zouden komen. Hij wist nog niet wanneer dat was, maar uiteindelijk zou ze van Jorge zijn bevrijd. Daar was hij zeker van. Als het zover was, zou ze terugkijken en zich afvragen hoe ze op Jorge was gevallen en hoe ze was gaan geloven wat hij zei. En als ze eindelijk vrij van hem zou zijn, zou hun werk af zijn. Tot die tijd hadden ze veel te doen.

10

De eerste drie maanden, tot mei, ging Ariana elke dag naar Yael toe, vijf keer per week. Ze namen minutieus elke dag van haar ontvoering door: haar indrukken; wat er werd gezegd; wat ze met haar deden. Hun sessies gingen over de mannen die haar hadden meegenomen, over de moord op haar chauffeur en over de vraag waarom ze zich verantwoordelijk voor hem voelde, terwijl ze niet van plan was geweest zich te laten ontvoeren. En ze praatten over de dood van haar vader. Hij had erop gestaan om naar Argentinië te gaan, en zij had hem gesmeekt het niet te doen, maar nu had ze het gevoel dat ze verantwoordelijk was voor zijn dood. Ze begon te begrijpen hoe Jorge haar had gemanipuleerd en gedomineerd, en hoe hij haar gedachten had verwrongen, maar ze had evengoed nog een lange weg te gaan. En na 1 mei, de Franse Dag van de Arbeid, toen iedereen in Frankrijk elkaar takjes lelietje-van-dalen gaf, vroeg Yael haar om drie keer per week te komen, zodat ze langzamer te werk konden gaan en zij tijd zou hebben voor andere dingen. Ze voelde zich vaak misselijk na een sessie, vooral als hij gebruikmaakte van emdr, een intensieve techniek.

Eerst maakte ze bezwaar tegen het feit dat hij haar nog maar drie keer per week wilde ontvangen.

'Als we nu langzamer gaan werken, ben ik hier de komende tien jaar nog wel,' klaagde ze. Die dag was ze er precies drie maanden.

'Is dat zo verschrikkelijk? Waarom heb je zo'n haast om terug te gaan?' Hij wist hoe weinig er thuis op haar wachtte. Ze had alleen nog de in afzondering levende nonnen op St. Gertrude's, en het lege appartement van haar vader. Geen man en geen baan, en ze had nog steeds niet besloten wat voor werk ze wilde gaan doen. Ze hoefde er niet van te leven, zeker niet na haar vaders dood, maar ze wilde iets doen wat voor haar betekenis had. Ze had hem tussen neus en lippen door verteld dat ze nog helemaal niets met haar erfenis had gedaan en dat ze zich er schuldig over voelde, nog een overblijfsel van Jorges afkeuring van de rijken, 'Los Ricos’. Ze wilde er niet bij horen. En het losgeld, waar haar vader het merendeel van had betaald, had geen al te grote deuk in zijn vermogen geslagen. Hij was puissant rijk geweest en had alles aan haar nagelaten. Maar door Jorge voelde ze zich schuldig over wie ze was, en daar was ze nog niet overheen. Yael gaf aan dat haar nieuwe betrokkenheid bij de armen lovenswaardig was, mits ze die om de goede redenen voelde. Als ze haar vaders geld echter alleen verwierp om Jorges goedkeuring te blijven verdienen en om aan zijn normen en waarden te voldoen, dan deed ze het niet om de goede redenen. Hij had tenslotte wel twintig miljoen dollar losgeld geëist. En wie wist hoe hij dat geld zou hebben gebruikt? Om de armen te helpen, zoals hij beweerde, of om zichzelf te verrijken? De cia had Yael verteld dat ze geloofden dat Jorge geld naar Zwitserland had overgemaakt, en dat hij daar voor zichzelf een vermogen oppotte. Hij hielp Ariana daar vaak aan herinneren, om Jorges beweringen over zijn heilige missie aan de kaak te stellen.

'Ik vind dat je de tijd moet nemen om ook andere dingen te doen dan onze sessies, om van Parijs te genieten, vrienden te maken, mensen te leren kennen en dingen te doen die je leuk vindt,' zei hij in reactie op haar wens om met een oprecht onzelfzuchtig gebaar iets voor de armen te doen. Ze was bereid alles op te geven om te boeten voor haar zonden en het leven van een kluizenaar te leiden. 'Het uitwissen van Jorge moet niet je hele leven bepalen,' zei Yael verstandig, 'net zomin als je nu je leven moet opgeven om de armen te helpen. Je moet plezier maken en dingen doen die je vroeger ook deed. Ga naar het theater, naar de film, ga winkelen.'

Ze luisterde wel, maar toen ze wegging, was ze nog niet overtuigd. Ze was naar haar gevoel nog niet zover dat ze de wereld weer aankon. Ze werd er bang van. Er was nog steeds geen einde in zicht, maar ze voelde zich al een stuk beter en had Jorges brieven al drie weken niet meer gelezen, laat staan dat ze überhaupt het vliegenierskistje had aangeraakt, langer dan ze het tot nu toe had volgehouden. Toch hield ze het kistje altijd bij de hand, voor het geval dat. Yael maakte er geen punt van. Hij wist dat het kistje er uiteindelijk, als ze klaar waren, niet meer zou zijn. En tot die tijd duidden ze het gekscherend aan als de fles drank onder het bed. Ze kon Jorges brieven lezen wanneer ze wilde.

Op een dag maakte ze een wandeling over de quais, en nadat ze in de boekenstalletjes had geneusd en naar de Bateaux-Mouches had gekeken die over de Seine voeren, ontdekte ze een grote dierenwinkel en besloot ze naar binnen te gaan. De winkel had een idioot groot assortiment dieren in kooien, met hagedissen, leguanen, ratten, muizen, een fret en zelfs kippen, en een muur vol droevig ogende puppy's die wachtten tot ze een thuis kregen. Er waren verschillende terriërs, een poedel, enkele Yorkshire terriërs en een uitermate treurig uitziende Franse buldog waarvan de man in de winkel zei dat ze de kleinste uit het nest was. Ze had een zwarte vlek over haar ene oog, een roze neus en was verder helemaal wit. Ze keek Ariana aandachtig aan en blafte, een belachelijk ijl blafje. Ze was acht weken oud. Ariana vroeg of ze haar mocht vasthouden, en zodra de medewerker haar uit haar hok haalde en Ariana haar op de grond neerzette, rende ze blaffend en spelend om Ariana's voeten heen, en toen Ariana haar optilde, likte ze haar wang. Ze was ongelooflijk schattig, maar Ariana sprak zichzelf streng toe. Ze wilde geen hond. Wat moest ze nu met een hond? Samen met Yael was ze serieus aan het werk met het trauma van wat ze had doorgemaakt, maar de pup had helemaal niets traumatisch. Ze was gewoon een snoezig beestje waar je van kon houden.

'Dank u wel,' zei ze. Ze gaf de medewerker de hond terug en liep vastberaden de winkel uit, trots op zichzelf dat ze niet door de knieën was gegaan. Toen ze wegliep, hoorde ze de pup nog steeds blaffen, en de volgende dag vertelde ze Yael erover.

'Waarom heb je haar niet gekocht?' vroeg hij nieuwsgierig. 'Heb je jezelf dat ontzegd, of wil je echt geen hond?'

'Ik weet het niet,' zei ze terwijl ze erover nadacht.

'Het zou goed gezelschap voor je zijn.' Terwijl hij dat zei, keek hij naar zijn oude herdershond, die bij zijn voeten lag te slapen. Ze kwam naar elke sessie en leek hem overal te volgen. Het herinnerde Ariana eraan hoezeer Fransen van honden hielden.

'Ik zou haar moeten uitlaten, en stel dat mij iets zou overkomen?' Toen zei ze wat ze echt dacht. 'Stel dat iemand me zou aanvallen of ontvoeren terwijl ik de hond uitliet?' Het had haar veel moeite gekost om dat uit te spreken en hij was tevreden.

'Ben je bang dat je nog een keer wordt ontvoerd?' vroeg hij haar, en ze knikte met tranen in haar ogen. 'Die kans is niet erg groot, vooral niet in Frankrijk. Je hebt hier geen bendes die de wegen onveilig maken. Dat komt niet veel voor. Ik kan me niet herinneren wanneer er in Frankrijk voor het laatst iemand is ontvoerd.' Ze wist dat het waar was, maar toch was ze bang. 'Zou je je met een lijfwacht veiliger voelen?' vroeg hij serieus. Hij nam aan dat ze zich een lijfwacht kon veroorloven, als dat voor haar verschil zou maken. Met dat soort dingen ging hij flexibel om, en na haar slechte ervaring in Buenos Aires had ze had alle recht om bang te zijn.

'Nee, ik zou me belachelijk voelen,' gaf ze toe. 'Ik zou net als ieder ander in mijn eentje naar buiten moeten kunnen gaan.'

'Maar je bent niet als ieder ander. Je bent ontvoerd en drie maanden lang gevangengehouden door rebellen. Andere mensen hebben dat niet meegemaakt. Het is niet zo gek dat je bang bent.'

'Waarschijnlijk niet.' Ze voelde zich beter nu ze het had gezegd en aan het hondje dacht. Ze liep weer aan haar te denken toen ze Yaels huis uit liep, en die middag ging ze terug naar de winkel aan de quais. De witte buldogpup was er nog, en ze sprong op en begon te blaffen toen ze Ariana zag. Deze keer kon ze de verleiding niet weerstaan en probeerde dat ook niet. Doordat ze er met Yael over had gepraat, was het opeens goed. Ze kocht alles wat ze nodig had, een roze riem en een roze halsband met nepdiamanten, en nam haar mee naar huis. De pup was door het dolle heen zodra ze binnenkwamen. Ariana rende lachend achter haar aan door het appartement en speelde met haar. De pup speelde ook met de speeltjes die Ariana voor haar had gekocht. Ze genoot enorm van haar, en de volgende ochtend, toen ze vrij had van Yael, maakte ze een lange wandeling met haar in het Parc de Bagatelle. Ze was nog te jong om met andere honden te spelen, maar Ariana zette haar in het gras neer en ze renden tot de pup zich uitgeput op de rug rolde, zodat haar pootjes in de lucht staken. Ze was echt ongelooflijk schattig. Mensen begonnen te glimlachen als ze naar haar keken. Ariana had besloten om haar Lili te noemen, en de volgende dag nam ze haar mee naar Yael. De oude herdershond leek zich te ergeren aan hun gast, snuffelde aan haar en slenterde weg. Lili sliep tijdens de hele sessie aan Ariana's voeten. Daarna ging Ariana met haar wandelen in de Tuilerieën. Ze bleek geweldig gezelschap. Ze had het gevoel dat ze er een vriendin bij had gekregen.

De drie daaropvolgende maanden zag ze Yael drie keer per week en voelde ze zich beter. Toen overviel Yael haar met de mededeling dat hij een maand wegging. Hij had een zeilboot in het zuiden van Frankrijk en was van plan om met zijn gezin en een bevriend stel naar Italië te varen.

'Zijn we klaar?' Ze waren inmiddels zes maanden aan het werk.

'Vind jij dat we klaar zijn?' vroeg hij ad rem, en ze schudde haar hoofd. Het vliegenierskistje stond nog steeds in de klerenkast en een paar dagen eerder had ze de brieven opnieuw gelezen. Ze vroeg zich af of ze er ooit overheen zou komen. Inmiddels had ze geen haast meer om uit Frankrijk weg te gaan. Ze was hier gelukkig, ze genoot van haar appartement, en ze was al verschillende keren in een huurauto naar het platteland gereden, wat een grote stap voor haar was. Eerst verwachtte ze steeds te worden opgewacht en ontvoerd, maar nu dacht ze daar tijdens het autorijden niet meer aan. Ze nam Lili overal mee naartoe. Ze voelde zich in een auto veiliger dan als ze liep, maar ging ook met Lili naar het park, zelfs al maakte alleen rondlopen haar nog steeds zenuwachtig. Ze werd wel dapperder en zocht vaker de grenzen op van wat voor haar veilig aanvoelde.

'Wanneer kom je terug?' Ze had geen idee wat ze zou doen terwijl Yael weg was. Haar hele leven in Parijs was op hem gericht, al bezocht ze ook musea, exposities, veilingen en ging ze winkelen. Ze liep heel Parijs door met de hond. Met Lili voelde ze zich ook dapperder, al was de pup te klein om haar te beschermen. Ze gaf haar een illusie van bescherming.

'Ik ben over een maand terug, tegen het einde van augustus. Dan gaan we verder,' antwoordde Yael. Ariana kreeg de indruk dat heel Frankrijk een maand dicht zou gaan, zelfs een aantal restaurants en winkels.

'Wanneer denk jij dat we klaar zijn, Yael?' vroeg ze hem op moedeloze toon.

'Als dat kistje niet langer in je kast of onder je bed staat en je de brieven niet meer nodig hebt.' Dat was hun doel en ze vroeg zich af hoelang dat nog zou duren. Volgens Yael zou het op een dag gewoon gebeuren, maar ze konden geen van beiden voorzien wanneer dat was. Ariana dacht al veel minder vaak aan Jorge, maar op een subtiele manier was zijn invloed nog steeds merkbaar. Ze probeerde het hem nog steeds naar de zin te maken en de vrouw te zijn van wie hij - naar eigen zeggen -had gehouden.

Dat Yael een maand de stad uit ging, bracht Ariana op het idee om hetzelfde te doen. Ze huurde een auto, reed richting het zuiden van Frankrijk en stopte onderweg op verschillende plekken die ze wilde bezoeken. Lili kwam uiteraard met haar mee en sliep op de stoel naast haar. Ze reed naar Aix-en-Provence en naar St.-Paul-de-Vence, kwam uit in St. Tropez, waar ze tien dagen bleef voordat ze op haar gemak terugreed naar Parijs. In totaal was ze drie weken weg. Onderweg stuurde ze de ene na de andere ansichtkaart naar de nonnen. Ze stuurde hun ook al drie maanden foto's van Lili per e-mail.

Terwijl ze weg was, had ze tijd om een boek over het stockholmsyndroom te lezen dat Yael haar had gegeven en een biografie van Patty Hearst die ze zelf had gekocht - zij had ook gevoelens ontwikkeld voor haar ontvoerders. Beide boeken gaven haar meer inzicht in wat er met haar was gebeurd en ze begreep haar gevoelens voor Jorge nu beter, de intense liefde die ze voor hem had gevoeld en de afhankelijkheid van hem die hij had gevoed als de enige manier waarop ze het kon overleven.

In september pakten Yael en zij hun sessies weer op. Hij oefende nu meer druk op haar uit, omdat ze aangaf dat ze de therapie graag wilde beëindigen. Het duurde echter tot Kerstmis voordat ze een echte doorbraak bereikten, toen ze inzag dat Jorge haar zwanger had gemaakt omdat het ook weer een manier was om haar te manipuleren. Hij had geprobeerd haar te bezitten en haar manier van denken binnenstebuiten te keren, en zij was zo wanhopig en bang geweest dat ze zich uit alle macht aan hem had vastgeklampt en had willen geloven dat hij van haar hield. Verder was ze iedereen die ze vertrouwde en op wie ze vertrouwde kwijtgeraakt, haar moeder een jaar eerder toen ze stierf, en haar vader toen ze werd ontvoerd.

'Ben je al zover dat je het kistje kunt loslaten?' vroeg Yael haar bij wijze van laatste obstakel. 'Het zou een mooi kerstcadeau voor jezelf zijn. Je zou het kunnen inpakken en begraven of weggooien.' Maar de gedachte om het enige wat ze nog van hem had weg te doen maakte haar erg bang. Ze was nog steeds niet zover dat ze de illusie van Jorges liefde kon opgeven, gesymboliseerd door zijn brieven in het vliegenierskistje.

'Stel dat er nooit meer een man van me gaat houden?'

'Op jouw leeftijd, met jouw uiterlijk, verstand en charme zal dat vast niet gebeuren.' Hij glimlachte naar haar.

'Misschien in het nieuwe jaar,' zei ze voorzichtig en hij drong niet aan. Ze moest zelf bereid zijn het kistje los te laten.

Pas in januari, nadat Yael rond de kerstdagen een week was gaan skiën, kwam het onderwerp opnieuw ter sprake. Over een paar weken zou ze precies een jaar in therapie zijn, en opeens drong het tot haar door.

'Ik ben er klaar voor,' zei ze op ademloze toon. 'Ik denk dat ik zover ben.' Ze wilde Jorge niet langer in haar leven, noch zijn dagboeken, noch zijn brieven, en het kistje boven in haar klerenkast was een voortdurende herinnering aan de verschrikkelijkste tijd uit haar leven. 'Onze eerste afspraak was op 1 februari. Op die dag zal ik het kistje wegdoen.' Opeens wist ze het absoluut zeker.

'Hoe ga je dat doen?' vroeg hij geïnteresseerd. Het moest haar scenario zijn, net zoals het haar overwinning zou zijn, en haar vrijheid zodra ze het had gedaan.

'Ik denk dat ik het ergens wil begraven. Misschien als ik Lili uitlaat. We kunnen het samen begraven.'

'Wil je de inhoud van het kistje intact laten?' Ze dacht erover na en schudde haar hoofd.

'Ik denk dat ik de brieven en dagboeken wil verbranden en dan de as weer in het kistje doe. Zoals bij een crematie.' Terwijl ze het zei, zag ze het voor zich en Yael knikte goedkeurend. Iedereen moest zijn vrijheid op zijn eigen manier vinden.

'Op 2 februari dus. Wil je dat ik meega?'

'Nee,' zei ze zacht. 'Ik wil het in mijn eentje doen.' In zekere zin zou het lijken alsof ze Jorge begroef, en daarmee alles wat ze naar haar idee hadden gedeeld.

Op de avond van 1 februari zette ze het vliegenierskistje in de metalen gootsteen in haar keuken, haalde de brieven eruit en hield er een lucifer bij. Lili zat naast haar en keek met belangstelling toe alsof ze wist dat er iets belangrijks aan de hand was. Ariana's handen trilden toen de randen van een bladzijde bruin kleurden en de brief begon om te krullen, en zonder erover na te denken blies ze de vlammen uit. Opeens zag ze voor zich hoe in de nacht dat ze haar bevrijdden zijn lichaam verbrandde onder de omgevallen boom. Ze had het gevoel alsof ze hem opnieuw in brand stak en wist dat ze dat niet kon doen. Het vuur had voor haar nog steeds een te sterke symbolische lading en deed haar aan die nacht denken. Ze probeerde het nog een keer met een andere brief en blies weer net zo snel de vlammen uit. Daarna keek ze naar de dagboeken, maar die waren te dik om te verbranden. Er waren er zeven. Net als de stapel brieven waren ze stuk voor stuk gevuld met Jorges handschrift. Ze overwoog om Yael te bellen en hem om raad te vragen, maar wist dat ze dit zelf moest oplossen.

'Wat vind jij?' vroeg ze aan Lili, die haar kop schuin hield. Uiteindelijk besloot ze de brieven niet te verbranden. Ze zou de inhoud van het vliegenierskistje intact laten en het hele geval de volgende ochtend in het park begraven als ze Lili uitliet.

Bij gebrek aan een spade vond ze in een van de keukenlades een schepje en ze hoopte dat de aarde zacht genoeg zou zijn om een gat te kunnen graven dat groot genoeg was voor het kistje. En dan zou het eindelijk voorbij zijn. Ze zou Jorge in Parijs begraven en hem uit haar hart en hoofd wissen. Het was tijd. Ze wilde verder met haar leven.

In bed lag ze aan hem te denken. Ze kon niet wachten tot het ochtend was. Zodra het licht werd, was ze wakker en toen ze opstond sneeuwde het, zodat het te moeilijk was om naar het Parc de Bagatelle te gaan en het kistje te begraven. Ze hoopte maar dat het zou opklaren - ze wilde het die dag doen. Het was symbolisch. Het was iets meer dan twee jaar geleden dat ze door de Israëli's was bevrijd en een jaar geleden dat ze bij Yael in therapie was gegaan om weer baas in haar eigen hoofd te worden. Ze wilde niet nog een dag wachten. Het was tijd.

's Middags veranderde de sneeuw in regen en om halfvijf werd het eindelijk droog terwijl het nog steeds licht was. De grond was nat, maar ze deed Lili haar riem om en nam het gebutste metalen kistje onder haar arm. Ze had het niet uit handen gegeven sinds Jorge het haar had toevertrouwd. Ze had hem eer bewezen en recht gedaan, veel meer dan hij ooit had verdiend. Hij was haar liefde, haar toewijding of de verwarring die ze na haar bevrijding had gevoeld niet waard geweest. Het enige wat hij had verdiend, was het lot dat hem had getroffen. Dat wist ze nu. Ze voelde geen twijfel. En ze kon niet wachten tot ze van het kistje met zijn dagboeken en brieven af was. Het leek te branden onder haar arm.

Ze liep met Lili, het kistje en het schepje naar het Parc de Bagatelle. Ze liep er een tijdje rond en vond een open plek waar een paar heggen omheen stonden en waar de aarde onder de struiken zacht was. Ze het Lili's riem vallen en wist dat ze in de buurt zou blijven terwijl Ariana begon te graven. Na de regen was het gemakkelijker dan ze had verwacht, en het gat in de grond was al snel groot genoeg. Ze zette het kistje erin en zegde een kort gebed op voor haar eigen gemoedsrust en het leven dat ze bijna had verloren en eindelijk had teruggewonnen. Daarna schepte ze de vochtige aarde op het kistje tot het geheel was bedolven. Het was voorgoed uit haar leven. Nu kon de rest van haar leven beginnen, voor altijd anders, maar misschien ook sterker en beter na alles wat ze had meegemaakt. Ze bleef staan kijken naar de aarde die het ondiepe graf vormde voor het vliegenierskistje met inhoud.

'Vaarwel,' zei Ariana zacht. Ze bukte zich naar Lili's riem, en samen renden ze terug naar haar appartement. Ze had zich nog nooit zo vrij gevoeld.

ARIANA EN MARSHALL

11

Op de dag dat Marshall in Parijs aankwam, sneeuwde het. Hij stond op het dakterras van zijn appartement te kijken hoe de reusachtige sneeuwvlokken naar beneden kwamen. Parijs zag eruit als een winters wonderland, en hij dacht dat hij nog nooit zoiets moois had gezien. Hij pakte zijn koffers uit en ging wat boodschappen doen voor die avond. Hij nam een grote fles rode wijn mee om zijn aankomst in Parijs te vieren. Tegen de tijd dat hij terugkwam in het appartement, was het gaan regenen en Stanley keek hem bedroefd aan. Hij wilde uit, maar het regende nog hard.

'Ik weet het goed met je gemaakt,' zei hij tegen Stanley. 'Als jij het nog even ophoudt, neem ik je mee naar het park zodra het droog wordt.' De enorme hond ging kermend liggen alsof hij de afspraak met tegenzin accepteerde. Een uur later hield het op met regenen.

Marshall had er weinig zin in, maar hield zich aan de afspraak. Hij trok zijn jas weer aan en deed een wollen sjaal om. Het was kouder dan het in Washington was geweest, maar ondanks de bittere kou was de lucht schoon en fris. Stanley was ook niet blij met het weer, maar ze stapten flink door. Marshall had al gezien waar het park was en liep die kant op toen hij een knappe blonde vrouw met een kistje onder haar arm en een wit hondje aan de lijn voor hen uit zag lopen. Hij zag hoe ze haar kaartje kocht bij het hek en naar binnen liep om met haar hond te gaan wandelen. Ze had iets sierlijks en mysterieus dat hem intrigeerde. Hij liep een flink stuk achter haar het park in.

Zelfs op die afstand tilde Stanley zijn kop op en toonde hij zich geïnteresseerd in het witte hondje. Hij wilde erachteraan rennen. Marshall hield de lijn strak en liep rustig door. Voor hen verdween de blonde vrouw uit het zicht, maar toen Stanley en hij de bocht om waren, zag hij haar weer. Ze boog ergens overheen naast een heg. Eerst dacht hij dat ze met een schepje de poep van het hondje opruimde. Het kistje dat ze had gedragen stond op de grond. Ze stond met haar rug naar hem toe, en het hondje keek toe terwijl ze een gat groef. Vervolgens zag Marshall haar naar het kistje reiken. Het was een oud metalen kistje en het weerkaatste het licht toen de zon tussen de wolken tevoorschijn kwam. Hij geneerde zich dat hij zo aandachtig naar haar stond te kijken, maar ze fascineerde hem. Ze was mooi, maar toen ze zich omdraaide en het kistje in het gat liet zakken, had haar gezicht iets intens verdrietigs. Terwijl Stanley en hij hun pad vervolgden en haar in de verte voorbijliepen, zag hij dat ze haar ogen sloot en met haar lippen een paar woorden vormde. Toen ze daarna de riem van haar hondje oppakte en wegliep, zag haar gezicht er vredig uit, alsof er zojuist een grote last van haar af was gevallen. Hij vroeg zich af wat er in het kistje zat.

Hij was erop getraind om mensen en ongebruikelijke situaties te observeren, en iets aan de jonge vrouw maakte hem waakzaam. Vervolgens zag hij haar met haar hondje het park uit rennen. Ze had een brede glimlach op haar gezicht en leek te vliegen. Wat ze was komen doen was duidelijk gelukt, en opeens vroeg hij zich instinctief af of ze iets illegaals had gedaan. Ze leek er niet het type voor, maar je wist het nooit. Er waren wel vreemdere dingen gebeurd. Het kistje was te klein voor een lijk - hij lachte om zijn achterdocht. Misschien een huisdier, maar dan zou ze niet hebben geglimlacht. En toen ze het park uit liep, had ze er gelukkiger uitgezien dan toen ze naar binnen liep. Alles wat hij haar had zien doen, was hem vreemd en verdacht voorgekomen. Toen Stanley en hij op hun schreden terugkeerden, trok Stanley hem in de richting van de struik waar hij haar het kistje had zien begraven, alsof ook hij iets voelde. Hij was tenslotte een bloedhond.

'Kalm aan, jochie,' waarschuwde Marshall hem. Door de zware regenval was de grond glad en door zijn dode arm stond hij minder stevig op zijn voeten dan vroeger. Marshall had Stanley aan een lange lijn en toen hij bij het gat kwam, was de hond al als een bezetene aan het graven, zodat Marshall zich afvroeg wat hij had geroken. Stanley stond hem aan te kijken alsof hij verwachtte dat hij zou helpen. 'Je moet niet naar mij kijken. Ik heb maar één goede arm en jij doet het prima.' Inmiddels had de hond het kistje blootgelegd en stond hij ernaar te blaffen. Marshall vroeg zich af of de bloedhond het parfum van de vrouw had opgevangen, of de geur van de hond, of rook wat erin zat, en hoewel hij zich geneerde om op te graven wat zij had begraven, maakte zijn oude instinct hem onweerstaanbaar nieuwsgierig. Hij boog voorover en trok het kistje uit de zachte aarde.

Marshall zag dat het een oud vliegenierskistje was. Hij maakte het voorzichtig open, bang voor wat hij zou vinden. Je wist maar nooit wat mensen allemaal begroeven. Maar toen hij met zijn rechterhand het deksel omhoogtrok, zag hij een stapel brieven, waarvan bij een of twee de randen verschroeid waren. En toen zijn hand onder de stapel brieven tastte, vond hij een paar oude opschrijfboekjes. Er zat niets engs in het kistje, geen drugs, geen dierenlijkje, alleen maar brieven en opschrijfboekjes. Hij stond op het punt om het kistje terug in het gat te laten zakken toen zijn nieuwsgierigheid weer de overhand kreeg en hij zich afvroeg waarom de vrouw ze had begraven in plaats van ze gewoon weg te gooien. Zonder dat hij het kon verklaren, trok iets hem naar de inhoud van het kistje. Hij veegde de aarde van het kistje en stampte de aarde weer aan, zodat ze niet zou merken dat het kistje was verdwenen als ze terugkwam. Hij keek Stanley verlegen aan.

'Ik weet dat dit belachelijk is, maar ik ben nu eenmaal dea-agent geweest. Wat moet ik zeggen? Ik ben wantrouwend geboren. Waarschijnlijk zijn het brieven van haar schoonmoeder, aan wie ze een pesthekel heeft, of het zijn de dagboeken van haar veertienjarige kind.' De knappe blondine zag er echter te jong uit om een kind van veertien te hebben - het lag meer voor de hand dat ze hoos was op een vriendje. Toch kwam het oude vliegenierskistje hem vreemd voor. Ze had er allerlei andere dingen in kunnen bewaren dan opschrijfboekjes en oude brieven. Hij voelde dat er iets geheimzinnigs aan de hand was, of misschien wilde hij dat alleen maar graag. Inmiddels was hij overeind gekomen met het kistje onder zijn goede arm en liep hij met Stanley aan de lijn in de richting van het hek. Stanley leek hem afkeurend aan te kijken en Marshall sprak hem aan alsof hij een vriend was.

'Kijk nou maar niet zo. Jij hebt het opgegraven. Wat moet ik dan?' De hond snoof, draaide zijn kop weg en probeerde toen op een vogel te jagen, al zat hij aan de riem.

Een paar minuten later liepen ze het park uit, en Marshall had het gevoel alsof hij een schatkist mee naar huis bracht. Hij kon amper wachten om te zien of hij erachter kon komen waarom ze de brieven had weggedaan. Waarschijnlijk was er een banale verklaring voor, maar misschien zou het nog interessant worden. En als hij de inhoud van het kistje had door gelezen, zou hij alles gewoon weggooien. Hij wilde niet riskeren dat zij naar het park terug zou komen op het moment dat hij het kistje begroef. Hij zou op een andere manier van het belastende materiaal af moeten komen.

Hij zette het kistje op zijn keukentafel, maakte een doek vochtig en maakte het schoon. De zachte aarde was gemakkelijk weg te vegen. Vakkundig maakte hij de fles wijn met één hand open terwijl hij hem tussen zijn knieën klemde zoals hij had geleerd en schonk zich een glas Château Margaux in. Hij trakteerde zichzelf om zijn aankomst in Parijs te vieren. En hij grijnsde toen hij bedacht dat hij nu ook een mysterie op te lossen had. Hij voelde zich net Sherlock Holmes toen hij het kistje naar de leren bank droeg en terugliep naar de keuken om zijn glas wijn te halen. Hij ging zitten, maakte het kistje open en haalde de brieven eruit. Hij las een van de brieven met schroeiplekken en besefte toen dat de brieven in het Spaans waren. Hij vroeg zich af of de blonde vrouw een Spaanse was. Het was een vurige liefdesbrief die was gericht aan ene 'Ariana' en was ondertekend met 'Jorge'. En het was duidelijk dat ze een hartstochtelijke romance hadden beleefd. Niets in de ongedateerde brief wees op problemen of ruzie. Met pure hartstocht beschreef hij het wonder van haar lippen, haar ogen en haar lichaam terwijl hij met haar vree. Het was tamelijk gênant om zo'n intieme brief aan een minnares te lezen, vooral omdat hij de vrouw had gezien die de brieven had begraven. De verschroeide randen intrigeerden hem, en hij vroeg zich af of ze was begonnen de brief te verbranden, van gedachten was veranderd en in plaats daarvan het kistje met inhoud en al had begraven.

Hij nam een slok Château Margaux en leunde achterover om de overige brieven en de opschrijfboekjes te lezen. Inmiddels was de avond gevallen, en in het warme en knusse appartement raakte hij gefascineerd door wat een man die Jorge heette aan de vrouw had geschreven. Hij wist alleen dat Ariana, of ze nu de blondine was die hij had gezien of iemand anders, wel een bijzondere vrouw moest zijn om iemand tot zulke brieven te inspireren.

12

Marshall had eigenlijk maar een paar brieven willen lezen - er zaten er meer dan dertig in het kistje, keurig opgestapeld. Maar ze waren zo liefdevol, zo hartstochtelijk en intens dat hij bleef lezen. Tegen middernacht had hij ze allemaal uit en begon hij aan een dagboek, dat hij interessanter vond. De brieven hadden naar zijn smaak toch een iets te hoog Romeo en Julia-gehalte. De man die ze had geschreven en had ondertekend met Jorge, had het erover dat ze tot één wezen samensmolten en klonk alsof hij haar ervan probeerde te overtuigen dat ze niet zonder hem kon bestaan, en dat ze alles wat er van haar 'oude leven' over was, zou willen opgeven om bij hem te zijn. Hij schreef het vaak. En voor zover Marshall kon zien, waren alle tweeëndertig brieven in een korte periode geschreven. In sommige ervan schreef hij over het kind dat ze nu in zich droeg. Het was wel duidelijk dat ze zwanger was geweest, maar wat er ook tussen hen was voorgevallen en hoe hij haar ook had willen overhalen om met hem voorgoed een nieuwe weg in te slaan, het was niet gelukt, aangezien ze de brieven in haar eentje in Parijs had begraven. Misschien was ze getrouwd, of was er inmiddels een andere man in haar leven en wilde ze niet dat hij de brieven zou vinden. Er waren talloze mogelijke redenen waarom ze van de brieven af zou willen. En misschien was die Jorge een fout type, ondanks zijn liefdevolle woorden. Hij kwam op hem een beetje ongezond over, met al zijn ideeën over 'samensmelten' en elke herinnering aan haar 'oude leven' opgeven. Het klonk buitensporig, en misschien had de blonde vrouw dat ook zo ervaren.

Het dagboek dat hij was begonnen te lezen, was eveneens in goed Spaans geschreven, in een elegante stijl, de stijl die vaak op Europese jezuïetencolleges werd onderwezen. Zijn ideologie klonk al even extreem als zijn romantische idealen. Hij schreef over het begin van een nieuwe orde en een nieuwe wereld, waarin alles wat tot nu toe had bestaan moest worden vernietigd, en waarin de armen zouden opstaan om de wereld te veroveren, terwijl alle rijken moesten worden gestraft en uit hun macht moesten worden ontzet. Het was een klassieke revolutionaire filosofie en het ging maar door - hij klonk als iemand die zichzelf graag hoorde praten. Hij leek een god-complex te hebben en over de wereld te willen heersen. Blijkbaar koesterde hij een diepe haat tegen de hogere standen en tegen iedereen die geld had.

Marshall keek Stanley aan toen hij het dagboek even weglegde. 'Hij klinkt als een communist,' zei Marshall grijnzend en hij nam nog een slok van die geweldige wijn. De hond rolde op zijn rug en lag dood.

Hij las verder in de dagboeken. Omdat hem niet duidelijk werd in welke volgorde ze waren geschreven, begon hij met het voorste. Toen hij verder las, verwees de schrijver naar de vrouw die ze hadden meegenomen en vertelde hij dat haar vader de beweging jarenlang zou financieren, wat die Jorge blijkbaar erg ironisch vond. Wie de vrouw ook was, hij beschouwde haar klaarblijkelijk als inkomstenbron. Hij schreef dat ze haar vasthielden in een kist waar hij haar die middag uit had bevrijd, en hij schepte op dat het niet lang zou duren voordat ze van hem was. Door de manier waarop hij het schreef, las Marshall het fragment over. Dat ze was 'meegenomen' en 'in een kist werd vastgehouden' klonk onheilspellend.

Later schreef hij weer over haar, en deze keer noemde hij haar Ariana. Hij vertelde hoe mooi ze was en hoe hij had toegekeken terwijl ze zich waste in een beek. Het dagboek noemde haar dus ook. Iets aan de manier waarop het was geschreven, en wat hij over haar had geschreven gaf Marshall een onaangenaam gevoel. Hij voelde zich een voyeur, maar los daarvan had wat de man over haar schreef een ondertoon van geweld, macht, bezit en absolute controle. Het gaf hem een naar gevoel. Hij kon de man al niet uitstaan toen hij iets later bij een fragment kwam waarin werd verteld dat zijn mannen haar chauffeur hadden gedood. Opeens veerde hij op, want iets wat hij las - hij wist niet wat - kwam hem vaag bekend voor.

Hij probeerde het dagboek waarin hij was begonnen uit te lezen, maar door het tijdverschil en de jetlag na de lange vlucht viel hij ermee in slaap. Toen hij de volgende ochtend wakker werd, viel het zonlicht de kamer in en duwde Stanley tegen zijn goede arm. Hij wilde naar buiten. Het was al na tienen.

'Oké, jochie, momentje,' zei hij en hij kwam overeind. Hij waste zijn gezicht, keek hoe verkreukeld zijn kleren waren, deed een gebreide muts over zijn warrige haar en trok snel zijn jas aan. Stanley zat al te wachten bij de deur.

Marshall deed hem de riem om en samen liepen ze met grote stappen de trappen af en gingen ze naar buiten, op weg naar het park. Hij kocht een abonnement bij het hek en liep op een sukkeldrafje met Stanley het pad af. Zodra hij dezelfde bocht door was, zag hij Ariana en haar hond staan, dicht bij de plek waar ze het kistje had begraven. Ze droeg een halflange wollen jas en een rode sjaal. Hij hoopte maar dat ze niet had besloten het kistje op te graven. Dan had ze ontdekt dat het weg was. Zij kon hem niet zien, maar hij zag er heel schuldig uit. Stanley rukte aan de riem, want hij wilde naar het witte hondje toe.

'Kom mee.' Marshall trok hem mee en Stanley liep met tegenzin achter hem aan toen ze haar passeerden. Ze zag er niet overstuur uit en liep langs de plek waar ze het kistje had begraven, dus nam hij aan dat ze niet wist dat het weg was. Hij ging langzamer lopen en keek naar haar. Ze droeg haar lange blonde haar in een vlecht. Alsof ze voelde dat hij naar haar keek, draaide ze zich om. Ze keken elkaar even aan en toen liep ze verder. Haar ogen waren uitdrukkingloos. Ze leek ver weg met haar gedachten en toonde geen belangstelling voor hem. Even later liep ze met haar hond het park uit. Hij liet Stanley een tijdje lopen en ging toen naar huis.

Marshall liet zich op de bank vallen en ging verder in het dagboek. Hij las het uit voor de lunch, nam een douche, trok schone kleren aan, at iets en pakte het tweede dagboek. Daar stond helemaal niets interessants in, los van onsamenhangende politieke dogma's die hij vermoeiend vond. Maar bij het derde dagboek veerde hij weer op. In dat dagboek noemde Jorge zijn broer, Luis. Hij zei dat hij op een dag president zou zijn, en dan zou hij Jorge helpen om de wereld te veranderen. Volgens Jorge wist Luis zijn ware politieke banden goed te verdoezelen en had hij iedereen om de tuin geleid. Ze wachtten af tot de tijd rijp was. Jorge schreef dat hij hem een deel van het losgeld had beloofd, waarmee Luis in Bolivia en Ecuador wapens voor hen beiden wilde kopen. De rest zou hij op een geheime rekening storten.

Marshall begon nu sneller te lezen. Hij had geen idee uit welk Zuid-Amerikaans land Jorge en Luis afkomstig waren. Het was niet uit het dagboek op te maken. Jorge verwees naar bergen en bossen, die zich overal wel konden bevinden, en even vroeg hij zich af of het om Colombia ging. Meer nog dan gisteren wilde hij weten wat hij over het meisje kon achterhalen. Zij was duidelijk geen Spaanse, zoals hij al uit de liefdesbrieven had opgemaakt. Hij nam aan dat ze ergens uit Zuid-Amerika kwam, en hij wilde zielsgraag weten wie ze was. Hij had zomaar een gevoel dat ze belangrijker was dan ze had geleken toen hij haar met haar hond in het park zag.

Hij bleef de hele middag zitten lezen en had toen drie dagboeken uit. Het was idioot. Hij was in Parijs, en toch was hij de hele dag binnen gebleven om na te denken over een vrouw die hij niet kende en om de dagboeken te lezen van haar minnaar die duidelijk een of andere rebel was. Hij vroeg zich af of ze in Europa was om wapens te kopen, maar waarom zou ze dan het kistje met zijn liefdesbrieven hebben begraven? Misschien opdat ze niet zouden worden gevonden als zij werd opgepakt. Het meisje in het park zag er normaal en onschuldig uit, maar na jaren undercoverwerk wist hij dat dat niets te betekenen had. Hij vroeg zich af waar ze woonde. Dat kon nooit ver weg zijn. Wat hij die dag had gelezen, zat hem de rest van de avond dwars. Hij bakte een omelet voor zijn avondeten en dronk de fles wijn leeg.

Ariana had een veel leukere dag gehad dan Marshall. Nadat ze Lili in het park had uitgelaten, was ze naar Yael gegaan. Toen hij de deur opendeed, keek ze hem triomfantelijk aan.

'Het is me gelukt!' zei ze blij terwijl ze haar jas uitdeed en neerlegde. Ze had Lili meegenomen. Die snuffelde aan de herder en ging toen op de bank liggen. Ze was aan hun sessies gewend en lag het grootste deel van de tijd bij Ariana op schoot te slapen. 'Ik heb het kistje gistermiddag begraven, vlak voordat het donker werd. Klaar. Over en uit. Ik heb de inhoud ervan niet meer nodig.' Ze had de dagboeken nooit goed gelezen - ze stonden vol met de dogma's die hij haar had uitgelegd. Alleen de liefdesbrieven hadden haar in hun greep gehouden.

'Hoe voel je je nu?'

'Voor het eerst in twee jaar voel ik me weer vrij. Ik ben eindelijk, eindelijk vrij!' Ze had hard gewerkt om dit te bereiken. Yael glimlachte naar haar en keek blij. Het was een lastige zaak geweest. Ze was zo sympathiek, zo integer en had zo hartstochtelijk trouw vastgehouden aan de herinnering aan Jorge en aan haar overtuiging dat hij ondanks alles een goed mens was, dat het lastig was geweest om haar te overtuigen van de waarheid. Het was zelfs bijna onmogelijk geweest, maar uiteindelijk was het gelukt. Ze leek een ander mens en de pijn van de afgelopen twee jaar was eindelijk van haar gezicht gegleden. Ze was eindelijk vrij, en Yael was blij voor haar.

'Wat ga je nu doen?' vroeg hij haar. Ze had nog geen besluit genomen. Maar de toekomst lag voor haar open. Ze had niet verder gekund tot ze Jorge uit haar leven had gebannen.

'Eerst een tijdje van Parijs genieten.' Ze had net haar huurcontract verlengd. 'Misschien een beetje reizen.' Ze wilde naar Italië. Ze vond het nog steeds eng om alleen te reizen, maar ze had het gevoel dat ze in Italië veilig was. Ze zou nooit meer naar Zuid-Amerika teruggaan, maar hier in Europa wist ze dat haar niets kon overkomen. 'Ik zou kunnen proberen om weer voor het online modetijdschrift te werken, of solliciteren bij een van de grote modebladen, zoals Vogue of L’Officiel.' Ze wilde niet terug naar New York. Daar had ze niets meer. Ze was vijfentwintig en had haar hele leven nog voor haar. Jorge had eindelijk geen greep meer op haar. Niet het begraven van het kistje had haar bevrijd - ze had zichzelf bevrijd, met behulp van Yael, zodat ze eindelijk het kistje los had kunnen laten dat haar een blok aan het been was geweest. Nu was ze vrij.

'Zo te horen zit je boordevol plannen.' Hij was erg trots op haar. Ze had een lange weg afgelegd, had hard gewerkt om er te komen en al zijn adviezen opgevolgd.

'Zijn wij klaar?' vroeg ze hem voorzichtig, bang voor zijn antwoord. Ze wist dat ze hem zou missen.

'Ja, we zijn klaar,' zei hij zacht. Hij stak een sigaret op en keek naar haar. Ze was een mooi meisje, en in veel opzichten een bijzondere vrouw. Hij wist dat ze op een dag iemand een gelukkig man zou maken. Hij hoopte voor haar dat dat snel zou gebeuren. Hij vond het een vreselijk idee dat ze alleen zou blijven. Tijdens hun sessies was hij erg op haar gesteld geraakt en hij wilde alleen het beste voor haar.

'Ik zal je missen,' zei ze opeens verdrietig. Hij was een jaar lang een grote steun voor haar geweest en had haar gered. Zonder zijn hulp had ze zich nooit uit Jorges greep kunnen bevrijden. Hij had haar leven gered, en ze was hem intens dankbaar.

'Houd contact, Ariana. Ik wil graag weten wat je gaat doen.'

'Dat beloof ik. Voorlopig blijf ik in Parijs. Misschien tot volgend jaar zomer, of nog langer, als ik werk vind.'

Toen ze wegging, omhelsde Yael haar. Het voelde vreemd, omdat ze wist dat ze niet meer terugkwam. Ze had hem een jaar lang bijna elke week meermaals gezien en hij wist alles over haar leven.

Toen ze die middag thuiskwam, belde ze Sam Adams op in Washington. Hij kwam net binnen en was verbaasd om van haar te horen. Hij had haar al een jaar niet meer gesproken.

'Gaat alles goed?' vroeg hij op bezorgde toon.

'Heel goed zelfs. Ik bel om je te bedanken. Ik heb net een jaar sessies met Yael Le Floch afgesloten.'

'O, mijn god. Ik dacht dat je daar al maanden klaar was. Ben je nog in Parijs?'

'Ja. Ik ben net vandaag geslaagd. Daarom bel ik ook. Het heeft langer geduurd dan we dachten.'

'Hoe voel je je?' Ze klonk geweldig en hij was blij voor haar. Ze was een lief kind en had niet verdiend wat haar was overkomen.

'Ik voel me geweldig.' Ze vertelde hem niet dat ze het kistje met de brieven had begraven. Dat hoefde hij niet te weten. Het was iets tussen haar en Yael. Het enige wat ertoe deed was het eindresultaat. Nu was ze vrij. De geest van Jorge was niet meer. Hij had geen macht meer over haar. Hij was eindelijk verdwenen. En zij begreep eindelijk hoe kwaadaardig hij was geweest. Nu hoefde ze alleen maar haar leven op te pakken en verder te gaan. Ze voelde zich niet eens meer schuldig om de dood van haar vader, alleen verdrietig dat hij er niet meer was.

'Wanneer kom je terug?'

'Dat weet ik niet. Voorlopig nog niet. Ik heb een mooi appartement, en ik heb een hond. Misschien probeer ik hier wel een baan te vinden. Ik wil door Europa reizen voordat ik terugga.' Nu ze haar vrijheid terug had gewonnen, was er een wereld voor haar opengegaan. En Sam respecteerde haar nog meer om de moed die ze daarbij had getoond. Hij wist dat Yael mensen hard kon aanpakken, maar hij was de beste in zijn vak.

Hij vroeg niet of er iemand in haar leven was. Die vraag was te persoonlijk, en hij vermoedde dat ze alleen was. Eerst had ze Jorge uit haar hoofd moeten krijgen. Zo te horen had Yael haar geholpen om zijn geest eindelijk uit te bannen. Sam was blij voor haar, en ze was nog jong genoeg om een heel nieuw leven te beginnen. Hij kon zich amper voorstellen hoe zwaar de afgelopen twee jaar voor haar waren geweest.

'Nou, laten we contact houden. Laat 't me weten als je terugkomt.' Hij vroeg zich echter af of hun weerzien, al was het maar voor een kopje koffie, pijnlijke herinneringen bij haar zou oproepen.

Aan het eind van de middag liet ze Lili nog een keer uit in het Parc de Bagatelle. Tegen die tijd was Marshall diep verzonken in Jorges vierde dagboek, waarin hij weer over zijn broer vertelde. Uit alles wat Jorge schreef, werd duidelijk dat die Luis een hoge positie had in de regering en dat hij een dubbelspel speelde, omdat hij heimelijk sympathiseerde met het legertje rebellen van zijn broer. Hij deed blijkbaar wat hij kon om hun beweging een gezonde financiële basis te geven. Jorge liet zelfs doorschemeren dat zijn broer op het idee was gekomen om met een reeks willekeurige ontvoeringen inkomsten voor hun beweging te genereren. Jorge schreef ook dat zijn broer op een dag de regering zou helpen afzetten en dat die dag spoedig zou aanbreken.

Terwijl Marshall in het dagboek zat te lezen, probeerde hij te raden wie het kon zijn, maar hij wist niet eens in welk land ze woonden. En Jorge gebruikte geen achternamen. Hij werd er gek van en bleef de hele avond en nacht doorlezen. Hier was hij niet voor naar Parijs gekomen, maar toch kon hij de dagboeken niet meer loslaten. Hij had een donkerbruin vermoeden dat hij op iets belangrijks was gestuit, maar had geen idee wat hij ermee aan moest, laat staan wie hij moest bellen. Hij zou overkomen als een idioot als hij uitlegde dat hij in een park in Parijs een kistje vol liefdesbrieven en dagboeken had opgegraven en dat een Zuid-Amerikaanse regering het risico liep omver te worden geworpen, maar dat hij niet wist welke het was. Er waren zoveel wankele Zuid-Amerikaanse regeringen.

Twee dagen later had hij het laatste dagboek uit en was hij er sterker dan ooit van overtuigd dat hij gelijk had. Het zat hem zo dwars dat hij Bill Carter bij de dea opbelde. Een van de dingen die hem zorgen baarde, was dat Jorge in verschillende dagboeken had opgeschreven dat hij die Ariana alles had verteld. En als zijn broer bij de regering dit wist, zou ook hij een gevaar voor haar zijn. Jorge klonk gevaarlijk. Hij was een van die vreemde briljante geesten die waren doorgeslagen. En zijn broer was duidelijk geen haar beter en speelde een uiterst gevaarlijk dubbelspel. Bovendien schreef Jorge in al zijn dagboeken dat hun tijd steeds dichterbij kwam.

Bill Carter was verbaasd en blij om van hem te horen. Hij voelde zich nog steeds rot over wat Marshall was overkomen. Hij was een zeer goede agent geweest. Bill had geen idee wat Marshall nu ging doen, behalve zijn pensioen opstrijken, en hij had nog een heel leven voor zich. De kogel in zijn linkerarm had een briljante loopbaan tot stilstand gebracht. Marshall kon allerlei andere dingen oppakken maar Bill wist dat hij het liefst als undercoveragent had gewerkt en dat er niets voor in de plaats kon komen waar hij evenveel hartstocht voor voelde.

'Hé, waar bel je vandaan?' vroeg Bill.

'Parijs.'

'Bofkont.' Maar ze wisten allebei dat hij bepaald niet had geboft.

'Ik ben hier vier dagen geleden aangekomen, en het klinkt misschien idioot, maar ik denk dat ik iets op het spoor ben.'

'Vertel me alsjeblieft niet dat je in Parijs drugsdealers achternazit.'

'Nee, maar misschien wel een stelletje rebellen. Bij toeval ben ik aan een serie dagboeken gekomen, en ik weet niet precies wat ik in handen heb. Ze zijn in het Spaans en er staan alleen voornamen in. Een deel van de inhoud klinkt vaag bekend, maar ik weet niet waarom. De man die de dagboeken heeft geschreven, heet Jorge. Hij heeft een broer die voor de regering werkt en Luis heet. En er is een vrouw bij betrokken op wie Jorge verliefd is. Ik denk dat ik haar heb gezien. Ze is blond, heeft blauwe ogen en heet Ariana. Ik heb heel veel losse puzzelstukjes, maar niet genoeg om de boel op te lossen. Jorge heeft het in zijn dagboeken steeds over de regering om verwerpen. Misschien droomt hij daar alleen van, maar misschien ook niet, en ik kan maar niet achterhalen in welk land ze zitten.'

'Hoe ben je daar in godsnaam bij betrokken geraakt?' vroeg Bill geschrokken.

'Dat wil je niet weten. Mijn hond heeft de dagboeken opgegraven. De vrouw van wie ik denk dat zij Ariana is, had ze vlak daarvoor begraven. Ik weet niet eens zeker of zij het is, maar het zou wel logisch zijn. Gaan er bij jou al lampen branden?'

'Nee,' zei Bill eerlijk. 'Heb je erg veel gedronken sinds je daar bent?' Hij zat hem een beetje te plagen, maar niets wat Marshall had verteld klonk bekend. 'Weet je zeker dat je hond niet de debuutroman van die vrouw heeft opgegraven? Het klinkt een beetje vergezocht.' Maar ze wisten allebei dat aanwijzingen soms zo tot stand kwamen en dat de werkelijkheid altijd veel vreemder was dan wat je in boeken las. De meeste aanwijzingen liepen op niets uit, maar andere bleken belangrijk en leverden waardevolle informatie op als je eenmaal begon te graven.

'Kun jij iets voor me natrekken? Zo te lezen heeft Jorge die vrouw die Ariana heet ontvoerd en is hij daarna verliefd op haar geworden. Ik weet het niet, hoor. Ik vind het ook allemaal vrij belachelijk klinken. Kun je de afdeling Zuid-Amerika vragen of er iets boven water komt? Misschien is het oud nieuws en is het nooit tot iets gekomen. Ik weet niet wanneer die dagboeken zijn geschreven.'

'Verkopen ze ook drugs?'

'Niet dat ik uit de dagboeken kan opmaken. Het zijn allemaal revolutionaire dogma's. De gebruikelijke onzin over de wereld veranderen en de armen aan de macht helpen. We hebben het allemaal al eens gehoord, maar soms lukt het die jongens echt, of ze zaaien dood en verderf terwijl ze het proberen.' Rebellen waren doorgaans niet Marshalls specialisme, drugsdealers wel, maar soms gingen ze hand in hand. En ze wisten allebei dat rebellen hun zaak soms financierden met drugsgeld.

'Ja, maar als ze niet in drugs handelen, hebben we misschien niet veel over hen. Dit klinkt meer als iets voor de cia. Laat me er even over nadenken. Er zit daar iemand die ik bel als ik niet verder kom. Soms geeft hij me goede informatie. Ik leg het wel aan hem voor. Misschien gaat hem wel een licht op.' Nadat ze ophingen, moest Bill een crisisje in Chili oplossen - daar was een agent op weg naar Bolivia van de radar verdwenen - en hij dacht pas de volgende dag weer aan Marshalls verzoek. Hij belde Sam Adams van de cia. Die was van zijn plek, maar hij belde terug toen Bill op het punt stond naar huis te gaan. Het was een slechte dag voor Bill. De agent in Bolivia was gedood en de hele operatie lag op z'n gat. Twee jaar zorgvuldig veldwerk was voor niets geweest, en er was een collega dood.

'Sorry dat ik zo laat bel,' zei Sam. 'We hadden geen beste dag.'

'Wij hier ook niet,' zei Bill. 'We zijn een agent kwijtgeraakt in Bolivia en kunnen fluiten naar twee jaar werk.'

'Wat is er aan de hand?' Sam wist dat Bill alleen belde als hij informatie nodig had die hij niet bij de dea kon vinden.

'Een gepensioneerde agent van ons, een jonge vent die Marshall Everett heet, denkt dat hij iets op het spoor is gekomen. Misschien is het helemaal niets, hoor, of iets wat jullie al weten, maar hij zit er ontzettend mee in zijn maag. Slimme vent. Een van onze beste agenten, zes jaar undercover in Ecuador en Colombia. We hebben hem een jaar af laten koelen voordat we hem elders inzetten. In die tijd hebben we hem uitgeleend aan de Secret Service. Zijn arm is er bijna af geschoten toen hij een kogel opving voor de dochter van de president, en daarmee was zijn droombaan ten einde. Nu zit hij in Parijs en denkt hij over interessante informatie te beschikken. Ik heb alleen voornamen. Jorge, Luis en een vrouw die Ariana heet. Marshall denkt dat Jorge misschien de vrouw heeft ontvoerd en verliefd op haar is. Hij denkt dat hij haar misschien in Parijs heeft gezien. Ze is in de twintig, met blauwe ogen en blond haar.'

Sam zuchtte toen hij het relaas hoorde. 'Dat is oud nieuws,' vertelde hij Bill. 'Als het dezelfde Ariana is. Twee jaar geleden is de dochter van Robert Gregory, de Amerikaanse ambassadeur in Argentinië, op weg naar hun weekendhuis ontvoerd. De chauffeur werd gedood. Ze hebben haar drie maanden vastgehouden en eisten twintig miljoen dollar losgeld. De Britten en Israëli's hebben ons geholpen om het kamp binnen te vallen. Ze hebben Jorge gedood en haar bevrijd. Haar vader kreeg een hartaanval en stierf de volgende dag. Vreemd genoeg heb ik haar een paar dagen geleden nog gesproken. Ze had net haar therapie afgerond bij een deprogrammeur in Parijs naar wie we haar hebben gestuurd. Dus jouw man heeft haar daar waarschijnlijk inderdaad gezien. Zij is in Parijs, maar het spoor is doodgelopen. Sinds Jorges dood hebben zijn aanhangers zich koest gehouden. Los van haar ontvoeren en losgeld eisen, heeft Jorge nooit veel misdaan, en ik denk dat zijn aanhang zonder hem niet veel kan uitrichten. We hebben al een paar jaar niets meer van hen gehoord,' verzekerde Sam hem. 'We hebben een aantal van zijn mannen gedood toen we het kamp binnenvielen.'

'Blijkbaar heeft Jorge een broer die voor de regering werkt, ene Luis, die van plan is de regering af te zetten, of waarschijnlijk was hij dat dan twee jaar geleden van plan,' vertelde Bill.

'We kennen die broer,' zei Sam. 'Ik geloof dat hij in zijn jeugd een linkse activist is geweest, maar daar is hij overheen gegroeid en nu maakt hij deel uit van de gevestigde orde. Volgens onze bronnen spraken beide broers niet eens meer met elkaar. Ik kan er nog een keer achteraangaan, maar volgens mij deugt die broer wel.' Sam klonk kalm en leek niet onder de indruk.

'Misschien deugt hij minder dan jullie denken,' opperde Bill. 'Mijn man denkt dat zij in gevaar kan komen als de broer vermoedt dat ze iets weet, en Jorge beweerde in zijn dagboeken dat hij haar alles had verteld.'

'Ik hoop dat hij daarin ongelijk heeft,' zei Sam vermoeid. 'Ze heeft een rottijd gehad nadat we haar hebben bevrijd. Het heeft haar twee jaar gekost om haar hoofd weer op orde te krijgen. Jorge heeft haar psychisch flink te pakken gehad. Ze had een zwaar geval van stockholmsyndroom. Eerst heeft ze een jaar in een klooster gezeten en toen is ze naar de deprogrammeur in Parijs gegaan. Dit is wel het laatste waar ze op zit te wachten, iemand die alles weer overhoophaalt, of de vraag of Jorges broer achter haar aan zit. Ze is al twee jaar onzichtbaar voor de pers en voor het grote publiek - wel zo goed. Alleen ik wist waar ze was.'

'Kun je een foto van haar mailen,' vroeg Bill, 'zodat we kunnen zien of het om hetzelfde meisje gaat? Misschien is zij het helemaal niet. Misschien heeft ze die dagboeken op straat gevonden,' zei Bill hoopvol.

'Tuurlijk,' zei Sam. Ook hij hoopte dat Ariana niet het meisje was dat die oud-DEA-man in Parijs had gezien. Als Jorges broer naar haar had laten uitkijken, zou hij nooit hebben kunnen weten dat ze in Parijs zat, en Sam wilde niet dat ze haar nu zouden vinden. Hij wilde haar liever niet hoeven vertellen dat ze gevaar liep.

'Ik zal je nu meteen een foto van haar mailen. Ik hoop echt dat zij het niet is. En als ze het wel is, hoop ik dat Jorges broer haar niet vindt. Er is geen reden waarom ze in Parijs zouden zoeken.' Ze wisten echter allebei dat drugskoeriers en rebellen manieren hadden om mensen aan de andere kant van de wereld te vinden. Ze vergaten nooit een schuld of een gezicht. En Sam wist zeker dat ze haar nog steeds de schuld gaven van Jorges dood, net zoals ze zichzelf daar lange tijd de schuld van had gegeven.

Toen Sam had opgehangen, dacht hij opeens aan het kistje met liefdesbrieven dat Ariana mee terug had gebracht en dat ze met hand en tand had verdedigd. Het was een oud metalen kistje geweest. Hij had het zelf doorzocht en had alleen brieven gevonden die hem niet aangingen. Hij had geen dagboeken gevonden, en dat baarde hem nu zorgen. Als de agent in Parijs haar herkende van de foto, wilde hij de dagboeken onmiddellijk zien om ze zelf te lezen.

Sam mailde een foto van Ariana naar Bill, die hem doorstuurde naar Marshall in Parijs. Toen Marshall de mail hoorde binnenkomen, was het bij hem al na middernacht. Hij opende de bijlage en bleef er even naar zitten kijken. Het was een mooie jonge vrouw en er werden wat details van de zaak gegeven. En het leed geen twijfel dat zij het was - het was dezelfde vrouw die hij het kistje met de brieven en dagboeken had zien begraven en die hij de dag daarop weer had gezien, Ariana Gregory. Marshall las wat er was gebeurd en belde toen Bill op zijn mobiel.

'Zij is het. Zo te lezen heeft ze het zwaar gehad.'

'Heel zwaar volgens mijn contactpersoon bij de cia,' zei Bill. 'Ze is net klaar bij een deprogrammeur in Parijs.' Dat was de reden, nam Marshall aan, waarom ze het kistje had begraven, misschien als een soort ritueel om af te komen van het laatste tastbare bewijs van wat er was gebeurd. Het verslag dat hij net had gelezen, vermeldde zelfs dat haar ontvoerder haar zwanger had gemaakt en dat ze na de redding een miskraam had gehad. 'Blijkbaar kreeg haar vader een hartaanval en overleed hij de dag nadat ze haar bevrijdden. Ze heeft geen familie. Ik heb begrepen dat het haar twee jaar heeft gekost om eroverheen te komen. Dat is niet zo gek. En ze maken zich zorgen over de dagboeken. Op de een of andere manier hebben ze er in Buenos Aires overheen gekeken. Ze wisten van de broer, maar dachten dat hij deugde. Je bent op iets interessants gestuit, Marshall. En als die broer naar het meisje op zoek is, is ze misschien in groot gevaar.'

Meteen daarna belde Bill met Sam. 'Het is jouw meisje,' bevestigde hij zodra Sam opnam.

'Verdomme, ik had gehoopt dat het gewoon een idioot toeval was dat een vreemde haar brieven heeft gevonden. Ik kan niet bedenken hoe ik in Buenos Aires die dagboeken over het hoofd heb kunnen zien. Ze zei dat het alleen liefdesbrieven waren, en Jorge was toen al dood, net als alle andere mannen in het kamp. Misschien wist ze niet eens dat die dagboeken ook in het kistje zaten. Ik heb ze niet gezien. Ik was ook zo bezorgd om haar en om haar vader die op sterven lag, dat haar kistje met liefdesbrieven nog wel het minst belangrijk leek. We hebben het kistje bij haar op de ambassade achtergelaten. Waarschijnlijk wist ze niet dat de dagboeken erin zaten. Het ging toen helemaal niet goed met haar. Ze was woedend op ons omdat we volgens haar "een heilige" hadden gedood.'

Bill knikte terwijl hij luisterde. Zo te horen was het voor alle betrokkenen een moeilijke tijd geweest. 'Wie is de broer?' vroeg hij.

'Ene Muñoz. Hij is nummer drie of vier in de regering. Een zeer gehaaide jongen. Als hij inderdaad een dubbelspel speelt en een staatsgreep voorbereidt, kan hij veel schade aanrichten. Anderzijds is Jorge al twee jaar dood en is er niets gebeurd, dus misschien was het allemaal veel gespin en weinig wol en is het doodgebloed. Hij heeft al jaren geleden gebroken met zijn broer en beweerde dat hij blij was toen we hem hadden gedood. Hij beweerde dat hij gestoord was. Maar misschien zijn ze dat allebei wel,' zei Sam op bezorgde toon. 'We gaan er meteen achteraan om te zien of hij iets heeft uitgespookt. Ik wil Ariana niet bang maken tot we meer weten. Kan jouw man in Parijs een oogje op haar houden tot we hieruit zijn?' Niemand had haar de afgelopen twee jaar lastiggevallen, en niemand in Argentinië kon weten of zelfs maar vermoeden dat ze in Parijs was, dus voorlopig was ze veilig. Maar als ze haar in het vizier kregen, kon ze in levensgevaar komen, en Sam wilde haar niet alarmeren totdat hij wist waar Muñoz mee bezig was en tot hij gedegen informatie kreeg.

'Everett is gepensioneerd,' hielp Bill hem herinneren. 'Hij lijkt dat daar in Parijs zelf ook een beetje te zijn vergeten. Ik zal hem vragen om voorlopig een oogje op haar te houden, maar als ze naar haar op zoek zijn, is dat niet genoeg. Dan zullen ze haar vroeg of laat vinden.' Dat wist Sam zelf ook, en hij ontkende het niet. Hij werd misselijk als hij eraan dacht. Hij vond haar aardig.

'Vraag hem alleen om alert te blijven. Zodra ik Muñoz heb nageplozen en weet waar hij mee bezig is, kom ik bij je terug. Die dagboeken wil ik op een gegeven moment zelf lezen, maar voorlopig weet ik genoeg. Ik bel je als ik meer weet.'

Sam hing op, en Bill belde Marshall en vroeg hem om op veilige afstand een oogje op Ariana te houden. Sam had beloofd haar adres te e-mailen en deed dat binnen een uur. Marshall lag in bed aan haar te denken toen Bill het naar hem doorstuurde. Ze woonde op een steenworp afstand. Marshall had met haar te doen. Als Jorges broer naar haar op zoek was, was er een reële kans dat hij haar zou vinden, en dan zou de nachtmerrie opnieuw beginnen.

13

Toen ze haar therapie bij Yael had afgerond, wist Ariana weer hoe ze zich na haar afstuderen had gevoeld. Opeens leek het alsof de wereld voor haar openlag. Ze ging gemakkelijker de deur uit, bezocht musea, ging in haar eentje lunchen en pakte een weekendje Deauville, waar ze in het casino vijfhonderd euro won. Ze merkte niet dat Marshall haar volgde en had geen reden om het te vermoeden.

Sam had via hun contactpersonen in Buenos Aires navraag gedaan naar Muñoz, maar niets wees erop dat hij revolutionaire activiteiten ontplooide. Hij leek nog respectabeler en nog vaster verankerd in de regering dan twee jaar eerder. Toen hij dat hoorde, ontspande Sam iets en vertelde hij Bill dat hij zich al minder zorgen maakte, ondanks wat Jorge in zijn dagboeken had geschreven. Misschien had Luis alleen gedaan alsof hij achter zijn ideeën stond. Sam wilde voor alle zekerheid nog steeds wel de dagboeken zien, maar het klonk nu alsof Jorge waanideeën had gehad. Marshall had beloofd de dagboeken te kopiëren en op te sturen, maar daar had hij nog geen tijd voor gehad, omdat hij een oogje hield op Ariana.

Na haar weekend in Deauville om te vieren dat ze was 'afgestudeerd' bij Yael, stak Ariana haar voelsprieten uit om te zien of de Franse Vogue een baantje voor haar had. Ze vertelden dat ze op dat moment niets voor haar hadden, maar nodigden haar wel uit voor een spectaculaire show om te vieren dat Dior een nieuwe ontwerper had. Ze was al twee jaar niet meer naar een feest geweest, maar ze kocht een nieuwe jurk en besloot te gaan. Hoewel ze het eng vond om alleen te gaan, deed ze het toch. Ze droeg een fantastische rode jurk en de volgende dag verscheen haar foto in de Herald Tribune met een artikeltje dat haar van slag bracht. Het vermeldde dat ze de dochter was van de vorige Amerikaanse ambassadeur voor Argentinië, dat ze twee jaar geleden in Argentinië door rebellen was ontvoerd en dat haar vader kort na haar bevrijding was overleden. Het was een deel van haar geschiedenis dat ze niet meer vermeld wilde zien, maar het zat in alle persarchieven, dus was het onvermijdelijk dat het tevoorschijn kwam. En ze zag er prachtig uit op de foto. Nadat ze het artikel had gelezen, belde ze Yael om te klagen dat ze die oude gebeurtenissen weer hadden opgegraven.

'Daar kun je niets tegen uitrichten, Ariana. Dat gebeurt nu eenmaal. De pers vergeet niets, vooral niet als het schokkend, tragisch of sensationeel is.' Haar ontvoering viel in alle drie de categorieën.

'Het zal wel.' Ze klonk verdrietig.

'Je ziet er prachtig uit op de foto, dus ze kunnen de boom in. Geef hun gewoon andere stof om over te schrijven,' plaagde hij. 'Laat merken dat je er bent.' Dat was precies de reden geweest waarom ze de nieuwe jurk had gekocht en naar het feest was gegaan. Nu riep het artikel echter van alles op wat ze juist wilde vergeten.

'Het kistje is begraven, Ariana,' zei Yael. Het was een code om haar eraan te herinneren dat het verleden dood en begraven was, en dat ze het van zich af moest zetten. Ze dacht dat ze dat had gedaan, maar werd er nu toch weer mee geconfronteerd. Ze wilde niet dat iedereen die ze in Parijs leerde kennen over haar ontvoering begon. Het was nog steeds pijnlijk, zelfs al was ze niet langer verliefd op Jorge. 'Zet het gewoon uit je hoofd en vermaak je. Ze zullen er niet over blijven schrijven. Het raakt sleets.'

'Ik hoop het,' zei ze, maar ze aarzelde om nog eens naar een feestje te gaan.

Sam had geen contact opgenomen met Yael om zijn zorgen over Jorges broer met hem te delen. Ze hadden een grondig onderzoek naar Muñoz gedaan en er leek geen reden voor ongerustheid. Dat Marshall tijdelijk een oogje op haar hield, leek voldoende.

Inmiddels was het maart. Het werd iets warmer en de lente leek elk moment te kunnen aanbreken. Na het krantenartikel vrolijkte dat haar op. En toen ze met Lili door het park wandelde, zag ze een man die ze daar eerder had gezien. Hij had een bloedhond die de pauwen probeerde op te jagen. Toen ze langsliep, leek hij geheel door zijn hond in beslag te worden genomen.

Marshall was naar geworden toen hij die ochtend haar foto in de krant had zien staan. Het was het soort bericht dat gemakkelijk op internet kon belanden of waar dan ook kon opduiken. Haar vader was een belangrijke zakenman geweest, en zij had zijn hele fortuin geërfd. Dat stond niet in de krant, maar hij nam het aan, omdat het CIA-rapport vermeldde dat ze enig kind was. Het artikel noemde echter wel de ontvoering in Argentinië, en die foto van haar kon overal ter wereld worden gepubliceerd als vervolg op wat er twee jaar geleden was gebeurd. Het was precies wat Marshall niet wilde dat gebeurde, voor het geval dat Jorges broer belangstelling voor haar had. Zonder het te beseffen, of er moeite voor te doen, was ze twee jaar lang met succes uit beeld verdwenen, doordat ze de pers had gemeden en in afzondering had geleefd. Maar nu, dankzij Yaels succesvolle inspanningen, ging ze weer uit. En dat baarde Marshall zorgen. In het krantenartikel stond dat ze sinds een jaar in Parijs woonde, informatie die Vogue had verstrekt. Marshall hoopte maar dat geen van de persdiensten het oppikte. En hoewel Sam vertelde dat hij zich minder zorgen maakte over Luis Muñoz na de weinig spannende berichten over de man, wilde hij nog steeds dat Marshall haar in de gaten hield tot alle berichten waren geverifieerd.

Marshall volgde Ariana elke dag naar het park als ze hun honden uitlieten, en ze leek hem nooit op te merken of zich zorgen te maken. Door alles wat hij over haar had gehoord, had Marshall het gevoel dat hij haar kende. Hij had nog steeds het vliegenierskistje met de brieven en dagboeken in zijn appartement. Hij wilde niet betrapt worden terwijl hij het herbegroef. Bovendien wilde hij de informatie bewaren voor Sam tot hij tijd had om de dagboeken te kopiëren, maar Sam had gezegd dat het geen haast had. Marshall volgde Ariana ook, op discrete afstand, als ze de deur uit ging om langs de Seine te wandelen, naar een museum te gaan of een boodschap te doen. Hoewel ze zich nu vrijer voelde, leidde ze nog steeds een rustig leven, en na het feest bij Dior ging ze 's avonds niet meer uit. Door het krantenartikel hoefde ze niet meer zo nodig. Zodra Marshall zeker wist dat ze de rest van de dag binnen bleef, zat hij in zijn appartement aan haar te denken. Ze ging nooit in haar eentje uit eten, leek geen vrienden te hebben in Parijs en ging nooit bij iemand langs.

Er gingen dagen voorbij dat ze niet buiten kwam en hij zich afvroeg of ze ziek was, vooral als hij de conciërge de hond zag uitlaten. Hij werd helemaal door haar in beslag genomen en maakte zich zorgen om haar, wat hem vreemd voorkwam, omdat ze niet eens wist dat hij bestond.

Hij was van plan geweest een lang weekend naar Florence en Venetië te gaan, maar annuleerde zijn reis. Hij verloor haar niet uit het oog tot Sam Adams in Washington hem zou vertellen dat ze veilig was. Het gaf hem een goed gevoel haar te helpen, ook al had ze er geen weet van. Hij voelde zich weer nuttig. Op eigen kosten had hij een auto gehuurd, zodat hij haar zo nodig zou kunnen volgen, maar tot nu toe ging ze er overdag alleen te voet of met de metro op uit, en liet ze haar hond uit.

Op een dag liet hij Stanley uit rond de tijd waarop zij altijd met haar hond naar het park kwam en liep hij te mijmeren over de vreemde missie die hem nu al twee weken bezighield. Hij zag dat een man op een bankje naar haar keek en toen op een afstandje achter haar aan liep. Omdat Marshall het vreemd vond, liep hij met Stanley achter hen beiden aan en zag hij haar de woning aan Avenue Foch binnengaan. Ze was zich net zomin bewust van haar achtervolger als ze de afgelopen weken iets van Marshall had gemerkt. De man bleef nog even buiten staan, stapte toen in een auto en reed weg. Marshall kreeg koude rillingen. Hij hield zichzelf voor dat het waarschijnlijk niets te betekenen had, maar hield haar nu nog beter in de gaten. Soms deed hij alsof hij op Avenue Foch op iemand stond te wachten, of bleef hij in zijn auto zitten. Een paar dagen later zag hij dat iemand anders haar volgde, en toen zag hij beide mannen in een auto voor haar huis. Zo te zien was Ariana zich er geen moment van bewust dat ze in de gaten werd gehouden. Na de vierde keer belde hij Bill Carter.

'Ik weet dat ik als een gepensioneerde agent klink,' zei hij verontschuldigend, 'maar er is iets aan de hand, wat Adams ook mag zeggen. Ik heb gezien dat twee kerels haar volgden in het park, en ze zaten samen in een auto voor haar huis. Je moet Sam zeggen dat hij haar waarschuwt. Ik vind dat ze het moet weten. Als een van die kerels haar gebouw binnenkomt, zou ze haar deur voor hem open kunnen doen.' Marshall wist dat hij niets zou kunnen doen als iemand haar lastigviel, of probeerde haar te ontvoeren. Hij was alleen en ongewapend.

'Ze is een mooi meisje. Misschien is het gewoon een stel geile Fransen die haar leuk vinden.' Bill hoopte dat dat waar was, maar Marshalls ongerustheid baarde hem zorgen. Marshall had al eerder bewezen dat hij een bijna onfeilbare intuïtie had.

'Zo zien ze er anders niet uit, eerder als zware jongens. En ze volgden haar wel degelijk. Zeg tegen je collega dat hij haar belt.' Bill hoopte nog steeds dat het een storm in een glas water was en dat Marshalls scherpe intuïtie hem overijverig maakte, maar uit respect voor hem belde hij Sam, om door te geven wat Marshall had gezegd.

Sam toonde zich sceptisch over Marshalls conclusie. Na de gunstige berichten over Jorges broer Luis, geloofde Sam niet dat hij achter haar aan zat. Misschien was het iemand anders.

'Als ik haar bel, wordt ze doodsbang, terwijl het misschien niets met Jorge, zijn broer of de ontvoering te maken heeft. De wereld zit vol schurken, en zij is rijk. Ze zou sowieso moeten oppassen. Als dit loos alarm is en ik haar de stuipen op het lijf jaag, is ze weer net zo ver als twee jaar geleden.' Hij wist echter ook dat hij het zichzelf nooit zou vergeven als hij haar dit niet vertelde en er wel iets gebeurde. 'Vraag je man gewoon haar in de gaten te blijven houden tot er meer zekerheid is,' zei Sam tegen Bill. 'Ik wil het nog een paar dagen aanzien voordat ik haar bel. Kan hij foto's sturen van die mannen? Dan zal ik ze door het systeem halen.'

Bill belde Marshall terug en herhaalde wat Sam had gezegd.

'Ik heb hier geen goede camera,' zei Marshall. 'Ik zit niet meer in het vak. Maar ik maak wel foto's met mijn mobiel.' Die middag liep hij langs haar huis en maakte hij een foto van een van de mannen, die in de auto lag te slapen. De volgende dag fotografeerde hij de ander op een bankje in het park. De man deed alsof hij een krant las en hield haar in de gaten. Hij mailde de foto's meteen naar Bill, die ze doorstuurde. De volgende dag belde Sam hem op.

'Je man is iets op het spoor en ik weet niet wat. Ik denk niet dat dit iets te maken heeft met Jorge of zijn broer. Een van de mannen komt uit Chili, de ander uit Panama. Het zijn kleine jongens die al aardig wat straffen hebben uitgezeten, vooral voor drugshandel, vervalsing van cheques en prostitutie. Ze hebben geen banden met enige regering of met Argentijnen. Iemand moet hen hebben ingehuurd, maar ik heb geen flauw idee wie. En ik wil haar nog steeds niet bang maken. Zeg tegen je man dat hij op haar moet blijven letten. Hij lijkt me behoorlijk scherp als hij dit heeft opgepikt terwijl hij zijn hond uitliet.'

'Dat is hij ook,' bevestigde Bill. 'Hij was een van onze beste agenten.' Vervolgens belde hij Marshall om te vertellen wat Sam had gezegd.

'Is hij nou helemaal?' barstte Marshall uit. 'Waar wacht hij nog op? Tot iemand haar weer ontvoert? Ik ken haar niet eens. Ik kan niet als een soort lijfwacht achter haar aan lopen. Ze zal denken dat ik haar stalk en me laten oppakken. Hij moet haar vertellen wat er aan de hand is.'

'Hij weet niet wat er aan de hand is, en jij ook niet,' waarschuwde Bill. 'Misschien willen ze alleen maar haar portemonnee stelen.'

'Dat slaat nergens op en dat weet je donders goed. Ze is twee jaar geleden door rebellen ontvoerd, en hun leider had een broer die een toppositie heeft in de Argentijnse regering. Als hij denkt dat zij iets weet wat hem op een of andere manier kan ontmaskeren, gaat hij achter haar aan. Ze is nog maar kortgeleden weer in beeld gekomen. Dit kan elk moment fout gaan. Als ík haar vertel dat ze door twee mannen in de gaten wordt gehouden, denkt ze dat ik gek ben.' Hij wist gewoon dat er iets aan de hand was. Dat voelde hij.

Hij werd pas echt bang toen hij de dag erop zag dat twee andere mannen haar vanuit een auto in de gaten hielden. Er waren er nu vier en Marshalls intuïtie vertelde hem dat ze elk moment in actie konden komen. Ze hadden hun aantallen verdubbeld, zodat twee mannen haar vanuit het park volgden en de andere twee met lopende motor voor haar huis stonden geparkeerd.

Hij zag hoe Ariana op weg naar huis recht op hen afliep. Op deze uitzonderlijk warme dag in mei droeg ze een korte broek, een T-shirt en sandalen. Terwijl hij toekeek en een blik op alle vier de mannen wierp, zag hij twee van hen naar elkaar knikken. In vier grote passen was Marshall bij haar. Hij bleef met een brede glimlach voor haar staan en deed alsof hij haar als een oude vriend begroette. Hij pakte haar arm en trok haar mee terwijl hij op zachte toon tegen haar praatte.

'Ariana, wil je me alsjeblieft vertrouwen? Ik werk bij de dea, de Drug Enforcement Administration. Vier Zuid-Amerikaanse mannen hebben het op je voorzien. Volgens mij hebben ze iets te maken met de broer van Jorge. Ik wil graag dat je in mijn auto stapt en met me meerijdt.' Ze keek hem met grote angstogen aan, niet wetend wat ze moest geloven. Hij bleef glimlachen en liep met haar de straat uit terwijl de mannen voor haar huis bleven staan in de verwachting dat ze zo terugkwam. Marshall had zijn auto aan Avenue Foch geparkeerd en het geluk wilde dat hij zijn autosleutels bij zich had. Marshall en Ariana bereikten zijn auto en hij ontgrendelde de deuren. 'Stap maar in,' zei hij snel, en hij bad dat ze niet zou aarzelen. Hij dacht niet dat de vier mannen haar zouden ontvoeren als er iemand bij haar was, maar als ze hem neerschoten, konden ze haar meteen meenemen. Ze begonnen langzaam maar zeker hun kant op te lopen en zouden binnen een minuut bij hen zijn. 'Kijk niet om, stap in en glimlach naar me.'

Ze wist niet waarom ze Marshall geloofde, maar ondanks haar angst om wat er gebeurde, vertrouwde ze hem. Wat hij haar vertelde, klonk te geloofwaardig om in twijfel te trekken, en ze wist dat ze het risico niet kon nemen. Ze pakte Lili en stapte in, terwijl Stanley op de achterbank klom. In één snelle beweging ging Marshall achter het stuur zitten, vergrendelde de deuren en reed weg op het moment dat twee van de Zuid-Amerikaanse mannen de auto bereikten. Hij was al weg voordat ze iets konden doen. Maar ze wisten dat Ariana wel weer terug zou komen. Ze wisten niet beter of dit was gewoon een spontaan uitje met een vriend.

Terwijl ze wegreden, draaide Marshall zich naar haar toe, en hij ging zo snel mogelijk de hoek om. Ze was doodsbleek en trilde terwijl ze haar hond op haar schoot vasthield en hem aankeek. 'Het spijt me als ik je bang heb gemaakt. Ik heet Marshall Everett, en ik ben een gepensioneerde DEA-agent. Die mannen houden je al weken in de gaten. Eerst waren er twee, en gisteren kwamen er nog twee bij. Ze hebben het op jou voorzien. Ik heb het via mijn oude baas doorgegeven aan de cia. Ze weten wie de mannen zijn, twee van hen althans, maar niet wie hen heeft ingehuurd. Als jij iets over de broer van Jorge weet, zou hij erachter kunnen zitten. Als dat zo is, heeft het hem twee jaar gekost om je te vinden.' Hij zag dat ze zat te trillen op haar stoel. Ze keek zenuwachtig naar Stanley en trok haar hond tegen zich aan. 'Mijn hond zal haar niets doen,' verzekerde hij haar.

'Waar breng je me naartoe?' vroeg ze met verstikte stem. 'Het enige wat ik over Luis weet, is dat hij een hoge positie in de regering heeft en dat hij de regering samen met Jorge wilde afzetten. Maar ik weet niet eens hun achternaam. Die heeft Jorge me nooit verteld. Hij zei dat zijn broer een dubbelrol speelde in het belang van het volk.'

'En ondertussen ontvoeren ze jou,' zei hij met op elkaar geklemde tanden. Hij had een aantal scherpe bochten genomen en kwam bij Porte Maillot uit op de Périphérique. Daarvandaan reed hij naar de snelweg naar het vliegveld, al had hij geen idee waarom. Hij wilde alleen zo ver mogelijk bij de vier mannen aan Avenue Foch vandaan.

Even kwam het idee bij haar op dat Marshall haar misschien ontvoerde in plaats van de Zuid-Amerikanen die volgens hem achter haar aan zaten. Maar iets in zijn verhaal klonk waarachtig. Ze wist niet wie ze kon geloven, en alle nare herinneringen aan de afgelopen twee jaar kwamen terug. Toch had hij iets geloofwaardigs en vertrouwenwekkends. Hij leek op geen enkele manier op Jorge.

'Ik weet niet waar ik je naartoe breng,' gaf hij toe. 'Een veilige plek.' Hij hoopte dat hij die belofte kon houden terwijl hij op zijn autotelefoon Bill Carter belde, om haar gerust te stellen en om hem te vertellen wat er was gebeurd. Hij kwam meteen in het voicemailmenu, maar de boodschap op de speaker van zijn telefoon noemde de naam Bill Carter van de dea. Dat gaf hem enige geloofwaardigheid, al kon de boodschap wat haar betrof net zo goed nep zijn.

Ze had zich niet durven verzetten toen hij haar vertelde dat ze in gevaar was en erop aandrong dat ze met hem mee moest gaan. Ze was doodsbang voor Marshall, die ze herkende uit het park, waar ze hem met zijn hond had gezien, al had ze nooit veel aandacht aan hem of wie dan ook besteed. Nu zat ze naast hem in de auto en wist ze net zomin als hij waar ze naartoe gingen. Hij sprak op de voicemail in dat hij Ariana Gregory bij zich had, dat vier mannen haar hadden opgewacht voor haar huis, en verzocht hem om onmiddellijk terug te bellen. De situatie was ernstig. Ook moest hij Sam Adams op de hoogte brengen.

Toen ze Sams naam hoorde, ontspande Ariana aanzienlijk. Het maakte haar duidelijk dat Marshall was wie hij zei dat hij was. Maar dat betekende dan ook dat die mannen echt achter haar aan zaten, en ze keek Marshall doodsbenauwd aan. 'Waarom zitten ze achter me aan?'

'Dat weet ik niet, maar ze volgen je al weken. Zodra ik hen zag, heb ik het gemeld bij mijn vroegere baas bij de dea, en hij heeft Sam Adams gebeld.' Hij zei er niet bij dat hij in eerste instantie had gebeld over de dagboeken die hij had gelezen. Ze hoefde niet te weten dat hij had gezien hoe zij ze begroef en ze vervolgens had opgegraven en gehouden.

'Waarom heeft hij me dan niet gebeld?' Ze zag er bang en verward uit. Dit was voor haar een verschrikkelijk déjà vu.

'Omdat ze nog niet weten wat er aan de hand is of wie erachter zit. Hij vertelde mijn oude baas bij de dea dat hij je niet onnodig bang wilde maken. Ik vind het vreselijk om te zeggen, maar ik denk niet dat dit onschuldig is.'

Door wat Marshall net had gezien en had voorvoeld, was de zaak meteen een stuk ernstiger geworden, en dat wist zij ook. Er stroomden tranen over haar wangen terwijl ze maar niet ophield met rillen. Ze leek wel ziek. Ze had het gevoel alsof ze twee jaar terug in de tijd werd geworpen. Ze had gedacht dat de nachtmerrie voorbij was, dood en begraven, en nu zat ze er weer middenin.

'Ik dacht dat het voorbij was,' zei ze ellendig door haar tranen heen, en hij had met haar te doen.

'Dat dacht iedereen. Ik vermoed dat de foto van jou in de Tribune via de persdiensten en internet is verspreid en dat ze nu weten waar ze je kunnen vinden. We zullen uitzoeken wat er speelt en wie erachter zit,' verzekerde hij haar. Opeens kreeg hij een idee en toetste hij nog een nummer in op de telefoon. Opeens zag ze dat hij met één hand aan het stuur reed. De telefoon ging over en iemand met een zwaar Schots accent nam onmiddellijk op.

'MacDonald. New Scotland Yard.' Hij klonk beangstigend officieel.

'Mac? Met Marshall Everett. Je moet iets voor me doen.'

'Nee, hè, jij weer,' zei hij kreunend. 'De laatste keer dat ik je zag, in Panama, werd ik bijna gearresteerd. Hoe is 't, jongen? Gedraag je je een beetje? Waar zit je eigenlijk? Je bent niet bij te houden.' Het was al zeker vier jaar geleden sinds ze elkaar voor het laatst hadden gezien en in die tijd was er veel veranderd waar Mac niet van wist.

'Ik ben in Parijs, met een vriendin. Heb je ruimte voor twee logés?'

'Verdienen jullie zo weinig bij de dea? Kun je die vrouw niet gewoon meenemen naar een hotel?'

'Daar ben ik te gierig voor. Ik slaap wel op de bank, als je die hebt.'

'Krijg ik dan je vriendin? Dank je wel,' zei hij. Ariana moest toch glimlachen toen ze dat hoorde. Hij leek haar een aardige man, en hij maakte Marshalls verhaal nog geloofwaardiger. 'Scotland Yard' had voor haar de doorslag gegeven, tenzij hij ook in het complot zat, wat niet waarschijnlijk leek. Hoe bang ze ook was, ze geloofde Marshall inmiddels wel, al kon ze nog steeds niet geloven dat ze bij hem was ingestapt. Hij was erg overtuigend, en de blik in zijn ogen had haar duidelijk gemaakt dat er iets verschrikkelijks zou gebeuren als ze niet instapte. Hij had haar gered. 'Wanneer komen jullie?' vroeg Geoff MacDonald. Hij was hoofd van het Specialist Crime Directorate van de Londense Metropolitan Police Service, in de eenheid die onderzoek deed naar georganiseerde internationale misdaad. Ze hadden elkaar leren kennen toen Geoff MacDonald een cursus deed aan de fbi Academy in Quantico terwijl Marshall daar zijn DEA-opleiding deed. In de loop der jaren hadden ze samen aan een paar zaken gewerkt en waren ze bevriend geraakt.

'We zijn er over pakweg vijf uur. We wilden je verrassen. We zitten al onder Parijs,' zei Marshall op gemaakt nonchalante toon.

'Ben je nog steeds undercoveragent?'

'Momenteel wel. In het echte leven niet. Je zult het wel zien als ik er ben.'

'Het moet een zegen zijn voor die kerels in Zuid-Amerika dat je hun organisatie niet meer door de pomp haalt. Het verbaast me eerlijk gezegd dat je nog leeft.'

'Ze hebben het wel geprobeerd,' lachte Marshall. 'En hoor eens, Mac, vertel niemand dat we onderweg zijn. Echt aan niemand.'

'Aha, je gaat zeker vreemd. Ik hoop niet dat ik op de speaker sta,' zei hij met een bulderende lach, en zelfs Ariana lachte mee.

'Dat sta je wel, en ik heb nog steeds geen vrouw. Niemand wil me.'

'Verbaast me niks. Wat drink je tegenwoordig? Tequila of whisky? Ik ga wel wat halen voordat je hier bent.'

'Ik ben aan het werk, Mac,' zei Marshall, in een poging fatsoenlijk op Ariana over te komen. Geoff en hij hadden na werktijd en aan het eind van een zaak flink doorgehaald.

'Dat geloof ik niet, als je een vrouw bij je hebt. Is ze een collega?'

'Nee. Ik leg het wel uit als ik er ben. Ik bel je als we in de buurt van Londen komen. Geef me straks je adres maar.'

'Goede reis. Beide handen aan het stuur, jongen. Ogen op de weg,' zei hij, en hij lachte er zelf om voordat ze ophingen.

Marshall keek Ariana verontschuldigend aan. 'Sorry, hij is een beetje een ruwe bolster, maar echt een geweldige vent. We hebben samen wat klussen gedaan voor de dea. Ik zou hem mijn leven toevertrouwen. Dat heb ik trouwens ook wel gedaan.' Hij grijnsde. Tijdens het rijden besefte hij hoezeer hij zijn werk miste. De adrenaline gierde door zijn lichaam en hij kon alleen maar denken aan die vier mannen op Avenue Foch die Ariana op een haar na voor de tweede keer hadden ontvoerd. 'We kunnen niet terug voordat we weten wie die mannen zijn en waar dit over gaat. Ik denk dat we bij Parijs vandaan moeten blijven tot Sam ons dat vertelt,' zei Marshall ernstig, en ze knikte. Ze wilde niet eens bij hen in de buurt komen, en ze was dankbaar dat Marshall haar had gered. 'We kunnen bij Mac logeren terwijl de CIA-jongens dit uitpluizen,' vervolgde Marshall. 'Die mannen verwachten dat je over een paar uur weer thuiskomt. Ze zullen voorlopig niet beseffen dat je helemaal uit Parijs weg bent. Waarschijnlijk denken ze dat je bij mij zit, maar morgen zullen ze wel gaan vermoeden dat er iets niet goed zit. Heb je gevoelige informatie in je appartement?' Ze schudde haar hoofd. Ondertussen stak Stanley zijn enorm grote kop over de rugleuning om aan Lili te snuffelen, en zij likte zijn neus. Tot nu toe konden ze het goed met elkaar vinden. 'Is er iets wat ze beter niet kunnen vinden? Iets wat je in verband brengt met Jorge of zijn broer?' vroeg hij.

'Nee, dat heb ik een tijdje geleden allemaal weggedaan.' Marshall moest zich inhouden om niet te zeggen: 'Ja, dat weet ik. Dat ligt nu bij mij.' Hij knikte alleen.

'Hoe wist jij wat er aan de hand was?' vroeg ze. Als alles wat hij zei klopte, en dat begon ze wel te geloven, was ze opnieuw in gevaar.

'Ik zag dat een van hen jou in de gaten hield. Eerst waren ze met z'n tweeën. Ze volgden je om de beurt naar het park. Ik belde mijn oude baas bij de dea, en hij hoorde de rest van Sam Adams van de cia. Ik identificeerde een foto van jou.' Het was een slap verhaal, maar ze was nog te zeer van streek om dat te beseffen. Haar hoofd tolde door alles wat er, opnieuw, bijna was gebeurd. Ze huiverde bij de gedachte wat haar zou zijn overkomen als hij de man niet had gezien. Dan zou ze nu zijn ontvoerd, met een kap over haar hoofd in de kofferbak van hun auto. Of misschien zou ze zelfs dood zijn. Ze vroeg zich af of ze haar al de hele tijd hadden gezocht en of ze haar inderdaad aan de hand van de foto in de Herald Tribune hadden gevonden.

Gedurende de rest van de rit naar de Kanaaltunnel spraken ze niet en enkele uren later bereikten ze Coquelles, vlak bij Calais. Marshall had telefonisch een plaats gereserveerd. Ze arriveerden ruim een halfuur voor vertrek en Marshall kon meteen het platform op rijden. Ze kozen ervoor om in de auto te blijven. Hij wilde niet dat Ariana zou rondlopen, voor het geval er nog meer mannen waren dan hij wist en ze waren gevolgd. Hij dacht van niet en had tijdens de rit goed op de weg gelet, maar hij wilde liever voorzichtig zijn en haar veilig naar Londen brengen. Hij was blij dat hij altijd zijn paspoort bij zich droeg, en Ariana vertelde dat ze het hare in het buitenland ook altijd bij zich had. Als er naar de honden werd gevraagd, wilde Marshall vertellen dat ze allebei hulphonden waren, en hij had nog een van zijn oude pasjes bij zich dat hem identificeerde als DEA-agent.

De rit door de Kanaaltunnel duurde vijfendertig minuten. Ze reden in Folkestone van de trein en lieten hun paspoort zien. Vervolgens reden ze richting Londen, en toen ze daar bijna waren, belde Bill hem terug. Marshall vertelde hem over de vier mannen in Parijs en wat er was gebeurd. Hij liet de telefoon op de speaker staan, zodat Ariana het gesprek ook kon volgen. Ze was nog steeds stilletjes en zag lijkbleek.

'Waar breng je haar naartoe?' vroeg Bill uiterst bezorgd.

'Naar een vriend van me bij Scotland Yard.'

'Toch niet die gek die ze mee hebben gestuurd naar Panama?' vroeg Bill lachend.

'Ja, precies. Volgens mij is ze daar veilig. We gaan naar zijn huis in Londen.'

'Ik hoop dat ze goed tegen drank kan.' Marshall keek opzij naar Ariana, en ze glimlachte. Het klaarde de lucht een beetje. 'Ik zal nu meteen Sam bellen.' Toen sprak hij Ariana aan. 'Mevrouw Gregory, gaat het een beetje?'

'Ja, ja, het gaat,' zei ze aarzelend. De afgelopen paar uur waren erg stressvol geweest, en ze vocht tegen haar herinneringen aan wat er twee jaar geleden was gebeurd. Dit was wel een stuk comfortabeler, en ze wist nu zeker dat Marshall was wie hij zei dat hij was. Maar het was puur geluk dat ze de juiste keuze had gemaakt door met hem mee te gaan.

'U bent in goede handen - kan niet beter,' verzekerde Bill haar. 'Wij gaan dit snel tot op de bodem uitzoeken. Agent Everett heeft er goed aan gedaan om u uit Parijs weg te halen.'

'Ik ben blij dat hij dat heeft gedaan,' zei ze met een klein stemmetje, en ze keek Marshall dankbaar aan. 'Waarom denkt u dat ze weer achter me aan zitten?'

'Dat weten we nog niet, maar ik denk dat agent Everett gelijk kan hebben. Mogelijk zit de broer van Jorge erachter, omdat hij zich zorgen maakt over wat u weet en wil hij proberen u het zwijgen op te leggen voordat u hem ontmaskert. Het heeft hem veel tijd gekost om u te vinden.'

'Ik weet niets over hem, alleen dat hij in de regering zit.'

'Het klinkt alsof hij een dubbelspel speelt, en hij loopt gevaar doordat u dat weet. Reden genoeg voor hem om u te willen uitschakelen. Sam Adams kan de rest achterhalen,' zei hij kalm. Hij wilde ook met Sam overleggen over de arrestatie en het verhoor van de vier mannen in Parijs. Waarschijnlijk stonden sommigen van hen, zo niet allen, op de terroristenlijst, zodat ze hen konden laten uitleveren. Tegelijkertijd moesten ze uitzoeken wie hen had ingehuurd om haar te ontvoeren. Het was zeer waarschijnlijk dat Jorges broer erachter zat, maar hoe kregen ze dat boven tafel?

Vervolgens belde Marshall Geoff MacDonald, die hun zijn thuisadres gaf en zei dat hij hen over twintig minuten zou zien. Die tijd hadden ze nodig om bij zijn huis te komen. Mac wachtte hen op toen Marshall aanbelde. In Londen was het minder warm dan het in Parijs was geweest, en Ariana had het koud in haar korte broek en T-shirt. Mac sloeg Marshall op zijn schouder.

'Goed je te zien, jongen.' Toen zag hij Ariana en begon breed te glimlachen. Hij was begin vijftig, een lange, stevig gebouwde man die als jongen had gerugbyd. Mac keek Ariana bewonderend aan en maakte een vaag handgebaar naar het huis. 'Sorry, mijn vrouw is al dertig jaar bij me weg en sindsdien heb ik geen tijd meer gehad om schoon te maken.' Hij leek het geen probleem te vinden dat ze hun honden hadden meegenomen. Ariana ging naar de keuken om hun allebei een bak water te geven, en dc twee honden deden alsof ze samen waren opgegroeid. Stanley maakte Lili kletsnat toen hij het water opslobberde, en Marshall liet hen samen een paar minuten uit op het plaatsje achter het huis. Mac bood Ariana en Marshall een borrel aan, waar ze voor bedankten. Hij vertelde dat hij boven een logeerkamer had voor Ariana als ze die wilde en maakte voor Marshall een breed gebaar naar de bank. Die zag eruit alsof er geen veren meer in zaten, maar dat kon hem niet schelen. Toen zag Mac zijn linkerarm en hij fronste.

'Wat is daarmee gebeurd?' Hij keek meelevend toen hij het vroeg. Hij snapte niet hoe Marshall met één goede arm zijn werk kon doen.

'Per direct gepensioneerd. Eerst zes jaar undercover in Zuid-Amerika, en dan word je voor een jaar uitgeleend aan de Secret Service en vang je een kogel op voor de dochter van de president. Van die dingen. Nu zit ik in Parijs. Ik mis het werk wel. Er is niets leuker dan door schurken beschoten worden.' Hij probeerde er luchtig over te doen, hoorde Ariana, en ze had met hem te doen. Ze had nog niet opgemerkt dat hij zijn linkerarm amper kon gebruiken en bijna geen kracht had in zijn linkerhand.

'Nou, wat is er aan de hand?' vroeg Mac toen ze in de woonkamer waren gaan zitten. Marshall vertelde wat er die ochtend en twee jaar geleden was gebeurd.

'Zo te horen zijn dat foute types. En het klinkt alsof zijn broer erachter zit,' beaamde Mac.

'Dat zijn ze nu aan het uitzoeken,' zei Marshall zacht.

'Misschien kunnen wij jullie daarbij helpen.' Mac glimlachte waarderend naar Ariana. 'We kunnen niet toelaten dat die hufters jou naar hun hol slepen. We pakken ze.'

Die avond belde Sam Adams hen op, terwijl Mac een soort stoofpot met groenten voor hen stond te maken. Sam vertelde dat ze hun informanten om nieuwe informatie hadden gevraagd en binnen enkele uren de eerste reacties verwachtten. Hij zei dat ze snel meer zouden weten en bedankte Marshall dat hij met Ariana naar Londen was gegaan. 'Goeie actie.' Sam prees hem dat hij met haar veilig bij Mac was aangekomen. Zoals iedereen kende hij Mac van horen zeggen. Hij was ontzet geweest toen Bill hem vertelde hoe Ariana bijna weer was ontvoerd. Het was een combinatie geweest van geluk en scherpe intuïtie dat Marshall snel had gehandeld toen hij de mannen zag, en dat hij zijn auto bij de hand had. Alles had in hun voordeel gewerkt, en hij was ook blij dat Ariana was meegegaan, al kende ze hem niet. Een zesde zintuig moest haar hebben verteld dat ze geen keuze had.

Die avond zaten ze ontspannen met Mac aan tafel. De stoofpot die hij had gemaakt was verrassend lekker, en zelfs Ariana at een flinke portie en kreeg weer wat kleur. Daarna dronken de twee mannen samen een cognacje. Ariana was uitgeput van de shock en de emotionele spanningen van die dag, maar ze voelde zich veilig bij hen en bedankte Marshall nogmaals dat hij haar had gered en naar Londen had gebracht.

'Je kunt geen betere man vinden,' betuigde Mac. 'Drinken kan hij niet, maar hij is de beste agent met wie ik ooit heb ge werkt,' zei hij, en Ariana zei lachend welterusten en ging de trap op naar de logeerkamer.

'Als ik jou was,' zei Mac terwijl hij met vaste hand cognac in twee ballonglazen schonk, 'zou ik me vannacht vergissen en per ongeluk in haar bed terechtkomen. Misschien doe ik dat zelf wel als jij er te laf voor bent.' Marshall lachte hem uit, maar hij wist dat Mac een briljante undercoveragent was en in hoog aanzien stond bij Scotland Yard. Al dat gepraat over drank en vrouwen was puur bedoeld om hen te laten lachen. Hij had in Panama letterlijk Marshalls leven gered toen er een drugsdeal fout liep.

De twee mannen bleven tot diep in de nacht praten. Mac trok zich Marshalls verplichte pensionering erg aan. Hij begreep dat het een enorme klap voor hem moest zijn dat hij zijn arm niet meer kon gebruiken, en vond dat hij er erg dapper en ingehouden over praatte. Dat hij op zijn dertigste zijn baan kwijtraakte was in Macs ogen een ramp, vooral voor een agent die zo goed was als Marshall. Het was gewoon niet eerlijk. Daarna bespraken ze de situatie waarin Ariana verkeerde, die Mac niet aanstond. Als Luis Muñoz inderdaad achter haar aan zat, kon ze nog jarenlang worden opgejaagd en zou ze voortdurend in gevaar zijn, als ze hem niet tegenhielden. 'Zo kan ze toch niet leven,' zei Mac. 'Ze lijkt me een aardig meisje.' Ze waren het erover eens dat zij veel had meegemaakt, al was ze er blijkbaar goed doorheen gekomen. Haar plotselinge vertrek uit Parijs leek haar wel erg te hebben aangegrepen.

Sam Adams belde de volgende ochtend om te vertellen dat de vier mannen op Avenue Foch waren gearresteerd. De twee die Ariana als eersten hadden gevolgd, waren de kleine jongens die ze al hadden geïdentificeerd. De andere twee waren echter alarmerender. Een van hen stond op de lijst van gezochte internationale terroristen en werd nu in Frankrijk vastgehouden. De ander had een vals paspoort en geen visum, en werd eveneens verdacht van terroristische activiteiten. Hij was een bekende huurmoordenaar uit Peru die was veroordeeld wegens moord. Geen van hen gaf de politie enige aanwijzing over wie hen had ingehuurd en waarom ze er waren. Alle vier beweerden ze dat ze zich toevallig op dat adres in Parijs hadden bevonden. Toen Ariana op was, bracht Marshall haar op de hoogte van wat Sam hem had verteld.

Acht uur later belde Sam opnieuw. 'Bingo,' zei hij zodra Marshall opnam. 'Een van onze beste informanten vertelt me net dat Muñoz achter de schermen een groep rebellen bijeenbrengt in Bolivia. Hij is uit hetzelfde hout gesneden als zijn broer, maar hij pakt het slimmer aan. Nu wacht hij op het juiste moment om in actie te komen. Tot nu toe is hij heel voorzichtig geweest. Niemand heeft het over Ariana gehad, maar als Muñoz denkt dat zij te veel weet, zal hij haar willen laten uitschakelen, zodat ze zijn coup niet voor hem kan verpesten.

Een van onze relaties in Buenos Aires zal hem tegenover de regering ontmaskeren als subversief element. Ik denk niet dat hij zijn positie daarna nog kan handhaven. De huidige regering zal niet blij zijn dat hij banden heeft met Boliviaanse terroristen. Dat straalt op hen af. Ze kunnen het weliswaar niet officieel tegen hem gebruiken, maar de relatie met Jorge, als hij dezelfde theorieën aanhangt, zal tegen hem werken, en de kranten zullen hem veroordelen als een verrader. Misschien wordt hij zelfs gearresteerd. Dat weten we nog niet. Zelfs al lukt het ons hem de regering uit te laten werken, dan loopt hij nog steeds vrij rond, kwader dan ooit. Dat is een probleem. Tenzij we hem laten uitschakelen, iets wat we tegenwoordig niet meer zo snel doen, zal Ariana nergens ter wereld veilig zijn. En jij ook niet, als ze erachter komen dat jij ons hierover hebt ingelicht of als ze jou samen met haar zien. Het is echt een probleem.'

'Wat gaan we daaraan doen?' vroeg Marshall kalm. Over zichzelf zat hij niet in. Er zaten al jaren drugsdealers achter hem aan; nadat hij hen had verraden of hun organisatie had opgerold. Hij had zelf voor dat leven gekozen. Dat gold echter niet voor Ariana, en ze kon niet de rest van haar leven in angst leven of buiten beeld blijven. Waar ze ook zou wonen, ze zou zich niet voor Muñoz kunnen verschuilen. 'Wat wil je dat ik tegen haar zeg?' vroeg Marshall.

'Geef ons nog een paar dagen om te zien hoe de kwestie-Muñoz zich verder ontwikkelt. Daarna willen we graag dat jullie hiernaartoe komen. We kunnen hier verder praten. Jullie kunnen niet terug naar Parijs, jullie appartementen zijn voorlopig te gevaarlijk. Hebben jullie daar alles wat je nodig hebt? Paspoorten?' Marshall antwoordde bevestigend.

'Waar zijn de dagboeken nu?' Marshall had nog steeds geen tijd gehad om ze te kopiëren terwijl hij Ariana volgde.

'Ze liggen in mijn appartement in Parijs. Ik kan iemand sturen om ze op te halen.' Het kon nog een gênante situatie worden als Ariana zag dat hij ze had. Ze had geen idee dat ze niet langer in het Parc de Bagatelle begraven lagen. Het feit dat hij ze had gelezen, had echter wel haar leven gered, dus hoopte hij dat ze het hem zou vergeven.

'Als jij nou die dagboeken laat ophalen, dan zwengelen wij hier de rest aan. Ik wil meer weten over Muñoz en waar hij mee bezig is, alles wat we kunnen krijgen. Daarna willen we dat jullie hiernaartoe komen.' Dat betekende dat ze naar Washington zouden moeten vliegen. Marshall wist dat het maar voor enkele dagen zou zijn, om hen te debriefen, zodat hij kon uitleggen hoe hij tot zijn conclusies was gekomen toen hij de mannen zag die haar volgden, en zij kon vertellen wat ze nog van twee jaar geleden wist. Dergelijke gesprekken kon je het best persoonlijk voeren.

Toen Ariana opstond, dronken ze samen koffie. Marshall herhaalde wat Sam had gezegd en meldde dat ze misschien naar Washington zouden moeten vliegen. Ze was er niet blij mee, maar hij verzekerde haar dat de debriefing routine was. Hoewel hij het niet uitsprak, beseften ze allebei dat als Muñoz achter haar aan zat, ze zich de rest van haar leven zou moeten beveiligen en voortaan altijd lijfwachten om zich heen zou moeten hebben. Voorlopig kon Marshall haar beschermen. Als gepensioneerde DEA-agent had hij het recht een wapen te dragen. Gisteravond had hij Mac gevraagd om er een te regelen en inmiddels was hij gewapend.

Tijdens een wandeling met Stanley en Lili bespraken Marshall en Ariana die middag de gang van zaken. Daarna lieten ze de honden in Macs huis achter en namen ze een taxi naar Harrods, zodat Ariana wat kleren kon kopen. Ze had alleen het T-shirt en de korte broek die ze gisteren had aangetrokken om naar het park te gaan en een paar sandalen. Ze waren twee uur bezig, maar kwamen thuis met een paar goede kledingstukken. Marshall kocht een jasje en een nette broek. Als ze naar Washington moesten vliegen, wilde hij gepast gekleed zijn.

Op de weg terug bedankte Ariana hem opnieuw voor alles wat hij had gedaan.

'Ik maak me al weken zorgen om je,' gaf hij toe.

'Hoe wist je wie ik was?'

'Toen ik zag dat die eerste man jou volgde, heb ik Bill opgebeld. Hij belde Sam om te vragen of hem iets bekend voorkwam aan mijn verhaal. Die mailde Bill een foto van jou die hij naar mij doorstuurde, samen met het samenvattende rapport. Alles stond erin.' Zelfs dat ze haar baby was kwijtgeraakt, wat hij er niet bij vertelde. 'Het maakte me duidelijk dat je inderdaad werd gevolgd. Toen zag ik die foto van jou in de Herald Tribune.' Terwijl hij het uitlegde, besefte ze dat er een stuk aan het verhaal ontbrak, en Marshall keek haar gegeneerd aan. Hij wist dat hij met de billen bloot moest - ze zou er toch wel achter komen. 'Ik heb de dagboeken gelezen,' gaf hij toe en ze reageerde geschokt.

'Hoe heb je dat gedaan?' Er waren geen kopieën.

'Op de dag dat ik in Parijs aankwam, zag ik jou het kistje begraven. Stanley heeft het weer opgegraven. Hij is een bloedhond... en ik ben een ex-agent. Ik wilde weten wat erin zat. Ik heb het kistje mee naar huis genomen en de dagboeken gelezen. Omdat enkele dingen me bekend voorkwamen, belde ik Bill, die het voor me opzocht. Het spijt me, Ariana. Ik had het niet mogen doen. Vergeef me.' Ze kon zien dat hij zich vreselijk schaamde.

'Het is maar goed dat je het hebt gedaan,' zei ze zacht. Er viel niets te vergeven. Zijn nieuwsgierigheid en intuïtie hadden haar gered.

Toen Mac die avond thuiskwam met een uitstekende Indiase maaltijd, vroeg Marshall hem of hij een jong agentje had dat tijd had om naar Parijs te gaan. Washington wilde het kistje met de dagboeken hebben. En als er toch iemand naar zijn appartement ging, kon hij ook meteen wat kleren meebrengen.

'Geen punt, jongen. Ik zal er morgen iemand op afsturen. Geef me je sleutels maar.' Marshall overhandigde ze, gaf hem de toegangscode, en vertelde waar het kistje stond, en de volgende avond kwam een van Macs agenten binnenlopen met het vliegenierskistje. Ariana hapte naar adem toen ze het zag.

'Ik had niet gedacht dat ik dat ooit nog zou zien,' zei ze op ongelukkige toon. Ze wilde het niet meer zien en vroeg Marshall om het weg te zetten. Ze was er voorgoed klaar mee. Zelfs al had Marshall het opgegraven, het maakte geen deel meer uit van haar leven. De wond was geheeld. Ze stond niet toe dat hij weer open werd gehaald, zelfs al liep ze het risico om opnieuw te worden ontvoerd. Jorge was voor altijd uit haar leven verdwenen.

Die avond bleven ze met Mac zitten praten, en de week erop wachtten ze op nieuws, terwijl Marshall voortdurend contact onderhield met Bill en Sam op de iPad die Ariana in haar tas had gehad toen ze uit Parijs vertrokken. Macs agent had ook Marshalls eigen laptop meegebracht uit zijn appartement. Uiteindelijk belde Sam vrijdagavond op.

'Ik heb goed nieuws en slecht nieuws,' vertelde hij Marshall. Het goede nieuws was dat ze Luis Muñoz hadden ontmaskerd als dubbelspion en rebel en dat hij uit de regering was gezet. Het slechte nieuws was dat hij was verdwenen en dat niemand, zelfs geen van hun beste informanten, wist waar hij naartoe was. 'Hij kan overal zitten,' zei Sam ontmoedigd. 'In Zuid-Amerika, Noord-Afrika, of zelfs in Europa. Die vent is zo glad als een aal en zo sluw als een vos. Hij is in rook opgegaan.' Marshall zag ertegen op om het Ariana te vertellen. Het betekende dat ze nooit meer veilig zou zijn. 'Hoe snel kunnen jullie hier zijn?' vroeg Sam.

'Wanneer je wilt. We hebben hier op nieuws zitten wachten. En ik weet zeker dat Mac ons nu wel zat is.'

'Wat dacht je van maandag?' stelde Sam voor. 'We zien jullie dan graag hier. Breng ook de dagboeken mee.'

'Dat redden we wel, ja,' bevestigde Marshall. Hij bracht Ariana de volgende dag op de hoogte, en de blik in haar ogen toen hij vertelde dat Jorges broer was ontsnapt raakte hem diep. Ze begreep meteen wat dat betekende. Het was het ergste wat haar kon overkomen.

'Wat gebeurt er nu verder?' vroeg ze Marshall verdrietig.

'Dat weet ik niet,' zei hij eerlijk. 'Dat zullen we maandag wel horen.'

Eén ding was in elk geval zeker: hun leven zou compleet anders worden.

14

Marshall en Ariana brachten de zaterdag in alle rust bij Mac thuis door. Ze gingen niet de deur uit, en Ariana was vreemd stil. Ze zei er niets over tegen de twee mannen, maar haar huidige omstandigheden gaven haar het gevoel dat ze weer ontvoerd was. Deze keer werd ze niet vastgehouden door rebellen en was er geen houten kist, maar toch zat ze opgesloten. Het gevaar kon overal op de loer liggen. Zodra ze werd herkend, zou ze risico lopen. Misschien wel zolang ze leefde. En doordat ze met twee mannen onder één dak woonde, kwamen er herinneringen boven aan Jorge en zijn mannen, ook al was dit nog zo anders. Mac en Marshall hadden niet aardiger voor haar kunnen zijn, maar Jorge was ook aardig voor haar geweest. Ze wilde niet opnieuw ten prooi vallen aan het stockholmsyndroom.

Omdat ze zich ingesloten voelde en bang was, belde ze die avond Yael op. Ze vertelde dat Jorges broer mannen achter haar aan had gestuurd, misschien omdat hij de persfoto van het feestje bij Dior had gezien. De foto was samen met haar verhaal via internet verspreid. Ze vroeg zich af of hij had zitten wachten tot ze zou opduiken, om vervolgens toe te slaan. Door haar toedoen was hij daarna zijn overheidsfunctie kwijtgeraakt, en nu was hij verdwenen, wat de situatie voor haar nog gevaarlijker maakte. Ze vertelde Yael dat ze zich klemgezet voelde en bang was. Terwijl ze de situatie uitlegde, luisterde hij geduldig. Hij vond het ook geen goede ontwikkeling, zeker niet voor Ariana, na alles wat ze had doorgemaakt en nadat ze zo hard had gewerkt om daaroverheen te komen. Ze had haar vrijheid nog maar net terug, en nu was ze die weer kwijt, misschien zelfs voorgoed. Het leek haar te verpletteren. Hij hoorde het aan haar stem.

'Voel je je schuldig?' vroeg Yael toen ze uitgepraat was. 'Over de broer van Jorge, of over iets anders? Dit is niet jouw schuld; dat is het ook nooit geweest.' Hij wilde zeker weten dat ze dat begreep. En toen ze zijn rustige stem hoorde, kwam ze weer tot zichzelf.

'Nee,' zei ze bedachtzaam, terwijl ze over zijn vraag nadacht. Zoals altijd was ze eerlijk tegen hem. 'Ik denk eerder dat ik bang ben, en verdrietig omdat ik nooit een normaal leven zal kunnen leiden. Ik begon net weer van mijn leven te genieten. Ik voelde me vrij en wilde een baan zoeken. En nu is alles weer fout gelopen.' Net als toen ze ontvoerd was. 'Ze zijn hier echt heel aardig voor me. Maar ik kan niets doen. Ik denk dat ik maar terugga naar het klooster als ik weer in de Verenigde Staten ben. Misschien treed ik wel in,' zei ze op moedeloze toon. Daar zouden Muñoz en zijn mannen haar in elk geval niet kunnen vinden en zou ze rust hebben. Op haar vijfentwintigste had ze het gevoel dat haar leven voorbij was. In sommige opzichten was dat ook zo. Aan het leven dat ze had gekend was een einde gekomen op de dag dat ze naar Argentinië vertrokken. Na de dood van haar moeder was dat het ergste geweest wat haar ooit was overkomen. Uiteindelijk had het haar vader zijn leven gekost, en haar nu ook.

'Het loopt waarschijnlijk wel met een sisser af. Hij zal niet eeuwig achter je aan zitten,' zei Yael. 'Daar heeft hij niet de mankracht of de middelen voor.' Ze wisten echter allebei dat als hij zijn krachten bundelde met de drugsbaronnen, of dat al had gedaan, hij genoeg geld en misschien ook genoeg mannen zou hebben, en dat hij op zijn minst zou willen terugslaan. 'Hij heeft wel andere dingen aan zijn hoofd dan wraak voor zijn broer,' probeerde hij haar gerust te stellen. 'Hij hoeft er niet meer over in te zitten dat hij door de mand valt, want dat is inmiddels al gebeurd. Nu zal hij ergens onderduiken, in Bolivia, Chili, Ecuador, Colombia, waar dan ook. Op een gegeven moment zal hij je laten gaan. Maar het lijdt geen twijfel dat je voorlopig voorzichtig moet zijn. Misschien zelfs wel lange tijd.' En dat zou haar zwaar vallen.

Voor Marshall lag het anders, als ze nu ook achter hem aan zaten, als ze hem met haar in verband hadden gebracht, of hem herkenden. Als een van hen een foto van hem had gemaakt, al was het maar met zijn telefoon, konden ze hem identificeren en er via hun contacten achter komen dat hij bij de dea werkte. In tegenstelling tot Ariana had Marshall echter al vaak zat vrijwillig zijn leven en zijn identiteit in de waagschaal gesteld. Hij was een bereidwillige rekruut, ook al was hij gestopt met werken. Ariana was er beide keren tegen haar zin in gesleept.

'We gaan morgenavond terug naar de Verenigde Staten. Maandag spreken we mensen van de cia in Washington.' Ook dat riep oude herinneringen op. Toen de cia deel uitmaakte van haar dagelijkse leven, had ze een verschrikkelijke tijd doorgemaakt. Nu waren ze terug in haar leven, wederom als haar redders. 'Ik hoop dat ze me snel naar Parijs terug laten gaan,' zei ze verdrietig, maar zo te horen geloofde ze daar zelf niet in.

'Als dat zo is, zul je wel de nodige aanpassingen moeten maken,' zei Yael onomwonden. 'Je hebt hier helemaal geen persoonsbeveiliging. Misschien kun je die gepensioneerde dea-agent inhuren als bodyguard,' zei hij, en hij meende het. Eén man zou trouwens niet genoeg zijn. Ze zou verschillende beveiligers nodig hebben, maar gelukkig kon ze zich dat veroorloven.

'Hij kan maar één arm gebruiken,' zei ze op zakelijke toon, en Yael begon te lachen.

'Geloof me, die jongens zijn zelfs zonder armen nog levensgevaarlijk. Ze zijn erop getraind om te overleven. Misschien kan hij je helpen. Ik meen het. Je moet een sterk beveiligingsnetwerk om je heen hebben, en je moet je een tijdje schuilhouden, tot Muñoz weer opduikt, voorgoed verdwijnt of wordt gedood. Het kan allemaal. En ondertussen moet jij je hoofd rechtop houden en slim zijn. Je weet dat je dit kunt overleven. Het komt wel goed met je. Dit is anders dan de vorige keer. Je wordt goed beschermd, je wordt niet tegen je zin vastgehouden en je bent niet overgeleverd aan de grillen van de mannen die bij je zijn,' hielp hij haar herinneren.

'Ze geven me te eten en beschermen me tegen de slechteriken,' zei ze. 'Dat deed Jorge ook.'

'Nee,' hield hij vol, in een poging om de situatie voor haar in proportie te brengen. 'Dit is heel anders. De grenslijnen en de spelers zijn duidelijk. De goede jongens zijn de agenten van al die alfabetbureaus, en die ene van Scotland Yard. De slechteriken zijn alle anderen. De laatste keer deden de slechteriken alsof ze de goede jongens waren. Dat bracht jou in de war. Deze keer zijn de teams duidelijk en doet iedereen wat hij wordt geacht te doen. De slechteriken zitten achter je aan en zullen je kwaad doen als ze de kans krijgen. En de goede jongens willen je echt beschermen. Bovendien ben je van niemand afhankelijk voor voedsel,' hielp hij haar herinneren. Zelfs zo'n eenvoudig detail maakte veel verschil. Zonder Jorge zou ze in het bos van honger en dorst zijn omgekomen. 'Je kunt nu je eigen pizza bestellen. En champagne, als je daar zin in hebt. Dit is echt anders, Ariana. Ik weet dat het verschrikkelijk is, dat het oneerlijk is en stress veroorzaakt, maar je staat niet machteloos. Je kunt zelf keuzes maken. Misschien zijn het geen belangrijke keuzes, maar je kunt hier wel beslissingen nemen over hoe je beschermd wilt worden. Bij Jorge had je geen enkele keus. Hij had alle macht in handen.' Ze zuchtte terwijl ze nadacht over wat hij zei, en ze wist dat hij gelijk had, maar toch was ze er niet blij mee. Hij zou waarschijnlijk zeggen dat niemand op zoiets zat te wachten.

Terwijl Ariana met Yael praatte, zaten Marshall en Mac koffie te drinken in de keuken. Het leek op al die keren dat ze samen aan een opdracht hadden gewerkt.

'Hoe denk je dat het met haar gaat?' vroeg Mac, maar Marshall wist het niet goed. Hij zag dat ze gestrest was, maar ze hield haar gedachten voor zich, nam hem niet in vertrouwen.

'Dit moet erg moeilijk voor haar zijn en herinneringen oproepen aan haar ontvoering,' antwoordde Marshall. Vanaf het moment dat hij in Parijs op haar af was gestapt, had hij dat in haar ogen gelezen. Hij was blij dat ze uit vrije wil met hem mee was gegaan. Om de een of andere reden, die noch hij, noch Ariana begreep, had ze hem vertrouwd, lang genoeg althans om het onmiddellijke gevaar te omzeilen. Als ze dat niet had gedaan, zou ze nu waarschijnlijk dood zijn. 'Ze heeft net met behulp van die deprogrammeur haar ontvoering achter zich gelaten. Nu zit ze er weer tot over haar oren in.' Ze kwam depressief over, en dat begreep hij volkomen. Ook was het hem opgevallen dat ze erg weinig at. Ze leek sowieso geen grote eter te zijn en was erg mager.

'Wat denk je dat de jongens in Washington jullie zullen vertellen?'

'Dat we onder de radar moeten duiken, althans voorlopig. Misschien willen ze haar ergens verbergen. Volgens mij laten ze haar niet op eigen houtje naar Parijs teruggaan. Dat zou ook gekkenwerk zijn.' Mac knikte instemmend. Ze kon ook niet eeuwig in zijn logeerkamer blijven, hoe leuk hij dat ook zou vinden. Er was al in geen jaren meer een vrouw in zijn leven geweest. Hij had een aantal jaren iets gehad met een agente van een andere afdeling, maar uiteindelijk hield zelfs zij het niet meer met hem uit en had ze iemand anders gevonden. Hij was een verstokte vrijgezel en maakte daar grapjes over. Door zijn werkzaamheden had hij weinig tijd over voor leuke dingen, of voor vrouwen, en dat vond hij wel prima. Hij had zijn werk altijd belangrijker gevonden dan wat dan ook. Toen Marshall nog werkte, was dat voor hem niet anders geweest, tot hij Paloma leerde kennen. Tot die tijd had hij vrouwen niet als belangrijk onderdeel van zijn leven gezien. Zijn strijd tegen kwade machten was dat wel. Jarenlang was het voor zowel Mac als Marshall het enige geweest wat er echt toe deed.

'En jij dan? Jij zult je ook wel een tijdje gedeisd moeten houden,' zei Mac met een vaderlijke blik. Hij was altijd al erg op Marshall gesteld geweest. Marshall was een geweldige agent en een goed mens, en ze hadden goed en met veel plezier samengewerkt.

'Ik kan voor mezelf zorgen,' zei Marshall, en hij keek naar zijn krachteloze linkerarm, 'zelfs hiermee.' Ze wisten allebei dat hij het wapen dat hij droeg zo nodig zou gebruiken.

'Waardeloos, dat,' zei Mac met een hoofdgebaar naar zijn arm.

'Misschien ook niet. Ik zou het mezelf nooit hebben vergeven als Amelia Armstrong was gedood omdat ik niet snel genoeg reageerde. Of haar moeder. Die was acht maanden zwanger.'

'Jij bent dus een held,' zei Mac cynisch. 'En nu winnen de slechteriken, omdat jij er niet meer bent om tegen hen te vechten.'

'Ach nee, jij en ik zijn vervangbaar, Mac. We zijn goed in wat we doen, maar dat geldt voor zovéél mensen. Er komt een tijd dat zij in de minderheid zijn. We moeten maar gewoon doorgaan.'

'Dat doen zij ook. Alleen al in de jaren dat ik heb gewerkt, hebben ze heel wat goeie mensen uitgeschakeld,' zei Mac nuchter.

'Het ironische is dat ik uiteindelijk door een amateur ben beschoten. Hij was net zes maanden eerder uit een psychiatrisch ziekenhuis ontslagen. Het had toch op z'n minst iemand moeten zijn die een reden had om op me te schieten. Dit lijkt zo knullig, net zoiets als uitglijden in bad en doodbloeden.'

'Niet helemaal.' Mac grijnsde naar hem. 'Je beschermde de president van de Verenigde Staten. Dat is wel iets anders.' Marshall glimlachte en op dat moment liep Ariana de keuken binnen om een kop thee te zetten. Ze leek een heel stuk te zijn gekalmeerd.

'Kan ik ergens mee helpen?' bood ze aan, terwijl ze aan de keukentafel ging zitten. Ze begon zich al meer bij hen op haar gemak te voelen in haar gedwongen afzondering met Marshall, en na haar gesprek met Yael voelde ze zich een stuk beter. Hij stuurde altijd weer haar gedachten de juiste kant uit. Tijdens hun praatsessies had hij dat omschreven als afstemmen, en het had geholpen. Hij hielp haar altijd.

'Ja,' antwoordde Mac haar met klem. 'Maak mijn huis schoon, vrouw, en vergeet de ramen en vloeren niet. Je verwacht toch niet dat ik altijd in zo'n varkensstal blijf wonen, zeker?' Ariana begon te lachen. Bij haar appartement in Parijs hoorde een schoonmaakster die tweemaal per week kwam. Ariana had een hekel aan huishoudelijk werk, en ze liet het al haar hele leven aan anderen over.

'Ik ben zelf ook niet zo goed in dat soort dingen,' gaf ze toe, en Mac vertrok zijn gezicht.

'Dat zijn jullie jonge meiden geen van allen. Bah, moderne vrouwen, hopeloos. Het enige waar ze goed in zijn is winkelen en hun nagels laten doen. Wat moet je ermee? Iemand die kan koken, poetsen, de was, vloeren boenen - dat is nog eens een échte vrouw!' Ariana grinnikte. Ze was gek op Mac. Dat werd je vanzelf. Ze bedacht dat het jammer was dat hij alleen woonde, zonder vrouw of kinderen, maar Marshall had haar verteld dat heel veel oude agenten zo werden. En jonge agenten ook. Er was niet veel plaats in hun leven voor een huwelijk, relaties en romantiek. Het was ook niet eerlijk tegenover de vrouwen. Hun gesprek bracht Marshall aan het denken over Paloma. Zij was er wel heel slecht vanaf gekomen, en dat was zijn schuld.

Nadat ze een tijdje hadden zitten praten, ging Ariana naar boven om haar weinige spullen in te pakken. Die avond maakte Mac opnieuw een stoofpot, waar hij op wat limoenen en een beker chocoladepudding na alles in stopte wat hij in zijn koelkast had. De inhoud van zijn koelkast was typerend voor een vrijgezel. Meestal zaten er restjes fish-and-chips in die hij op weg naar huis kocht en nooit opmaakte.

Ook haalde hij een fles goede wijn voor hen drieën tevoorschijn. Ariana nam alleen een slokje. Ze maakte zich zorgen over hun vlucht naar Washington de volgende dag, en over wat de cia maandag zou zeggen.

'Het komt wel goed met je,' zei Mac geruststellend, maar hij kon haar niet overtuigen. En de volgende ochtend, hij hun afscheid op het vliegveld, moest Mac een brok in zijn keel wegslikken toen hij Marshall omhelsde. Hij had het afschuwelijke gevoel dat hij hem nooit meer zou zien, en dat was iets wat hij nog nooit eerder bij hem had gevoeld.

'Pas op jezelf, knul,' zei hij met omfloerste stem nadat ze hun tassen hadden ingecheckt en Stanley in een kooi hij de bagage hadden gebracht. Lili reisde in een reistas die Mac voor hen had meegebracht en bleef bij hen. Ariana stond aan de balie om haar instapkaart op te halen terwijl de mannen praatten. 'Jullie vormen samen een leuk stel,' zei Mac op zachte toon tegen Marshall. 'Je zou het slechter kunnen treffen.' Het was niet helemaal plagend bedoeld. In de week dat hij met Ariana in één huis had gewoond, had hij een grote bewondering voor haar opgevat, en hij had altijd al veel bewondering en genegenheid voor Marshall gekoesterd. Hij vond Ariana een zeer intelligente, bescheiden jonge vrouw, die zich niet liet voorstaan op wie ze was en hoe ze had geleefd. Hij was erg op haar gesteld geraakt.

'Ja, leuk.' Marshall vertrok zijn gezicht om wat Mac over hen als stel had gezegd. Hij zag zichzelf als actief agent, zelfs al werkte hij niet meer als zodanig. Het was zijn taak om haar heelhuids naar Washington te brengen en haar daarna aan de cia over te dragen. Hij had geen bedoelingen met haar als vrouw. Ze was een potentieel slachtoffer dat hij moest beschermen, en dat was zijn werk, officieel of niet.

'Je moet die vrouw wel leren koken. Anders heb je niets aan haar.' Beide mannen stonden te lachen toen Ariana met haar instapkaart, bagagereҫu en Lili in de draagtas bij hen kwam staan. Ze had maar één klein koffertje met de kleren die ze bij Harrods had gekocht. De rest hing nog in Parijs, al had ze daar ook niet veel. Tot voor kort had ze in Parijs een eenvoudig leven geleid, terwijl ze bij Yael in therapie was.

Toen ze wegliepen, sloeg Ariana haar armen om Mac heen en bedankte ze hem voor zijn gastvrijheid. Zij vond het ook jammer om afscheid te nemen.

'De volgende keer slaap je bij mij op de kamer,' zei hij met een knipoog, en ze begon te lachen. Ze wist dat hij alleen maar deed alsof hij met haar flirtte. Beide mannen hadden zich volkomen terughoudend opgesteld en waren vriendelijk en respectvol met haar omgegaan. Yael had gelijk. Dit leek in geen enkel opzicht op haar ontvoering. Ze was beide mannen erg dankbaar.

'Pas op jezelf. Gedraag je,' waren zijn laatste woorden tegen hen, en zijn ogen lieten hen geen moment los toen ze door de paspoortcontrole gingen. Het was een oude gewoonte. Hij had zijn Scotland Yard-pasje kunnen laten zien om hen te begeleiden, maar dat deed hij niet. Hij wist dat Marshall de situatie meester was en het speet hem om hen te zien gaan, vooral Marshall. Opnieuw had hij het verschrikkelijke gevoel dat hij hem nooit meer terug zou zien, en hij wist niet waarom. Vlak voordat ze waren vertrokken, had Marshall hem het wapen teruggegeven.

Mac reed met tranen in zijn ogen naar huis. Toen hij zijn lege huis in liep en hun ontbijtspullen in de gootsteen zag staan, kreeg hij het te kwaad, en schonk hij zich een stevige borrel in terwijl hij aan zijn vriend dacht. Hij hoopte dat het goed met hem zou gaan en dat geen van beiden iets naars zou overkomen.

Op weg naar de gate kocht Ariana tijdschriften voor in het vliegtuig. Ze kocht de Spaanse, Franse en Amerikaanse Vogue, het Time-magazine en de International Herald Tribune. Ze vlogen met British Air en hadden stoelen in de eerste klas. Meestal vloog Marshall tweede klas, en een enkele keer businessclass, maar de cia had om veiligheidsredenen stoelen in de eerste klas geboekt. En ze wilden dat Marshall zo dicht mogelijk bij haar bleef, zodat ze geen moment buiten beeld of bereik kwam.

'Je hebt mazzel dat ze je niet samen met mij op het tussendek hebben geplempt,' plaagde hij haar, en ze keek glimlachend op van haar tijdschriften. Tot nu toe was alles goed gegaan en terwijl het vliegtuig opsteeg, dacht hij aan Mac. Hij had ervan genoten hem weer te zien en hij miste de tijd toen ze af en toe samen aan opdrachten hadden gewerkt. Het was heerlijk geweest om met hem samen te werken, en hij was een van de slimste en moedigste mannen die hij ooit had gekend. Je moest je niet blindstaren op zijn slordige tweedkleding en zijn nonchalante stijl. Hij zag eruit als een verstrooide professor, maar was de snelste schutter die hij ooit had gezien. Op een nacht had Mac in luttele seconden drie mannen doodgeschoten en met een mes bliksemsnel een vierde uitgeschakeld. Marshall was sindsdien zwaar van hem onder de indruk, en ze waren goede vrienden geworden. Hij nam zich voor om tijd voor hem vrij te maken als hij terug was in Parijs en door Europa reisde.

Ariana zei niet veel en ze gebruikten een lichte maaltijd. Ze begon haar tijdschriften te lezen en sliep binnen enkele minuten. Hij legde voorzichtig een deken over haar heen, en de stewardess glimlachte terwijl ze zich afvroeg of ze op huwelijksreis waren. Het zou nooit bij haar opkomen dat het koppel bestond uit een ex-DEA-agent en een vrouw die haar leven niet zeker was en dat ze op weg waren naar een bespreking bij de CIA.

Na twee uur werd Ariana wakker en bedankte ze hem met een slaperige glimlach voor de deken. Hij zette de film uit waar hij naar had zitten kijken en zette zijn koptelefoon af.

'Gaat het een beetje?' vroeg hij ongerust. Hij maakte zich zorgen om wat zich in haar hoofd afspeelde en om de stress die ze moest voelen. Ze leunde loom achterover in haar stoel en zuchtte terwijl ze naar hem opkeek.

'Ik ben zenuwachtig over morgen,' zei ze zacht. 'Wat gaan ze met me doen? Ik wil niet dat ze me voor mijn eigen veiligheid ergens opsluiten.' Dat wenste hij haar ook niet toe. Het was niet eerlijk, en ze was nog zo jong. Ze had recht op een leuk leven. Het kwam geen moment bij hem op dat dit net zo goed voor hem gold - hij had het al heel lang niet meer leuk gehad. Sinds Paloma, een paar jaar geleden, had hij niet meer van een vrouw gehouden. Soms leek het eerder een paar dagen geleden. Sindsdien had hij niet meer naar vrouwen gekeken, en hij wist dat hij dat ook nooit meer zou doen. Iemand verliezen van wie je hield was te pijnlijk. Bovendien was Paloma om hem gedood. Hij wist dat hij zich altijd schuldig zou blijven voelen en dat hij haar bloed, en dat van hun baby, aan zijn handen had.

'Ze zullen waarschijnlijk gewoon een stelletje beveiligers aan je toewijzen. En misschien moet je zelf bodyguards inhuren. Als je wilt, kan ik je wel helpen zoeken. Er zijn zat goeie mensen die gewond zijn geraakt en niet meer voor de dea of de cia kunnen werken, maar nog wel aan de slag kunnen in de private sector. Dat doen veel mannen als ze met pensioen gaan of arbeidsongeschikt raken.'

'Doe jij dat ook?' vroeg ze nieuwsgierig. Hij was erg bescheiden en praatte nooit over zijn verwonding of zijn privéleven. Ze wist dat hij langere tijd in Parijs had willen blijven, maar ze wist niet waarom. Ze had hem tegen Mac horen zeggen dat hij zijn linkerarm niet meer kon gebruiken doordat hij een kogel had opgevangen voor het gezin van de president toen hij voor de Secret Service werkte, maar dat had Marshall nooit direct aan haar verteld.

'Nee, ik ben uitgewerkt,' zei hij op nuchtere toon. Hij klonk niet verbitterd. 'Helaas, pindakaas. Met maar één goede arm zou ik niet als beveiliger willen werken. Of misschien voor half geld.' Hij grijnsde en ze huiverde om zijn galgenhumor. Ze had gezien dat hij zich met zijn linkerhand wel kon redden, maar zijn arm hing slap langs zijn zij. Toch had hij in Parijs haar leven gered. 'Ik heb lang genoeg geluk gehad. Uiteindelijk zouden de criminelen me vroeg of laat te grazen hebben genomen. Toen ik undercover werkte, heb ik veel mensen tegen me in het harnas gejaagd. Dat kun je niet blijven doen, al zou ik dat wel hebben geprobeerd. Soms komt het lot tussenbeide.' Het was een manier om ernaar te kijken, en ze had het gevoel dat hij er vrede mee had. Dat kon niet gemakkelijk zijn geweest, want hij was nog jong. Hij had verteld dat hij pas eenendertig was geworden - zes jaar ouder dan zij.

'Wat wil je nu gaan doen?' vroeg ze.

'Ik wil een tijdje reizen. Al die dingen doen waar ik geen tijd voor had toen ik werkte. Ik had al jaren geen vakantie meer opgenomen.' Met zijn aangevulde pensioen kon hij doen wat hij wilde, behalve als agent werken. 'Soms denk ik dat ik les zou willen geven. Ik weet veel over Zuid-Amerika. Misschien buitenlands beleid of iets dergelijks. Ik kom er uiteindelijk wel achter. En jij?' Hij wist dat ze niet hoefde te werken, maar vroeg zich af hoe ze haar tijd doorbracht, of zou doorbrengen zodra ze weer vrij was.

'Ik wilde altijd de mode in. Voordat we naar Argentinië gingen, werkte ik voor een online modetijdschrift. Het was een simpel beginnersbaantje, maar ik vond het heerlijk. Ik zou wel weer in de mode willen werken, maar was daar tot voor kort nog niet aan toe. Eigenlijk was ik in Parijs net weer serieus op zoek gegaan, bij een van de tijdschriften. Nu weet ik niet wat ze me zullen toestaan.' Ze vertelde hoe ze een klein jaar bij de nonnen in St. Gertrude's had gewoond.

'Dat lijkt me toch zo'n treurig leven, zo'n verspilling,' zei hij voorzichtig, omdat hij haar niet wilde kwetsen. Ze schudde haar hoofd.

'Dat is het niet, echt niet. Ze hebben zo'n plezier, ze zijn geweldig, en ze hebben echt een fijn leven. Ik vond het heerlijk om bij hen te wonen. Ze hebben me groenten leren telen.' Ze glimlachte terwijl ze erover praatte en dacht aan moeder Elizabeth, zuster Paul, zuster Marianne en de anderen.

'Je kunt dus in de tuin werken,' plaagde hij haar.

'Ik was alleen vreselijk slecht in aardappelen schillen,' bekende ze. 'Een tijd lang heb ik gedacht dat ik er misschien met een bedoeling naartoe was geleid, maar dat heeft de moederoverste me uit het hoofd gepraat. Ik was gewoon bang om weer de wereld in te gaan, en dat wist ze. Daarna ben ik naar Parijs gegaan om in therapie te gaan bij Yael Le Floch. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan, en nu zit ik hier. Op de vlucht voor ontvoerders en rebellen. Dat lijkt voorlopig mijn lot te zijn.'

Daarna gingen ze allebei naar een film zitten kijken en landden op tijd in Washington. Toen ze uit het vliegtuig kwamen, werden ze opgevangen door twee CIA-agenten en onmiddellijk door de douane en de paspoortcontrole geleid. Daarna haalden ze Marshalls hond op. De agenten brachten hen naar het Four Seasons in Georgetown, waar ze een suite kregen met twee slaapkamers en een gemeenschappelijke zitkamer.

'Reizen met jou is wel een hele ervaring,' zei hij plagend. 'De laatste keer dat ze me ergens ophaalden, stopten ze me in een hotel bij het vliegveld.' Ze hadden de dubbele suite voor hen geboekt zodat hij een oogje op haar kon houden. Voor alle zekerheid stond er ook nog een agent voor hun deur. Niemand kon weten dat ze hier was, maar ze namen geen risico. Er zou geen enkel excuus zijn als ze onder hun neus op Amerikaans grondgebied werd ontvoerd of vermoord. Toen ze de eerste keer was ontvoerd, was dat niet hun schuld, omdat ze niet onder hun hoede was. Deze keer zouden ze wel verantwoordelijk zijn.

Ze hadden te horen gekregen dat ze die avond roomservice moesten bellen en in hun suite moesten eten. Marshall bestelde een cheeseburger en Ariana een salade. Ze mochten hun honden bij zich in de suite houden. In overleg met Marshall bestelde Ariana ook hamburgervlees voor Stanley, en gesneden kip voor Lili. Stanley leek nog steeds beledigd na zijn reis. Hij had het vreselijk gevonden om in een kooi in de bagageruimte te moeten zitten. Lili had de hele reis in haar tas liggen slapen. De agent voor hun suite vond Stanley een geweldige hond en speelde met hem als Marshall langsliep om hem uit te gaan laten. Marshall had Ariana aangeboden om Lili mee te nemen, dus nam hij beide honden mee naar buiten. De cia wilde dat ze op haar kamer bleef, uit het zicht.

Marshall had Jorges dagboeken en zijn brieven aan Ariana in een koffer meegebracht en het gebutste kistje bij Mac achtergelaten. Ze hadden het niet nodig, en hij wist dat de aanblik van het kistje traumatiserend was voor Ariana. Hij had aangeboden om de brieven voor haar te kopiëren voordat hij ze tijdens hun bespreking overdroeg, maar ze schudde haar hoofd. Dat was voor haar voltooid verleden tijd. Ze wilde ze niet meer lezen en al haar werk met Yael ongedaan maken.

Ze keken samen een film in de zitkamer van hun suite en gingen allebei vroeg naar bed. Lili sliep bij haar op het bed en Stanley lag languit op de bank in de zitkamer. Hij was bijna even lang als een mens. Marshall moest lachen toen ze hem daar snurkend achterlieten. 'Hij vindt het ook prettig om samen met jou te reizen.'

Toen ze naar bed was gegaan, lag Ariana nog lang wakker, terwijl ze zich afvroeg wat er de volgende dag zou gebeuren. Zou er al nieuws zijn? Misschien werd de broer van Jorge op wonderbaarlijke wijze gevonden. Dan zou zij vrij zijn. Ze durfde er amper op te hopen. Sam Adams had hen gebeld toen ze binnenkwamen en gezegd dat hij hen morgenochtend zou zien. Ze hadden om halftien een afspraak op het CIA-kantoor in McLean, Virginia, een paar kilometer buiten Washington.

Ariana was al om zes uur op. Ze bestelde koffie en zat rustig The Washington Post te lezen bij de twee honden in de zitkamer, tot Marshall in een spijkerbroek zijn slaapkamer uit kwam om hen uit te laten.

Ariana bedankte hem, en toen hij een halfuur later terugkwam, ontbeten ze samen. Daarna kleedden ze zich aan. Ze lieten de honden in het hotel met een niet-storen deurhanger aan de deur van hun suite, zodat ze niet konden ontsnappen doordat er een schoonmaker binnenkwam. Om kwart over negen zaten ze in de auto van de cia die al op hen stond te wachten. Ariana ging naar de afspraak in een zwarte rok en trui die ze bij Harrods had gekocht en Marshall droeg een pak dat hij door Macs collega uit Parijs had laten meebrengen. Ze zagen er serieus en respectabel uit. Toen ze naar binnen wandelden, was Ariana zenuwachtig.

Sam Adams ving hen op. Hij gaf Marshall een hand en omhelsde Ariana, om haar te kalmeren. Een paar minuten later kwamen de zes mannen binnen aan wie hun zaak was toegewezen. De situatie was onveranderd. Ze legden uit dat Muñoz nog niet was gevonden. Hij was gevlucht en zat waarschijnlijk ergens in Zuid-Amerika, maar hij zou overal kunnen zitten. Naar hun idee lag het voor de hand dat hij Ariana en de informatie waar zij volgens hem over beschikte de schuld gaf van het feit dat hij uit de gratie was, en hij zou haar zeker de dood van zijn broer kwalijk nemen. Ze wisten nu dat hij, net als Jorge, een wraakzuchtige man was. Sam Adams vermoedde dat Luis het handiger speelde dan zijn broer, een aanzienlijk beter netwerk had en zijn dubbelspel lange tijd met succes had vol gehouden, wat deed vermoeden dat hij intelligenter was.

'We hebben goede reden tot ongerustheid,' legde een van Sams mannen aan de ronde vergadertafel haar uit. Ze waren gisteren bij elkaar gekomen om een plan op te stellen waar Sam zich in kon vinden. Marshall luisterde zonder iets te zeg gen. Hij meende te weten wat er ging komen, maar hoopte dat hij ernaast zat. 'U bent in groot gevaar, mevrouw Gregory. En tot er verandering in de huidige situatie optreedt - dus tot we Luis Muñoz vinden en opsluiten of doden - kunnen we u niet de beveiliging bieden die u nodig hebt. U hebt gezien wat er bijna in Parijs is gebeurd. Het zal zeker opnieuw gebeuren. Zodra ze u op het spoor komen, zullen ze het weer proberen, en deze keer zullen ze u niet voor losgeld ontvoeren, maar uit wraak. Of ze houden u net lang genoeg in leven om u geld te laten overmaken waarmee ze hun beweging willen financieren, en doden u daarna. U loopt veel meer risico dan hiervoor. Hierbij vergeleken is ontvoering voor losgeld kinderspel. We weten ook nog niet wie er nog meer in Muñoz' team zitten en welke andere overheidsfunctionarissen bereid zijn om zijn opdrachten uit te voeren of zijn vuile werk voor hem op te knappen.' Het viertal in Parijs was een zootje ongeregeld geweest. De mannen waren geworven onder huurlingen, rebellen en huurmoordenaars uit heel Zuid-Amerika. 'U hebt hier te maken met zeer zware criminelen,' zei hij, en Ariana werd bleek.

'Maar wat móét ik dan? Me de rest van mijn leven verstoppen? Hoe moet ik dat doen?' Dat wilde ze ook niet - ze ging nog liever dood, dacht ze terwijl ze naar hen luisterde. Marshall zag bezorgd de blik van wanhoop op haar gezicht. Hij begreep hoe ze zich voelde, vooral op haar leeftijd. Haar leven begon net, en zij wilden het tot een gevangenis maken.

'Je hoeft je niet de rest van je leven te verstoppen,' legde Sam vriendelijk uit, 'maar misschien wel een tijdje. Een paar jaar. We willen die periode voor jou zo leefbaar mogelijk maken, Ariana. Ik weet dat het moeilijk is. We hebben je hierheen laten komen om je in het getuigenbeschermingsprogramma op te nemen, op een heel hoog niveau met maximumbeveiliging, op een manier die voor jou goed voelt zonder concessies te doen aan je veiligheid. We zullen het samen met je opzetten.'

'Zoiets als verhuizen naar Montana en doen alsof ik iemand anders ben?' vroeg ze met een blik van afschuw in haar ogen, en de mannen rondom de tafel knikten. De tranen sprongen haar in de ogen. 'Wat zou ik daar moeten doen? Ik zou helemaal alleen zijn.' Het leek haar erger dan doodgaan, niet van wege de locatie, maar om de manier waarop ze zou moeten leven. Verborgen, onder een valse naam, onder vreemden die nooit zouden weten wat er was gebeurd of wie ze was. Haar leven zou één grote leugen zijn, en hoelang zou dat duren?

'We kunnen helpen met het inhuren van medewerkers en we zouden een tijd lang wat agenten bij je kunnen plaatsen tot je acclimatiseert, maar we hopen dat je hen daar niet nodig zult hebben. We zouden je graag in een veilige omgeving plaatsen tot er hier iets verandert, of ten aanzien van Muñoz in Argentinië. Wij blijven natuurlijk voortdurend naar hem uitkijken. Het hoeft misschien niet lang te duren,' zei hij in een poging haar moed in te spreken terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Marshall wilde dat hij haar kon troosten, maar tijdens de bespreking kon hij niets zeggen, en hij wist dat ze gelijk hadden. Dit plan zou ook zijn voorkeur hebben. Het was momenteel voor haar gewoon te onveilig om vrij rond te lopen, en deze situatie kon nog lange tijd voortduren.

'Stel dat ik niet wil?' vroeg ze koppig. Opeens zag ze eruit en gedroeg ze zich als een vijfentwintigjarige.

'Je zou een enorm risico nemen en je zou daar elke dag opnieuw mee moeten leven. Wat dat inhoudt, heb je afgelopen week zelf in Parijs kunnen zien. We kunnen je helpen een locatie te kiezen - er zijn verschillende plekken die onze voorkeur hebben. In plattelandsgemeenten, in staten met lage misdaadcijfers, waar je niet op zou vallen. Uiteraard niet in een stad als Washington of New York.' Ze had er met Montana niet ver naast gezeten. Wyoming was een van hun favoriete staten voor getuigenbescherming. 'We vinden dit nu echt de meest verstandige keuze voor je. Meestal wordt het getuigenbeschermingsprogramma gebruikt voor mensen die we moeten beschermen tot ze kunnen getuigen tijdens een rechtszaak. Jouw geval ligt iets anders, omdat je een potentieel slachtoffer bent van mensen die je al eerder hebben ontvoerd en we je tegen hen willen beschermen. Dit zou wel op een bepaald moment tot een rechtszaak kunnen leiden en dan zou je als getuige kunnen worden opgeroepen. Maar nu richten we ons helemaal op jouw veiligheid.'

Voorafgaand aan de bespreking had Marshall de dagboeken en brieven in een bruine enveloppe overgedragen aan Sam. Nu wendde Sam zich tot Marshall. 'Voor jou geldt hetzelfde, Everett. Jij loopt nu ook een groot risico. Als die vier mannen die jou in Parijs hebben gezien foto's van je hebben gemaakt, komen ze in een mum van tijd achter jou aan. We willen jou ook in het getuigenbeschermingsprogramma opnemen. Samen met mevrouw Gregory, als ze een locatie heeft gekozen, of in je eentje. Dat laat ik aan jullie over.'

'Willen jullie mij ook opbergen?' vroeg Marshall hem verbaasd, en Sam Adams knikte.

'Jij hebt net zoveel reden om in het getuigenbeschermingsprogramma te zitten als zij. Misschien nog wel meer, gezien je geschiedenis, en nu je samen met haar bent gezien,' zei Sam op ernstige toon.

Daarna legde hij uit dat ze al toestemming hadden gekregen om het getuigenbeschermingsprogramma per direct in te laten gaan. Terwijl zij nog in Londen zaten, had het Office of Enforcement Operations ermee ingestemd om haar en Marshall in het programma op te nemen. Hun opname in het programma was via de gebruikelijke procedures goedgekeurd door het Amerikaanse ministerie van Justitie. Sam had alle betrokken instanties gevraagd om hun aanvragen versneld door te voeren zodat ze snel konden handelen. Ariana hoorde met schrik dat de aanvraag voor het getuigenbeschermingsprogramma al was ingediend en goedgekeurd. Het gaf haar het gevoel dat ze voor een voldongen feit werd gesteld, en dat bracht haar nog meer van streek.

Niemand kon haar raad geven, of zeggen wat ze moest doen. Ze stond er helemaal alleen voor, wat ook een nadeel was. Het was heel wat om op haar leeftijd een beslissing te nemen die mogelijk invloed zou hebben op de rest van haar leven, of zelfs op haar bestaanszekerheid. 'Waarom neem je niet een dag of twee om erover na te denken? We begrijpen dat het een moeilijk besluit is, en dat je veel over je heen krijgt. We kunnen je een lijstje geven met plekken die wat ons betreft in aanmerking komen. En we zullen er alles aan doen om het voor je te laten werken. We kunnen je helpen een baan te vinden, we hebben een huis en we kunnen je een uitkering aanbieden tot zestigduizend dollar per jaar. We handelen alle documenten af en kunnen ook psychologische ondersteuning aanbieden als je het gevoel hebt dat nodig te hebben.'

Haar hoofd tolde terwijl ze luisterde. Ze bevond zich ook in een bijzondere situatie, omdat ze van haar vader veel geld had geërfd en zich veel comfortabeler zou kunnen vestigen dan de meeste mensen. Toen ze het kantoor uit hepen, zag ze er geschokt en compleet overdonderd uit.

Sam gaf hun een lijst met locaties en staten waar het getuigenbeschermingsprogramma volgens hen het best voor hen zou functioneren. Hij liep met Marshall en Ariana van de vergaderzaal naar zijn kantoor, waar ze nog een paar minuten bleven praten. Ariana vocht tegen haar tranen en Marshall zag er gelaten uit.

'Het voelt alsof ze me naar de gevangenis sturen, of naar Siberië,' zei ze tegen Sam.

'Het gaat erom dat we je het leven redden,' zei Sam op bedrukte toon. 'We hebben veel moeite gedaan om je uit Jorges kamp te bevrijden. We willen je niet alsnog kwijt.' Hij wist net zo goed als Marshall dat die mogelijkheid bestond.

Daarna liepen ze naar de auto die weer op hen stond te wachten. Zodra ze het gebouw verlieten barstte Ariana in huilen uit en kon niet meer ophouden. Marshall vond het afschuwelijk om haar zo radeloos te zien - ze had te veel informatie over zich heen gekregen. Toen ze terugkwamen in hun suite sloeg hij zijn arm om haar heen en huilde ze tegen zijn borst.

'Ik weet dat het afschuwelijk klinkt. Maar zo vreselijk zal het niet zijn. En het is ook niet voor altijd. Mensen als ik vinden aldoor jongens als Muñoz. Je moet hun alleen de tijd gunnen om hun werk te doen. En nu zit ik in hetzelfde schuitje als jij. Ze willen mij ook opbergen. Of me naar Siberië sturen, om jouw woorden te gebruiken.' Hij zag er niet zo ontdaan uit als zij, alleen geschrokken. Hij was eraan gewend om onder slechte omstandigheden naar veel ergere plekken te gaan, en dat voor langere tijd.

'Het spijt me,' zei ze ellendig. Hij gaf haar een papieren zakdoekje aan en ze snoot haar neus. 'Het is allemaal mijn schuld.'

'Nee, dat is niet waar. Dit heb ik jarenlang voor mijn werk gedaan. Mensen proberen me al jaren te doden. Toen ik uit Colombia vertrok, werd er gelekt.' Het was de eerste keer dat hij haar iets over zichzelf vertelde. 'Ik moest heel snel weg, binnen enkele minuten, zeg maar. Ik had een vrouw en een baby, haar broer was de drugsbaron in wiens kamp ik drie jaar eerder was geïnfiltreerd. Op de dag dat ik vertrok, heeft hij haar en de baby gedood. Deze mensen spelen niet voor een kleine inzet. Sam heeft gelijk. Muñoz zal je doden als hij de kans krijgt. Laten we hem die kans niet geven. Je hebt nog een heel leven voor je, en dit zal niet lang duren.' Hij probeerde het zo zacht te laten klinken als hij kon, als een korte onderbreking in haar leven.

'Het kan wel jaren duren,' zei ze, en ze snoot opnieuw haar neus. Ze kon maar niet ophouden met huilen als ze dacht aan wat haar te wachten stond. Toen keek ze hem aan. 'Ga jij naar dezelfde plek?' Hij was hard op weg haar enige vriend te worden, en de gedachte in haar eentje te 'verdwijnen' maakte haar bang. Als hij meekwam, zou ze tenminste iemand kennen. Ze voelde zich veilig bij hem. Wat hij haar over de vrouw en het kind had verteld, raakte haar. 'Het spijt me dat je zoiets afschuwelijks is overkomen. Waarom zijn die mensen zo afgrijselijk wreed?'

'Zo zijn ze nu eenmaal. Immoreel, gewetenloos, met verwrongen idealen en gedreven door geld, of macht, of allebei. Dat corrumpeert mensen. En sommige mensen zitten waarschijnlijk gewoon zo in elkaar.' Uit zijn ogen kon ze aflezen dat hij in zijn jaren bij de dea veel had meegemaakt.

Hij gaf haar een glas water aan, en ze gingen zitten om de lijst met mogelijkheden door te nemen. Wyoming stond boven aan de lijst, gevolgd door de staat Washington, Alaska, North en South Dakota, Montana, Oklahoma, Arkansas, en New Mexico. Er zaten veel landelijke, dunbevolkte staten en boerenstaten tussen die haar geen van alle aanspraken, en ze begon op nieuw te huilen. Toen dacht ze na over Wyoming.

'Toen ik klein was, wilde ik op een ranch wonen, nou ja, een minuut of tien.' Ze glimlachte door haar tranen heen. 'Als kind heb ik wel veel paardgereden. Misschien kunnen we een paardenstoeterij beginnen.' Het was niet echt iets wat ze wilde, maar daardoor klonk het minder erg. Als ze paarden kochten en ze kon rijden, zou ze in elk geval iets te doen hebben.

'Als we iets kiezen in de buurt van een universiteitsstadje, zou ik met je mee kunnen gaan en lesgeven, als ik de kans krijg,' stelde Marshall met een bedachtzame blik voor. 'Ik geloof niet dat ik een goede boerenknecht zou zijn.' Hij glimlachte spijtig en wees naar zijn linkerarm.

'Ik heb ooit rijles gehad van een man met één arm,' zei Ariana glimlachend tegen hem. 'Hij was de beste rijleraar die ik ooit heb gehad.' Ze leek het te menen.

'Ik laat de paarden wel aan jou over,' herhaalde bij, maar hij was wel bereid om met haar mee te gaan. Dat stelde haar enigszins gerust, maar ze moest erover nadenken. In het gezelschap van vier agenten maakten ze een wandeling door Rock Creek Park en bespraken het plan opnieuw. Wyoming was absoluut de staat waar ze allebei het liefst naartoe wilden. Het idee van een paardenstoeterij stond haar steeds beter aan, zolang het maar voor een jaar of twee was, en hopelijk nog minder lang, als ze Luis snel in handen kregen. Marshall had haar er al bijna van overtuigd dat die kans erg groot was. Hij hoopte maar dat hij haar de waarheid vertelde. Het was ook mogelijk dat Muñoz jarenlang of voor altijd zou verdwijnen - dan zou ze tot in lengte van dagen in Wyoming moeten blijven.

'Waar zou je les in willen geven?'

'Politicologie, met Zuid-Amerikaanse landen als specialisme. Ik zou ook Spaanse les kunnen geven als ze niets anders hebben. Maar ik zou liever politicologie doen. Of allebei.' Hij wilde graag weer aan de slag, en vond het een prettig idee om met haar het getuigenbeschermingsprogramma in te gaan. Hij wilde het ook niet in zijn eentje doen. Hij was onafhankelijk ingesteld, en een einzelganger, maar het vooruitzicht om met een nieuwe identiteit naar een onbekende plek te gaan waar hij niemand kende, kwam hem deze keer eenzaam voor. Als undercoveragent had hij iets soortgelijks gedaan, waarbij hij verschillende identiteiten had aangenomen, maar dat was een stuk opwindender geweest. Toen had hij een actief leven geleid en was hij voortdurend op zijn hoede geweest. Dit zou een stuk rustiger zijn, minder interessant, en een stuk comfortabeler dan sommige plekken waar hij had gewoond. Maar het zou hem minder bezighouden, iets wat hij miste. Hij vertelde haar over Rauls kamp in de jungle, en ze vroeg naar Paloma. Hij praatte een paar minuten over haar en veranderde toen van onderwerp. Ze kon zien dat het hem nog steeds pijn deed, net zoals Jorge pijnlijk was voor haar.

De volgende ochtend belden ze Sam op om hem te vragen naar het hotel te komen. Marshall deed namens hen beiden het woord. Hij zei dat ze ermee instemden om het getuigenbeschermingsprogramma in te gaan en dat ze zaten te denken aan Wyoming, maar dat ze meer wilden weten over de locaties die de cia in gedachten had. Hij zei dat ze in de buurt wilden zitten van een universiteitsstad en dat Ariana een paardenstoeterij wilde beginnen, die ze met haar eigen geld wilde opzetten, iets waar ze ook prima toe in staat was. Ze had zelfs bedacht dat ze kinderen uit arme gezinnen kon laten paardrijden en dat ze hun les zou geven, al had Marshall gezegd dat hij niet wist hoeveel plattelandskinderen in Wyoming uit arme gezinnen kwamen. Maar ze vonden het een aantrekkelijk idee. Sam verraste hen.

'Het toeval wil dat we in Wyoming een vrij grote ranch in bezit hebben, die we al eerder voor dit doel hebben gebruikt. Momenteel staat hij leeg. En waarschijnlijk moet er wel iets aan worden gedaan. Er is een groot huis waar een heel gezin kan wonen. De laatste getuige die er woonde, had vier kinderen. Daarnaast staat er op het terrein een huis voor een ploegbaas, plus nog wat bijgebouwen. Jullie zouden na aankomst wel wat werk moeten verzetten, op onze kosten, uiteraard. Er is ook een universiteitsstadje in de buurt. Het is geen Harvard, maar het is een respectabele universiteit. Zo te horen zou het voor jullie allebei geschikt zijn.' Sam keek erg opgelucht, maar Ariana was nog voorzichtig.

'Hoe zou ik bij mijn geld kunnen komen?' Het was een probleem dat de meeste leden van het getuigenbeschermingsprogramma niet hadden. Maar in haar geval was het iets waar ze rekening mee hadden gehouden.

'Je kunt geld naar een van onze beheerrekeningen laten overmaken. Wij kunnen het voor je beheren, zodat het niet direct naar jou is terug te voeren. En we kunnen het geld dat je nodig hebt op de rekening op je nieuwe naam zetten. Het zou geen probleem moeten zijn om aan je geld te komen. Jullie moeten overigens allebei een nieuwe naam kiezen,' hielp hij hen herinneren.

'Mag ik met het huis doen wat ik wil?' vroeg Ariana en Sam glimlachte.

'Ja, binnen redelijke grenzen,' antwoordde Sam. 'Als je alles knalroze verft met paarse strepen, zal de volgende getuige die er woont daar misschien niet zo blij mee zijn. Maar dat kunnen we later nog wel uitwerken.' Hij wilde dat ze het er naar haar zin had, voor zover dat onder de omstandigheden mogelijk was. Sams antwoord beviel haar, omdat het klonk alsof ze er niet eeuwig zouden wonen. En misschien zou het voor een jaar of twee niet zo erg zijn. Gelukkig had Marshall ermee ingestemd om met haar mee te gaan. Het zou stukken moeilijker worden als ze er helemaal alleen voor zou staan. Ze kende Marshall niet goed, maar in de korte tijd sinds ze hem had ontmoet, was ze hem gaan vertrouwen. Hij had zich voor haar al bewezen.

'Wanneer moeten we erheen?' vroeg ze Sam met een angstige blik in haar ogen.

'Al snel,' zei Sam ernstig.

'Als in morgen al?' Ariana leek in paniek te raken. Het was dinsdag.

'Laten we het op vrijdag houden. We willen dat jullie zo snel mogelijk uit beeld verdwijnen. Voor hetzelfde geld zijn ze hier naar jullie op zoek, of ziet iemand jullie toevallig. Het is een kleine wereld, en we weten niet waar Muñoz is. Dat geeft ons geen gerust gevoel. Hij zou hier kunnen zitten, onder een valse naam en met een vals paspoort. Daarom brengen we jullie maar liever zo snel mogelijk weg.' Marshall knikte instemmend.

'Mogen we onze honden meenemen?' vroeg ze bezorgd.

'Natuurlijk. We willen ook werken aan jullie identiteit en jullie voorgeschiedenis. Waar jullie vandaan komen, waarom jullie daarheen verhuizen, wat je daarvoor deed. Waar jullie naar school zijn geweest. Jullie kunnen vrienden maken in de omgeving, maar mogen geen fouten maken. Marshall kan laten zien hoe je dat doet.' Sam glimlachte naar hem. Hij wist dat Marshall een expert was in het aannemen van een nieuwe identiteit en zich strikt aan zijn voorgeschiedenis hield. Zijn leven had er zes jaar van afgehangen. Hij had geleerd om letterlijk de persoon te worden die hij beweerde te zijn.

Medewerkers van het getuigenbeschermingsprogramma kwamen hun foto's laten zien van hun nieuwe thuis. Het zag eruit als een grote, ietwat verwaarloosde boerderij, en Ariana besloot onmiddellijk om het op eigen kosten te laten schilderen en nieuwe hekken te plaatsen. En het meubilair zag er aftands uit - daar wilde ze ook iets aan doen. Het huis waar Marshall zou gaan wonen leek ruim en was ingericht voor de ploegbaas toen het nog een boerderij was, voordat de regering het kocht. Marshall zei dat hij het prima vond. Hij hoefde geen chic huis en het kon hem niet schelen hoe het eruitzag. In Colombia had hij drie jaar in een hut gewoond, en daarvoor, in Ecuador, in een tent. In een huis wonen zou al een hele verbetering voor hem zijn.

'Jullie gaan als... vrienden?' vroeg de agent van het getuigen beschermingsprogramma beleefd. 'Man en vrouw? Broer en zus? Baas en werknemer?'

Daar hadden ze niet over nagedacht, en Ariana antwoordde voor hen beiden. 'Als vrienden. Na de dood van zijn vrouw is hij me komen helpen om een paardenstoeterij op te zetten. En ik ben pas mijn vader verloren.' In zekere zin was het ook zo. Doorgaan voor broer en zus leek te bizar, en hij was niet haar werknemer. Op gelijke voet gaan als vrienden, voelde voor hen allebei prettiger. En het was minder verwarrend om zo dicht mogelijk bij de waarheid te blijven.

Marshall was van plan om na aankomst bij de universiteit te solliciteren naar een baan. Het getuigenbeschermingsprogramma bood aan hem te helpen bij het zoeken naar vacatures en hem de nodige referenties mee te geven. Dat deden ze altijd. Ze kregen te horen dat ze ieder een nieuwe naam moesten bedenken. Hun eigen voornaam houden, of dezelfde initialen, werkte het beste. Dat was ook gebruikelijk. Marshall wilde de achternaam van zijn moeder gebruiken, Johnson. En Ariana koos voor 'Robert', de voornaam van haar vader. Aan het eind van de week zouden ze ieder een creditcard, betaalpasje, paspoort, rijbewijs, bankrekening en verschillende andere identiteitspapieren op hun nieuwe naam krijgen. Dat zou het getuigenbeschermingsprogramma voor hen regelen.

Die avond viel Ariana uitgeput op bed. Toen ze sliep, belde Marshall naar het Witte Huis. Hij wilde met de Armstrongs afspreken voordat Ariana en hij naar Wyoming vertrokken. Hij had Brad en Amelia al lang niet meer gezien. Melissa was blij van hem te horen - ze zou hem haar hele leven dankbaar blijven. Hij zei dat hij zijn naamgenote ook graag zou zien. De president was in Tel Aviv op staatsbezoek, maar Melissa en de kinderen waren thuis en nodigden hem uit om donderdag na schooltijd langs te komen. Hij stemde toe.

De volgende dag ging Ariana winkelen met vier vrouwelijke agenten om zich heen. Ze kocht alles wat ze in Wyoming nodig dacht te hebben. Marshall deed dat op kleinere schaal, in gezelschap van één agent. Hij had voor hen allebei koffers gekocht, maar toen hij terugkwam in het hotel, moest hij er nog een paar bijbestellen. Hij had geen rekening gehouden met de hoeveelheid kleren die Ariana 'voor de zekerheid' had gekocht. Ze leek er een beetje verlegen onder en hij begon te lachen. Hij had nog nooit met een andere vrouw samengeleefd dan Paloma, en het leven dat Ariana leidde was geheel nieuw voor hem.

De volgende dag vroeg hij haar of ze mee wilde naar de Armstrongs. De uitnodiging ontroerde Ariana. Ze had Phillip Armstrong en zijn vrouw eerder gesproken, maar ze was verbaasd over Marshalls warme vriendschap met de first lady en de kinderen. Amelia vertelde Ariana hoe hij haar leven had gered, en ze vertelde Marshall waar ze allemaal mee bezig was, terwijl Brad een nieuw op afstand bediend helikoptertje door de kamer liet vliegen en ternauwernood hun hoofden miste. Ze mochten ook de baby vasthouden, wat hen allebei ontroerde. Marshall en Ariana brachten twee gelukkige uren met hen door, wat een heerlijke afleiding was van alle spanning waaronder ze hadden geleefd sinds zij bijna was ontvoerd in Parijs.

'Ik ga een tijdje weg,' zei Marshall bij het afscheid tegen de kinderen, en hun moeder trok bezorgd een wenkbrauw op. De kinderen hadden al gevraagd of Ariana zijn nieuwe vriendin was, maar hij zei dat ze alleen goede vrienden waren. Amelia keek opgelucht, maar werd verdrietig toen hij zei dat hij wegging.

'Moet je weer onder de koffers?' vroeg ze met haar grote blauwe ogen die vanaf hun eerste kennismaking zijn hart had den gestolen.

'Zoiets.'

'Ik dacht dat je dat niet meer deed.'

'Ze maken een uitzondering, maar er zal me niets overkomen. Ik ga naar een heel veilige plek, hier in de Verenigde Sta ten. En zodra ik kan, kom ik jullie weer opzoeken.' Hij zou niet weten waarom hij de president niet zou mogen bezoeken als hij een nieuwe naam had. En misschien zou het allemaal snel voorbij zijn.

Nadat hij de kinderen had omhelsd, bezwoer Melissa hem op fluistertoon om voorzichtig te zijn, en ze bedankte Ariana hartelijk voor het bezoek. Haar secretaresse had haar verteld wie Ariana was en wat er met haar was gebeurd, en ze herinnerde zich dat ze haar eerder had gezien. Melissa vond haar erg aardig en vroeg zich af of Marshall voor haar beveiliging zorgde.

Op de terugweg naar het hotel raakte Ariana niet uitgepraat over de kinderen. Ze was ontroerd door hoe lief hij met hen was en hoeveel ze duidelijk van hem hielden. Ze hadden voorgoed een plek in zijn hart, en dat merkte ze. Hij zou een goede vader zijn geweest als zijn leven anders was gelopen. Ze besefte dat ze allebei onder schokkende en traumatiserende omstandigheden de mensen hadden verloren van wie ze hielden. Het lot had hen zwaar getroffen.

Toen ze terugkwamen in het hotel, lagen Stanley en Lili samen te slapen. Zij lag opgerold tussen zijn poten, tegen de reusachtige borstkas van de bloedhond aan, en Stanleys enorme neus rustte op haar rug terwijl ze zacht lag te snurken. Het was fijn dat ze de honden hij zich konden houden, en dat die het zo goed samen konden vinden. Stanley zag eruit alsof hij Lili in één hap had kunnen verslinden, maar gelukkig wilde hij dat helemaal niet. Soms hing ze speels aan zijn lange oren, iets wat hij toestond tot hij haar uiteindelijk voorzichtig van zich af sloeg en ergens anders ging liggen.

De dag na hun bezoek aan het Witte Huis was de dag des oordeels. Ariana kwam haar slaapkamer uit in een blauwe spijkerbroek, een rozegeruit overhemd en een roze trui. Ze droeg platte schoenen en geen make-up. Ze had haar lange blonde haren in een paardenstaart gebonden en terwijl ze Lili in haar reistas deed, leek ze niet ouder dan zestien. Verder stond alles klaar. Ze hadden de avond ervoor al hun identiteitspapieren gekregen en hadden zelfs een mobiele telefoon en een computer op hun nieuwe naam. Alles wat met hun oude naam te maken had, was vervangen. Hun nieuwe achternamen waren goedgekeurd door een federale rechter en elke verwijzing naar de veranderingen was verzegeld. Alles was geregeld door het ministerie van Justitie, via de oeo. Ook waren hun huurbazen in Parijs ervan op de hoogte gebracht dat ze uit hun appartement wilden, en dat ze nog zestig dagen de huur zouden doorbetalen.

Marshall had het allemaal al meermaals meegemaakt, maar deze keer ging het iets anders, en voor Ariana was het helemaal nieuw. Terwijl ze naar het vliegveld reden, was ze stil en teruggetrokken. Ze werden met een privévliegtuig naar Wyoming gevlogen, in het gezelschap van vier CIA-agenten. Voor het geval iemand navraag zou doen, zag het er op papier uit alsof ze het huis voor een klein bedrag hadden gekocht. Tijdens de vlucht zat Ariana zwijgend uit het raam te kijken. Ze had die ochtend Yael opgebeld om hem op de hoogte te brengen, en hij had gezegd dat ze hem altijd mocht bellen als ze wilde praten. Het was een vreemd gevoel om samen met Marshall, die ze amper kende, naar een onbekende bestemming te reizen.

De vlucht naar Casper, Wyoming, duurde vier uur, maar Ariana deed geen oog dicht, zei geen woord en at niets. Ze zat alleen maar uit het raam en voor zich uit te kijken en Marshall maakte zich zorgen om haar. Ze was al eerder getraumatiseerd geraakt, en hij wilde niet dat dit oude herinneringen bij haar opriep. Ze leek te worden achtervolgd door haar verleden. De oeo had opnieuw therapie aangeboden, om haar te helpen zich aan haar nieuwe situatie aan te passen, maar ze had bedankt. Ze praatte liever met Yael.

Marshall had al vaker een nieuwe identiteit gekregen, en dat op plekken die heel wat erger waren dan deze. Hij zat er dus niet mee, vroeg zich alleen af hoe het zou zijn om te wennen en zich aan te passen aan samenleven met een vrouw die hij niet echt kende. Ariana moest opnieuw alles opgeven wat haar vertrouwd was, en hij wist niet wat hij tegen haar moest zeggen, dus liet hij haar met rust en kletste hij met de agenten. Gisteravond had hij Mac gebeld om afscheid van hem te nemen en toespelingen gemaakt op wat er stond te gebeuren, maar hij had er niet bij verteld waar ze naartoe gingen.

'Ik dacht al dat ze haar een tijdje buiten beeld zouden houden. Dat is ook het enige wat ze kunnen doen. Nou, pas op jezelf, knul. Ik hoop dat het een leuke plek is. Het kan niet erger zijn dan waar je al eerder bent geweest. Wel een ingewikkelde manier om aan de vrouw te raken,' plaagde hij hem. 'Zorg dat je haar het huis laat schoonmaken. Ze moet op dat punt nog veel leren.'

'Waarschijnlijk laat ze mij voor haar schoonmaken.' Beide mannen waren in lachen uitgebarsten.

Toen het vliegtuig bij het vliegveld de daling inzette, zag Ariana een paar huizen en ranches, maar het land leek voor het overgrote deel onbewoond te zijn, en ze had het gevoel alsof ze op de maan landden.

'Gaat het een beetje?' vroeg Marshall zachtjes. Ze keek hem aan en knikte, maar leek niet overtuigd. Het kwam opeens allemaal te dichtbij. Ze miste Parijs, Buenos Aires, New York, zelfs de gezellige, rommelige keuken van Geoff MacDonald in Londen. Ze wilde overal liever zijn dan hier. Terwijl de tranen over haar wangen rolden, liep ze achter Marshall en de vier agenten aan het vliegtuig uit.

15

Van het vliegveld was het een halfuur rijden naar de ranch van het getuigenbeschermingsprogramma, die net buiten Casper lag. Er had een busje klaargestaan om hen er samen met hun honden en hun bagage naartoe te rijden. Het hek van de boerderij was gammel en kon wel wat verf gebruiken. Er was een streekpostbus en ze hadden gehoord dat ze ook een postbusnummer hadden. Ze wisten dat Casper College, waar Marshall les wilde geven, veertig minuten rijden was, voor hem een redelijke afstand.

Toen ze het hek door waren, reden ze de lange oprit op, langs het huis van de ploegbaas en diverse gebouwtjes en schuurtjes. Links van hen zagen ze een grote schuur waar Ariana de paarden wilde stallen die ze van plan was te kopen. Daarna zagen ze het grote huis, met een veranda en een hek waar oude bomen omheen stonden. Casper Mountain was in de verte zichtbaar. Het was warm en er stond een zacht briesje. Een van de agenten liep het trapje naar de voordeur op met een sleutelbos in zijn hand en deed de deur open. Voor het huis stonden een pick-uptruck en een kleine personenwagen die waren afgeleverd. Marshall en Ariana keken elkaar even aan, en met een benauwde blik liep ze achter de agent aan naar binnen. Ze waren kilometers van de bewoonde wereld verwijderd. Het was hier mooi, maar het voelde verlaten aan. Ze had nog nooit op zo'n stille landelijke plek gewoond. Alles voelde vreemd en ze miste de grote steden die ze kende. Zelfs het klooster was niet zo stil en afgelegen geweest.

De agent deed de lampen aan en de rest van het groepje liep naar binnen en keek rond. Er was een woonkamer, een eetkamer, een kleine zitkamer met een haard, een ruime keuken en een brede trap die naar vier slaapkamers leidde. Het huis was op onpersoonlijke wijze eenvoudig en spaarzaam gemeubileerd, zoals in een motel, en er hing niets aan de muren. Het had niets warms of gezelligs, en meteen miste ze de charme van haar appartement in Parijs. Sheila, de voormalige secretaresse van haar vader, zou naar Parijs gaan om Ariana's eigendommen terug te laten sturen naar het appartement in New York. Sheila wist tot op zekere hoogte waar Ariana mee bezig was, maar had geen idee waar ze haar naartoe stuurden, laat staan onder welke naam, en Ariana had te horen gekregen dat ze haar niet mocht bellen, voor het geval Sheila's mobiele telefoon werd afgeluisterd. Eventuele boodschappen aan de secretaresse zouden via het getuigenbeschermingsprogramma of de cia worden doorgestuurd. De huidige gang van zaken ging Sheila vreselijk aan het hart, en ze was bang dat ze Ariana nooit meer zou zien. Ariana keek om zich heen in de eenvoudige boerderij en keek toen Marshall verdrietig aan.

'Welkom thuis,' zei hij zacht. Hij wilde maar dat het huis wat mooier was. Het was erg onaantrekkelijk en het zou echt moeite kosten om het huis uitnodigend en warm te maken.

De kwartiermakers van het getuigenbeschermingsprogramma hadden eten voor hen in de koelkast achtergelaten, een basispakket van melk, eieren, boter, brood, sla, yoghurt, voorverpakte ham en kalkoen, bananen, ontbijtgranen, instantkoffie en suiker. Net genoeg om iets te eten te hebben als ze aankwamen en om de eerste ochtend te kunnen ontbijten. Op het aanrecht lag een lijst van de plaatselijke winkels, die allemaal ruim vijftien kilometer verderop te vinden waren. Ariana keek met diepbedroefde blik om zich heen. Een halfuur later waren de agenten vertrokken en waren Marshall en zij alleen.

'We kunnen er wat warmte in brengen met een lik verf en wat nieuwe spullen,' zei hij zo bemoedigend als hij kon. Hij zag hoe ongelukkig ze was. Luis Muñoz had Ariana haar leven afgenomen, net zoals Jorge dat twee jaar geleden had gedaan.

Ze ging aan de keukentafel zitten, en Marshall maakte koffie. Hij had voor haar gehoopt dat het een prettiger huis zou zijn. Het landschap was prachtig en de omgeving was majestueus, maar het leek in de verste verte niet op Parijs of New York. Terwijl ze slokjes koffie nam uit een lelijke gehavende mok, maakte ze een acute cultuurschock door. Toen keek ze glimlachend naar hem op.

'Ik zou dit nooit overleven als jij niet mee was gekomen,' zei ze eerlijk. Het gebrek aan luxe kon haar niet schelen, maar het isolement was beangstigend en deprimerend. En hoe meer ze om zich heen keek, hoe lelijker het huis leek. Ze kon zich moeilijk voorstellen dat ze hier een aantal jaren zou wonen, laat staan voor altijd. Het was zo onpersoonlijk, en ze had het gevoel dat ze het leven van iemand anders leidde in plaats van het hare.

'Jawel, je zou het wel overleven,' hielp hij haar herinneren. 'Je hebt een heel stuk erger meegemaakt.'

'Goddank heb ik goede kleren gekocht voordat ik hiernaartoe kwam,' zei ze met gevoel voor ironie, en hij lachte terwijl Stanley en Lili buiten achter elkaar aan zaten en woest blaften. 'De honden hebben het hier naar hun zin.' Het was het enige lichtpuntje tot nu toe, maar Marshall wist dat het allemaal veel slechter had kunnen aflopen.

'Het went wel,' zei hij bemoedigend, maar zelf vond hij het huis ook deprimerend. Op de een of andere manier leek een hut in de jungle minder somber dan het ietwat troosteloze huis dat geen greintje warmte uitstraalde. Ze hadden geen van beiden het gevoel dat het een thuis kon worden.

'Hoe heeft het in godsnaam zover kunnen komen?' vroeg Ariana op zachte toon. Ze stond op om de inhoud van de keukenkastjes te inspecteren. Er stond een hoge stapel erg lelijke borden en een paar niet bij elkaar passende glazen. Er was bestek voor zes personen dat eruitzag alsof het diverse keren in de afvalvermaler op het aanrecht was gevallen. De vorken en lepels waren verbogen. 'Oké, dat is het toppunt,' zei ze, en ze keek hem aan. 'Nu heb ik het gehad. Ik heb een hekel aan lelijk eetgerei. We gaan de stad in om nieuwe spullen te kopen.' Terwijl ze het zei, voelde ze zich al een stuk beter, en hij glimlachte. Hij was niet gewend aan de dingen waar vrouwen aan dachten.

Ze rende naar boven om de lakens en handdoeken te inspecteren en vond die ook lelijk. 'Laten we gaan winkelen. Er zal hier vast een Ikea of een Target in de buurt zitten. Misschien kunnen we ook wat meubels op de kop tikken, en iets voor aan de muur.' Dat had ze ook gedaan op de ambassade in Buenos Aires, zij het op grotere schaal, met mooi antiek en Aubusson-kleden, met een spectaculair resultaat. Ze was vastbesloten om ook de uitdaging van dit lelijke huis aan te nemen, wat Marshall een goed teken vond.

Ze lieten de honden in het huis achter en stapten in de pick-uptruck. Ze stopten bij het huis van de ploegbaas en keken binnen rond. Het zag er al net zo weinig uitnodigend uit als het hare, al beviel de keuken haar beter, en stond er in de grootste slaapkamer een prachtig oud bed met houtsnijwerk dat er handgemaakt uitzag.

'Jij hebt ook wat spullen nodig,' zei ze toen ze weer instap ten en naar de stad reden. Ze deed de radio aan en keek met een zucht naar buiten. Marshall had met haar te doen. Ze deed erg haar best om er het beste van te maken, maar het leek zo oneerlijk dat ze hier überhaupt moesten zijn.

Onderweg reden ze door een klein plaatsje waar de kruidenier zat. Ze zagen er ook een wasserette, een stomerij, een boekwinkel, een benzinepomp en nog wat winkeltjes, maar stopten er niet. Een halfuur later waren ze in Casper, een bruisend stadje vol jonge mensen, met restaurants, bars en cafés, een paar galeries, en een antiquair aan Main Street. Ariana werd al iets vrolijker. Ze stopten om iets te eten en een cappuccino te drinken, en daarna ging Ariana op zoek naar dingen die ze in het huis kon gebruiken. Ze vond twee mooie tafels en een bureau bij de antiquair, een groot schilderij in de ene galerie, en een zestal mooie ingelijste foto's bij de volgende. Vervolgens reden ze naar de Target, waar ze voor hen allebei lakens en handdoeken in redelijke patronen en kleuren vond. Ze kocht nog enkele tafels, stoelen, snuisterijen en felgekleurd keukengerei - een stapel blauwwitte Italiaanse borden, eenvoudige wijn- en waterglazen van blauw glas en eenvoudig roestvrijstalen bestek met benen handvatten. Het was geen van alle chic, maar alles was vrolijk, mooi en smaakvol. Ze laadden de pick-uptruck vol en ze vroeg of het meubilair de volgende dag bezorgd kon worden. Marshall was onder de indruk, ook van de efficiënte manier waarop ze alles bij elkaar zocht. Ze had zelfs een paar dingen voor zijn huis gekocht. Het ging allemaal pijlsnel en hij was gevloerd. Ariana vertelde dat haar moeder het leuk had gevonden om huizen in te richten en het haar had geleerd. Ze zwaaide kwistig met haar nieuwe creditcards.

'Dat doe je goed, zeg,' zei hij bewonderend. 'Het zou mij een jaar kosten om te bedenken wat ik voor mijn huis zou moeten kopen.'

'Het is leuk,' zei ze, en voor het eerst sinds ze hier waren aangekomen was ze gelukkig. 'Je had moeten zien wat ik met de ambassade in Buenos Aires heb gedaan. Het stond zo goed als leeg toen we aankwamen. Toen ik ermee klaar was, was het prachtig. Ik heb alles laten staan als schenking van mijn vader aan de ambassade. Ik hoop alleen wel dat we hier deze eeuw nog wegkomen. Ik wil niet de rest van mijn leven in Casper blijven,' zei ze op wanhopige toon. Desondanks zag ze er al beter uit dan een paar uur geleden.

'Je zult hier niet heel lang hoeven blijven,' zei hij, en hij klonk overtuigd.

'Hoe weet je dat?' Ze wilde hem wel geloven, maar kon het niet.

'Omdat de jongens van de cia goed zijn in hun werk. Ze zullen hem vinden. Al zijn ze natuurlijk niet zo goed als de dea,' plaagde hij, en ze lachte. Hij had de gave om mensen op te vrolijken en om van moeilijke situaties toch nog iets te maken. Dat deed hij al zijn hele leven. Hij vond haar aardig en wilde dat ze gelukkig was, zelfs al waren de omstandigheden dan niet ideaal. En hij had er bewondering voor dat ze haar best deed om positief te blijven.

Ze stopten bij de kruidenierswinkel om eten te kopen en hij kocht een barbecue en zette hem achter in de pick-uptruck. Hij zwoer dat hij er goed in was, al had hij al jaren niet meer gebarbecued.

'Dat is maar goed ook,' grijnsde ze, 'want als je erop rekent dat ik ons eten kook, zullen we omkomen van de honger. In Parijs leef ik van salades, afhaalmaaltijden en kaas.' Ze had nooit leren koken en dit was bepaald geen Parijs.

'Ik weet het goed met je gemaakt. Ik zal koken, als jij voor de inrichting zorgt.'

Ze glimlachte bij zijn woorden. Het was vreemd om hem hier te leren kennen, alsof ze schipbreukelingen waren op een onbewoond eiland. Toen het donker werd, besefte ze dat ze ertegen opzag om alleen te zijn in het huis. Tijdens het avondeten voelde Marshall dat ze zenuwachtig was. 'Ik zal vannacht mijn mobiel aanhouden,' zei hij. 'Bel maar als er iets is.'

'Zoals? Als er een wolf binnensluipt en Lili en mij levend opeet?' Ze maakte een grapje, maar het was niet helemaal grappig bedoeld. Ze had nog nooit op zo'n geïsoleerde plek gewoond. Ze voelde zich veiliger in de stad, zelfs al waren daar misschien huurlingen naar haar op jacht.

'Zou je je beter voelen als ik in een van de logeerkamers sliep?' bood hij aan en ze knikte verlegen.

'Ik weet dat het dom klinkt, maar ik ben hier bang. Ik kan maar moeilijk geloven dat ik hier veiliger ben dan in een stad met mensen om me heen.'

'Niemand zal je hier ontvoeren of beschieten, Ariana. Ze hebben geen idee waar je bent.' Daar ging het juist om. Ze knikte, maar vond er nog steeds niets aan. Casper was mooi, maar leek haar geen leuke stad. En hij kon wel zien dat ze een stadsmens was. Hij verheugde zich erop te gaan vissen en wandeltochten te maken, activiteiten die haar niet aantrokken. Wel was hun verteld dat je hier 's winters goed kon skiën, iets wat ze allebei leuk vonden. En Casper had een schouwburg, een concertgebouw en een museum, waar Ariana net als hij naartoe wilde.

Na het eten ging hij terug naar het huis van de ploegbaas om zijn koffer op te halen. Hij nam de slaapkamer die het verste van de hare af lag, zodat hij haar niet zou storen als hij 's nachts televisiekeek, zoals hij meestal deed. Er was een televisie in elke slaapkamer. De zitkamer had een breedbeeldtelevisie en een redelijke geluidsinstallatie, en Marshall had beloofd om wat muziek voor haar te downloaden.

Ariana ging naar haar slaapkamer om uit te pakken, terwijl hij na terugkomst in de keuken zijn computer opstartte en wat e-mails verstuurde. Later hoorde ze hem de trap op lopen en deed ze haar deur open om hem te bedanken dat hij in het grote huis wilde blijven. Ze zag er ontspannen uit in het witte katoenen nachthemd met kantjes dat ze bij Harrods had gekocht en bij Mac had gedragen. Haar lange blonde haren vielen over haar schouders. Ze zag er zo jong en zo knap uit dat hij er even van schrok. Hij woonde met haar in dit huis en ze hadden al een hele geschiedenis met elkaar. Het voelde vreemd om hier als vrienden te zijn, alsof ze huisgenoten waren, wat heel anders was dan zijn leven in de jungle, of zijn eenzame bestaan daarna.

'Welterusten,' riep ze hem toe en ze deed haar deur dicht.

Die avond lag hij in zijn bed lang aan haar te denken, en toen hij in slaap viel, droomde hij over Paloma. Hij kon haar nog steeds in zijn armen voelen, alsof ze er nooit uit was verdwenen.

Nadat hij de volgende ochtend het ontbijt had gemaakt, verkenden ze samen de grote schuur. Ze vond dat de schuur er beter uitzag dan de huizen. Ze gingen naar de stad om films en muziek te kopen en ontdekten dat ze van veel dezelfde zangers hielden, al hield hij ook van Zuid-Amerikaanse muziek nadat hij daar zo lang had gewoond. Ze vertelde dat ze de tango had leren dansen in Argentinië, en hij glimlachte. Ze kochten nog wat spullen voor het huis, en toen de meubels werden bezorgd schoof zij ze met zijn hulp rond om te zien waar ze het beste stonden. Het verbaasde hem hoe de boel opfleurde van een paar kussens, wat kaarsen, de nieuwe meubels, een grote spiegel op de gang en de schilderijen en foto's die ze had gekocht en die hij haar hielp ophangen. Ze wist precies waar ze alles wilde hebben, en het huis knapte er meteen van op.

'Wauw! Ongelooflijk,' zei hij, onder de indruk van het resultaat. 'Laat dat paarden fokken maar zitten; jij moet binnen huisarchitect worden. Je bent hier echt heel goed in.' Het huis zag er stukken beter uit toen ze klaar was, en hij barbecuede ribbetjes en kip en zette wat muziek op. Het voelde voor hen allebei bijna als thuis. Bijna. Het was allemaal nog erg nieuw. Ariana was prettig gezelschap en ze was dankbaar voor zijn hulp.

Ze keken samen in de zitkamer naar een film. Ze viel erbij in slaap en leunde tegen zijn goede schouder. Terwijl hij van de film zat te genieten, legde hij zijn arm om haar heen, en Stanley keek hem vragend aan, alsof hij hem wilde vragen waar hij mee bezig was.

'Bemoei je met je eigen zaken,' fluisterde Marshall en hij hield zijn arm om Ariana heen geslagen terwijl ze sliep. Toen de film was afgelopen, werd ze wakker, en hij plaagde haar dat ze in slaap was gevallen. Ze was moe van alles wat ze die dag hadden gedaan, en alles was nog nieuw en vrij enerverend.

De dagen erop maakten ze samen beide huizen schoon. Behalve het huis van de ploegbaas was er een zadelkamer en waren er verschillende gereedschapsschuurtjes. Marshall beloofde dat hij wat mannen zou inhuren om haar te helpen de grote schuur leeg te ruimen. Zodra die was ingericht, wilde ze naar een paar plaatselijke paardenveilingen, en ze verheugde zich op de plaatselijke rodeo's waar Marshall ook wel naartoe wilde. Het was weer eens iets anders.

De week erna reed hij naar de universiteit en vulde hij een sollicitatieformulier in voor een baan als docent politicologie, Spaans of voor de strafrechtcolleges die ze aanboden en die precies in zijn straatje pasten. Op het formulier vulde hij zijn nieuwe 'referenties' in, die aangaven dat hij twee jaar bij de inlichtingendienst van het leger had gewerkt. Hij beschikte over de documentatie om ze te staven. Ariana ging mee en zocht op het prikbord naar iemand die het huis kon schoonmaken en naar mensen die konden helpen met de schuur. Ze schreef verschillende namen en e-mailadressen op. Op den duur zouden ze ook mensen nodig hebben die hielpen met de paarden als ze die had gekocht, dus zocht ze ook in die categorie.

Na een paar dagen belde Sam Adams om te vragen hoe alles was, en Marshall vertelde dat het goed ging. Ariana klonk ook al beter. Aan het eind van de eerste twee weken voelde ze zich op haar gemak in het nieuwe huis, al vond ze het niet prettig om 's nachts alleen te zijn, en sliep Marshall nog steeds in de logeerkamer. Ze wilde niet dat hij naar het andere huis verkaste. In de verte hoorden ze coyotes. Daarom was ze altijd op haar hoede als ze Lili uitliet, maar Stanley genoot van alle bewegingsruimte.

Op haar verzoek gingen ze op zondag naar de kerk en ontmoetten ze enkele buren die erg vriendelijk waren. Na een paar weken begonnen ze langs te komen om taart, zelfgemaakte jam en andere cadeaus langs te brengen, gedeeltelijk omdat ze wilden zien wat ze met de ranch aan het doen waren. Hun buren leken aardig en heetten hun welkom. Ze werkten in de stad. Zo leerden ze in de kerk de directeur van het concertgebouw kennen, de curator van het museum en verschillende docenten aan Casper College.

Toen ze er zes weken woonden, kwam een van de vrouwen uit de kerk hun zelfgemaakte jam van zwarte bessen brengen. Marshall was het gazon voor het huis aan het maaien toen ze aankwam, en Ariana ging haar voor naar de keuken. 'Hoelang zijn jullie al getrouwd?' vroeg ze, terwijl ze de inrichting liep te bewonderen, en Ariana schrok op.

'Ik... eh... eerlijk gezegd zijn we niet getrouwd. We zijn gewoon goede vrienden. Marshall is zijn vrouw verloren en mijn vader is overleden. Toen ik besloot de ranch te kopen, bood hij aan te komen helpen. Het kwam ons allebei goed uit. We zijn al jaren bevriend en waren toe aan iets anders dan Chicago.' Daar beweerden ze vandaan te komen. Zelfs Ariana vond het een slap verhaal, en de vrouw zag eruit alsof ze er geen woord van geloofde. Ze knikte glimlachend terwijl Ariana stond te stotteren. Ze vertelde het aan Marshall toen hij binnen iets kwam drinken. Hij keek haar verbaasd aan terwijl hij wat sportdrank uit de koelkast haalde.

'Misschien moeten we gewoon vertellen dat we in zonde leven, om ervan af te zijn,' stelde hij grijnzend voor. 'Dat geloven ze waarschijnlijk toch al.' Hij lachte erom en zag dat Ariana's shirtje kletsnat was, omdat ze de honden had gewassen nadat de vrouw was vertrokken. Zonder erover na te denken, liep hij naar haar toe, legde zijn rechterarm om haar heen om haar tegen zich aan te trekken en kuste haar. Hij wist niet hoe of waarom het gebeurde, maar het voelde volkomen normaal, en zij legde haar armen om zijn nek en kuste hem terug terwijl hij haar vast bleef houden. Toen ze ophielden, waren ze allebei buiten adem.

'Is dit wel een goed idee?' vroeg Marshall hees tussen twee kussen in. Het was zo lang geleden sinds hij gevoelens en hartstocht in zijn leven had toegelaten dat ze hem nu overvielen, en Ariana werd meegesleurd op een golf van diezelfde hartstocht. Hij tilde haar met één arm op en droeg haar naar de slaapkamer. Ze trokken hun kleren uit en vreeën als uitgehongerde mensen die voor het eerst eten vinden. Ze waren allebei zo lang eenzaam geweest dat hun gevoelens hen overspoelden. Na afloop lag Ariana hem verwonderd aan te kijken. Ze kuste hem nog eens teder en begon toen zacht te lachen.

'Wauw! Wat zou er zijn gebeurd als die vrouw uit de kerk me die vraag niet had gesteld?' Hij lachte terug en steunde op zijn rechterelleboog om naar haar te kijken. Ze had een heerlijk lichaam en was een prachtige sensuele vrouw. Hoewel hij zich er niet bewust van was geweest, verlangde hij al naar haar sinds hij haar voor het eerst in het park had gezien. Hij had zichzelf al jarenlang geen gevoelens voor een vrouw meer toegestaan en maakte zich er nu zorgen over.

'Het zou waarschijnlijk gewoon iets langer hebben geduurd, maar niet veel,' antwoordde hij in het besef dat dit onvermijdelijk was, zelfs al was het beangstigend, en hij raakte voorzichtig haar tepel aan terwijl hij opnieuw hevig naar haar verlangde. Hij was een buitengewoon goede minnaar, zoals ze al had ontdekt. 'Ik werd 's nachts bijna gek bij de gedachte dat jij in de andere slaapkamer lag.' Maar hij wilde niet dat ze zou denken dat hij alleen naar haar verlangde omdat het goed uitkwam en ze hier toevallig samen waren. Hij was intens om haar gaan geven toen hij Jorges dagboeken las en begreep wat er met haar was gebeurd. Toen al had ze zijn hart gestolen.

'Ik heb er ook wel aan gedacht,' gaf ze toe. 'Is dit een idioot idee? Stel dat we erachter komen dat we elkaar niet kunnen uitstaan?' Hij dacht niet dat die kans erin zat. Ze konden al wekenlang goed met elkaar opschieten als huisgenoten, en zij was even gemakkelijk, vriendelijk en zorgzaam als hij.

'We kunnen altijd het getuigenbeschermingsprogramma vragen om ons apart te herhuisvesten als je dat wilt. Of ik kan naar het huis van de ploegbaas verkassen,' zei hij ernstig. 'Ik wil dat je weet dat ik nog nooit zoiets heb gedaan. Toen ik als undercoveragent werkte en een zeldzame keer op verlof was, had ik geen tijd voor een relatie. Mijn ouders overleden terwijl ik studeerde, en daarna heb ik niet meer echt een thuis gehad. En ik wilde niet dat er een meisje jarenlang op me zou moeten wachten terwijl ik haar hart brak of werd gedood. Ik vond niet dat ik het recht had om dat iemand aan te doen, alleen om de wetenschap dat er iemand van me hield, terwijl ik drie jaar lang niet naar huis ging. Het zou niet eerlijk zijn. Ik ben daar altijd heel voorzichtig mee omgegaan.

En toen leerde ik Paloma kennen. Ik had nooit verwacht een relatie aan te gaan terwijl ik aan het werk was, maar ik werd verliefd op haar, en zij is om mij gedood. Ik heb het gevoel dat iedereen van wie ik hou doodgaat; mijn ouders, Paloma, onze baby. Sinds haar dood heeft dat gevoel me ervan weerhouden iemand te zoeken. Ik wil niet van iemand gaan houden en haar dan weer kwijtraken, of nog erger, op mijn geweten hebben dat iemand om mij gewond raakt of wordt gedood. Ik zal mezelf nooit vergeven voor wat haar is overkomen.'

Hij had tranen in zijn ogen toen hij het vertelde, en hij was nog nooit van zijn leven zo eerlijk geweest als nu. Hij was nooit eerlijk geweest tegen Paloma, omdat ze zijn ware identiteit niet kende. Hij had het haar niet kunnen vertellen, en daardoor was hun leven samen een leugen geweest. Als hij zijn leven en zijn hart met Ariana deelde, wilde hij van meet af aan eerlijk zijn, en nu was hij geheel open tegen haar. 'Ik weet niet precies hoeveel van mij er nog over is,' zei hij verdrietig. 'Een deel van mij is in Colombia gestorven toen zij stierf.'

Ariana knikte terwijl ze naar hem luisterde en kuste hem zacht, ontroerd door wat hij had verteld. 'Ik weet niet zeker of ik ooit helemaal zal begrijpen wat er tussen Jorge en mij is gebeurd. Ik dacht dat we van elkaar hielden, maar nu weet ik dat hij een verschrikkelijke man was en zou ik nooit liefde of respect voor hem kunnen opbrengen. Maar wat er tussen ons gebeurde, was magisch, of leek althans zo. Ik werd iemand anders toen ik bij hem was. Het was niet allemaal verkeerd, en het voelde zo goed toen het gebeurde. Ik was zo blij dat ik zwanger van hem was. Ik was waarschijnlijk een beetje gek. Maar het leek zo echt. En hij werd ook om mij gedood. Dat kan ik net zomin vergeten als de baby die ik ben kwijtgeraakt.'

'Hij is gedood omdat hij je heeft ontvoerd, wat verschrikkelijk voor jou was,' verbeterde Marshall vriendelijk, net zoals Yael dat zou hebben gedaan. 'Hij is gedood om wat hij heeft gedaan, niet om jou.' In tegenstelling tot Paloma, die een onschuldig slachtoffer was. Ariana en Marshall waren beiden iemand kwijtgeraakt van wie ze hartstochtelijk hadden gehouden en ze hadden allebei een baby verloren. Bovendien waren ze allebei in een onmogelijke situatie terechtgekomen die nooit zou hebben gewerkt. Dat wisten ze nu, maar toch hadden ze van die ander gehouden, waren ze erdoor bezeerd geraakt en hadden ze er littekens aan overgehouden.

'Ik ben bang dat er weer iets vreselijks zal gebeuren als ik van iemand hou,' gaf Ariana toe, waarmee ze ook Marshalls angst verwoordde. 'Ik wil niet dat jou iets ergs overkomt vanwege mij.'

'Ik wil ook niet dat een van ons iets naars overkomt. Daarom zijn we hier. En ik zal alles doen wat in mijn vermogen ligt om je te beschermen,' beloofde hij. Hij meende het serieus en zij geloofde hem. De agenten die met hen mee waren gevlogen naar Wyoming hadden op zijn verzoek enkele wapens bij hem achtergelaten.

'We moeten er maar op vertrouwen dat we al die verschrikkingen achter ons hebben gelaten. Dat het niet nog eens kan gebeuren,' zei ze voorzichtig, 'en dat we hier op een goede dag weg kunnen.'

Marshall vroeg zich af of ze ooit haar leven met hem zou willen delen als ze uit Wyoming vertrokken. Hij kon het zich moeilijk voorstellen, aangezien ze zo veel mogelijkheden had. Wat wilde ze met een eenarmige, gepensioneerde DEA-agent als ze kon krijgen wie ze maar wilde? Het was echter al te laat om terug te krabbelen. Hij was verliefd op haar en kon zien dat dat wederzijds was.

'Ik hou van je, Marshall,' zei ze ter bevestiging terwijl ze hem kuste.

'Ik ook van jou, Ariana,' zei hij. Toen nam hij haar in zijn ene sterke arm en vree opnieuw met haar.

16

Nadat ze met elkaar hadden gevreeën, nam Marshall officieel zijn intrek in het grote huis, en in haar slaapkamer. Ze woonden samen als een stel en knapten langzaam de ranch en het land eromheen op. Samen met een groep werklieden die ze had ingehuurd werkte Ariana hard aan de schuur, en op plaatselijke veilingen kocht ze steeds één paard tegelijk, tot ze er in de pas herbouwde stallen zes had staan. Twee mannen hielpen haar om ervoor te zorgen.

Ze leerden nog steeds nieuwe mensen kennen via de kerk, gingen op Onafhankelijkheidsdag picknicken bij hun buren en nodigden hen uit om bij hen te komen barbecueën. De twee mannen gingen samen vissen. Ariana vond de vrouw aardig en nodigde hun kinderen uit om te komen paardrijden. Ze begon haar paarden zelf te trainen en praatte met twee liefdadigheidsinstellingen om kinderen uit arme gezinnen gratis paardrijlessen aan te bieden. Ze leerde hun hoe ze moesten rijden en hoe ze ervoor moesten zorgen, en ze genoot ervan om met kinderen te werken. Tegen het einde van augustus kreeg Marshall goed nieuws van Casper College. Ze zochten een invalkracht voor de vakgroep Spaans en Marshall accepteerde de baan maar al te graag. Ze hadden het allebei druk en konden goed opschieten met de mensen die ze leerden kennen, maar kwamen nooit te dichtbij, uit angst hun ware identiteit prijs te geven. Ze waren tevreden met wat ze hadden, konden het geweldig met elkaar vinden en groeiden steeds dichter naar elkaar toe. Ze kenden flink veel mensen, maar waren het liefst bij elkaar.

Marshall had nog een ijzer in het vuur bij de vakgroep politicologie, en ze vertelden dat het misschien komend voorjaar zou lukken. Hij was er ontzettend blij mee. Ariana wilde nog enkele paarden kopen. Alles liep gesmeerd, al voelde het af en toe vreemd om te zijn afgesneden van alles en iedereen die ze ooit hadden gekend, alsof ze waren geboren op de dag dat ze hiernaartoe kwamen en geen voorgeschiedenis hadden.

In november begon het te sneeuwen. Ze brachten lange lome weekends in bed door, vreeën en vielen in elkaars armen in slaap terwijl ze naar muziek luisterden of naar een film keken. Ariana zei dat ze nog nooit in haar leven zo gelukkig was geweest, en hij kon het aan haar zien. Zelf voelde hij zich tevredener dan ooit tevoren. Hij had van Paloma gehouden, maar zij was een kind geweest, dat erg afgeschermd leefde. Als hij haar uit de jungle had gehaald, zou ze nooit gelukkig zijn geweest in de Verenigde Staten, en ze zou zijn manier van leven niet hebben begrepen. Ariana en hij pasten perfect bij elkaar en waren gelijkwaardig. 's Nachts lagen ze urenlang te praten en waren ze het over ontelbare dingen eens. Ze deelden hun boeken en hun muziek, gingen naar toneelvoorstellingen en klassieke concerten. En ze waren allebei blij toen Phillip Armstrong voor een tweede termijn werd herkozen.

Marshall en Ariana leken voor elkaar te zijn geschapen. Ze hadden allebei veel meegemaakt en verdienden het om gelukkig te zijn. Ze brachten de kerstdagen samen op de boerderij door en als ze niet waren ingesneeuwd, gingen ze naar feestjes in de buurt. Hij gaf met veel plezier Spaanse les en had net de bevestiging gekregen dat hij komend voorjaar bij de vakgroep politicologie colleges kon geven over Zuid-Amerika. Ze konden amper geloven dat ze hier al zes maanden waren. In sommige opzichten leek het alsof ze nooit ergens anders hadden gewoond. Hun relatie werd met de dag beter. Ze waren alles kwijt wat ze hadden gekend en hadden elkaar gevonden. Iedereen die hen leerde kennen, vond hen een leuk stel.

Ariana vond het heerlijk om met hem de stad in te rijden als hij les moest geven. Ze snuffelde rond in de galeries en de winkels en zag hem na afloop in hun favoriete eethuisje. Het mooiste van alles was dat ze zich hier veilig voelden. Ze wisten dat hun hier niets kon overkomen en dat Muñoz' mannen hen nooit zouden kunnen vinden. Ze praatten er nu nog zelden over en Ariana pijnigde zich niet langer met de vraag wanneer het voorbij zou zijn. Voor haar mocht het altijd zo doorgaan.

Dat voorjaar begon Marshall colleges politicologie te geven en kocht Ariana nog twee hengsten, plus een merrie en veulen. Ze gaf nu regelmatig rijles en vond het heerlijk om te doen. Ze reed zelf ook elke dag. Ze had Marshall zover gekregen dat hij ontspannen met de paarden omging en er plezier in had om met haar uit rijden te gaan.

Kort na het einde van het voorjaarssemester op de universiteit kwam Ariana na een rit terug naar huis en zag ze een auto op het erf staan. Ze herkende hem niet, stapte af en bracht haar paard naar zijn stal in de schuur. Zonder haar rijlaarzen uit te trekken liep ze naar het huis terug, haar haren los in de zomerbries. Ze liep snel de treden op naar de veranda en ging naar binnen. Ze wist niet waarom, maar ze had een angstig voorgevoel. Toen ze in de woonkamer Marshall met Sam Adams op de bank zag zitten, kreeg ze het gevoel dat er iets vreselijks was gebeurd, dat Muñoz had ontdekt waar ze waren en weer achter hen aan zat.

Marshall las de angst in haar ogen en stelde haar snel ge rust. 'Alles is goed gekomen, Ariana. Ze hebben Muñoz gevonden en gedood. Hij was in Bolivia om een rebellenleger op de been te brengen. Het is voorbij,' zei hij terwijl hij opstond en zijn arm om haar heen legde. Voor hen was de oorlog voorbij. Ze konden uit hun schuilplaats komen. Het duurde even voordat ze begreep wat hij zei, en wat dat voor hen betekende.

'Jullie kunnen naar huis,' zei Sam op zachte toon terwijl hij opstond om haar te omhelzen. Hij had gezien hoe zij en Marshall met elkaar omgingen, had de onmiskenbare intimiteit tussen hen gezien toen Marshall haar vasthield. Het verbaasde hem niet. Deze twee sympathieke mensen hadden al veel meegemaakt voordat ze elkaar leerden kennen. Hij vond het begrijpelijk dat ze een stel waren. Ze woonden al een jaar in deze boerderij.

Ariana keek Sam verbaasd aan toen hij het zei. Ze konden naar huis. Maar waar was thuis? Het lege appartement van haar vader in New York? Een huurappartement in Parijs? En Marshall had geen thuis - de cia had zijn eigendommen in Parijs ingepakt en opgeslagen tot hij terug kon. Ze hadden geen van beiden familie, ze hadden alleen elkaar nog, en het enige thuis dat ze kenden, was deze boerderij in Wyoming, met hun paarden en honden, in een huis dat eigendom was van het getuigenbeschermingsprogramma en dat ze voor een ander zouden gebruiken.

'Betekent dat dat we dakloos zijn?' vroeg ze aan Marshall. Ze leek in de war.

'Niet echt,' zei hij glimlachend terwijl ze bij hen ging zitten.

'Is het echt voorbij?' vroeg ze weer. Ze kon het maar niet geloven. Sam knikte. Hij had het hun persoonlijk willen vertellen. Dat hadden ze verdiend.

'Ik ben zo snel mogelijk gekomen. Het is gisteren gebeurd. Er zijn nog wat losse eindjes in Bolivia en Chili, maar onze risico-analisten zien het niet als een probleem dat jullie naar huis gaan.' Marshall had evenmin nog iets te duchten van Muñoz, en de sporen die zijn werk in Colombia had achtergelaten, waren vervaagd. Hij was nu al jaren weg, en ze hadden geen idee wie hij echt was. Er was niets meer wat hem in verband bracht met Pablo Echeverría, de man die hij toen was geweest.

'Ik denk dat het betekent dat we uit ons huis worden gezet,' zei Marshall erachteraan, en hij glimlachte naar haar. Het riep gemengde gevoelens bij hem op. Ze waren hier gelukkig geweest. Nu wisten ze niet waar ze naartoe gingen, en hij vroeg zich af of ze bij hem zou blijven, nu ze de keuze had om haar eigen weg te gaan. Zij had zoveel mogelijkheden die hij niet had. Hij wilde nergens van uitgaan. Het enige wat hij zeker wist, was dat hij van haar hield.

'Hoe snel moeten we eruit?' vroeg Ariana aan Sam. 'Ik moet mijn paarden verkopen.' Ze had er inmiddels tien.

'Dat kunnen wij voor je regelen,' bood Sam aan. 'Je kunt gaan wanneer het je uitkomt. Morgen al, als je wilt. Je bent vrij om te gaan.' Ariana was bang geweest dat ze die woorden nooit zou horen. Nu het zover was, wist ze niet goed wat ze ermee aan moest. Ze keek Marshall aan om te zien of hij raad wist.

'Laat maar weten wanneer je wilt verhuizen,' zei Sam. Hij wist zeker dat ze zich zouden melden zodra ze het nieuws hadden verwerkt.

Kort daarna reed Sam weg. Hij zou die avond nog naar Washington terugvliegen. Het was een officieel bezoek geweest. Terwijl hij wegreed, ging Ariana boven aan het trapje van de veranda zitten en keek Marshall aan. Ze hadden veel te bespreken.

'Wauw... dat had ik nu nooit verwacht. Ik had gedacht dat het jaren zou duren.'

'Ik niet,' zei hij, en hij kwam naast haar zitten. 'Wat gebeurt er nu?' vroeg hij met enige angst.

'Ik neem aan dat we naar huis gaan, waar dat ook moge zijn,' antwoordde ze. 'Wat vind jij? Waar wil je naartoe?' Ze konden overal ter wereld gaan wonen, maar hun leven had zo lang op zijn kop gestaan dat ze geen van beiden wisten waar ze naartoe zouden gaan. Marshall had geen reden om terug te gaan naar Washington, en Ariana wilde eigenlijk niet meer in New York wonen. Ze hadden geen van beiden meer een woning in Parijs. En sinds vandaag hadden ze niet langer een huis in Wyoming. De hele wereld lag voor hen open. 'Ik zei het toch al, we zijn dakloos,' zei ze, en hij leunde glimlachend naar haar toe om haar te kussen.

'En wat doen we verder?' vroeg hij haar ernstig.

'Hoezo verder?' Ze keek hem niet-begrijpend aan.

'Met ons.'

'Hoe bedoel je?' vroeg ze verward.

'Het afgelopen jaar heb je zo'n beetje met me opgescheept gezeten. Alsof we samen waren ontvoerd, of schipbreuk hadden geleden. Nu de reddingsboot er is, zit je niet langer aan me vast, Ariana. Je kunt gaan en staan waar je wilt, met wie je maar wilt. Je hoeft niet bij een eenarmige bandiet als ik te blijven. Jij komt uit een veel wijdere wereld dan ik.' Hij wilde haar alle kans geven om weg te lopen, als ze dat wilde. Hij hield genoeg van haar om het beste voor haar te willen.

'Ben jij nou helemaal? Je bent geen eenarmige bandiet en ik hou van je. Ik zat helemaal niet met je "opgescheept". We hadden ieder een aparte locatie kunnen kiezen. We hoefden niet in dit huis samen te wonen. Dat wilden we zelf. Waarom zouden we dat ergens anders dan niet doen? Ik wil niemand anders. Ik wil jou. Ik hou van je, waar we ook zijn, of waar we ook naartoe gaan.' Hij begon te stralen terwijl ze het zei, en ze kuste hem.

'Ik wilde alleen dat je wist dat je de keus had. Ik wilde niet dat je je verplicht zou voelen om bij me te blijven.'

'Dat voel ik me ook niet. Maar ik hoop dat jij dat wel voelt, want als je me verlaat, zal ik je blijven volgen,' zei ze met een ernstige blik. Het afgelopen jaar waren ze allebei over hun angst voor intimiteit en verlies heen gekomen. 'Ik zou niet zonder je kunnen leven en ik hoop dat ik dat nooit zal hoeven doen. Ik had niet geweten wat ik hier moest als jij er niet was geweest.' Ze bleven een paar minuten zitten zoenen, tot hij haar met een ernstig gezicht aankeek.

'Goed, waar gaan we wonen?'

Ze deed alsof ze met gesloten ogen een denkbeeldige wereldbol liet ronddraaien en vervolgens tot stilstand bracht. 'Parijs!' zei ze met een brede grijns. 'Wat vind jij? Daar hebben we elkaar leren kennen, en ik wil niet terug naar New York. Althans, nog niet.' Daar lagen nog te veel herinneringen voor haar. Parijs was een schone lei geweest, tot die laatste dag. 'We zouden in Parijs opnieuw kunnen beginnen, en deze keer helemaal goed. Ik wil nog steeds aan het werk. Misschien zou jij daar ook les kunnen geven. We zouden een echt leven kunnen leiden, als normale mensen.' Ze straalde en hij glimlachte naar haar.

'Op één voorwaarde,' zei hij en hij stond op. Hij liep het trapje af en ze keek hem verbaasd na. Ze had geen idee waar hij mee bezig was. Hij draaide zich naar haar toe en liet zich op één knie zakken terwijl hij haar recht aankeek. 'Ariana Gregory - of Ariana Robert, hoe je ook heet -, wil je met me trouwen voordat we naar Parijs gaan? Of zodra we daar zijn, als je dat graag wilt. Wil je mijn vrouw worden?' Ze sprong van de bovenste trede en gooide haar armen om hem heen, zodat hij bijna zijn evenwicht verloor. Ze waren vrij en hij had haar een aanzoek gedaan. Ze was nu al zo vaak bevrijd. Eerst uit Jorges kamp nadat ze was ontvoerd, toen door Yael in Pa rijs, en nu door het getuigenbeschermingsprogramma. Maar de enige van wie ze nooit van haar leven bevrijd wilde worden, was Marshall.

'Ja,' zei ze ademloos, en hij kuste haar opnieuw. Ze beseften dat als Luis Muñoz niet had geprobeerd haar te ontvoeren, ze elkaar misschien nooit hadden leren kennen. Ze zouden het afgelopen jaar niet samen hebben gewoond en ze zouden misschien nooit zijn gaan trouwen.

'We hebben hem veel te danken,' zei Ariana zielstevreden terwijl hij zijn arm om haar taille sloeg en ze naar binnen liepen.

'Zover zou ik niet willen gaan,' zei Marshall glimlachend tegen zijn aanstaande. Toen bleef hij staan en keek haar aandachtig aan. 'Is er in onze toekomst ruimte voor kinderen?' vroeg hij. Omdat ze allebei een traumatisch verlies van een ongeboren kind hadden moeten verwerken, wist hij niet of Ariana wilde proberen om opnieuw zwanger te worden. Ze keek hem met grote ogen aan en knikte, en hij kuste haar weer. Op dat moment was hun leven in alle opzichten volmaakt.

17

Ze waren drie dagen bezig om alles te regelen en in te pakken wat ze wilden meenemen. Ariana liet de paarden naar de veiling brengen. Ze vond het jammer ze te moeten verkopen, maar het had geen zin om ze te proberen te houden en ze elders onder te brengen. Ze wilde ze niet buiten Parijs of New York stallen. Het was eenvoudiger om ze hier te verkopen.

Ze belden een paar mensen om te zeggen dat ze gingen verhuizen en om afscheid te nemen, maar ze hadden hier onder hun schuilnamen geen echte vrienden gemaakt. Ariana overwoog om het appartement van haar vader in New York te verkopen, maar had de knoop nog niet doorgehakt. Er lagen daar zoveel herinneringen aan haar ouders, en ze had het geld niet nodig.

Marshall belde de universiteit om te vertellen dat hij zijn aanstelling als docent politieke wetenschap toch niet zou vervullen, al had hij dat graag gedaan. Hij vertelde dat zijn aanstaande vrouw en hij naar Europa emigreerden, en ze lieten merken hoezeer het hun speet dat hij wegging. Ze vonden dat hij afgelopen voorjaar goed werk had verricht. Daarom hadden ze hem de baan ook aangeboden.

Marshall en Ariana namen alleen hun kleren, muziek en hun honden mee, en verder erg weinig. Ze lieten al hun linnengoed, eet- en drinkgerei en meubilair achter voor de nieuwe bewoners. Ze wilden samen in Parijs opnieuw beginnen. Ariana had al wat e-mails verstuurd om een baan te vinden. En Marshall had de Amerikaanse ambassade in Parijs een open sollicitatie gemaild voor een burgerfunctie en deed onderzoek naar vacatures voor docenten aan de Sorbonne.

Ariana belde Yael en vertelde hem wat er allemaal was gebeurd. Hij was erg blij, vooral omdat ze weer vrij was, en omdat ze terugkwam naar Parijs. Hij vertelde dat hij het al had vermoed, want ze was daar gelukkig geweest. En het was een geweldige stad om opnieuw te beginnen. Ze stuurde moeder Elizabeth een e-mail om haar te vertellen dat ze ging trouwen. Zij schreef terug met gelukwensen van alle nonnen.

En de nacht voordat ze uit Wyoming vertrokken, belde Marshall met Mac. Hij vertelde hem over Muñoz, en dat hij Ariana een aanzoek had gedaan.

'Ik hoop dat ze nee heeft gezegd,' plaagde Mac, maar hij klonk erg blij. 'Heb je haar nu al leren poetsen?'

'Niet echt.' Hij had meer in huis gedaan dan zij, maar dat zei hij niet.

'Nou ja, kom naar Londen, dan gaan we het vieren. Ik hoop dat zij langer blijft dan de mijne. Ik geloof dat ze er met de postbode vandoor is gegaan, of zoiets. Maar jij bent een veel leukere vent. Ze zal vast wel bij je blijven.' Hij was blij voor hen allebei en liet Marshall zijn hartelijke groeten aan Ariana overbrengen.

Het vliegtuig kwam hen vrijdag ophalen, en ze waren klaar voor de reis. Een U.S. Marshal haalde hen van huis op, meer als formaliteit dan omdat het nodig was, om met hen mee te reizen naar Washington. Ze moesten enkele formulieren ondertekenen, en toen waren ze vrij. Die nacht logeerden ze in het Four Seasons in Washington en ze vertrokken de volgende middag naar Parijs. Die ochtend ging Ariana winkelen. Ze kwam terug met een eenvoudige witte jurk voor hun bruiloft. Ze hadden besloten niet meer tijd in de Verenigde Staten door te brengen dan noodzakelijk was. Ze wilden allebei zo snel mogelijk naar Parijs, om opnieuw te beginnen. Ze wilden op zoek naar een appartement, en tot het zover was, hadden ze een kamer gereserveerd in Hotel Ritz, Ariana's lievelingshotel. Vogue, L’Officiel, en een website die ze had gemaild, hadden haar al laten weten dat ze interviews voor hen kon doen. En de Amerikaanse ambassade wilde Marshall spreken als ze in Parijs aankwamen. Ze waren diep onder de indruk van zijn cv.

In het vliegtuig naar Parijs bespraken ze de nieuwste ontwikkelingen. Ze wilden trouwen wanneer ze aankwamen, nog voordat ze een woning hadden. En zodra ze in het Ritz waren, belde hij de ambassade over hun huwelijk, terwijl zij afspraken maakte met makelaars. Het leek Marshall het eenvoudigst om hun huwelijk op de ambassade te sluiten en alle bureaucratische rompslomp voor buitenlanders die in Frankrijk wilden trouwen te vermijden. Tot zijn schrik hoorde hij dat diplomaten in Frankrijk geen huwelijken mochten sluiten. Daar hadden ze een Franse overheidsambtenaar voor nodig, en vaak was er een wachttijd.

De secretaresse van de ambassade legde hem uit wat hij moest doen. Hij vertelde haar dat hij een gepensioneerde dea agent was van onbesproken gedrag, die een onderscheiding had gekregen van de president, en dat de bruid de dochter was van een ambassadeur. Daarop zette ze hem in de wacht en kwam snel bij hem terug. Ze verzekerde hem dat men alles zou doen om het proces te bespoedigen en dat ze iemand zou den zoeken om de ceremonie uit te voeren. Als ze op enig mo ment langskwamen om de formulieren in te vullen, konden ze de dag erop trouwen. Dat klonk prima, vond hij, en hij vertelde het Ariana toen zij haar gesprek met de makelaar had beëindigd. Ze keek opgewonden en vertelde dat ze drie appartementen konden bezichtigen die veelbelovend klonken. Eén op Avenue Foch, nu aan de zonzijde, één in een naar verluidde schattige cul-de-sac, en de derde in Parc Monceau. Ze wilde ze die middag alle drie bekijken. Hij stelde voor om daarna bij de ambassade langs te gaan, en dat vond zij prima. Ze wilden een eenvoudige ceremonie, met alleen de bruid en bruidegom. Er was niemand die ze wilden uitnodigen. Wel wilde zij Yael vragen haar getuige te zijn, omdat ze dit zonder hem nooit had kunnen doen en ze nooit de kist zou hebben begraven die Marshall op haar pad had gebracht. In zekere zin leek Yael aan de wieg van dit alles te hebben gestaan. Toen ze hem belde, bleek hij echter die week weg te zijn.

Toen ze die middag de ambassade in liepen, ontdekten ze dat de president op bezoek was. Buiten stond er een politiecordon, en er was zeer strenge beveiliging, maar ze mochten wel naar binnen. En terwijl ze in de hal stonden te wachten om hun formulieren in te vullen, kreeg Marshall een idee en liep hij naar de receptiebalie.

'Is de president binnen?' vroeg hij aan een marinier achter de balie.

'Waarom wilt u dat weten?' De marinier keek meteen gespannen, maar Marshall zag er eerbiedwaardig uit, dus ontspande hij weer iets.

'Ik ben een persoonlijke vriend van de familie. Ex-Secret Service en ex-DEA. Ik heet Marshall Everett, en als het kan, zou ik hem graag spreken,' legde hij uit. Dat hij bij de Secret Service had gewerkt, was overdreven, aangezien hij er alleen was gedetacheerd, maar dat hoefde die marinier niet te weten.

De jonge marinier belde een intern nummer, sprak met twee verschillende personen en overhandigde toen zichtbaar onder de indruk de hoorn aan Marshall, terwijl Ariana naast hem was gaan staan. De president was aan de lijn.

'Hoe kom jij hier zo verzeild, Marsh?' vroeg de president op joviale toon.

'Nou, ik emigreer weer naar Parijs. En ik ga trouwen. Het spijt me u dit te moeten vragen, want ik weet hoe druk u het hebt. Maar als we het kort houden, wilt u dan mijn getuige zijn?'

Zonder enige aarzeling stemde Phillip Armstrong toe. Hij vroeg iemand die naast hem stond naar zijn afspraken voor de volgende dag. 'Als jullie om kwart over elf trouwen, sta ik tot twaalf uur geheel tot jullie beschikking. Melissa en de kinderen zijn hier ook. Mag ik hen meenemen?'

'Natuurlijk! Dat zouden we geweldig vinden.'

'Met wie ga je eigenlijk trouwen?'

'Met een geweldige vrouw. Ariana Gregory. Ik denk dat u haar vader hebt gekend.' De president herkende de naam meteen en verwonderde zich over hoe dingen liepen en hoe mensen elkaar vonden.

'Ik wist niet dat jij haar kende.' Hij klonk verbaasd. Hij wist niet dat ze een jaar eerder zijn vrouw en kinderen hadden opgezocht.

'Toen ik voor u werkte, kende ik haar ook nog niet, sir. We hebben elkaar hier een jaar geleden ontmoet. We hebben net samen een jaar in het getuigenbeschermingsprogramma achter de rug.'

'Vertel me de rest morgen maar.' Hij klonk gehaast en Marshall hing op en wendde zich tot Ariana.

'Hij zei dat hij onze getuige wil zijn. Als je wilt, kan Melissa jouw getuige zijn.' Ariana glimlachte. Het was behoorlijk indrukwekkend om de president en first lady als getuigen te hebben voor hun huwelijk, iets om later aan hun kinderen te vertellen.

'Perfect.' Ze lachte stralend naar Marshall.

Ze tekenden de formulieren en voor de volgende dag werd officieel kwart over elf 's ochtends voor hen gereserveerd. De assistent van de president had al naar beneden gebeld om het te regelen, en alles verliep soepel.

Ze gingen terug naar het Ritz en dronken een glas champagne aan de bar terwijl ze praatten over de appartementen die ze die dag hadden gezien. Ariana vond het appartement aan Avenue Foch het mooist. Ze had het eerder heerlijk gevonden om er te wonen, en Marshall vond het prima. Het was een groot zonnig appartement met drie slaapkamers en het stond leeg. Dus had ze weer een huis in te richten. En het was groot genoeg voor als ze een gezin wilden stichten terwijl ze in Parijs woonden.

Daarna gingen ze naar hun hotelkamer om te vrijen. Het was een volmaakte eerste dag in Parijs.

De volgende ochtend kwamen ze precies om elf uur bij de ambassade aan. Hun papieren waren in orde. De assistente van de ambassadeur stond op hen te wachten en begeleidde hen naar boven. Toen ze boven kwamen, zag Marshall tot zijn verrassing dat de ambassadeur hen opwachtte - hij herkende Ariana en was zeer aardig tegen hen beiden. Men had geregeld dat de locoburgemeester van Parijs de ceremonie zou uitvoeren. Op verzoek van de ambassadeur waren ze vooraan in de wachtrij geplaatst. Vijf minuten later kwam de president binnen met Melissa, omringd door vijf man van de Secret Service. Brad en Amelia liepen achter hen met hun eigen beveiliging.

Ariana droeg de witte jurk die ze in Washington had gekocht, en ze hadden bij een bloemist een klein boeket lelietjes-van-dalen gekocht. Ze droeg haar glanzende blonde haar los en zag er eenvoudig, jong en elegant uit. Amelia glimlachte zodra ze haar zag, en keek toen teleurgesteld.

'Je ziet er niet uit als een bruid. Je had zo'n lange witte pof-jurk moeten aandoen.'

'Die kon ik niet vinden,' legde Ariana uit.

Vervolgens stelde Marshall haar voor aan de president, die ze samen met haar vader weleens had ontmoet. Hij vertelde haar dat ze er prachtig uitzag. Ze kuste Melissa en de kinderen en gaf toen haar boeket aan Amelia en vroeg haar of zij haar bruidsmeisje wilde zijn. Het meisje straalde van trots en plezier en nam stilletjes het boeket van Ariana aan. Marshall overhandigde de ringen aan Brad om ze hem als bruidsjonker te laten presenteren.

Even later begon de ceremonie. De locoburgemeester wist er een hartroerende gebeurtenis van te maken, ook al kende hij hen niet, en Marshall keek met vochtige ogen op Ariana neer. Ze hadden zoveel meegemaakt. Melissa glimlachte naar hen, ontroerd door hun verliefdheid. Tijdens de ceremonie hield Amelia het boeket omhoog alsof het een heilige lantaarn was, en Brad gaf Marshall op het juiste moment de ringen. Ariana was verbaasd dat hij ringen had. Marshall was ze gisteren in zijn eentje gaan kopen bij Cartier. Hij had een smalle gouden ring voor haar gekozen, en haar maat geraden. Ze wisselden de ringen uit en de hare paste precies. Toen de locoburgemeester hen tot man en vrouw verklaarde, kuste Marshall haar, en daarna was Phillip Armstrong de eerste die de bruid mocht kussen.

Iedereen dronk champagne, en om precies vijf voor twaalf vertrok de president naar zijn volgende afspraak. Melissa en de kinderen bleven nog een halfuur bij hen, tot ze ook weg moesten. Nadat ze de ambassadeur en de locoburgemeester hadden bedankt, stonden Ariana en Marshall op het trottoir voor de ambassade en hielden ze een taxi aan.

'Wauw! We zijn getrouwd,' zei ze terwijl ze naast hem instapte.

'Waar wilt u nu naartoe, mevrouw Everett?' vroeg hij haar breed grijnzend.

Ze besloten te gaan lunchen in de tuin van Hotel Ritz, en daarna wilde Ariana een stukje gaan wandelen in Parc de Bagatelle, waar ze allebei zo dichtbij hadden gewoond en waar ze weer zouden gaan wonen. Daar had hij haar voor het eerst gezien en was alles begonnen op de dag dat ze het kistje had begraven.

Ze lunchten op hun gemak, dronken champagne en praatten over waar ze voor hun huwelijksreis naartoe zouden gaan. Marshall stelde voor om naar Venetië te gaan, en Ariana vond het een geweldig idee. Na de lunch stapten ze zonder zich om te kleden in een taxi naar Parc de Bagatelle.

Ze stapten uit, betaalden aan het hek en liepen door de tuinen. Ariana droeg nog steeds haar lelietjes-van-dalen en keek steeds weer verwonderd naar haar trouwring, en naar Marshall. Ze zag er zielsgelukkig uit, net als hij. Ze bleven staan op de plek waar zij het kistje had begraven, dat hij had gevonden en opgegraven. Daar was alles in gang gezet. Zij had haar verleden begraven en hij had hun toekomst gevonden. Daarna was er ongelooflijk veel gebeurd, en nu waren ze terug in Parijs. Het was het volmaakte slot van het verhaal. Of eigenlijk nog maar het begin.

Table of Contents

- Inhoud
- Titelpagin
- Colofon
- Opdracht
- De ideale persoon
- MARSHALL
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- ARIANA
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- ARIANA EN MARSHALL
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17