De weg van het hart
Author: Danielle Steel
Date: 2013-02-06T07:00:00+00:00
Description: Hope Dunne is een succesvol fotografe. Ze reist de hele wereld over om mooie foto's te maken; het werk helpt haar de eenzaamheid te doen vergeten. Dan krijgt ze de opdracht om Finn, een beroemd schrijver, te fotograferen. Finn is charmant, warm en verovert al snel het hart van de wat stugge Hope. Hun relatie begint hartstochtelijk, maar het lijkt al snel te mooi om waar te zijn. Hope begint over zichzelf en haar gevoelens te twijfelen als Finn een jaloerse en leugenachtige kant van zichzelf toont. Ze vraagt zich af of Finn wel de waarheid spreekt, of dat zij zelf wellicht de dingen helemaal ve

Inhoud

Hope Dunne is een succesvol fotografe. Ze reist de hele wereld over om mooie foto's te maken; het werk helpt haar de eenzaamheid te doen vergeten. Dan krijgt ze de opdracht om Finn, een beroemd schrijver, te fotograferen. Finn is charmant, warm en verovert al snel het hart van de wat stugge Hope. Hun relatie begint hartstochtelijk, maar het lijkt al snel te mooi om waar te zijn. Hope begint over zichzelf en haar gevoelens te twijfelen als Finn een jaloerse en leugenachtige kant van zichzelf toont. Ze vraagt zich af of Finn wel de waarheid spreekt, of dat zij zelf wellicht de dingen helemaal verkeerd ziet. Hope raakt verstrikt in een benauwende verhouding waarin ze geen uitweg ziet. De honderdste roman van de auteur, die hiermee een wat grimmiger en minder romantisch boek aflevert. De hoofdpersoon is minder heroïsch dan het publiek van Steel gewend is. De echte spanning blijft achterwege, maar het is haar wel gelukt om met de mannelijke hoofdpersoon een realistisch angstaanjagend karakter neer te zetten.

Dit boek is een bijzonder boek en ik draag het op aan mijn meer dan fantastische kinderen: Beatrix, Trevor, Todd, Nick, Sam, Victoria, Vanessa, Maxx en Zara. Zij hebben mij door mijn hele volwassen leven en mijn schrijverscarrière heen geholpen en zijn de grootste vreugde van mijn bestaan.

Dit boek is bijzonder, omdat als ik alles wat ik heb geschreven bij elkaar optel - mijn gepubliceerde romans, mijn eerste, ongepubliceerde romans, mijn non-fictiewerk (zowel gepubliceerd als ongepubliceerd), mijn dichtbundel, de kinderboeken die ik voor mijn eigen kinderen heb geschreven - dit mijn honderdste boek is. Het is een geweldig moment in mijn schrijversleven en dat grotendeels dankzij de niet-aflatende, altijd loyale en geduldige, immer liefdevolle steun van mijn kinderen. Ik zou dit nooit hebben kunnen bereiken zonder hun liefde en hulp. Daarom is De weg van het hart van ganser harte en met al mijn liefde en dankbaarheid aan hen opgedragen.

Bovendien kan ik niet aan deze mijlpaal voorbijgaan zonder een paar zeer bijzondere mensen in mijn leven te bedanken die daaraan ook hun steentje hebben bijgedragen: mijn geweldige agent en vriend Mort Janklow, al vele jaren mijn dierbare redacteur en vriendin Carole Baron, mijn eveneens dierbare en ongelofelijke researchmedewerkster Nancy Eisenbarth, die allerlei nuttige gegevens voor mijn boeken aanlevert en die al van jongs af aan mijn vriendin is. En ook mijn uitgevers, mijn redacteuren, en u, mijn trouwe lezers, zonder wie dit nooit zou hebben kunnen plaatsvinden.

Uit het diepst van mijn hart en met al mijn liefde dank ik jullie allemaal voor dit zeer bijzondere moment in mijn leven. En altijd en bovenal mijn kinderen, voor wie ik de boeken schrijf, voor wie ik leef en adem en die elk moment van mijn leven met hen tot een waardevol geschenk maken.

Veel liefs, d.s.

Sommige van de grootste misdaden tegen de menselijkheid worden in naam der liefde gepleegd.

Een psychopaat is iemand die jou wil vernietigen, zonder hart, zonder geweten, zonder zelfs met zijn ogen te knipperen. In het begin zijn ze te perfect en aardiger dan aardig. Daarna snijden ze met een ontleedmes je hart uit je lijf en wat ze verder ook maar willen. De hele operatie wordt geniaal en vaak - hoewel niet altijd - vlekkeloos uitgevoerd. En als ze hebben binnengehaald waarvoor ze eerst en vooral op je af zijn gekomen, laten ze je getraumatiseerd, verdoofd en bloedend aan de kant van de weg achter, en lopen onbewogen door om hetzelfde weer met iemand anders te doen. d.s.

1

Hope Dunne ploeterde door de zachtjes vallende sneeuw op Prince Street in SoHo, New York. Het was zeven uur en alle etalages waren helder verlicht, maar de winkels waren net gesloten en de gebruikelijke commerciële bedrijvigheid kwam voor die avond en nacht tot stilstand. Ze woonde daar nu twee jaar en dat beviel haar wel. Het was een trendy wijk midden in New York en ze vond de sfeer er vriendelijker dan in de buitenwijken. In SoHo wemelde het van de jonge mensen en als ze haar loft verliet, die haar toevluchtsoord was, was er altijd wel wat te zien, altijd wel iemand om mee te praten en meer dan genoeg actie te beleven.

Het was voor haar de minst favoriete tijd van het jaar, december, de week voor Kerstmis. Net als voorheen deed ze alsof er niets aan de hand was en wachtte gewoon af tot het voorbij was. De afgelopen twee jaar had ze tijdens de kerst in een daklozenopvang gewerkt. Het jaar daarvoor had ze in India gezeten, waar niemand aandacht aan Kerstmis besteedde. De schok na haar terugkomst in de VS was groot geweest. Vergeleken met India leek alles in Amerika zo commercieel en oppervlakkig.

De tijd die ze in Azië had doorgebracht, had haar leven veranderd, en waarschijnlijk gered. Ze had in een opwelling haar koffers gepakt en was meer dan zes maanden weggebleven. De terugkeer in het Amerikaanse leven was ongelofelijk moeilijk geweest. Al haar bezittingen hadden in Boston opgeslagen gelegen en ze was daarvandaan naar New York verhuisd. Het maakte haar niet echt uit waar ze woonde, ze was fotografe en was voor haar werk niet aan één plaats gebonden. De foto's die ze in India en Tibet had genomen, werden momenteel tentoongesteld in een gerenommeerde galerie in de binnenstad. Ander werk van haar hing in musea. Haar foto's werden vergeleken met die van Diane Arbus. Ze was gefascineerd door armoede, verval en het menselijk tekort. De wanhoop in de ogen van sommige mensen die ze fotografeerde, was hartverscheurend, precies zoals het haar aangreep op het moment van de opnames. Hope kreeg veel waardering voor haar werk, maar het was haar absoluut niet aan te zien dat ze beroemd of een vrouw van aanzien was.

Hope was haar hele leven al een observator geweest, een registrator van dat menselijk tekort. En ze zei altijd dat je daarom moest kunnen verdwijnen, onzichtbaar worden, zodat je de stemming van het te fotograferen onderwerp niet verstoorde. De studies die ze in die betoverende tijd in India en Tibet had gemaakt, bevestigden dat. In zekere zin was Hope Dunne ook bijna onzichtbaar, maar in andere opzichten was ze een gigant met een innerlijk licht en een kracht die de hele ruimte leken te vullen.

Terwijl ze door de sneeuw op Prince Street liep, glimlachte ze naar een vrouw die haar passeerde. Ze had eigenlijk zin om een lange wandeling door de sneeuw te maken en beloofde zichzelf dat later die avond te doen. Ze leefde niet volgens een vast patroon en hoefde tegenover niemand verantwoording af te leggen. Een van de grote voordelen van haar solitaire bestaan was dat ze volledig vrij was om te doen en laten wat ze wilde. Ze was het toppunt van een onafhankelijke vrouw en legde zowel in haar werk als in de omgang met de door haar geportretteerde mensen een enorme zelfdiscipline aan de dag. Soms nam ze de ondergrondse en reed naar Harlem, zwierf in t-shirt en spijkerbroek door de straten, ondertussen kinderen fotograferend. Ze was een tijdje in Zuid-Amerika geweest, en had daar ook kinderen en oude mensen gefotografeerd. Ze ging overal heen waar ze zin in had en deed tegenwoordig nog maar weinig commercieel werk. Zo nu en dan nam ze nog wel eens een modeopdracht aan voor Vogue als het een bijzonder project was. Maar het meeste werk voor tijdschriften bestond in het maken van portretten van belangrijke mensen die zij de moeite waard en interessant vond. Ze had een opzienbarend boek met portretfoto's uitgegeven, een ander boek met alleen maar kinderen, en binnenkort zou er een boek met haar foto's uit India verschijnen.

Het was een geluk dat ze kon doen en laten wat ze wilde. Ze kon kiezen uit de vele verzoeken voor opdrachten die ze kreeg. Hoewel ze het heerlijk vond om officiële portretten te maken, deed ze dat nog maar één of twee keer per jaar. Ze concentreerde zich nu veel meer op het maken van foto's tijdens reizen of op straat.

Hope was een kleine vrouw met een huid zo wit als porselein en gitzwart haar. Haar moeder had haar als kind vaak geplaagd door te zeggen dat ze op Sneeuwwitje leek, wat in zekere zin ook waar was. Ze straalde ook iets sprookjesachtig uit en qua afmetingen was ze bijna elfachtig. En ze was ongebruikelijk lenig: ze was in staat om in de kleinste ruimtes weg te kruipen en onopgemerkt te blijven. Het enige opzienbarende aan haar waren haar ogen. Ze waren van een intens blauw vermengd met een vleugje van het lichte paars van heel fijne saffieren uit Myanmar of Ceylon, en straalden het medeleven uit van iemand die het leed op de wereld had gezien. Degenen die zulke ogen als die van haar eerder hadden gezien, begrepen onmiddellijk dat ze een vrouw was die had geleden maar dat met waardigheid en gratie droeg. In plaats van zich in een depressie te laten meesleuren, had de pijn haar opgetild en haar rust gebracht. Ze was geen boeddhist, maar ze deelde hun opvattingen. Dat wil zeggen dat ze niet vocht tegen wat haar overkwam, maar zich liet meedrijven met de stroom en toestond dat het leven haar van de ene ervaring in de volgende meenam. Het was een acceptatie van het leven zoals het werkelijk was in plaats van te proberen jezelf te dwingen iets te zijn wat je wilde maar nooit kón zijn. En juist die diepzinnigheid en wijsheid gaven glans aan haar werk. Ze was bereid los te laten waar ze van hield, wat het moeilijkste was van allemaal. En hoe langer ze leefde en leerde en studeerde, des te bescheidener ze werd. Een monnik die ze in Tibet had ontmoet, had haar een vrome vrouw genoemd, wat ze eigenlijk ook was, hoewel ze geen affiniteit voelde met welk officieel kerkgenootschap dan ook. Als ze ergens in geloofde, dan was het in het leven zelf, dat ze teder omarmde. Ze was een sterke riethalm die meeboog in de wind, mooi en veerkrachtig.

Het sneeuwde harder tegen de tijd dat ze weer voor de deur van het gebouw stond waarin ze woonde. Over haar schouder hing een cameratas met daarin haar sleutels en portefeuille, verder had ze niets bij zich. Ze gebruikte geen make-up, alleen zo nu en dan als ze uitging wat felrode lippenstift, waardoor ze er nog meer als Sneeuwwitje uitzag. En haar bijna blauwzwarte haar droeg ze strak naar achteren getrokken in een paardenstaart, een vlecht of een wrong, en als ze het losmaakte, hing het tot op haar middel. Door haar sierlijke bewegingen zag ze er als een jong meisje uit en ze had bijna geen rimpeltje in haar gezicht. In haar paspoort stond dat ze nu vierenveertig jaar was, maar het was lastig om haar leeftijd in te schatten en menigeen dacht dat ze veel jonger was. Net zoals de foto's die ze maakte, en haar onderwerpen, was ze tijdloos. Als je haar zag, zou je even willen stilstaan om haar te bestuderen. Om haar onderwerpen niet af te leiden, droeg ze zelden kleurige kleding en was meestal in het zwart gekleed, of in warme klimaten in het wit.

Zodra ze de voordeur had opengemaakt, rende ze geconcentreerd met twee, drie treden tegelijk de trap op naar de derde verdieping. Ze had het koud en was blij weer in haar appartement te zijn, waar het aanzienlijk warmer was dan buiten, hoewel de plafonds hoog waren en de wind zich soms door de kieren in de ramen perste.

Ze deed het licht aan en keek zoals altijd met genoegen naar de spartaanse inrichting van haar loft. De betonnen vloer was zwart geschilderd, de banken en uitnodigende stoelen waren met een zacht ivoorkleurige wollen stof bekleed, en niets aan de inrichting was opdringerig. Het was zo eenvoudig dat het bijna zen was. En de muren hingen vol enorme, ingelijste zwart-witfoto's, die tot haar favoriete eigen werken behoorden. Aan de langste muur hing een spectaculaire serie van een jonge dansende ballerina. Het meisje op de foto's was uitzonderlijk mooi, een gracieus jong blond danseresje van een jaar of vijftien, zestien. Het was een zeer opmerkelijke reeks, die deel uitmaakte van Hopes privécollectie. Aan de andere muren hingen vele foto's van kinderen, van verschillende monniken uit de ashram in India waar ze had gewoond, en twee enorme staatsieportretten.

Haar loft leek wel een galerie waar altijd alleen haar werk werd tentoongesteld. En op een lange, witgelakte tafel stonden al haar camera's opgesteld, in voorgevormde, schuimplastic blokken en zo netjes naast elkaar als een reeks chirurgische instrumenten. Voor opdrachten huurde ze freelanceassistenten in, maar meestal gaf ze er de voorkeur aan om alles alleen te doen. Assistenten waren wel handig, maar ze leidden haar ook af. Haar favoriete camera was een oude Leica die ze al jaren had. Ze maakte in de studio ook gebruik van een Hasselblad en een Mamiya, maar haar oudste camera beviel haar nog steeds het beste. Op haar negende was ze begonnen met fotograferen. Toen ze zeventien was, schreef ze zich in voor een gespecialiseerde opleiding op Brown School en op haar eenentwintigste slaagde ze cum laude nadat ze een spectaculair eindexamenproject in het Midden-Oosten had afgerond. Niet lang daarna was ze getrouwd en had een jaar als reclamefotograaf gewerkt, maar toen had ze er een jaar of tien de brui aan gegeven, hoewel ze heel af en toen nog wel een opdracht aannam. Tien jaar geleden was ze weer volop aan het werk gegaan, en in die jaren had ze haar sporen in de wereld verdiend en steeds meer naam gemaakt. Op haar achtendertigste was ze een beroemdheid en had het Museum of Modern Art in New York werk van haar tentoongesteld. Het was een van de hoogtepunten in haar leven geweest.

Hope stak her en der in de kamer kaarsen aan en dimde de lampen. Altijd als ze weer thuiskwam, had deze ruimte een kalmerende uitwerking op haar. Ze sliep op een kleine verhoging in een smal eenpersoonsbed, te bereiken met een ladder. Ze vond het heerlijk om neer te kijken op de woonkamer en het gevoel te hebben dat ze vloog wanneer ze in slaap viel. De loft was volstrekt anders dan alle andere plekken waar ze ooit had gewoond en dat vond ze er ook fantastisch aan. Ze was vroeger altijd bang geweest voor verandering, maar deze verhuizing had ze omarmd. Het accepteren van waar ze het meest bang voor was, had haar kracht gegeven. Haar grootste persoonlijke vijanden waren verlies en verandering, en in plaats van daarvoor weg te vluchten, had ze geleerd die met waardigheid en kracht onder ogen te zien.

Aan de achterkant van de loft bevond zich een kleine keuken van zwart graniet. Ze wist dat ze wat moest eten, dus uiteindelijk liep ze erheen om een blik soep op te warmen. Meestal was ze te lui om uitgebreid te koken. Ze leefde op soepen, salades en eieren. Bij de zeldzame gelegenheden dat ze behoefte aan een heuse maaltijd had, ging ze in haar eentje naar een eenvoudig restaurant en at gehaast om weer zo snel mogelijk buiten te kunnen staan. Een keukenprinses was ze nooit geweest en dat vond ze ook niet zo erg. Voor haar had het altijd tijdverspilling geleken, er waren zoveel andere dingen die haar meer interesseerden - voorheen haar familie en nu haar werk. De afgelopen drie jaar was haar werk haar leven geworden. Ze legde er haar hele ziel en zaligheid in en dat was duidelijk aan haar foto's te zien.

Hope zat haar soep op te drinken en naar de vallende sneeuw buiten te kijken toen haar gsm begon te riedelen. Ze zette de beker neer en diepte de telefoon op uit haar cameratas. Ze verwachtte geen telefoontjes en glimlachte toen ze de bekende stem van haar agent hoorde, Mark Webber. Ze had al een tijdje niets meer van hem gehoord.

'Hai,' zei hij. 'Waar zit je nu? In welke tijdzone? Maak ik je wakker?'

Ze lachte en leunde met een glimlach om haar mond achterover op de bank. Vanaf het moment dat ze weer aan het werk was gegaan, had hij haar vertegenwoordigd. Hij deed meestal ontzettend zijn best om haar over te halen commerciële klussen aan te nemen, maar hij had ook een diep respect voor haar meer serieuze, kunstzinnige projecten. Hij had altijd gezegd dat ze op een dag een van de grootste Amerikaanse fotografen van haar generatie zou zijn, en in zekere zin was ze dat nu al en ze werd zowel door conservators als door haar vakgenoten met eerbewijzen overladen. 'Ik zit in New York,' zei ze glimlachend. 'Je maakt me niet wakker.'

'Dat stelt me teleur. Ik dacht dat je in Nepal zat, of in Vietnam, of op een of andere griezelige en weerzinwekkende plek elders. Het verbaast me dat je hier bent.' Hij wist heel goed dat ze een hekel aan kerst en oud en nieuw had, en kende ook alle redenen waarom ze dat had. Ze had goede redenen. Ze was een opmerkelijke vrouw - een overlever - en een dierbare vriendin. Hij mocht haar heel graag en bewonderde haar mateloos.

'Ik heb besloten een tijdje hier in de buurt te blijven. Ik zat naar de sneeuw te kijken. Dat is mooi. Misschien dat ik straks nog wel de deur uit ga om een paar foto's te maken. Wat klassieke plaatjes.'

'Het vriest dat het kraakt,' waarschuwde hij haar. 'Vat maar geen kou.' Hij was een van de weinige mensen die zich zorgen om haar maakte en dat ontroerde haar. Ze was de afgelopen jaren te veel op reis geweest om met oude vrienden contact te kunnen houden. Sinds haar studietijd had ze in Boston gewoond, maar toen ze uit India was teruggekeerd, had ze besloten naar New York te verhuizen. Hope was altijd erg op zichzelf geweest en was dat nu nog meer. Dat verontrustte hem, maar ze scheen tevreden met haar leven zoals het nu was.

'Ik ben net weer binnen,' stelde ze hem gerust, 'en ik zat een beker kippensoep te drinken.'

'Daar zou mijn oma het helemaal mee eens zijn geweest,' zei hij, weer glimlachend. 'Maar goed, wat zijn je plannen op het ogenblik?' Hij wist dat ze geen opdrachten had aangenomen, want via hem was er niets binnengekomen.

'Niets bijzonders eigenlijk. Ik zat erover te denken om met de feestdagen naar mijn huis in Cape Cod te gaan. Het is daar mooi in deze tijd van het jaar.'

'Lijkt me echt oergezellig. Jij bent alleen de enige die het er mooi vindt. Ieder ander zou daar in deze tijd van het jaar zelfmoordneigingen krijgen. Ik heb een beter idee.'

Hij had het met zijn deze-klus-kun-je-niet-weigeren-stem gezegd, en ze lachte. Ze kende hem goed en mocht hem heel graag. 'Wat dan? Wat voor idiote opdracht heb je nu weer voor me, Mark? Las Vegas op kerstavond?' Ze lachten allebei bij het idee. Soms kwam hij met zulke waanzinnige ideeën aanzetten dat ze die bijna altijd moest afslaan. Maar hij moest op zijn minst een poging wagen. Dat beloofde hij de potentiële klanten altijd.

'Nee, hoewel Vegas tijdens de kerstdagen me erg leuk lijkt.' Mark was verzot op gokken en maakte zo nu en dan een tripje naar Las Vegas of Atlantic City. 'Nee, dit is eigenlijk een heel fatsoenlijke en eervolle opdracht. Ik kreeg vandaag een telefoontje van een grote uitgever. Hun beroemdste schrijver wil een portret voor het omslag van zijn nieuwste boek. Hij heeft het nog niet af, maar dat is slechts een kwestie van tijd, en de uitgever heeft foto's nodig voor de catalogus en om de ontwerpen te kunnen maken voor voorpublicaties en zo. Het is allemaal heel netjes en er valt eer aan te behalen. Het enige probleem is dat de deadline erg krap is. Ze hadden er eerder aan moeten denken.'

'Hoe krap?' vroeg Hope met een neutrale stem. Ze strekte zich uit op de witte wollen bank en luisterde.

'Ze moeten de foto's volgende week hebben, in verband met hun productieschema. Dat betekent dat je ze rond de kerst moet maken. En die schrijver heeft speciaal om jou gevraagd en gezegd dat hij met niemand anders in zee wil gaan. Goede smaak kun je hem in elk geval niet ontzeggen. En het honorarium is riant. Het is een grote jongen.'

'Wie is die schrijver?' Haar beslissing zou daar grotendeels van afhangen.

Haar agent aarzelde voordat hij de naam noemde. Het was een belangrijke schrijver, hij had de National Book Award gewonnen en stond voortdurend boven aan de bestsellerslijst, maar het was nogal een losbol, die regelmatig met verschillende vrouwen in de media opdook. Mark wist niet wat Hope ervan zou vinden om hem te portretteren, vooral als die schrijver zich zou misdragen, dat was best mogelijk. Mark kon geen garanties bieden dat hij dat niet zou doen. Ze werkte meestal liever met serieuzere types. 'Finn O'Neill,' zei hij zonder verder commentaar, in afwachting van wat ze daarop te zeggen had. Hij wilde haar niet beïnvloeden of het haar afraden. De beslissing lag volledig bij haar en het zou volstrekt begrijpelijk zijn als ze deze opdracht van de hand zou wijzen, mede omdat het zo kort dag was en het de week voor Kerstmis was.

'Ik heb zijn laatste boek gelezen,' zei ze geïnteresseerd. 'Heel griezelig, maar een knap stuk werk.' Ze was nieuwsgierig gemaakt. 'Het is een intelligente vent. Heb je hem ooit ontmoet?'

'Eerlijk gezegd niet, ik ken hem niet. Ik heb hem alleen op een paar party's gezien, hier en in Londen. Het schijnt nogal een charmeur te zijn, met een voorliefde voor mooie vrouwen en jonge meisjes.'

'In dat geval heb ik niets van hem te vrezen,' zei ze lachend. Ze probeerde zich te herinneren hoe hij eruitzag op de achterkant van het boek dat ze had gelezen, maar ze kon zich hem niet meer voor de geest halen.

'Zeg dat maar niet te hard. Je ziet eruit alsof je twintig bent. Maar je kunt hem wel aan. Daar maak ik me geen zorgen om. Ik vroeg me alleen af of je in deze tijd van het jaar wel naar Londen zou willen gaan. Hoewel het een stuk minder deprimerend klinkt dan de Cape, dus misschien is het wel een godsgeschenk. Je mag eersteklas vliegen, alles wordt betaald en je logeert in het Claridge's Hotel. Hij woont in Ierland, maar hij heeft een huis in Londen en op het moment is hij daar.'

'Jammer,' zei ze. Ze klonk teleurgesteld. 'Ik had hem liever in Ierland gefotografeerd. Dat zou minder alledaags zijn geweest dan in Londen.'

'Ik geloof niet dat je daarin iets te kiezen hebt. Hij wil je in Londen ontmoeten. Meer dan een dag zou het je niet moeten kosten. Je kunt op tijd terug zijn om lekker depressief te worden op Cape Cod. Misschien voor oud en nieuw al.'

Ze lachte om wat hij zei en dacht erover na. Het had wel iets aanlokkelijks. Finn O'Neill was een belangrijke schrijver en zou zo goed als zeker een interessant onderwerp zijn. Het ergerde haar dat ze zich zijn gezicht niet meer kon herinneren.

'Wat vind je ervan?' vroeg Mark. Ze wees het gelukkig niet onmiddellijk af, en Mark dacht dat het wel goed voor haar was, vooral als het alternatief een trip in haar eentje naar Cape Cod was. Ze had daar een huis waar ze al jaren de zomers doorbracht. Ze vond het er heerlijk.

'Wat vind jíj ervan?'

Ze vroeg altijd zijn advies — hoewel ze er niet altijd naar luisterde. Maar ze vroeg het tenminste. Sommigen van zijn cliënten deden dat nooit. 'Ik vind dat je het moet doen. Hij is interessant en een beroemde schrijver, het is een fatsoenlijke klus en je hebt al een tijdje geen portretten meer gedaan. Je kunt niet altijd maar foto's van monniken en bedelaars maken,' zei Mark op een luchtige toon.

'Ja, misschien heb je wel gelijk,' zei ze alsof ze in gedachten verzonken was. Ze vond portretwerk nog altijd geweldig als de geportretteerde interessant genoeg voor haar was, en Finn O'Neill was dat zeker. 'Kun je daar ook een assistent voor me regelen? Het is niet nodig om er eentje mee te nemen.' Hope was niet veeleisend.

'Ik zal er één laten aantreden, maak je geen zorgen.' Hij hield zijn adem in - zou ze ja zeggen? Hij vond dat ze het moest doen. En zij vond dat zowaar ook. Ze zag ontzettend tegen de kerstdagen op, zoals altijd, en een reisje naar Londen zou een perfecte afleiding voor haar zijn. 'Oké, ik doe het. Wanneer denk je dat ik er het beste heen kan gaan?'

'Ik zou maar zo snel mogelijk gaan, dan kun je voor de kerst weer thuis zijn.' Maar toen drong het tot hem door dat dat voor haar niets uitmaakte.

'Ik zou morgenavond kunnen vertrekken. Ik moet hier nog een paar dingetjes afronden en ik heb de conservator van het moma beloofd nog langs te komen. Ik zou morgen een nachtvlucht kunnen nemen en in het vliegtuig kunnen slapen.'

'Perfect. Ik zal het aan ze doorgeven. Ze hebben tegen me gezegd dat ze alles voor je zouden regelen en ik vind wel een assistent voor je.' Het was nooit een probleem om mensen te vinden die haar konden assisteren. Jonge fotografen wilden maar al te graag voor Hope Dunne werken, en ze stond erom bekend dat ze makkelijk in de omgang was, en terecht. Hope was aardig, professioneel en niet veeleisend, en wat studenten of assistenten van haar opstaken, was van onschatbare waarde voor hen. Een baantje bij haar als assistent, al was het maar voor een dag, stond goed op hun cv's. 'Hoe lang wil je blijven?'

'Ik weet het niet,' zei ze terwijl ze erover nadacht. 'Een paar dagen. Ik wil me niet laten opjagen. Ik weet niet hoe het is om met hem te werken. Misschien kost het hem wel een dag of twee om te ontspannen. Boek me maar voor vier dagen. We zien wel hoe het loopt. Dan hebben we tijd zat als dat nodig mocht zijn. Ik vertrek daar weer zodra we klaar zijn.'

'Afgesproken. Ik ben blij dat je het doet,' zei hij met warmte in zijn stem. 'En het is in deze tijd van het jaar leuk in Londen. Alles is helemaal versierd en verlicht, ze doen daar niet zo ingewikkeld over Kerstmis als hier. De Britten geloven er nog steeds in.'

'Ik ben dol op het Claridge's,' zei ze blij, maar daarna klonk ze weer serieus. 'Ik zou kunnen proberen Paul op te zoeken, als hij daar is. Ik weet niet precies waar hij zit. Ik heb hem al een tijdje niet gesproken.' Het was een raar idee dat ze eenentwintig jaar getrouwd waren geweest en nu wist ze niet eens waar hij was. Haar tegenwoordige leven deed haar altijd denken aan het Chinese gezegde: 'Dat was toen, dit is nu.' Dat viel niet te ontkennen. En er was zoveel veranderd.

'Hoe gaat het met hem?' vroeg Mark voorzichtig. Hij wist dat het een gevoelig onderwerp was, maar met alles wat er was gebeurd, had ze zich opmerkelijk goed aan de omstandigheden aangepast. Wat Mark betrof, pasten de uitdrukkingen 'een vriendin voor altijd' en 'een bijzonder mens' perfect bij haar. Er waren maar weinig mensen die zich zo goed door het leven sloegen als zij had gedaan.

'Erg veel zal Paul niet achteruit zijn gegaan, denk ik,' beantwoordde ze Marks vraag over haar ex-man. 'Hij wordt op Harvard met experimentele medicijnen behandeld. Hij schijnt het redelijk goed te maken.'

'Ik zal die uitgever bellen en tegen hem "zeggen dat je de opdracht aanneemt,' zei Mark, van onderwerp veranderend. Hij wist nooit wat hij over Paul moest zeggen. Hope sprak altijd heel toegenegen over hem. Mark wist dat ze nog steeds van haar ex-man hield en dat ze de kaarten had aanvaard die het lot haar had toebedeeld. Ze was nooit verbitterd of kwaad geweest. Mark wist niet hoe ze dat voor elkaar kreeg. 'Ik bel je morgen voor meer details,' beloofde hij haar, en een minuut later hingen ze op.

Hope zette haar soepbeker in de afwasmachine en staarde daarna weer uit het raam naar de gestaag vallende sneeuw. Er lagen al enige centimeters op de grond en dat deed haar aan Londen denken. De laatste keer dat ze daar was, had het ook gesneeuwd en had alles eruitgezien als op een kerstkaart. Ze vroeg zich af of Paul nu in Londen was, maar besloot hem niet te bellen tot ze daar was gearriveerd, voor het geval de plannen werden gewijzigd. En ze wist nu ook nog niet hoeveel vrije tijd er over zou blijven. Ze wilde hem niet met de kerst zien en het risico lopen dat ze allebei sentimenteel zouden worden. Dat wilde ze koste wat het kost vermijden. Ze waren nu beste vrienden. Hij wist dat ze er voor hem was als hij haar nodig had, en ze wist ook dat hij te trots was om te bellen. Als ze elkaar ontmoetten, zorgden ze er allebei angstvallig voor om het luchtig te houden, dat werkte tegenwoordig het beste voor hen. De rest was te moeilijk om over te praten, en het diende ook nergens toe.

Hope stond bij het raam te kijken naar een man die voetsporen in de sneeuw achterliet en een oude vrouw die glibberend en glijdend haar hond uitliet. Terwijl ze hen daar zo op straat zag, kon ze de verleiding niet meer weerstaan. Ze trok haar jas en laarzen aan en ging weer naar buiten, met haar Leica in haar jaszak. Niet die mooie nieuwe, die iedereen wel wilde hebben en die ze ook had, maar die oude waar ze het meest van hield. Het was een trouwe vriend die haar goede diensten had bewezen.

Tien minuten later liep ze over straat in de overal om haar heen vallende sneeuw terwijl ze op jacht was naar goede onderwerpen. Zonder het van plan te zijn geweest, kwam ze bij de ingang van de ondergrondse terecht en haastte zich de trappen af. Ze was zojuist op een idee gekomen. Ze wilde wat plaatjes schieten van Central Park bij avond en daarna zou ze koers zetten naar een van de gevaarlijke buurten aan de westkant van de stad. Sneeuw had de gewoonte om de harten en gezichten van mensen zachter te maken. Voor Hope was de nacht nog jong en als ze er zin in had, kon ze de hele nacht buiten blijven. Dat was een van de voordelen van het alleen-zijn die ze had ontdekt. Ze kon werken wanneer en hoe lang ze wilde, en ze hoefde zich nooit schuldig te voelen. Thuis zat niemand op haar te wachten.

Om drie uur 's nachts liep ze weer door Prince Street, glimlachte in zichzelf en was tevreden over haar werk die nacht. Het was net opgehouden met sneeuwen toen Hope zichzelf binnenliet en de trappen naar haar appartement op liep. Ze trok haar nattige jas uit, liet die in de keuken achter en herinnerde zichzelf eraan dat ze morgenochtend moest pakken voor Londen. Vijf minuten later had ze haar behaaglijke nachthemd aan en kroop in haar smalle bed op de verhoging. Zodra ze haar hoofd op het kussen had gelegd, viel ze in slaap. Het was een erg plezierige, productieve avond geweest.

2

Toen Hope op het vliegveld aankwam, bleek de vlucht naar Londen twee uur vertraging te hebben. Ze had haar camera's meegenomen in haar handbagage en ging in de eersteklaslounge zitten lezen totdat haar vlucht zou worden afgeroepen. Ze had een ander boek van Finn O'Neill op de kop getikt om onderweg te lezen. Het was weer gaan sneeuwen, en nadat de deuren van het vliegtuig waren gesloten, moest het hele toestel worden vrijgemaakt van ijs. Al met al vertrokken ze bijna vier uur te laat, nadat ze ook nog eens twee uur op de startbaan hadden moeten wachten. Het maakte Hope niet echt uit, ze sliep altijd op lange vluchten. Ze liet de stewardess weten dat ze niets hoefde te eten en vertelde haar hoe laat ze wilde worden gewekt: precies veertig minuten voordat ze op Heathrow zouden landen. Dat zou haar voordat de afdaling werd ingezet nog genoeg tijd geven voor een kop koffie en een croissantje en tevens om haar tanden te poetsen en haar haren te borstelen — meer hoefde ze niet te doen om er fatsoenlijk genoeg uit te zien om door de douane te komen en naar haar hotel te gaan.

Zoals altijd sliep Hope diep in het vliegtuig en ze was blij dat ze ondanks de ochtendmist zonder problemen konden landen.

Uiteindelijk had de vertraging ook zo haar positieve kanten: het winterweer had de tijd gehad om weg te trekken. En zoals beloofd stond er een auto van het Claridge's op haar te wachten toen ze met haar cameratas om haar schouder door de douane kwam. Ze had alle andere benodigde apparatuur al gehuurd en die zou die middag in het hotel worden afgeleverd. Ze zou de schrijver de volgende ochtend bij hem thuis ontmoeten. Ze wilde wat tijd hebben om hem te leren kennen en dan zouden ze 's middags de foto's maken.

Tot nu toe liep alles redelijk op rolletjes en volgens plan, en omdat ze genoeg had geslapen in het vliegtuig, was ze klaarwakker toen ze de binnenstad in reden. En ze was blij met haar kamer in het hotel; het was een van de mooiere suites van het Claridge's, met veel bloemmotieven, Engels antiek en ingelijste prenten aan de diepkoraalrood geverfde muren. Het was er warm en gezellig, en zodra ze haar koffer had neergezet, liet ze het bad vollopen. Ze overwoog Paul te bellen, maar ze wilde wachten tot ze Finn had ontmoet, want dan kon ze vaststellen hoeveel vrije tijd ze over zou hebben. Desnoods kon ze Paul, als hij in de stad was, op de laatste dag nog zien. Ze wilde niet denken aan vroeger, ze stond het zichzelf niet toe, glipte in het bad en deed haar ogen dicht. Ze wilde een wandeling maken zodra ze zich weer had aangekleed en iets had gegeten. Het was tegen die tijd twee uur 's middags in Londen. En net toen ze roomservice had gebeld om een omelet en een kom soep te bestellen, arriveerde de gehuurde apparatuur en belde de assistente die voor haar was ingehuurd, en pas om vier uur kon ze het hotel verlaten.

Ze koos voor een pittige lange wandeling naar New Bond Street en bekeek daar alle etalages. Ze waren vrolijk versierd voor de kerst en elke winkel waarin ze keek, was vol publiek. Iedereen was op pad om inkopen te doen. Ze hoefde voor niemand meer een cadeau te kopen — ze had Paul al vanuit New York een ingelijste foto gestuurd en Mark een kistje goede Franse wijn.

Rond een uur of zes liep ze terug naar haar hotel, en zodra ze haar kamer binnenkwam, belde Finn O'Neill haar. Hij had een diepe, mannelijke stem die een beetje hees klonk.

'Spreek ik met Hope Dunne?' vroeg hij, en daarna barstte hij in een hoestbui uit. Hij klonk erg ziek. 'Ik ga dood,' verkondigde hij toen de hoestaanval voorbij was. 'Ik kan je morgen niet ontvangen. Bovendien wil ik niet dat je ziek wordt.'

Het was aardig dat hij daaraan dacht en dat hij bezorgd was, en ze wilde ook niet ziek worden, maar ze baalde ervan dat er een dag verloren zou gaan. Ze had niets anders in Londen te doen, tenzij ze Paul zou ontmoeten. 'Je klinkt verschrikkelijk,' zei ze met medeleven. 'Ben je al bij de dokter geweest?'

'Hij zei dat hij langs zou komen, maar hij is nog niet komen opdagen. Het spijt me echt ontzettend. Het was aardig van je om helemaal naar Londen toe te komen. Als ik morgen in bed blijf, ben ik overmorgen misschien wel weer de oude. Heb je haast om terug te gaan?' vroeg hij bezorgd.

Ze glimlachte. 'Voor mij is het geen probleem,' zei ze rustig. 'Ik kan blijven zolang het nodig is, tot de klus is geklaard.'

'Ik hoop dat je een goede retoucheur hebt. Ik zie er belabberd uit,' zei hij. Hij klonk als een klein jongetje en erg begaan met zichzelf.

'Je zult er prachtig op komen te staan, dat beloof ik je. Alles hangt af van de belichting,' stelde ze hem gerust, 'en we kunnen met de spuit een hoop retoucheren. Zorg nu maar dat je beter wordt. Drink veel kippensoep,' raadde ze hem aan.

Hij lachte. 'Ik wil er op het boek niet uitzien als de grootvader van Georgia O'Keeffe, hoor.'

'Dat gebeurt niet.' Het idee alleen al. Ze had O'Neill opgezocht op het internet en wist nu ook weer hoe hij eruitzag en dat hij zesenveertig was. Hij was een knappe man. En zijn stem klonk jong en energiek, ook al was hij ziek.

'Is het oké in je hotel?' vroeg hij met een bezorgde stem.

'Ja hoor, prima,' verzekerde ze hem.

'Ik waardeer het echt dat je op zo'n korte termijn hierheen wilde komen. Ik weet niet waar mijn uitgever met zijn hoofd zat, ze waren vergeten dat we een foto nodig hadden voor het boek en daar herinnerden ze me pas deze week aan. Het is eigenlijk gekkenwerk, met de kerstdagen en zo. Ik heb hun gevraagd contact met je op te nemen, maar ik verwachtte niet dat je zou komen.'

'Ik had geen andere plannen. Ik zou naar Cape Cod gaan, maar eerlijk gezegd is het leuker om hier te zijn.'

'Ja,' stemde hij met haar in. 'Ik woon in Ierland, maar het is daar ook behoorlijk deprimerend in deze tijd van het jaar. Ik heb hier een huis, waar ik altijd verblijf als ik niet schrijf. Ben je ooit in Ierland geweest?' vroeg hij ineens belangstellend, waarna hij bijna weer bezweek aan een hoestaanval.

'Al heel lang niet meer,' gaf ze toe. 'Het is er erg mooi, maar al jarenlang heb ik geen redenen gehad om ernaartoe te gaan. Ik vind het er zomers aangenamer.'

'Ik ook, maar de natte, sombere winters zijn goed voor mijn schrijverij,' zei hij toen lachend, 'en Ierland is goed voor mijn belastingaanslagen. Schrijvers betalen geen inkomstenbelasting in Ierland, dat is mooi meegenomen, nietwaar? Twee jaar geleden heb ik me tot Ier laten naturaliseren. Dat kwam me beter uit,' zei hij vergenoegd.

Ze lachte. 'Dat lijkt me een behoorlijk grote stap. Was je familie Iers?' Aan zijn naam te horen, nam ze aan dat ze dat waren. Ze genoot ervan om met hem te kletsen. Het was een goede gelegenheid om hem een beetje beter te leren kennen, al was het maar over de telefoon. Hoe meer ze praatten, des te meer zou hij zich bij haar op zijn gemak voelen als ze elkaar uiteindelijk zouden ontmoeten en moesten samenwerken.

'Mijn ouders waren Iers, geboren in Ierland, maar ik ben in New York geboren. En dat zij Iers waren, maakte het makkelijker om de overstap te maken. Ik had een dubbele nationaliteit en heb uiteindelijk afstand gedaan van mijn Amerikaanse paspoort. Het leek me zinniger als ik daar wilde blijven wonen. Je hebt fantastische huizen in Ierland en ondanks het slechte weer is een groot deel van het platteland prachtig. Je moet eens een keer langskomen.'

Zulke dingen zeiden mensen meestal uit beleefdheid en ze kon zich niet voorstellen dat ze het ooit zou doen. Zodra ze zijn foto voor het boekomslag had gemaakt, zouden ze elkaar waarschijnlijk nooit meer zien, tenzij ze nog een keer foto's van hem moest maken.

Ze kletsten nog een tijdje en hij vertelde haar waar zijn boek over ging. Het ging over een seriemoordenaar en speelde zich af in Schotland. Het klonk griezelig, maar er zaten een paar interessante wendingen in de plot en hij zei dat ze een exemplaar van hem zou krijgen zodra het af was. Hij vertelde haar dat hij bezig was er de laatste hand aan te leggen. Ze wenste hem ten slotte een spoedig herstel en sprak af hem twee dagen later te ontmoeten, om hem de tijd te geven om over zijn verkoudheid heen te komen. En daarna besloot Hope Paul te bellen. Ze had er geen idee van of hij in Londen was, maar ze vond het wel een poging waard. Hij nam op toen de telefoon voor de tweede keer overging.

'Wat een leuke verrassing. Waar zit je? In New York?' zei hij, en hij klonk blij.

Ze kon de vertrouwde tremor in zijn stem horen. In de loop der jaren was zijn stem veranderd en soms sprak hij erg onduidelijk. 'Nee,' zei ze alleen maar, stilletjes in zichzelf glimlachend. 'Ik zit in Londen. Ik ben naar Engeland gekomen om te werken, voor een paar dagen maar. Ik moet foto's maken van een schrijver, voor een boekomslag.'

'Ik dacht dat je zulke dingen niet meer deed na je laatste grote museumexpositie,' zei hij vriendelijk. Hij was altijd trots op haar werk geweest.

'Zo nu en dan doe ik nog steeds commercieel werk, alleen maar om het niet te verleren. Ik kan niet de hele tijd kunstzinnige plaatjes maken. Het is leuk om verschillende dingen te doen. Ik moet foto's van Finn O'Neill maken.'

'Ik hou wel van zijn boeken,' zei Paul.

Ze hoorde aan zijn stem dat hij onder de indruk was en oprecht blij met haar telefoontje. 'Ik ook. Hij is verkouden, dus hebben we de sessie een dag uitgesteld. Ik vroeg me af of je hier was en morgen met me wil lunchen.'

'Dat zou geweldig zijn,' zei hij snel. 'Ik vertrek overmorgen naar de Bahama's. Het is hier te koud.' Hij had een prachtige boot, die 's winters in de Caraïben lag. Hij bracht er veel tijd op door. Het was zijn middel om aan de wereld te ontsnappen.

'Ik ben blij dat ik heb gebeld.'

'Ik ook.' Ze spraken af om elkaar de volgende dag in het hotel te ontmoeten en daar te lunchen. Ze had hem niet gevraagd hoe het met hem ging. Dat kon ze zelf beoordelen als ze hem zag, en bovendien hield hij er niet van om over zijn ziekte te praten.

Paul was die herfst zestig geworden en worstelde al tien jaar met de ziekte van Parkinson. Dat had alles in zijn leven veranderd, en in het hare. Vlak na zijn vijftigste verjaardag had hij last van tremors gekregen. Eerst had hij die genegeerd, maar als hart- en vaatchirurg kon hij dat niet lang volhouden. Er zat niets anders voor hem op dan binnen zes maanden te stoppen met opereren. En toen viel de bodem onder zijn bestaan weg, en onder die van haarzelf. Hij was de vijf jaar daarop colleges blijven geven op Harvard, totdat hij dat ook niet meer kon. Op zijn vijfenvijftigste moest hij zijn arbeidzame leven helemaal opgeven, en toen begon hij te drinken. Twee jaar lang hield hij dat verborgen voor iedereen die ze kenden, behalve voor haar.

Het enige verstandige wat hij in die tijd had gedaan, was een paar uitstekende investeringen doen in twee bedrijven die chirurgische apparatuur maakten. Een van de twee had hij geadviseerd en zijn investeringen waren winstgevender geweest dan alles wat hij ooit op dat gebied had gedaan. Het andere bedrijf ging naar de beurs, en toen hij binnen twee jaar na zijn pensioen zijn aandelen verkocht, hield hij er een smak geld aan over en kocht zijn eerste boot. Maar door het drinken leefde hij voortdurend op de rand van de afgrond en omdat de parkinson hem steeds meer beperkte, was hij nauwelijks meer in staat te functioneren. En als hij niet ziek was, was hij dronken, of allebei. Uiteindelijk was hij voor behandeling naar een verslavingskliniek gegaan die een collega van Harvard hem had aanbevolen. Maar tegen die tijd was er niets meer van hun vroegere leven over. Paul had toen het besluit genomen om van haar te scheiden. Ze was het liefst voor altijd bij hem gebleven, maar dat wilde hij niet.

Als arts wist hij beter dan wie dan ook wat hem nog te wachten stond en hij weigerde haar daarin mee te slepen. Hij nam het besluit om te scheiden helemaal alleen en liet haar geen keus. ■Twee jaar geleden, na haar terugkeer uit India, was hun scheiding definitief geworden. Ze probeerden niet meer over hun huwelijk en scheiding te praten. Het onderwerp was voor beiden te pijnlijk. Op de een of andere manier waren ze elkaar, door alles wat er was gebeurd, kwijtgeraakt. Ze hielden nog wel van elkaar en waren erg aan elkaar gehecht, maar hij stond haar niet toe om deel uit te maken van zijn leven. Ze wist dat hij om haar gaf en van haar hield, maar hij was vastbesloten stilletjes in zijn eentje te sterven. Zijn grootmoedige gebaar had haar, behalve in haar werk, volledig eenzaam en stuurloos achtergelaten.

Ze maakte zich zorgen om hem, maar ze wist dat hij medisch gezien in goede handen was. Hij bracht maandenlang op zijn boot door en de rest van de tijd woonde hij in Londen. Of hij ging terug naar Boston voor behandelingen op Harvard, ofschoon de artsen daar relatief weinig voor hem konden doen. De ziekte sloopte hem langzaam, maar voorlopig wist hij zich nog wel te redden, hoewel het hem moeite kostte. Het was makkelijker voor hem om op de boot te leven, met de crew die de hele tijd in de buurt was.

Ze waren getrouwd toen Hope eenentwintig jaar was, toen ze net haar fotografieopleiding had afgerond. Hij was toen al zevenendertig jaar en chirurg en hoogleraar op Harvard. Ze hadden elkaar ontmoet toen Paul naar Brown School kwam om een semester les te geven tijdens het sabbatsjaar dat hij bij Harvard had opgenomen. Het was Hopes derde jaar op Brown geweest. Voor Paul was het liefde op het eerste gezicht geweest en hun relatie was hartstochtelijk en intens. Een jaar later, vlak na haar eindexamen, trouwden ze. En zelfs in de twee jaar na hun scheiding was ze nooit verliefd op een andere man geworden. Niemand kon aan Paul Forrest tippen en ze was nog steeds erg aan hem gehecht, of ze nu getrouwd waren of niet. Het was hem gelukt om van haar te scheiden, maar hij had haar niet van haar liefde voor hem kunnen beroven. Ze accepteerde het gewoon als een feit in hun leven. En ook al had zijn ziekte hem veranderd, ze zag in zijn broze lichaam nog steeds dezelfde briljante man met dezelfde briljante geest.

Het verlies van zijn werk had hem bijna volledig onderuitgehaald en in velerlei opzichten was hij ernstig achteruitgegaan, maar niet in de ogen van zijn ex-vrouw. Zijn voortdurende getril en schuifelende gang veranderde voor haar niets aan de man die hij was.

Hope bracht de avond rustig op haar hotelkamer door met het lezen van O'Neills boek en probeerde niet aan Paul te denken en aan het leven dat ze ooit hadden gedeeld. Dat was als een kast vol spoken die geen van beiden nog durfde te openen. Het was voor allebei beter als ze in hun gesprekken bij het heden bleven en niet in het verleden doken. Maar haar ogen begonnen te schitteren toen ze hem de volgende dag zag. Ze zat in de lobby op hem te wachten toen ze Paul langzaam voortschuifelend met een stok op zich af zag komen. Hij was nog steeds lang en knap, liep rechtop, en ondanks de tremor straalden zijn ogen. Ze vond hem nog steeds de aardigste man ter wereld, en hoewel zijn ziekte hem had verouderd, zag hij er nog behoorlijk goed uit.

Hij leek net zo blij om haar te zien, omarmde haar hartelijk en gaf haar een kus op de wang. 'Je ziet er fantastisch uit,' zei hij glimlachend naar haar. Ze droeg een zwarte broek, hoge hakken en een felrood jasje en had haar haar in een wrong opgestoken. Haar paarsblauwe ogen zagen er groot en vol leven uit terwijl ze naar hem keek. In haar geoefende ogen zag hij er niet slechter uit dan een tijd geleden, misschien zelfs ietsje beter. De experimentele medicijnen die hij slikte, leken te helpen, hoewel hij nog steeds wat onvast op zijn benen stond toen ze hem een arm gaf en ze naar de eetzaal liepen. Ze voelde zijn hele lichaam schokken. De ziekte van Parkinson was zo wreed.

De ober gaf hun een goede tafel. Ze praatten ongedwongen bij en besloten wat ze wilden eten. Ze voelde zich altijd zo op haar gemak bij hem. Ze waren zo vertrouwd met elkaar, kenden elkaar van haver tot gort. Ze had hem ontmoet op haar negentiende en had sindsdien van hem gehouden, en soms vond ze het zo raar dat ze niet meer met hem was getrouwd. Maar hij was onverzettelijk geweest - hij weigerde om haar met een zieke, oude man op te zadelen. Ze was zestien jaar jonger, wat hun allebei niets had uitgemaakt, maar toen hij ziek werd, deed het er voor hem wel toe. Hij had ervoor gekozen om uit haar leven te stappen, hoewel ze nog steeds van elkaar hielden en altijd genoten van elkaars gezelschap. Binnen een paar minuten kreeg hij haar aan het lachen en zij vertelde hem alles over haar recente exposities, reizen en werk. Ze had hem zes maanden niet gezien, hoewel ze elkaar tamelijk regelmatig over de telefoon spraken. Ook al waren ze niet meer getrouwd, ze kon zich een leven zonder hem niet voorstellen.

'Ik heb die man die je moet fotograferen gisteravond op de website van zijn uitgever opgezocht,' vertelde Paul haar. Zijn handen trilden terwijl hij probeerde te eten.

Hoewel het hem moeite kostte, was hij vastbesloten zelf zijn bord leeg te eten. Ze gaf geen commentaar op wat hij morste, noch stak ze haar hand uit om hem te helpen. Hij moest ieder grammetje waardigheid bij elkaar rapen om naar restaurants te gaan, maar ze was trots op hem dat hij het nog steeds deed. Alles wat met zijn ziekte te maken had, was een kwelling voor hem, zijn werk dat hij was kwijtgeraakt en dat alles voor hem had betekend - en waarop zijn eigenwaarde was gebaseerd - en het huwelijk dat eraan was opgeofferd, omdat hij absoluut niet wilde dat ze samen met hem de ondergang tegemoet ging. Terwijl hij langzaam wegkwijnde, was zeilen nog het enige echte plezier in zijn leven. Zelfs Hope wist dat hij slechts een schaduw was van de man die hij ooit was geweest, hoewel hij dat vooral uit trots probeerde te verbergen. Op zijn zestigste had hij vitaal en springlevend moeten zijn, nog steeds in de bloei van zijn leven en op het toppunt van zijn carrière. In plaats daarvan bevond hij zich in de winter van zijn leven, in zijn eentje nu, net als zij, hoewel zij een stuk jonger was. Paul glipte heel langzaam uit het leven weg en ze was er altijd erg door ontdaan wanneer ze dat zag. Hij hield zich kranig, maar de werkelijkheid was meedogenloos, vooral voor hem.

'O'Neill is een buitengewoon interessante man,' ging Paul enthousiast verder. 'Hij schijnt in de VS te zijn geboren, stamt uit een adellijk Iers geslacht en is teruggekeerd naar het landgoed van zijn voorouders om dat in de oorspronkelijke staat terug te brengen. Er stond ook een foto van op het internet. Een kast van een landhuis. Mooi, maar oud en vervallen. In Ierland heb je wel meer van die prachtige oude landhuizen. Het is me opgevallen dat er bij Sotheby's en Christie's heel veel meubels uit dat soort huizen worden geveild. Ze zien eruit als Frans antiek en zijn dat ook vaak. Maar goed, hij woont dus in een soort kasteel en is een Ierse aristocraat, wat eerder nooit tot me was doorgedrongen. Hij heeft ook op een of andere tweederangs Amerikaanse universiteit gezeten, maar zijn doctorsgraad op Oxford gehaald. En hij is door de Britten geridderd nadat hij in de VS de National Book Award voor fictie had gewonnen. Eigenlijk is het dus sír Finn O'Neill,' waarschuwde hij haar.

'Jee, dat ben ik helemaal vergeten,' gaf ze toe. Paul was altijd een onuitputtelijke bron van informatie voor haar. Ze keek Paul nu schaapachtig aan. 'Ik ben vergeten hem sir Finn te noemen toen hij me belde. Maar hij scheen er geen bezwaar tegen te hebben.'

'Hij lijkt me nogal een vrijbuiter,' zei Paul, die ophield met eten. Sommige dagen waren moeilijker dan andere en er zat een grens aan wat hij in het openbaar aan gêne kon verdragen. 'Hij heeft verhoudingen gehad met een paar beroemde vrouwen, rijke erfgenames, prinsessen, actrices, modellen. Hij is een beetje een playboy, maar talent kun je hem niet ontzeggen. Het wordt vast een interessante klus. Ik krijg de indruk dat het een flierefluiter en een excentriekeling is, maar saai zal dat zeker niet zijn. Hij zal je wel proberen te versieren,' zei Paul met een bedroefde glimlach. Hij had iedere aanspraak op haar allang laten varen, behalve ten aanzien van hun vriendschap, en vroeg haar nooit iets over haar liefdesleven. Hij wilde het niet weten. En zij bespaarde hem de pijn door hem niet te vertellen dat ze nog steeds van hem hield. Er waren een aantal onderwerpen die ze nooit aanroerden, met betrekking tot zowel het heden als het verleden. Onder de gegeven omstandigheden was meer met elkaar delen dan wat ze zo nu en dan tijdens een lunch of een diner bespraken, of over de telefoon, niet haalbaar. En aan deze laatste strohalm in hun relatie klampten ze zich beiden vast.

'Hij versiert mij niet,' verzekerde Hope hem. 'Ik ben waarschijnlijk twee keer zo oud als de vrouwen met wie hij op stap gaat, als hij zo losbandig is als jij zegt.' Ze zag er niet geïnteresseerd of bezorgd uit. O'Neill was niet meer dan het onderwerp van een fotoshoot, niet een man met wie ze een afspraakje had. 'Wees daar maar niet zo zeker van,' zei Paul betweterig.

'Ik sla hem met een statief als hij iets probeert,' zei ze vastberaden, en beiden moesten lachen. 'Bovendien heb ik morgen een assistente bij me. Misschien valt hij wel voor haar. En hij is ziek, dat zal ook wel helpen.'

Na het hoofdgerecht babbelden ze gemoedelijk en deden lang over het dessert. Paul deed twee pogingen om de thee te drinken die hij had besteld, maar hij kon het niet, en Hope durfde hem niet aan te bieden zijn kopje vast te houden, hoewel ze dat graag had gedaan. En daarna liep ze met hem mee naar de uitgang van het hotel en wachtte terwijl de portier een taxi voor hem probeerde aan te houden die hem terug naar zijn flat kon brengen.

'Kom je binnenkort nog eens naar New York?' vroeg ze hem hoopvol. Hij had een privésuite in het Carlyle Hotel maar maakte daar zelden gebruik van. En behalve voor zijn medische behandelingen kwam hij niet meer in Boston. Teruggaan om zijn oude collega's op te zoeken, greep hem te veel aan. Zij stonden nog steeds aan de top en voor hem was het tien jaar geleden al afgelopen, veel te vroeg.

'Ik blijf de hele winter in de Caraïben. En daarna ga ik waarschijnlijk weer hierheen.' Hij hield van de anonimiteit van Londen, het feit dat niemand hem kende. Hier had niemand medelijden met hem, en het was dan ook pijnlijk voor hem om het medeleven in Hopes ogen te zien. Het was een van de redenen waarom hij niet met haar getrouwd was gebleven. Hij wilde niet het voorwerp van medelijden zijn. Hij was liever in zijn eentje dan een last te zijn voor iemand van wie hij hield. En door het nemen van die beslissing had hij hun allebei een heleboel ontnomen. En het was onmogelijk geweest hem op andere gedachten te brengen. Hope had dat tevergeefs geprobeerd en had uiteindelijk geaccepteerd dat hij het recht had te kiezen hoe hij zijn laatste jaren wilde slijten, en wat zijn redenen ook waren, dat was niet samen met haar.

'Laat me weten hoe de ontmoeting met O'Neill is verlopen,' zei Paul terwijl de portier een taxi voor hem aanhield. Hij keek met een glimlach op haar neer en trok haar kleine, vertrouwde gestalte in zijn armen, en terwijl ze hem omarmde, sloot hij zijn ogen. 'Zorg goed voor jezelf, Hope,' zei hij met een brok in zijn keel. Ze knikte. Soms voelde hij zich schuldig dat hij haar had losgelaten, maar hij was er vast van overtuigd geweest dat dat het beste voor haar was, en dat geloofde hij nog steeds. Hij had het recht niet haar leven te verwoesten door van haar te vergen dat ze voor hem zorgde.

'Zal ik doen en jij ook,' zei ze. Ze kuste hem op de wang en hielp hem in de taxi. Even later vertrok de auto en bleef ze in de kou staan om hem na te wuiven. Het maakte haar altijd droevig om hem te zien, maar hij was de enige familie die ze nog had. Terwijl ze terug het hotel in liep, drong het ineens tot haar door dat ze vergeten was hem een vrolijk kerstfeest te wensen, maar ze was eigenlijk blij dat ze dat niet had gedaan. Het zou voor allebei alleen maar herinneringen hebben opgeroepen die veel, veel te pijnlijk waren.

Ze ging naar boven naar haar kamer en trok platte schoenen aan en een dikkere jas. Een paar minuten later verliet ze rustig het hotel om in haar eentje een lange wandeling te gaan maken.

3

Fiona Casey, de assistente die Hopes agent voor haar had ingehuurd, stond de volgende morgen om negen uur voor haar hotelkamerdeur. Het was een opgewekt, grappig roodharig meisje, dat erg onder de indruk was van Hope. Ze was afgestudeerd in de fotografie aan de Royal Academy of Arts en voorzag met freelancewerk in haar levensonderhoud. En ze was net zo onder de indruk van het feit dat ze Finn O'Neill zouden gaan fotograferen. Ze struikelde zowat over haar eigen benen terwijl ze Hopes apparatuur naar het gehuurde busje bracht. Klokslag tien uur werden ze voor Finn O'Neills huis verwacht. Hope had niets meer van hem gehoord, dus nam ze aan dat hij genoeg hersteld was om de fotosessie te doen.

De chauffeur die samen met het busje door het hotel was besteld, reed hen de korte afstand naar een smal achterafstraatje in een chique buurt, waar charmante tot woonhuis omgebouwde stallen stonden. Het huis was piepklein, en zodra Hope de koperen deurklopper had laten vallen, verscheen er een dienstmeisje in uniform dat hen binnenliet. Ze ging hun voor naar een vlak naast de voordeur gelegen, popperige woonkamer, die volgestouwd stond met verweerde antieke Engelse meubels. In de boekenkast was geen leeg plekje meer te vinden en op de grond stonden stapels boeken. Hope zag heel veel in leer gebonden oude boeken, waaronder, als je goed keek, zelfs een heleboel eerste drukken. Dit was duidelijk een man die van boeken hield. De banken waren comfortabel, bekleed met leer en heel oud, en het vuur in de open haard brandde fel. Het scheen de enige warmtebron in de ruimte te zijn en het was er koud, behalve als je dicht bij het vuur stond. Achter de woonkamer lag een eetkamer met donkergroene muren en daarachter een keuken. De ruimtes waren allemaal erg klein, maar zagen er heel charmant uit.

Ze zaten daar bijna een halfuur op Finn te wachten, toen zowel Fiona als Hope opstond om bij de haard te gaan staan, zachtjes fluisterend met elkaar. Het huis was zo klein dat je je bijna schaamde om hard te praten, bang dat iemand je toevallig zou horen. En toen, net op het moment dat Hope zich begon af te vragen waar hij bleef, stormde een rijzige man met een bos lang donker haar en staalblauwe ogen de kamer binnen. Het huis leek absurd klein voor een man van zijn lengte, alsof hij, als hij zijn armen zou strekken, de tegenover elkaar liggende muren kon aanraken. In vergelijking met zijn voorouderlijk huis in Ierland, dat ze door Paul daartoe aangezet op het internet had opgezocht, leek deze woonruimte bespottelijk klein.

'Het spijt me dat ik jullie heb laten wachten,' zei Finn met een doodnormaal Amerikaans accent. Ze wist niet waarom, maar na alles wat ze over O'Neill en zijn banden met Ierland had gelezen, verwachtte ze bijna dat hij met een zwaar Iers accent zou spreken. Maar twee dagen eerder hadden ze over de telefoon met elkaar gesproken en toen had hij als iedere andere goed opgeleide New Yorker geklonken. Zijn uiterlijk was echter wel Europees. Maar wat zijn afkomst ook was, in werkelijkheid was hij net zo Amerikaans als Hope. En hij leek een stuk minder verkouden. Hij hoestte een paar keer, maar hij klonk niet meer alsof hij ieder moment kon doodgaan. In feite zag hij er verbazingwekkend gezond en springlevend uit, en op zijn gezicht verscheen een glimlach waar Fiona onmiddellijk voor viel. Hij gaf het dienstmeisje opdracht voor Fiona een kop koffie te zetten en nodigde Hope uit om met hem mee naar boven te gaan. Hij verontschuldigde zich bij Fiona dat hij er met Hope vandoor ging, maar hij wilde zijn fotografe eerst wat beter leren kennen.

Ze liep hem achterna, een wenteltrap op, en kwam terecht in een grotere en gezellige woonkamer. Deze stond vol boeken, antiek, kunstvoorwerpen, souvenirs, oude leren banken en comfortabele stoelen, en in de open haard brandde een stevig vuur. Het was het soort ruimte waarin je jezelf voor je plezier dagenlang zou willen opsluiten. Alle voorwerpen waren fascinerend en intrigerend. Sommige waren afkomstig van zijn reizen en andere zagen eruit alsof hij ze al jarenlang koesterde. De sfeer in de ruimte was heel persoonlijk en warm, en ondanks zijn grote gestalte en lange armen en benen leek de kamer op de een of andere manier perfect bij hem te passen. Hij plofte neer in de kussens van een oude bank, strekte zijn lange benen naar het vuur en grijnsde breed naar Hope. Ze zag dat hij afgedragen maar buitengewoon elegante zwartleren rijlaarzen droeg.

'Ik hoop dat ik je assistente niet heb beledigd,' zei hij verontschuldigend. 'Ik vond het beter om eerst nader kennis met elkaar te maken voordat we aan het werk gaan. Ik word altijd verlegen als ik op de foto moet. Als schrijver ben ik gewend anderen te observeren, niet naar mezelf te laten kijken. Ik hou er niet van om in de schijnwerpers te staan.'

Hij zei het met een jongensachtige, enigszins scheve glimlach, waardoor hij haar onmiddellijk voor zich wist in te nemen. Hij was ongelofelijk charmant. 'Dat heb ik ook. Ik hou er ook niet van om gefotografeerd te worden. Ik sta liever achter de camera.' Ze dacht er al over na waar ze hem het beste kon fotograferen. Zoals hij nu zat, was het zelfs bijna perfect, gemakkelijk uitgestrekt voor de open haard, zijn hoofd een heel klein beetje achterover zodat ze zijn gezicht goed kon zien. 'Voel je je weer beter?' Hij leek er zo gezond als een vis uit te zien en het was nauwelijks te geloven dat hij onlangs zo ziek was geweest. Hij klonk nog steeds een beetje hees, maar hij was vol energie en zijn blauwe ogen schitterden als hij lachte. Hij deed haar denken aan de sprookjes uit haar jeugd, omdat hij er als de ideale knappe prins uitzag. Of als de held uit een boek, hoewel de meeste figuren in zijn eigen boeken nogal obscuur waren.

'Het gaat weer prima,' zei hij onbezorgd, maar toen moest hij toch weer even hoesten. 'Dit huis is zo klein dat ik me er altijd een beetje belachelijk in voel, maar het is zo makkelijk en het is zo prettig hier dat ik het nooit zou kunnen opgeven. Ik heb het al jaren. Sommige van mijn beste boeken heb ik hier geschreven.' Hij draaide zich om en wees naar het bureau achter hen. Het was een prachtig oud bureau waar twee mensen aan konden werken, en hij vertelde dat het van een schip afkomstig was. Het domineerde het andere eind van de kamer en er stond een computer op die daar volledig uit de toon viel. 'Bedankt dat je hierheen wilde komen,' zei hij vriendelijk. Hij leek oprecht dankbaar. Het dienstmeisje kwam op dat moment binnen met twee kopjes thee op een zilveren dienblad. 'Ik weet dat het krankzinnig was om te vragen of je het wilde doen, in de kerstweek. Maar ze hebben die foto nodig, en volgende week leg ik de laatste hand aan het boek en meteen daarna ga ik weer verder aan het volgende, in Ierland. Jou hier en nu in Londen ontmoeten leek me het handigst.'

'Eerlijk gezegd was het geen probleem,' zei Hope ongedwongen terwijl ze een kopje thee van het blad pakte. Finn nam het andere aan, waarna het dienstmeisje onmiddellijk weer de trap af verdween. 'Ik had niets anders te doen,' zei ze terwijl hij haar nauwlettend in de gaten hield.

Ze was jonger dan hij had verwacht en zag er ook beter uit. Hij was verrast door haar kleine en tere gestalte en door de intensiteit in haar violetkleurige ogen. 'Toch is het hartstikke tof van je dat je zo vlak voor de kerst helemaal hierheen wilde komen,' reageerde hij.

Ondertussen keek zij naar de lichten en schaduwen op zijn gezicht. Hij zou makkelijk te fotograferen zijn. Hij was een en al expressiviteit en een erg knappe vent. 'Het is leuk in Londen in deze tijd van het jaar,' zei Hope met een glimlach terwijl ze haar theekopje op de regimentstrommel zette die hij als salontafel gebruikte. Een stapel mooie oude koffers van krokodillenleer stond links van de open haard. Overal waar ze keek, was er wel iets om te bewonderen. 'Meestal sla ik de kerstdagen gewoon over, dus was het leuk om hierheen te komen. De opdracht was een aardige verrassing en kwam op het juiste moment. En jij? Ga je de kerst in Ierland doorbrengen of hier?' Ze vond het prettig om degene te leren kennen die ze moest fotograferen voordat ze aan het werk ging, en O'Neill was makkelijk in de omgang en ontspannen. Hij leek haar geen lastig mens, en hij was open en toegankelijk terwijl hij over zijn theekopje heen naar haar glimlachte. Hij was buitengewoon charmant en aantrekkelijk.

'Nee, ik blijf hier en ga later pas terug,' antwoordde hij. 'Mijn zoon komt de dag na kerst vanuit Amerika overgevlogen. Hij zit op het mit. Het is een slim joch. Hij is een computerwhizzkid. Zijn moeder is overleden toen hij zeven was en hij is bij mij opgegroeid. Ik mis hem ontzettend nu hij op de universiteit in de VS zit. Hier in Londen is het leuker voor hem dan in Dublin. En daarna gaat hij met vrienden skiën. We zijn erg aan elkaar gehecht,' zei Finn trots, en toen keek hij haar strak aan. Hij was nieuwsgierig naar haar. 'Heb jij kinderen?'

'Nee.' Ze schudde rustig haar hoofd. 'Nee, ik niet.'

Hij was verbaasd. Ze zag er wel als een moederlijk type uit. Ze leek niet zo'n carrièrevrouw die had besloten geen kinderen te nemen. Ze straalde een zichtbaar vriendelijke zachtheid uit, had een aangename, rustige stem en leek zorgzaam en attent. 'Getrouwd?' Hij keek even naar haar linkerhand, maar zag geen ring.

'Nee,' zei ze, en toen kwam ze een beetje los. 'Maar wel geweest. Mijn man was cardiovasculair chirurg op Harvard. Hart-longtransplantaties waren zijn specialiteit. Hij is daar tien jaar geleden mee gestopt. We zijn nu ruim twee jaar gescheiden.'

'Ik denk dat moeten stoppen met werken mensen kapotmaakt. Ik ben van plan te blijven schrijven tot ze me tussen zes planken moeten leggen. Ik zou anders niet weten wat ik met mezelf aan moet. Kostte het hem moeite om te stoppen? Dat kan haast niet anders. Hartchirurgen zijn altijd helden, vooral op Harvard, stel ik me zo voor.'

'Hij kon niet anders. Hij werd ziek,' zei ze zachtjes.

'Nog erger dus. Dat moet zwaar voor hem zijn geweest. Kanker?' Hij wilde meer van haar weten.

Terwijl ze praatten, hield ze zijn gezichtsexpressies in de gaten en het heldere blauw van zijn ogen. Ze was blij dat het een kleurenfoto moest worden — het zou zonde zijn geweest om de werkelijke kleur van die ogen niet op het boek te tonen. Ze waren blauwer dan ze ooit had gezien. 'Nee, de ziekte van Parkinson. Hij stopte met opereren zodra hij het had ontdekt. Verscheidene jaren daarna heeft hij nog colleges gegeven, maar uiteindelijk moest hij ook dat opgeven. Hij heeft het heel zwaar te verduren gehad.'

'En jij vast en zeker ook. Wat een wrede teleurstelling voor een man die zo'n carrière heeft gemaakt. Vandaar de scheiding?'

'Dat en andere dingen,' zei ze vaag, terwijl ze weer om zich heen keek. Ze zag op de schoorsteenmantel een foto staan van Finn met een knappe blonde jongen, van wie ze vermoedde dat het zijn zoon was.

Hij knikte toen hij haar ernaar zag kijken. 'Dat is hem, mijn zoon Michael. Ik mis hem nu hij in Amerika zit. Ik heb moeite om te wennen aan het feit dat ik hem niet meer om me heen heb.'

'Is hij in Ierland opgegroeid?' zei ze terwijl ze in de richting van de foto glimlachte. Net als zijn vader zag hij er knap uit.

'We hebben zowel in New York als in Londen gewoond toen hij nog klein was. Twee jaar nadat hij naar de universiteit was vertrokken, ben ik naar Ierland verhuisd. Hij is op-en-top een Amerikaans kind. Dat ben ik eigenlijk nooit geweest. Ik voelde me altijd anders, misschien omdat mijn ouders niet in de VS zijn geboren. Het enige waar ze het altijd over hadden was teruggaan. Uiteindelijk heb ík dat dus gedaan.'

'En voel je je thuis in Ierland?' vroeg ze terwijl hun ogen elkaar ontmoetten.

'Nu wel. Ik heb het huis van mijn voorouders weer in handen weten te krijgen. Met de reparatie ben ik de komende honderd jaar nog wel bezig. Het was vreselijk vervallen toen ik er kwam wonen, en delen zijn dat nu nog. Het is een enorm oud, palladiaans landhuis, gebouwd door sir Edward Lovett Pearce aan het begin van de achttiende eeuw. Helaas zijn mijn ouders lang voordat ik het kon terugkopen overleden, en Michael verklaarde me voor gek dat ik sowieso aan zoiets begon.' Er stond ook een foto van het huis op de schoorsteenmantel en hij gaf die aan Hope.

Het was een gigantisch klassiek buitenverblijf, met een grote stenen trap aan de voorkant en gebogen zijvleugels met pilaren. Op de foto stond Finn voor het huis, schrijlings op een elegant zwart paard gezeten. Hij zag er zowaar ook uit als een eigenaar van een landgoed. 'Het ziet er fantastisch uit,' zei Hope vol bewondering. 'Zo'n restauratieproject zal heel wat tijd kosten.'

'Dat is waar, maar ik doe het met liefde. Op een dag erft Michael het van me. Tegen die tijd zal het wel in een fatsoenlijke staat verkeren, op voorwaarde dat ik nog minstens honderd jaar te leven heb.' Hij lachte.

Hope gaf de foto terug. Ze vond het echt jammer dat ze hem niet daar kon fotograferen. In vergelijking met dat opmerkelijke palladiaanse paleis leek zijn Londense verbouwde stal ineens belachelijk klein. Maar het enige wat zijn uitgever wilde was een foto van zijn hoofd en daar was de gezellige kamer waarin ze zaten goed genoeg voor. 'Ik ga mijn assistente aan het werk zetten,' zei Hope terwijl ze opstond. 'Het duurt wel even voordat alles klaarstaat. Heb je nog voorkeur voor een plek?' vroeg ze terwijl ze weer om zich heen keek. Toen hij op de bank zat, ontspannen en pratend over zijn huis in Ierland, had hij er goed uitgezien. En ze wilde ook foto's maken terwijl hij achter zijn bureau zat, en misschien nog een paar staand naast de boekenkast. Het was altijd moeilijk te voorspellen wanneer het magische moment, een soort 'klik' tussen hen, zou plaatsvinden terwijl zij aan het werk was. Hij leek een makkelijk onderwerp; hij was volledig open en ontspannen. En toen ze in zijn ogen keek, voelde ze dat hij het soort man was dat je kon vertrouwen, op wie je kon bouwen. Hij straalde warmte en humor uit, alsof hij veel begreep van de hebbelijkheden van mensen en de grillen van het leven. En er was iets van plezier in zijn ogen te zien. Hij was ook sexy, maar op een gedistingeerde, aristocratische manier. Hij kwam niet over als een schuinsmarcheerder, ook al had haar agent haar gewaarschuwd dat hij een rokkenjager was. Nu ze hem zo zag, was dat makkelijk te begrijpen. Hij was erg aantrekkelijk, leek heel zorgzaam, en je zou hem zelfs wel een ontzettend lekker ding kunnen noemen. Als hij al zijn charmes in de strijd gooide, zou hij waarschijnlijk moeilijk zijn te weerstaan. Ze was blij dat ze daar niets mee te maken had, dat ze alleen maar met hem werkte. Hij was erg complimenteus geweest over haar werk. Uit zijn vragen en verwijzingen had ze kunnen opmaken dat hij haar had gegoogeld. Hij scheen alle musea uit zijn hoofd te kennen waar ze had geëxposeerd, terwijl zij sommige daarvan al lang was vergeten. Hij was heel goed geïnformeerd.

Hope liep weer naar beneden en hielp Fiona met het uitzoeken van de benodigde apparatuur. Nadat ze haar had verteld wat ze van plan was, liepen ze samen naar boven en liet ze Fiona zien waar de lampen moesten worden opgesteld. Ze wilde hem eerst op de bank fotograferen en daarna aan zijn bureau. Terwijl zij erop toezag dat Fiona de apparatuur goed opstelde, verdween Finn naar boven, naar zijn slaapkamer, en keerde een uur later terug nadat Hope hem via het dienstmeisje had laten weten dat ze klaar waren. Hij droeg nu een zachte kasjmier trui in de kleur van zijn ogen. Die stond hem erg goed en zijn atletische lichaam zag er sexy en mannelijk in uit. Ze zag dat hij zich net had geschoren en zijn haar had geborsteld.

'Klaar om ertegenaan te gaan?' Ze glimlachte naar hem terwijl ze haar Mamiya pakte. Ze vertelde hem waar hij op de bank moest gaan zitten, en terwijl de lampen onder de paraplu's flitsten, las Fiona de belichtingsmeter af. Hope legde de Mamiya even weg en nam snel een polaroid om hem de pose en de achtergrond te kunnen laten zien. Hij zei dat hij het super vond. Een minuut later begon Hope foto's te schieten, afwisselend werkend met de Mamiya of de Leica, en met de Hasselblad voor de klassieke portretten. Ze fotografeerde vooral in kleur, maar schoot ook een paar zwart-witrolletjes vol. Ze gaf de voorkeur aan het laatste, omdat het interessantere beelden opleverde, maar de uitgever had uitdrukkelijk om kleurenopnames gevraagd en Finn zei dat hij dat ook liever had. Volgens hem zou een kunstzinnige zwart-witfoto op de achterkant van het boek zijn lezers een minder reëel beeld geven en het lastiger voor hen maken om zich met hem te identificeren.

'Jij bent de baas,' zei Hope met een glimlach terwijl ze weer in de camera keek.

Hij lachte. 'Nee, jij bent de kunstenaar.' Hij leek volkomen op zijn gemak voor de camera, bewoog zijn hoofd en veranderde zijn uitdrukking stukje bij beetje alsof hij het al honderden keren had gedaan. En Hope wist dat dat ook zo was. De foto die ze moest maken, was voor zijn elfde boek in twintig jaar, en tot nu toe waren dat allemaal bestsellers geweest. Op zijn zesenveertigste was hij uitgegroeid tot een instituut binnen de Amerikaanse literatuur, zoals zij in haar vakgebied. Het was moeilijk vast te stellen wie van hen beroemder was of meer aanzien genoot. Qua vermaardheid en vaardigheden in hun verschillende vakgebieden waren ze tegen elkaar opgewassen.

Ze werkten een uur terwijl ze hem complimenteerde met zijn goede manier van bewegen en de juiste draaiingen van zijn hoofd. Ze was er zo goed als van overtuigd dat ze de winnende foto in het eerste halfuur had geschoten, maar ze keek wel uit om op dat moment te stoppen. Ze had Fiona opdracht gegeven de lichtopstelling naar het bureau te verplaatsen. Aan Finn stelde ze voor een halfuur pauze te nemen en misschien een wit overhemd aan te trekken maar de boord open te laten. Hij vroeg haar toen of ze niet liever wilde stoppen om te lunchen, maar Hope zei dat ze, als hij het niet erg vond, liever doorwerkte. Ze wilde de goede sfeer niet verstoren of traag en loom worden na de lunch. Ze wist dat het meestal beter was om door te gaan als de samenwerking tussen haar en haar onderwerp eenmaal goed liep. Een lange lunch of een glas wijn kon voor een van hen of voor allebei de ban breken en dat wilde ze hoe dan ook vermijden. Ze was verrukt over wat ze hadden bereikt. Als portretonderwerp was Finn O'Neill ideaal en het was leuk om met hem te praten. De tijd vloog om.

Een halfuur later liep hij de woonkamer weer binnen, in het witte overhemd waar Hope om had gevraagd, en ging achter zijn indrukwekkende bureau zitten. Hope schoof de computer opzij, omdat deze nogal uit de toon viel in dit decor. Finn was heerlijk om te fotograferen, hij dolde, vertelde moppen en verhalen over bekende artiesten en schrijvers, zijn huis in Ierland en de krankzinnige stunts die hij vroeger tijdens promotietournees voor zijn boeken had uitgehaald. Maar toen hij over zijn zoon sprak en dat hij hem na de dood van zijn moeder alleen had opgevoed, sprongen de tranen in zijn ogen. Er waren zoveel magische momenten terwijl ze met hem praatte, dat Hope wist dat ze een groot aantal fantastische shots had om uit te kiezen, de ene nog beter dan de andere.

En toen waren ze, na een paar opnames van Finn leunend tegen een antieke ladder voor de boekenkast, klaar. Maar precies op het moment dat ze dat zei, barstte hij in lachen uit met een uitdrukking van vreugde en opluchting op zijn gezicht. Ze nam snel nog een foto, die uiteindelijk misschien wel eens de beste zou kunnen blijken te zijn. Soms gebeurde dat. Hij omarmde haar hartelijk terwijl ze Fiona de Leica aanreikte. Haar assistente pakte die respectvol aan en zette hem op een tafel bij de andere. Daarna schakelde Fiona de lampen uit en begon de apparatuur af te breken en op te bergen, terwijl Finn Hope voorging naar de keuken beneden.

'Je werkt veel te hard! Ik verga van de honger!' klaagde hij terwijl hij de koelkast opende en zich naar haar omdraaide. 'Kan ik wat pasta of een salade voor je maken? Ik sta op het punt om van de honger om te vallen. Geen wonder dat je zo klein bent, je eet vast nooit.'

'Als ik werk meestal niet,' gaf ze toe. 'Ik word dan zo meegesleept dat ik er niet aan denk, en het is zo leuk om een fotosessie te doen.' Ze glimlachte verlegen.

Hij lachte. 'Meestal voel ik me ook zo als ik aan een boek werk, hoewel het me soms ook de keel uithangt. Vooral als ik stukken moet herschrijven. Ik heb een keiharde redacteur en we hebben een haat-liefdeverhouding, maar voor mijn boeken is hij heel goed. Hij is een noodzakelijk kwaad. Met jouw werk heb je dat niet,' zei hij jaloers.

'Ik moet mezelf redigeren, maar ik heb met opdrachtgevers te maken, zoals jouw uitgever, en met museumconservators die behoorlijk lastig kunnen zijn. Maar het is anders dan herschrijven voor jou moet zijn. Ik heb altijd willen schrijven,' bekende ze. 'Maar ik kan nauwelijks een ansichtkaart vol krijgen. Voor mij draait alles om het visuele. Ik zie de wereld door een lens, op die manier kan ik in de ziel van mensen kijken.'

'Ik weet het, dat is zo te gek aan je werk. Daarom heb ik jou ook gevraagd voor de foto voor het boekomslag.' Hij lachte terwijl hij als een wervelwind voor hen allebei in de kleine keuken een omelet klaarmaakte. Hij had de salade al aangemaakt terwijl ze praatten. 'Ik hoop dat mijn ziel uiteindelijk niet te duister op je opnames terechtkomt,' zei hij, veinzend dat hij bezorgd was.

Ze keek hem strak aan. 'Hoezo? Ik heb geen tekenen van een duistere ziel of een verdorven karakter gezien. Heb ik soms iets gemist?'

'Ach, misschien wat overgeërfde lichte krankzinnigheid, maar niets om je ongerust om te maken. Uit wat ik over mijn Ierse verwanten heb gelezen, waren sommigen wel behoorlijk getikt, maar niet echt gevaarlijk. Het waren vooral excentriekelingen.' Hij glimlachte naar haar terwijl hij het zei.

'Dat kan geen kwaad,' zei Hope vriendelijk terwijl hij hun omeletten op de borden legde. 'Iedereen heeft wel ergens iets geks in zich. Ik heb na mijn scheiding een tijd in India gezeten, om alles op een rijtje te zetten. Ik geloof dat je wel zou kunnen zeggen dat dat ook een vorm van gekte was,' zei ze, terwijl ze aan de prachtige mahoniehouten tafel in zijn gezellige, donkergroene eetkamer gingen zitten. Aan de wanden hingen schilderijen van jachttaferelen en één van een vogel van een beroemde Duitse kunstenaar.

'Hoe was het daar?' vroeg Finn geïnteresseerd. 'Ik ben zelf nooit in India geweest. Ik wil er altijd nog een keer heen.'

'Het was fantastisch,' zei Hope. Haar ogen lichtten op. 'Het was de opwindendste, meest bevredigende tijd die ik ooit ergens heb doorgebracht. Het heeft mijn leven voorgoed veranderd. En hoe ik tegen alles aan kijk, inclusief mezelf. En je vindt daar de prachtigste plekken. Er is net een tentoonstelling geopend van een serie foto's die ik daar heb gemaakt.'

'Ik geloof dat ik er een paar in tijdschriften heb zien staan,' zei Finn, terwijl hij een laatste hap van zijn omelet nam en aan de salade begon. 'Foto's van bedelaars en kinderen. En een ongelofelijke zonsondergang bij de Taj Mahal.'

'Ik ben bij een paar prachtige meren geweest. Dat zijn zulke romantische plekken, je kunt het je haast niet voorstellen. Maar je hebt daar ook de allertreurigste oorden. Ik heb een halfjaar in het ziekenhuis van Moeder Teresa doorgebracht. En ik heb ook in een klooster in Tibet en in een ashram in India gewoond, waar ik mezelf weer vond. Ik geloof dat ik daar wel voor altijd had kunnen blijven.'

Hij keek in haar ogen en zag iets heel dieps en heel vredigs, en daarachter, nog dieper, zag hij een bodemloze put vol pijn. Hij kon zien dat Hope een vrouw was die veel had geleden. Hij vroeg zich af of die pijn alleen te maken had met haar scheiding en de ziekte van haar man. Maar wat het ook was, het was duidelijk voor hem dat ze door een hel was gegaan, en nu was ze ongelofelijk evenwichtig en rustig terwijl ze hem met een beminnelijke glimlach over de tafel aankeek. 'Ik heb altijd al zoiets willen doen,' gaf hij toe, 'maar ik heb nooit de moed gehad. Ik denk dat ik bang ben met mezelf te worden geconfronteerd. Ik word liever met duizend demonen geconfronteerd.'

Het was eerlijk dat hij dat toegaf en ze knikte. 'Het was ontzettend vredig daar. In het klooster mochten we niet praten. Dat was verbazingwekkend rustgevend en helend. Ik wil graag nog een keer terug.'

'Misschien zou een beetje plezier je ook geen kwaad doen.' Finn zag er ineens ondeugend uit. 'Hoe lang blijf je hier nog?' Hij leunde achterover in zijn stoel en glimlachte naar haar. Ze was mysterieus en intrigerend.

'Ik ga morgen terug naar New York,' zei ze glimlachend naar hem.

'Dat is veel te kort voor een bezoek aan Londen. Wat doe je vanavond?'

'Waarschijnlijk slapen, na een kom soep op mijn kamer,' zei ze met een grijns.

'Dat is belachelijk,' zei hij met een strenge, afwijzende gezichtsuitdrukking. 'Mag ik je uitnodigen om samen met mij te gaan dineren?'

Ze aarzelde, maar knikte toen. Ze had niets anders te doen en hij was een boeiende gesprekspartner. 'Ik heb helemaal geen nette kleren bij me,' zei ze verontschuldigend.

'Jij hebt die niet nodig. Jij kunt rustig in broek en trui rondlopen. Je bent Hope Dunne, je kunt doen wat je wilt. Ik zou vanavond graag met je gaan eten in Harry's Bar. Volgens mij hebben ze daar het beste Italiaanse eten ter wereld.'

Ze kende dat restaurant wel, maar was er zelden geweest. Het was een van de aantrekkelijkste besloten eetgelegenheden en tout Londen zou er zitten. De vrouwen zouden elegante, stijlvolle cocktailjurkjes dragen en de mannen donkere pakken. En hij had gelijk, het eten was er voortreffelijk. 'Dat zou heel leuk zijn. Weet je zeker dat je je niet opgelaten zult voelen als ik niet iets chics draag?' Vaag voelde ze zich niet op haar gemak, maar het idee om met hem te dineren stond haar wel aan. Hij was niet alleen intelligent, maar ook interessant en geestig. Ze had zich de hele dag geen moment met hem verveeld. Hij had van heel veel dingen verstand, was belezen, beschaafd en briljant. De verleiding om een paar uur samen met hem door te brengen en hem beter te leren kennen, was groot. Voor hém was ze tenslotte naar Londen gekomen. En Paul was die dag vertrokken.

'Ik zou me vereerd voelen als je met me wilt dineren, Hope,' zei Finn met een gezicht dat een en al eerlijkheid uitstraalde. Al jaren had hij niet meer zo'n interessante vrouw ontmoet. 'Jij kunt mij meer over India vertellen en ik jou alles over Ierland,' zei hij in een poging haar te overtuigen. 'En hoe het is om een huis te restaureren dat driehonderd jaar oud is.'

Finn zei dat hij haar om halfnegen bij haar hotel zou ophalen. Een paar minuten later vertrokken Hope en Fiona, nadat de chauffeur alle apparatuur naar het busje had gesjouwd. Fiona had rustig in de kleine zitkamer een boek zitten lezen en het dienstmeisje had haar als lunch een sandwich gebracht. Fiona had het vandaag fantastisch gevonden om met Hope te werken en had het daarom niet erg gevonden om op haar te moeten wachten.

Terug in het hotel bracht Fiona orde aan in alle apparatuur en borg de camera's op. Het was vijf uur toen ze vertrok. Ze zei nogmaals dat ze een geweldige dag had gehad. Daarna ging Hope op bed liggen om een dutje te doen en dacht na over haar gesprek met Finn en zijn uitnodiging voor die avond. Dat was een van de leukste dingen aan het maken van portretten. Het werk op zich was niet opwindend, maar de mensen die ze ontmoette wel. Hij was zeer getalenteerd, zoals de meeste mensen van wie ze een portret moest maken. Ze had zijn werk altijd bewonderd en het was fascinerend om de man daarachter te leren kennen. Zijn boeken waren in zekere zin griezelig en soms zelfs angstaanjagend en ze wilde hem daar vanavond meer over vragen. En hij leek net zo geïnteresseerd in haar werk.

Ze sliep twee uur en werd op tijd wakker om nog een douche te nemen en zich voor het dinertje aan te kleden. Zoals ze hem had gewaarschuwd, had ze niets beters om aan te trekken dan een zwarte broek en een trui. Maar ze was opgelucht dat ze een bontjas en een paar hoge hakken had meegenomen. Ze zou zijn goede naam in Harry's Bar ten minste niet totaal te grabbel gooien. Ze zou niet met de chique vrouwen daar kunnen concurreren, maar ze zag er stemmig, eenvoudig en fatsoenlijk gekleed uit. Ze draaide haar haren in een wrong, deed knalrode lippenstift op en verder slechts een klein beetje make-up, en verliet toen haar suite om beneden op hem te wachten.

Hope zat in de lobby toen Finn exact vijf minuten later binnenwandelde, in een donkerblauw pak en een zwarte kasjmier jas van een prachtige snit.

Hij was opvallend knap en mensen draaiden hun hoofden naar hem om toen hij haar begroette en ze samen naar buiten liepen. Verschillende mensen herkenden hem terwijl hij haar naar zijn Jaguar begeleidde, die vlakbij tegen de stoeprand stond geparkeerd. Ze had zo'n avondje niet ingecalculeerd, maar het was leuk om met hem uit te gaan. Ze glimlachte daarom breed terwijl ze wegreden.

'Dit is geweldig. Dank je, Finn,' zei ze hartelijk.

Hij keek haar glimlachend aan. Het was slechts een korte rit naar het restaurant. 'Ik kijk er ook naar uit. En je ziet er fantastisch uit. Ik snap niet waar je je zorgen om maakte. Je ziet er heel chic uit.' Het was lang geleden dat ze zo luxe had gedineerd. Ze deed dat soort dingen nauwelijks meer. Ze ging nu zelden 's avonds uit, behalve naar party's in musea of openingen van haar exposities in galerieën. Diners zoals in Harry's Bar hoorden meer bij Pauls vroegere leven en niet meer bij het hare. In New York bewoog ze zich tegenwoordig in artistiekere kringen, die meer in overeenstemming met haar werk waren. Ze ging nu naar bistrootjes in Chelsea en SoHo, nooit naar chique restaurants.

De ober begroette Finn hartelijk en kende hem blijkbaar goed. Hij leidde hen naar een rustig hoektafeltje te midden van de goed geklede gasten uit diverse landen; Hope hoorde dat er zowel Italiaans, Arabisch, Russisch, Duits en Frans als Engels werd gesproken.

Zodra ze waren gaan zitten, bestelde Finn een martini en Hope een glas champagne. Ze keek om zich heen. Dezelfde spotprenten hingen nog aan de muren. Er was niets veranderd sinds ze hier voor het laatst met Paul was geweest. Jaren geleden.

'Vertel eens hoe je met fotograferen bent begonnen,' vroeg Finn toen hun drankjes waren geserveerd.

Hope lachte om de vraag en nam een slokje van haar champagne. 'Toen ik negen jaar was, werd ik verliefd op camera's. Mijn vader was hoogleraar op Dartmouth en mijn moeder kunstenares. Mijn oma gaf me een camera voor mijn verjaardag en dat was liefde op het eerste gezicht. Ik ben enig kind, dus wist ik mezelf uitstekend te vermaken. En het leven was tamelijk saai in New Hampshire toen ik opgroeide. Zolang ik een camera in mijn hand had, verveelde ik me niet. En jij?' vroeg ze hem. 'Wanneer ben jij begonnen met schrijven?'

'Net als jij. Toen ik jong was. Ik ben ook enig kind, dus las ik voortdurend. Het was mijn manier om te ontsnappen.'

'Waaraan?' vroeg ze geïnteresseerd. Hun kunstvormen waren verschillend, maar hun creatieve talent schiep toch een band.

'Een eenzame jeugd. Mijn ouders waren erg aan elkaar gehecht en ik denk dat ik me vaak buitengesloten voelde. In hun leven was weinig plaats voor een kind. Ze waren al wat ouder. Mijn vader was arts en mijn moeder was een beroemde schoonheid in Ierland geweest. Ze leefde eigenlijk alleen voor zijn werk en was minder in mij geïnteresseerd. Dus ontwikkelde ik een rijk fantasieleven en bracht al mijn tijd door met lezen. Ik heb altijd geweten dat ik wilde schrijven. Op mijn achttiende schreef ik mijn eerste boek.'

'Is dat gepubliceerd?' vroeg ze. Ze was onder de indruk.

Hij lachte en schudde zijn hoofd. 'Nee. Ik heb er eerst drie geschreven die nooit zijn gepubliceerd. Het vierde werd uiteindelijk wel uitgegeven. Ik was toen net afgestudeerd.' Ze wist dat hij op Columbia University had gezeten en later in Oxford zijn graad had gehaald. 'Het succes kwam pas veel later.'

'Wat heb je gedaan tot je werd uitgegeven?'

'Gestudeerd, gelezen en doorgegaan met schrijven. Veel gedronken.' Hij lachte. 'Achter de vrouwen aan gezeten. Ik ben vrij jong getrouwd. Ik was vijfentwintig, vlak nadat mijn tweede boek was uitgekomen. Ik heb ook als ober en als timmerman gewerkt. Michaels moeder was model in New York.' Hij glimlachte schaapachtig naar Hope. 'Ik heb altijd een enorm zwak voor mooie vrouwen gehad. Ze zag er fantastisch uit. En ze was verwend, lastig en narcistisch, maar ze is een van de mooiste vrouwen geweest die ik ooit ben tegengekomen. Ze was ook jong, en al snel nadat we Michael kregen, liep het mis. Ik geloof dat we geen van beiden aan een kind toe waren. Ze hield op met haar modellenwerk en we zetten de bloemetjes vaak buiten. Ik had niet veel geld en we voelden ons allebei ongelukkig.'

'Waardoor is ze overleden?' vroeg Hope voorzichtig. Wat hij beschreef, klonk meer als een aanstaande scheiding dan een tragisch verlies. Ze zat er niet ver naast.

'Ze is door een dronken bestuurder aangereden toen ze 's avonds laat van een feest in de Hamptons terugkwam. We leefden al zo nu en dan gescheiden van elkaar en godzijdank liet ze Michael altijd bij mij als ze naar party's en zo ging. Ze was toen achtentwintig en ik drieëndertig. Uiteindelijk zouden we waarschijnlijk wel zijn gescheiden. Maar toch voelde ik me afschuwelijk toen ze was overleden. Plotseling was ik alleen met mijn zoon. Dat waren geen gemakkelijke jaren. Maar gelukkig is hij een fantastisch kind en de meeste fouten schijnt hij me te hebben vergeven, en dat waren er nogal wat door de jaren heen. Tegen die tijd waren mijn eigen ouders ook overleden, dus kon niemand ons helpen, maar we hebben het gered. Ik heb zelf voor hem gezorgd. We zijn in die twintig jaar allebei volwassen geworden.' Hij glimlachte een glimlach die zowel jongensachtig was als op die van een knappe prins leek die jarenlang de harten van vrouwen had veroverd. Het was makkelijk te begrijpen waarom. Hij straalde zo'n eerlijkheid en openheid en ongekunsteldheid uit. Hij probeerde zijn zwakheden of angsten niet te verbergen.

'Ben je nooit hertrouwd?' Zijn levensverhaal boeide Hope.

'Ik had het te druk met mijn zoon. En nu heb ik het gevoel dat het te laat is. Ik ben te egocentrisch en te vastgeroest in mijn gewoontes. En sinds Michael weg is, ben ik voor het eerst weer alleen. Daar wil ik nog eventjes van genieten. Getrouwd zijn met een schrijver is trouwens geen pretje. Ik zit de meeste tijd aan mijn bureau gekluisterd. Soms kom ik maandenlang het huis niet uit. Ik kan van geen vrouw verlangen dat ze daarmee leeft, maar het is nu eenmaal wat ik het liefste doe.'

'Zo voel ik dat tegenover mijn werk ook,' beaamde ze. 'Het slokt je soms helemaal op. Mijn man kon er heel goed mee omgaan en was ook een steun voor me. En hij had het ook druk. Héél druk, op het toppunt van zijn carrière. Als doktersvrouw kun je soms ook heel eenzaam zijn, maar voor mij gold dat niet.' Ze aarzelde even en keek weg, en glimlachte toen weemoedig. 'Ik had andere dingen te doen.'

Hij nam aan dat ze haar werk bedoelde, dat was het meest logische. Ze had in de loop der jaren ontzettend veel werk geproduceerd. 'Wat heeft hij gedaan nadat hij moest stoppen met opereren?'

'Hij gaf colleges, op Harvard. Het academische wereldje was me vertrouwd, vanwege mijn vader, hoewel Harvard veel prestatie-gerichter is dan Dartmouth, snobistischer misschien zelfs, en ook genadelozer. Lesgeven was Paul niet genoeg, dus heeft hij meegeholpen om twee bedrijven op poten te zetten die medische instrumenten maakten. Hij raakte er heel nauw bij betrokken en dat heeft hem geen windeieren gelegd. Ik denk dat hem dat de eerste paar jaren nadat hij zijn praktijk niet meer kon uitoefenen, heeft gered. Het haalde de scherpe kantjes van zijn ziekte af om ergens anders succes mee te hebben, een poosje in elk geval. En toen verergerde de ziekte. En veranderde er een heleboel. Het is moeilijk om hem op zijn leeftijd zo ziek te zien. Hij is nog steeds relatief jong.' Ze keek bedroefd terwijl ze het zei en herinnerde zich hoe hij eruit had gezien tijdens de lunch de vorige dag. Het had hem moeite gekost om te lopen en te eten en hij gedroeg zich nog steeds waardig en sterk, ook al was hij zo broos.

'Wat doet hij nu? Mis je hem?'

'Ja. Maar hij wil niet dat ik voor hem zorg. Hij is heel trots. En alles veranderde voor ons nadat hij ziek was geworden... en er gebeurden ook nog andere dingen. Het leven haalt je soms plotseling onderuit, en ook al hou je van iemand, je bent niet in staat het terug te draaien. Drie jaar geleden heeft hij een zeilboot gekocht en daar verblijft hij nu vaak op. De rest van de tijd zit hij in Londen of hij gaat naar Boston voor behandelingen, en soms komt hij ook voor een paar dagen naar New York. Het wordt moeilijker voor hem om alleen te reizen. Op de boot heeft hij het veel makkelijker. Zijn bemanning zorgt goed voor hem. Hij is vandaag naar de Caraïben vertrokken.'

'Wat triest,' zei Finn nadenkend. Het was moeilijk voor hem om te begrijpen waarom Paul Hope had laten gaan. En uit hoe ze over hem praatte, kon Finn opmaken dat ze nog steeds van haar ex-man hield en zich bekommerde om wat er met hem gebeurde. 'Voor een gezonde man zou het nog niet zo'n slecht leven zijn, denk ik. Maar als je ziek bent, beleef je waarschijnlijk nog maar weinig plezier aan alles.'

'Ja,' zei Hope zachtjes. 'Hij ondergaat nu een experimentele behandeling tegen Parkinson, op Harvard. Tot voor kort ging het redelijk goed.'

'En nu?'

'Niet zo goed.' Ze ging niet verder op de details in.

Finn knikte. 'En wat doe jij als je niet naar Tibet en India vlucht om in kloosters te leven?' Hij glimlachte terwijl hij de vraag stelde. Tegen die tijd hadden ze allebei hun drankje op.

'New York is mijn uitvalsbasis. Ik reis veel voor mijn werk. En als ik tijd heb, en dat is niet zo vaak, ga ik naar Cape Cod. Meestal vlieg ik de wereld rond om foto's te maken of ik bereid exposities van mijn werk voor.'

'Waarom Cape Cod?'

'Mijn ouders hebben me daar een huis nagelaten. Toen ik een kind was, brachten we er de zomers door, en ik ben er dol op. Het huis staat in Wellfleet, een charmant, slaperig dorpje. Er is niets chics of mondains aan. Het huis is heel eenvoudig, maar meer heb ik ook niet nodig, ik voel me er op mijn gemak. Het heeft een prachtig uitzicht op de oceaan. Toen ik getrouwd was, gingen we er ook altijd in de zomer heen. We woonden toen in Boston. Twee jaar geleden ben ik naar New York verhuisd. Daar heb ik een heel aangename loft, in SoHo.'

'En niemand om hem mee te delen?'

Ze glimlachte terwijl ze haar hoofd schudde. 'Ik ben tevreden met het leven zoals het nu is. Het is moeilijk om getrouwd te zijn met een fotografe die nooit thuis is, net als bij jou. Ik kan nu dingen doen die ik nooit deed toen ik nog getrouwd was. Ik zwerf over de wereld en ben altijd onderweg. Het is het tegenovergestelde van wat jij doet, opgesloten in een kamer, schrijvend, maar als ik op reis ben of in de VS werk, ben ik niet wat je noemt onderhoudend gezelschap. Ik heb het nooit als egocentrisch bekeken,' zoals hij zijn eigen werk had genoemd, 'maar misschien is het dat wel. Ik hoef niemand verantwoording af te leggen en ik kan gaan en staan waar ik wil.' Hij knikte.

Ze bestelden nu het eten. Ze namen allebei pasta en besloten de eerste gang over te slaan. Het was interessant om meer over elkaars leven te weten te komen en hij vertelde haar meer over zijn huis in Ierland. Het was niet moeilijk om je voor te stellen hoeveel hij ervan hield en wat het voor hem betekende. Het was een deel van zijn familiegeschiedenis, zijn hele bestaan was ermee verweven en het lag hem na aan het hart.

'Je moet het een keer komen bekijken,' bood hij aan.

Ze was er nieuwsgierig naar. 'Wat voor dokter was je vader?' vroeg ze hem vanachter haar pasta, die echt zo heerlijk was als hij had beloofd, en zoals ze zich nog van vroeger kon herinneren. Het eten in Harry's Bar kon niet beter.

'Een huisarts. Mijn grootvader was een soort grootgrondbezitter in Ierland, maar behalve het werk dat dat met zich meebracht, heeft hij verder nooit wat gedaan. Mijn vader was veel ambitieuzer en heeft in de VS gestudeerd. Hij is teruggegaan om met mijn moeder te trouwen en nam haar mee naar Amerika. Maar het is haar nooit gelukt om zich aan te passen aan een leven ver weg van Ierland. Ze is tamelijk jong gestorven en hij niet lang daarna. Ik zat toen op de universiteit. Maar door hen heeft Ierland voor mij altijd tot de verbeelding gesproken. En omdat zij Iers waren, was het makkelijk voor me om de Ierse nationaliteit te krijgen toen ik dat wilde.

En belastingtechnisch was het het beste voor me om mijn Amerikaanse paspoort uiteindelijk op te geven. Niets beters dan geen inkomstenbelasting voor schrijvers. Toen mijn boeken eenmaal goed begonnen te lopen, was het een erg aantrekkelijke situatie voor mij. En nu ik het huis van mijn betovergrootouders weer in handen heb, denk ik dat ik daar voor altijd blijf, hoewel ik niet geloof dat ik Michael ooit kan overtuigen naar Ierland te verhuizen. Als hij op het mit is afgestudeerd, wil hij carrière maken in de hightechsector, en in Dublin zijn er meer dan genoeg mogelijkheden, maar hij wil graag in de VS blijven en in Silicon Valley of Boston gaan werken. Hij is op-en-top een Amerikaans kind. Hij zal zijn weg in het leven nu zelf moeten vinden. Ik wil me er niet mee bemoeien, ook al mis ik hem verschrikkelijk.' Hij glimlachte quasizielig. Ze knikte met een ernstige blik in haar ogen. 'Maar misschien verandert hij later wel van gedachten en komt hij toch in Ierland wonen. Het zit hem tenslotte in het bloed. En ik zou het geweldig vinden, maar op dit moment is hij er niet in geïnteresseerd.'

Hij vroeg zich af waarom ze nooit kinderen had gehad, maar durfde het niet te vragen. Misschien was haar man te druk bezig geweest met zijn carrière op Harvard om ze te willen en had zij het te druk gehad met zorgen voor hem. Ze was zo zachtaardig en zorgzaam dat ze wel het soort vrouw zou kunnen zijn dat dat zou doen, hoewel ze nu geheel op haar eigen carrière was gefocust. Ze had gezegd dat ze eenentwintig jaar getrouwd was geweest.

Het uitwisselen van hun levensverhalen en het praten over hun artistieke passies zorgden ervoor dat de avond voorbijvloog. Ze vonden het allebei jammer dat er een einde aan kwam en na een - zoals ze hadden verwacht - verrukkelijk diner verlieten ze het restaurant. Hope had zich na het eten te goed gedaan aan de snoepjes en chocolaatjes waar Harry's Bar om bekendstond. En Finn gaf toe dat hij vroeger, toen er nog gerookt mocht worden, altijd zwaar in verzoeking was gebracht om hun kleurrijke Venetiaanse asbakken te stelen. Ze lachte bij het idee dat hij er stiekem een in de zak van zijn donkerblauwe maatpak liet zakken. Ze zag het hem nog niet doen, hoewel ze moest toegeven dat het verleidelijk was geweest. Ze had hun asbakken ook altijd mooi gevonden. Ze werden nu als gezochte verzamelobjecten beschouwd.

Hij reed haar terug naar het Claridge's, maar vlak voordat ze daar arriveerden, aarzelde hij.

'Kan ik je overhalen om nog iets te gaan drinken? Je kunt niet uit Londen vertrekken zonder in Annabel's te zijn geweest en het is bijna Kerstmis. Het is daar nu vast gezellig druk,' stelde hij voor met een verwachtingsvolle blik in zijn ogen.

Ze stond op het punt om het beleefd af te wijzen, maar ze wilde hem niet kwetsen. Ze was moe, maar ze was er nog wel voor te vinden om een glas champagne te drinken. Praten met hem was heerlijk en ze had al jaren niet meer zo'n avond meegemaakt, en ze betwijfelde of zo'n gelegenheid zich binnenkort weer zou voordoen. In New York leidde ze een rustig en teruggetrokken bestaan, zonder nachtclubs, luxe dinertjes of uitnodigingen van knappe mannen zoals Finn. 'Oké, maar echt niet meer dan één drankje,' ging ze akkoord.

Het was stampvol in Annabel's toen ze binnenkwamen en het was er inderdaad zo feestelijk en gezellig als hij had voorspeld. Ze gingen aan de bar zitten, dronken allebei twee glazen champagne, en voordat ze vertrokken danste hij ook nog met haar. Het was een fantastische avond geweest, voor hen allebei. Hij vond het heerlijk om met haar te praten en zij genoot ook van zijn gezelschap.

Hij bracht haar terug naar het Claridge's en toen ze daar waren aangekomen, zei hij: 'Na een avond zoals deze vraag ik me af waar ik mee bezig ben, in mijn eentje levend op het platteland buiten Dublin. Door jou is het tot me doorgedrongen dat ik eigenlijk wel weer hier zou willen wonen.' Hij zette de motor uit en draaide zich naar haar om. 'Ik geloof dat het vanavond tot me is doorgedrongen dat ik Londen mis. Ik breng hier te weinig tijd door. Maar als ik dat zou doen, zou jij er niet zijn, en dan zou het helemaal niet leuk zijn.'

Ze lachte om wat hij zei. Hij had een jongensachtige kant die ze aantrekkelijk vond, en een wereldwijze kant waar ze enigszins van onder de indruk was. Het was een opwindende combinatie. En hij had hetzelfde gevoel bij haar. Hij was gecharmeerd van haar zachtaardigheid en intelligentie en haar subtiele maar niettemin scherpzinnige gevoel voor humor. Hij had een geweldige avond gehad, beter dan in jaren, dat zei hij in elk geval. Hij zou ook een rokkenjager zijn, dus wist Hope niet of hij de waarheid sprak, maar dat maakte niet uit. Het was duidelijk dat ze er allebei van hadden genoten.

'Het was een heerlijke avond, Finn. Dank je wel. Dat had je helemaal niet hoeven doen,' zei ze hoffelijk.

'Ik héb het ook fantastisch gehad. Ik wou dat je morgen niet wegging,' zei hij bedroefd.

'Ik ook niet,' gaf ze toe. 'Ik vergeet altijd hoe leuk ik het in Londen vind.' Het nachtleven was er altijd geweldig en ze hield van de musea, maar daar had ze op dit tripje helemaal geen tijd voor gehad.

'Kan ik je overhalen om nog een dag te blijven?' vroeg hij haar met een hoopvolle blik in zijn ogen.

Ze aarzelde, maar schudde haar hoofd. 'Nee, dat moest ik maar niet doen. Ik moet echt terug, en ik moet je foto's uitzoeken en bewerken. De deadline is nogal krap.'

'De plicht roept. Ik haat dat,' zei hij met een teleurgestelde gezichtsuitdrukking. 'Ik bel je als ik weer eens in New York ben,' beloofde hij. 'Ik weet niet wanneer, maar ik kom in elk geval.'

'Ik kan je niet zo'n zelfde leuke avond bezorgen.'

'In New York heb je ook goede tenten. Ik heb zo mijn favoriete plekken.'

Daar was ze wel van overtuigd. En in Dublin ook. En waarschijnlijk overal waar hij kwam. Finn leek niet het soort man dat 's avonds thuis maar wat rondhing, behalve als hij aan het schrijven was.

'Bedankt dat je vanavond met me wilde dineren, Hope,' zei hij beleefd toen ze uit de auto stapten. Het was ijskoud en hij liep met haar mee naar de lobby. In de ijzige wind trok ze haar jas strak om zich heen. 'We houden contact,' beloofde hij. 'En een goede reis terug.'

'En geniet jij van je vakantie met Michael,' zei ze hartelijk. Ze keek naar hem op en glimlachte.

'Hij komt maar een paar dagen en daarna gaat hij skiën met vrienden. Tegenwoordig mag ik blij zijn met vijf minuten van zijn tijd. Dat is de leeftijd. Hij heeft me verdorie zowat afgeschreven.'

'Geniet maar van ieder moment dat je krijgt,' zei ze wijs, en toen kuste hij haar op de wang.

'Zorg goed voor jezelf, Hope. Ik heb een geweldige dag gehad.'

'Dank je, Finn. Ik ook. Ik stuur je de proefafdrukken zodra ze klaar zijn.'

Hij bedankte haar en zwaaide terwijl ze alleen en nadenkend met haar hoofd gebogen de lobby in liep.

Ze had het erg leuk gehad, veel leuker dan ze had verwacht. Ze stapte in de lift en vond het echt jammer dat ze de volgende dag moest vertrekken. Na Londen leek het nu wel erg saai om de feestdagen in Cape Cod door te brengen.

4

Het sneeuwde weer toen Hope in New York terugkeerde. De volgende morgen keek ze uit het raam en zag dat er vijftien centimeter sneeuw in Prince Street lag. Ze besloot niet naar Cape Cod te rijden. Door haar verblijf in Londen was het tot haar doorgedrongen hoe leuk het in de stad kon zijn. En terwijl bijna iedereen die middag, twee dagen voor Kerstmis, de straat op ging om cadeaus te kopen, ging Hope naar het Metropolitan Museum om de nieuwe tentoonstelling over de middeleeuwen te bekijken. Daarna liep ze terug naar SoHo, door de nog steeds vallende sneeuw, die je tegen die tijd beter een hevige sneeuwstorm kon noemen.

De stad lag bijna helemaal plat. Er was geen verkeer op straat, taxi's waren niet te vinden en alleen een paar winterharde doorzetters zoals zij liepen terug naar huis, ploeterend door de sneeuw. Kantoren waren vroeg gesloten en de scholen hadden al vakantie. Haar wangen waren rood, haar ogen traanden en haar handen tintelden van de kou toen ze weer in haar loft stond en water opzette voor thee. Het was een verkwikkende wandeling geweest en een heerlijke middag. Ze was net met een kop dampende thee gaan zitten, toen Mark Webber vanaf zijn privé-adres belde. Zijn kantoor was tot na Nieuwjaar gesloten. Tussen kerst en Nieuwjaar kwamen er waarschijnlijk toch geen aanbiedingen voor opdrachten binnen.

'En? Hoe was het?' vroeg hij, nieuwsgierig naar O'Neill.

'Hij was fantastisch. Interessant, slim, makkelijk om te fotograferen, ontzettend knap. Hij beantwoordde volledig aan mijn verwachtingen en was volstrekt anders dan zijn boeken suggereren, die altijd zo gecompliceerd en obscuur zijn. Ik heb de foto's nog niet uitgezocht, maar er zitten een paar fantastische tussen.'

'Heeft hij geprobeerd je aan te randen?' vroeg Mark meer gekscherend dan serieus.

'Nee. Hij heeft me heel fatsoenlijk mee uit eten genomen naar Harry's Bar en daarna voor een drankje naar Annabel's. Hij behandelde me als een hoogwaardigheidsbekleder of een oudtante die te gast was.'

'Weet je het zeker? Met een oudtante ga je niet naar het chicste restaurant en de meest trendy nachtclub in Londen.'

'Hij was heel netjes,' verzekerde Hope hem, 'en fantastisch om mee te praten. Hij heeft een zeer uitgebreide belangstelling. Ik had hem misschien wel liever in Ierland gefotografeerd, het klonk alsof hij daar meer in zijn element was, maar ik weet zo goed als zeker dat we de foto's hebben die zijn uitgever verwacht te krijgen. Misschien zelfs nog meer dan ze nodig hebben. Hij werkte goed mee en we konden het uitstekend samen vinden.' Ze voegde er niet aan toe dat hij er ook als een filmster uitzag. 'Zijn huis in Londen is van vestzakformaat, wat een ramp was met de apparatuur, maar het is ons gelukt. Zijn huis in Ierland klinkt als Buckingham Palace. Ik had het graag willen zien.'

'Bedankt in elk geval dat je het op zo'n korte termijn wilde doen. Zijn uitgever is een verdomde mazzelkont. Wat doe je met de feestdagen, Hope? Ga je nog naar de Cape?' Het leek hem erg onwaarschijnlijk met al die sneeuw, en ook onverstandig. Hij hoopte dat ze het niet deed.

Ze glimlachte terwijl ze uit het raam keek naar de nog steeds vallende sneeuw. Er lag nu bijna zestig centimeter op de grond en er leek voorlopig nog geen einde aan te komen. De wind joeg de sneeuw tot hoge hopen op. Er was voorspeld dat er tegen de ochtend bijna een meter zou liggen. 'Niet met dit weer,' zei ze glimlachend. 'Zelfs ik ben niet zo gek, hoewel het daar wel mooi zal zijn.' De meeste wegen waren tegen de middag gesloten, en naar Cape Cod rijden zou een nachtmerrie zijn geweest. 'Ik blijf hier.' Finn had haar zijn laatste boek gegeven om te lezen, ze moest wat foto's uitzoeken voor een galerie in San Francisco die haar een expositie had beloofd, en ze moest Finns foto's nog uitzoeken en bewerken.

'Bel me als je je eenzaam begint te voelen,' zei hij vriendelijk, maar hij wist dat ze dat niet zou doen. Hope was erg onafhankelijk en leidde al verscheidene jaren bijna een soort kluizenaarsbestaan. Maar hij wilde haar in elk geval laten weten dat iemand om haar gaf. Soms maakte hij zich zorgen om haar, ook al wist hij dat ze zichzelf uitstekend kon amuseren. Misschien ging ze op kerstavond wel foto's maken in de straten van Harlem, of om vier uur 's morgens in een truckerscafé op Tenth Avenue. Dat deed ze nu eenmaal graag en zo bracht ze haar tijd door. Mark had daar bewondering voor en het werk dat daaruit was voortgekomen had haar beroemd gemaakt.

'Het komt wel goed,' verzekerde ze hem. Ze klonk alsof ze het echt meende.

Nadat ze hadden opgehangen, stak ze kaarsen aan, deed de lampen uit en ging zitten om door de grote ramen zonder gordijnen naar de vallende sneeuw te kijken. Ze hield van het licht dat van buiten kwam en had nooit de moeite genomen om gordijnen op te hangen. De lantaarnpalen verlichtten samen met de kaarsen de kamer en ze lag op de bank naar het wintertafereel te kijken, toen de telefoon weer begon te rinkelen. Ze had geen idee wie het kon zijn zo vlak voor de kerst. Haar telefoon ging alleen tijdens kantooruren over, en het had altijd met werk te maken. Toen ze hem oppakte, kwam de stem haar niet bekend voor.

'Hope?'

'Ja?' Ze wachtte om te horen wie het was.

'Met Finn. Ik bel je omdat ik wilde weten of je goed was aangekomen. Ik hoorde dat er in New York een sneeuwstorm was,' zei hij met een warme, hartelijke stem.

Het was een aangename verrassing dat hij belde. 'Dat klopt,' bevestigde ze. 'Ik ben van het Metropolitan Museum helemaal door de stad naar SoHo gelopen. Het was heerlijk.'

'Wat moedig van je,' zei hij lachend. Zijn stem klonk laag en vleiend. 'Je zou geen problemen hebben met de heuvels bij mijn huis in Ierland. Je kunt er kilometers lopen, van dorp tot dorp. Dat doe ik vaak, maar in een sneeuwstorm in New York kijk ik wel uit. Ik heb vandaag mijn uitgever proberen te bellen, maar ze waren gesloten.'

'Alles is gesloten, nu in elk geval voor de feestdagen, ook zonder sneeuw.'

'En wat doe jij met de kerst, Hope?' Het was duidelijk dat ze nu niet naar de Cape ging, met een sneeuwjacht in New York.

'Ik ga waarschijnlijk wat door de stad zwerven en foto's maken. Ik heb een paar ideetjes. En ik wil naar jouw fotoserie kijken en daaraan gaan werken.'

'Is er niemand met wie je de feestdagen wil doorbrengen?' Hij klonk alsof hij medelijden met haar had. 'Nee. Ik vind het fijn om dan in mijn eentje te zijn.' Het was niet helemaal waar, maar de situatie was nu eenmaal zo. Ze had van de monniken in Tibet en in de ashram geleerd dat te accepteren. 'Het is gewoon een dag als alle andere. Hoe is het met je zoon?' vroeg ze, van het onderwerp afstappend.

'Goed. Hij is uit eten met een vriend.' Toen ze op haar horloge keek, drong het tot haar door dat het in Londen elf uur 's avonds was en dat deed haar denken aan de aangename avond die ze samen hadden doorgebracht.

'Over twee dagen vertrekt hij naar Zwitserland. Ik krijg deze keer een spoedbehandeling. Zo doen jongens van twintig dat nu eenmaal. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Ik deed op die leeftijd hetzelfde. Zelfs voor geld was ik toen niet over te halen om tijd met mijn ouders door te brengen. Hij is veel aardiger dan ik was. Zijn vriendin komt morgen overgevlogen en op de vijfentwintigste zijn ze in elk geval bij mij, voordat ze diezelfde avond nog vertrekken.'

'Wat ga je daarna dan doen?' vroeg ze nieuwsgierig. In zekere zin leek hij bijna net zo teruggetrokken te leven als zij, hoewel hij veel meer samen met anderen leek te doen, en hij had een zoon. Maar zijn leven in Ierland, als hij schreef, leek erg op dat van haar in haar loft in SoHo, of in Cape Cod. Ondanks hun verschillende levenswijzen hadden ze ontdekt dat ze ook veel gemeen hadden.

'Ik denk erover om die avond naar Ierland terug te gaan. Ik moet nog een boek afmaken en ik werk aan de ruwe schets van het volgende. En iedereen verlaat Londen alsof het een zinkend schip is en gaat naar zijn buitenhuis. Dan zit ik liever in Russborough.'

Dat was het dorp buiten Dublin het dichtst bij zijn huis. Hij had haar er tijdens het dinertje alles over verteld. Zijn paleisachtige huis lag even ten noorden van Russborough, waar ook nog een ander oud palladiaans landhuis lag dat veel op het zijne leek maar in een betere staat verkeerde. Ze was ervan overtuigd dat dat van hem ook mooi was, ook al moest het gerestaureerd worden.

'En ga jij na de sneeuwstorm naar de Cape?' vroeg hij.

'Misschien over een paar dagen. Hoewel het erg koud zal zijn aan de oceaankust als die sneeuwstorm daarheen opschuift, zoals ze in het weerbericht hebben voorspeld. Ik kan wachten tot de wegen ten minste weer berijdbaar zijn. Maar in huis zal het behaaglijk zijn als ik daar eenmaal ben.'

'Oké, prettige kerst dan, Hope,' zei hij vriendelijk. Er klonk iets weemoedigs in zijn stem door. Hij had van hun ontmoeting genoten en totdat hij de foto's had gezien, had hij geen reden om haar weer te bellen. Hij keek ernaar uit om ze te zien en weer met haar te praten. Hij voelde op een vreemde manier een band met haar, maar begreep niet goed waarom. Ze was een aardige vrouw en in Londen had hij het gevoel gehad alsof hij zich in haar ogen kon verliezen. Ondanks het feit dat ze hem veel had verteld over haar leven met Paul en haar scheiding, had hij de indruk gekregen dat ze al lang geleden een muur had opgetrokken en niemand uitnodigde daar een kijkje achter te nemen. Ze was erg op haar hoede, maar tegelijkertijd toch ook hartelijk en meelevend. Hij vond haar mysterieus, zoals zij hem ook enigszins had ervaren. De onbeantwoorde vragen intrigeerden hen beiden. Ze waren het allebei gewend om diep in het binnenste van anderen te kijken, maar waren toch afstandelijk tegenover elkaar gebleven.

'Jij ook. Gezellige kerst met je zoon,' zei ze zachtjes. Even later hingen ze op en bleef Hope naar de telefoon zitten staren, nog steeds een beetje verbaasd dat hij haar zomaar, zonder reden, had opgebeld. Maar het was een hartelijk en aangenaam gesprek geweest en ze dacht weer aan de leuke avond die ze twee dagen geleden met elkaar hadden doorgebracht. Het leek al weer een eeuwigheid geleden dat ze in New York was teruggekeerd. Londen voelde miljoenen kilometers ver weg op een andere planeet. En ze was nog verbaasder toen hij later die avond een e-mail stuurde. 'Ik vond het leuk om daarstraks met je te praten. Ik kan je ogen niet vergeten en word achtervolgd door de vele mysteries die ik erin heb gezien. Ik hoop dat we elkaar binnenkort weer mogen ontmoeten. Zorg goed voor jezelf. Vrolijk kerstfeest, Finn.' Ze wist niet wat ze van zijn e-mail moest denken. Ze voelde zich er een beetje ongemakkelijk onder en ze herinnerde zich de waarschuwing van haar agent dat hij een rokkenjager was. Probeerde Finn haar soms in te palmen? Was ze zijn volgende verovering? Toch was hij in Londen heel terughoudend tegenover haar geweest. En wat bedoelde hij met die mysteries? Wat had hij gezien? Of speelde hij alleen maar een spelletje met haar? Maar in de toon van zijn e-mail en hun gesprek die avond had volgens haar oprechtheid doorgeklonken. Misschien zat hij normaliter achter de vrouwen aan, maar ze had niet het gevoel dat hij nu jacht op haar maakte. Maar dat hij het woord 'achtervolgd' had gebruikt, vond ze toch ook wel merkwaardig. Ze wilde hem niet voor de volgende dag antwoorden, omdat ze niet gretig wilde overkomen, en dat was ze ook niet. Ze hoopte dat ze vrienden konden worden. Dat gebeurde soms met de mensen die ze fotografeerde. In de loop der jaren waren velen vrienden geworden, ook al zag ze hen niet vaak en hoorde ze slechts zo nu en dan van hen.

Ze beantwoordde Finns e-mail terwijl ze op de dag voor kerst 's morgens met een kop thee achter haar bureau zat. De wereld buiten was stil en wit, bedekt met een deken van maagdelijke sneeuw, en in Londen was het middag.

'Bedankt voor je mail. Ik vond het ook leuk om met je te praten. Het is hier vandaag prachtig, een sprookjesachtig winterlandschap met overal ongerepte sneeuw. Ik ben van plan naar Central Park te gaan om foto's te nemen van kinderen die sleetje rijden, heel banaal, maar wel leuk. Er zijn geen mysteries, alleen vragen waar geen antwoorden op bestaan, en de herinnering aan mensen die ons leven zijn binnengekomen, voor kortere of langere tijd zijn gebleven, zolang het was voorbestemd, en het weer hebben verlaten. Je kunt je levensloop niet veranderen, alleen de ontwikkelingen opmerken en je met gratie aan hun wil onderwerpen. Moge je kerst liefdevol en gelukkig zijn. Hope.'

Tot haar grote verrassing antwoordde hij binnen een uur, net op het moment dat ze in haar sneeuwuitrusting en met haar camera aan haar arm het huis verliet. Ze hoorde haar computer zeggen: 'You've got mail. 'Ze liep terug om het briefje te lezen en deed haar handschoenen uit om op de knop te klikken. De e-mail was van Finn.

'Je bent de elegantste vrouw die ik ooit heb ontmoet. Ik wilde dat ik vandaag bij je was. Ik wil ook naar Central Park om met de kinderen te sleeën. Neem me met je mee. Finn.' Ze glimlachte om zijn antwoord, zijn jongensachtige kant kwam weer boven. Ze beantwoordde de e-mail niet, maar trok haar handschoenen weer aan en verliet haar huis. Ze wist niet precies wat ze moest schrijven en deinsde ervoor terug om in een serieuze correspondentie met hem verwikkeld te raken. Ze wilde geen spelletje met hem spelen en hem geen verkeerde indruk geven. Voor het Mercer Hotel, nog geen straat verderop, vond ze een taxi, die een halfuur nodig had om haar naar Central Park te brengen. Sommige straten waren schoongeveegd, maar ook heel veel niet, en ze kwamen maar langzaam vooruit. De chauffeur zette haar af aan de zuidkant van het park. Ze liep langs de dierentuin naar binnen en kwam uiteindelijk bij de heuvels waar kinderen aan het sleetje rijden waren. Sommigen op ouderwetse sleeën, anderen op plastic schijven, heel veel door hun ouders ingepakt in vuilniszakken. Hun moeders stonden ernaar te kijken terwijl ze probeerden warm te blijven, en de vaders renden achter de kinderen aan de heuvel af en raapten hen van de grond als ze een smak hadden gemaakt. De kinderen gierden en lachten en hadden lol terwijl Hope onopvallend foto's van hen maakte, inzoomend op hun gezichten vol opwinding en verbazing. Maar plotseling en op een manier die ze totaal niet had verwacht, werd ze door die aanblik teruggeworpen in de tijd. Ze had het gevoel alsof er een spies in haar hart werd gestoken die ze er niet uit kon rukken, zelfs niet door zich om te draaien. Ze voelde tranen in haar ogen prikken, deze keer niet van de kou. Om zichzelf af te leiden begon ze snel foto's te nemen van de met ijs bedekte, abstracte patronen van boomtakken, maar het was tevergeefs. Ze kon bijna niet meer ademhalen van de pijn, en met in haar ogen brandende tranen hing ze ten slotte de camera over haar schouder, draaide zich om en daalde de heuvel weer af. Ze rende het park uit alsof de dood haar op de hielen zat, probeerde te vluchten voor de spoken die ze daar had gezien. En ze rende door tot ze op Fifth Avenue was en terug de stad in liep. Dit was haar al jaren niet meer overkomen. Ze trilde nog steeds toen ze weer thuis was.

Ze trok haar jas uit en staarde een hele tijd uit het raam. En toen ze zich omdraaide, zag ze Finns e-mail van die ochtend weer op haar computer en las hem nog een keer. Ze had de moed en de energie niet om hem te beantwoorden. Ze was totaal uitgeput door de emoties die ze die middag in het park had gevoeld. En terwijl ze zich van de computer afwendde, drong het met een wee gevoel tot haar door dat het kerstavond was en dat maakte het nog erger. Ze deed er altijd alles aan om sentimentele situaties met Kerstmis te vermijden, zelfs nog meer sinds de scheiding. En nu, na het kijken naar de sleeënde kinderen in het park, was ze ineens overvallen door alles waar ze zich anders voor verstopte en voelde zich volledig uit het veld geslagen. Ze zette de televisie aan om zichzelf af te leiden en werd onmiddellijk bestookt met kerstliederen gezongen door een kinderkoor. Een cynisch lachje verscheen om haar mond. Ze zette de tv weer uit en ging achter de computer zitten in de hoop dat het beantwoorden van Finns e-mail haar zou afleiden. Ze wist niet wat ze anders moest doen. De avond die voor haar lag, leek lang en droevig en als een berg die ze moest beklimmen.

'Hi. Het is kerstavond en ik ben in de war,' typte ze snel. 'Ik haat Kerstmis. Ik ben vandaag bezocht door de geest van een kerst uit het verleden. Ik ging er bijna aan onderdoor. Ik hoop dat jij het leuk hebt met Michael. Prettige kerst! Hope.' Ze klikte op de 'verstuur'-knop, maar had er onmiddellijk spijt van toen ze haar boodschap herlas. Hij klonk zelfs voor haar pathetisch. Maar ze kon hem niet meer terughalen.

Het was in Londen middernacht en ze verwachtte voor de volgende dag niets meer van hem te horen, zo niet helemaal nooit meer. Dus was ze stomverbaasd toen haar computer haar vertelde dat ze een e-mail had gekregen. Finn had onmiddellijk geantwoord.

'Zeg tegen die geest van die kerst dat hij moet ophoepelen en doe de deur achter hem op slot. Leven gaat over de toekomst, niet over het verleden. Ik ben ook niet bepaald dol op Kerstmis. Ik wil je weer zien. Binnenkort. Finn.' Het was een kort briefje, recht voor zijn raap, en een beetje eng. Waarom wilde hij haar zien? Waarom e-mailden ze met elkaar? En nog belangrijker, waarom schreef ze hem? Ze had geen idee wat het antwoord was op die vragen, of wat ze van hem verwachtte.

Zij woonde in New York, hij in Ierland. Ze hadden ieder hun eigen leven en verschillende interesses, en hij was voor haar niet meer dan het onderwerp van een fotosessie geweest. Maar ze bleef denken aan alles wat hij tijdens het dinertje tegen haar had gezegd en aan zijn ogen als hij haar had aangekeken. Ze begon steeds meer aan hem te denken, net zoals hij over haar in zijn e-mail had gezegd. Daar werd ze een beetje zenuwachtig van, maar ze beantwoordde zijn mail toch en vermaande zichzelf dat ze niet moest vergeten het zakelijk en luchtig te houden. Ze wilde niet een soort studentikoze e-mailromance met hem beginnen, alleen omdat ze alleen was en het Kerstmis was. Ze was zich er absoluut van bewust dat dat een grote fout zou zijn. En de verschillen tussen hem en haar waren enorm, met het internationale jetsetleven dat hij leidde en al die vrouwen aan zijn voeten. Ze wilde niet een van hen worden en ze had er ook geen behoefte aan om met hen te wedijveren.

'Dank je. Sorry voor die melodramatische e-mail. Het gaat goed met me. Het was slechts een vleugje zwaarmoedigheid vanwege de kerst. Niets wat een warm bad en een nacht goed slapen niet zou kunnen verhelpen. Het beste, Hope.' Deze mail beviel haar iets beter toen ze hem verstuurde. Zijn antwoord volgde snel en klonk geërgerd.

'Zwaarmoedigheden vanwege de kerst zijn te verwachten als je ouder dan twaalf bent. En wat bedoel je met "het beste"? Doe niet zo bangelijk, ik eet je niet op, en ik ben niet de geest van een kerst uit het verleden. Bah, flauwekul. Neem een glas champagne. Dat helpt altijd. Liefs, Finn.'

'Verdomme!' zei ze toen ze zijn e-mail een minuut later las. '"Liefs," ammehoela. Moet je nu zien wat je hebt gedaan!' zei ze hardop tegen zichzelf, en ze werd nu nog zenuwachtiger. Ze besloot niet te reageren, maar volgde een van zijn adviezen op en schonk een glas wijn voor zichzelf in. Zijn e-mail bleef de hele avond zichtbaar op haar computerscherm. Ze negeerde hem, maar las hem weer voordat ze naar bed ging, en zei tegen zichzelf dat het helemaal niets te betekenen had. Maar toch vond ze het verstandiger om hem niet te beantwoorden, en toen ze de ladder op klom naar haar slaapverdieping, zei ze tegen zichzelf dat ze zich morgen vast beter zou voelen. Terwijl ze zich omdraaide om het licht uit te doen, zag ze de muur vol foto's van de jonge ballerina. Ze bleef staan en staarde er een hele tijd naar. Toen stapte ze irri bed, deed het licht uit en begroef haar hoofd in het kussen.

5

Toen Hope de volgende morgen opstond, voelde ze zich, zoals ze had gehoopt, een stuk beter. Het was Kerstmis, maar er waren geen redenen om er anders mee om te gaan dan met welke andere willekeurige dag ook. Ze belde Paul op zijn boot, wat haar enige concessie aan de kerst was. Hij klonk goed, hoewel hij in het vliegtuig vanuit Londen een verkoudheid had opgelopen, wat gevaarlijk voor hem was. Ze wensten elkaar een goede kerst, bleven ver weg van gevoelige onderwerpen en hingen na een paar minuten weer op. Ze haalde een doos met foto's tevoorschijn om de volgende expositie voor te bereiden en werd daar verscheidene uren door in beslag genomen. Het was twee uur 's middags voordat ze weer opkeek en besloot een wandeling te gaan maken. Ze wierp nog een blik op de e-mail van Finn en zette de computer uit. Ze wilde hem niet aanmoedigen, of aan iets beginnen waar ze later een punt achter moest zetten of het voortzetten.

Ze kleedde zich aan en ging naar buiten. De lucht voelde aangenaam fris aan. Ze passeerde mensen die op bezoek gingen bij familie of vrienden en anderen die na de lunch uit het Mercer Hotel kwamen. Ze liep rond in SoHo en helemaal naar de Vil-lage. Het was een zonnige middag en de sneeuw die de dag daarvoor was gevallen, begon in blubber te veranderen. Ze voelde zich beter toen ze weer in haar appartement was teruggekeerd en nog wat werkte. Om acht uur drong het tot haar door dat ze niets te eten in huis had. Ze overwoog het avondeten over te slaan, maar ze had trek en besloot ten slotte naar de dichtstbijzijnde delicatessenwinkel te gaan en een sandwich en soep te halen. Deze dag was uiteindelijk veel rustiger verlopen dan gisteren en morgen was ze van plan naar haar galerie in de Upper East Side te gaan om met hen over haar expositie te praten. Toen ze haar jas aantrok, was ze opgelucht dat ze het weer een jaar had overleefd. Ze was doodsbang voor Kerstmis, maar met uitzondering van dat pijnlijke moment gisteren in Central Park, was deze dag niet al te moeilijk geweest. En ze grinnikte inwendig bij het zien van de rij gekookte, gevulde kalkoenen in de winkel die klaarlagen voor degenen die om een kant-en-klaar kerstdiner verlegen zaten.

Ze bestelde een sandwich met kalkoen en een plak veenbessengelei, en een beker soep. De man achter de toonbank kende haar en vroeg hoe haar kerst was geweest.

'Prima hoor,' zei ze glimlachend.

Hij keek haar in haar paarsblauwe ogen aan. Aan de dingen die ze bij hem kocht, wist hij dat ze alleen woonde. En dat ze niet veel at. Ze was nogal klein van stuk en zag er soms erg broos uit. 'Wat dacht je van een punt pastei?' In zijn ogen zag ze eruit alsof ze wel wat mocht aankomen. 'Appel? Gehakt? Pompoen?'

Ze schudde haar hoofd, maar pakte nog een bak advocaatijs, waar ze altijd dol op was geweest. Ze betaalde, bedankte hem, wenste hem een prettige kerst en vertrok met haar etenswaren in een bruine papieren zak. Ze hoopte dat de soepbeker niet zou lekken en dat het ijs zo dicht bij de lauwwarme beker niet zou smelten. Ze concentreerde zich om niets te verspillen terwijl ze de trap naar haar appartementsgebouw op liep, en zag toen een man met zijn rug naar haar toe staan. Hij leek aandachtig in het zwakke licht de namen bij de bellen te bestuderen. Ze bleef achter hem staan wachten tot ze met haar sleutel de deur kon openen. Hij draaide zich om en ze staarde hem naar adem happend aan. Het was Finn, in een spijkerbroek en een zwarte wollen jas, en met een zwarte wollen muts op zijn hoofd.

Hij glimlachte naar haar terwijl hij haar aankeek en zijn hele gezicht begon te stralen. 'Zo, dat maakt het veel makkelijker. Ik was mijn ogen aan het verpesten met het lezen van die namen. Ik heb mijn bril in het vliegtuig laten liggen.'

'Wat doe je hier?' vroeg ze verbaasd. Ze stond perplex.

'Je hebt niet op mijn laatste e-mail gereageerd, dus dacht ik: weet je wat, ik vlieg hierheen om uit te zoeken waarom.' Hij zag er ontspannen en volledig op zijn gemak uit terwijl ze daar zo op de stoep stonden te praten.

Hope trilde terwijl hij de bruine papieren zak van haar overnam. Ze wist niet waarom hij was gekomen, maar het maakte haar bang. Het was wel heel vrijpostig en het bracht haar van haar stuk. 'Pas op dat je niks morst. Het is soep,' zei ze, domweg omdat ze niet wist wat ze moest zeggen. 'Wil je mee naar boven?' Iets anders kon ze niet bedenken. Ze kon hem toch niet straal voorbijlopen en hem voor de deur laten staan?

'Ja, graag,' zei hij glimlachend, maar Hope had nog geen glimlach laten zien.

Ze voelde paniek opkomen nu ze zo met hem voor de deur van haar huis stond. Hij was haar wereld zonder uitnodiging of toestemming of waarschuwing vooraf binnengedrongen. Maar nu keek hij haar vriendelijk aan.

Hij zag dat ze van streek was. 'Ben je boos dat ik hierheen ben gekomen?' vroeg hij bezorgd terwijl de wind aan zijn haren rukte.

'Nee. Ik begrijp alleen niet waarom je het hebt gedaan.' Ze zag er bang uit.

'Ik moest hoe dan ook mijn agent spreken en met mijn uitgever praten. En eerlijk gezegd wilde ik jou ook zien. Sinds je bent vertrokken, moet ik voortdurend aan je denken. Ik weet niet waarom, maar ik kan je niet uit mijn hoofd zetten.'

Ze glimlachte, maakte met haar sleutel de voordeur open en vroeg zich af of ze bij de deli nog meer eten moest halen. Ze wist niet of ze zich nu gevleid moest voelen of boos moest zijn vanwege deze inbreuk en omdat hij haar niet had gevraagd of het oké was. Hij had nogal impulsief gehandeld, maar hij was nog net zo charmant als toen ze elkaar pas hadden ontmoet. Het was moeilijk om boos op hem te blijven en haar aanvankelijke, angstige reactie ebde langzaam weg terwijl ze de trap op liepen.

Zonder wat te zeggen ging ze hem voor naar haar appartement en opende de deur. Ze zette het eten in de keuken, redde het ijs voordat het zou smelten, en draaide zich toen om en keek naar hem. Hij staarde naar de foto's aan de muren.

'Dat is de mooiste ballerina die ik ooit heb gezien,' zei hij, terwijl hij iedere afdruk nauwkeurig bestudeerde en haar daarna met een frons vol vraagtekens aankeek. 'Ze lijkt op jou. Ben jij dat toen je nog jong was?'

Ze schudde haar hoofd en nodigde hem uit te gaan zitten. Ze bood hem een glas wijn aan, dat hij beleefd afsloeg. Hij keek om zich heen naar de rustige, sobere inrichting terwijl zij kaarsen aanstak en met een ernstige uitdrukking op haar gezicht tegenover hem op een bank ging zitten.

'Ik hoop dat niets van wat ik heb gezegd je het gevoel heeft gegeven dat je hierheen zou moeten komen,' zei ze zachtjes. Ze voelde zich nog steeds niet op haar gemak bij het zien van hem in haar appartement. Ze zou het zichzelf kwalijk nemen als ze hem had overgehaald of aangemoedigd om te komen, maar ze geloofde niet dat ze dat had gedaan.

'Je klonk verdrietig. En ik miste je, hoewel ik niet zeker weet waarom,' zei hij eerlijk. 'Ik moest toch nog een keer naar New York, dus besloot ik dat ik dat net zo goed nu kon doen, voordat ik mijn boek afmaak en aan het volgende begin. Ik wilde niet nog maanden wachten. En ik was zelf ook verdrietig toen Michael vanmorgen was vertrokken, eerder dan het plan was. Wees niet boos. Ik ben hier niet om je tot wat dan ook te dwingen.'

Ze wist dat de vrouwen voor hem in de rij stonden. Daarom begreep ze niet wat hij van haar wilde. Ze bood hem de helft van haar sandwich aan. Het was een ongelofelijk impulsieve actie van hem geweest om te komen en ze kon nog steeds niet besluiten of dat nu vleiend of eng was. Hoogstwaarschijnlijk allebei.

Hij glimlachte en schudde zijn hoofd. 'Nee, dank je. Ik heb een enorme maaltijd in het vliegtuig gehad, maar ik wil je wel gezelschap houden terwijl je eet.'

Ze vond het een beetje raar om een sandwich te eten terwijl hij niets at, dus legde ze het brood weer opzij. Maar hij wilde wel wat van de soep en het ijs. Tegen de tijd dat het ijs aan de beurt was, had hij haar aan het lachen gemaakt met zijn verhalen en begon zij wat te ontspannen, ondanks dit verrassende bezoek van een man die ze nauwelijks kende. Het was onwennig om hem daar zo te zien zitten, languit op de bank en volledig op zijn gemak in haar loft.

Het ijs was bijna op toen hij haar weer een vraag over de ballerina stelde. 'Waarom heb ik het gevoel dat jij dat bent?' De foto's hadden vooral een vervreemdend effect omdat de ballerina op de foto's blond was en Hopes haar zo donker. Maar er was een overeenkomst tussen haar en de jonge danseres, iets in hun uiterlijk wat overeenkwam.

Hope haalde diep adem en vertelde hem toen wat ze niet van plan was geweest met hem te delen. 'Dat is mijn dochter, Camille.'

Hij keek stomverbaasd. 'Je hebt tegen me gelogen,' zei hij met een gekwetste blik in zijn ogen. 'Je zei dat je geen kinderen had.'

'Heb ik ook niet,' zei ze zachtjes. 'Ze is drie jaar geleden overleden, op haar negentiende.' Hij bleef een hele tijd zwijgen en Hope ook.

'Wat vreselijk,' zei hij ten slotte geschokt terwijl hij zijn hand uitstak om die van haar te pakken.

Ze keek hem diep in de ogen. 'Het is oké.' En toen zei ze stilletjes in zichzelf: dat was toen, dit is nu, zoals de monniken in Tibet haar hadden geleerd. 'Na een tijdje leer je ermee leven.'

'Het was een mooi meisje,' zei hij terwijl hij opnieuw naar de foto's keek en daarna weer naar Hope. 'Wat is er gebeurd?'

'Ze zat op de universiteit, op Dartmouth, waar mijn vader lesgaf toen ik nog een kind was, maar tegen die tijd was hij al dood. Op een ochtend belde ze me op, met griep, en ze klonk echt ziek. Haar kamergenote bracht haar naar het ziekenhuis en een uur later werd ik opgebeld. Ze had hersenvliesontsteking. Ik praatte met haar en ze klonk verschrikkelijk. Ik stapte in de auto om vanuit Boston naar haar toe te rijden. Paul ging met me mee. Ze stierf een halfuur voordat we daar arriveerden. Ze hadden niets kunnen doen om haar te redden. Zo is het gebeurd en niet anders.' Tranen rolden langzaam over haar wangen, maar ze had een rustige uitdrukking op haar gezicht terwijl Finn naar haar keek. Hij zag er diep geschokt uit. 'Ze danste 's zomers bij het New York City Ballet. Ze had overwogen om niet naar de universiteit te gaan en in plaats daarvan te gaan dansen, maar het lukte haar om het allebei te doen. Zodra ze was afgestudeerd, zou ze daar worden aangenomen, of eerder als ze dat wilde. Ze was een schitterende danseres.' En toen voegde Hope eraan toe alsof het haar pas op dat moment te binnen schoot: 'We noemden haar Mimi.' Hopes stem was nauwelijks meer dan een fluistering. 'Ik mis haar verschrikkelijk. En haar vader ging kapot aan haar dood. Het was zijn laatste strohalm. Hij was al jaren ziek en dronk in het geheim heel veel. Toen ze was overleden, is hij drie maanden dronken geweest. Een van zijn oude collega's van Harvard heeft toen ingegrepen, waarna hij zich in een kliniek liet opnemen en is afgekickt. Maar toen besloot hij dat hij niet meer met mij getrouwd kon blijven. Misschien deed ik hem te veel aan Mimi denken, en het verlies. Hij verkocht zijn zaak, schafte een boot aan en verliet mij. Hij zei dat hij niet wilde dat ik op zijn dood zou gaan zitten wachten, dat ik beter verdiende dan dat. Maar de waarheid was ook dat het verlies van Mimi zo verschrikkelijk voor ons allebei was, dat ons huwelijk daardoor spaak liep. We zijn nog steeds goede vrienden, maar iedere keer wanneer we elkaar zien, denken we aan haar. Hij vroeg een scheiding aan en ik vertrok naar India. We houden nog steeds van elkaar, maar ik denk dat we meer van haar hielden. Daarna was er nog maar weinig over van ons huwelijk. Toen Mimi stierf, ging er in ons ook iets dood. Hij is niet meer wie hij ooit was en ik misschien ook wel niet. Het is moeilijk om ongeschonden door zoiets heen te komen. Zo, nu weet je het,' zei ze somber. 'Ik wilde het je in Londen niet vertellen. Ik vertel mensen zelden over haar. Het is een te pijnlijk onderwerp. Mijn leven is heel erg veranderd zonder haar, op zijn zachtst gezegd. Alles draait nu om mijn werk. Er is niets anders meer. Ik hou van wat ik doe, dat helpt.'

'Mijn god,' zei Finn met tranen in zijn ogen. Kennelijk dacht hij aan zijn eigen zoon. 'Ik kan me niet eens voorstellen hoe dat zou zijn. Ik denk dat ik het niet zou overleven.'

'Het scheelde ook niet veel bij mij,' zei ze. Hij kwam naast haar op de bank zitten en legde een arm om haar schouders. Hope protesteerde niet. Hem zo dichtbij voelen hielp haar. Ze vond het verschrikkelijk om over Mimi te praten en deed het ook zelden, hoewel ze elke avond naar de foto's aan de muur keek en voortdurend aan haar dacht, nog steeds. 'De tijd die ik in India heb doorgebracht, was heel heilzaam. En in Tibet. Ik heb in Ganden een fantastisch klooster gevonden en heb een zeer bijzondere leraar gehad. Ik denk dat hij me heeft geholpen het te accepteren. Een andere keus heb je eigenlijk niet.'

'En je ex-man? Hoe gaat hij er nu mee om? Is hij weer aan de drank gegaan?'

'Nee, hij drinkt nog steeds niet. Hij is de afgelopen drie jaar erg oud geworden en hij is veel zieker, maar het is moeilijk te zeggen of dat door Mimi komt of door de ziekte. Op zijn boot voelt hij zich het gelukkigst. Ik heb deze loft gekocht toen ik uit India terugkwam, maar ik ben veel op reis, dus ben ik maar weinig thuis. Ik heb niet zoveel nodig in mijn leven. Alles is zinloos zonder Mimi. Ze was het middelpunt van ons leven en toen ze was overleden, waren we allebei behoorlijk de weg kwijt.' Door de pijn die ze had gevoeld, had ze een intense band met het menselijk lijden, die duidelijk in haar foto's tot uitdrukking kwam.

'Je bent niet te oud om te hertrouwen en nog een kind te krijgen,' zei Finn vriendelijk, onzeker over wat hij moest zeggen om haar te troosten. Hoe troostte je een vrouw die haar enige kind was verloren? Wat ze hem had verteld, was zo gruwelijk dat hij geen idee had hoe hij haar kon helpen. Hij was geschokt door het verhaal dat ze hem had verteld.

Hope veegde haar ogen droog en glimlachte. 'Lichamelijk ben ik in feite nog niet te oud, maar het is niet erg waarschijnlijk en je schiet er niks mee op. Ik zie mezelf niet nog een keer trouwen, en sinds Paul en ik zijn gescheiden, heb ik geen andere mannen gehad. Ik heb gewoon niemand ontmoet voor wie ik meer dan vriendschap voelde, en ik was er niet klaar voor. We zijn nog maar twee jaar gescheiden en zij is pas drie jaar geleden overleden. Ik ben heel wat kwijtgeraakt in zo'n korte tijd. En tegen de tijd dat ik wel weer iemand tegen het lijf loop, als dat ooit gebeurt, zal ik te oud zijn. Ik ben nu vierenveertig, ik denk dat mijn tijd om baby's op de wereld te zetten zo goed als voorbij is, of dat zeer binnenkort zal zijn. En het zou niet hetzelfde zijn.'

'Nee, natuurlijk niet, maar je hebt nog heel wat jaren voor de boeg. Die kun je niet alleen doorbrengen, of dat zou je niet moeten doen. Je bent een mooie vrouw, Hope, je bent nog hartstikke levenslustig. Je kunt de deur niet nu al dichtgooien.'

'Ik denk er niet echt over na, eerlijk gezegd. Bewust niet. Ik word iedere morgen gewoon wakker en laat de dag op me afkomen. Dat is al heel wat. En ik leg alles in mijn werk.' Dat was duidelijk. En toen, zonder iets te zeggen, legde hij zijn armen om haar heen en hield haar vast. Hij wilde haar beschermen tegen al het verdriet in haar leven. Ze voelde zich verbazingwekkend op haar gemak in zijn rustige omarming. Jarenlang had niemand dat meer gedaan. Ze kon zich zelfs de laatste keer niet meer herinneren. Ze was ineens blij dat hij was gekomen. Ze kende hem nauwelijks, maar zijn aanwezigheid leek een geschenk.

Finn hield haar een hele tijd vast en toen keek ze glimlachend naar hem op. Het was fijn om alleen maar zo samen met hem te zitten en niet te praten. Langzaam liet hij haar los. Ze ging een kop thee voor zichzelf zetten en een glas wijn voor hem inschenken. Hij liep haar achterna naar de keuken en at nog wat van het ijs. Hij bood haar ook wat aan. Ze schudde haar hoofd en vroeg zich af of hij trek had. Het was al heel laat voor hem, in feite was het al midden in de nacht in Londen.

'Wil je een paar eieren of zoiets? Dat is het enige wat ik in huis heb.'

'Ik weet dat het idioot klinkt,' zei hij met een schaapachtige grijns, 'maar ik heb zin in Chinees eten. Ik rammel van de honger. Is hier in de buurt iets waar je dat kunt krijgen?'

Het was 25 december en er was niet veel open, maar er zat een Chinees restaurant in de buurt waar je vaak tot heel laat eten kon krijgen. Ze bood aan hen op te bellen en ze bleken open te zijn, maar ze bezorgden niet aan huis. 'Wil je daar naartoe?' vroeg ze.

Hij knikte. 'Is dat oké? Als je moe bent, ga ik wel alleen, hoewel ik het erg leuk zou vinden als je meeging.' Ze glimlachte naar hem en hij legde weer een arm om haar schouders. Hij had het gevoel alsof er die avond iets belangrijks tussen hen was gebeurd, en zij ook.

Een paar minuten later trokken ze hun jas aan en gingen naar buiten. Het was bijna elf uur en het was ijskoud. Ze haastten zich over straat naar het Chinese restaurant. Het was nog open en er zaten verbazingwekkend veel mensen binnen. Er hing een levendige sfeer, het rook er lekker naar Chinees eten, het was er lawaaiig en in de keuken schreeuwden mensen.

Finn grijnsde terwijl ze gingen zitten. 'Dit is precies wat ik wilde.' Hij zag er blij en ontspannen uit, net als zij.

Hope bestelde voor hen beiden, omdat zij wist wat het restaurant precies te bieden had, en niet veel later werd het eten geserveerd en vielen ze erop aan. Het verbaasde haar dat ze net zo'n trek had als hij. Het leek wel alsof ze uitgehongerd waren, want ze aten bijna alles op. Ze praatten over luchtiger onderwerpen dan ze de hele avond hadden gedaan. Geen van beiden maakte nog gewag van Mimi, hoewel ze in hun gedachten was. Ze kletsten terwijl ze aten en iedereen om hen heen leek in een goed humeur. Voor sommigen was het de perfecte afsluiting van deze kerstdag.

'Dit is veel leuker dan kalkoen eten,' zei Hope giechelend terwijl ze de laatste hap van het varkensvlees nam en Finn in een mum van tijd zijn garnalen opat en grijnsde.

'Ja, dat is waar. Bedankt dat je mee bent gegaan.' Hij keek haar vriendelijk aan. Ze had hem diep ontroerd met haar verhaal over alles wat ze had meegemaakt. Ze leek er zo kwetsbaar door en zo alleen.

'Waar logeer je trouwens?' vroeg ze langs haar neus weg.

'Ik ga meestal naar het Pierre Hotel,' zei hij achteroverleunend in zijn stoel. Hij voelde zich voldaan en gelukkig terwijl hij naar haar glimlachte. 'Maar ik heb deze keer een kamer in het Mercer genomen, omdat het dichter bij jouw huis ligt.'

Hij was dus echt naar New York gekomen om haar te zien. Dat maakte de druk groter dan ze wilde, maar op dat moment kon haar dat niets schelen. Ze had het leuk met hem. En op de een of andere manier klopte het dat ze daar met hem zat. Ze kenden elkaar nauwelijks, maar ze had een sterk gevoel van verbondenheid met hem nu ze hem over Mimi had verteld. 'Het is best wel een aardig hotel,' zei ze, en ze probeerde daarbij ontspannen te kijken terwijl hij zo dichtbij was. Ze was nog steeds een beetje verbaasd dat hij er was.

'De kamer maakte me niet zoveel uit' - hij glimlachte schuldbewust - 'als ik jou maar kon zien. Bedankt dat je niet kwaad bent geworden dat ik zomaar ineens voor je neus stond.'

'Ik moet toegeven dat het nogal een overweldigende actie was.'

Ze herinnerde zich weer hoe stomverbaasd ze was geweest toen ze hem op de stoep had zien staan. 'Maar ook een aardig gebaar.' Ze glimlachte terug. 'Ik geloof niet dat iemand ooit naar me toe is komen vliegen om me te zien.' Op dat moment bracht de ober hun de rekening en gelukskoekjes. Ze lachte toen ze haar spreuk las en gaf hem aan Finn.

'"U kunt bezoek van een vriend verwachten.'" Hij barstte in lachen uit, en las toen de zijne voor. '"Binnenkort hoort u goed nieuws." Ik vind deze leuk. Meestal krijg ik zulke spreuken als: "Een leraar is een wijs man." Of: "Haal uw was morgen op, want anders...'"

'Ja, ik ook.' Ze lachte weer. Ze liepen langzaam terug naar haar appartement en bij de voordeur nam hij afscheid van haar. Hij had zijn koffer in het hotel achtergelaten voordat hij haar was komen opzoeken. Het was nu bijna één uur 's nachts, dus zes uur 's morgens in Londen, en hij was zowat aan het eind van zijn Latijn. 'Bedankt dat je bent gekomen, Finn,' zei ze zachtjes.

Hij glimlachte naar haar en gaf haar een kus op haar wang. 'Ik ben blij dat ik het heb gedaan. En ons kerstdiner smaakte me uitstekend. We kunnen er wel een traditie van maken om Chinees in plaats van kalkoen te eten. Ik bel je morgenochtend,' beloofde hij haar.

Ze maakte met haar sleutel de deur open, zwaaide en keek hem na terwijl hij door de straat naar het hotel wandelde. Ze dacht nog steeds aan hem toen ze de trap op liep. Het was een heerlijke avond geweest en een volkomen onverwachte traktatie. En voor haar in elk geval zeer ongebruikelijk.

Ze was zich aan het uitkleden, toen ze haar computer hoorde zeggen dat ze mail had. Ze ging kijken. De e-mail was van Finn. 'Bedankt voor de heerlijke avond. Mijn beste kerst ooit, en onze eerste. Droom zacht.'

Ze ging achter haar bureau zitten en deze keer beantwoordde ze zijn mail onmiddellijk. Het was allemaal wat overweldigend en ze wist niet wat ze ervan moest denken. 'Ik vond het ook heerlijk. Bedankt dat je bent gekomen. Zie je morgen.'

Terwijl ze van haar bureau opstond, wierp ze een blik op Mimi's foto's. Ze was blij dat ze Finn over haar had verteld. Op een eigenaardige manier had dat Mimi een plek in hun midden gegeven, in elk geval een paar minuten. Ze zou nu tweeëntwintig zijn geweest en het was nog steeds moeilijk te bevatten dat ze er niet meer was. Het was raar hoe mensen je leven binnenkwamen en weer verlieten, en daarna kwamen anderen als je niet in het minst op hen had gerekend. Op dit moment was Finn zo'n onverwachts geschenk. En wat er ook mocht gebeuren, ze was dankbaar dat ze de avond van kerst samen met hem had mogen doorbrengen. Maar ze bleef verbaasd dat hij hier was. Ze besloot zich er maar niet druk om te maken en gewoon te genieten van zijn aanwezigheid.

6

Finn belde haar de volgende ochtend om haar uit te nodigen voor een ontbijt in het Mercer Hotel. Ze had niets belangrijks te doen en vond het leuk om hem weer te zien. Hij zat in de lobby op haar te wachten en zag er net zo knap uit als in Londen. Hij droeg een zwarte coltrui en een spijkerbroek en zijn donkere haar was netjes geborsteld. Hij leek klaarwakker en gaf toe dat hij heel vroeg was opgestaan en bij het ochtendgloren zelfs al een wandeling door de buurt had gemaakt. Zijn biologische klok stond nog op Londen ingesteld.

Hope bestelde een gepocheerd ei met hollandaisesaus en bacon op toast en Finn nam wafels. Hij zei dat hij die miste als hij in Europa was, waar ze altijd anders smaakten. Hij zei dat het beslag niet hetzelfde was en dat ze er in Frankrijk suiker over strooiden. Hij schonk er een ruime hoeveelheid ahornsiroop overheen. Hope moest om hem lachen. Ze zwommen er zowat in, maar hij kreeg een euforische gezichtsuitdrukking toen hij een hap nam. 'Wat zijn je plannen voor vandaag?' vroeg hij haar onder een kop koffie.

'Ik ga naar de galerie waar ze een serie van mijn foto's uit India exposeren. Wil je mee?'

'Dat lijkt me heel leuk. Ik wil de expositie graag zien.'

Ze namen na het ontbijt een taxi naar het noorden en hij was erg onder de indruk toen hij haar werk zag. Het was prachtig opgehangen in een grote, gerenommeerde galerie. Na afloop liepen ze over Madison Avenue richting Central Park om daar door de nog witte sneeuw te kunnen banjeren. In de rest van de stad was het aan het smelten en veranderde het in blubber, maar in het park zou het nog maagdelijk zijn.

Hij stelde haar vragen over India en ze praatten over haar reizen naar Tibet en Nepal. Ze stopten bij een boekenstalletje vlak voordat ze het park in liepen en vonden een van zijn eerste boeken. Hope wilde het kopen, maar hij stond het haar niet toe en zei dat hij het niet goed vond. Daarna praatten ze over zijn werk, hun agenten en carrières. Hij was onder de indruk van haar exposities in musea en zij vol ontzag voor zijn National Book Award. Ze hadden veel bewondering voor elkaar en leken veel gemeenschappelijke interesses te hebben. Toen ze het park weer uit liepen, nam hij haar mee voor een ritje in een koetsje getrokken door een paard. Ze sloegen de deken over hun benen en vonden het allebei doldwaas en grappig en 'giechelden als twee kinderen. Toen het ritje was afgelopen, was het tijd voor de lunch. Hij nam haar mee naar La Grenouille. Dat was een heel chique tent en ze genoten van een verrukkelijk maal. Finn was een stevige eter, maar Hope sloeg vaak maaltijden over. Later slenterden ze over Fifth Avenue en zoals zij zo vaak deed, liepen ze het hele eind terug naar SoHo. Ze waren allebei moe, maar hadden genoten van deze gezamenlijk doorgebrachte dag. Hij bracht haar terug naar haar appartement. Ze nodigde hem uit om mee naar boven te komen, maar hij zei dat hij terug naar zijn hotel ging om een dutje te doen.

'Heb je zin om later samen te dineren of heb je iets anders te doen? Ik wil niet voortdurend beslag op je tijd leggen,' zei hij attent, hoewel dat precies was waarom hij naar New York was gekomen.

'Ja, graag, als je me nog niet zat bent,' zei ze met een nauwelijks zichtbare glimlach. 'Hou je van Thais eten?' Hij knikte enthousiast en ze stelde een restaurant in de East Village voor dat ze leuk vond.

'Ik kom je om acht uur halen,' beloofde hij, en hij gaf haar een kus boven op haar hoofd. Ze liep de trap op naar haar loft en hij wandelde terug naar zijn hotel. En hoewel ze probeerde het niet te doen, dacht ze de volgende paar uur voortdurend aan hem. Hij was absoluut prettig gezelschap, interessant om mee te praten en ineens een enorme aanwezigheid in haar leven. Ze had geen idee wat ze van hun contact moest denken en wist zelfs niet of ze moest proberen het te begrijpen.

Ze droeg een grijze broek en een roze trui toen hij haar kwam ophalen en voor hun vertrek dronken ze eerst nog een glas wijn. Hij maakte deze keer geen opmerking over Mimi's foto's, maar bewonderde een paar .andere portretten die aan de muren hingen. Hij zei dat hij morgen naar het Museum of Modern Art wilde om wat ouder werk' van haar te bekijken.

'Je bent de enige fotograaf die ik ken die in musea hangt,' zei hij met onverholen bewondering.

'En jij bent de enige schrijver die ik ken die de National Book Award heeft gewonnen en is geridderd,' zei ze. 'O, trouwens, ik heb je nog nooit "sir Finn" genoemd. Moet dat?'

'Nee, tenzij je wilt dat ik je uitlach. Ik vind het zelf nog steeds vreemd als ik die titel gebruik. Maar het was heel spannend om de koningin te ontmoeten.'

'Dat zal vast wel.' Ze lachte breeduit en haalde toen een doos met foto's van Tibet tevoorschijn die ze had beloofd hem te laten zien. Het waren fantastische foto's en ze wees hem verschillende, voor haar dierbare monniken aan.

'Ik snap niet dat het je is gelukt om een maand lang niet te praten. Ik zou het niet kunnen,' gaf hij zonder aarzeling toe. 'Misschien zelfs nog niet eens een dag.'

'Het was fantastisch. Het was eigenlijk zelfs moeilijk om weer te gaan praten toen ik daar wegging. Alles wat ik wilde zeggen, leek onbelangrijk en te veel. Het zet je echt aan het denken over wat je zegt. Ze waren daar geweldig voor me. Ik zou er op een dag graag weer naar teruggaan. Dat heb ik ze ook beloofd.'

'Ik zou het ook wel eens willen, maar niet als ik moet ophouden met praten. Maar ik zou daar wel kunnen schrijven.'

'Ik hield een dagboek bij toen ik daar was. Door niet te praten krijg je de tijd om heel diep na te denken.'

'Dat geloof ik graag,' zei hij ongedwongen. Ze vroeg hem daarna waar hij had gewoond toen hij in New York opgroeide. 'De Upper East Side,' antwoordde hij. 'Het gebouw staat er niet meer. Ze hebben het jaren geleden afgebroken. En de flat waarin ik met Michael heb gewoond, lag aan East Seventy-Ninth Street. Het was een behoorlijk kleine woning. Dat was voordat mijn boeken echt begonnen te lopen. We hebben een paar jaar op een houtje moeten bijten,' zei hij zonder zich er voor te schamen. 'Toen mijn ouders overleden, hadden ze al heel wat opgesnoept van het familiekapitaal. Ze leefden op behoorlijk grote voet. Vooral mijn moeder. Het huis in Ierland was vroeger van haar familie. Ze hebben het ooit verkocht omdat er geen mannelijke erfgenamen meer waren. Ik ben blij dat ik het terug heb kunnen krijgen. Het zal fijn voor Michael zijn dat hij er zich op een dag de eigenaar van mag noemen, hoewel ik betwijfel of hij in Ierland zal willen wonen. Tenzij hij dan schrijver is.' Finn grijnsde bij de gedachte en Hope glimlachte. Ja, Ierland was beroemd om zijn belastingvrijheid voor schrijvers en ze kende er een aantal die daarheen waren verhuisd. Het was heel verleidelijk.

Ze vertrokken naar het Thaise restaurant en genoten van een uitstekende maaltijd. En terwijl ze zaten te eten, vroeg Finn haar wat ze met oud en nieuw ging doen.

'Hetzelfde als ieder ander jaar.' Ze grinnikte. 'Om tien uur naar bed. Ik heb er een hekel aan om op oudejaarsavond uit te gaan. Iedereen gaat uit zijn dak en is dronken. Het is een geweldige avond om thuis te blijven.'

'Dit jaar moeten we iets leuks doen,' zei hij op een stellige toon. 'Ik ben er ook niet dol op, maar we zouden op zijn minst kunnen proberen er iets van te maken. Waarom doen we niet iets mafs, zoals naar Times Square gaan om die spiegelende bol te zien vallen, of wat die dan ook doet. Ik heb het alleen maar op tv gezien, hoewel ik denk dat het daar wel behoorlijk druk is.'

'Misschien is het leuk om er foto's van te maken,' zei ze nadenkend.

'Waarom proberen we het niet? Als we het afschuwelijk vinden, gaan we gewoon weer naar huis.'

Ze lachte terwijl ze erover nadacht en ging ten slotte akkoord. 'Dat is dan afgesproken,' bevestigde hij met tevredenheid op zijn gezicht.

'Hoe lang blijf je hier?' vroeg ze terwijl ze de laatste happen van het eten namen.

'Dat weet ik nog niet zeker. Misschien kan ik nog wat werk verzetten met mijn redacteur voordat ik vertrek.' Hij keek haar bezorgd aan. 'Voor de rest hangt het van jou af.'

Ze voelde een rilling van nervositeit over haar rug lopen. Ze wist niet hoe ze moest reageren als hij zulke dingen zei, en dat had hij al een paar keer gedaan. Dat ze wist dat hij naar New York was gekomen om haar te zien, voelde als een enorme verantwoordelijkheid, maar het was ook een geschenk. Ze nam net de laatste lepel van haar toetje, toen hij haar over de tafel aankeek en haar de adem benam met wat hij zei.

'Ik geloof dat ik verliefd op je begin te worden, Hope.'

Ze wilde dat hij dat niet had gezegd en ze had geen flauw idee hoe ze erop moest reageren: laat me het even weten als je het zeker weet, ja? Doe niet zo gek? Ik ook op jou? Ze wist nog niet precies wat ze voor hem voelde, maar ze mocht hem heel erg graag. Daar twijfelde ze niet aan. Maar als een vriend of als een minnaar? Het was nog veel te vroeg voor haar om dat vast te stellen.

'Je hoeft niets te zeggen,' zei hij alsof hij haar gedachten kon lezen. 'Ik wilde je alleen maar laten weten wat mijn gevoelens zijn.'

'Hoe kun je dat nu al weten?' vroeg ze bezorgd. Alles leek in een sneltreinvaart te gaan. Ze vroeg zich af of op haar leeftijd de liefde op die manier opbloeide.

'Ik weet het gewoon,' zei hij. 'Ik heb het nog nooit zo gevoeld. En ik weet dat het snel is. Maar misschien gebeurt het soms op die manier als je de ware tegen het lijf loopt. Ik denk dat je op onze leeftijd weet wat je wil, wie je bent en wat je voelt. Je weet wanneer je de juiste persoon voor jezelf hebt gevonden. Je hebt er niet zoveel tijd meer voor nodig. We zijn volwassen, we hebben eerder fouten gemaakt. We zijn niet meer onschuldig.'

Ze wilde niet tegen hem zeggen dat hij veel meer ervaring had dan zij, dat wist hij wel. Of hij zou het althans kunnen weten. Ze was bijna de helft van haar leven getrouwd geweest en pas de afgelopen twee jaar vrijgezel.

'Je moet je niet onder druk gezet voelen omdat ik het zo voel, Hope,' ging hij verder. 'We hebben nog een heel leven voor ons om het uit te zoeken, of zolang jij nodig hebt.'

Ze moest toegeven dat ze zich als een magneet tot hem aangetrokken voelde. Maar het was volstrekt anders dan het indertijd met Paul was gegaan. Finn was onstuimiger, creatiever, zijn hele bestaan was onconventioneler. Paul was over de hele linie enorm gedisciplineerd geweest en intens bij zijn werk betrokken. Finn leek het leven, en de wereld, belangrijker te vinden. En zijn wereld was groter dan die van haar. Ze vond dat heel aantrekkelijk, omdat haar wereld de afgelopen jaren ook veel groter was geworden. Ze stond open voor nieuwe mensen, nieuwe plekken, nieuwe ideeën, zoals het klooster in Tibet en de ashram in India. Ze zou er nooit aan hebben gedacht om daarheen te gaan voordat ze Mimi en Paul kwijtraakte.

Ze liepen na het eten terug naar haar appartement en deze keer ging hij mee naar boven om nog iets te drinken. Ze was bang dat hij zou proberen haar te kussen - ze voelde zich er nog niet klaar voor - maar dat deed hij niet. Hij was ontspannen, gedroeg zich als een gentleman en respecteerde haar grenzen. Hij kon ook voelen dat ze niet bereid was om een stap verder te gaan dan wat ze nu deden. Wandelen, praten, uit eten gaan, elkaar leren kennen. Om die reden was hij ook naar haar toe gekomen en het was precies wat hij wilde. En zij had het gevoel dat niemand ooit zo snel na de eerste ontmoeting verknocht aan haar was geraakt. Paul was in het begin niet zo geweest, hij had het te druk gehad, en hij was zestien jaar ouder, wat het heel anders had gemaakt. Zij en Finn waren bijna van dezelfde leeftijd, van dezelfde generatie, en hun interesses kwamen ook voor een groot deel overeen. Als ze een lijstje had gemaakt van alle wensen waaraan een man voor haar zou moeten voldoen, beantwoordde Finn aan allemaal. Maar sinds Paul had ze niemand meer gewild. En nu was Finn hier, in levenden lijve. En ze kende hem pas een week. Maar tot nu toe was het wel een heel intensieve week geweest en ze brachten veel tijd met elkaar door.

De volgende dag gingen ze naar het moma en de dag daarna naar het Whitney Museum. Ze bezochten al haar favoriete restaurants en die van hem. Hij had een ontmoeting met zijn agent om over een contract voor een nieuw boek te praten. En tot haar grote verbazing miste ze hem in de paar uur dat hij niet bij haar was. Voor het overige was hij iedere minuut bij haar, behalve als hij haar 's avonds alleen in haar loft achterliet. Hij had haar nog steeds niet gekust, maar hij had wel nog een keer tegen haar gezegd dat hij verliefd op haar was. Ze had hem alleen maar met bezorgde ogen aangekeken. Stel je voor dat hij een spelletje met haar speelde. Maar nog beangstigender was de gedachte dat het misschien helemaal geen spelletje was. Stel je voor dat hij het meende. Wat zou er dan gebeuren? Hij woonde in Ierland en zij in New York. Maar ze stond het zichzelf niet toe om daar nu al aan te denken. Het was te snel. Het sloeg nergens op. Maar zelfs Hope wist dat dat onzin was. Het sloeg wel degelijk ergens op, voor allebei. Ze kon waar ook ter wereld haar thuisbasis hebben. En hij ook. Het was een ideale situatie. Ze leken perfect bij elkaar te passen.

Toen Mark Webber, haar agent, belde, vertelde Hope niet wat er aan de hand was. En ze kon het ook aan niemand anders vertellen. Mark was haar beste vriend en ze mocht zijn vrouw ook graag. Ze nodigden haar uit om bij hen te komen eten, maar dat sloeg ze af. Ze wilde hem niet vertellen dat Finn voor haar naar New York was gekomen. Ze wist dat Mark geschokt zou zijn, of minstens verrast, en waarschijnlijk overdreven beschermend en wantrouwig. Ze wilde de avond met Finn doorbrengen. Dus zei ze dat ze het te druk had met nieuw werk dat ze wilde maken. Mark beloofde haar volgende week nog eens te bellen en zei tegen haar dat ze niet te hard moest werken.

Op oudejaarsavond gingen zij en Finn zoals afgesproken naar Times Square. Ze nam een oude camera mee om foto's in zwartwit te kunnen maken. Ze kwamen omstreeks elf uur aan en baanden zich gewiekst een weg naar voren, tussen de menigte door die daar al uren stond te wachten. De meeste mensen om hen heen hadden iets bijzonders en Finn vond het leuk om met haar fotografenoog naar hen te kijken. Ze genoten er geweldig van.

Om middernacht kwam de bal, met binnenin flitsende lichtjes, van de top van de vlaggenmast naar beneden en iedereen schreeuwde en joelde. Allerlei soorten mensen stonden om hen heen, hoeren en drugsdealers, toeristen en studenten van buiten de stad. Hope was zo druk bezig hen te fotograferen, dat ze schrok toen Finn haar camera opzij duwde, voor haar kwam staan en haar in zijn armen trok. En voordat ze het wist, kuste hij haar en was alles om hen heen vergeten. Het enige wat nog tot haar doordrong, was Finns kus en dat ze zich in zijn armen volkomen veilig en beschermd voelde. Ze wilde dat er geen eind aan kwam. En toen ze naderhand vol verbazing in zijn ogen keek, wist ze dat ze ook verliefd op hem begon te worden. Het was het perfecte begin van een nieuw jaar. En misschien wel van een nieuw leven.

7

Finn bleef de daaropvolgende twee weken in Hotel Mercer logeren. Hij had ontmoetingen met zijn agent en zijn uitgever, gaf twee interviews weg en als hij ook maar even de kans kreeg, zocht hij Hope op. Hij was bijna voortdurend bij haar, voortdurend bereid voor haar zijn programma aan te passen. Hope schrok ervan hoe snel de relatie zich ontwikkelde, hoewel ze niet met elkaar naar bed gingen. Maar ze genoot van zijn gezelschap. Ze werd heen en weer geslingerd tussen de gedachte dat dit voor hem hoogstwaarschijnlijk alleen maar een kortstondig avontuurtje was en de wil om te geloven dat het serieus was, wat betekende dat ze zichzelf moest toestaan zich kwetsbaar op te stellen. Hij was zo open, vriendelijk, liefdevol en attent, en ze hadden zo'n heerlijke tijd samen, dat ze er onmogelijk weerstand aan kon bieden. Hij deed van alles om haar te behagen, inclusief tientallen van zorgzaamheid getuigende gestes. En hij kocht bloemen, chocolade en boeken voor haar. Meer en meer liet ze zich meevoeren op de golven van emoties waarmee hij haar overspoelde. En op een middag onderweg terug naar huis na een lange wandeling door Washington Square Park, na drie weken van voortdurend in elkaars gezelschap zijn, bracht hij iets ter sprake wat enige argwaan bij haar opriep.

'Je weet toch wel wat dit tussen ons is?' zei hij ernstig. Ze had haar arm in de zijne gestoken. Ze hadden over renaissancekunst gepraat en de schoonheid van het Uffizi Museum in Florence. Ze hadden ontdekt dat ze er allebei dol op waren en Finn wist er heel veel vanaf. Hij had een zeer brede belangstelling en talrijke talenten, evenals Hope. Ze leken in zoveel opzichten goed bij elkaar te passen. En hij was verreweg de interessantste man die ze ooit had ontmoet, en de attentste. Hij was echt de knappe prins op het witte paard van wie elke vrouw droomde. Hij vroeg haar naar alles wat haar bezighield en wat ze wilde, en ze verbaasden zich er telkens weer over dat ze van zoveel dezelfde dingen hielden. Als ze naar hem keek, was het alsof ze haar eigen ziel in een spiegel zag.

'Wat is het dan?' vroeg ze, terwijl ze glimlachend en met een tedere blik in haar ogen naar hem opkeek. Er bestond geen enkele twijfel meer over, ze was verliefd op hem, terwijl ze hem nog maar een paar weken kende. Dat was haar nog nooit overkomen. Zelfs niet met Paul. Haar romance met Finn ontwikkelde zich met de snelheid van het geluid. 'Wat het ook is, het is heerlijk. Ik kijk een gegeven paard niet in de bek.' Ze had het gevoel dat als ze met mensen over hun ontluikende relatie zou praten, ze het niet zouden begrijpen en tegen haar zouden zeggen dat ze de tijd moest nemen voordat ze zich er helemaal in stortte. Dat deed ze wel, maar ze had ook een sterk gevoel dat dit een man en een situatie was waar ze zekerheid aan kon ontlenen. Ze twijfelde er niet aan. Daar was geen reden voor. Ze wist wie hij was, en hij toonde zo nu en dan een zachte kant die haar tot in het diepst van haar ziel raakte.

'Een versmelting,' zei hij zachtjes. 'Waarbij twee mensen één worden.'

Ze keek hem met een uitdrukking vol vraagtekens aan, geschrokken door het woord, en vroeg hem wat hij daarmee bedoelde.

'Soms als mensen verliefd worden,' legde hij uit, 'zijn ze zo hecht en passen ze zo goed bij elkaar, dat ze één geheel gaan vormen en je niet meer kunt zeggen waar de ene persoon begint en de ander ophoudt. Ze gaan helemaal in elkaar op en kunnen dan niet meer zonder elkaar leven.'

Ze vond het maar griezelig klinken en niet wat zij zich bij een relatie voorstelde. Zij en Paul hadden een goed huwelijk gehad tot hij ziek werd en Mimi overleed, maar ze waren nooit 'versmolten' of één persoon geworden. Ze waren twee heel duidelijk van elkaar te onderscheiden mensen, met verschillende persoonlijkheden en behoeftes en gedachten. Dat had voor hen altijd goed gewerkt. 'Ik geloof niet dat ik het met je eens ben,' zei ze rustig. 'Ik denk dat je net zo verliefd kunt zijn als twee op zichzelf staande mensen. Dat je naast elkaar blijft staan, allebei een geheel bent en iets toevoegt aan de ander of de ander aanvult, zonder te "versmelten" en één te worden. Voor mij klinkt het niet gezond,' zei ze eerlijk. 'Dat is niet echt wat ik wil,' voegde ze er vastberaden aan toe. 'Ik wil een geheel, op mezelf staand mens zijn en ik ben gek op de mens die jij in je geheel bent, Finn. We hebben het niet nodig om één te worden. Want dan zouden we allebei een belangrijk deel van onszelf kwijtraken dat ons juist maakt tot wie we als mens zijn.' Finn leek teleurgesteld door wat ze had gezegd. Het was de eerste keer dat ze het niet met elkaar eens waren.

'Ik wil een deel van jou zijn,' zei hij bedroefd. 'Ik heb je nodig, Hope. We zijn nog maar kort bij elkaar, maar ik heb nu al het gevoel dat je een deel van mij bent.'

Ze vond het nog steeds raar, ook al was het vleiend of betekende het dat hij van haar hield. Het gaf haar een claustrofobisch gevoel en het leek extreem, vooral zo snel al. Ze kenden elkaar nog nauwelijks. Hoe konden ze dan versmelten tot één persoon? En waarom zouden ze dat willen? Ze hadden allebei hard gewerkt om te worden wie ze nu waren. Dat wilde ze niet kwijt. Ze was verliefd op wie en wat hij was, ze wilde niet verliefd op haarzelf worden. Dat voelde helemaal verkeerd.

'Misschien hou je niet zoveel van mij als ik van jou,' zei hij met een bezorgd en gekwetst gezicht.

'Ik ben verliefd op jou,' zei ze terwijl ze met haar dieppaars-blauwe ogen naar hem opkeek. 'Er valt nog heel veel aan elkaar te ontdekken. Ik wil daarvan genieten. Je bent heel bijzonder,' zei ze vriendelijk.

'Jij ook. Dus wij ook,' hield hij vol. 'Onze twee delen maken een groter, beter geheel.'

'Dat zou kunnen,' gaf ze zich gewonnen, 'maar ik wil niet dat we daarbij allebei kwijtraken wie we zijn. We hebben allebei te hard gewerkt om te bereiken wat we nu zijn om dat nu te verliezen. Ik wil naast je staan, Finn, niet jou zíjn. En waarom zou je mij willen zijn?'

'Omdat ik van je hou,' zei hij, terwijl hij haar dicht tegen zich aan trok en stilstond om haar stevig te kussen. 'Ik hou meer van je dan je beseft.' Zoals hij het zei, klonk het ontroerend, niet griezelig, maar het was te veel in zo'n korte tijd. 'Misschien zal ik altijd meer van jou houden,' zei hij. Hij zag er nadenkend uit terwijl ze verder liepen. 'Ik denk dat een van de twee altijd meer van de ander houdt. Ik ben bereid diegene te zijn,' zei hij grootmoedig.

Maar het bezorgde haar enigszins een schuldgevoel. Ze dacht dat ze van hem hield, maar ze had zoveel jaren van Paul gehouden dat het tijd zou kosten om aan Finn te wennen en om hem een vaste plek in haar hart te laten innemen. Ze moest hem eerst beter leren kennen en ze kregen daar nu ruim de gelegenheid voor. Ze waren voortdurend in elkaars gezelschap, behalve wanneer zij 's nachts terugging naar haar loft om te slapen. Nee, ze moest er niet alleen aan wennen om van hem te houden, zijn ideeën over versmelting bezorgden haar ook een onbehaaglijk gevoel en het was niet wat zij van een relatie verwachtte.

'Wat doen we dit weekend?' vroeg hij ineens.

Gelukkig was hij van onderwerp veranderd. Ze dacht even na voordat ze antwoord gaf. 'Misschien is het leuk naar de Cape te gaan. Ik zou je het huis graag willen laten zien. Het is heel eenvoudig, maar het is een relikwie uit mijn jeugd. Het betekent heel veel voor me.'

Hij glimlachte. 'Ik hoopte al dat je me dat zou vragen,' zei hij terwijl hij een arm om haar schouders legde. 'Waarom blijven we daar niet langer dan een weekend als je daarvoor de tijd hebt? Het zou ons allebei goed kunnen doen.' Hij had geen haast om naar Ierland terug te keren. Ze waren allebei baas over hun eigen lot en tijd. Hij genoot van de dagen die hij met haar doorbracht en leerde haar daardoor ook beter kennen. Hij had geen haast om weer aan het schrijven te gaan, zei hij. Zij was belangrijker voor hem.

'We zouden daar wel een dag of vier, vijf kunnen blijven, of zelfs een week. Het kan er erg guur zijn in de winter, en koud. Laten we maar zien hoe het weer is als we daar zijn.'

Hij knikte en ging akkoord. 'Wanneer wil je erheen?' vroeg hij met een opgewonden blik in zijn ogen. Ze had op dat moment geen dringende werkzaamheden. Ze had haar handen vrij, en hij op het redigeren van zijn boek na ook. Ze gingen die avond naar een feestje in het moma en volgende week moest hij naar een of andere happening van zijn uitgever. Ze genoten allebei van het ontdekken van elkaars wereld en afwisselend mocht de een in de schijnwerpers staan en hield de ander zich tot volle tevredenheid op de achtergrond. Het leek een perfecte balans tussen twee bekende, succesvolle, creatieve mensen met werelden die elkaar uitstekend aanvulden. Het was precies zoals ze eerder had gezegd, ze stonden naast elkaar, zonder tot één persoon te hoeven versmelten. Dat idee vond ze volstrekt niet deugen.

'Waarom gaan we morgen niet naar de Cape?' stelde Hope voor. 'Neem een lading warme kleren mee.' En toen voelde ze zich ineens enigszins opgelaten. Ze wilde van haar hart geen moordkuil maken en moest daarom een delicaat onderwerp ter sprake brengen. 'Ik ben er niet klaar voor om met je naar bed te gaan, Finn. Kun je ermee akkoord gaan om in de logeerkamer te slapen?' Paul was de laatste geweest, een hele tijd geleden, en ze wilde geen twijfels hebben bij wat ze deed. Na haar echtgenoot was er geen man meer in haar leven geweest, waardoor dat onderwerp nu nogal beladen was. Maar hoe het ook zat, of hun relatie blijvend zou zijn of niet, ze moest er voor zichzelf eerst meer duidelijkheid over krijgen voordat ze die grote stap nam.

'Geen probleem,' zei hij met een begrijpende gezichtsuitdrukking.

Hij leek een onbegrensd vermogen te hebben om haar een goed gevoel te geven en haar blij te maken. Hij liet haar het tempo bepalen en ze kon zoveel of zo weinig afstand van hem nemen als zij op dat moment wilde. Hij was de aardigste, meest liefdevolle man die ze ooit had ontmoet. Hij was echt een droomman. En als ze zou hebben gebeden dat er een man in haar leven zou komen, wat ze niet had gedaan toen hij opdook, zouden met hem haar gebeden zijn verhoord. Tot nu toe was er niets aan hem wat haar niet aanstond, of wat haar een ongemakkelijk gevoel gaf, behalve dan misschien die malle ideeën over versmelting. Maar ze was ervan overtuigd dat het gewoon zijn manier was om zijn onzekerheden en zijn verlangen om liefgehad te worden uit te drukken. En ze hield steeds meer van hem om wie hij was, niet omdat hij een deel van haar was. Hope was een zeer onafhankelijke vrouw en ze had niet zoveel problemen kunnen overwinnen als ze een deel van iemand anders was geweest. En ze was ook niet van plan daar nu aan te beginnen. En ze wist absoluut zeker dat haar monniken in Tibet niet achter dat idee zouden staan.

Het feestje waar ze die avond in het museum naartoe gingen, was levendig en druk. Het was een belangrijke gebeurtenis - de opening van een grote tentoonstelling. De hoofdconservator van het museum kwam naar haar toe om met haar te praten en ze stelde Finn aan hem voor. Ze babbelden een paar minuten en verschillende persfotografen schoten plaatjes van hen. Ze vormden een opvallend paar. Het was beslist een milieu waar Hope de ster was en Finn minder bekend was, tot ze zijn naam hoorden. Maar het leek hem niet in het minst dwars te zitten dat hij enigszins op de achtergrond moest blijven. Hij was hartelijk, vriendelijk, charmant en bescheiden, ook al was hij de beroemde sir Finn O'Neill. Hij maakte echt op niemand die hem zag de indruk dat hij een opschepper was of arrogant. Hij was er tevreden mee om Hope de ster te laten zijn die ze op dit feestje in het museum was, en hij leek ervan te genieten om met veel mensen te praten en de kunst te bewonderen. Hij was goedgemutst toen ze een taxi terug naar het hotel namen. Morgenochtend zouden ze naar Cape Cod vertrekken.

'Ik mis je wel in zo'n groot gezelschap,' bekende hij terwijl ze lekker tegen hem aan kroop in de taxi. Ze had zich uitstekend vermaakt en was trots dat ze samen met hem op het feestje was geweest. Het voelde zo goed om weer deel van een paar uit te maken. Ze had dat niet nodig als aanvulling op zichzelf, maar het was fijn dat hij bij haar was en dat ze achteraf met hem over de avond kon praten. Dat had ze sinds haar scheiding gemist. Feestjes waren altijd leuker als je er later met een maatje over kon roddelen. 'Je zag er prachtig uit,' complimenteerde hij haar zonder aarzelen, zoals hij verschillende keren die avond ook al had gedaan. 'En ik was zo trots daar samen met jou te zijn. Ik heb echt genoten van de avond, maar ik moet toegeven dat ik je liever voor mezelf heb. Het wordt vast fantastisch om een tijdje met zijn tweeën in Cape Cod te zijn.'

'Dat allebei hebben is fijn,' reageerde Hope rustig met haar hoofd op zijn schouder. 'Soms is het opwindend om uit te gaan en mensen te ontmoeten, en een andere keer is het fijn rustig de tijd aan jezelf te hebben of met zijn tweeën te zijn.'

'Ik vind het vreselijk om je te moeten delen met je bewonderaars,' plaagde hij haar. 'Ik ben liever alleen met jou. Alles is zo fris en nieuw nu, het voelt als een inbreuk als iemand anders in de buurt is.'

Zoals hij het zei, was het vleiend voor haar, maar er waren absoluut momenten waarop ze genoot van het gezelschap van gelijkgestemden en collega's, en zo nu en dan zelfs van hun bewondering. Sinds ze weer aan het werk was gegaan, had het voor haar altijd een deel van haar leven uitgemaakt, hoewel eenzame periodes haar ook altijd goeddeden. Maar het ontroerde haar dat Finn zo graag bij haar wilde zijn en geen seconde verloren liet gaan tijd alleen met haar door te brengen. Op de Cape zouden ze meer dan genoeg tijd in elkaars gezelschap kunnen doorbrengen. 'Maar jij hebt ook bewonderaars,' zei ze. Hij liet zijn hoofd verlegen hangen in een vlaag van bescheidenheid, wat je zelden bij hem zag en niemand van hem zou hebben verwacht. Het verbaasde haar soms dat een man die zo bekend was in zijn branche en er zo knap uitzag, helemaal niet narcistisch leek te zijn. Hij was niet egoïstisch of egocentrisch, hij was trots op wat zij had bereikt, schepte niet op over zijn eigen prestaties en had geen behoefte om in het middelpunt van de belangstelling te staan. En welke onontdekte zwakheden hij ook nog mocht hebben, een groot ego hoorde daar niet bij. Hij was meer dan fantastisch.

Om negen uur de volgende morgen vertrokken ze naar Cape Cod, in een Chevrolet Suburban die hij voor een week had gehuurd, omdat Hope geen auto meer had. Ze huurde er zelf ook altijd eentje als ze die nodig had. Dat was praktischer als je in de stad woonde. Bovendien ging ze niet zo vaak meer naar Cape Cod. Ze was er sinds september niet meer geweest, vier maanden geleden. Ze vond het opwindend om er nu met Finn heen te gaan en de kans te krijgen dat met hem te delen. Voor een man die van de natuur hield, van eenzaamheid en alleen met haar zijn, was het de perfecte plek.

Ze was vastbesloten die week niet met hem naar bed te gaan en wist al welke logeerkamer ze hem zou geven: haar oude kinderkamer. Die lag naast de vroegere kamer van haar ouders, waar zij nu al jaren sliep.

Zij en Paul hadden tijdens hun huwelijk vaak de zomers in Cape Cod doorgebracht. En in die tijd volstond de eenvoud voor hen beiden, maar door de enorme meevaller die hij bij het verkopen van zijn bedrijf had gehad, leidde Paul nu een luxer leven. Maar Hopes leven was in de loop der jaren zelfs nog soberder geworden. Ze had geen behoefte aan luxe, aan meer dan normaal gerief of wat voor uitspattingen ook. Ze was heel bescheiden en niet veeleisend en ze genoot van een eenvoudig leven. En Finn zei dat hij ook zo was.

Ze namen een pauze om te lunchen in de Griswold Inn, in Essex, Connecticut, en toen ze langs de afslag naar Boston reden, bracht Finn zijn zoon op het mit ter sprake.

'Waarom gaan we niet even bij hem langs?' vroeg Hope met een stralende glimlach. Na alles wat ze over hem had gehoord, wilde ze hem graag ontmoeten.

Finn lachte. 'Hij zou waarschijnlijk steil achterovervallen als ik langskwam, maar ze zijn nog niet terug van vakantie. Hij zei dat hij na het skiën in Zwitserland met zijn vrienden naar Parijs ging, of misschien zit hij wel in mijn huis in Londen. We zullen een andere keer bij hem op visite moeten gaan. Ik zou het fijn vinden als je hem zou ontmoeten.'

'Ik ook,' zei Hope hartelijk.

Ze reden via Providence naar Wellfleet en kwamen om vier uur 's middags bij het huis aan. Het was guur en er stond een harde wind, en het begon ook al schemerig te worden. De wegen waren weliswaar sneeuwvrij geweest, maar het zag eruit alsof het weer zou gaan sneeuwen. Ze loodste Finn de oprit op, die enigszins overwoekerd was. Het huis zag er onbeschut uit in dit jaargetijde, stond ver weg van alle andere huizen en rondom groeide alleen maar helmgras. Finn merkte op dat het er als een schilderij van Wyeth uitzag dat ze in het museum hadden gezien. Hope moest erom glimlachen. Ze had er nog nooit op die manier naar gekeken, maar hij had gelijk. Het was een oude, typisch New Englandse, schuurachtige constructie, grijs geschilderd en met witte luiken. In de zomer groeiden er bloemen aan de voorkant, maar die waren er nu niet. De tuinman die Hope inhuurde en die eenmaal per maand kwam, had voor de winter alles teruggesnoeid en zou niet de moeite nemen om voor het voorjaar terug te komen. Er viel hier niets voor hem te doen. Met de gesloten luiken zag het huis er treurig en verlaten uit. Maar het uitzicht op de oceaan vanaf het duin waarop het stond, was spectaculair en het strand strekte zich kilometerslang voor hen uit. Hope glimlachte terwijl ze er samen naar stonden te kijken. Het gaf haar altijd een vredig gevoel als ze daar was. Ze legde een arm om Finns middel en hij boog zijn hoofd om haar een kus te geven. Ze haalde haar sleutels uit haar tas, opende de deur, zette het alarm uit en liep naar binnen. Finn volgde haar als haar schaduw. De luiken waren gesloten tegen de wind, dus deed ze het licht aan.

Wat hij zag toen ze de lampen had aangedaan, was een mooie, met hout betimmerde kamer. Het hout was geloogd, evenals dat van de vloeren, en er stonden eenvoudige, stevige meubels. Een paar jaar geleden had ze de banken opgeknapt omdat ze zo versleten waren. De bekledingsstof was zo lichtblauw als de zomerhemel, de gordijnen waren van eenvoudige katoen, op de grond lagen gehaakte vloerkleden, er was een stenen open haard en aan de muren hingen overal haar foto's. Het zag er uiterst eenvoudig en pretentieloos uit, waardoor je je er ook met het grootste gemak in bewoog, vooral in de zomer, met de bries vanaf de oceaan, zand op de vloer en iedereen die op blote voeten liep. Het was het perfecte strandhuis en Finns onmiddellijke reactie was een warme glimlach. Het was het soort huis waarin ieder kind minstens één zomer moest doorbrengen. Er was ook een grote boerenkeuken, met een ouderwetse ronde tafel en muren geheel bedekt met wit met blauwe tegels die de oorspronkelijke bewoners nog hadden aangebracht. Het huis zag er bewoond en intensief gebruikt uit, maar wat nog belangrijker was, was dat het met veel liefde was onderhouden.

'Wat een prachtige plek,' zei Finn terwijl hij een arm om haar heen legde en haar kuste.

'Ik ben blij dat het je bevalt,' zei Hope. 'Het zou jammer zijn geweest als je het niet had zien zitten.' Ze liepen samen naar buiten om de luiken open te doen en toen ze weer terugkwamen, was het uitzicht op Cape Cod Bay bij zonsondergang spectaculair. Hij wilde graag een strandwandeling maken, maar het was al te laat en te koud.

Ze hadden etenswaren meegenomen, gekocht in Wellfleet, en pakten die nu samen uit. Het was net alsof ze een gezinnetje waren en dat maakte haar blij. Ze had zich al jaren niet meer zo gevoeld. Hij ging hun koffers halen en ze vertelde hem waar hij ze neer moest zetten. Hij liep naar boven, naar hun slaapkamers, legde de koffers op de bedden en gluurde toen even rond. In alle kamers hingen Hopes foto's en ook een heleboel oude foto's van haar met haar ouders, en van Mimi, Paul en Hope. Al generaties lang was het een familiezomerhuis dat harten verwarmden.

'Ik wou dat ik als kind zo'n huis had gehad,' zei Finn toen hij de keuken weer in stapte, zijn haren nog steeds in de war door de wind, wat hem alleen maar knapper maakte. 'Mijn ouders hadden een heel bedompt, saai huis in Southampton, dat ik nooit leuk heb gevonden. Het stond vol antiek en dingen waar ik niet aan mocht komen. Je voelde je helemaal niet aan het strand daar. Dit is het echte werk.'

'Ja.' Ze glimlachte naar hem. 'Daarom hou ik er ook zo van en doe ik het niet weg. Ik kom hier niet vaak genoeg meer, maar als ik het doe, heb ik het altijd heerlijk.' Er waarden hier voor haar te veel heerlijke herinneringen en vriendelijke spoken rond om het ooit op te kunnen geven. 'Het is niet luxueus, maar daarom vind ik het zo geweldig. In de zomer is het fantastisch.

Als kind was ik hele dagen op het strand, en Mimi ook. En ik doe dat nog steeds.'

Ze was bezig een salade klaar te maken en ze waren van plan er biefstuk van de grill bij te eten. De keukeninventaris was modern en functioneel en in de zomer barbecueden ze vaak, maar daar was het nu te koud voor. Finn dekte de tafel en ontstak de open haard. En niet lang daarna grilde hij de biefstukken en warmde zij de soep en het stokbrood op die ze in de winkel hadden gekocht. Ze legde wat Franse kaas op een houten plateau en toen ze aan de keukentafel gingen zitten, bleken ze een behoorlijk stevig maal te hebben klaargemaakt. Finn opende een fles rode wijn en ze namen allebei een glas. Het was een perfect diner in het behaaglijke huis. Na afloop gingen ze bij de open haard zitten en vertelden elkaar over hun jeugd.

Die van haar in New Hampshire was eenvoudig en voorspoedig geweest. Ze woonde met haar ouders in de buurt van de campus van Dartmouth, omdat haar vader daar Engelse literatuur doceerde, en haar moeder was een getalenteerde kunstenares geweest. Hoewel Hope enig kind was, had ze een gelukkige jeugd gehad en had ze er nooit moeite mee gehad dat ze geen broertjes of zusjes had. Haar ouders en hun vrienden hadden haar bij alles betrokken wat ze deden en ze had het samen met hen fantastisch gehad. Ze was vaak te vinden geweest in haar vaders werkkamer op de campus. Hij was ondersteboven geweest toen ze besloot om op Brown School een opleiding te gaan volgen, op haar zeventiende, maar ze hadden daar een betere fotografieafdeling. Daar ontmoette ze uiteindelijk ook Paul. Ze was toen negentien en trouwde op haar eenentwintigste met hem; hij was zevenendertig. Ze vertelde dat haar beide ouders tijdens de eerste jaren van haar huwelijk waren overleden. Ze had erg onder dat enorme verlies geleden. Haar vader stierf aan een hartaanval, en binnen een jaar haar moeder aan kanker; ze kon niet zonder hem leven.

'Zie je nu wat ik bedoel?' reageerde Finn. 'Dat is wat ik met versmelting bedoel. Zo zou een heuse relatie moeten zijn. Maar soms kan het gevaarlijk zijn als het niet allemaal gunstig uitpakt of als een van de partners overlijdt. Zoals een Siamese tweeling kan de een niet zonder de ander overleven.'

Hope vond dat er nog steeds iets niet aan klopte, vooral omdat hij er nu ook nog eens de vroegtijdige dood van haar moeder als voorbeeld bij haalde. Hope had er helemaal geen behoefte aan om de ene helft van een Siamese tweeling te zijn, maar ze ging er niet verder op in. Ze wist dat hij dol op die theorie was, maar zij was dat niet. Het was voor haar alleen maar een harde klap geweest om beide ouders zo snel achter elkaar te verliezen. Ze had het huis in Cape Cod van hen geërfd en hun oude, Victoriaanse woning bij Dartmouth verkocht. Ze zei dat alle schilderijen van haar moeder nog ergens stonden opgeslagen. Ze waren goed, maar niet helemaal haar stijl, hoewel ze duidelijk talent had gehad. Zo nu en dan had ze ook een klasje op Dartmouth gehad, maar ze vond lesgeven niet leuk. Dat in tegenstelling tot Hopes vader, die een begenadigde, buitengewoon populaire en diep gerespecteerde docent was geweest in al die jaren dat hij een aanstelling aan de universiteit had.

In vergelijking met haar jeugd was die van Finn veel exotischer. Hij had haar al verteld dat zijn vader arts was geweest en zijn moeder een ontzettend mooie vrouw.

'Ik denk dat mijn moeder altijd het gevoel heeft gehad dat ze beneden haar stand was getrouwd. Voordat ze mijn vader leerde kennen, was ze in Ierland met een hertog verloofd geweest. Maar die man overleed bij een ongeluk met een paard. Niet lang daarna trouwde ze met mijn vader en vertrok samen met hem naar New York, waar hij een drukke praktijk kreeg. Maar haar familie was van veel betere komaf dan de zijne en ze behandelde hem altijd uit de hoogte. Ik denk dat ze eronder gebukt ging dat ze geen titel had, omdat haar vader een graaf was en zij een hertogin zou zijn geweest als haar verloofde niet was overleden.

Ze had last van een zwakke gezondheid toen ik klein was, dus zag ik haar niet vaak. Er was altijd een of ander jong meisje dat voor me zorgde. Dat lieten ze uit Ierland overkomen en ondertussen was mijn moeder depressief, klaagde over mijn vader of ging naar feestjes. Het huis dat ik nu in Ierland heb, behoorde oorspronkelijk toe aan haar overgrootvader en ik denk dat ze blij zou zijn geweest als ze wist dat het nu weer terug in de familie was. Daarom betekent het zoveel voor mij.

Mijn vader heeft het nooit kunnen verkroppen dat ik geen dokter wilde worden zoals hij, maar het was echt niets voor mij. Hij verdiende uitstekend en mijn moeder heeft er altijd ruim van kunnen leven, maar het was voor haar nooit genoeg. Hij had geen titel en ze vond het vreselijk om in New York te wonen. Ik weet eigenlijk niet of ze ooit wel gelukkig waren, ze lieten hun gevoelens zelden blijken. Ik heb ze nooit ruzie zien maken, maar in ons appartement aan Park Avenue hing altijd een kille sfeer. Mijn moeder haatte dat huis, omdat het geen Ierland was, hoewel het mooi en met veel antiek was ingericht. Ze was gewoon een ongelukkige vrouw. En nu ik in Ierland woon, snap ik waarom. De Ieren zijn een bijzonder volk, ze houden van hun land, hun heuvels, hun huizen, hun geschiedenis, zelfs van hun pubs. Ik geloof niet dat je een Ier naar elders kunt verkassen en dat hij daar dan gelukkig zou zijn. Ze zijn verzot op hun eigen land, en volgens mij zit dat in hun genen, omdat ik, zodra ik het huis van mijn betovergrootvader binnenstapte, wist dat ik weer thuis was. Het was alsof het mijn hele leven al op me had gewacht. Ik wist het zodra ik het zag.

Mijn ouders zijn tamelijk jong bij een auto-ongeluk om het leven gekomen, samen. Ik denk dat als mijn moeder het had overleefd en mijn vader niet, ze naar Ierland was teruggekeerd. Tijdens al die jaren van hun huwelijk in New York heeft ze daar volgens mij op zitten wachten. Ik neem aan dat ze op haar manier wel van mijn vader hield, maar ze wilde terug naar huis. Dus heb ik dat in plaats van haar gedaan.' Hij glimlachte bedroefd. 'Ik hoop dat je me daar komt opzoeken, Hope. Het is de mooiste plek op aarde. Je kunt urenlang omringd door wilde bloemen door de heuvels lopen zonder een levende ziel tegen te komen. De Ieren zijn een vreemde combinatie van hyperemotioneel, teruggetrokken en ontzettend gezellig als ze in de pub zijn. Ik denk dat ik ook zo ben: soms heb ik erg veel behoefte om alleen te zijn en andere keren vind ik het heerlijk om onder de mensen te zijn en plezier te maken. Thuis zit ik meestal van de buitenwereld afgesloten te schrijven, of ik amuseer me kostelijk in de plaatselijke pub.'

'Dat klinkt als een goed leven,' zei Hope, lekker tegen hem aan gekropen op de bank terwijl het vuur langzaam doofde. Het was een heerlijke avond en ze voelde zich wonderbaarlijk op haar gemak bij hem, alsof ze elkaar al jaren kenden. Ze vond het fijn om de verhalen uit zijn jeugd te horen en over zijn ouders, hoewel het in zekere zin ook eenzaam klonk. Zijn moeder was kennelijk niet echt gelukkig geweest en zijn vader had het de hele tijd te druk met zijn patiënten gehad, en geen van beiden scheen veel tijd aan hem te hebben besteed. Hij zei dat hij daarom was gaan schrijven en als kind en jongeman een alleslezer was geweest. Lezen, en uiteindelijk schrijven, was zijn ontsnapping uit een in wezen eenzame jeugd geweest, ondanks hun comfortabele leventje op Park Avenue. Haar veel ongecompliceerdere leven samen met haar ouders in New Hampshire en Cape Cod was een stuk gelukkiger geweest.

Er waren behoorlijk wat punten van overeenkomst tussen Finn en Hope. Ze waren allebei jong getrouwd en oefenden allebei een creatief beroep uit. Ze waren allebei enig kind en hun eigen kinderen verschilden maar twee jaar, dus waren ze ongeveer in dezelfde tijd het ouderschap in gerold. En om verschillende redenen waren hun huwelijken mislukt. Het hare om complexe redenen en dat van hem officieel toen zijn vrouw stierf. Maar hij had onmiddellijk toegegeven dat zijn huwelijk met Michaels moeder nooit goed was geweest en waarschijnlijk in een scheiding zou zijn geëindigd als ze was blijven leven. Haar dood was zowel voor hem als voor zijn zoon traumatisch geweest. Finn zei dat zijn ex-vrouw ontzettend narcistisch was geweest, mooi, verwend, en eerlijk gezegd had ze nogal de beest uitgehangen. Ze had hem verschillende keren bedrogen. Als jongeman was hij voor haar schoonheid gevallen en later was hij overrompeld door de gevolgen die dat met zich meebracht. Hope en Finn hadden dus heel veel gemeen, hoewel hun huwelijken anders waren geweest en zijn zoon nog leefde. En ze waren bijna even oud, ze scheelden maar twee jaar.

Toen het vuur in de open haard uiteindelijk doofde, deed ze de lampen uit en liepen ze naar boven. Hij wist al waar zijn slaapkamer lag en had die van haar ook gezien toen hij de bagage naar boven had gebracht. In de gezellige voormalige slaapkamer van haar ouders stond een twijfelaar die sinds de scheiding van Paul voor haar altijd te groot aanvoelde. Het bed in de kamer waar Finn zou slapen, was zo smal dat Hope zich opgelaten voelde en ze zei dat ze maar moesten ruilen, hoewel dat van haar ook niet lang genoeg voor hem leek.

'Het is oké,' stelde hij haar gerust. Hij gaf haar teder een kus en wenste haar welterusten. Daarna verdwenen ze ieder naar hun kamer. Vijf minuten later lag ze in een dik kasjmieren nachthemd en met sokken aan in bed, en ze lachte toen Finn haar nog een keer luid roepend door het kleine huis welterusten wenste.

'Slaap lekker!' schreeuwde ze terug. Ze draaide zich in het donker om en dacht aan hem. Ze kenden elkaar nog maar zo kort, maar ze had zich van haar leven nog nooit zo close met iemand gevoeld. Even vroeg ze zich af of zijn versmeltingstheorie toch klopte, maar dat wilde ze niet. Ze wilde geloven dat ze van elkaar zouden kunnen houden en tegelijkertijd hun afzonderlijke levens, persoonlijkheden en talenten konden behouden. Dat voelde voor haar nog steeds als de enige, juiste manier. Ze bleef lang wakker terwijl ze aan hem dacht. Ze herinnerde zich de dingen die hij over zijn jeugd had verteld en hoe eenzaam het in haar oren had geklonken. Ze vroeg zich af of dat de reden was waarom hij zo graag deel van iemand anders wilde zijn. Voor zijn moeder kon ze weinig waardering opbrengen. En het was een interessante gedachte dat hij zei dat zijn moeder mooi en ontevreden was, terwijl hij met een vrouw was getrouwd die ook mooi en egoïstisch was geweest en geen goede moeder voor hun zoon. Soms herhaalde de geschiedenis zich en herschiepen mensen dezelfde ellendige toestanden die hun in hun jeugd zoveel pijn hadden bezorgd. Ze vroeg zich af of hij misschien had geprobeerd om een vergelijkbare situatie een andere wending te geven en dat hem dat uiteindelijk niet was gelukt.

Terwijl ze eraan dacht, hoorde ze een dreun die klonk alsof Finn uit bed was gevallen, kracht bijgezet door een luid 'verdomme', wat haar aan het lachen maakte. Ze wilde bij hem gaan kijken en liep snel en zachtjes in haar nachthemd en op haar sokken door de gang.

'Alles oké met je?' fluisterde ze in het donker. Ze hoorde hem lachen.

'De ladekast viel me aan toen ik naar de wc was geweest.'

'Heb je jezelf pijn gedaan?' Ze klonk bezorgd en voelde zich schuldig over de kleine kamer waarin hij moest slapen.

'Ik bloed dood,' zei hij op een dramatische toon. 'Ik heb een verpleegster nodig.'

'Moet ik 911 bellen?' Ze lachte.

'Nee, want dan krijg ik mond-op-mondbeademing van een of andere harige ambulancebroeder en moet ik hem een knietje in zijn kruis geven. Wat dacht je van een kusje?' Ze schuifelde de kamer in en ging op het smalle bed zitten dat ooit van haar was geweest. Hij nam haar in zijn armen en kuste haar. 'Ik mis je,' fluisterde hij.

'Ik jou ook,' fluisterde ze terug. En toen voegde ze er aarzelend aan toe: 'Wil je dat ik hier bij je kom slapen?'

Hij barstte in lachen uit. 'In dit bed? Nou, zo'n slangenmen-senact wil ik je wel eens zien uitvoeren. Nee, dat had ik niet in gedachte.' Er viel een lange stilte, hij oefende geen druk op haar uit. Hij had beloofd dat ze in verschillende kamers zouden slapen en geen seks met elkaar zouden hebben. En hij was vastbesloten om zich aan zijn belofte te houden, hoewel hij er geen bezwaar tegen zou hebben gehad. Ze voelde zich onnozel dat ze het nu had gesuggereerd.

'Dit is wel een stom gedoe, hè? We zijn verliefd op elkaar en er is niemand die het ons verbiedt, dacht je niet?'

'Zoiets, ja,' zei hij zachtjes. 'Maar het is aan jou, lieverd. Ik vind het prima om hier te slapen, als jij dat wilt. Als je me morgen maar naar een chiropractor brengt die mijn rug weer recht kan zetten.'

Ze lachte weer en trok de dekens ongegeneerd van hem af terwijl hij overeind kwam. 'Kom mee. Laten we ons als volwassen mensen gedragen.' Ze stak haar hand naar hem uit en leidde hem naar haar kamer. Hij protesteerde niet. Maar hij had de keuze aan haar overgelaten. Zonder verder nog iets te zeggen, kropen ze in haar bed en terwijl ze zij aan zij in de twijfelaar lagen, nam hij haar in zijn armen.

'Ik hou van je, Hope,' fluisterde hij.

'Ik ook van jou, Finn,' fluisterde ze terug. En toen, zonder discussie of uitleg, of het noemen van het woord 'versmelting', bedreef hij de liefde met haar zoals ze nog nooit van haar leven had meegemaakt.

8

De dagen op Cape Code waren voor Finn en Hope een en al gelukzaligheid. Ze werden 's morgens laat wakker en vreeën met elkaar voordat ze opstonden. Hij maakte het ontbijt voor haar klaar, waarna ze zich warm aankleedden en lange wandelingen langs het strand maakten. Als ze terugkwamen, maakte Finn de open haard in de woonkamer aan. Ze brachten uren door met lezen en ze nam foto's van hem. 's Middags bedreven ze weer de liefde, kookten samen, sliepen samen, praatten uren over alles wat hun na aan het hart lag. Ze had nog nooit van haar leven zoveel tijd met iemand anders doorgebracht.

Ze vond dozen vol oude foto's van Mimi en haar ouders en bekeek ze allemaal samen met hem. Ze gingen naar plaatselijke restaurants en aten kreeft. De boter droop daarbij langs hun kin en ze lachten om elkaar vanwege de enorme papieren slabbers om hun nek. Ze kon het niet laten om hem zo op de foto te zetten. En ze vroeg een ober om een foto van hen samen te maken. Finn ergerde zich daar een moment aan en beschuldigde haar er half grappend van dat ze met de ober flirtte. Maar dat was niet waar.

Het leek wel een huwelijksreis. Ze bleven een week en sloten uiteindelijk, vol spijt, het huis weer af. Finn deed de luiken op de klink en ze reden terug naar New York. Deze keer logeerde hij niet in het Mercer, maar trok bij haar in. Het voelde nu volstrekt natuurlijk aan voor haar. Ze voelde zich volledig op haar gemak bij hem.

Op de avond van hun terugkomst gingen ze naar het feestje van de uitgever en deze keer was hij het middelpunt van de aandacht. Stilletjes maakte ze van een afstand foto's van hem, teder glimlachend, en zo nu en dan wisselden ze een blik van verstandhouding. Ze was trots op hem terwijl ze hem met haar ogen volgde, en hij was net zo trots dat zij hem nu vergezelde. Het enige hartzeer dat hun te wachten stond, was dat hij binnenkort terug naar Ierland moest.

Ze praatten erover toen ze die avond thuiskwamen en Finn zag er ongelukkig uit, hoewel ze een heerlijke avond hadden gehad. 'Wanneer kun je bij mij langskomen?' zei hij. Hij zag eruit als een kind dat door zijn moeder in de steek werd gelaten of werd weggestuurd naar een zomerkamp.

'Ik weet het niet. Ik heb een opdracht om in de eerste week van februari een acteur in L.A. te fotograferen. Daarna heb ik redelijk de tijd aan mezelf.'

'Dat duurt nog bijna twee weken,' zei hij diep ongelukkig. Hij fronste zijn voorhoofd toen hij haar de volgende vraag stelde: 'Welke acteur?'

'Rod Beames,' zei ze nonchalant. Ze had hem al eens eerder gefotografeerd. Hij stond op het punt om een Academy Award voor beste acteur te krijgen.

'Verdomme,' zei Finn, terwijl hij haar boos aankeek. 'Ben je ooit met hem uit geweest?'

'Natuurlijk niet.' Ze was van zijn reactie en de vraag geschrokken. 'Hij is een werkobject, geen vriendje. Ik ga nooit uit met de mensen die ik fotografeer.' Ze lachte toen ze het had gezegd, denkend aan wat er met hem was gebeurd. 'Jij bent de eerste geweest,' verzekerde ze hem. 'En de laatste,' beloofde ze terwijl ze zich naar voren boog om hem te kussen.

'Hoe kan ik daarvan opaan?'

Hij zag er van streek en bezorgd uit en dat ontroerde haar. Paul was nooit jaloers geweest, maar Finn was dat duidelijk wel. Hij had een opmerking gemaakt over een van de obers in een restaurant op de Cape en haar er halfgrappend van beschuldigd dat ze met hem flirtte, wat natuurlijk niet zo was geweest. Maar alleen al het feit dat hij zich er ongerust om maakte, gaf haar het gevoel heel jong en begerenswaardig te zijn. Ze was echter alleen maar in Finn geïnteresseerd. 'Omdat ik het zeg, mallerd,' zei ze, en ze gaf hem weer een kus. 'Ik denk dat ik daarna wel vanuit L.A. naar Dublin kan vliegen. Kan ik rechtstreeks naar Dublin vliegen of moet ik in Londen overstappen?' Ze was in haar hoofd al bezig om uit te rekenen wanneer ze precies zou kunnen vertrekken.

'Dat zoek ik wel uit. Maar hoe zit het nou toch met jou en die Beames?' Hij kwam er weer op terug.

'Hetzelfde als met jou en koningin Elizabeth. Ik maak me geen zorgen om haar. Jij hoeft je geen zorgen om hem te maken.'

'Weet je het zeker?'

'Absoluut.' Ze glimlachte naar hem en hij ontspande een beetje.

'Maar als hij je nu eens mee uit vraagt?'

'Dan vertel ik hem dat ik tot over mijn oren verliefd ben op een fantastische man uit Ierland en dat hij geen schijn van kans maakt.' Ze glimlachte nog steeds terwijl Finn haar gespannen bleef aankijken. Het was waar. Zodra ze eenmaal met elkaar naar bed waren geweest, had ze al haar reserves laten varen, zich op de relatie gestort, hem haar volledige vertrouwen gegeven en haar hart aan hem verpand. Ze hadden erover gepraat hoe snel het zich allemaal tussen hen ontwikkelde en hoe verkikkerd ze op elkaar waren. Het was wat Fransen een coup de foudre noemden, een soort bliksemflits die bij allebei was ingeslagen, en hij maakte haar er regelmatig op attent dat er nu geen weg terug meer was. Hij zei dat zijn verliefdheid op haar onomkeerbaar was en zij was net zo verliefd op hem.

Hope was tot de conclusie gekomen dat zulke dingen op hun leeftijd gebeurden. Ze wisten wie ze waren en wat ze wilden, wat er mis was gegaan in het verleden, en ze waren er allebei van overtuigd dat dit een relatie voor altijd was, ook al voelde ze dat het nog te vroeg was om het aan wie dan ook te vertellen. Ze waren net iets meer dan een maand verliefd op elkaar en Hope was nog nooit ergens zo zeker van geweest als van haar liefde voor hem. En Finn had hetzelfde gevoel. Ze wisten allebei dat het serieus was en waren het erover eens dat het het beste was wat hun ooit was overkomen.

De volgende dag zocht Finn uit welke vlucht ze kon nemen en uiteindelijk bleek er een rechtstreekse vlucht van L.A. naar Dublin te gaan. Hij bleef nog een week in New York en ze hadden een heerlijke tijd samen. Ze overwoog hem aan Mark Webber voor te stellen, maar besloot dat het daarvoor nog te vroeg was. Niemand zou begrijpen dat ze zo snel al zo zeker van elkaar waren. Het was makkelijker om jezelf niet te hoeven verdedigen en er alleen maar privé van te genieten. En Finn wilde toch al zo veel mogelijk alleen met haar zijn voordat hij vertrok. Hij zei dat hij niet wilde dat iemand beslag legde op hun o zo kostbare tijd. Maar desondanks vlogen de dagen tot zijn vertrek voorbij.

Hij zag er verdrietig uit op de ochtend dat ze hem hielp met het inpakken van zijn koffer. Hij voelde zich ellendig dat hij moest vertrekken en was nog steeds gespannen vanwege haar fotosessie met Rod Beames. Hij kwam er telkens weer op terug en Hope begon zich zo langzamerhand belachelijk te voelen als ze hem weer eens geruststelde. Maar sinds ze elkaar hadden ontmoet en verliefd op elkaar waren geworden na haar opdracht om hem te fotograferen, maakte hij zich bezorgd om al haar portretopdrachten. Ze probeerde telkens weer zijn bezorgdheid weg te nemen. En ze vreeën met elkaar voordat hij naar het vliegveld vertrok. Ze had in haar leven nog nooit zo vaak de liefde bedreven als nu in de afgelopen paar weken.

Ze hadden tussen neus en lippen door met elkaar over een huwelijk gesproken, maar niet in stevige en vastomlijnde bewoordingen. Daar was het echt nog te vroeg voor, maar ze hadden allebei bevestigd dat het idee bij geen van beiden weerzin opriep. Finn wilde de rest van zijn leven met haar delen en het maakte hem niet uit wat daarvoor nodig was of welke vorm ze daarvoor kozen. En zij begon hetzelfde te denken, maar twijfelde eraan of een huwelijk noodzakelijk was. Ze leefde al min of meer samen met hem en zou dat in Ierland ook doen.

Maar ze was geschokt geweest toen hij het onderwerp baby's ter sprake had gebracht. Hij had gezegd dat hij graag een kind samen met haar wilde. Ze had hem voorzichtig verteld dat dat waarschijnlijk heel wat voeten in de aarde zou hebben en niet zonder hulp van buiten zou kunnen en dat ze er nog niet aan toe was, althans nu nog niet. Later wilde ze er wel met hem over praten, als ze al wat langer samen waren, maar ergens diep vanbinnen vond ze het, ook al klonk het krankzinnig, wel aantrekkelijk. Vooral als ze naar de foto's van Mimi keek en zich herinnerde hoe schattig ze als baby was geweest. Het idee een kind samen met Finn te hebben was eng maar ook heel mooi. En als ze eraan dacht, voelde ze zich weer jong. Hij hield vol dat het op hun leeftijd geen probleem was, andere stellen hadden het ook gedaan, inclusief een paar vrienden en vriendinnen van hem. Hij kon het niet laten om erover te praten, maar hij had ermee ingestemd om minstens een paar maanden te wachten voordat ze het onderwerp weer ter discussie zouden stellen.

Hij was stilletjes onderweg naar het vliegveld en hield haar in de limousine in zijn armen. Ze kusten elkaar en fluisterden lieve woordjes, en hij beloofde haar te bellen zodra hij was gearriveerd. Hij nam de nachtvlucht en zou haar eigenlijk niet meer kunnen bellen: voor hem zou het al ochtend zijn, maar voor haar nog diep in de nacht.

'Ik zal het huis voor je in gereedheid brengen,' beloofde hij. Hij zei dat hij grote schoonmaak moest houden en de stoker moest laten komen zodat het deel van het huis waarin zij zouden wonen, niet ijskoud zou zijn. Hij zei tegen haar dat ze veel truien en warme jasjes moest meenemen en goede, stevige schoenen om door de heuvels te lopen. Ze zou begin februari komen en dan zou het regenachtig en koud zijn. Ze had beloofd een maand bij hem te blijven en keek ernaar uit. In maart moest hij toch schrijven en had zij opdrachten in New York, dus langer kon ze niet blijven. Maar een maand zou een goed begin zijn en haar de kans geven zich daar een beetje thuis te gaan voelen. Ze hadden net vier weken samen in New York doorgebracht.

Elkaar loslaten op het vliegveld was voor allebei alsof er een arm of een been werd afgerukt. Ze had - behalve met Mimi - nog nooit zo'n sterke band met iemand gevoeld, zelfs niet met Paul, en zeker niet zo snel. Haar relatie met Paul was in het begin veel minder heftig geweest en was veel langzamer opgebloeid, vooral omdat zij toen een studente was en hij veel ouder dan zij. Hij had er toen echt voor opgepast niet te snel te gaan. Finn had dat soort zorgen helemaal niet en had zich met hart en ziel in de relatie gestort. Maar op hun leeftijd was dat ook wel begrijpelijk. Allebei kenden ze mensen die tussen hun veertigste en vijftigste verliefd waren geworden, zich snel hadden gerealiseerd dat ze 'de ware' hadden ontmoet, binnen een paar maanden waren getrouwd en nog lang en gelukkig leefden. Maar ze wisten allebei dat het moeilijk bleef om aan anderen uit te leggen. Binnen een maand waren ze smoorverliefd geworden en hadden besloten hun leven verder te delen.

Hope was vastbesloten nog niets tegen Paul te zeggen. Ze wilde hem niet van streek maken en ze had geen idee hoe hij zou reageren. Ze was heel lang alleen geweest en daardoor beschikbaar voor hem wanneer hij maar wilde, ook al zag ze hem niet vaak. Toch was ze bang dat het hem misschien te erg zou aangrijpen als ze een relatie met een ander had. Maar als hij en Finn elkaar zouden ontmoeten, zouden ze het vast en zeker goed met elkaar kunnen vinden. Finn had nog niets van jaloersheid tegenover hem laten blijken, wat positief was. Ze zou het erg vervelend hebben gevonden als dat wel het geval was geweest. Paul was heel belangrijk voor haar en ze hield heel veel van hem, op een platonische manier nu. En ze wist dat dat altijd zo zou blijven, hoe lang hij ook zou leven, en ze hoopte dat dat nog heel lang zou zijn. Ze had hem in januari een keer gesproken. Hij zat toen nog steeds op zijn boot, zeilend onderweg naar St. Barth. Ze had Finn niet ter sprake gebracht. En Paul kon haar overal ter wereld op haar gsm bereiken, dus ook als ze in Ierland zou zitten, en ze hoefde hem zeker niet te vertellen waar ze was als ze dat niet wilde. Voorlopig wilde ze deze verliefdheid nog even voor zichzelf houden.

Zij en Finn kusten elkaar voor de laatste keer en ze wuifde hem na terwijl hij langs security liep en uit het zicht verdween. Daarna reed ze terug naar de stad in de limo die hij had gehuurd. Het was de eerste keer in een maand dat ze alleen was en dat voelde vreemd. Het was een kleine troost dat ze geen gevecht meer hoefden te leveren met haar smalle bed. Ze pasten er nauwelijks in met zijn tweeën, maar Finn had erop gestaan bij haar te slapen, iedere nacht. Ze had beloofd op de slaapverdieping een iets groter bed te laten installeren voordat hij weer kwam logeren, maar krap zou het blijven.

Haar appartement leek leeg zonder hem en ze doolde een tijdje doelloos rond. Daarna beantwoordde ze wat e-mails, keek de post door, maakte wat aantekeningen over foto's voor haar retoucheur, nam ten slotte een bad en kroop met een boek in bed. Ze miste hem, maar ze moest toegeven dat het ook fijn was even tijd voor zichzelf te hebben. Finn vroeg veel aandacht, ging voortdurend interessante gesprekken met haar aan en wilde de hele tijd samen met haar zijn. Voor de verandering was het bijna leuk om weer alleen te zijn, maar dat zou ze nooit tegen hem hebben gezegd. Dat zou hem diepverdrietig hebben gemaakt.

Om drie uur 's morgens werd ze door haar gsm gewekt. Het was Finn. Hij was net aangekomen. Hij belde om tegen haar te zeggen dat hij van haar hield en haar verschrikkelijk miste. Ze bedankte hem, zei tegen hem dat ze ook van hem hield, gaf hem een kus op afstand en ging weer slapen. En om negen uur belde hij haar weer. Hij vertelde haar alles wat hij aan het huis deed om haar komst voor te bereiden en ze glimlachte terwijl ze naar hem luisterde. Hij klonk als een klein kind en ze vond dat schattig. Hij had iets onschuldigs en liefs over zich wat onweerstaanbaar was. Als ze samen waren, vergat je makkelijk hoe beroemd en succesvol hij was, precies zoals hij dat ook bij haar had. Het was niet belangrijk voor hen.

Hij belde haar drie keer per dag en zij belde hem net zo vaak, tussen projecten en besprekingen, galeriebezoeken en gesprekken met conservators door. Er leek niets met hem aan de hand, tot de dag waarop ze naar L.A. vertrok. Toen bracht hij Rod Beames weer ter sprake en onderstreepte nogmaals dat ze niet verliefd op hem moest worden, of zelfs maar met hem gaan dineren, denkend aan wat er tussen hen was gebeurd. Ze verzekerde hem dat ze dat niet zou doen en herinnerde hem eraan dat Beames een zwangere vrouw van vijfentwintig had en dat hij haar vast en zeker niet zou willen versieren.

'Je weet maar nooit,' zei Finn, die nog steeds ongerust klonk. 'Ik zou jou liever hebben dan welke vijfentwintigjarige meid ook.'

'Daarom ben ik ook verliefd op je,' zei Hope glimlachend. Maar toen moest ze dringend ophangen om zich naar het vliegveld te haasten.

Toen ze eenmaal in L.A. was, belde Finn haar voortdurend. Ten slotte moest ze tijdens de fotosessie haar gsm uitzetten en hij klaagde steen en been toen ze die daarna weer had aangezet.

'Wat deed je met hem?' vroeg Finn. Hij klonk boos.

'Foto's van hem maken, mallerd,' zei Hope in een poging hem te kalmeren. Het was de eerste keer dat ze met zo'n intense jaloezie te maken had. Dat zou bij Paul nooit zijn opgekomen, niet ten aanzien van haar. 'Ik ben klaar. Ik ben weer terug in het hotel. Morgenochtend heb ik een bespreking in het L.A. County Museum over een tentoonstelling volgend jaar en dan heb ik hier niets meer te doen. Ik vertrek morgen. Dus maak je geen zorgen. En Beames zie ik niet meer.' In werkelijkheid hadden hij en zijn vrouw haar uitgenodigd voor het avondeten en had ze dat niet aangenomen omdat Finn er zo'n probleem van maakte. Ze vond het eigenlijk doodzonde. Ze vond het leuk om voor of na een fotosessie met de door haar geportretteerden te eten. Het was de eerste keer dat ze had geaarzeld het te doen, omdat ze Finn niet van streek wilde maken. Ze hoopte dat hij zich snel over zijn jaloezie heen kon zetten. Het was een beetje lastig, maar tegelijkertijd ook vleiend. Het was alsof ze een lekker jong ding was dat sjans had van alle mannen op de wereld, wat haar, zoals ze tegenover Finn had betoogd, maar heel zelden overkwam. Maar hij bleef jaloers.

In plaats van uit eten te gaan, nuttigde ze haar avondmaaltijd op haar kamer in het Beverly Hills Hotel. Toen Finn haar voor het slapengaan belde, was hij blij te ontdekken dat ze van roomservice gebruik had gemaakt. Hij was hartelijk en lief en kon amper wachten tot ze in Ierland zou zijn.

Na de goed verlopen bespreking in het L.A. County Museum vloog Hope naar Dublin. De vlucht was lang en tegen de tijd dat ze in Dublin landde, had ze het gevoel alsof ze dagen in het vliegtuig had gezeten. Vanuit New York naar Dublin vliegen ging veel sneller en was veel makkelijker.

Ze kwam redelijk snel door de douane en Finn stond haar al op te wachten. Hij trok haar onmiddellijk in zijn armen. Iedereen die hen zo zag, zou denken dat hij haar jaren niet meer had gezien. Hij had ook een enorm boeket rode, gele en roze bloemen voor haar meegenomen. Het waren de mooiste bloemen die ze ooit had gezien. Ze babbelden geanimeerd terwijl ze haar bagage gingen afhalen en daarna liep ze achter hem aan naar zijn auto. Ze vond het leuk om naar het Ierse accent om haar heen te luisteren en Finn wist dat perfect te imiteren. Toen hij het portier van zijn Jaguar openhield, boog hij diep en stapte zij, met het boeket in haar armen, in. Ze zei het niet, maar ze voelde zich als een bruid.

Het kostte hun iets meer dan een uur zuidwestelijk van Dublin naar het dorp Blessington te rijden. Daarna volgde Finn via smalle landweggetjes de borden naar Russborough, geroutineerd links rijdend, en sloeg uiteindelijk een gravelweg in. De heuvels waarover hij had verteld, de Wicklow Mountains, lagen overal om hen heen. Er waren bossen en velden met wilde bloemen die in de februariregens hun kopjes boven de grond hadden gestoken. Het was koud, maar niet zo koud als in Cape Cod. Het was vooral mistig en grijs en onderweg van het vliegveld regende het zo nu en dan. Zodra ze de gravelweg op waren gereden, de oprijlaan van zijn huis, zette Finn de auto stil, nam haar in zijn armen en kuste haar heftig. Hij benam haar de adem.

'God, meisje, ik had het gevoel alsof je nooit zou komen. Ik wil geen dag meer zonder je leven. Ik ga de volgende keer met je mee. Ik heb nog nooit van mijn leven iemand zo gemist.' Ze hadden elkaar maar een week niet gezien.

'Ik heb je ook gemist,' zei ze met een glimlach, blij er te zijn. Ze kon niet wachten om zijn huis te zien.

Hij startte de auto weer. Het was een donkergroene Jaguar met bruine leren zittingen, heel elegant en mannelijk, en perfect bij hem passend. Hij zei tegen haar dat ze er altijd in mocht rijden. Maar ze was bang om aan de verkeerde kant van de weg te rijden, dus beloofde hij haar chauffeur te zijn waar ze ook heen wilde, en dat vond ze fijn om te horen. Ze had toch geen behoefte om zonder hem waar dan ook heen te gaan. Ze was hier om hem te zien.

Ze reden wat een eeuwigheid leek over de gravelweg, met bossen in de verte en een rij bomen langs de weg. En toen nam Finn vloeiend een bocht en zag ze het ineens. Ze hield haar adem in. Even was ze sprakeloos terwijl ze glimlachte. Hetzelfde effect had het ook altijd op hem, vooral als hij een tijd weg was geweest.

'O, mijn god!' zei Hope. Ze draaide haar hoofd om en keek hem met een brede grijns aan. 'Dat meen je niet. Dat is geen huis maar een paléis!' Het zag er heel bijzonder uit. Het was een enorm huis en leek weliswaar op de foto die hij haar in Londen had laten zien, maar in werkelijkheid was het veel en veel groter. Ze stond perplex.

'Mooi, hè?' zei hij bescheiden toen hij de auto stilzette en zij uitstapte. Het huis zelf was majestueus, de trap en het portaal zagen eruit als de hemelpoort en de zuilen gaven het een gracieus aanzicht. 'Welkom in Blaxton House, lieveling.' Hij had haar al verteld dat het al en paar honderd jaar de meisjesnaam van zijn moeder droeg. Finn legde een arm om haar heen en leidde haar de hoge stenen trap op. Een oude man in een zwart schort kwam naar buiten om hen te begroeten en even later verscheen ook een oude dienstmeid in een uniform en een zwart vest, haar haar opgestoken in een knot. Ze leken haast nog wel ouder dan het gebouw, maar ze glimlachten en waren vriendelijk terwijl Finn haar aan hen voorstelde. Ze heetten Winfred en Katherine. Later legde Finn haar uit dat ze bij de koop inbegrepen waren geweest en merkte toen zelf op dat ze er bijna net zo oud als het huis uitzagen.

Eenmaal binnen zag ze een brede, donkere hal met wandtapijten en sombere meubels, en een lange galerij vol stoffige familieportretten. Fatsoenlijke verlichting was er niet en Hope kon de portretten nauwelijks zien terwijl ze er langsliepen. Winfred was naar buiten gegaan om haar bagage te pakken en Katherine was verdwenen om thee voor hen te zetten. Aan beide zijden van de galerij lagen enorme ontvangkamers, schaars gemeubileerd met versleten antieke meubels. Hope zag verschillende mooie Aubusson tapijten in gedempte kleuren die hoognodig gerepareerd moesten worden. Maar de ramen waren hoog en breed en lieten veel licht binnen. De gordijnen waren prachtig en oud met reusachtige kwasten, hoewel ze her en der erg versleten waren en vast geen lang leven meer beschoren zouden zijn.

De eetzaal was paleisachtig. Er konden veertig mensen aan de tafel zitten, vertelde Finn haar, en er stonden enorme zilveren kandelaars op die iemand onlangs had gepoetst tot ze blonken. Daarnaast lag de bibliotheek, die wel een miljoen boeken leek te bevatten. Finn leidde haar de monumentale trap op naar de eerste verdieping, waar zich een stuk of vijf slaapkamers, kleine kleedkamers en zitkamers bevonden. In alle kamers stonden oude meubels, maar overal lagen stoflakens overheen en waren de gordijnen gesloten. En ten slotte, nog een smallere trap op, kwamen ze op een behaaglijker verdieping, waar Finn woonde. De kamers waren hier kleiner en de meubels en tapijten in een betere conditie. Hier hingen helemaal geen gordijnen, waardoor alle ruimtes in het licht leken te baden, ook al was het een grijze dag. Hij had in de open haard een vuur voor haar aangemaakt en had in alle kamers vazen vol wilde bloemen neergezet. Er was ook een gezellige slaapkamer met een enorm hemelbed. Ze wist onmiddellijk dat het zijn bed was. En evenals in zijn omgebouwde stal in Londen stonden overal stapels boeken, vooral in de ruimte die hij als werkkamer gebruikte.

Katherine vond hen op het moment dat Hope haar jas uittrok en zette in een kleine zitkamer een zilveren dienblad neer. Er stond een zilveren theepot op het blad, een bord met scones en een schaaltje dikke room. Ze maakte verlegen glimlachend een reverence en vertrok toen weer.

'En... wat vind je ervan?' vroeg hij haar met een gespannen blik. De hele ochtend had hij zich afgevraagd wat hij zou doen als ze het verschrikkelijk zou vinden en wegrennen. Hij was zelf dol op het huis, maar hij was gewend aan de toestand van aangenaam verval waarin het verkeerde en zag dat niet eens meer. Hij was bang dat ze het somber en deprimerend zou vinden en zou weigeren te blijven. Maar in plaats daarvan glimlachte ze en stak haar armen naar hem uit.

'Het is het mooiste huis dat ik ooit heb gezien,' stelde ze hem gerust, 'en van jou hou ik meer dan van het leven zelf.'

Hij had het gevoel alsof hij in een veren bed van haar goedkeuring en liefde wegzakte. De tranen sprongen in zijn ogen.

'Er moet nog wel een ietsjepietsje aan gebeuren,' zei hij verlegen.

Hope lachte. 'Ja, wel een ietsjepietsje, maar je hoeft je niet te haasten. Het is hierboven heel geriefelijk. Kunnen we het huis straks verder verkennen? Het is in het begin nogal overweldigend.' Ze was vol bewondering voor alles wat ze had gezien, maar wilde het huis graag van onder tot boven leren kennen en er alles voor hem aan doen wat in haar vermogen lag.

'Je went er wel aan, dat beloof ik je.' Hij ging zitten en schonk een kop thee voor haar in terwijl ze zonder te vragen een scone pakte. Ze smeerde ook room op één voor hem. 'Wacht maar tot je de badkamers hebt gezien. De kuipen zijn groot genoeg voor ons tweeën. En ik wil vanmiddag een wandeling met je maken. Achter het huis liggen ook nog mooie oude stallen, maar ik heb nog geen tijd gehad daar plannen voor te maken. De rest bezorgt me al meer dan genoeg werk. Ik pomp er al mijn royalty's in, maar daar zie je helemaal niets van terug. Ik moet een dezer dagen maar eens een paar fatsoenlijke meubels gaan kopen. Bijna iedere bank en stoel hier is stuk. Wat hier staat, was ook bij de koop inbegrepen.'

Maar wat Hope vooral zag, was dat alles goed schoongemaakt moest worden en een lik verf nodig had, of vele likken verf. Je hoefde echter geen rekenwonder te zijn om te begrijpen dat de restauratie van een huis als dit een fortuin zou kosten. Finn zou jaren nodig hebben om zijn plannen te verwezenlijken. En ineens wilde ze niets liever dan hem helpen. Het zou opwindend zijn om die klus samen te klaren.

Maar nog voordat ze een hap van de eerste scone of een slok thee had kunnen nemen, had hij haar al meegesleept naar zijn enorme hemelbed en haar liefdevol overvallen. Binnen een minuut had hij de deur op slot gedaan en haar kleren uitgetrokken, en bedreef hij de liefde met haar tot ze buiten adem was en hij bevredigd. Ze hadden een seksleven dat een tienerstel waardig was en ze was er iedere keer weer van onder de indruk. 'Wauw!' Ze grijnsde naderhand naar hem, zich afvragend hoe ze het een week zonder hem had kunnen uithouden. Hij en hun passie waren absoluut verslavend. Hij schonk haar een genot waar ze vroeger zelfs niet van had durven dromen.

'Ik wil geen dag meer zonder je leven,' zei hij grijnzend naar haar. Hij lag naakt dwars over het bed dat nu officieel hun bed was. 'Misschien moet ik je maar aan het bed vastketenen. Ik weet zeker dat een van mijn voorvaders ooit iets dergelijks heeft gedaan. Het lijkt me een uitstekend idee. Of misschien keten ik je alleen maar aan mij vast.' Ze lachte.

Hij nam haar mee naar de enorme badkamer met de gigantische badkuip en liet het bad voor haar vollopen. Ze was heel blij dat ze in het vliegtuig wat had geslapen en begreep wel dat ze hier niet veel rust zou krijgen. Ze glipte in het warme water en Finn verscheen met haar thee, in een prachtig gouden Limoges-porseleinen kopje. Daar zat ze dan in de badkuip haar thee te drinken, en ze voelde zich ontzettend verwend. Het was heel wat anders dan de eenvoudige genoegens op Cape Cod of in haar loft in New York. Blaxton House was een klasse apart, en Finn zelfs nog meer dan dat.

Finn stapte bij haar in bad en even later vree hij met haar in de badkuip. Zoals soms in New York, en in Cape Cod, vroeg ze zich af of ze wel ooit de deur uit zouden komen. Finn hield vol dat nog nooit iemand hem zo had opgewonden als zij, wat ze nauwelijks kon geloven. Maar het was fijn om te horen, vooral na de laatste paar jaren waarin zij bijkans celibatair had geleefd. Finn was een en al vreugde en lust, wat ze nooit had verwacht.

Uiteindelijk liet hij haar een spijkerbroek, trui en instappers aantrekken en liep ze met hem mee naar beneden. Deze keer bekeken ze elke kamer uitgebreid. Ze trok jaloezieën op, waarvan de meeste naar beneden vielen zodra ze die aanraakte, en schoof gordijnen open zodat ze de kamers beter kon zien. Er bevonden zich prachtige houten panelen en enkele mooie lijsten aan de muren. Maar de meubels waren niet om aan te zien, de oude tapijten nodig aan restauratie toe en geen van de gordijnen leek nog te kunnen worden gered.

'Stel nu dat je alles wegdoet wat kapot is of te beschadigd is om te houden, alles schoonmaakt en kamer voor kamer schildert? Dat zou een nieuw begin zijn, hoewel het eerst wel leeg zou zijn.' Ze probeerde te bedenken wat ze kon doen om te helpen zolang ze daar was. Het zou uitdagend en creatief zijn om er samen met hem aan te werken, of het zelfs vóór hem te doen als hij moest schrijven. Ze had hier tenslotte alle tijd van de wereld.

'Het zou meer dan leeg zijn.' Finn lachte naar haar. 'Er zou niets meer overblijven. Ik geloof dat hier niet veel is wat de moeite waard is om te bewaren.' De meeste meubels bevonden zich in een abominabele staat en de bekleding zag er in het heldere licht behoorlijk goor uit. Sommige stoelen hadden nog maar drie poten, tafels stonden tegen muren, anders vielen ze om, alle textiel was smerig en versleten en overal hing de geur van stof. Winfred en Katherine waren te oud om alles schoon te houden. Ze zorgden vooral voor zijn kamers boven en negeerden de rest. Het huis zag eruit alsof het al jaren niet fatsoenlijk was schoongemaakt, en Hope zei dat tactvol tegen Finn.

'Ik heb je niet hierheen gehaald om huishoudelijk werk te doen,' zei hij verontschuldigend en zichtbaar in verlegenheid gebracht. Ze wilde geen kritiek leveren op zijn huis of hem een slecht gevoel bezorgen. Ze wist dat het zijn waardevolste bezit was. 'Ik zou het echt heerlijk vinden. Dan zou ik ook iets leuks omhanden hebben. Zolang ik bij je ben, kunnen we hier toch wat orde scheppen en kamer voor kamer bekijken wat je wilt weggooien of niet?'

'Waarschijnlijk wil ik helemaal niets bewaren. De inventaris heeft nog het meeste weg van De val van het huis Usher van Poe,' zei hij. Hij keek om zich heen alsof hij het voor het eerst zag maar nu door haar ogen. 'Ik kan echt niet alles betalen wat eraan moet gebeuren.' Hij keek verontschuldigend. Hij wilde dat ze ervan hield zoals hij.

'Dat kunnen we gaan uitrekenen zodra het is opgeruimd en schoongemaakt. Het zou een begin zijn. Misschien kunnen we zelfs wel stof kopen op de plaatselijke markt om sommige banken te bekleden. Ik ben behoorlijk goed met mijn handen,' zei ze.

Hij wierp haar een wellustige blik toe waarvan ze begon te blozen. 'Dat ben je zeker!' beaamde hij. Ze lachte.

Nadat ze het huis hadden bekeken, nam hij haar mee naar buiten. Hij gaf haar een oud jack van hem, dat haar veel te groot was, en toen gingen ze de stallen bekijken en de tuinen, 'het park', zoals het werd genoemd, en liepen naar de rand van het bos. Er kwam een dichte mist opzetten, dus stelde hij niet voor tussen de heuvels door te lopen, wat hij graag met haar had willen doen. In plaats daarvan reden ze naar het dorp en liet hij haar alle pittoreske winkeltjes zien. Ze gingen naar een pub om wat te drinken. Hope nam een kop thee terwijl Finn een groot glas lauw donker bier nam. Ze kletsten met iedereen om hen heen en Hope vond het leuk om te zien dat er oma's, kinderen, oude mannen en jonge vrouwen en mannen in en uit de pub liepen. Het was een soort ontmoetingsplaats voor het hele dorp en had een totaal andere sfeer dan de bars in Amerika. Het was meer een koffiehuis en bar in één. En iedereen was ontzettend vriendelijk. Het enige wat Finn dwarszat, was dat twee mannen naar haar zaten te kijken. Hij zei dat tegen haar, maar het was haar niet eens opgevallen. Hij was wel heel erg bezitterig, dacht ze. Maar ze was niet het soort vrouw dat hem op dat punt problemen zou bezorgen, dus zat ze er niet verder over in. Zelfs als jonge vrouw was ze nooit een flirt geweest en ze was altijd heel eerlijk en trouw aan haar man of vriend geweest. Finn had niets van haar te vrezen.

Ze reden terug naar huis en kregen wat de plaatselijke bevolking 'tea' noemde. In werkelijkheid was het een lichte avondmaaltijd. Er waren sandwiches, vlees, aardappelen, kazen en een Ierse vleessoep, waar ze allebei hun buikje rond aan aten. Daarna gingen ze bij de open haard in zijn kleine woonkamer boven zitten en besloten ten slotte vroeg onder de wol te kruipen. Hope trok het donzen dekbed over zich heen, en voordat Finn met haar de liefde kon bedrijven, was Hope al als een blok in slaap gevallen.

9

Op de dag nadat Hope op Blaxton House was gearriveerd, liet ze Winfred, Katherine en Finn gordijnen opentrekken, jaloezieën weghalen en luiken openen zodat ze beter kon zien in welke staat de kamers verkeerden. Finn had haar carte blanche gegeven, en tegen de middag was het huis vol licht. Gescheurde zonneblinden waren uit de weg geruimd, gerafelde gordijnen van de rails gehaald en op de vloer gelegd om ze beter te kunnen bekijken. In de salon had ze alle kapotte meubels naar één kant van de kamer geschoven en ze had een lange lijst gemaakt van wat er moest worden gedaan. Als het droger was, wilde ze de oude tapijten naar buiten brengen om ze te luchten, maar nu kon dat absoluut niet. Het regende bijna de hele dag. Het huis was stoffig en tegen de tijd dat ze haar ronde op de benedenverdieping had gedaan, liep ze te hoesten. Er waren zowaar nog aardig wat goed uitziende meubels waarvan alleen de armleuningen en poten moesten worden verstevigd en de bekleding moest worden vernieuwd. Ze wilde op zoek gaan naar een meubelrestaurateur in het dorp en met zoveel grote landhuizen in de omgeving wist ze zeker dat er een moest zijn. Tot nu toe had ze zestien stuks meubels verzameld die gerestaureerd moesten worden en maar zeven die zo kapot waren dat ze niet meer konden worden gemaakt. Laat in de middag had ze Finn gevraagd haar naar het dorp te rijden om was te kopen: ze wilde proberen een deel van het houtwerk en de lambrisering zelf onder handen te nemen. Het zou een gigantische klus worden. Winfred en Katherine waren onder de indruk van wat ze deed en Finn was vol ontzag. En de volgende dag deed ze hetzelfde op de eerste verdieping. Daar bekeek ze alle slaapkamers nauwkeurig en vond een paar prachtige meubels onder de katoenen stoflakens. Hope amuseerde zich kostelijk. Finn vond het fantastisch, en haar erbij.

'Lieve hemel,' zei Finn met een glimlach. 'Ik verwachtte niet dat je helemaal zelf de restauratie van mijn huis ter hand zou nemen.' Hij was geroerd door wat ze deed. Ze was een harde werker en ze had een goede kijk op wat er nodig was. Ze liet zich door hem naar Blessington rijden om een restaurateur te zoeken, en dat lukte. Ze sprak met hem af dat hij de volgende dag naar hen toe zou komen. Hij nam alle meubels mee waarvan Finn ook vond dat ze een opknapbeurt verdienden en de dag daarop reed hij haar naar Dublin, waar ze kilometers stof uitzocht voor het stofferen en een paar rollen pastelkleurige satijn voor de slaapkamers. Ze vergewiste zich ervan dat Finn alle kleuren mooi vond en kocht het uit eigen zak voor hem.

Daarna werkte ze dagenlang samen met Winfred en Katherine om het stof en de spinnenwebben in alle kamers weg te halen en ze helemaal schoon te maken. Ze liet sommige van de gescheurde gordijnen hangen en de gordijnen die echt helemaal niet meer konden worden gered, gooide ze weg. En zonder de gammele jaloezieën oogden de ramen ook mooier. Het huis zag er nu al schoner en vrolijker uit, en in de galerij trok ze de donkergroene fluwelen gordijnen open, zodat het huis er niet meer zo donker uitzag als je binnenkwam. Met de dag knapte het interieur op. En Hope zei dat ze zich geweldig vermaakte.

'Kom mee,' zei Finn op een middag, 'laten we een uitstapje maken. Ik wil je de omgeving laten zien.' Hij nam haar mee om naar de andere grote landhuizen te kijken en ze verzekerde hem dat geen daarvan mooier was dan dat van hem. Blaxton House leek nog het meest op Russborough House. En het doel dat ze nu voor ogen had, was hem helpen zijn huis op orde te krijgen. Het was voor hem in z'n eentje een te grote klus en ze had begrepen dat hij een beetje krap bij kas zat. Ze probeerde daarom zuinig te zijn en zodra de gelegenheid zich voordeed, betaalde ze soms wat spullen zonder hem te beledigen. Finn was intens dankbaar voor alles wat ze deed.

Hij was er diep van doordrongen dat ze het allemaal uit liefde voor hem deed. Telkens wanneer hij moest werken, bracht zij tijd door met haar boenwas- en poetsproject en kamer voor kamer begon het houtwerk te glimmen. De kapotte meubels waren bij de restaurateur. Een plaatselijk stoffeerder had andere meubels meegenomen om ze opnieuw te overtrekken en boven had ze onder de linnen doeken schatten ontdekt. De grootste slaapkamer bleek na het weghalen van de lakens een wonder te zijn van verfijnde meubels en prachtige fresco's aan de muren. Ze zei dat het daar op Versailles leek.

'Je bent fantastisch,' zei Finn vol bewondering. En als ze niet met boenwas in de weer was of poetste en met meubels schoof, was ze foto's aan het maken van mensen uit de omgeving of struinde antiekwinkels af op zoek naar waardevolle objecten voor zijn huis. Op een regenachtige middag hielp ze Katherine zelfs met het poetsen van het zilver, en die avond dineerden ze in de officiële eetzaal, aan één kant van de enorme tafel in plaats van met een blad op schoot boven. Ze had een spijkerbroek aan en een oude trui van Finn, waardoor ze er als een klein meisje uitzag. Het was nog steeds tamelijk koud in huis.

'Ik voel me als zo'n stripfiguur uit The New Yorker,' zei Finn lachend terwijl Winfred in de gigantische ruimte het diner opdiende. De keuken lag in het souterrain en was uit het jaar nul, maar alles erin werkte nog en Hope had ook daar haar toverij bedreven. Toen ze er zo'n twee weken was, zag zijn huis eruit alsof ze er maanden aan had gewerkt. Er was veel verbeterd.

Na het eten nam Hope foto's van de fresco's aan het plafond in de grote salon. Finn kwam binnenwandelen en glimlachte toen hij haar zo bezig zag. Iedere keer wanneer hij zijn blik op haar liet rusten, begon zijn hart te zingen.

'Denk je dat we het aankunnen om deze kamers zelf te schilderen?' vroeg ze afwezig terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg en haar kuste.

'Je bent knettergek, maar ik hou van je. Hoe heb ik het er ooit levend van af kunnen brengen voordat we elkaar ontmoetten?

Mijn huis was smerig, mijn leven was een puinhoop en ik wist niet wat ik miste. Nu weet ik dat wel. Ik denk dat ik je niet terug naar de States laat gaan.' Hij had een serieuze gezichtsuitdrukking terwijl hij het zei en ze lachte. Ze genoten allebei van het werk aan zijn huis en het begon er geweldig uit te zien. Ze begreep nu heel goed waarom hij er zo van hield en ze vond het leuk om het voor hem op te knappen.

'Waarom nodigen we niet een keer een paar buren uit voor een dinertje?' stelde ze voor. 'Er wonen hier vast wel interessante mensen in al die grote huizen. Ken je er veel?' vroeg ze belangstellend. Het zou opwindend zijn als alle stoelen rondom de tafel in de eetzaal door levenslustige mensen bezet zouden zijn, en ze wilde graag een paar mensen uit de buurt ontmoeten.

'Ik ken helemaal niemand,' zei Finn. 'Ik ben altijd aan het werk als ik hier ben. Ik neem nooit de tijd om uit te gaan. Ik ga alleen in Londen met andere mensen om.'

'Het zou leuk zijn om mensen uit te nodigen, misschien als de meubels terug zijn,' zei ze nadenkend.

'Ik ben liever alleen met jou,' zei hij eerlijk. 'Je bent hier maar kort en ik wil je met niemand anders delen. Het is veel romantischer om op onszelf te zijn,' zei hij vastberaden.

Het was duidelijk dat hij haar voor zichzelf wilde hebben, maar Hope wilde mensen ontmoeten en met het huis pronken. 'We kunnen het allebei doen,' zei ze verstandig. 'We kunnen mensen ontmoeten en tijd met elkaar doorbrengen.' Ze vond het maar raar dat hij daar twee jaar had gewoond zonder met iemand nader kennis te hebben gemaakt.

'Misschien de volgende keer,' zei hij, een slag om de arm houdend.

Terwijl hij het zei, begon haar gsm te riedelen. Ze nam op, het was Paul. Ze liep naar de kleine alkoof grenzend aan de salon en ging zitten om met hem te praten. Ze had hem wekenlang niet meer gesproken. Hij was nog steeds aan het zeilen en zei dat het goed met hem ging. Ze vertelde hem dat ze in Ierland op bezoek was bij een vriend in een grandioos oud huis. Ze hoorde dat hij moe was, maar ging er niet verder op in, en na een paar minuten maakte ze een eind aan het gesprek.

Op dat moment kwam Finn de kamer in. 'Wie was dat?' vroeg hij met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht.

Hope glimlachte terwijl hij naast haar kwam zitten. 'Dat was Paul. Ik heb hem over je huis verteld.'

'O, leuk. Loopt hij nog steeds achter je aan?'

Hope schudde haar hoofd. 'Hij is te ziek om aan meer te denken dan aan zichzelf. Hij is van me gescheiden, vergeet dat niet. Hij is nu alleen nog een heel bijzondere vriend. Hij is mijn familie. We zijn heel lang getrouwd geweest.' Finn knikte en ging niet verder op het onderwerp in. Hij leek opgelucht te zijn door wat ze had gezegd.

Daarna gingen ze een wandeling door de heuvels maken. Hope bracht twee manden vol wilde bloemen mee terug en zette die in vazen. Finn keek met een blije glimlach naar haar en die avond begon hij weer over het nemen van een kind te praten, hoewel hij had beloofd dat gesprek nog een tijdje uit te stellen. Hij zei dat hij zoveel van haar hield dat hij het niet kon laten. Hij bleef erbij dat hij een kind samen met haar wilde en zij herinnerde hem eraan dat het te snel was. Ze zei het niet tegen hem, maar ze wilde geen baby tenzij ze getrouwd waren, en dat stond nog niet vast, hoewel het steeds meer in de lijn der verwachtingen lag.

'Ik wil een meisje dat als twee druppels water op jou lijkt,' zei Finn melancholiek, terwijl hij haar vasthield nadat ze hadden gevreeën. 'Ik verlang zo naar een kind van ons samen, Hope,' zei hij bijna smekend.

'Ik weet het,' zei ze slaperig, 'ik ook... maar op mijn leeftijd is dat makkelijker gezegd dan gedaan.'

'Tegenwoordig is dat niet zo moeilijk. We kunnen wat hightech hulp krijgen. De Britten zijn daar erg goed in.' Hij bleef maar aandringen dat hij haar zwanger wilde maken, maar ze gebruikten nu nog steeds voorbehoedsmiddelen, dus was het niet erg waarschijnlijk dat het zou gebeuren. Ze vond het echt nog veel te vroeg. Het was een ingrijpende beslissing die ze nu nog niet bereid was te nemen. Het was één ding om hem te helpen zijn huis op te knappen, een kind krijgen was heel wat anders.

'We zien wel,' zei ze terwijl ze in zijn armen lekker dicht tegen hem aan kroop en gelukkig glimlachte terwijl ze eraan dacht dat dit de mooiste dagen van haar leven waren. Of in elk geval dat het al heel, heel lang geleden was dat ze zich zo had gevoeld.

Tijdens haar derde week in Ierland verraste Finn haar met een voorstel om een weekendje naar Parijs te gaan. Het was niet in haar opgekomen om door Europa te gaan reizen zolang ze hier was, maar ze vond het een geweldig idee. Hij boekte een kamer in het Ritz, wat haar favoriete hotel was, en dat weekend vlogen ze naar Parijs. Op de terugweg zouden ze Londen aandoen, wat haar heel goed uitkwam, omdat ze de fotografieconservator van het Tate Modern wilde spreken. De dag voor hun vertrek belde ze hem op om een afspraak te maken. Hij was opgetogen bij het vooruitzicht haar te ontmoeten.

Hun verblijf in Parijs voldeed volledig aan hun verwachtingen.

De kamer in het Ritz was klein maar charmant, ze liepen kilometers door Parijs en aten in prachtige oude bistro's op de linkeroever. Ze bekeken de Nôtre-Dame en de Sacré-Coeur en struinden antiekwinkels af op zoek naar spulletjes voor Blaxton House. Het was een betoverend weekend, precies zoals het tot nu toe overal elders ook was geweest. Maar Parijs had iets heel bijzonders en was nog romantischer. De stad leek voor de liefde gemaakt.

'Ik ben nog nooit zo verwend.' Ze probeerde om sommige etentjes te betalen, maar Finn stond dat niet toe. Hij had daar ouderwetse ideeën over, hoewel hij haar wel voor sommige dingen voor het huis had laten betalen. Ze wilde dat hij haar dat meer liet doen. Zijn boeken liepen goed, dat wist ze, maar hij moest zijn zoon onderhouden en diens opleiding betalen. Finn wilde per se dat Michael zijn universitaire studie afmaakte, en ook al hoefde hij in Ierland geen inkomstenbelasting te betalen, dan nog was het geen sinecure om daarnaast ook nog eens een huis zo groot als Blaxton House te bekostigen. En overal was het leven duur. Ze had zoveel geld van Paul gekregen dat ze zich schuldig voelde dat ze niet meer bijdroeg aan Finns onkosten. Ze probeerde hem dat op een dag tijdens de lunch uit te léggen.

'Ik weet dat het pijnlijk is om mij mee te laten betalen,' zei ze vriendelijk, 'maar toen ik van Paul scheidde, heb ik een krankzinnig groot schikkingsbedrag van hem gekregen. Hij had zijn bedrijf net verkocht. En aangezien Mimi is overleden, hebben we allebei niets om ons geld aan uit te geven. Hij zit het grootste deel van de tijd op zijn boot en ik heb nauwelijks kosten. Echt waar, ik wil graag dat je me zo nu en dan ook wat laat betalen.'

'Dat is niet mijn stijl,' zei Finn vastberaden, en toen vroeg hij zich iets af. 'Aan wie laat je nu ooit je geld na nu Mimi is overleden?'

Het was een vreemde vraag, maar tussen hen was niets taboe.

Ze hadden over alles gepraat en ze had er zelf ook over nagedacht. Ze had geen levende verwanten meer, behalve Paul, en hij was zestien jaar ouder dan zij en heel ziek. De kans dat hij haar zou overleven, was erg klein, een gedachte die haar heel verdrietig maakte. En al het geld dat ze bezat, was van hem afkomstig. Toen hij van haar wilde scheiden, hield hij vol dat hij niet wilde dat ze ooit nog geldzorgen zou hebben en had hij haar, ondanks haar protesten, dat ontstellende schikkingsbedrag toegekend. En wat er na zijn dood nog over zou zijn, zou ze ook nog krijgen. 'Ik weet het niet,' antwoordde Hope eerlijk, denkend aan het geld dat ze aan het eind van haar leven zou achterlaten. 'Aan Dartmouth misschien, als eerbetoon aan mijn vader en Mimi. Of aan Harvard. Ik heb niemand om het aan na te laten. Het is wel een rare toestand. Ik geef nu ieder jaar een behoorlijk bedrag weg aan verschillende goede doelen die me na aan het hart liggen. Ik heb op naam van Mimi een beurs-fonds op Dartmouth in het leven geroepen, omdat ze daar heeft gestudeerd, en een ander bij het New York City Ballet.'

'Misschien zou je dingen moeten financieren waar je zelf plezier aan beleeft.'

'Ik weet het. Eigenlijk ben ik nu na twee jaar pas een beetje gewend aan al dat geld. Ik heb het niet nodig. Dat heb ik tegen Paul gezegd toen we scheidden. Ik leid een eenvoudig leven.' En haar ouders hadden haar genoeg nagelaten om het huis op Cape Cod te kunnen onderhouden. 'Soms voel ik me schuldig dat ik het heb,' zei ze eerlijk. 'Het lijkt bijna verspild.'

Hij knikte, lachte, en zei dat hij wilde dat hij haar problemen had. 'Ik blijf proberen geld opzij te leggen voor de restauratie van het huis, maar dat is moeilijk met een kind op de universiteit en overal huizen. Nou ja, twee dan. Een dezer dagen ga ik Blaxton House echt een grote opknapbeurt geven.' Ze wilde dolgraag een deel van de kosten dragen, maar het was daar nu nog te vroeg voor. Ze waren pas twee maanden samen, wat nuchter bekeken niet zo erg lang was. Misschien zou hij haar over een paar maanden, als alles goed ging, toestaan om hem financieel te helpen met de restauratie van het huis. Dat wilde ze echt heel graag.

Na de lunch wandelden ze naar de Tuilerieën en gingen naar het Louvre. Ten slotte liepen ze terug naar het Ritz voor hun laatste nacht. Het was een zalig weekend geweest, net als al het andere wat ze samen deden. Ze maakten gebruik van roomservice, brachten de avond in bed door en koesterden zich in alle luxe die het hotel bood. En de volgende ochtend namen ze de trein naar Londen en waren om twaalf uur 's middags terug in zijn minihuisje. Het bezorgde haar een warm gevoel toen ze het weer zag en terugdacht aan de fotosessie die ze hier hadden gedaan. Zoals ze indertijd had verwacht, waren er verschillende prachtige foto's uit voortgekomen en Finn had zijn lievelingsfoto uitgekozen voor het boek wanneer het zou worden gepubliceerd. Verschillende andere had ze voor hem en voor zichzelf ingelijst.

Die middag vond de afspraak met het Tate Modern plaats en Hope schrok toen ze ontdekte dat Finn zich daaraan ergerde, wat volgens haar nergens op sloeg.

'Wat is er?' vroeg ze hem terwijl ze samen in de keuken een van zijn fantastische omeletten zaten te eten. 'Waar ben je nou boos om?' Hij zat zichtbaar te pruilen.

'Ik ben niet boos. Ik begrijp alleen niet waarom je vandaag zo nodig een ontmoeting met die conservator moet hebben.'

'Omdat ze volgend jaar een overzichtstentoonstelling van mijn werk willen maken,' legde ze rustig uit. 'Dat is niet niks, Finn.'

'Mag ik met je mee?' vroeg hij met een hoopvolle blik in zijn ogen.

Ze keek hem verontschuldigend aan en schudde haar hoofd. 'Het zou geen serieuze indruk maken als ik iemand meenam.'

'Zeg dan tegen hem dat ik je assistent ben.' Hij zat nog steeds te pruilen.

'Je neemt geen assistenten mee naar afspraken met conservators, alleen naar fotosessies.'

Hij haalde alleen maar zijn schouders op en zei niets meer tot ze de deur uit ging. Ze had een taxi besteld. 'Hoe laat ben je terug?' vroeg hij met een kille toon in zijn stem.

'Zo snel mogelijk, dat beloof ik je. Als je in de buurt van het museum wilt rondlopen terwijl ik met hem praat, vind ik het best. Dat is helemaal geen probleem.' Hij zei niets en schudde zijn hoofd, en een minuut later vertrok ze. Ze voelde zich schuldig dat ze hem achterliet en wist dat dat belachelijk was. Maar hij had geprobeerd haar dat gevoel te bezorgen en dat was hem nog gelukt ook. Daardoor hield ze het gesprek zo kort mogelijk, stelde niet alle vragen die ze had willen stellen en was binnen twee uur weer terug. Hij zat op de bank een boek te lezen en was chagrijnig. Hij keek met een norse blik op toen ze binnenstapte.

'Was dat vlug genoeg?' Nu klonk zij boos, omdat ze haast had gemaakt met het gesprek om weer snel bij hem te kunnen zijn. Hij haalde alleen zijn schouders op. 'Waarom gedraag je je zo? Je bent geen vier meer. Soms moet ik werken. En jij ook. Dat betekent niet dat ik niet van je hou.'

'Waarom kon je me niet meenemen?' zei hij met een gekwetste uitdrukking op zijn gezicht.

'Omdat we twee verschillende mensen zijn, met verschillende levens en carrières. Ik kan ook niet altijd deel van die van jou uitmaken.'

'Dat zou ik wel graag willen. Wat mij betreft mag je altijd met me mee.'

'En meestal mag jij dat ook. Maar ik kende deze conservator nog niet en ik wilde niet dat hij dacht dat ik zo achterlijk was dat ik de zaken niet voor het meisje liet gaan. Het maakt geen serieuze indruk, Finn.'

'We zijn toch samen?' vroeg hij haar diep gekrenkt.

Dat maakte haar nog bozer. Ze had geen enkele reden om zich schuldig te voelen en was gepikeerd over wat hij deed. Maar het was hem gelukt om haar het gevoel te geven dat ze slecht was.

Het leek niet eerlijk. Ze hield ook van hem, maar hij gedroeg zich alsof hij een klein kind was. 'Ja. Maar we zijn geen Siamese tweeling.' Het draaide weer om zijn versmeltingstheorie, waar ze het nooit mee eens was geweest. Hij wilde alles samen doen en soms kon dat gewoon niet. Hij kon ook niet mee naar fotosessies. En zij kon geen boek samen met hem schrijven. En hoe graag hij dat ook anders zag, ze waren niet één persoon, ze waren twee mensen. Voor haar was dat zo klaar als een klontje. Maar voor hem niet. 'Dat betekent niet dat ik niet van je hou,' zei ze vriendelijk. Maar hij negeerde haar en las door.

Hij reageerde een hele tijd niet en toen verbaasde hij haar weer. Hij keek naar haar op en klapte het boek dicht. 'Ik heb voor morgen een afspraak voor je gemaakt. Voor ons.'

'Met wie?' Ze had geen idee. 'Wat voor afspraak?'

'Met een dokter. Een vruchtbaarheidsarts die is gespecialiseerd in mensen van onze leeftijd die kinderen willen krijgen.' Ze wisten allebei dat zijn leeftijd geen probleem was, haar leeftijd was dat. Hij had het op een vriendelijke manier gezegd, maar ze keek hem met grote ogen aan.

'Waarom heb je er niet eerst met mij over gesproken, voordat je een afspraak maakte?' Het was wel heel autoritair om zoiets te doen, vooral omdat ze tegen hem had gezegd dat ze wilde wachten, in elk geval nog een tijdje.

'Ik hoorde ergens haar naam en ik dacht dat het een goed idee was om met haar te gaan praten nu we hier toch zijn. We kunnen op zijn minst luisteren naar wat ze te zeggen heeft en wat ze ons aanraadt. Misschien is het nodig om ons nu al voor te bereiden als we het over een paar maanden zouden willen.'

Hij was wel erg voortvarend, precies zoals hij in het begin van hun relatie was geweest. Maar dit ging om een veel grotere verplichting en een ingrijpende beslissing. Een kind was voor altijd. En ze wist nog niet zeker of hun relatie dat was. 'Finn, we weten nog niet eens of we wel een kind willen. We zijn nog maar twee maanden samen. Het is niet zomaar een beslissing, het is een enorme beslissing. Die we samen moeten nemen, niet alleen jij.'

'Je kunt toch wel naar haar luisteren?'

Hij zag eruit of hij op het punt stond te gaan huilen en ze voelde zich een monster. Maar ze was er nog niet klaar voor en van het idee om er nu al met een dokter over te praten, werd ze panisch.

'Wil je alsjeblieft met haar praten?' vroeg hij.

Zijn ogen keken haar smekend aan en ze vond het verschrikkelijk om zijn gevoelens te kwetsen en zijn plan af te wijzen. Langzaam knikte Hope met haar hoofd, maar ze was er niet blij mee. 'Goed. Maar ik wil niet worden gedwongen om overhaast te handelen. Ik heb tijd nodig om dat besluit te nemen. En ik wil eerst van ons genieten.'

Hij glimlachte toen ze dat zei en boog zich naar voren om haar een kus te geven. 'Dank je wel, dat betekent heel veel voor me. Ik wil niet dat we de boot missen als het om een kind gaat.'

Ze was ontroerd door wat hij zei, maar ook nog steeds van streek dat hij het had doorgezet zonder het minstens eerst aan haar te vragen. Ze vroeg zich af of het zijn manier was om haar betaald te zetten dat ze hem niet had meegenomen naar haar afspraak in het museum. Maar ze wist dat de oorzaak meer lag bij zijn intense verlangen om een kind samen met haar te krijgen. Het probleem was dat het veel te snel voor haar was en dat had ze duidelijk tegen hem gezegd toen hij het voor het eerst ter sprake had gebracht. Hij dreef zijn zin wel heel erg door. Het woord 'nee' scheen hij niet te kennen.

Ze gingen die avond weer naar Harry's Bar om te dineren, maar Hope was stilletjes. En daarna gingen ze naar huis en vreeën met elkaar. Maar voor het eerst voelde ze wat afstand tot hem. Ze wilde niet dat hij beslissingen voor haar nam, vooral geen grote. Paul had dat voor de scheiding nooit gedaan. Voor die tijd hadden ze al hun grote beslissingen samen genomen, met heel veel onderling overleg. Dat verwachtte Hope nu ook van Finn, maar hij drukte zijn eigen ideeën veel meer door dan Paul. Het waren twee totaal verschillende mannen.

En de volgende dag was ze zelfs nog meer van streek toen ze eenmaal tegenover de dokter zaten. Het was geen afspraak voor een consult, het was een volledig vruchtbaarheidsonderzoek, met een batterij testen waarvan sommige onaangenaam waren en waar ze niet op was voorbereid. Ze maakte bezwaar toen ze ontdekte wat de bedoeling was en zei er iets over tegen de arts. Die leek zelfs nog verbaasder dan Hope dat die niet wist wat de afspraak inhield.

'Ik heb u een folder met informatie gestuurd,' zei ze, terwijl ze hen beduusd aankeek.

Het was een buitengewoon aardige vrouw en ze was ongetwijfeld vakbekwaam, maar Hope was zichtbaar ongelukkig toen ze hoorde wat er vandaag van haar werd verwacht. 'Ik heb helemaal geen folder gehad,' zei Hope eenvoudigweg terwijl ze Finn aankeek. Hij nam onmiddellijk een schaapachtige houding aan. Kennelijk had hij de folder wel ontvangen maar haar er niet van op de hoogte gebracht. Voorlopig was het dus nog steeds helemaal alleen zijn plannetje, niet dat van haar. 'Ik wist zelfs tot gisteravond niets van deze afspraak af.'

'Wilt U het dan nog wel?' vroeg de dokter haar zonder er doekjes om te winden.

Hope had het gevoel alsof ze met haar rug tegen de muur stond. Als ze het niet deed, zou ze Finn kwetsen, maar als ze het wel deed, zou ze zelf van streek raken. En die onderzoeken klonken niet aangenaam. Ze dacht er een hele tijd over na en besloot zichzelf toen uit liefde voor hem op te offeren. 'Oké, ik doe het. Maar ik weet nog niet of ik zwanger wil worden of niet.'

'Ik wel,' zei Finn snel, en beide vrouwen lachten.

'Dan krijg jij de baby maar,' zei Hope ad rem.

'Bent u ooit zwanger geweest?' vroeg de arts haar. Ze gaf Hope een stapel formulieren die moesten worden ingevuld en twee brochures over in-vitrofertilisatie en donoreitjes.

'Ja, één keer,' zei Hope zachtjes, denkend aan haar dochter. 'Drieëntwintig jaar geleden.' Ze wierp even een blik op de brochure in haar hand. 'Moeten we van donoreitjes gebruikmaken?' Hope zag dat helemaal niet zitten. In dat geval zou het, genetisch gezien, Finns kind zijn, maar niet dat van haar. Dat voelde niet goed voor haar.

'Hopelijk niet, maar het is een optie. We moeten eerst een heleboel onderzoeken bij u doen en we moeten de levensvatbaarheid van uw eitjes nagaan. Met een jonger eitje loop je natuurlijk altijd minder risico. Maar die van u zijn misschien nog levensvatbaar genoeg om te gebruiken, met een beetje hulp.' Ze glimlachte.

Hope voelde zich even misselijk worden. Ze was er nog helemaal niet aan toe om dit proces aan te gaan en wist ook niet zeker of ze dat ooit zou zijn. Finn wilde het zo graag dat hij doof voor haar was. Ze wist dat hij het deed omdat hij van haar hield. Maar voor haar was het heel ingrijpend. 'Onderzoekt u mijn eitjes vandaag?' Hope wist dat het geen simpele procedure was.

'Nee, dat kunnen we de volgende keer doen, als het nodig is. Vandaag controleren we uw FSH-spiegel, van daaruit zien we wel weer verder.' Ze gaf Hope een lijst met alle testen die ze vanmiddag zou moeten ondergaan, inclusief een echo en een onderzoek van het bekken en een batterij bloedonderzoeken om haar hormoonspiegels te controleren. En ze wilden ook een spermamonster van Finn.

De daaropvolgende twee uur liepen ze alle onderzoeken af. En omdat Finn wilde dat Hope hem bij het spermamonster hielp, fluisterde hij allerlei geile opmerkingen in haar oor, maar daar was ze niet voor in de stemming. Ze zei tegen hem dat hij het maar zelf moest doen en dat deed hij toen ook. Hij keerde er trots mee terug toen ze bezig waren een echo van haar te nemen. De arts verkondigde met genoegen dat Hope nu aan het ovuleren was en dat alles er tot nu toe goed uitzag op de echo.

'Jullie kunnen nu naar huis gaan en zelf een poging wagen,' merkte ze op, 'hoewel ik liever kunstmatige inseminatie doe met meneer O'Neills sperma. U kunt vanmiddag terugkomen, dan doen we dat voor u, als u dat wilt,' bood ze aan met een behulpzame blik in Hopes richting.

'Dat wil ik niet,' zei Hope met een gesmoorde stem. Ze had het gevoel alsof andere mensen ineens haar leven bepaalden, vooral Finn. En hij zag er teleurgesteld uit door wat ze zojuist had gezegd.

'Misschien kunnen we het dan volgende maand proberen,' zei de arts vriendelijk terwijl ze de echokop weghaalde, de gel van Hopes buik veegde en haar vertelde dat ze weer mocht opstaan. Hope voelde zich leeggezogen. Ze had het gevoel alsof ze in een sneltrein zat waar ze geen kaartje voor had gekocht en niet in mee wilde rijden, op een bestemming af die ze ook helemaal niet had uitgekozen. Het was alsof ze zelf nog maar net de reisbrochures had ingekeken en Finn al had besloten waar ze heen gingen en wanneer.

Na alle onderzoeken ontmoetten ze de arts weer in haar spreekkamer en ze vertelde hun dat alle uitslagen positief waren. Ze hadden Hopes FSH-spiegel en oestrogeengehalte nog niet, maar haar eitjes zagen er op het scherm goed uit. Finns spermatellingen waren hoog en ze dacht dat ze met kunstmatige inseminatie goede kansen hadden. Als dat in de eerste twee maanden niet werkte, zouden ze Hope Clomid geven om meer eitjes los te maken, wat kon resulteren in een meerlingzwangerschap, waarschuwde de arts haar, en als de Clomid niet binnen vier maanden werkte, zouden ze overstappen op in-vitrofertilisatie. En uiteindelijk, indien nodig, op donoreitjes. De arts gaf Hope een tube progesteroncrème en vertelde haar hoe ze die iedere maand vanaf de ovulatie tot de menstruatie moest gebruiken om de implantatie te stimuleren en een spontane abortus te voorkomen. En ze droeg haar op om straks onderweg naar buiten bij de verpleegster een ovulatietester te halen. Tegen de tijd dat ze de spreekkamer verlieten, voelde Hope zich alsof ze uit een kanon was weggeschoten of bij de mariniers was ingelijfd. 'Dat viel reuze mee, hè?' zei Finn toen ze buiten op de stoep stonden. Hij glimlachte breed en was erg ingenomen met zichzelf.

Hope barstte in tranen uit. 'Wat ík ervan vind, doet er zeker niet toe, hè?' vroeg ze hem snikkend. Ze wist niet waarom, maar al die onderzoeken hadden haar het gevoel gegeven alsof ze Mimi verraadde, alsof ze haar verving door een ander kind. Ze kon niet meer ophouden met huilen toen hij zijn armen om haar heen sloeg. En ze huilde nog steeds toen ze in de taxi stapten en hij de chauffeur zijn adres gaf.

'Het spijt me. Ik dacht dat je er blij mee zou zijn als we eenmaal een gesprek met haar hadden gehad.' Hij zag er diep terneergeslagen uit.

'Ik weet nog niet eens of ik wel een kind wil, Finn. Ik ben al een kind kwijtgeraakt van wie ik hield. Daar ben ik nog niet overheen en ik weet niet of dat ooit zal gebeuren. En het is nog veel te vroeg voor ons.'

'We hebben echt geen tijd om maar wat aan te rommelen,' zei hij op een smekende toon. Hij wilde niet grof worden en zeggen dat de tijd drong voor Hope omdat ze al vierenveertig was. 'Misschien moeten we dan maar blij zijn met ons tweeën, zonder kinderen,' zei ze boos. 'Ik ben er nog niet aan toe die beslissing te nemen, in een romance die nog maar twee maanden duurt.' Ze wilde hem niet kwetsen, maar ze had eerst meer zekerheid nodig. Een huwelijk vroeg of laat was een mogelijkheid. Maar een baby was iets heel anders. 'Je zult nu echt naar me moeten luisteren, Finn. Dit is heel belangrijk voor me.'

'Voor mij is het ook belangrijk. En ik wil een kind voordat onze kansen zijn verkeken.'

'Dan heb je een vrouw van vijfentwintig nodig, niet iemand van mijn leeftijd. Ik ga geen race tegen de klok houden over een besluit dat zo belangrijk is. We hebben tijd nodig om het uit te zoeken.'

'Ik niet,' zei hij koppig.

'Nou, ik wel,' zei ze. Ze klonk steeds wanhopiger. Hij wilde van geen wijken weten, waardoor ze zich heel erg in het nauw gedreven voelde, en ze probeerde hem daarmee te laten ophouden. Ze wist dat hij veel van haar hield, en zij hield ook van hem, maar ze wilde niet onder druk worden gezet.

'Ik heb nog nooit met iemand een kind willen hebben. Zelfs Michael was een ongelukje. Daarom ben ik met zijn moeder getrouwd. Ik wil een kind samen met jou,' zei hij met tranen in zijn ogen terwijl hij haar achter in de taxi aankeek.

'Dan zul je me de tijd moeten geven om aan het idee te wennen. Ik voelde me in die spreekkamer alsof ik in een trein zat die niet meer was te stoppen. Als het aan haar had gelegen, had ze ervoor gezorgd dat ik vandaag nog zwanger was geworden.'

'Dat leek me niet eens zo'n slecht idee,' zei hij terwijl de taxi voor zijn huis tot stilstand kwam.

Even later liep Hope achter hem aan naar binnen. Ze zag er diepongelukkig uit en trilde over haar hele lijf. Ze was bekaf en voelde zich alsof ze aan haar tanden achter een paard was meegesleurd. Het was een uitputtende emotionele ervaring voor haar geweest. Finn zei niets en ging een glas wijn voor haar inschenken. Ze zag eruit alsof ze daar wel aan toe was. Ze sloeg het in eerste instantie af, maar bedacht zich toen. Binnen een paar minuten dronk ze het op, waarna hij het weer bijvulde en zelf ook een glas nam.

'Het spijt me, schat. Ik had je niet zo voor het blok mogen zetten. Ik werd door het idee alleen al zo meegesleept. Het spijt me,' herhaalde hij vriendelijk. Hij kuste haar. 'Wil je me vergeven?'

'Misschien,' zei ze droevig glimlachend naar hem. Het was geen aangename ervaring voor haar geweest, op zijn zachtst gezegd. Hij schonk haar nog een glas wijn in en dat dronk ze ook op.

Ze was heel erg van streek, maar na haar derde glas kalmeerde ze langzaam en begon toen weer te huilen. Finn sloeg zijn armen om haar heen en bracht haar naar boven. Hij liet een bad voor haar vollopen. Dankbaar glipte ze in het warme water en deed haar ogen dicht. Ze lag daar een tijdje, ontspande en probeerde de gedachte aan het onaangename doktersbezoek uit haar hoofd te zetten. Liggen in het warme bad hielp en toen ze haar ogen weer opende, reikte Finn haar een glas champagne aan en een reuzenaardbei, en glipte bij haar in het bad. Hope begon te giechelen toen hij met een glas champagne in zijn hand zijn lange lichaam in het bad probeerde uit te strekken.

'Wat vieren we?' Ze glimlachte naar hem. Ze was een beetje aangeschoten, maar niet dronken. Maar ze had de wijn nodig om deze middag te boven te komen, en toen ze de laatste slok van haar champagne had genomen, pakte hij het glas uit haar hand en zette het opzij. Zijn glas was ook leeg. En toen begon hij, zoals altijd als ze samen een bad namen, avances te maken waar ze allebei geen weerstand aan konden bieden. Het gebeurde voordat ze het wisten en zonder erover na te denken. Hij bedreef de liefde met haar in de badkuip en later lagen ze op het vloertapijt van de badkamer en rondden het daar af. Het was geil en hartstochtelijk, en wanhopig vanwege alle pijn en verwarring die ze die middag had gevoeld. Het enige wat ze wist terwijl ze daar lag, was hoe vreselijk ze naar hem verlangde, en hij verlangde net zo intens naar haar. Ze konden geen genoeg van elkaar krijgen, het was hard en heftig en snel, en nadat hij was klaargekomen, hij lag boven op haar, kwam hij voorzichtig overeind en tilde haar als een pop in zijn armen op en legde haar op bed. Hij droogde haar teder met een handdoek af en stopte haar in. Ze glimlachte naar hem met de enigszins glazige ogen van iemand die te veel had gedronken. Maar hij zag niet alleen dat, hij zag ook liefde en tederheid in haar ogen.

'Ik hou meer van je dan van wie of wat dan ook op de wereld,' fluisterde hij.

'Ik ook van jou, Finn,' zei ze, terwijl ze langzaam in zijn armen wegdoezelde.

Hij hield haar nog steeds in zijn armen vast toen ze de volgende ochtend wakker werden. Hope tuurde hem met half dichtgeknepen ogen aan. 'Ik geloof dat ik gisteravond dronken ben geworden,' zei ze een beetje in verlegenheid gebracht. Ze herinnerde zich wat er in de badkuip en daarna was gebeurd, en hoe geweldig het was geweest. Dat was het altijd met hem. En toen was ze ineens, met een schok, klaarwakker. Ze herinnerde zich wat de dokter had gezegd: dat ze die middag bij haar konden terugkomen. Ze ovuleerde en ze hadden geen voorbehoedsmiddelen gebruikt. Met een grom liet ze zich in de kussens terugvallen en keek toen naar Finn. 'Dat heb je met opzet gedaan, hè?' Ze was boos op hem, maar ze was medeverantwoordelijk en was ook woedend op zichzelf. Hoe had ze zo stom kunnen zijn? Maar misschien gebeurde er niets. Op haar leeftijd kon het wel twee jaar duren voor je zwanger werd, niet door één hartstochtelijk moment op de vloer van de badkamer, zoals bij tieners.

'Wat?' vroeg Finn onnozel.

'Je weet precies wat ik bedoel.' Ze probeerde koeltjes te klinken, maar dat kreeg ze niet voor elkaar. Ze hield te veel van hem, en ineens vroeg ze zich af of zij het ook had gewild maar niet de verantwoordelijkheid voor het besluit had willen nemen. Misschien was ze daarom dronken geworden en had het aan hem overgelaten. Maar zij was ook niet naïef. Ze was een volwassen vrouw en wist wel beter. Ze voelde zich volkomen in de war. 'Ik ovuleerde gisteren. Dat vertelde die arts ons. Ze bood zelfs aan kunstmatige inseminatie toe te passen als we dat wilden.'

'Wat wij hebben gedaan, was veel leuker. En op die manier ligt het in Gods hand, niet in die van haar of van ons. Waarschijnlijk heeft het geen gevolgen,' zei hij vriendelijk. Ze hoopte dat het waar was. Ze ging rechtop in de kussens zitten en keek Finn aan.

'Stel je voor dat ik wel zwanger ben, Finn. Wat doen we dan? Zijn we daar al aan toe? Op onze leeftijd? Het is een enorme verantwoordelijkheid, op welke leeftijd ook. Zijn we bereid die op ons te nemen?'

'Ik zou de gelukkigste man ter wereld zijn,' zei hij trots. 'En jij?'

'Ik zou het in mijn broek doen van angst. Voor de gevaren, voor de gevolgen, de druk die het op ons legt, de genetische risico's op onze leeftijd. En voor...' Ze kon haar zin niet afmaken, maar ze was doodsbang om nog een kind te verliezen van wie ze hield. Dat overleefde ze niet nog een keer.

'We redden het wel als het zover mocht komen, dat beloof ik je,' zei hij. Hij kuste haar en hield haar vast alsof ze van gesponnen glas was. 'Hoe snel kunnen we het weten?'

'Tegenwoordig? Ik geloof over een week of twee. Ik ben al jarenlang niet meer zwanger geweest. Het is nu vrij eenvoudig uit te zoeken, met zo'n predictor van de drogist.' Ze dacht er even over na. 'Tegen die tijd zit ik weer in New York. Ik laat het je wel weten.' Bij de gedachte alleen al stolde het bloed in haar aderen, en ergens wilde ze ook wel een heel klein beetje dat het gebeurde, omdat ze van hem hield, maar haar verstand wilde het niet, alleen haar hart. Het sloeg echt nergens op. Ze was volkomen in de war.

'Misschien moet je maar niet naar Amerika teruggaan,' zei hij met een bezorgde blik. 'Misschien is het niet goed om zo snel te vliegen.'

'Ik moet wel. Ik heb drie belangrijke fotosessies.'

'Als je zwanger bent, is dat belangrijker.'

Ze had ineens het gevoel alsof ze haar verstand was verloren. Ze gedroegen zich alsof ze al zwanger was en deze baby hadden gepland. Maar slechts een van hen had dat gedaan. Finn. En zij had het toegestaan. 'We moeten ons niet gek laten maken. Op mijn leeftijd is het ongeveer net zo waarschijnlijk als door een komeet te worden geraakt. Je hebt gehoord wat ze zei. Als we er ooit toe besluiten, hebben we waarschijnlijk hulp nodig.'

'Misschien wel niet. Ze wist het niet zeker. Ik geloof dat het iets met je FSH-spiegel te maken had.'

'Laten we hopen dat die hoog of laag is, of wat het in elk geval niet moet zijn.' Ze stapte uit bed en had het gevoel alsof ze door elkaar was gerammeld. De emoties van de vorige dag en de kater van de wijn en de champagne gaven haar het gevoel of ze twee weken wilde paarden had bereden in een rodeo. 'Ik voel me belabberd,' zei ze terwijl ze naar de badkamer liep.

Hij glimlachte liefdevol naar haar. 'Misschien ben je wel zwanger,' zei hij met een hoopvolle gezichtsuitdrukking.

'Ach, hou op,' zei ze, en ze sloeg de badkamerdeur met een klap dicht.

Geen van beiden roerde het onderwerp nog aan op hun vlucht terug naar Ierland of de dagen daarna. Hope ging weer met boenwas in de weer om de houten' lambrisering in zijn huis op te poetsen, en hij bleef maar tegen haar zeggen dat ze het rustig aan moest doen, wat haar steeds meer begon te irriteren. Ze wilde er niet aan denken. Ze had het geweldig met hem gehad in Parijs, maar ze was van slag door wat er in Londen was gebeurd: zowel door het bezoek aan de arts als hun uitspatting op de badkamervloer. En de dag voordat ze zou vertrekken, belde de arts.

'Fantastisch nieuws!' verkondigde ze. 'Je fsh is zo laag als die van een twintigjarige en je oestrogeengehalte is super.'

'Wat betekent dat?' vroeg Hope terwijl haar maag zich omdraaide. Ze had het gevoel dat het haar niet zou bevallen wat ze op het punt stond te horen.

'Dat betekent dat het heel makkelijk moet zijn om zelf zwanger te worden.' Ze bedankte de arts, hing op en zei niets tegen Finn. Zijn verwachtingen waren toch al hooggespannen genoeg. En als ze hem vertelde dat er een serieuze kans bestond dat ze zwanger was, zou hij haar niet terug naar New York laten vliegen. Hij wilde niet dat ze wegging. Hij klaagde nu al dat hij zich alleen zou voelen en wilde weten hoe snel ze weer zou terugkomen. Ze had hem uitgelegd dat ze moest werken en drie weken in New York zou blijven. Zoals altijd was het alsof ze een vierjarig kind in de steek liet.

Ze brachten samen een rustige laatste avond door en bedreven twee keer de liefde voordat ze vertrok. Hij was somber toen ze naar het vliegveld reden, en het drong tot haar door dat hij eigenlijk leed aan een ernstige vorm van verlatingsangst. Hij kon er niet tegen dat ze vertrok en hem achterliet en hij was dan altijd neerslachtig.

Hij kuste haar op het vliegveld ten afscheid en liet haar beloven hem te bellen zodra ze was gearriveerd. Ze glimlachte toen ze hem kuste. Het was echt heel lief, ook al was het wel wat mal op hun leeftijd om zo van streek te zijn omdat ze elkaar een paar weken niet zouden zien. Als ze terug was, zou hij zijn boek afmaken en zij weer aan zijn huis gaan werken. Ze herinnerde hem eraan dat hij de restaurateurs moest bellen om te vragen wanneer de meubels klaar waren, en voordat ze vertrok gaf hij haar een mooi ingepakt cadeautje. Ze was ontroerd door deze verrassing.

'Je mag het pas in het vliegtuig openmaken,' zei hij, en hij kuste haar voor de laatste keer en zwaaide haar uit terwijl ze naar de gate liep.

Ze deed wat hij had gevraagd en pakte het cadeautje pas uit toen het vliegtuig opsteeg. Ze lachte. Ze hield het in haar hand en schudde haar hoofd meesmuilend. Het was een predictor. En hopelijk was de uitslag negatief. Maar ze wist dat ze nog een week moest wachten voordat ze daarachter zou komen. Ze stopte het doosje weg en deed haar best er niet meer aan te denken.

10

In New York was Hope bijna van 's morgens vroeg tot 's avonds laat druk in de weer. Ze maakte een serie modefoto's voor Vogue, werkte aan de opdracht voor een portret van de gouverneur en hielp bij het samenstellen en ophangen van een expositie van haar werk in een galerie. Ze lunchte met Mark Webber en vertelde hem over haar romance met Finn. Hij was stomverbaasd en waarschuwde haar er weer voor dat hij een vrouwenverslinder was. In New York had hij die naam, dat wist ze wel, maar ze was ervan overtuigd dat Finn haar trouw was. Hij verloor haar bijna geen moment uit het oog. Ze vertelde Mark dat Finn het voortdurend had over hun 'versmelting' als stel en dat hij jaloers op andere mannen was. Hij had er zelfs moeite mee dat ze met haar agent lunchte. Die twee dingen waren het enige aan hem waar ze zich bezorgd om maakte. Ze had nog nooit een relatie met een jaloerse man gehad. Hij gedroeg zich erg bezitterig ten opzichte van haar. Ze had er nog steeds behoefte aan om zo nu en dan alleen te zijn. Werken in New York deed haar goed. Ze leefde weer op en daardoor keek ze er reikhalzend naar uit hem weer te zien. Ze kreeg het benauwd als hij haar aan de ketting legde, wat hij het liefst zou hebben gedaan. Nu ze een paar weken haar eigen leven kon leiden, zag ze alles weer in de juiste verhoudingen en voelde ze zich weer onafhankelijk, en dat was belangrijk voor haar. Hij leek zich extreem bedreigd te voelen door iedereen met wie ze persoonlijk contact had. En elke keer wanneer hij haar opbelde, wilde hij weten hoe snel ze weer terugkwam. Als een moeder die het tegen een kind had, bleef ze hem eraan herinneren dat ze nog twee weken wegbleef.

'Pas op voor jaloerse kerels,' waarschuwde Mark haar. 'Soms gaan ze volledig uit hun dak. Ik heb ooit een jaloerse vriendin gehad. Ze kwam me met een mes achterna toen ik het met haar uitmaakte en een ander meisje meenam naar het eindexamenbal. Sindsdien schijt ik in mijn broek voor jaloerse types.'

Hope lachte, ze zag het al voor zich. 'Ik denk dat Finn vrij normaal is. Hij heeft alleen een paar extreme behoeftes. Hij vindt het bijvoorbeeld verschrikkelijk als ik hem alleen achterlaat. Ik ga over twee weken terug.' Ze was al een week in New York en Finn klaagde elke dag over haar afwezigheid. Hij klonk nu iedere keer diep ongelukkig en terneergeslagen over de telefoon. 'Is het echt serieus met hem?' vroeg Mark met een bezorgde blik in zijn ogen.

'Ja,' zei ze zachtjes. Heel serieus. Maar ze wilde niet dat Mark zich bezorgd om haar of haar werk maakte. 'Ik kan vanuit Dublin heen en weer reizen als er hier werk voor me is,' stelde ze hem gerust. 'Of van daaruit ergens naartoe vliegen. Zo ver is het niet. Hij woont in een heel bijzonder huis. Het is meer een kasteel, hoewel het gerestaureerd moet worden.'

Mark was nog steeds verbaasd over wat ze hem had verteld, maar hij was blij voor haar. 'Heb je het Paul verteld?'

'Daarvoor is het nog te vroeg,' zei ze nadenkend. Uiteindelijk was ze dat wel van plan, maar voorlopig nog niet. Ze had geen idee hoe hij zou reageren, misschien werd hij wel verdrietig. Ze had hem gisteren gesproken. Hij verbleef op het ogenblik voor behandeling op Harvard en had geklonken alsof hij er slecht aan toe was, hoewel hij haar had verzekerd dat het goed met hem ging. Het maakte haar bedroefd en ze was erg bezorgd om hem. Hij leek elke keer brozer.

Na haar lunch met Mark deed Hope een paar boodschappen en ging daarna naar huis. Ze wist precies wat voor dag het was, en Finn ook. Hij had het haar al twee keer gevraagd. Dit was dé dag. Het was de eerste dag dat de test zou kunnen aantonen of ze zwanger was of niet. Ze haalde diep adem en liep naar de badkamer met de predictor die hij haar had gegeven. Ze wist zo goed als zeker dat de uitslag negatief zou zijn, maar toch was ze bang. Ze volgde de aanwijzingen consciëntieus op, zette het staafje daarna op het ladekastje en liep weg. De test nam vijf minuten in beslag, maar het leek wel een eeuwigheid te duren. Ze staarde de hele tijd uit het raam en liep toen terug naar de badkamer, doodsbang voor de uitslag en voortdurend tegen zichzelf zeggend dat ze niet zwanger was. Het leek zo stom om je er zorgen over te maken op haar leeftijd. Ze was al jaren niet meer zo bang geweest. Niet sinds ze eind twintig was en ook niet zwanger had willen worden. Paul had maar één kind gewild en ze was op dat moment meer dan tevreden met Mimi geweest. Uiteindelijk bleek ze niet zwanger te zijn en het had haar verbaasd dat ze meer teleurgesteld dan opgelucht was. Daarna was het nooit meer gebeurd. Ze waren altijd voorzichtig geweest en niet zo ongeremd en hartstochtelijk als zij en Finn. Ze had samen met Paul een weloverwogen, bewust, gezamenlijk besluit genomen om Mimi te krijgen en dat hadden ze niet op de badkamervloer ten uitvoer gebracht.

Ze liep terug naar het ladekastje in de badkamer alsof ze een slang benaderde. De aanwijzingen voor het interpreteren van de test waren heel duidelijk geweest: één lijntje en je bent niet zwanger, bij twee lijntjes wel. Dat kon zelfs een kind begrijpen. Van een afstandje zag ze één lijntje en slaakte een zucht van verlichting. Ze was klaar om vanwege de negatieve uitslag een vreugdekreet uit te stoten, kwam naderbij, pakte het staafje op om het echt helemaal zeker te weten... en zag het toen: het tweede lijntje. Twee lijntjes, hoewel het tweede vager was dan het eerste, wat volgens de aanwijzingen toch een positieve uitslag betekende. Shit!

Ze staarde er vol afschuw naar, legde het staafje neer en raapte het weer op. Nog steeds twee lijntjes. Haar urine had zijn taak volbracht in het witte plastic staafje. Twee lijntjes. Ze hield het in het licht en bleef er toen vol ongeloof en geschokt naar kijken. Twee lijntjes. Ze was vierenveertig jaar en ze was zwanger. Ze ging trillend op de rand van de badkuip zitten, met de test nog steeds in haar hand, en toen gooide ze hem weg. Ze overwoog de tweede te gebruiken, maar ze wist dat het resultaat hetzelfde zou zijn. Ze had het genegeerd, maar de afgelopen twee dagen waren haar borsten pijnlijk geweest. Ze had tegen zichzelf gezegd dat ze vast en zeker ongesteld moest worden. Maar dat was niet zo. En nu moest ze het Finn vertellen. Hij had gewonnen. Hij had haar dronken gevoerd en haar erin geluisd en zij had het laten gebeuren, en ze vroeg zich af of ze ergens diep vanbinnen dit kind ook had gewild. Ze hield van Finn, en nog geen drie maanden nadat ze elkaar hadden ontmoet, was ze zwanger van hem. Ze voelde zich panisch en in de war. Ze had tijd nodig om het te verwerken en te besluiten wat ze er werkelijk van vond.

Ze liep naar de woonkamer, zat voor zich uit te staren, en een paar minuten later belde hij haar. Ze voelde zich schuldig maar wilde het hem nu nog niet vertellen. Ze wist al wat zijn reactie zou zijn. Waar ze niet zeker van was, was hoe ze zelf zou reageren. Het was tien uur 's avonds in Ierland en ze wist dat hij aan zijn boek zat te werken. Hij zei dat hij de hele dag niet had kunnen wachten om haar te bellen en wilde weten of ze de test had gedaan. Hoewel ze zich een verrader voelde, loog ze tegen hem en zei dat ze het nog niet had gedaan. De tranen sprongen haar in de ogen. Aan de ene kant wilde ze dit kind, maar aan de andere kant ook niet. Ze was doodsbang. De werkelijkheid kwam veel te dichtbij. Ergens binnen in haar was een nieuw leven begonnen.

'Waarom heb je het nog niet gedaan?' Hij klonk gekwetst.

'Ik weet niet meer waar ik die predictor heb gelaten. Toen ik thuiskwam, heb ik hem opgeborgen en nu kan ik hem nergens meer vinden. Ik denk dat de werkster hem ergens anders heeft neergelegd.' Een beter excuus kon ze niet verzinnen.

'Koop dan een nieuwe, jezusmina,' zei hij dwingend en boos.

Ze voelde zich weer in het nauw gedreven. Het leek wel alsof ze zowel door haar eigen lichaam als door hem, en door haar eigen wirwar van emoties, was verraden en in de val gelopen.

'Kom op!' zei Finn op smekende toon. 'Ga de deur uit en koop een andere test. Ik wil het weten. Jij toch ook, schat?'

Maar ze wist het en wilde dat het niet zo was. Ze beloofde hem dat ze die middag een predictor zou kopen en hem zou bellen zodra ze dat had gedaan. Hij stelde voor om samen aan de telefoon op de uitslag te wachten en ze was uiteindelijk blij dat ze dat had afgewimpeld. Twee uur later belde hij weer, maar ze nam de telefoon niet op. Ze wist dat ze het niet eeuwig voor hem kon verbergen, maar ze had op zijn minst nog een paar uur nodig om te kalmeren en uit te zoeken wat ze voelde. Op dat moment was het vooral angst, met een onderstroom van iets anders waar ze nog niet de vinger op kon leggen. Ze vroeg zich af of dat misschien hoop was.

Hij belde haar om middernacht weer, dus vijf uur 's morgens voor hem. Hij zei dat hij de hele nacht op was geweest; hij had aan zijn boek gewerkt en zich zorgen om haar gemaakt.

'Waar zat je? Ik heb me doodongerust gemaakt.'

'Ik moest er even tussenuit en heb een bioscoopje gepikt,' zei ze, hem nog een minuut aan het lijntje houdend. Hun beide levens stonden op het punt dramatisch te veranderen. Ze zouden door dit kind voor altijd met elkaar verbonden zijn. Ze hield van hem, maar de verplichting die ze nu zowel tegenover de baby als tegenover hem aanging, was enorm.

'Heb je de test gehaald?' Hij klonk weer geërgerd.

Haar stem was zwak toen ze antwoordde. 'Ja.'

'En?'

Ze hield een hele tijd haar adem in en blies die toen uit. Ze kon er niet meer omheen. 'De test was positief. Ik heb het net gedaan,' loog ze weer. Hij zou woedend zijn geworden als hij zou horen dat ze het al uren wist en hem niet had gebeld. 'Ik heb het vijf minuten geleden gedaan, maar ik wilde je niet wakker maken.' De uitdrukking op haar gezicht was droevig en haar maag zat in de knoop, maar ze probeerde normaal en zelfs blij te klinken.

'O god!' schreeuwde hij aan de andere kant van de lijn. 'O god! We krijgen een kind!' Ze moest, of ze het nu wilde of niet, glimlachen bij zijn duidelijk ongebreidelde vreugde. 'Ik hou zo véél van je,' voegde hij er snel aan toe. Hij klonk alsof hij huilde. Hij reageerde zo lief dat hij haar langzaam uit haar angstige gevoel trok en meesleepte in zijn uitbundige blijdschap. Ze vroeg zich af of het achteraf misschien toch geen probleem zou zijn. Dat wilde ze zo graag. Ze keek naar Mimi's foto's terwijl ze met hem sprak en hoopte dat zij het goed zou vinden. En ineens raakte Hope weer in paniek. Stel je voor dat dit kind ook zou sterven? Dat zou ze nooit overleven.

'Wanneer komt het?' vroeg Finn opgewonden.

'Ik denk in november, rond Thanksgiving. Ik wil graag hier bevallen,' zei ze vastberaden terwijl ze zich met de hele situatie probeerde te verzoenen. Plotseling was het werkelijkheid geworden. Ze kregen een kind en daar moest ze beslissingen over nemen. Er groeide een nieuw leven in haar buik. Een klein mensje van wie Finn de vader was, een man van wie ze hield maar die ze nauwelijks kende.

'Wat je maar wilt. Ik hou van je, Hope. Zorg in godsnaam goed voor jezelf. Hoe snel kun je weer thuis zijn?' Ze had geen zin tegen hem te zeggen dat ze thuis was. Thuis was nu kennelijk bij hem, in Blaxton House.

'Ik ben over twee weken terug,' zei ze zachtjes. Ze voelde haar liefde voor hem en zijn liefde voor haar en kalmeerde langzamerhand. Sinds ze vanmiddag de test had gedaan, was ze in paniek geweest.

'Moet je niet naar een dokter?'

'Uiteindelijk wel. Laat me eerst aan het idee wennen. Ik weet het pas vijf minuten. Dit is een grote stap, Finn. Een hele, hele grote stap.'

'Je hebt er toch geen spijt van?' vroeg hij bezorgd en ook een beetje gekrenkt.

'Ik weet niet wat ik nu voel. Bang, geïmponeerd, een beetje overweldigd. Blij.' Ze deed ondertussen haar ogen dicht en was verbaasd toen het tot haar doordrong dat ze het meende. Ze was blij. Ze wilde zijn kind. Ze had het alleen niet zo snel gewild. Ze had eerst zekerheid willen hebben. En nu kon ze niet meer terug. Zijn wens was vervuld.

'Kom snel weer naar huis,' zei hij met een verstikte stem. 'Ik hou van jullie allebei.'

'Ik ook van jou,' zei ze, en toen hingen ze op. Ze was diepgeschokt. Het was moeilijk te geloven dat ze zwanger was, maar misschien was het zo voorbestemd. Het lot had ingegrepen. Ze hield van hem, maar dit was een enorme verantwoordelijkheid. Ze wist dat ze uiteindelijk toch wel zouden zijn getrouwd, hoewel nu waarschijnlijk alleen wat eerder. Ze zou het Paul moeten vertellen en ze wist zeker dat hij ook stomverbaasd zou zijn. Maar ze deelde haar leven nu met Finn. Ze hadden heel veel te bespreken. Heel veel te organiseren. Heel veel te doen. Hun leven samen had een serieuze wending genomen, een zeer serieuze wending. Ze probeerde die nacht te slapen, maar dat lukte niet. Er ging zoveel door haar heen, over hem en over de baby. Haar hoofd liep om van al haar angsten en verwachtingen. Ze voelde zich volledig overweldigd.

Toen ze 's morgens wakker werd, bleek haar bloemist iets voor haar te hebben afgeleverd. Finn had haar vierentwintig langstelige rode rozen gestuurd en op het kaartje stond: 'Ik ben dol op je. Gefeliciteerd met ons. Kom gauw weer thuis.' Ze huilde toen ze het kaartje las. Haar emoties schoten alle kanten op. Ze wilde het kind wel, ze wilde het niet, ze hield van Finn, en ze was bang. Wie zou dat niet zijn? En eind november zou ze haar baby in haar armen houden. Het was heel wat om over na te denken. En het enige wat ze nu wilde, was terug naar Ierland gaan en in Finns armen wegkruipen. Zijn wens voor hen was vervuld. Ze dacht ineens aan de versmelting waar hij het over had gehad. Door deze baby waren ze voor altijd met elkaar verbonden.

11

Hope vloog, zoals beloofd, na drie weken weer terug naar Ierland. Finn stond op het vliegveld op haar te wachten. Hij tilde haar op en zwierde haar in het rond. De hele weg terug naar zijn huis praatten ze over de baby. En zodra ze Blaxton House zag, voelde het als thuis. Ze was van plan deze keer minstens een maand te blijven, misschien zelfs wel langer. Tot mei had ze geen verplichtingen in New York. En tegen die tijd zou ze tien weken zwanger zijn, een kritieke tijd om te reizen. Finn wilde dat ze geen opdrachten meer aannam en ze zei dat ze dat overwoog. Voordat ze uit New York was vertrokken, was ze bij haar gynaecologe langs geweest en die had gezegd dat alles in orde was. Haar hcg-waarden waren goed en alles verliep zoals het hoorde. Het was nog te vroeg om veel meer te kunnen zeggen en ze zei tegen Hope dat ze langs moest komen als ze weer terug in New York was. Ze zei ook dat ze het de eerste drie maanden rustig aan moest doen. Op haar leeftijd waren miskramen niet ongebruikelijk, dus waarschuwde de dokter haar om geen al te dolle dingen te doen. Maar geslachtsgemeenschap was geen probleem. Ze wist dat Finn opgelucht zou zijn als hij dat hoorde, hoewel hij dit kind zo graag wilde hebben dat hij hun seksleven er waarschijnlijk zelfs voor zou hebben opgegeven. Maar toen hij haar vroeg of dat nodig was, was hij blij te horen dat seks was toegestaan. Het was belangrijk in hun leven. Hij wilde voortdurend de liefde met haar bedrijven, minstens één keer per dag, vaak meer. Ze had in haar hele leven nog nooit zo'n seksleven gehad als nu.

Zodra ze Blaxton House binnenliep, zag ze dat hij overal bloemen had neergezet en dat het er keurig netjes uitzag. Winfred en Katherine waren dolblij haar weer te zien. Het begon echt als thuis aan te voelen. En boven in zijn werkkamer zag ze dat Finn hard aan zijn boek had gewerkt. Op zijn bureau lagen stapels volgetypte vellen papier en heel veel aantekeningen met achtergrondinformatie. Toen ze hun woonkamer in liep, zwierde hij haar weer in het rond en kuste haar. Even later liet ze zich in een warm bad zakken en kroop hij zoals altijd bij haar in de kuip. Zelden liet hij haar alleen een bad nemen. Hij zei dat hij te veel van haar gezelschap hield en dat ze er zo sexy uitzag in het water. Zoals altijd belandden ze daarna in bed en vreeën met elkaar, en hij was heel teder. Hij was vol ontzag voor de baby die ze hadden verwekt en het wonder dat ze straks samen zouden delen. Hij zei dat zijn grootste droom werkelijkheid was geworden.

Katherine bracht hun een lunch op een dienblad en daarna gingen ze een lange wandeling maken door de Wicklow Mountains. Die avond genoten ze van een eenvoudige maaltijd en de volgende dag vatte ze het werk aan het huis weer op. De meubels die door de restaurateur onder handen waren genomen, zagen er fantastisch uit. En alle opnieuw beklede banken en stoelen waren ook teruggekomen en stonden in verschillende kamers. Het huis was lichter, schoner en vrolijker en overal waar ze voor haar vertrek het houtwerk had geboend, glom dat nog steeds als een spiegel. Ze had nog meer ideeën voor het huis en vertelde die aan Finn, maar hij wilde alleen maar over het kind praten. Hij zei telkens weer dat het hen voor altijd verbond en dan straalden zijn ogen. Dit was duidelijk zijn droom en langzaam werd het ook die van haar. Ze moest nog steeds aan het idee wennen. Hoewel haar vorige zwangerschap al een hele tijd geleden was, haalde het nu veel tedere herinneringen boven. Stiekem hoopte ze dat het een meisje zou worden, en Finn ook. Hij zei dat hij een dochter wilde die sprekend op Hope leek. Het was niet makkelijk om alle veranderingen te verwerken die ze nu samen ondervonden — en de veranderingen die zij binnenkort zou meemaken. Telkens weer moest ze, als ze naar hem keek, zichzelf eraan herinneren dat het echt waar was.

Twee dagen na haar terugkomst in Ierland rommelde ze in een prachtig oud bureau in de bibliotheek en probeerde te besluiten of ze het zou laten restaureren of het alleen maar zelf zou oppoetsen, toen ze een la opende en achterin een foto vond van Finn samen met een ontzettend mooie vrouw. Ze zagen er nog erg jong uit. Hij had een arm om haar schouders gelegd en was zo onmiskenbaar verliefd op haar, dat Hope zich afvroeg of het Michaels moeder was. Ze had nog nooit een foto van haar gezien. En in een andere la van het bureau lagen er nog meer. Ze was nieuwsgierig, maar ze twijfelde of ze er tegen Finn over zou beginnen of niet. Ze stond naar een van de foto's te staren toen hij binnenkwam.

'Wat doe je daar?' vroeg hij glimlachend. 'Ik heb je overal gezocht. Wat voer je nu weer in je schild?' Hij kwam op haar af en zag toen de foto in haar hand. Hij nam hem van haar over, keek er intens naar en kreeg plotseling een droevige blik in zijn ogen.

Eerder had ze nog nooit zo'n uitdrukking op zijn gezicht gezien als hij over zijn vroegere vrouw sprak en dat verbaasde haar. 'Michaels moeder?' vroeg ze zachtjes.

Finn schudde zijn hoofd terwijl hij de foto neerlegde en naar Hope keek. 'Nee. Een meisje op wie ik heel lang geleden verliefd was. Ik was toen tweeëntwintig, zij eenentwintig.'

Het was nauwelijks te geloven, maar te oordelen naar de vervaagde foto, was hij in die tijd nog knapper geweest dan nu. Het waren twee prachtige, jonge mensen die glimlachend opkeken van de foto op het bureau. 'Het is een mooi meisje,' zei Hope op vlakke toon. In tegenstelling tot Finn was zij nooit jaloers en zeker niet op een meisje op wie hij vierentwintig jaar geleden verliefd was geweest.

'Ja, dat was ze,' zei hij, terwijl hij weer even naar de foto keek. Ze had lang, sluik, blond haar. 'Audra. Ze is twee weken na het maken van die foto overleden.'

Hope keek geschokt. Het meisje zag er zo jong en gezond uit, ze was kennelijk bij een ongeluk om het leven gekomen. 'Wat verschrikkelijk. Wat is er gebeurd?' Ze moest weer aan Mimi denken. Het was zo oneerlijk als jonge mensen doodgingen voordat ze ook maar de kans hadden gekregen te leven. Ze zouden nooit trouwen, kinderen krijgen, oud worden, oma's worden of alle goede en nare dingen ervaren die andere mensen meemaakten.

'Ze pleegde zelfmoord,' zei Finn met een wanhopige gezichtsuitdrukking. 'Het was mijn schuld. We hadden een afschuwelijke ruzie. Het was echt stom. Ik was jaloers. Ik beschuldigde haar ervan dat ze met mijn beste vriend naar bed was geweest en zei tegen haar dat ik haar nooit meer wilde zien. Ze zwoer dat er niets was gebeurd, maar ik geloofde haar niet. Ze smeekte me niet weg te gaan, maar ik ging toch. Veel later heeft die vriend me verteld dat hij haar alleen maar had geholpen om een verjaardagscadeau voor mij uit te zoeken. Hij zei tegen me dat ze dolverliefd op me was. Ze was nogal nerveus en overgevoelig en pas na haar zelfmoord kwam ik erachter, via haar zus, dat ze zwanger was geweest. Ze was van plan geweest het na mijn verjaardag aan me te vertellen, maar ze was bang voor mijn reactie. En eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik toen op dat nieuws zou hebben gereageerd. Ze wilde met me trouwen en ik weet niet wat ik zou hebben gedaan. Maar goed, na die vreselijke ruzie was ik dus weggelopen. Maar vier uur later ging ik terug naar haar huis om me te verontschuldigen. Haar ouders waren de stad uit en ik bleef een eeuwigheid op de bel drukken. Ze deed niet open dus ging ik weer naar huis. Haar zusje belde me de volgende dag op. Audra had haar polsen doorgesneden en ze hadden haar gevonden. Ze had een brief voor me achtergelaten. Haar zusje vertelde me toen over de baby. Het was een afschuwelijke tijd. Ik denk dat ik daarom met Michaels moeder trouwde toen ze me vertelde dat ze zwanger was, ook al was ik niet verliefd op haar. Ik wilde niet nog een keer zoiets meemaken. Mijn hele leven zal ik die schuld met me mee moeten dragen.'

Hope stak haar hand uit en raakte hem aan, en ze pakte de foto weer op. Het was nauwelijks te geloven dat dat mooie, jonge meisje slechts een paar dagen later was overleden. Het was een afschuwelijke geschiedenis en ze moest toegeven dat hij zich niet verantwoordelijk had gedragen. Maar hij was toen nog jong. En mensen deden domme dingen, hoe oud ze ook waren: ze begrepen de wanhoop van anderen niet, of hoe heftig hun angsten en emoties waren.

'Haar zusje zei dat hun vader haar vermoord zou hebben als hij te weten was gekomen dat ze zwanger was, en vooral als ik niet met haar zou trouwen,' ging Finn verder. 'Het was een akelige vent, een alcoholist die beide meisjes zwaar mishandelde. Hun moeder was dood. Ze had dus niemand bij wie ze steun kon zoeken of op wie ze kon vertrouwen, behalve mij. En ik liet haar in de steek. Ze dacht dat ik het voorgoed had uitgemaakt, zo overtuigend was ik overgekomen. Daarom maakte ze er een eind aan.' Hij leek diep berouw te hebben terwijl hij het zei en het was duidelijk dat hij dat al zijn hele volwassen leven zo voelde.

'Wat vreselijk verdrietig,' zei Hope zachtjes.

'Haar zus kwam niet lang daarna om bij een krankzinnig ongeluk met een boot. Ik heb een tijdje een relatie met haar gehad, omdat ze me zo aan Audra deed denken. Maar we voelden ons er allebei niet goed bij. Het was een erg ongelukkige tijd in mijn leven,' zei hij met een zucht, en hij legde de foto weer weg. Hij was er heel eerlijk over geweest. 'Het is een ontzettend zware last om op je geweten te hebben. Ik weet niet waarom ik zo'n klootzak was. Ik was jong, denk ik, en stom en vol van mezelf, maar dat is geen excuus. Het was echt mijn bedoeling niet om het met haar uit te maken, ik was alleen maar kwaad en wilde haar een lesje leren omdat ze met mijn vriend had geflirt. In plaats daarvan leerde ze mij een les die ik nooit zal vergeten.'

Hope moest onwillekeurig terugdenken aan de keren dat hij vanwege haar jaloers was geweest en haar had ondervraagd over de mensen die ze moest fotograferen, over haar ex-man, haar agent, de ober in het restaurant op Cape Cod en de twee mannen in de pub in Blessington. Hij was nog altijd jaloers, maar tegenwoordig had hij het beter in de hand. En hij had geen redenen om in verband met haar jaloers te zijn. En kennelijk waren die er bij Audra ook niet geweest. Het was een afgrijselijke geschiedenis en Hope had diep medelijden met hem. Ze kon aan zijn ogen zien hoe schuldig hij zich er na al die jaren nog over voelde. 'Misschien had ze emotionele problemen waar jij niets vanaf wist,' zei Hope in een poging hem te troosten. 'Normale mensen doen dat soort dingen niet. Die plegen geen zelfmoord, hoe wanhopig ze zich ook voelen.' Ze kon zich niet voorstellen dat Mimi zoiets zou hebben gedaan, of zijzelf op die leeftijd. Maar wat de reden ook was, het meisje op de foto was dood.

'Soms doen jonge meisjes dat,' zei Finn, 'of zelfs oudere. Ik ben er nooit helemaal van overtuigd geweest dat Michaels moeder niet hetzelfde heeft gedaan. Ze was dronken en ons leven was een puinhoop. Ze wist dat ik niet van haar hield en ik denk dat ze ook niet van mij hield. Ze was erg ongelukkig. We waren verstrikt geraakt in een liefdeloos huwelijk en we haatten elkaar. Ik wilde terwille van Michael niet van haar scheiden, maar dat had ik wel moeten doen. Soms is het allemaal zo'n verloren moeite,' zei hij somber, en toen glimlachte hij naar haar.

En één krankzinnig moment had Hope het rare gevoel dat hij zich ondanks zijn schuldgevoel gevleid voelde bij de gedachte dat deze vrouwen voor hem waren gestorven. De rillingen liepen over haar rug. En toen, als om het te bevestigen, keek hij haar op een eigenaardige manier aan en stelde haar een vreemde vraag.

'Zou jij ooit zelfmoord plegen, Hope?'

Langzaam schudde ze haar hoofd, maar ze was volstrekt eerlijk. 'Ik heb met de gedachte gespeeld toen Mimi net was overleden. Meer dan eens. En toen Paul bij me wegging. Maar ik kon het niet. Hoe verschrikkelijk ik me ook voelde en hoe hopeloos, ik kon me niet voorstellen dat ik ooit zoiets zou doen. Ik ging naar India en probeerde in plaats daarvan te genezen. Dat had meer zin.' Maar in wezen was ze een gezond, realistisch mens en in die tijd was ze al aanzienlijk ouder geweest, begin veertig. Die andere vrouwen waren veel jonger geweest, en meisjes van die leeftijd hadden de neiging om zich dramatischer en extremer te gedragen en heftiger te reageren. Hoewel ze zich niet kon voorstellen dat Mimi het ooit zou hebben gedaan in het geval van een verbroken relatie of om welke andere reden dan ook. Dit waren duidelijk meisjes met ernstige problemen in wanhopige situaties, de ene zwanger van een buitenechtelijk kind en met een alcoholistische vader die ze niet onder ogen durfde te komen en een vriendje van wie ze dacht dat hij haar had verlaten, en de andere verstrikt in een liefdeloos huwelijk met een kind dat ze niet wilde en een man, Finn, die ze volgens hem haatte. Het was te treurig om bij stil te staan. Finn zei niets meer toen hij de kamer uit liep en weer naar boven ging naar zijn werkkamer om aan zijn boek door te werken.

Hope legde de foto's terug in de la en besloot het bureau geen opknapbeurt te geven. Ze ging in haar eentje een wandeling maken en dacht over Finn na. Hij had met de vrouwen in zijn leven een hoop ellende meegemaakt en had al meer dan twintig jaar de dood van een jong meisje op zijn geweten. Dat was een grote last om mee te leven. En ze vond zijn vraag aan haar vreemd. Misschien wilde hij zichzelf alleen maar geruststellen dat wat er ook gebeurde, hij nooit meer met zoiets geconfronteerd zou worden. Maar met Hope liep hij dat risico niet. Zelfmoord was voor haar geen optie. Ze wist dat als de dood van haar dochter haar niet kapot had gemaakt, niets dat zou kunnen. Ook Pauls dood niet. Ze zag er wel heel erg tegen op om hem te verliezen en was zich ervan bewust dat die dag ooit zou komen. Maar ze hoopte voor hem, en voor haarzelf, dat dat nog heel erg lang zou duren.

Het was droevig om over de dood in plaats van het leven na te denken terwijl ze daar zo liep, en toen dacht ze ineens aan de baby die in haar buik groeide. Het kind dat zij en Finn hadden verwekt, was een bewijs van leven, en omdat hoop doet leven, was het ook een tegengif tegen alle tragedies die hun allebei waren overkomen. Ze zag nu in, meer dan ooit, hoe wonderbaarlijk dat was, en het drong tot haar door dat dat was wat Finn had gedaan. Hij had zich vastgeklampt aan het leven om de bedreigingen van de dood te boven te komen die hem jarenlang op de hielen hadden gezeten. Het was een aandoenlijke gedachte waardoor ze nog meer van hem hield. Toen dacht ze aan Audra en betreurde haar verlies, ook al kende ze haar niet. Dat Finn eerlijk zijn aandeel in dat drama had toegegeven, ontroerde Hope. Hij had geen enkele poging gedaan om het te verbloemen of te ontkennen, en dat waardeerde ze heel erg. Hope voelde zich ineens schuldig dat ze een moment had gedacht dat hij zich op de een of andere manier gevleid had gevoeld omdat ze zoveel van hem hield dat ze vanwege hem misschien wel zelfmoord zou willen plegen. Hope wist nu zeker dat hij dat niet zo had gevoeld en ze had er spijt van dat die gedachte ooit in haar was opgekomen. Het was walgelijk dat ze zoiets had kunnen denken, maar iets in zijn ogen, heel even, en zijn vraag aan haar daarna, had die gedachte opgeroepen. Ze was blij dat ze het niet tegen hem had gezegd. Hij zou terecht gekwetst zijn geweest dat ze hem van zoiets verdacht.

Ze voelde zich beter toen ze weer thuiskwam en besloot twee kasten leeg te halen die vol oud, stoffig linnengoed lagen.

Toen Finn haar laat in de middag vond, stond ze boven op een ladder onophoudelijk te niesen. Het was niet moeilijk geweest om haar met dat genies te vinden en hij gaf haar een standje zodra hij haar had ontdekt. 'Wat doe je daar in hemelsnaam op die ladder?' zei hij met een afkeurende blik terwijl ze haar neus voor de honderdste keer snoot en hem aankeek.

'Deze rotzooi opruimen.' Plank voor plank trok ze het vergeelde linnengoed uit de kast, gooide het op de grond, en iedere keer als ze dat deed, steeg er een wolk stof uit op, waardoor ze weer begon te niesen. 'Volgens mij ligt het al honderd jaar hier. Het is smerig.'

'En jij bent gek,' zei hij boos. 'Kom van die ladder af. Ik doe het wel. Als je valt, dood je de baby nog.'

Ze staarde hem verbaasd aan en glimlachte toen, geroerd door zijn bezorgdheid. 'Ik val er niet af, Finn. De ladder is zo stevig als wat. We hebben hem in de stallen gevonden.' Het was de enige die lang genoeg was geweest om bij de bovenste planken in de plafondhoge kast te kunnen komen. Maar hij meende het serieus en hield de ladder voor haar vast terwijl ze met tegenzin naar beneden kwam. 'Ik ben niet invalide, lieve hemel, ik ben nog maar een paar weken zwanger.' Ze begon zachter te praten zodat niemand hen kon horen, hoewel het zeer de vraag was of Winfred en Katherine het zouden verstaan. Beiden waren nogal doof en verder was er niemand in huis.

'Dat kan me niet schelen. Je draagt nu een verantwoordelijkheid tegenover ons alle drie. Doe alsjeblieft geen domme dingen,' zei hij, en hij klom toen zelf de ladder op om de kast leeg te halen. Maar in minder dan een minuut stond hij ook te niesen. Ze moesten er allebei om lachen. Het was een opluchting na de treurige ontdekking die ze eerder die dag had gedaan. Haar gedachten waren nog steeds bij het droevige verhaal over Audra, maar ze bracht het niet meer ter sprake. Ze wist hoe pijnlijk het voor hem was en ze had medelijden met hem. 'Kunnen we die troep niet gewoon weggooien?' vroeg Finn terwijl hij naar de berg vergeeld linnengoed op de grond keek. Het waren vooral tafelkleden die jaren niet meer waren gebruikt en beddenlakens in afmetingen die niet meer gangbaar waren.

'Ik vind het best, maar we zullen ze toch eerst uit de kast moeten halen. We kunnen ze daar niet voor altijd laten liggen.' Ze werd zo langzamerhand de onofficiële vrouw des huizes en Finn was daar blij mee.

'Een beter huisvrouwtje dan jij bestaat er niet,' plaagde hij haar. Hij keek met een glimlach van boven op de ladder op haar neer. 'Ik kan niet wachten tot hier een kindje ronddraaft. Dan zal het echt als een thuis aanvoelen. Tot jij kwam, Hope, voelde het als niet meer dan een huis.'

Ze had het bezield met haar eigen leven en animo, alleen door het op te ruimen en spullen te verschuiven. En de meubels die ze had laten restaureren, zagen er mooi uit, ook al waren het er nog steeds te weinig. Het huis was voor het overgrote deel leeg, en het zou een fortuin kosten het vol te krijgen. Ze wilde geen Kerstman spelen, dus probeerde ze er het beste van te maken met wat er nog stond en kocht slechts zo nu en dan wat spulletjes die ze hem cadeau deed. Hij stelde alles wat ze deed zeer op prijs. En het resultaat mocht er wezen, hoewel het duidelijk was dat het nog jaren zou duren voordat het huis in zijn oorspronkelijke staat was teruggebracht, en dat zou waarschijnlijk meer geld kosten dan Finn ooit zou verdienen. Maar hij had ten minste het voorouderlijk huis van zijn moeder weer in handen kunnen krijgen en ze wist hoe belangrijk dat voor hem was.

Zijn liefde voor het huis was bijna net zo groot als zijn liefde voor haar. Hij was teruggekeerd naar de bakermat van zijn familie en dat was een belangrijke stap voor hem geweest. Het voelde voor hem alsof hij daar al zijn hele leven op had gewacht, en dat zei hij ook vaak tegen haar. Hij wist dat zijn moeder trots op hem zou zijn geweest als ze nog had geleefd en het had kunnen zien. En Hope vond het heerlijk om deze ervaring met hem te delen. Haar inspanningen om het huis voor hem te verbeteren en in zijn oude glorie te herstellen, waren een gebaar van liefde voor hem.

De daaropvolgende paar weken werkte Finn door aan zijn boek en nam Hope haar camera weer ter hand. Soms nam ze onopvallend foto's in de pub, meestal van oude mensen, en niemand leek er bezwaar tegen te hebben. De meeste mensen waren gevleid. Als Finn 's middags ophield met werken, maakten ze lange, rustige wandelingen door de heuvels. Hij praatte met haar over zijn werk en hoe het boek vorderde. Ze luisterde aandachtig naar alles wat hij vertelde en was gefascineerd door het proces van het schrijven van een boek, zoals hij ook door haar werk was gefascineerd. Hij had bewondering voor haar foto's en had dat al gehad voordat hij haar persoonlijk had leren kennen. Hij was vooral erg onder de indruk van de series die ze nu van oude mannen en vrouwen in de pubs maakte. Ze hadden prachtige gezichten en expressieve ogen en ondergingen door Hopes lens een metamorfose die alle tederheid en pathos van de menselijke ziel naar boven haalde. Ze hadden ongelofelijk veel respect voor elkaars werk. Eerder had niemand zoveel belangstelling voor haar werk getoond als hij nu, noch had iemand zich zo geïnteresseerd voor zijn schrijverschap.

Ze praatten over de baby, hoewel Hope er liever niet te lang bij stilstond. Ze wilde nog geen te hoge verwachtingen koesteren nu ze net aan het idee was gewend. De eerste drie maanden waren altijd onzeker en op haar leeftijd helemaal. Als ze daar goed doorheen was gekomen, zou ze zichzelf echt toestaan om zich er intens op te verheugen. Tot die tijd was ze hoopvol en opgewonden, maar probeerde toch rustig en realistisch te blijven en een beetje afstand te nemen. Maar Finn had zijn hart al aan de aanstaande baby verpand en ze had hem ondertussen allang vergeven voor die afschuwelijke middag bij de vruchtbaarheidsarts in Londen. En zelfs voor het feit dat hij haar later diezelfde dag dronken had gevoerd en zwanger had gemaakt. De gevolgen daarvan waren te heerlijk om je ertegen te verzetten en ze hield meer dan ooit van hem, vooral nu met dit bijkomende gevoel van verbondenheid. Ze voelde zich zachtmoedig, blij en heel erg verliefd.

Ze praatten over trouwen en ze vonden het allebei een fantastisch idee. Het enige wat Hope wilde was de rest van haar leven met hem delen en hij voelde dat precies zo. En hun trouwplannen voor de nabije toekomst gaven haar nog meer het gevoel de vrouw des huizes te zijn.

Op een dag was ze in de eetkamer laden aan het leegmaken, in haar voortdurende pogingen om het huis te ontdoen van oude spullen waar ze niets meer aan hadden, toen ze een huurcontract tegenkwam dat in de onderste lade was gegooid. Het zag er relatief nieuw uit. Ze was van plan het op Finns bureau te leggen, toen het ineens tot haar doordrong wat het was. Het was een huurcontract van zes jaar voor Blaxton House. En het was twee jaar geleden ondertekend. En terwijl ze het las, besefte ze dat Finn het huis had gehuurd, niet gekocht. Ze stond versteld. Hij had gezegd dat het huis van hem was.

Ze overwoog het contract weer terug in de la te leggen en er niets tegen hem over te zeggen. Het ging haar tenslotte helemaal niets aan. Maar de hele middag bleef het haar dwarszitten. Het ging er niet alleen om dat hij tegen haar had gelogen, ze vond het ook raar dat hij haar had verteld dat het van hem was terwijl hij het in feite alleen maar huurde.

Ten slotte hield ze het niet meer uit en besloot het met hem uit te praten. Dat was belangrijk voor haar. Met eerlijkheid stond of viel hun nog prille relatie, die hopelijk nog jaren zou standhouden en misschien zelfs wel voor altijd. Ze wilden niet dat er geheimen tussen hen bestonden. Ze had die ook niet voor hem.

Ze wachtte tot het theetijd was om hem ernaar te vragen. Ze aten sandwiches en soep, die Katherine iedere avond voor hen klaarmaakte. Om twaalf uur 's middags zorgde ze altijd voor een warme maaltijd met grote lappen vlees, groente en Ierse aardappelen, waar Finn van at maar zij niet. Hope gaf de voorkeur aan lichtere maaltijden, hoewel ze nu meer at dan anders. Ze was dankbaar dat ze zich zo goed voelde terwijl haar zwangerschap vorderde en ze was nog geen seconde misselijk geweest. Met Mimi was dat ook niet het geval geweest. In de drieëntwintig jaar sinds haar laatste zwangerschap was er niets veranderd. Ze voelde zich gezonder dan ooit en zo zag ze er ook uit. In haar ogen en op haar wangen was ondanks haar leeftijd de bloem van de jeugd en het moederschap te zien. En ze zag er zelfs jonger dan ooit uit.

Ze bracht het onderwerp voorzichtig ter sprake op het moment dat ze bijna klaar waren met eten. Ze wist niet zo goed hoe ze het moest aankaarten, ze wilde hem niet in verlegenheid brengen of hem een gevoel geven dat ze hem had betrapt. Uiteindelijk besloot ze het gewoon maar te zeggen.

'Ik heb vandaag iets in een la in de eetkamer gevonden,' zei ze terwijl ze haar servet opvouwde en Finn nog een flinke slok van zijn wijn nam. Hij dronk 's avonds altijd meer dan wanneer hij aan het schrijven was. Het hielp hem ontspannen nadat hij zich de hele dag op zijn boek had geconcentreerd. Hope begreep wel dat het zwaar werk was.

'Wat heb je dan gevonden?' vroeg hij. Hij zag eruit alsof hij er niet helemaal met zijn hoofd bij was. Hij had die dag aan een bijzonder moeilijk hoofdstuk gewerkt.

'Het huurcontract voor dit huis,' zei ze eenvoudigweg terwijl ze in zijn ogen keek om zijn reactie te kunnen zien. Even was die er helemaal niet en toen keek hij weg.

'O,' zei hij, waarna hij haar weer aankeek. 'Ik schaamde me om aan je toe te geven dat ik niet de eigenaar ben. Diep in mijn hart ben ik het wel, maar ik kan het me niet permitteren. Dus hebben ze het aan me verhuurd. Ik hoop dat ik na zes jaar huur het geld bij elkaar heb kunnen schrapen, maar voorlopig moet ik hier maar tevreden mee zijn. Het spijt me dat ik je hierover niet de waarheid heb verteld, Hope. Het is vernederend om toe te geven dat je het huis van je eigen familie niet kunt kopen, maar op dit moment kan ik het gewoon niet, en misschien wel nooit.'

Hij zag eruit alsof ze hem in verlegenheid had gebracht. Ach, eigenlijk was het niet echt een leugen, dacht Hope, of geen grote in elk geval. Hij was haar geen verklaring verschuldigd, noch over het huis, noch over zijn financiële situatie, ook al was hij de vader van haar kind en de man van wie ze hield. Maar hoe het ook zij, hij was op dit moment niet verantwoordelijk voor haar, en zou dat financieel waarschijnlijk ook nooit zijn. Ze had dat soort steun niet van hem nodig. Nadat ze het contract had gevonden, had ze er de hele middag over nagedacht. Het enige waar ze zich echt ongerust om maakte, was dat ze geld in een huis van iemand anders pompten, of liever gezegd, dat zij dat erin pompte, wat volgens haar niet bepaald slim was. Ze schrok er een beetje van dat hij daar geen stokje voor had gestoken. Maar Finn was dol op Blaxton House, of het nu van hem was of niet. Het was ooit van zijn voorouders geweest en het was zijn geboorterecht om er nu aanspraak op te maken, ook al huurde hij het alleen maar.

'Je bent me geen enkele verklaring verschuldigd, Finn,' zei ze rustig. 'Het was niet mijn bedoeling je onder druk te zetten, ik was er enkel nieuwsgierig naar. Het gaat mij echt niets aan.' Hij keek haar aan en leek zich niet op zijn gemak te voelen. 'Luister, ik wil je een voorstel doen. Ik zit er behoorlijk warmpjes bij, dankzij Paul. Ik heb geen kinderen' - en toen glimlachte ze en raakte teder zijn hand aan - 'of althans, al een tijdje niet meer, maar dat staat op het punt te veranderen. Maar goed,

Paul is ongelofelijk gul geweest en heeft me geholpen een paar zeer goede investeringen te doen die voortdurend hun vruchten afwerpen.' Ze hield haar situatie niet geheim voor hem, daar had ze geen reden toe. Het was duidelijk dat hij niet achter haar geld aan zat en ze hield van hem. Ze hielden van elkaar en deelden een verantwoordelijkheid en een band die boven alles verheven was, vooral nu met de baby. Ze vertrouwde Finn volledig en wist dat dat niet ten onrechte was. Hij was een betrouwbare en goede vent, of hij nu geld had of niet. Paul had ook niet veel gehad toen ze met hem trouwde. Hope was niet geïnteresseerd in geld. Wat zij belangrijk vond, was de liefde die ze deelden.

'Het voorstel dat ik je wil doen, is dat ik dit huis koop. Als je daar moeite mee hebt, kun je huur aan mij betalen, ook al zie ik niet in waarom. Of een symbolisch bedrag om het rechtsgeldig te maken. Laten we zeggen een dollar per maand, of honderd dollar per jaar. Het maakt me helemaal niets uit. We kunnen aan een jurist vragen wat het beste is. Als we trouwen, kan ik het je cadeau geven, of het middels mijn testament in een trust ten gunste van jou onderbrengen. Als we niet trouwen en niet bij elkaar blijven, wat ik heel erg jammer zou vinden' - ze glimlachte naar hem en beiden wisten dat dat gevaar niet bestond, voor zover ze het nu konden overzien - 'dan kunnen we het in een lening omzetten en kun je het me in dertig jaar terugbetalen, of voor mijn part in vijftig jaar, maar ik zou het huis niet onder je kont kunnen verkopen. Dit huis zou van jou moeten zijn en het zou mij een beter gevoel geven om te weten dat het je eigendom is, of van iemand die van je houdt en die niet van gedachten verandert en het huurcontract niet opzegt. Dit huis is van jou, Finn. Het is honderden jaren van je familie geweest. Als je ermee akkoord gaat, zou ik het graag nu kopen en voor je veiligstellen, en voor onze kinderen. En om het risico voor jou tot het absolute minimum te beperken, zeg ik je dat mocht dit kind om wat voor reden dan ook niet ter wereld komen, er ook dan helemaal niets aan mijn gevoelens verandert. Ik heb het geld niet nodig. Ik weet niet wat ze ervoor vragen, maar ik denk dat het maar een klein deukje zal maken in wat Paul me heeft gegeven.' Ze was volstrekt eerlijk tegen hem.

Finn staarde haar stomverbaasd aan. Het was het aardigste wat iemand ooit voor hem had gedaan en ze wilde er niets voor terug. Ze hield gewoon van hem. 'Mijn god, wat heeft hij je dan gegeven?' Finn kon het niet laten om het te vragen. Ze maakte zich helemaal niet druk over het kopen van zo'n enorm huis. Het drong tot Finn door dat ze het voor hem deed, uit liefde. Hope aarzelde niet toen ze hem antwoord gaf. Ze zou het aan niemand anders vertellen dan aan hem. Ze vertrouwde hem haar leven toe, hun kindje en haar vermogen. Ze beschouwde dat geld toch al niet als van haar, het was van Paul en had van Mimi moeten zijn. En op een dag zou het naar dit kindje gaan, omdat Blaxton House van Finn was en het een deel van de erfenis zou uitmaken. Ze hielp hem om een erfenis op te bouwen voor hun kind, en zo niet, dan deed ze het uit vriendelijkheid voor hem.

'Hij heeft me vijftig miljoen gegeven van de verkoop van zijn bedrijf. Hij heeft er tweehonderd netto aan overgehouden. Ik krijg nog eens vijftig als hij overlijdt, hopelijk niet al te snel. En het is zorgvuldig geïnvesteerd. Afgelopen jaar heb ik eerlijk gezegd behoorlijk wat geld verdiend. Het is waar dat geld geld zoekt. Het is afschuwelijk veel voor een vrouw met weinig behoeften. Ik kan het me permitteren om het huis te kopen,' zei ze eenvoudigweg. 'En ik wil het graag voor je doen. Weet je hoeveel ze ervoor willen hebben?' Ze had geen idee wat een huis als het zijne in Ierland kostte.

Hij lachte. 'Een miljoen pond. Dat is iets minder dan twee miljoen Amerikaanse dollars.' Het was belachelijk in vergelijking met de hoeveelheid geld waar zij het over had gehad, wat voor hem onvoorstelbaar veel was. Hij had geweten dat ze geld had, dat was wel duidelijk geweest. En ze had gezegd dat Paul haar buitengewoon gul had bedeeld. Maar hij had geen idee gehad dat ze zoveel geld bezat. Zoiets kon een normaal mens toch niet bedenken? 'Als je contant betaalt, kunnen we de prijs waarschijnlijk nog een eind laten zakken, een heel eind. Het huis verkeert in een behoorlijk slechte staat, dat weet je. Misschien kunnen we het wel voor zeven- of achthonderdduizend pond krijgen, wat een meevaller voor hen zou zijn en een koopje voor ons.'

Toen keek hij haar streng aan. 'Hope, weet je het zeker? We zijn nog maar vier maanden samen. Dat is een ontzettend royaal gebaar.' Wat ze voorstelde was het grootste cadeau dat hij ooit van zijn leven had gehad, het overtrof zijn stoutste verwachtingen.

'Ik zou het fijn vinden om het samen met jou op te knappen en alles eraan te doen wat nodig is. Het is doodzonde om het te laten verkrotten, vooral als we het kopen.'

'Laat me er nog even over nadenken,' zei hij. Hij leek overdonderd. Hij boog zich naar voren om haar een kus te geven, dronk zijn glas wijn leeg, schonk het weer vol, gooide het in één teug achterover en begon toen weer te lachen. 'Ik geloof dat ik me vanavond misschien maar moet bezatten. Zoveel rijkdom kan deze O'Neill niet bevatten. Ik weet zelfs niet wat ik tegen je moet zeggen, behalve dan dat ik van je hou en dat je een heel bijzondere vrouw bent.'

Niet lang daarna gingen ze naar bed. Ze waren moe, de emoties van die dag waren erg veel voor hem geweest en hij viel mede door de wijn als een blok in slaap. Ze werden allebei midden in de nacht wakker van de storm buiten. Finn draaide zich in het donker naar haar om en keek haar aan, leunend op een elleboog.

'Hope?'

'Ja.' Ze glimlachte naar hem. Ze was blij dat ze het hem had aangeboden. Het voelde goed en het was zo weinig geld vergeleken bij wat ze had. En het was zo'n fantastisch huis voor hen samen.

'Mag ik je aanbod nu al aannemen of moet ik tot morgenochtend wachten?' Hij zag er in het donker als een uit zijn krachten gegroeide jongen uit en zijn ogen twinkelden, hij was zo blij. Ze bood hem het grootste cadeau van zijn leven aan. En misschien was hij ook een beetje bang dat ze van gedachten zou veranderen en het aanbod intrekken. Maar dan kende hij Hope niet. Ze hield zich aan haar woord.

'Je mag het accepteren wanneer je maar wilt,' zei ze met een tedere hand in zijn nek. De wind gierde rondom het huis en het regende hard. Het duurde lang voordat het in dit land lente werd en het was een eigenaardig gevoel dat Ierland nu haar thuis zou worden, maar ze vond het ook heerlijk. Ze was trots op zijn voorouderlijk huis en wilde het graag met hem delen en hopelijk met hun kind, of zelfs kinderen. De toekomst lag stralend voor hen.

'Misschien moeten we maar even wachten om te zien of het huis vannacht niet instort. Het waait wel verdomde hard,' zei Finn met een glimlach.

'Ik denk dat het wel blijft staan,' zei ze, ook nog steeds glimlachend.

'Dan wil ik ja zeggen op je genereuze aanbod. Dank je dat je me mijn huis teruggeeft. En ik beloof je dat als we getrouwd zijn, ik je terugbetaal zodra ik het geld ervoor heb verdiend. Ik zal het van je huren voor dezelfde prijs die ik nu betaal. En ik betaal je als het maar even kan in termijnen terug. Het zou een tijdje kunnen duren, maar ik doe het.'

'Je mag het doen zoals jij het wil. Maar dan weet je tenminste dat het huis van jou is en niemand het je meer kan afpakken. Jij bent de wettige erfgenaam.'

Hij knikte met tranen in zijn ogen, ook al glimlachte hij. Hij was weer vol ontzag voor haar. 'Dank je. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik hou van je, Hope.'

'Ik ook van jou, Finn.' Hij legde zijn hoofd op haar schouder en ging toen weer slapen, als een kind. Hij zag eruit alsof hij zich rustig en veilig voelde terwijl ze hem vasthield en zachtjes zijn haar streelde. En ten slotte viel zij ook weer in slaap terwijl de storm buiten voortraasde.

12

De dag na de storm belde Hope haar bank op en regelde alles om het huis te kopen, en Finn hielp haar. 's Nachts was er een boom omgewaaid, maar dat maakte hun niet uit. Niemand was gewond geraakt en er was geen schade aangericht. En de eigenaar van het huis, die het als investering had gekocht, was blij met zevenhonderdtachtigduizend pond, anderhalf miljoen dollar. Het was een uitstekende prijs en Finn was door het dolle heen. Hope had het geld telegrafisch laten overmaken en omdat er geen verdere voorwaarden aan de verkoop waren verbonden, was Blaxton House acht dagen later van hen. Juridisch gezien was het haar eigendom, maar ze had alle papieren zodanig laten opmaken dat hij voorlopig een symbolisch bedrag aan huur moest betalen en het in geval van haar overlijden aan hem verviel. Zodra ze waren getrouwd, zou het huis voor hun kind in een trust worden ondergebracht. En als ze om de een of andere reden niet zouden trouwen, of er zouden geen kinderen komen, dan nog kon hij het huis na een langere tijd van haar kopen.

Voor Finn was het een fantastische deal en een lot uit de loterij. En voor Hope leverde het alleen het plezier van het gelukkig maken van Finn op en de wetenschap dat ze de eigenaar waren van het huis waarin ze woonden en de baby zou opgroeien. Hope begon nu plannen te maken om het huis helemaal in zijn oorspronkelijke luister te herstellen. Ze was verrukt dat ze nu de vrije hand had om het te restaureren. Ze herinnerde Finn er weer aan dat deze overeenkomst niet afhankelijk was van haar zwangerschap. Als ze om welke reden dan ook de baby zouden verliezen, veranderde er niets. En als hun relatie op de klippen zou lopen, was ze niettemin bereid het huis later aan hem te verkopen. Het was echt de ideaalste overeenkomst voor hem en hij zei dat ze de vrijgevigste vrouw ter wereld was. Hope hield vol dat het voor hen allebei grote voordelen had. Ze had niemand om advies gevraagd en had niemands toestemming nodig gehad. Ze had het gewoon gedaan en haar bank opdracht gegeven het geld naar de vorige eigenaar over te maken. Iedereen was uitermate tevreden met deze deal. Finn vooral, maar Hope was ook blij. Hij stopte de eigendomsakte van het huis in zijn bureaula alsof die van goud was. En daarna draaide hij zich om naar Hope, knielde voor haar neer en keek haar in de ogen.

'Wat doe je?' vroeg ze hem lachend, maar toen zag ze zijn serieuze gezichtsuitdrukking. Dit was duidelijk een belangrijk moment voor hem.

'Ik vraag je officieel of je met me wil trouwen,' zei hij plechtig terwijl hij haar hand pakte. Finn kon niemand toestemming vragen of hij met haar mocht trouwen. Ze had geen verwanten behalve Paul, maar dat zou niet gepast zijn, hoewel Finn hem ook dankbaar was voor zijn gulle gave aan Hope. 'Wil je mijn vrouw worden, Hope?'

De tranen sprongen haar in de ogen terwijl hij op zijn knieën voor haar zat. Ze knikte. Ze was te ontroerd om te spreken en huilde ook veel makkelijker nu ze zwanger was. 'Ja,' zei ze met een gesmoorde stem. Maar meer kon ze niet zeggen, omdat ze begon te snikken.

Hij stond op, nam haar in zijn armen en kuste haar. 'Ik beloof je dat ik de rest van mijn leven voor je zal zorgen. Je zult er geen seconde spijt van krijgen.' Dat dacht ze ook niet. 'De volgende keer als we in Londen zijn, koop ik een verlovingsring voor je. Wanneer vind je dat we zouden moeten trouwen?' De baby werd in november verwacht en ze wilde het voor die tijd doen, al was het alleen maar om het kind te wettigen. Maar ze wilde hoe dan ook niet wachten. Ze waren allebei zeker van hun liefde.

'Misschien moeten we maar geen officiële plannen maken tot je het Michael hebt verteld,' zei Hope. Ze dacht aan zijn zoon en wilde hem niet het gevoel geven dat hij werd buitengesloten. 'Misschien kunnen we van de zomer in Cape Cod trouwen.' Ze kon zich niets mooiers voorstellen.

'Ik trouw liever hier,' zei Finn eerlijk. 'Op de een of andere manier lijkt het dan officiëler. Maar van de zomer is geen probleem, als Michael hier is. Hij komt altijd wel een keer langs, ook al is het niet voor lang.'

'Voordat we het hem vertellen, zal ik hem toch eerst een keertje moeten ontmoeten,' zei Hope verstandig, en ze waren het erover eens dat ze het hem niet over de telefoon wilden meedelen. Hij wist helemaal niets van haar bestaan af en dan zou zijn vader hem zomaar ineens opbellen om te zeggen dat hij met een volstrekte vreemde ging trouwen en een kind kreeg. Dat was voor Finns zoon een heleboel om in één keer te verstouwen. Hope wilde Michael de tijd geven om haar te leren kennen. En ze moest het Paul vertellen. Ze wist zeker dat het in eerste instantie een schok voor hem zou zijn als hij hoorde dat ze een relatie met een andere man had en een kind van hem zou krijgen. Ze hadden tijd nodig om anderen aan hun plannen te laten wennen. En de zomer vond Hope snel genoeg, of zelfs de herfst. Dat zou hun ook voldoende tijd geven orde op zaken te stellen. Er was in zeer korte tijd heel veel gebeurd. Hun relatie, een baby, en nu waren ze van plan te trouwen. De snelheid waarmee het allemaal ging, benam haar nog steeds af en toe de adem. Binnen vier maanden was ze een totaal ander leven gaan leiden. Een man, een kind, een huis. Maar Finn was geweldig voor haar en ze twijfelde niet.

Ze had het drukker dan ooit nu ze het huis hadden gekocht. Het was tegen die tijd al bijna eind april en ze besloot haar opdrachten in mei in New York op te schorten. Ze wilde pas weer vliegen tegen het einde van het eerste trimester, als de foetus zich stevig had ingenesteld. Ze vroeg Mark om al haar verplichtingen in mei naar midden juni te verschuiven, maar vertelde hem niet waarom, hoewel haar bank hem had verteld dat ze het huis had gekocht.

'Dus je hebt een woning in Ierland gekocht,' zei hij geïnteresseerd. 'Ik zal naar je toe moeten komen om te zien wat je daar allemaal uitspookt. Hoe gaat het met Finn?'

'Perfect,' zei ze. Ze klonk uitgelaten. 'Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.'

Hij kon het horen en was blij voor haar. Ze had het een tijd heel hard te verduren gehad en ze verdiende nu alle geluk van de wereld. 'Ik zie je weer in juni. Ik regel alles wel. Maak je geen zorgen. Geniet maar van je kasteel of wat het ook mag wezen.' Ze vertelde hem een beetje over het huis en hij vond het fijn om de blijdschap en opwinding in haar stem te horen. Zo had Hope in jaren niet meer geklonken.

En de daaropvolgende twee maanden waren zij en Finn dag en nacht in de weer. Hope huurde een aannemer in om de hoognodige reparaties aan het huis uit te voeren. Er moest een nieuw dak worden aangebracht, wat een fortuin kostte, maar dat was het waard. Ramen die vijftig jaar hadden gelekt, werden waterdicht gemaakt. Bruinrot in hout werd bestreden en ze maakte afspraken om de binnenkant van het huis te laten schilderen terwijl zij in de zomer in Cape Cod zaten. En ze kocht antiek in winkels en op veilingen om het huis te vullen met de meubels die het verdiende. En iedere keer wanneer Finn haar zag, droeg ze iets, sleepte met een doos, klom op een ladder of haalde ergens de lambrisering weg. Ze pakte de boeken in de bibliotheek in dozen zodat er aan de kasten kon worden gewerkt. Ze was altijd maar bezig en meer dan eens gaf Finn haar een standje en moest haar eraan herinneren dat ze zwanger was en geen tweeëntwintig meer. Maar ze gedroeg zich gewoon precies zoals toen ze zwanger van Mimi was. Soms dacht Hope eraan om voorzichtig te zijn, maar doorgaans lachte ze hem uit en zei dat ze niet ziek was. Ze had zich nog nooit zo goed en blij gevoeld. Het was alsof het de beloning was voor al het leed dat ze had doorstaan. Ze geloofde dat Finn het wonder was dat God haar had geschonken en dat zei ze voortdurend tegen hem.

Op een middag had ze zich ontzettend uitgesloofd om minstens honderd schalen in te pakken zodat de binnenkanten van de porseleinkasten konden worden geschilderd, en klaagde daarna over pijn in haar rug. Ze nam een warm bad, waardoor het wat beter voelde, maar ze zei dat het echt zeer deed. Finn gaf haar weer een standje, maar had toen met haar te doen en masseerde haar rug.

'Gebruik toch je verstand,' berispte hij haar. 'Als er iets misgaat, is het je eigen stomme schuld en dan word ik echt boos. Je huppelt verdorie wel rond met onze baby terwijl je als een ploegpaard werkt.' Maar het ontroerde hem ook dat ze zoveel van zijn huis hield en het allemaal voor hem deed. Ze wilde dat het zo mooi werd dat hij er trots op kon zijn. Ze deed het uit liefde voor hem, en voor hun kind.

Ze sliep die nacht onrustig en bleef de volgende morgen in bed. Ze zei dat haar rug nog steeds pijn deed en hij bood aan een dokter te bellen, maar ze zei dat dat niet nodig was. Hij geloofde haar, hoewel ze er niet goed uitzag. Hij vond dat ze erg bleekjes was en het was overduidelijk dat ze pijn had. Een uur later kwam hij weer bij haar kijken en vond haar op de vloer van de badkamer, in een plas bloed en nauwelijks in staat op te krabbelen terwijl ze naar hem omhoogkeek. Hij raakte in paniek en vloog naar de telefoon. Hij belde een ambulance en zei tegen de telefoniste dat ze snel moesten komen. Daarna keerde hij terug naar Hope in de badkamer. Hij hield haar vast toen de broeders arriveerden; zijn spijkerbroek was tegen die tijd doorweekt van het bloed. Ze had een miskraam gehad en bloedde hevig. En terwijl de broeders haar op een brancard legden om haar naar de ambulance te brengen, verloor ze het bewustzijn. Finn rende met hen mee, biddend dat ze zou blijven leven. Uren later kwam ze in het ziekenhuis weer bij en toen bleek haar baarmoeder al gecuretteerd. Finn keek haar strak en met een dreigende blik aan. Ze stak haar hand naar hem uit, maar hij draaide zich om en stond op. Ze huilde en hij staarde uit het raam, en toen keek hij haar weer aan. Hij zag er zowel boos als verdrietig uit en hij had ook tranen in zijn ogen. Hij dacht meer aan zijn eigen verlies dan aan het hare.

'Je hebt ons kind gedood,' zei hij meedogenloos.

Ze barstte in snikken uit en stak haar hand weer naar hem uit. Maar hij kwam niet naar haar toe. Ze probeerde rechtop te gaan zitten maar ze was nog te zwak. Ze hadden haar twee transfusies gegeven om het bloed aan te vullen dat ze was verloren. 'Het spijt me,' lukte het haar om tussen haar snikken door te zeggen".

'Al dat stomme getil en gesjouw, moet je nu zien wat je hebt gedaan. Je had net de eerste drie maanden gehaald en nu heb je het allemaal verkloot.' Hij zei niets om haar te troosten of gerust te stellen, en Hope zag er overweldigd door verdriet uit terwijl hij tegen haar tekeer bleef gaan. 'Het is echt zo stom wat je de baby hebt aangedaan, en mij. Je hebt een gezonde baby gedood, Hope.' Het kwam niet bij hem op dat de baby misschien niet zo gezond was als die het na drie maanden niet had overleefd. Maar dat was niet met zekerheid te zeggen en ze voelde zich al rot genoeg. 'Hoe kon je nu zo egoïstisch en stom zijn?'

Ze snikte terwijl ze luisterde hoe hij haar de les las, en een paar minuten later stormde hij de kamer uit. Ze lag in bed, ontroostbaar, denkend aan alles wat hij tegen haar had gezegd. Ten slotte gaf de verpleegster haar een injectie omdat ze wartaal uitsloeg en niet ophield met huilen. En toen ze uren later weer wakker werd, zat Finn weer naast haar. Hij zag er nog steeds kwaad uit, maar hij hield haar hand vast.

'Het spijt me wat ik heb gezegd,' zei hij nors. 'Ik was gewoon zo teleurgesteld. Ik wilde dit kindje zo graag.' Ze knikte en begon weer te huilen. En deze keer nam hij haar in zijn armen en troostte haar. 'Het is oké,' zei hij. 'We proberen het gewoon nog een keer.' Ze knikte en lag daar alleen maar snikkend in zijn armen. 'Ook al gedraag ik me soms als een idioot, ik hou van je, Hope.' Terwijl hij het zei, rolden de tranen over zijn wangen en waren die van haar ook niet te stuiten.

13

Hope vertrok twee weken later, in juni, naar New York. Ze was mager en bleekjes en heel gelaten, en ze wist dat Finn nog steeds van streek was. Hij schoof de schuld van de miskraam volledig op haar en hield vol dat het alleen maar kwam omdat zij onvoorzichtig was geweest. Hij weigerde te accepteren dat haar leeftijd een grote rol zou kunnen hebben gespeeld of dat zoiets altijd kon gebeuren. Hij greep iedere gelegenheid aan om tegen haar te zeggen dat het haar schuld was. Hij bleef zeggen dat het goed voor hen allebei zou zijn als Hope weer zwanger zou worden en het deze keer op de juiste manier zou aanpakken, wat haar schuldgevoelens alleen maar aanwakkerde. Ze had zich wel duizend keer bij hem verontschuldigd. Finn gedroeg zich alsof ze hem en hun kind had verraden. Iedere keer wanneer ze naar hem keek, voelde ze zich een moordenares en vroeg zich af of hij het haar ooit zou kunnen vergeven. Het enige waarover hij het had, was het nog een keer proberen. En het was bijna een opluchting om in het vliegtuig naar New York te zitten en bij hem weg te zijn. Ze was er volstrekt niet aan toe om het nog een keer te proberen, of in elk geval niet zo snel, als ze het ooit nog zou willen. Hij deed alsof ze dat aan hem verplicht was. Maar omdat ze ook Mimi was verloren, had deze miskraam haar ineens in een diepe rouw gedompeld. En dat ze in ongenade was gevallen bij Finn, brak haar hart.

Het lukte haar om alle opdrachten in New York tot een goed einde te brengen en ze had gehoopt Paul te ontmoeten, omdat ze hem al zes maanden niet had gezien, wat veel te lang was. Maar toen ze hem op zijn gsm belde, zei hij dat hij in Duitsland zat om een nieuwe behandeling tegen Parkinson uit te proberen en dat hij van plan was daar nog wel een tijdje te blijven. Ze vond het jammer dat ze hem misliep, maar ze beloofden elkaar in de herfst weer te ontmoeten.

Ze lunchte met Mark Webber, die vond dat ze er uitgeput uitzag en zei dat ze te hard werkte. Maar ze hield vol dat ze gelukkig was. Hij hoopte dat ze de waarheid sprak, want ze zag er niet zo gelukkig uit als ze door de telefoon had geklonken.

Finns wrede kritiek op haar toen ze de baby was verloren, had haar diep aangegrepen. Er had een wreedheid in doorgeklonken waar ze zich maar moeilijk overheen kon zetten. Het was de eerste keer geweest in de zes maanden dat ze samen waren, dat hij meer dan onvriendelijk tegen haar was geweest, en de eerste keer dat er donkere wolken boven hun relatie hadden gehangen.

Mark had verschillende opdrachten voor haar binnengesleept voor in de herfst, maar ze twijfelde erover of ze die moest aannemen. Als ze tegen die tijd weer zwanger zou zijn, wist ze dat Finn haar niet naar New York zou laten vliegen. Ineens was iets wat zowel een ongelukje als een zegen was geweest, een fundamentele kwestie geworden die voor Finn absolute prioriteit had. En voor het eerst voelde Hope zich onzeker over zichzelf. Ze voelde zich vreselijk schuldig en was bang om weer zwanger te worden.

Ze ging in New York bij haar gynaecologe langs. Die zei tegen haar dat ze minstens drie maanden moest wachten voor een volgende zwangerschap, en herinnerde haar er wijselijk aan dat ze het kindje hoe dan ook had kunnen verliezen, zelfs al was ze de hele tijd in bed blijven liggen. Maar na alles wat Finn tegen haar had gezegd, voelde ze zich verantwoordelijk voor alles en terneergeslagen. Ze had al besloten om hun huwelijk tot december uit te stellen, omdat er nu geen haast bij was. En ze was te somber om plannen voor hun huwelijk te maken.

Finn kwam naar New York zodra ze klaar was met haar werk. Hij was in een beter humeur dan toen ze uit Ierland was vertrokken en hij was heel lief voor haar. Hope probeerde ver uit de buurt te blijven van het onderwerp miskraam, maar hij bracht verschillende keren ter sprake dat hij wilde dat ze bij de vruchtbaarheidsarts in Londen langsging als ze weer terug was. Hij wilde geen tijd verspillen en gaf Hope het gevoel dat ze het hem verschuldigd was. Ze voelde zich nog steeds te zwak en te moe en te terneergeslagen om met hem in discussie te gaan en terug te vechten, dus zei ze ten slotte dat ze het zou doen. Dat was makkelijker dan er ruzie over te maken. In juli en augustus zouden ze ook naar de Cape gaan, omdat Blaxton House in die tijd van onder tot boven zou worden geschilderd. En ze was ervan overtuigd dat ze zich aan het eind van de zomer beter zou voelen, dat alles er dan anders en minder somber zou uitzien. Ze had nog lang niet alle hormonale veranderingen verwerkt die samengingen met een afgebroken zwangerschap van drie maanden en het verlies van zoveel bloed. Haar lichaam was nog steeds in shock. En Finns wrede reactie, de afkeuring en beschuldigingen, had haar behoorlijk door elkaar geschud. Zijn gedrag in verband met de miskraam viel absoluut niet te rijmen met zijn normale, buitengewoon liefdevolle manier van doen in de afgelopen zes maanden. Ze wilde zo graag dat hij weer zijn oude zelf was en was ervan overtuigd dat hij dat weer zou worden.

Het beste wat hun overkwam, was dat Finns zoon Michael vanuit Boston naar New York kwam om samen met hen te dineren en met Hope kennis te maken. En Hope vond hem echt geweldig. Hij was intelligent, open, vriendelijk, goed opgevoed en in alle opzichten een mooi mens. Hij was net twintig geworden en leek erg op Finn. Hij plaagde zijn vader regelmatig en was behoorlijk brutaal tegen hem, maar ze was ervan onder de indruk hoe goed ze met elkaar overweg konden. Het zei veel over Finn dat hij Michael in zijn eentje tot zo'n geweldige knaap had opgevoed en Hope vond dat het in zijn voordeel als vader sprak dat hun relatie zo goed was.

Hope nodigde Michael uit om naar Cape Cod te komen, maar hij zei dat hij zoals ieder jaar de zomer bij zijn grootouders van moeders kant in Californië doorbracht. Hij vertelde dat hij voor juli en augustus een baantje had bij de beurs van San Francisco en zich daar erg op verheugde. Doordat Hope tijd met Michael doorbracht, begon ze onmiddellijk Mimi weer te missen. Nadat Michael hen weer had verlaten, complimenteerde ze Finn. 'Het is een fantastisch joch. Je hebt het geweldig gedaan,' zei ze. Hij glimlachte naar haar. Voor het eerst had ze het gevoel dat er enig herstel in hun relatie intrad. Het verlies van de baby was een vreselijke klap voor hen allebei geweest. Ze hadden Michael niet bij hun eerste ontmoeting willen vertellen dat ze van plan waren te trouwen. Finn en zij hadden besloten het te vertellen als hij in september naar Ierland kwam. Ze vond het spannend om hem alles te laten zien wat er aan het huis was en nog werd gedaan. Ze kon zelf niet wachten om de recente veranderingen te zien als ze terug waren. En ze keek ernaar uit om langer met z'n drieën op te trekken. Ze wilde hem beter leren kennen.

Toen ze samen met Finn naar de Cape ging, was het alsof er nooit iets akeligs was gebeurd. Hij bracht de miskraam niet meer ter sprake, hield op met het uiten van beschuldigingen aan haar adres en het maken van sarcastische opmerkingen die haar ineen deden krimpen. Hij was weer net zo liefdevol, aardig en rustig als altijd. Hij was de Finn op wie ze zeven maanden geleden verliefd was geworden, en zelfs nog meer dan dat.

Ze begon zich te ontspannen en zich weer zichzelf te voelen. Ze kwam een beetje aan en voelde zich gezond, en ze waren ieder moment van de dag bij elkaar. Hij had zijn manuscript meegenomen en zei dat hij goed opschoot.

Haar enige teleurstelling was dat hij geen van haar vrienden op de Cape wilde ontmoeten. Zij en Paul hadden gevonden dat de deur altijd voor iedereen wagenwijd open hoorde te staan en hun vrienden waren vaak langsgewipt. Finn zei tegen haar dat hij dat niet wilde, omdat hij dan te veel in zijn werk werd gestoord. Maar hij voelde zich ook niet op zijn gemak als ze haar vrienden toevallig tegenkwamen. Ze nam hem mee naar een picknick ter gelegenheid van de vierde juli, bij een stel thuis dat ze al een eeuwigheid kende, en Finn was afstandelijk en onaardig. Verschillende mensen zeiden tegen hem dat ze dol op zijn boeken waren, maar niettemin bleef hij zich met kille onverschilligheid gedragen en eiste dat Hope en hij weer vroeg vertrokken.

Toen ze hem de volgende dag vroeg wat er aan de hand was geweest, zei hij dat hij de pest had aan dat soort kleinburgerlijke vakantiekolonies en niets met die mensen gemeen had. En wat had het voor zin om met hen om te gaan? Zij woonden in Ierland. Hij zei ook tegen haar dat hij het in de winter veel fijner vond in haar huis in Cape Cod dan in de zomer. Dan was het er rustig en was de omgeving verlaten. Wat steeds meer tot Hope doordrong, was dat hij haar voor zich alleen wilde hebben. Hij klaagde zelfs als ze zonder hem naar de supermarkt ging. Hij wilde overal met haar mee naartoe. Het was in zeker opzicht nog steeds vleiend, maar er waren ook momenten dat ze het er benauwd van kreeg. Hoewel hij op jongere leeftijd veel met anderen was opgetrokken en vóór haar met talloos veel vrouwen was uitgegaan, leidde hij, nu hij eenmaal een vaste relatie had, liever een rustig leven met haar en wilde helemaal niet met anderen omgaan. Het werd haar duidelijk dat die sfeer onder oude vrienden en gelijkgestemden op de Cape, die ze altijd zo fijn had gevonden, geen deel van haar leven met Finn zou uitmaken.

Soms bezorgde haar dat een gevoel van isolement. Hij bleef erbij dat het op die manier veel romantischer was. En hij was zo lief voor haar dat ze eigenlijk niet mocht klagen. Welke tijdelijke onenigheid er rondom de miskraam ook had gespeeld, deze was tegen het einde van de zomer ten slotte bijgelegd en vergeten. Finn was weer helemaal de knappe prins op het witte paard, en ook al zag ze haar vrienden die zomer nauwelijks, ze was opgelucht dat Finn en zij nu dichter bij elkaar stonden dan ooit. Uiteindelijk was het alsof het verdriet van de miskraam hen alleen maar dichter bij elkaar had gebracht en hem liefdevoller had gemaakt. En als ze daarvoor haar vrienden op Cape Cod moest opofferen, dan was dat het waard. Haar leven met Finn en het gedijen van hun relatie was belangrijker.

In de eerste week van september reden ze terug naar New York. Finn had een belangrijke bijeenkomst met zijn Britse uitgever voor wie hij naar Londen moest terugkeren. Hope bleef in New York om nog een paar dingetjes af te ronden na de zomer. Ze moest haar bankier en haar advocaat nog spreken en haar agent zien voordat ze vertrok. Ze was van plan om tegen het weekend terug in Ierland te zijn en zou de maand september daar doorbrengen. Eigenlijk hoefde ze niet voor november terug in New York te zijn. Ze probeerde er niet aan te denken dat hun kindje in die tijd zou zijn geboren. Misschien had Finn gelijk en moesten ze het nog een keer proberen. Zo God het wilde. Ze voelde zich weer gezond, en rustiger bij het vooruitzicht. En sinds juni had Finn het niet meer over de vruchtbaarheidsarts gehad.

Toen ze Mark zag, vertelde hij haar dat hij in oktober een fantastische opdracht voor haar had in Zuid-Amerika. Ze moest toegeven dat het in haar oren ook goed klonk, maar ze aarzelde om de opdracht aan te nemen. Ze wist dat Finn van streek zou raken en als ze dan per ongeluk weer zwanger zou zijn, zou hij niet willen dat ze een vliegreis maakte, hoewel haar gynaecologe had gezegd dat het geen kwaad kon. Ze wilde niet het risico lopen dat hij weer tegen haar tekeer zou gaan, of dat ze weer een miskraam zou krijgen. Ze keek Mark bedroefd aan en zei dat ze dacht dat ze het niet kon doen.

'Wat krijgen we nou?' vroeg hij. Hij zag er niet blij uit.

'Ik denk dat het niet het juiste moment in onze relatie is om de wereld over te vliegen. We zijn het huis aan het opknappen en Finn raakt van streek als ik wegga.' Ze wilde hem niet vertellen dat ze onlangs zwanger was geweest en ze het misschien opnieuw zouden proberen.

'Ik vind dat je een grote fout maakt als je hem invloed laat hebben op de opdrachten die je krijgt, Hope. We bemoeien ons ook niet met zijn carrière en er valt echt geen fatsoenlijke reden te bedenken waarom hij zich wel met jouw werk zou mogen bemoeien. Dat is toch te gek om los te lopen! Stel je voor dat jij tegen hem zou zeggen dat je niet wilt dat hij een boek schrijft? Jullie hebben allebei aanzienlijke talenten en belangrijke carrières. De enige manier waarop het tussen jullie kan werken, is als jullie dat van elkaar respecteren. Hij mag je niet in de richting dwingen van niet-werken. En als hij dat wel doet, dan moet je hem dat niet toestaan.'

'Ik weet het,' zei ze met trillende stem. 'Hoe moet ik het zeggen? Hij is soms wat kinderlijk. We zijn van plan aan het eind van het jaar te trouwen en misschien trekt het dan wel bij.' Ze hoopte het zo. Maar op dit moment bezorgde hij haar nog steeds een schuldgevoel als ze hem alleen liet, zelfs om te werken. En toch hield hij vol dat hij trots op haar was en respect had voor wat ze deed. Het was verwarrend wat hij zei, het was een dubbele boodschap waardoor ze aan zichzelf begon te twijfelen en zich onzeker begon te voelen.

'Maar stel nou dat het niet bijtrekt?' zei Mark met een bezorgd gezicht.

'Dan praten we er dan wel weer over. We zijn nog maar negen maanden samen.'

'Daar gaat het me juist om. Hij is er veel te snel bij om een vinger in de pap van je carrière te willen hebben. Eigenlijk zou dat nooit mogen gebeuren.'

'Ik weet het, Mark,' zei ze rustig. 'Op de een of andere eigenaardige manier heeft hij veel nodig. Hij vraagt veel aandacht.'

'Adopteer hem dan, trouw niet met hem. Ik raad je aan dit heel snel recht te zetten, anders krijg je er later spijt van.' Ze knikte. Ze wist dat hij gelijk had, maar het was makkelijker gezegd dan gedaan. Met uitzondering van Finns bedroevende reactie op de miskraam was niemand ooit zo geweldig voor haar geweest. Ze beschouwde zijn onvriendelijke gedrag vanwege de miskraam nu als een tijdelijke dwaling. Daar was ze van overtuigd, mede omdat hij zich in de maanden daarna geweldig had gedragen. Ze was bereid haar werkschema een tijdje aan te passen om hém een plezier te doen en voor november had ze al drie goede opdrachten aangenomen, ze hoefde er niet nog een bij. Dat was het niet waard. Dus wees ze deze af. Voor Mimi had ze dat ook gedaan toen ze klein was. Maar Mimi was haar kind geweest, niet haar man. Hope had het gevoel in haar leven al zoveel dierbare mensen te zijn verloren dat ze niet het risico wilde lopen er nog een kwijt te raken. En als ze Finn net zo kwaad maakte als over de miskraam, zou hij misschien opstappen. Nee, dat wilde ze niet riskeren.

Ze zag Paul op de dag dat ze zou vertrekken en ze was van plan geweest hem over Finn te vertellen en dat ze gingen trouwen. Maar hij zag er zo ziek uit dat ze het niet over haar hart kon verkrijgen. Ze moest hem helpen met eten, hij kon nu nog nauwelijks lopen en hij was twintig jaar ouder geworden sinds ze hem met kerst had gezien. Ze schrok toen ze hem zag. Hij zei dat de behandeling in Duitsland niet bij hem was aangeslagen. Daarna was hij naar verschillende kuuroorden gegaan en uiteindelijk met een infectie in het ziekenhuis beland. Hij was blij weer thuis in de VS te zijn. Hij zou binnenkort naar Boston gaan voor zijn behandeling. Nadat ze afscheid van hem had genomen, huilde ze onderweg naar het vliegveld aan één stuk door. Het was afschuwelijk om hem zo te zien wegkwijnen en hij zag er zo broos uit. Ze was er nog steeds door terneergeslagen toen ze in het vliegtuig stapte.

Het grootste deel van de vlucht naar Dublin sliep ze en vroeg in de ochtend kwam ze in Ierland aan. Finn stond haar al op te wachten met de brede, trage glimlach die ze zo goed van hem kende en waar ze heel erg van hield. Zodra ze hem zag, wist ze dat alles in hun wereldje goed was. Hij reed haar naar Blaxton House terug en tien minuten nadat ze daar waren gearriveerd, lagen ze in bed. Hij was hartstochtelijker dan ooit en nog liefdevoller. Ze bleven in bed, fluisterden lieve woordjes, praatten en bedreven de liefde tot het twaalf uur was. Daarna nam hij haar mee naar beneden om te kijken naar hoe mooi het huis eruitzag nu het was geverfd. Het had haar kapitalen gekost, maar ze waren het erover eens dat het geen weggegooid geld was.

Hope vond het heerlijk om weer terug te zijn en zich weer de vrouw des huizes te voelen. Michael zou over een paar dagen op bezoek komen. En ze was blij voor die tijd nog even met Finn alleen te kunnen zijn. Ze gaf hem zo langzamerhand gelijk dat het beter was om met z'n tweeën te zijn. Ieder moment dat ze deelden was teder en romantisch. Nee, ze had niks te klagen. En tegen het einde van de middag, na het met genoegen inspecteren van hun domein, liepen ze hand in hand de trap op en doken weer in bed.

14

Toen Michael in Ierland aankwam, besloot Hope thuis te blijven terwijl Finn hem van het vliegveld haalde. Ze wilde zich niet aan hen opdringen, omdat ze toch al zo weinig tijd samen hadden. En ze was blij dat hij kwam. Ze had een van de pas geverfde gastenkamers voor Michael in gereedheid gebracht en er een enorme bokaal met gele bloemen neergezet. In het dorp had ze wat tijdschriften voor hem gekocht en ze had geprobeerd van alles te bedenken wat hij leuk zou vinden om te doen. Ze wist hoe dol hij en Finn op elkaar waren, na al die gedeelde jaren tijdens Michaels opvoeding, en ze keek ernaar uit om hem beter te leren kennen. Finn zou hem een paar dagen meenemen naar de Blessington Lakes om te vissen, hij had afspraken gemaakt om te gaan hanggliden en was van plan een stel paarden te huren. Hij wilde dat Michael het naar zijn zin had en Hope was bereid al het mogelijke te doen om hen te helpen, zelfs als dat zou betekenen dat ze bij hen uit de buurt moest blijven. Maar Finn had tegen haar gezegd dat ze zich daar geen zorgen om hoefde te maken.

En deze keer zouden ze Michael over hun huwelijksplannen in december vertellen. Omdat het uiteindelijk een wintertrouwe-rij zou worden, was Hope het ermee eens geweest dat de bruiloft beter in Ierland kon plaatsvinden, hoewel ze het ook wel fijn zou hebben gevonden om in Londen te trouwen, om het mensen als Mark makkelijker te maken om te komen. Maar Finn wilde het liefst in het kerkje in Russborough trouwen, met een receptie in hun huis, hoewel hij zei dat het hem niets uitmaakte of er gasten bij zouden zijn of niet. En Finn betwijfelde ook of Michael helemaal vanuit Boston zou komen en zei dat hem dat eigenlijk ook niet kon schelen. Hope was de enige die op de bruiloft belangrijk voor hem was. Hij had geen enkele behoefte aan andere mensen bij het huwelijk. Dat was een hemelsbreed verschil met het gezelligheidsdier dat ze dacht dat hij was toen ze elkaar ontmoetten. In werkelijkheid was Finn zowat een kluizenaar. En de enige met wie hij wilde omgaan, was zij. Hij beweerde dat het een teken was van de onmetelijkheid van zijn liefde voor haar en ze geloofde hem. Het ultieme bewijs van Finns liefde was dat voor hem ieder moment van de dag aan haar was toegewijd.

Toen Michael met zijn vader van het vliegveld kwam, omarmde hij Hope hartelijk en reageerde op de veranderingen in het huis. Hij was enorm onder de indruk.

'Wat is er gebeurd? Heb je de loterij gewonnen, pap?' Michael plaagde hem. Er zat altijd een scherp kantje aan hun gesprekken en Michaels opmerkingen, maar er stak geen kwaad in. Zulke dingen zeiden mannen nu eenmaal tegen elkaar als de ene een sterke, volwassen vent begon te worden en de andere uit alle macht op de oude voet wilde voortgaan. En terwijl Hope hen in de gaten hield, vroeg ze zich af of dat de reden was waarom Finn zo wanhopig graag een kind wilde. Het was een manier om zich aan zijn mannelijkheid en jeugd vast te klampen en tegenover zichzelf en de wereld te bewijzen dat hij nog jong was. Hope vond dat daarvoor andere manieren bestonden.

Ze liet Michael alle veranderingen en restauraties zien. Het tij— dens de zomer uitgevoerde schilderwerk was een enorme verbetering voor de smoezelige muren. Ze was eindelijk verlost van de tapijten en had de prachtige oude vloeren opnieuw onder handen genomen. Het zag er op het eerste gezicht wel als hetzelfde huis uit, maar er was heel veel verbeterd, en Michael complimenteerde haar beleefd bij alles wat hij zag.

De twee mannen vertrokken de volgende dag naar het meer om te vissen en bleven drie dagen weg. Daarna wilde Michael dat zijn vader twee dagen met hem meeging naar Londen en zou Hope thuisblijven om te werken. Michael moest voor het begin van het derde jaar op het mit terug naar Boston en tot de dag voor zijn vertrek had Hope niet echt de kans gekregen om tijd samen met Michael door te brengen. Maar Finn was die ochtend naar het dorp om een krant te kopen, waardoor ze alleen samen met Michael aan het ontbijt zat. Katherine had voor hen beiden eieren met worstjes en thee klaargemaakt en het leek Michael te smaken, omdat hij stilletjes door zat te eten. Finn had tegen haar gezegd dat hij hun aanstaande huwelijk nog niet ter sprake had gebracht, maar zij wilde dat niet doen en ze vond het ook niet haar taak. Het was Finns verantwoordelijkheid en ze vroeg zich af wanneer hij het hem zou vertellen. Zijn zoon zou de volgende dag al weer vertrekken.

'Je vader mist je verschrikkelijk,' zei ze als openingszin voor een gesprek. 'Na al die jaren samen te zijn geweest, moet het voor jou ook een grote verandering zijn om niet meer bij hem in de buurt te wonen.' Michael keek op van zijn worstjes en staarde haar wezenloos aan, maar hij zei niets. 'Al die jaren alleen met elkaar heeft vast en zeker een hechte band tussen jullie gesmeed.' Ze deed haar best om het gesprek op gang te brengen, maar voelde zich niet helemaal op haar gemak. Michael was aardig en beleefd tegen haar, maar niet erg spraakzaam. Ze vroeg zich af of moederfiguren hem een onbehaaglijk gevoel bezorgden en had daarom met hem te doen. 'Je vader heeft me verteld hoe leuk jullie het hadden toen jullie samen in Londen en New York woonden.'

Michael leunde achterover in zijn stoel en keek Hope strak aan. En vatte het in één zin voor haar samen. 'Ik ben niet bij mijn vader opgegroeid.' Hij klonk niet boos of teleurgesteld. Hij bracht het als een simpel feit.

Hope was stomverbaasd. 'O nee? Ik... Hij vertelde me... Het spijt me. Ik moet het verkeerd hebben begrepen.' Ze voelde zich een stoethaspel en zo klonk ze ook. Michael zag eruit alsof het hem koud liet.

'Mijn vader zegt zoveel wat hem op dat moment goed uitkomt of waarmee hij een goede indruk kan maken. Hij herschrijft de geschiedenis, zoals in zijn boeken. Hij haalt feiten en fictie door elkaar. Zo is hij nu eenmaal,' zei hij zonder hem te veroordelen, maar het was een ongelofelijk vernietigende uitspraak over Finn.

Hope wist niet hoe ze moest reageren, noch wat ze ervan moest denken. 'Ik weet zeker dat ik iets door elkaar heb gehaald,' zei ze, in paniek terugkrabbelend. Maar ze wisten allebei dat ze het pijnlijke moment wilde wegmoffelen en Finn verdedigen.

'Nee, dat heb je niet,' zei Michael terwijl hij de laatste hap van zijn worstje nam. 'Ik ben opgegroeid bij mijn grootouders in Californië. Ik heb mijn vader zelden gezien tot ik naar de universiteit ging.'

Dat was nog maar twee jaar geleden en dat betekende dat Finn had gelogen over al hun jaren samen in Londen en New York, dat het een verzinsel was, of een vrome wens of zoiets. Ze begreep het niet en probeerde Michael niet te tonen hoe geschokt ze was.

'Ik weet dat mijn vader om me geeft en hij wil het nu weer goedmaken, maar het grootste deel van mijn leven zijn we vreemden voor elkaar geweest en in sommige opzichten zijn we dat nu nog.'

'Het spijt me,' zei Hope met een verbijsterde blik in haar ogen. 'Het was niet mijn bedoeling een pijnlijk onderwerp aan te snijden.' Ze voelde zich verschrikkelijk, maar de jongen tegenover haar aan de tafel leek geheel niet van streek. Hij was gewend aan alle nukken en grillen van Finn, en kennelijk was het vertellen van verzinsels daar een van.

'Daarom is hij zo'n goede schrijver. Ik denk zelfs dat hij echt gelooft wat hij zegt als hij het eenmaal heeft gezegd. Vanaf dat moment is het waar voor hem. Het is alleen niet waar voor andere mensen.'

Hij toonde verbazingwekkend veel begrip voor zijn vader en Hope kon niet anders dan denken dat zijn grootouders hem een uitstekende opvoeding hadden gegeven. Hij was een zowel lichamelijk als geestelijk gezonde en evenwichtige vent, niet vanwege Finn, zoals nu bleek, maar óndanks hem. 'Ik neem aan dat ze de ouders van je moeder zijn?' Ze had besloten te achterhalen of dat waar was, en hij knikte. 'Je moeder is overleden?'

'Toen ik zeven was,' bevestigde hij, nogal ongeëmotioneerd.

Zijn houding verbaasde haar. Maar het was in elk geval waar, de rest van zijn jeugd had Finn verzonnen. En toen dacht ze ineens aan iets. 'Ik hoop niet dat het je stoort, Michael, ik vind geheimen vreselijk, maar ik denk dat dit heel pijnlijk voor je vader is. Ik vertel liever niet dat we hierover met elkaar hebben gesproken. Ik wil niet dat je vader jou in de problemen brengt omdat je me dit hebt verteld.' Maar ze was zelf ontzettend in de problemen gebracht. Over zo'n belangrijk onderwerp, de hele jeugd en kindertijd van je zoon en je relatie met hem, loog je niet. Ze vroeg zich af waarom Finn dat had gedaan en ze had geen idee hoe ze het onderwerp ooit bij hem moest aankaarten. Ze wilde hem niet het gevoel geven in het nauw te worden gedreven, maar ze wist dat dit op een gegeven moment tussen hen moest worden opgehelderd. Maar Michael knikte op een ontspannen manier op haar voorstel.

'Het is niet de eerste keer dat het gebeurt,' zei hij eenvoudigweg. 'Mijn vader vertelt meestal dat ik bij hem ben opgegroeid. Ik denk dat hij het gênant vindt om de waarheid toe te geven, hij kwam me immers nooit opzoeken, of niet vaak althans.' Ze was het met hem eens, maar toch was het verwarrend. 'Maak je niet bezorgd,' zei Michael, 'ik vind het best. Ik zal niets tegen hem zeggen.'

En bijna op hetzelfde moment dat hij deze laatste zin had uitgesproken, liep Finn met een brede grijns op zijn gezicht de kamer in. Onwillekeurig staarde Hope hem aan, maar toen schudde ze zichzelf wakker uit haar gemijmer en stond op om hem een kus te geven. Het voelde alleen niet helemaal hetzelfde aan als anders. Ze wist nu dat hij tegen haar had gelogen, en de situatie tussen hen zou ongemakkelijk blijven tot hij haar had verteld waarom.

Gedrieën gingen ze die avond uit eten in de plaatselijke pub en onder een biertje zei Finn tegen Michael dat hij en Hope mettertijd van plan waren te trouwen. Michael knikte en leek op een afstandelijke manier blij voor hen te zijn. Hij investeerde heel weinig in zijn relatie met Finn, of in die met haar, en nu wist ze ook waarom. Finn en zijn zoon kenden elkaar nauwelijks, als wat Michael had gezegd waar was. En Hope had geen reden om dat niet te geloven, het had oprecht geklonken toen hij het zei. Een van beiden loog en ze had het akelige gevoel dat het Finn was.

Finn nodigde zijn zoon ook niet voor de bruiloft uit en zei zelfs niet dat ze in december wilden trouwen. Hope gaf de voorkeur aan een kleine plechtigheid in aanwezigheid van hun dierbaarste vrienden, en uiteraard van Finns zoon. En daarom drong het op dat moment tot haar door dat Finn er echt helemaal niemand bij wilde hebben. Ze vond dat heel jammer, maar ze ging er nu niet op in. Ze had die avond heel weinig te zeggen en zij en Michael vermeden elkaar aan te kijken.

De volgende dag omarmde ze Michael voordat hij vertrok en bedankte hem dat hij was gekomen. 'Ik hoop dat je vaker bij ons langskomt. Je bent altijd welkom,' zei ze, en dat meende ze.

'Dat zal ik doen,' zei Michael beleefd, en hij bedankte haar voor haar gastvrijheid. Finn bracht hem daarna met de auto naar het vliegveld.

Het drong tot Hope door hoe vreemd zijn bezoek eigenlijk was geweest. Het had veel meer geleken op een ontmoeting tussen vreemden of vage kennissen, niet tussen een vader en zijn zoon. In het licht van wat Michael haar gisteren had verteld, was ze verbaasd dat hij eigenlijk nog was gekomen.

Ze zat er nog steeds aan te denken toen Finn terugkwam van het vliegveld en ze keek hem met een eigenaardige blik aan. Finn zag het en vroeg wat er aan de hand was. Ze was nog niet van plan geweest er wat over te zeggen, maar besloot toen eerlijk tegen hem te zijn. Ze had nu het gevoel geen andere keus te hebben. Ze moest weten waarom hij haar dat verhaal had verteld. Als ze de rest van haar leven met hem wilde doorbrengen, moest ze weten en erop kunnen vertrouwen dat hij de waarheid sprak, en dat had hij niet gedaan.

'Het spijt me...' zei ze, zich vooraf verontschuldigend, 'ik vind het verschrikkelijk om dit ter sprake te brengen en ik wil Michael niet in de problemen brengen. Maar we zaten gisteren te praten en toen zei ik hoeveel je van hem hield en dat het zoveel voor je betekent dat hij zonder zijn moeder bij jou is opgegroeid.' Ze haalde even diep adem en vervolgde daarna haar verhaal. 'En toen zei hij dat hij in Californië bij de ouders van zijn moeder was opgegroeid. Waarom heb je me dat eerder niet verteld?' Ze keek Finn strak in de ogen en hij zag er onmiddellijk bedroefd uit.

'Ik weet het. Ik heb tegen je gelogen, Hope.' Hij kwam er meteen openlijk voor uit en gaf het toe, zonder dralen of aarzeling. 'Ik voelde me er verschrikkelijk onder. Uit al je verhalen over Mimi kan ik opmaken wat een geweldige moeder je moet zijn geweest. Ik geloofde niet dat je zou begrijpen dat ik mijn zoon aan de ouders van mijn ex-vrouw had afgestaan. Ik heb geprobeerd voor hem te zorgen,' zei hij terwijl hij zijn hoofd in zijn handen liet rusten. Ze waren buiten en hij was op de stronk van de omgewaaide boom gaan zitten. Hij keek naar haar op. 'Ik kon het gewoon niet. Ik kon het niet aan en ik wist dat ik hem tekortdeed. Het waren goede mensen en ze hielden van hem, dus liet ik het verder aan hen over. Ze dreigden in die tijd een proces tegen me te beginnen, om de voogdij over hun kleinzoon te krijgen. Maar ik had geen zin in die hele rompslomp en wilde niet tegen hen vechten, of Michael daaraan blootstellen. Dus liet ik hem bij hen wonen. Het was een bezoeking voor me, maar uiteindelijk denk ik dat het beter voor hem is geweest. Het is een geweldig joch. Ze hebben het goed gedaan.' Hij keek haar diep ongelukkig aan. 'Ik dacht dat als ik je dat zou vertellen, je je neus voor me zou ophalen en dat wilde ik niet.' Hij stak zijn handen uit en legde zijn armen om haar middel en trok haar naar zich toe. Ze keek hem vol medelijden aan. 'Ik wilde alleen maar dat je van me hield, Hope. Dat je me niet zou afwijzen.' Hij snikte terwijl hij het zei en een traan rolde over zijn wangen.

Ze vond het verschrikkelijk voor hem. 'Wat triest,' zei ze, terwijl ze hem stevig tegen zich aan hield. 'Je hoeft mijn goedkeuring helemaal niet te verdienen, Finn. Ik hou van je. Je kunt me de Waarheid vertellen, wat die ook is. Het zou heel moeilijk voor je zijn geweest om helemaal alleen een kind op te voeden.' Anderen hadden dat wel gedaan, maar ze begreep best hoe moeilijk het voor hem zou zijn geweest. En ze voelde zich rot dat hij het gevoel had gehad dat hij tegen haar moest liegen om ervoor te zorgen dat zij van hem zou houden. 'Ik hou van je, wat je ook hebt gedaan. Geloof me, ik heb in mijn leven ook meer dan genoeg stommiteiten uitgehaald.'

'Dat geloof ik niet,' zei hij. Hij hield haar stevig vast, zijn gezicht tegen haar buik gedrukt. En toen herinnerde hij zich ineens iets en keek haar in de ogen. 'Ovuleer je vandaag niet?'

Ze lachte. Hij leek haar cyclus geen seconde meer uit het oog te verliezen, maar ze begreep zijn intense behoefte aan een kind nu beter. Hij was Michaels jeugd volledig misgelopen en na wat hij zojuist tegen haar had gezegd, kon ze hem vergeven dat hij erover had gelogen. Vooral omdat hij oprecht berouw had getoond toen ze eenmaal achter de waarheid was gekomen. 'Wil je me iets beloven?' zei Hope, en hij keek haar aandachtig aan. 'Wat de waarheid ook is, vertel me die. De waarheid is nooit zo erg als een leugen.' Hij knikte. 'Door een leugen kan het hele raamwerk van een relatie in elkaar storten. De waarheid doet maar even pijn.'

'Ik weet het. Je hebt gelijk. Dat geloof ik ook. Het was laf van me.'

Hij had nu twee keer tegen haar gelogen, één keer over het eigendom van het huis en nu over de opvoeding van Michael, en beide keren omdat hij zich voor de waarheid schaamde. Daar snapte ze niets van. Maar ze voelde zich veel beter nu ze er met hem over had gesproken. Het was niet moeilijk om hem te vergeven, en ze hield van hem, inclusief al zijn zwakheden.

Hij stond op, legde zijn armen om haar heen, hield haar vast, kuste haar, en vroeg toen weer of ze nu ovuleerde.

'Ik weet het niet, jij zegt het. Jij schijnt het beter te weten dan ik. Ik raak altijd de tel kwijt. Misschien moeten we maar wachten tot we getrouwd zijn. Dat is maar over een paar maanden.'

Ze was nog steeds teleurgesteld dat hij Michael niet voor de bruiloft had uitgenodigd en in stilte wilde trouwen. Ze had Mark Webber beloofd dat hij mocht komen en hij zou het ontzettend jammer vinden als dat niet doorging, en zij ook.

'Je hebt de tijd niet om te wachten tot we getrouwd zijn,' zei Finn niet zo erg aardig. 'We worden er niet jonger op.'

'Je bedoelt dat ík er niet jonger op word,' zei ze botweg. Maar ze begreep nu tenminste zijn haast. Hij wilde verloren tijd inhalen en hij had gelijk. Op haar leeftijd tikte haar biologische klok niet, maar beierde die. 'We zien wel hoe het loopt,' zei ze vaag. Ze was bang dat het net zo zou aflopen als in juni, wat de reden daarvoor ook zou zijn. Maar het was heel belangrijk voor hem, dat wist ze, en daarom had ze een volgende zwangerschap niet uitgesloten. En ergens was ze ook een beetje bang dat als ze niet meewerkte, hij op zoek zou gaan naar een jongere vrouw die hem veel makkelijker kinderen kon schenken, maar dat zei ze niet tegen hem.

'Misschien moeten we nog een keer naar die arts in Londen gaan, zodat ze haar toverkunsten op je kan toepassen,' stelde hij voor terwijl ze het bordes op liepen.

'De laatste keer lukte het ons prima zelf,' bracht Hope hem in herinnering. 'Ik weet zeker dat we dat nog een keer voor elkaar kunnen krijgen.' Finn leek er niet zo zeker van en had meer vertrouwen in de techniek, hoewel witte wijn en champagne zes maanden eerder ook een handje mee hadden geholpen. Hij liet haar die avond de ovulatietest doen, maar ze ovuleerde niet. Niettemin bedreven ze de liefde, voor hun plezier, wat ze veel fijner vond. Finn was nog steeds de beste minnaar die ze ooit had gehad en het voorval met Michael was verleden tijd. Ze was ervan overtuigd dat Finn in de toekomst eerlijk tegen haar zou zijn. Hij had geen enkele reden om dat niet te zijn. Ze hield van hem, zo simpel was het.

15

In oktober gingen ze naar Londen, maar niet naar de vruchtbaarheidsarts. Ze logeerden in het Claridge's Hotel, liepen antiekwinkels af en gingen naar twee veilingen bij Christie's. Hope was een beetje overdonderd toen Finn op een spectaculaire klerenkast en een partnerbureau bood, die hij uiteindelijk allebei voor ongeveer vijftigduizend pond mocht meenemen. Hij had zich volledig laten meeslepen door de veiling en toen ze later terug naar het hotel liepen, verontschuldigde hij zich er uitgebreid voor. Hij bood aan ze onmiddellijk weer bij Christie's te laten verkopen als Hope niet zoveel geld wilde uitgeven. Maar ze vond ze ook prachtig, dus gingen ze het bedrag de volgende dag betalen. Eigenlijk maakte het haar niet veel uit, hoewel ze eerst wel stomverbaasd over de prijs was geweest. Ze had nog nooit zulke dure meubels gekocht. De rest van de dag bleef hij vol berouw. Maar ze hadden twee schitterende meubelstukken verworven en die lieten ze naar huis verzenden, en zelf vlogen ze die avond terug naar Dublin. Het was een prachtige oktoberavond toen ze daar arriveerden en ze waren allebei blij weer thuis te zijn. Het was rustig en vredig in huis en ze zochten uit waar ze de nieuwe antieke meubels zouden zetten. Ze waren het over alles eens. De enige domper op de avond was dat Hope ontdekte dat ze ongesteld was geworden en Finn was diep teleurgesteld. Hij was de rest van de avond chagrijnig en dronk te veel. Hij werd boos op haar en zei dat het haar schuld was dat ze niet zwanger was en niet genoeg haar best deed. Maar zoveel kon ze er niet aan doen, tenzij ze vruchtbaarheidspreparaten zou gaan slikken en dat wilde ze niet. En zelfs de Londense arts had gezegd dat ze die niet nodig had. Hij zou zijn geduld moeten bewaren.

De volgende dag was ze opgelucht dat zijn humeur beter was. Hij zei dat het nieuwe contract van zijn uitgever was binnengekomen, voor verdomd veel geld. Hij ondertekende het en reed naar het dhl-kantoor om het terug te sturen, en nam haar diezelfde avond mee uit eten in Blessington. Hij zei dat het een contract van formaat voor hem was, voor drie boeken. Het bracht hem in een feestelijke stemming en hij leek haar te vergeven dat ze niet zwanger was geworden. Dat begon een belangrijke kwestie tussen hen te worden. Sinds de miskraam waren er vier maanden verstreken en hij maakte er veel meer een punt van dan zij. Maar zij had er nog steeds tegenstrijdige gevoelens over. Finn niet. Die wilde een kind. Nu!

Hun nieuwe antieke meubels arriveerden een paar dagen later en ze zagen er fantastisch uit toen de verhuizers ze op hun plaats hadden gezet. Finn zei dat ze er echt geen cent te veel voor had betaald, en dat kon ze niet ontkennen. En zoals ze beiden wisten, ze kon het zich permitteren.

De volgende dag zat ze met Mark aan de telefoon te praten over de drie fotosessies die haar in november te wachten stonden, en over de toekomstige tentoonstelling in het Tate Modern, toen hij een opmerking over Finn maakte.

'Jammer van dat contract van hem. Hij heeft vast en zeker de pest in.'

Hope was onmiddellijk in verwarring gebracht. Ze hadden de ondertekening ervan maar een paar dagen geleden gevierd. 'Wat bedoel je?'

'Weet je dat niet? Ik heb gehoord dat ze hem hebben laten vallen. Zijn laatste twee boeken heeft hij verzuimd in te leveren en zijn verkopen zijn pijlsnel teruggelopen. Ik denk dat de mensen zijn verhalen te bizar beginnen te vinden. Ik vond ze in elk geval angstaanjagend,' voegde hij eraan toe. 'Gisteren stond er ook een artikel over in The Wall Street Journal. Ze hebben hem de zak gegeven en ze dreigen zelfs naar de rechter te stappen voor een schadevergoeding voor die twee niet ingeleverde boeken. Het is verbazingwekkend hoe mensen dingen voor zichzelf kunnen verpesten, geen discipline kunnen opbrengen en hun contracten niet naleven.' Hope voelde zich misselijk worden en vroeg zich af of hij zich weer schaamde voor wat er was gebeurd. Maar hij had het haar kunnen vertellen, en het vieren van een nieuw contract was dan toch wel het toppunt! Ze vroeg zich af wat hij dan wel had ondertekend en verzonden.

Uit wat Mark had gezegd, maakte ze op dat het zeker geen nieuw contract was geweest. Misschien waren het juridische documenten geweest. Of had hij helemaal niets verstuurd? Ze wilde niet tegenover Mark toegeven dat Finn het haar niet had verteld. In Ierland kwam ze The Wall Street Journal nooit tegen. Dat wist Finn, dus in theorie liep hij geen gevaar. Ze las trouwens zelden kranten, alleen de plaatselijke. Ze woonden aan het einde van de wereld in de Wicklow Mountains. Daar had Finn misschien op gerekend. Maar het was een behoorlijk schokkend verhaal. En als het waar was, zat hij diep in de financiële problemen en dat zou nog erger worden als zijn uitgever hem voor het gerecht sleepte. Dat was waarschijnlijk ook de reden waarom hij het haar niet had verteld. Hij gedroeg zich als een kind dat zijn slechte rapport voor zijn ouders achterhield. Maar Hope besefte ook dat deze leugen veel ernstiger was dan die andere twee. Hij loog tegen haar over wat er nu in zijn leven gebeurde, niet alleen over het verleden. En het enige waar hij met haar over wilde praten, was zwanger worden.

Nadat ze met Mark had gesproken, bedacht ze ineens iets en ze keek haar bankafschriften na. Finn had de huur niet betaald die hij haar maandelijks verschuldigd was sinds ze in april het huis hadden gekocht. Het ging haar niet om het geld, dat kon haar niets schelen. En ze had er nooit iets tegen hem over gezegd om hem niet in verlegenheid te brengen. Ze wist dat als hij het geld voor de huur had gehad, hij het zou hebben betaald. Maar dat hij niet had betaald, was een duidelijk teken dat hij geldproblemen had en daar had hij haar niets over verteld. Ze had er nooit aan gedacht het na te trekken, vooral omdat het toch maar om een symbolisch bedrag ging.

Voordat ze die avond in de keuken aan tafel gingen, gebruikte ze de huurkwestie als inleiding voor een gesprek en vroeg hem of alles oké was, omdat het haar was opgevallen dat hij niet had betaald.

Hij lachte. 'Wordt mijn huisbazin ongeduldig?' vroeg hij haar, en hij gaf haar een kus. 'Maak je geen zorgen. Binnen een paar dagen komt de eerste betaling van mijn contract binnen.'

Ze voelde zich verslagen. Hij vertelde haar niet alleen niet hoeveel hij zou krijgen, maar hij loog weer tegen haar. Ze wist niet of ze boos op hem moest zijn of bang voor hem. Maar zijn vermogen om de waarheid uit de weg te gaan, die te verdraaien of gewoonweg maar wat te verzinnen, maakte haar bang, en in haar hoofd begon een alarmbel te rinkelen. Hij was zojuist gezakt voor de test, maar ze ging er niet nader op in. En de weken daarna, tot ze haar spullen voor de reis naar New York pakte, bleef het een sta-in-de-weg tussen hen waar ze zich ongerust om maakte.

Finn kwam binnenlopen op het moment dat ze haar koffer dichtklapte en zag er onmiddellijk weer als een in de steek gelaten kind uit.

'Waarom moet je nou per se weg?' vroeg hij nukkig terwijl hij haar op het bed trok.

Hij wilde haar tegenhouden en met haar dollen, maar ze had nog een hoop te doen voordat ze morgenochtend kon vertrekken. Bovendien was ze nog steeds ontdaan door zijn gedrag. Hij had haar nog steeds niet de waarheid verteld over zijn contract, en als alles wat Mark had gezegd waar was, dan was de huidige situatie met zijn uitgever een regelrechte ramp. Hij werkte nog altijd aan zijn boek, maar ze had zich nooit gerealiseerd dat als ze hem dat zag doen, hij al twee boeken achterliep. Hij had het haar nooit verteld en leek zich er zelfs geen steek van aan te trekken. Ze stond onder stress, omdat ze wist dat hij haar de waarheid niet vertelde, maar ze wilde hem er nu niet mee confronteren. Het ging haar helemaal niet aan wat hij met zijn uitgever deed, maar het was belangrijk voor haar dat ze wist dat hij eerlijk tegen haar was. En het was duidelijk dat hij dat op het ogenblik niet was.

'Ik wil dat je je reis afzegt,' zei Finn terwijl hij haar tegen het bed drukte en haar kietelde.

In weerwil van zichzelf moest ze lachen. Soms was hij net een kind, een grote, mooie jongen, maar wel een jongen die tegen zijn mammie jokte met de leugens van een volwassen man. En die werden steeds schaamtelozer. De huidige was meer dan schaamteloos. En ze wist zo goed als zeker dat hij uit gêne tegen haar loog. Rivaliteit had er nooit tussen hen bestaan. Ze hadden allebei succesvolle carrières op verschillende gebieden en hadden zich allebei tot sterren opgewerkt. Maar als hij door zijn uitgever de laan uit was gestuurd en voor de rechter zou worden gesleept, zou hij vergeleken bij haar stevige, stabiele, voortdurend stijgende sterrendom in een nadelige positie terechtkomen en zou zijn ego waarschijnlijk worden gekwetst. Ze wist niet hoe ze erop moest reageren en hij had het nog met geen woord over zijn problemen met zijn uitgever gehad. 'Ik kan mijn reis niet afzeggen,' zei ze. 'Ik moet werken.'

'Schei toch uit. Blijf hier. Ik ga je te veel missen.'

Ze had hem bijna gevraagd of hij met haar mee wilde gaan, maar besefte net op tijd dat ze er even alleen tussenuit moest. Ze waren altijd samen. En het was lastig om te werken als hij voortdurend om haar heen hing. Hij had constant aandacht nodig en wilde haar voor zich alleen. Dat was oké in hun huis in Ierland, maar het was onmogelijk als zij in New York probeerde te werken. En eerlijk gezegd keek ze uit naar een paar weken alleen in haar loft in SoHo. Ze had Finn beloofd om tegen Thanksgiving, eind november, weer terug in Ierland te zijn en dat was over drie weken. 'Waarom maak je je boek niet af terwijl ik weg ben?' vroeg ze. Van het weer in Ierland werd je in deze tijd van het jaar niet echt vrolijk en daar kon hij zijn voordeel mee doen. Misschien kon hij daardoor voorkomen dat hij door zijn uitgever voor de rechter werd gesleept. Ze had na het gesprek met Mark Webber op het internet het artikel in The Wall Street Journal opgezocht en de situatie zag er behoorlijk slecht voor hem uit. Als ze in zijn schoenen zou staan, zou ze in paniek zijn geraakt, en misschien was hij dat ook wel en verborg hij dat voor haar, om zijn gezicht te redden. Ze eisten meer dan twee miljoen dollar van hem en met rente was dat in totaal bijna drie miljoen. Dat was heel, heel erg veel en hij zou het onmogelijk kunnen ophoesten als hij zou verliezen, dat wist ze. Gelukkig stond het huis op haar naam. Ze had overwogen om het als huwelijkscadeau op 'zijn naam te zetten, maar ze was nu blij dat ze dat niet had gedaan. Als hij tegen de tijd van de bruiloft nog werd vervolgd, zou ze het op haar naam laten staan. Ze wist ook dat het zeer ongebruikelijk voor een uitgever was om een auteur de laan uit te sturen en dat niet achter gesloten deuren af te handelen. Als ze zo ver gingen, moesten ze echt ontzettend kwaad op hem zijn. Maar ze maakte zich ook bezorgd om een huwelijk met hem. Hij had te veel leugens verteld en ze had er moeite mee om dat van zich af te zetten.

Finn was in een zeer slechte stemming toen hij haar de volgende dag naar het vliegveld bracht, en voor het eerst sinds ze hem had ontmoet, was ze opgelucht toen het vliegtuig opsteeg. Ze legde haar hoofd achterover tegen de hoofdsteun en bracht de rest van de vlucht door met uitpuzzelen wat er aan de hand was.

Ze voelde zich in de war. Het overgrote deel van de tijd was hij de liefste man die ze ooit had gekend. Maar zijn wreedheid toen ze de baby was verloren, zijn woede en zijn onredelijke beschuldigingen waren er ook. En zijn obsessie met het verwekken van een kind, zijn plotselinge bereidwilligheid om haar geld uit te geven, de leugens over het eigendom van het huis en de opvoeding van Michael, en nu die enorme problemen met zijn uitgever waarover hij geen woord had gezegd. Er zat een knoop ter grootte van een vuist in haar maag en ze was opgelucht dat ze terug kon naar haar behaaglijke appartement en haar eigen leven, al was het maar voor een paar weken. Ze had ineens behoefte aan afstand en een adempauze.

Het was te laat om hem te bellen toen het vliegtuig in New York was aangekomen en dat was nu ook een opluchting. De gesprekken die ze nu voerden, waren volgens haar leugenachtig, omdat er zoveel was wat hij niet vertelde en waarover zij niets kon zeggen omdat hij geen idee had dat ze het wist. De droom begon in een nachtmerrie om te slaan en ze moest die situatie ontwarren voordat hun relatie onherstelbaar werd beschadigd.

Ze had zichzelf twee dagen de tijd gegeven om alles voor de eerste fotosessie in gereedheid te brengen en ging de volgende dag bij Mark Webber langs. Hij was verbaasd toen ze zijn agentschap binnenstapte. Ze wipte nooit zomaar even langs zonder van tevoren op te bellen en hij zag aan haar dat ze van streek was. Hij nodigde haar uit in zijn privékantoor en deed de deur achter hen dicht. Ze ging tegenover hem aan het bureau zitten en keek hem met bezorgde ogen aan.

'Wat is er?' vroeg Mark.

Hij draaide nooit ergens omheen, en zij met hem ook niet. En ze was nu ook veel te bezorgd om nu niet recht op de man af te gaan. 'Finn heeft me helemaal niets verteld over die rechtszaak die zijn uitgever eventueel tegen hem wil aanspannen, of over het opgezegde contract. Hij heeft me zelfs verteld dat hij net een nieuw contract had ondertekend, wat dus blijkbaar volstrekte onzin is. Ik denk dat hij zich te veel schaamt om het me te vertellen, maar het werkt op mijn zenuwen als mensen dat doen.'

Toen Mark dat hoorde, maakte hem dat ook nerveus. Hij had altijd al een ongemakkelijk gevoel gehad bij Finn. Hij had hem ooit een of twee keer ontmoet en vond hem toen buitengewoon charmant, maar ook een beetje glibberig.

'Ik heb dit nog nooit van mijn leven gedaan,' zei Hope met een verontschuldigende blik in haar ogen, 'maar weet jij een manier om meer over hem te weten te komen? Om alles over zijn heden en verleden of wat dan ook te horen? Sommige dingen gaan me niet aan, maar ik zou dan ten minste weten wat waar is en wat niet. Misschien zijn er nog meer dingen die hij me niet vertelt. Ik wil het gewoon weten.'

Mark knikte en was blij dat ze dit zei. Hij had het haar al willen voorstellen vanaf het moment dat ze had gezegd dat ze verliefd op Finn O'Neill was en van plan was met hem te trouwen. Mark vond het in sommige omstandigheden een goed idee om een onderzoek in te stellen, en in haar geval zelfs noodzakelijk. 'Luister, Hope, je hoeft je tegenover mij niet te verontschuldigen,' stelde hij haar gerust. 'Je bent niet bemoeiziek maar verstandig. Je bent een zeer rijke vrouw en het doet er niet toe hoe aardig de man is, je bent een makkelijk doelwit. En zelfs de aardigste kerels ter wereld zitten achter geld aan. Het is goed om uit te zoeken hoe fatsoenlijk hij is en wat hij in zijn leven heeft uitgespookt.'

'Hij heeft totaal geen geld,' zei Hope zachtjes. 'Of althans, ik geloof het niet. Maar misschien ook wel. Ik wil gewoon alles weten, van het begin tot het eind. Ik weet dat hij in New York en Southampton is opgegroeid en daarna naar Londen is verhuisd. Hij heeft daar een huis, en twee jaar geleden is hij naar Ierland verhuisd. Het huis waar we nu in wonen, was van zijn betovergrootvader. En hij is zo'n eenentwintig jaar geleden getrouwd en heeft een zoon van twintig die Michael heet. Zijn vrouw is overleden toen Michael zeven was. Dat is zo ongeveer alles wat ik weet. O ja, en zijn ouders kwamen uit Ierland. Zijn vader was arts.' Ze gaf Finns geboortedatum aan Mark. 'Ken jij iemand die dat allemaal kan uitzoeken zonder dat iemand anders er ooit achter komt?' Ze vond het nog steeds gênant om rond te neuzen in het leven van iemand van wie ze zoveel hield als Finn. Ze wilde hem veel liever vertrouwen. Dat had ze in het begin ook gedaan, maar nu minder, vanwege zijn leugens. Finn had voor alles een verklaring, maar die namen nooit haar bezorgdheid weg.

'Ik ken de perfecte gozer om dit te doen. Ik zal hem zelf bellen,' zei Mark zachtjes.

'Dank je wel,' zei ze. Ze zag er beroerd uit.

Een paar minuten later verliet ze Marks kantoor, overmand door schuldgevoelens. Ze voelde zich de rest van de dag verschrikkelijk, vooral toen Finn belde en tegen haar zei hoeveel hij van haar hield en hoe ongelukkig hij zich zonder haar voelde. Hij zei dat hij op het punt stond om een vliegtuig naar New York te pakken, maar ze herinnerde hem er voorzichtig aan dat ze moest werken. Ze was zelfs aardiger tegen hem dan ze normaal zou zijn geweest, omdat ze zich zo schuldig voelde over wat Mark namens haar deed. Maar Mark had gelijk, het was verstandig. En als ze geen lijken in de kast van zijn verleden vonden, of problemen behalve de rechtszaak, wist Hope dat ze zich geen zorgen hoefde te maken en rustig met Finn kon trouwen. Ze hadden er al over gesproken om op oudejaarsavond te trouwen, over nog geen twee maanden, maar voor die tijd wilde ze weten of alles oké was. En op dit moment voelde niets voor haar oké. Haar intuïtie schreeuwde moord en brand en ze - voelde zich misselijk en gestrest.

Hope vond het de volgende dag ongelofelijk moeilijk om te werken. Ze was nerveus en afgeleid en kon geen fatsoenlijke band met de geportretteerde krijgen, wat helemaal niets voor haar was. Ze dwong zichzelf uiteindelijk met heel veel moeite om zich te concentreren en het lukte haar om de fotosessie af te ronden, maar een goede dag kon ze het niet noemen. En de rest van de week verliep ongeveer hetzelfde. Nu ze wist dat iemand Finns doen en laten natrok, wilde ze die informatie hebben, verwerken en er een punt achter zetten. Ze ging kapot aan de onzekerheid. Ze wilde zo graag dat er niets aan de hand was. In het weekend ging ze naar Boston om Paul op te zoeken, die in het ziekenhuis van Harvard lag. Op de boot had hij een akelige griep opgelopen en ze waren bang voor een longontsteking. De kapitein van zijn boot had geregeld dat hij per traumahelikopter naar Boston was overgebracht, wat hem waarschijnlijk had gered.

Het ging beter met Paul, maar hij was er nog slecht aan toe en sliep bijna de hele tijd gedurende Hopes bezoek. Ze zat naast hem, hield zijn hand vast, en zo nu en dan deed hij zijn ogen open en glimlachte naar haar. Het was pijnlijk om te beseffen dat hij ooit een vitale man was geweest, briljant in zijn vak, in alle opzichten vol leven, en dat het nu zo ver met hem was gekomen. Hij zag er zo oud en mager uit, en hij was nog maar net eenenzestig geworden. Zijn hele lichaam trilde. En op een gegeven moment keek hij haar aan en schudde zijn hoofd.

'Ik had gelijk,' fluisterde hij, 'met dit zou je niet getrouwd willen zijn.'

Haar ogen vulden zich met tranen en ze gaf hem een kus op zijn wang. 'Dat zou ik wél willen en dat weet je. Het was stom van je om van me te scheiden en het heeft je wel verdomd veel geld gekost,' plaagde ze hem.

'De rest krijg je over niet al te lange tijd, behalve dat wat ik Harvard schenk.' Hij was nauwelijks te verstaan en ze had haar voorhoofd gefronst terwijl ze naar hem luisterde.

'Zeg dat nou niet. Het komt allemaal wel weer goed.' Hij zei niets, schudde alleen zijn hoofd, deed zijn ogen dicht en ging slapen.

Ze zat urenlang bij hem en vloog die avond terug naar New York. Ze had zich nog nooit zo alleen gevoeld in haar leven, behalve toen Mimi stierf, en toen was hij er geweest. Nu had ze niemand behalve Finn. Ze probeerde er de volgende dag met hem over de telefoon over te praten. 'Het was zo verdrietig om hem zo te zien,' zei ze met een trillende stem. De tranen rolden over haar wangen. Ze veegde die weg. 'Hij is zo ziek.'

'Hou je nou nog steeds van hem?' vroeg Finn ijzig.

Aan de andere kant van de lijn deed Hope haar ogen dicht. 'Hoe kun je dat nu zeggen?' vroeg ze hem. 'Jeminee, Finn. Ik ben twintig jaar met hem getrouwd geweest. Hij is mijn enige familie. En ik ben de enige die hij heeft.'

'Je hebt mij,' antwoordde Finn. Alles draaide altijd om hem.

'Dat is iets anders,' probeerde ze hem uit te leggen. 'Ik hou van je, maar Paul en ik hebben een gedeeld verleden en we hebben samen een kind, ook al is ze er niet meer.'

'Net als dat van ons, dankzij jou.'

Het was een wrede opmerking, maar hij was jaloers op Paul en wilde haar daarom hoe dan ook kwetsen. Het was een kant van Finn die ze betreurde. En dat hij tegen haar zei dat zij alleen schuldig aan de miskraam was, maakte dat nog niet waar. Het maakte hem in haar ogen alleen maar gemeen. Het was een kant van hem waarvan ze niet hield, hoewel er vele kanten aan hem waren waarvan ze wel hield. Hij was in veel opzichten geweldig voor haar. 'Ik moet weer aan het werk,' zei ze, waarmee ze het gesprek op iets anders bracht. Ze wilde niet nog een keer met hem in discussie gaan over de miskraam of zijn jaloersheid op Paul, vooral nu niet. En als dat hem van zijn stuk bracht, was dat zijn probleem, niet het hare. Het was heel teleurstellend om hem zo tegen haar te horen praten.

'Als ik zo ziek was, zou je er dan ook voor mij zijn?' Hij klonk als een kind.

'Natuurlijk,' antwoordde ze koeltjes. Soms was hij een bodemloos vat van behoeftes, niet te verzadigen. Zo voelde ze dat nu.

'Hoe kan ik daarvan opaan?'

'Vertrouw er maar gewoon op. Ik bel je vanavond,' zei ze terwijl ze op haar horloge keek. Ze moest over een halfuur in de stad zijn.

Toen ze daar eenmaal was, bleek het weer een lange, zware dag te worden. Ze was in een verschrikkelijke stemming. Finn leek haar ineens voortdurend van streek te maken. Hij voelde zich rot omdat ze niet bij hem was en zei dat het niet goed ging met zijn schrijverij. En Hope zat te wachten op bericht van de privé-detective die Mark had ingehuurd en was huiverig voor wat hij te vertellen zou hebben. Ze hoopte dat alles in orde was. Dat zou Finn niet vrijpleiten van het feit dat hij tegen haar loog over zijn huidige problemen met zijn uitgever, maar als al het andere in orde was, kon ze ten minste tegen zichzelf zeggen dat hij op een slechte manier reageerde op een moeilijke situatie. Dat zou in elk geval te vergeven zijn.

Ze hoorde pas tegen het einde van de week weer wat van Mark. De detective had opdracht gekregen om al zijn informatie aan Mark door te geven en niet rechtstreeks aan haar. Mark belde Hope vrijdagmiddag. Hij vroeg haar of ze naar zijn kantoor kon komen, omdat hij een paar rapporten en wat foto's had die hij haar wilde laten zien. Hij klonk niet bepaald blij, maar Hope wilde hem niets vragen voor ze bij hem op kantoor was. De hele weg door de stad was ze nerveus. Er was niets aan Marks gezicht te zien tot ze waren gaan zitten. Toen opende hij de map die op zijn bureau lag en reikte haar een kleine, nogal beschadigde foto aan. Zijn gezicht stond nors.

'Wie zijn dat?' vroeg Hope terwijl ze ernaar staarde. Het was een foto van vier jongetjes en de foto was vergeeld en oud.

'Een van hen is Finn.' Toen ze de foto omdraaide, zag ze dat er vier namen op de achterkant stonden: Finn, Joey, Paul en Steve. 'Ik weet niet precies wie wie is.' Ze droegen alle vier cowboyhoeden en ze leken qua leeftijd niet veel te verschillen. 'Dat is hij met zijn drie broers.'

Hope schudde haar hoofd. 'Iemand moet zich hebben vergist. Hij is enig kind. Het moet een andere O'Neill zijn. Het is een vrij algemene naam.' Dat wist ze zeker.

Mark staarde haar alleen maar aan, las daarna nog eens snel de volgetypte vellen papier door die voor hem lagen en vatte het rapport samen. 'Finn is de jongste van vier jongens. Joey is de gevangenis in gegaan en zit daar nog steeds vanwege het kapen van een vliegtuig naar Cuba jaren en jaren geleden. Voor die tijd was hij voorwaardelijk vrijgelaten in verband met een bankoverval. Leuk joch. Steve werd op zijn veertiende gedood door een automobilist die na het ongeluk doorreed, ergens in de Lower East Side, waar ze woonden. Paul is politieagent, bij de narcoticabrigade. Hij is de oudste. Hij heeft de detective deze foto gegeven. We hebben hem beloofd die terug te geven. Hun vader is omgekomen bij een gevecht in een café toen Finn drie jaar was. Hij was klusjesman. De moeder was, volgens Paul, dienstmeisje bij een rijke stinkerd op Park Avenue en zij en de vier jongens woonden in een tweekamerflatje in een huurkazerne zonder lift in de Lower East Side. De jongens sliepen in de slaapkamer en zij op de bank in de woonkamer. Ik geloof dat haar naam Lizzie was. Ze is ongeveer dertig jaar geleden aan alvleesklierkanker gestorven, toen de kinderen nog tamelijk jong waren. Kennelijk zijn ze toen aan hun lot overgelaten. Niet lang daarna is Finn samen met een van zijn broers naar een kindertehuis gebracht en Finn is daar weggelopen.

Toen hij een jaar of zeventien was, heeft hij als havenarbeider gewerkt, maar zijn broer zegt dat hij altijd de slimste van de vier was en fantastische verhalen kon vertellen. Sinds die tijd doet hij niet anders meer en tot voor kort verdiende hij daar aardig de kost mee.' Mark keek met overduidelijke afkeuring naar het rapport terwijl Hope heel stilletjes naar hem luisterde. Hij vond het verschrikkelijk om haar dit aan te doen, maar ze had zelf om deze informatie gevraagd. Zo goed als niets van wat Finn had verteld over zijn jeugd was waar. Alweer had hij zich te veel geschaamd om de waarheid te vertellen, in dit geval over het nederige en keiharde begin van zijn leven in vergelijking met dat van haar. Ze had medelijden met Finn door wat Mark over Finns jeugd had verteld.

'Zijn broer zegt,' ging Mark verder, 'dat het hem is gelukt om naar het City College te gaan en dat hij zijn broers daarna nooit meer heeft gezien.

Hun moeder heeft Finn naar een Ierse dichter genoemd. Ze had kennelijk een vooruitziende blik. Zijn broer zegt dat ze een dromerig type was en hun altijd sprookjes vertelde voor het slapengaan... en zich daarna bewusteloos dronk op de bank. Ze hertrouwde nooit en het is duidelijk dat ze een behoorlijk ellendig leven heeft gehad, net als de jongens. Je kunt niet anders dan medelijden met hen hebben.' Hij gaf Hope een foto van Finn toen hij een jaar of veertien was. Ze zag een knappe jongen en het was zonder enige twijfel Finn. 'Ze hadden geen geld. Uiteindelijk verloor hun moeder haar baan en kreeg ze een kleine uitkering, tot Paul haar met zijn salaris als politieman kon bijstaan. Maar dat zal niet makkelijk zijn geweest, omdat hij toen al was getrouwd en zelf kinderen had.

Hun moeder stierf in een ziekenhuis voor minderbedeelden. Ze hadden' nooit een cent te makken. Er was geen appartement aan Park Avenue, geen huis in Southampton. Geen vader die arts was. Hun grootouders waren uit Ierland afkomstig, maar als er een voorvaderlijke band bestaat met het huis waarin jullie nu wonen, dan weet Paul O'Neill daar helemaal niets vanaf. Hij betwijfelt dat ten zeerste. Hij zegt dat hun grootouders en overgrootouders aardappelboeren waren die tijdens de Grote Hongersnood naar Amerika zijn geëmigreerd, zoals heel veel andere mensen. Maar ze zouden nooit zo'n huis hebben gehad als dat van jou. Nadat Finn in de haven had gewerkt, schijnt hij nog heel veel andere baantjes te hebben gehad: ober, chauffeur, portier, propper bij een striptent. En hij heeft ook nog op een vrachtwagen gereden om kranten af te leveren. Ik neem aan dat hij tamelijk jong met schrijven is begonnen en wat verhalen heeft verkocht. Zijn broer weet maar weinig af van wat er na de universiteit met Finn is gebeurd. Hij gelooft dat hij een meisje zwanger heeft gemaakt en met haar is getrouwd, maar hij weet niet wie ze was en hij heeft het kind nooit gezien. Hij heeft al jaren geen contact meer met hem.

En volgens de detective zit Finn financieel zeer ernstig in de problemen. Hij zit tot over zijn oren in de schulden, heeft al een aantal keer met oninbare vorderingen te maken gehad en de beoordeling van zijn kredietwaardigheid komt er zeer slecht van af. Hij is bankroet verklaard, wat waarschijnlijk de reden is geweest om uiteindelijk naar Ierland te vertrekken. Hij schijnt niet met geld om te kunnen gaan, hoewel hij de afgelopen jaren heel wat met zijn boeken heeft verdiend. Maar zijn uitgevers geven hem nu de zak, dus gaat hij daarmee ook weer de mist in. Het feit dat hij jou vorig jaar tegen het lijf is gelopen, is waarschijnlijk het beste wat hem ooit is overkomen. En ik mag wel zeggen dat die klootzak verdomd veel geluk zou hebben als hij met je trouwt. Maar ik geloof niet dat ik dat over jou kan zeggen.

Er is niets mis met zijn achtergrond, of in een arm gezin geboren worden. Heel veel mensen hebben zich uit dat soort situaties weten op te werken en wat van hun leven gemaakt. Daar gaat het om in dit land. En je mag bewondering voor hem hebben dat het hem is gelukt om uit zo'n ellendige situatie op te krabbelen. Als hij slecht bij kas zit, is er geen man overboord als je hem daarmee zou willen helpen. Wat me niet zint,' zei Mark, die over het rapport naar haar keek, 'is dat hij verdorie bijna over alles tegen je heeft gelogen. Kennelijk schaamt hij zich voor zijn afkomst, dat is treurig. Maar trouwen met een vrouw en beweren dat je iemand anders bent dan je bent, getuigt niet van veel integriteit. En het gaat mij niet aan als je van die man houdt, maar volgens mij deugt er geen bal van. Die man is een leugenaar van jewelste. Hij heeft zijn hele levensgeschiedenis bij elkaar verzonnen, inclusief aristocratische voorouders, titels, artsen en een hele reeks mensen die niet bestaan. Of misschien bestaan ze wel, maar als dat zo is, of was, zijn ze geen van allen verwant met hem, en dat maakt me bang.'

Hij gaf de map zonder verder commentaar aan Hope en ze wierp een blik in het keurig getypte, volledig gedocumenteerde rapport van de privédetective. Mark vertelde haar dat de man zijn onderzoek nog niet had afgerond. Hij leek tot nu toe erg grondig te werk te zijn gegaan en had beloofd de komende twee weken met nog meer achtergrondinformatie over Finn te komen. Terwijl Hope naar Mark keek, voelde ze zich misselijk worden. Niet omdat wat ze had gehoord afschuwelijk was, of onacceptabel, maar omdat ze nu wist dat Finn over zowat alle feiten en details tegen haar had gelogen. Haar hart kromp bij de gedachte alleen al ineen. Hij had een ellendige jeugd gehad in een huurkazerne, met een dronken moeder, een vader die tijdens een cafégevecht om het leven was gekomen, en uiteindelijk was hij in een kindertehuis beland, wat ook een nachtmerrie voor hem moest zijn geweest. En in plaats van haar te vertrouwen en het met haar te delen, had hij een moeder verzonnen die zogenaamd een verwende Ierse aristocratische schoonheid was en een vader die arts op Park Avenue was. Het was geen wonder dat hij zich als een in de steek gelaten kind aan haar vastklampte zodra ze maar twee stappen bij hem wegliep. Wie zou dat na zo'n jeugd niet doen? Maar het probleem was dat hij over zoveel dingen tegen haar had gelogen. Ze vroeg zich af waarover hij nog meer had gelogen en welke geheimen hij nog meer voor haar had. Hij had haar zelfs niet verteld dat zijn uitgever hem de laan uit had gestuurd en een rechtszaak tegen hem wilde aanspannen. Dus loog hij tot op de dag van vandaag tegen haar. Haar ogen schoten vol tranen terwijl ze Mark over zijn bureau aankeek.

'Wat ga je nu doen?' vroeg Mark haar vriendelijk. Hij had medelijden met haar. Na een man als Paul was ze in handen van Finn gevallen. Mark wist dat ze verliefd op hem was, maar hij was bang dat Finn O'Neill iets voor haar verhulde wat nog verschrikkelijker was.

Hope was daar ook bang voor. Ze had elf heerlijke, intens gelukkige, ongelofelijke maanden met hem gehad, met uitzondering van de miskraam en zijn reactie daarop. Maar behalve dat was het allemaal zo liefdevol en fantastisch geweest. En nu leek hun leven samen alle grond te verliezen, en Finn ook. Het was ontzettend pijnlijk. 'Ik weet niet wat ik ga doen,' zei ze eerlijk. 'Ik moet erover nadenken. Ik weet nog niet precies wat dit betekent. Ik weet niet of hij zich te veel schaamt om toe te geven hoe hij is opgegroeid en zijn gezicht probeert te redden. Dat verdient niet de schoonheidsprijs, maar ik kan er misschien wel mee leven. Of hij is door en door een oneerlijk mens.'

Mark vermoedde dat dat laatste het geval was en zelfs dat Finn achter haar geld aan zat. In Finns huidige situatie was dat niet zo moeilijk te begrijpen.

Hetzelfde was Hope door het hoofd geschoten. Ze wilde hem het voordeel van de twijfel geven en blijven geloven dat hij het niet kwaad bedoelde. Ze hield van hem. Maar ze wilde ook niet haar ogen sluiten en zich als een dom gansje gedragen. Ze had deze informatie willen hebben en nu had ze die, en moest die nu verwerken en haar eigen conclusies trekken. Voorlopig wilde ze er nog niets tegen Finn over zeggen, omdat ze geen leugens meer van hem wilde horen. Ze moest eerst uitzoeken wat ze ging doen, anders zou ze de situatie alleen maar erger maken.

'Ze hebben nog niets over Finns huwelijk kunnen vinden. Ze weten wel hoe de vrouw heet en de data en omstandigheden schijnen overeen te komen met wat jij zei. Dus misschien heeft hij daar wel de waarheid over verteld. Ze doen nog meer onderzoeken naar de werkelijke doodsoorzaak. Jij zei toch dat het om een auto-ongeluk ging? De detective zei dat hij dat volgende week weet, of op zijn laatst met Thanksgiving.'

'Tegen die tijd zit ik weer in Ierland,' zei ze somber.

'Wees voorzichtig, Hope,' waarschuwde Mark haar. 'Kijk uit met wat je tegen hem zegt. Er bestaat een kans dat je, ook al hou je van hem, niet weet wie en wat deze man is. Hij is waarschijnlijk alleen maar een zeer inventieve leugenaar, wat hem zo'n goede schrijver maakt. Maar er bestaat altijd een kans dat hij iets veel ergers is. Je weet het maar nooit met mensen. Breng hem niet in het nauw en zet hem hiermee niet de pin op de neus. Gebruik het voor jezelf om een goed besluit te nemen. Maar wees heel, heel voorzichtig met hem. Je wilt geen slapend monster wakker maken. Ik weet niet wat het waard is, maar zijn broer zegt dat hij een psychopaat is. Maar hij is geen zielenknijper. Hij is niet meer dan een politieagent met een maffe broer. Ik vind het ook raar dat niemand ooit een boekje heeft opengedaan over Finns ware identiteit, zelfs zijn broer niet. Dat is toch verbazingwekkend. Paul O'Neill zegt dat Finn nog zou liegen over hoe laat het is. Zo ziet het er zeker uit, hoewel het meeste onschuldig is. Het is vooral erg triest. Wees alleen heel voorzichtig dat je niet in de hand werkt dat het erger wordt dan het nu is. Als je hem hiermee in verlegenheid brengt, zou hij wel eens heel lelijk tegen je kunnen gaan doen.' Hij maakte zich serieus zorgen om haar, vooral na het lezen van alles wat hij van de privédetective had gekregen. Hij vermoedde dat Finn O'Neill behoorlijk gestoord was, en het was moeilijk te geloven dat hij, onder deze omstandigheden, niet achter haar geld aan zat. En Finn had haar helemaal voor zich alleen, ver weg in Ierland in een groot, geïsoleerd liggend huis op het platteland. Dat beviel Mark Webber helemaal niet.

'Het treurige is dat niemand tot nu toe zo aardig voor me is geweest. Hij is de liefste man ter wereld, op die paar keer na dat hij boos werd. Maar over het algemeen is het een vriendelijke, tedere, lieve vent.' En ze had alles geloofd wat hij had gezegd.

'En een pathologische leugenaar, lijkt mij. Als je hem in het nauw drijft, ook al is het per ongeluk, is hij misschien niet meer zo aardig.'

Hope knikte. Dat besefte ze zelf ook wel, want na de miskraam had hij uiterst gevoelloos gereageerd. Om een of andere reden had hij dat als een persoonlijke belediging opgevat, alsof ze de baby met opzet had verloren om hem pijn te doen. Ze vroeg zich af of hij werkelijk zo dacht, omdat het ook al eens bij haar was opgekomen dat als ze samen een kind hadden, hij tegenover haar wettelijk veel sterker in zijn schoenen zou staan. Het was moeilijk te achterhalen wat zijn beweegredenen nu waren of wat de waarheid was.

'Ik wil dat je iets voor me doet, Hope. Het advocatenkantoor van ons agentschap heeft een filiaal in Dublin.' Hij glimlachte. 'Ze hebben daar een jaar of tien geleden een kantoor geopend, omdat alle schrijvers die geen inkomstenbelasting willen betalen, naar Ierland verhuizen. Ik heb vanmorgen even navraag bij hen gedaan. De man die nu in Dublin aan het hoofd staat, heeft ook een aantal jaren voor ons in New York gewerkt. Het is een goede, betrouwbare vent en een uitstekende advocaat. Ik heb zijn telefoonnummers inclusief dat van zijn gsm vanmorgen gekregen, en zij zullen contact met hem opnemen om hem jouw naam door te geven. Misschien heeft hij al wel eens wat voor je gedaan toen hij nog hier zat. Het is een Amerikaan en hij heet Robert Bartlett. Mocht zich wat voor probleem ook voordoen, dan wil ik dat je die man belt. En je kunt mij natuurlijk ook altijd bellen, maar ik zit veel verder weg. Als je hem wilt spreken, kan hij zo vanuit Dublin met de auto naar je toe komen.'

Hope schudde haar hoofd. 'Finn zou een rolberoerte krijgen en achterdochtig worden. Hij is op alles en iedereen jaloers en als die man niet minstens honderd jaar is, zou Finn helemaal uit zijn dak gaan.'

Wat Hope zei, stelde Mark niet gerust, maar hij gaf haar toch de telefoonnummers die hij op een notitieblokvelletje had geschreven. 'Ik denk dat Robert in de veertig is, als je het per se wilt weten. Met andere woorden, hij is geen kind meer, maar ook geen seniel opaatje. Het is een aardige, gevoelige, volwassen, snuggere, fatsoenlijke kerel. En je weet maar nooit, misschien kun je zijn hulp ooit nog eens goed gebruiken.'

Hope knikte. Ze hoopte dat het niet nodig zou zijn, maar stopte Bartletts telefoonnummers toch maar in het binnenvakje van haar handtas.

Het was geen opgewekte bijeenkomst geweest en Mark was niet blij haar te zien vertrekken, vooral niet in deze toestand. Ze was in een verwarrende en complexe kwestie verwikkeld, met een man die een ongeleid projectiel was en in het gunstigste geval oneerlijk, en ze moest een paar moeilijke beslissingen nemen. Uit wat Hope had verteld, klonk hij voor Mark niet gevaarlijk, maar plezierig zou het in elk geval niet voor haar worden. Hij vond het vreselijk dat ze zo ver weg zou zitten.

'Het komt wel goed,' stelde ze hem gerust. Vlak voordat ze vertrok, bedacht ze ineens nog iets. 'Wees voorzichtig als je me belt. Ik ga dit rapport in een afgesloten kast in mijn appartement opbergen. Ik wil niet dat Finn het vindt. En zeg er alsjeblieft niets over als je me belt, ook niet in bedekte termen.'

'Natuurlijk niet,' zei hij met net zo'n ongelukkig gezicht als zij. Hope huilde de hele tijd in de taxi onderweg terug naar haar appartement. Haar hart brak bij de gedachte aan de vele leugens die Finn had verteld. Ze had medelijden met hem vanwege de verschrikkelijke jeugd die hij had gehad. Maar zijn ge-lieg was zo extreem. Ze had geen flauw idee hoe ze dit allemaal moest aanpakken.

16

Voordat ze naar Ierland vertrok, sprak Hope nog een keer met Mark. De privédetective had op dat moment geen verdere informatie en ze was klaar met al haar opdrachten in New York. Iedere dag belde ze het ziekenhuis in Boston om te horen hoe het met Paul ging. Er was weinig veranderd in zijn situatie en iedere keer dat ze belde, sliep hij. Ze had zijn arts gesproken en hij was bezorgd maar niet gealarmeerd over zijn gezondheid. Paul was zwak, maar zo was dat nu eenmaal. Langzaam ging het bergafwaarts. En ze beloofden haar in Ierland te bellen als er zich een drastische verandering in zijn toestand zou voordoen. De dokter wist dat ze in een dergelijke situatie onmiddellijk zou terugkomen. Hij kende hen nog uit de tijd dat ze getrouwd waren en was altijd begaan geweest met het vreselijke lot dat hen had getroffen: eerst Pauls ziekte, daarna zijn gedwongen pensionering, de dood van hun dochter en ten slotte Pauls besluit om te scheiden.

Voordat Hope uit New York vertrok, belde ze Finn om te zeggen dat ze eraan kwam en hij was door het dolle heen. Het maakte haar droevig om te horen hoe blij hij was. Na de leugens die onlangs waren blootgelegd, had ze het gevoel alsof de bodem onder hun relatie langzamerhand wegviel. Ze hoopte dat ze samen alles weer op tijd in goede banen konden leiden en het achter zich laten. Ze wilde een manier vinden om hem het vertrouwen te geven dat hij niet hoefde te liegen over zijn jeugd of zijn leven, of zelfs over problemen met zijn uitgever. Door al die dingen kreeg ze echt geen minachting voor hem, maar door het liegen wel. Het bracht haar van haar stuk. Ze wist niet meer wat ze moest geloven. Ze wilde zijn daden veroordelen, niet de persoon die hij was. Ze geloofde nog altijd dat hij een goed mens was. Maar hij had haar nog steeds niets verteld over de ramp rondom zijn huidige contract. Het was nauwelijks te geloven dat hij er nog geen woord tegen haar over had gezegd en dat hij haar mee uit eten had genomen om te vieren dat hij een nieuw contract had ondertekend dat hij helemaal niet had gekregen. Maar boos was ze er niet om, ze vond het alleen erg verdrietig. Ze hield van hem en wilde niet dat hij bang was om haar de waarheid te vertellen.

'Het wordt verdorie ook wel weer tijd dat je thuiskomt,' zei hij grinnikend.

Het viel haar op dat hij meer dan een beetje aangeschoten klonk. Hij vertelde haar dat het afschuwelijk weer was en dat hij sinds haar vertrek voortdurend gedeprimeerd was geweest. Ze vroeg zich af of hij in een neerwaartse spiraal terecht was gekomen, omdat hij zijn uitgever was kwijtgeraakt. 'Ja, vind ik ook,' zei ze met een zachte stem. Het was geen geweldige trip geweest. Ze had deze keer zelfs niet van haar werk genoten. Ze was die hele drie weken alleen maar ontzettend van slag geweest vanwege hem. En in het vliegtuig pijnigde ze haar hersens over wat ze met het rapport van de privédetective aan moest. Je kon een alarmbel die in je hoofd was gaan rinkelen, niet weer uitzetten. Maar naast dat geluid van angst, voelde ze ook haar liefde voor Finn. En ze wilde hem niet vernederen door hem met het rapport te confronteren.

Hij zag er moe uit toen hij haar op het vliegveld kwam afhalen; hij had donkere kringen onder zijn ogen alsof hij niet had geslapen. Ze was deze keer zelfs niet blij het huis te zien. Het was er ijskoud en hij was vergeten de verwarming hoger te zetten. En toen ze naar boven ging, zag ze in zijn werkkamer dat er niet meer dan een tiental manuscriptvelletjes voor zijn nieuwe boek op zijn bureau lagen. Hij had haar verteld dat hij in haar afwezigheid ongeveer honderd bladzijden had geschreven, en nu ze thuis was, zag ze dat ook dat een leugen was.

'Wat heb je gedaan terwijl ik in New York zat?' vroeg ze terwijl ze haar koffer uitpakte en hij toekeek. Ze hing haar kleren op en probeerde geen ergernis in haar stem door te laten klinken. Ze probeerde haar toon natuurlijk en luchtig te houden, maar ze kon hem niet voor de gek houden. Zodra ze uit het vliegveld was gestapt, had hij gemerkt dat er iets mis was.

'Wat is er, Hope?' vroeg hij rustig terwijl hij haar op het bed trok en zijn armen om haar heen sloeg.

'Niets. Ik ben van slag omdat Paul zo ziek is.' Het was duidelijk dat hij er niet blij mee was dat ze dat zei, maar ze kon even niets anders bedenken. Ze voelde zich er nog niet klaar voor om hem te vertellen dat ze nu wist dat alles wat hij over zijn jeugd had verteld een leugen was, en dat het voorouderlijk huis dat ze voor hem had gekocht in werkelijkheid nooit van zijn familie was geweest. De beschadigde foto van de vier jongetjes met cowboyhoeden kon ze maar niet uit haar hoofd zetten en ze had zo'n medelijden met hem. Hij was zelfs geen enig kind, zoals hij had gezegd. Het was moeilijk om erachter te komen wie hij werkelijk was en wat dat allemaal voor haar betekende. 'Misschien wordt Paul wel weer beter,' zei Finn in een poging aardig voor haar te zijn. Hij liet zijn hand onder haar trui glijden en streelde haar borsten. Terwijl hij dat deed, vroeg ze zich af of dat misschien alles was wat er tussen hen was: heel veel leugens en fantastische seks.

Ze wilde niet met hem vrijen, maar dat zei ze niet tegen hem. Ze had het gevoel alsof haar wereld instortte, maar ze probeerde tegen hem te doen alsof er niets was veranderd. Het maakte haar heel onzeker dat hij zoveel verzinsels had verteld over zijn vroegere leven en de mensen daarin. Ze vermoedde dat hij hunkerde naar acceptatie en heel erg graag als ieder ander wilde zijn. Het was waarschijnlijk pijnlijk voor hem om toe te geven dat ze zo arm waren geweest, misschien zelfs wel heel erg pijnlijk. En terwijl ze daar allemaal niet aan probeerde te denken, liet ze hem langzaam haar kleren uittrekken, en ondanks al die akelige gedachten, voelde ze dat ze snel opgewonden raakte. In ieder geval was hij een geweldige minnaar. Maar ook al hield ze van hem, dat was niet genoeg. Ze moest hem ook kunnen vertrouwen.

Hij kon die nacht niet genoeg van haar krijgen, na drie weken zonder haar. Als een man die van honger en dorst op sterven had gelegen, wilde hij telkens weer de liefde met haar bedrijven. En naderhand, toen hij eindelijk in slaap viel, rolde ze naar haar kant van het bed en huilde.

De volgende morgen bij het ontbijt vroeg hij terloops wanneer ze nu zouden trouwen. Voordat ze vertrok, hadden ze het over oudejaarsavond gehad. Het had hem leuk geleken om ieder jaar op die avond hun huwelijksdag te vieren. Maar nu hij er weer naar vroeg, gaf ze een vaag antwoord. Door alles wat ze over hem te weten was gekomen, had ze tijd nodig om erover na te denken. En ze zat ook nog op de rest van het rapport van de privédetective te wachten. Ze wilde er Finn niet mee confronteren voordat ze alles had vernomen. Misschien viel dat deel van het verhaal wel mee en lag dat dichter bij de waarheid zoals ze die van Finn had gehoord.

'Wat is er?' vroeg hij haar met een bezorgde blik in zijn ogen. 'Ben je in New York soms op een andere man verliefd geworden?' Het was hem wel duidelijk dat ze niet over de trouwerij wilde praten en niet bereid was plannen te maken of een datum te prikken.

'Natuurlijk ben ik niet op een ander verliefd geworden,' beantwoordde ze zijn vraag. 'Het voelt alleen zo raar om te gaan trouwen nu Paul zo ziek is.' Het was het enige excuus dat ze kon bedenken.

Haar antwoord beviel hem niet, het sloeg volgens hem nergens op. 'Wat heeft dat er nou mee te maken? Hij is al jaren ziek.' Finn zag er geërgerd uit.

'Het gaat veel slechter met hem,' zei ze somber terwijl ze de restjes van een roerei over haar bord heen en weer schoof.

'Je wist dat dat zou gebeuren.'

'Het voelt voor mij gewoon niet goed om feest te vieren terwijl hij misschien wel dood ligt te gaan.' Ze had een slecht voorgevoel gehad toen ze hem de laatste keer zag en ze was bang dat ze hem misschien nooit meer zou zien. 'En bovendien komt er niemand. Ik vind dat zo sneu. Misschien is het toch veel leuker als we het volgend jaar zomer op de Cape doen. Onze agenten kunnen dan komen en het is voor Michael makkelijker om niet dat hele eind naar Ierland te hoeven reizen.' Finn had haar verteld dat Michael dit jaar niet met kerst en oud en nieuw zou komen. In plaats daarvan ging hij met vrienden naar Aspen.

'Begin je 'm te knijpen, Hope? Je klinkt alsof je van gedachten bent veranderd.' Finn zag er gekwetst uit.

'Natuurlijk niet. Het voelt alleen niet als het juiste moment,' zei ze rustig terwijl ze naar haar bord staarde.

'We waren van plan om in oktober te trouwen,' bracht hij haar in herinnering, en ze wisten allebei waarom.

'Dat was omdat we een maand later een kindje zouden krijgen,' zei ze zachtjes terwijl ze hem aankeek.

'En we weten allebei waarom dat niet is doorgegaan,' zei hij onvriendelijk. Hij liet geen gelegenheid voorbijgaan om haar er een slecht gevoel over te bezorgen. Hij was de eerste zes maanden zo ongelofelijk lief voor haar geweest en nu leek hij zo vaak boos. Of misschien was hij wel boos op zichzelf. Niets leek goed te gaan. Hij zette haar ineens ook veel vaker onder druk, maar met al die leugens van hem vond ze niet dat hij daartoe het recht had. Maar hij koesterde ook geen enkele argwaan dat ze wist dat hij loog. Ze speelden nu allebei hetzelfde spelletje, maar Hope vond dat verschrikkelijk en kon hem nauwelijks recht in de ogen kijken.

'Het klopt toch dat je in New York ongesteld bent geweest?' vroeg hij terwijl ze hun borden in de gootsteen zetten zodat Katherine die later kon afwassen. Hope knikte ter bevestiging. Hij reageerde er niet op. Maar toen ze zich omdraaide om hem aan te kijken, glimlachte hij. 'Dat betekent dat je omstreeks deze tijd moet ovuleren.'

Hope barstte bijna in tranen uit. Ze ging aan de keukentafel zitten en legde haar hoofd op haar armen. 'Waarom blijf je daar nu steeds over doorzeuren?' vroeg ze met een gedempte stem in haar mouw, en toen keek ze vertwijfeld naar hem op. 'Wat maakt dat nu uit?' Terwijl ze de vraag stelde, wist ze dat ieder antwoord van zijn kant een leugen zou zijn. Ze kon zich niet meer voorstellen dat hij de waarheid vertelde. Het maakte alles kapot. Mark had gelijk. Hij was een pathologische leugenaar. 'Wat is er met je, Hope?' vroeg Finn vriendelijk terwijl hij naast haar kwam zitten. 'Eerder wilde je zo graag een kind en kon je niet wachten tot we getrouwd waren.'

Ze wilde zeggen dat dat was voordat ze wist dat hij een leugenaar was. 'Ik wil alleen maar wat tijd om dingen op een rijtje te zetten. Ik ben ons kindje vijf maanden geleden verloren. En ik wil niet trouwen terwijl mijn ex-man misschien op sterven ligt.'

'Dat zijn allemaal lulsmoezen en dat weet je.'

Ze keek hem aan en wist dat ze hem nu de waarheid moest vertellen. Of in elk geval een deel daarvan. 'Soms denk ik dat je niet eerlijk tegen me bent, Finn. Toen ik in New York was, deden er allerlei geruchten de ronde over het uitgeverswereldje. Iemand vertelde me dat je uitgever je voor de rechter wil slepen en dat ze je contract niet willen verlengen, omdat je je laatste twee boeken niet hebt ingeleverd. Wat is er aan de hand?

Het stond ook in The Wall Street Journal en in The New York Times. De enige die dat niet wist, was ik. Waarom heb je me dat niet verteld? En waarom heb je me verteld dat je een nieuw contract had ondertekend?' Haar ogen waren vol vraagtekens terwijl ze naar hem keek, maar ze had nog veel meer vragen dan alleen deze. Dit was nog maar het begin.

Hij keek haar woedend aan. 'Vertel jij mij dan alles over je werk, Hope?' schreeuwde hij tegen haar.

'Eerlijk gezegd, ja. Ik vertel je alles wat er in mijn leven gebeurt.'

'Dat komt omdat musea je werk willen exposeren en galeries je smeken om je foto's te mogen ophangen. Gouverneurs willen dat je hun portret maakt en alle tijdschriften ter wereld willen je werk kopen. Er is verdomme toch niets waarvoor jij je hoeft te schamen? Mijn creativiteit was eventjes opgedroogd en ik heb twee kutboekjes niet ingeleverd, en nou eisen die klootzakken ineens bijna drie miljoen dollar van me. Denk je soms dat ik daar trots op ben? Ik schijt in mijn broek van angst, jezusmina, en waarom zou ik je dat in 's hemelsnaam moeten vertellen? Zodat jij medelijden met me kan hebben of bij me weglopen omdat ik blut ben?'

'Denk je echt dat ik dat zou doen?' vroeg ze terwijl ze hem bedroefd aankeek. 'Ik zou niet bij je weglopen als je blut was. Maar ik heb wel het recht om te weten wat zich in je leven afspeelt, vooral over belangrijke dingen zoals dit. Ik vind het vreselijk als je tegen me liegt. Ik heb geen behoefte aan een mooier verhaal dat jij bij elkaar fantaseert. Het enige wat ik van je wil horen, is de waarheid.'

'Waarom? Zodat jij me onder mijn neus kunt wrijven dat je zoveel succes hebt en hoeveel klotegeld je man je heeft gegeven? Nou, je doet maar, maar ik heb er geen behoefte aan om mezelf te vernederen zodat jij je over mijn rug heen beter kunt voelen dan ik.' Hij sprak tegen haar alsof ze zijn vijand was en alsof daarmee iedere leugen werd gerechtvaardigd die hij ooit had verteld.

'Ik probeer me helemaal niet beter te voelen dan jij,' zei ze diepongelukkig. 'Ik wil alleen een eerlijke relatie met je. Ik moet weten dat ik erop kan vertrouwen wat je zegt.' Ze had bijna iets over zijn jeugd gezegd, maar ze wilde eerst de rest van het verhaal van de privédetective horen. Als ze Finn confronteerde met een van zijn leugens zou er heel veel deining ontstaan en zou het schip van hun relatie misschien wel zinken. Ze was daar nog niet aan toe. Maar het was lastig dat ze zich bewust was van wat ze nu deed en er tegelijkertijd niets over kon zeggen.

'Wat maakt dat uit? En ik lieg niet tegen je over die rechtszaak, ik heb het je alleen niet verteld.'

'Je hebt me verteld dat je een nieuw contract had ondertekend, maar dat was niet waar. Je hebt me verteld dat je honderd pagina's had geschreven terwijl ik in New York zat, maar je heb er een stuk of tien, twaalf geschreven. Lieg niet tegen me, Finn. Dat haat ik. Ik hou van je zoals je bent, ook al zou je nooit meer een bladzijde schrijven of een nieuw contract ondertekenen. Maar vertel me geen dingen die niet waar zijn. Dan ga ik me bezorgd maken of je me nog andere leugens hebt verteld.'

Ze was zo eerlijk mogelijk tegenover hem, zonder dat ze haar vertrouwen in hem opzei en hem over het rapport van de privédetective vertelde. Dat wilde ze nu nog niet aansnijden.

'Zoals wat dan?' daagde hij haar uit met zijn gezicht vlak voor het hare.

'Ik weet het niet. Dat mag jij vertellen. Je schijnt er nogal creatief in te zijn.' Hij had ook over zijn zoon gelogen en over het huis dat niet zijn eigendom was.

'Wat bedoel je daar nu weer mee?'

'Ik bedoel er alleen maar mee dat ik wil weten of de man met wie ik trouw een eerlijke man is.'

'Dat ben ik,' zei hij strijdlustig. 'Wil je me soms voor leugenaar uitmaken?' Hij probeerde haar uit haar tent te lokken om het te zeggen, maar met heel veel moeite lukte het haar dat niet te doen. Dat zou het alleen maar erger maken.

'Soms weet ik niet wat of wie je bent. Lieg alleen niet tegen me, Finn. Dat is het enige wat ik wil zeggen. Ik wil je kunnen vertrouwen. Ik wil me niet hoeven afvragen of je me de waarheid vertelt.'

'Misschien gaat de waarheid je geen moer aan,' zei hij, en hij stormde de keuken uit. Een minuut later hoorde ze de voordeur met een klap dichtslaan en zag ze hem de trap af rennen, in zijn auto stappen en wegrijden. Dat was geen goed begin, om het zachtjes uit te drukken, maar ze had het moeten zeggen. Ze kon niet langer doen alsof ze alles geloofde wat hij zei, omdat dat niet zo was. Toen ze even later in de tuin een luchtje ging scheppen, merkte ze dat ze ineens ook weer aan Marks woorden dacht. Het was niet verstandig om Finn in het nauw te drijven over zijn leugens. Dat zou alleen maar situaties creëren zoals zoëven. Het enige wat ze wilde, was dat hij de waarheid vertelde, zodat ze hem weer kon vertrouwen en ze verder konden met hun leven. Die hoop had ze nog niet opgegeven, ook al had Mark Webber dat wel na het lezen van het rapport. Hope geloofde nog steeds dat ze een andere weg in konden slaan en ze wilde dat Finn haar daarbij hielp. Ze kon dat niet alleen doen.

Ze liep net terneergeslagen het bordes op toen Finn weer kwam aangereden. Hij stapte met een verontschuldigende blik in zijn ogen uit zijn auto en kwam op haar af. En toen hij naast haar liep, draaide hij haar half om zodat ze hem kon aankijken.

'Het spijt me, Hope. Ik ben een klootzak. Ik schaam me er soms voor dat ik zulke stomme dingen doe. Ik wil dat alles goed gaat, en soms is dat gewoon niet zo en dan doe ik alsof er niets aan de hand is. Ik wil zo verdomde graag dat er niets aan de hand is, dat ik lieg als er iets misgaat, denk ik.' Ze was ontroerd dat hij het toegaf en dat gaf haar hoop dat het allemaal weer goed zou komen. En ze leefde vreselijk met hem mee in verband met zijn jeugd, ook al wist hij dat niet. Ze keek glimlachend naar hem op. Hij legde zijn armen om haar heen en kuste haar. En hij ontroerde haar nog meer toen ze de tranen in zijn ogen zag. Hij had tegenover haar zijn trots afgelegd en zijn fout toegegeven. Ze hoopte dat dat betekende dat hij het niet nog eens zou doen. Het enige wat ze wilde was de waarheid.

'Ik hou van je, Finn,' zei ze terwijl ze hand in hand het huis in liepen. 'Je hoeft voor mij helemaal niets mooier voor te stellen dan het is. Ik hou gewoon van je zoals je bent, zelfs als het niet allemaal fantastisch is. Wat ga je aan die rechtszaak doen?'

'Die boeken afmaken, als me dat lukt. Dit laatste heeft me ontzettend veel tijd gekost. Ik heb maandenlang niets op papier kunnen krijgen. Mijn agent probeert ze aan het lijntje te houden. Ze hebben me net drie maanden extra tijd gegeven, maar als ik geen nieuw contract krijg, ben ik de sigaar. Mijn geld raakt op. Ik heb geen rooie rotcent meer. Godzijdank heb je dit huis gekocht. Als ik hier nog steeds de huur had moeten betalen, zou ik op straat zijn gezet. En dan zou het huis van mijn betovergrootvader weer in handen van iemand anders zijn gevallen.'

Hij had net weer een leugen verteld, maar het was er een waarmee ze voorlopig wel kon leven. Als hij per se verzinsels wilde vertellen om zijn jeugd mooier voor te stellen en zijn gezicht te redden, vond ze het best. Hij schaamde zich kennelijk te veel voor zijn werkelijke jeugd. Vergelijken bij haar sprookjesachtig gelukkige jeugd in New Hampshire was die van hem een nachtmerrie geweest. Ze wilde alleen niet dat hij over zijn huidige leven loog. En ze vond het triest om te horen dat hij zo erg aan de grond zat, hoewel het haar niet verbaasde. Ze had zoiets verwacht toen hij zijn symbolische huur niet had betaald. Ze wist dat hij het zou hebben gedaan als hij het had gekund. Het leek alsof alle leugens die hij vertelde uit schaamte voortkwamen.

'Nou ja, over het geld hoef je je in elk geval geen zorgen te maken,' zei ze vriendelijk. 'Ik kan de uitgaven hier wel betalen.' Dat deed ze al.

'En wat moet ik dan?' vroeg hij met een wanhopige blik in zijn ogen. Ze trokken hun jassen uit en hingen die op in een kast in de hal. 'Je vragen om een toelage, of om geld voor de krant iedere dag? Zonder contract helpen ze me naar de verdommenis.' Hij klonk verbitterd terwijl ze langzaam samen de trap op liepen, maar hij was tenminste niet meer boos op haar. Het ging ietsje beter.

'Als je het boek afmaakt, geven ze je wel weer een contract,' probeerde ze hem gerust te stellen.

'Ik loop twee boeken achter, Hope. Niet één.' Hij was er nu tenminste eerlijk over.

'Hoe heeft dat kunnen gebeuren?'

Hij glimlachte quasizielig en haalde zijn schouders op. 'Te veel de beest uitgehangen voordat ik jou ontmoette. Ik heb nu in elk geval meer tijd. Ik heb alleen geen zin om te werken. Ik wil de hele tijd bij jou zijn.' Dat wist ze, maar hij was ook net drie weken alleen geweest, waarin hij had kunnen werken maar dat niet had gedaan. Hij moest zijn leven echt weer op de rails zien te krijgen. Terwijl ze zijn huis had opgeknapt, had hij niets anders gedaan dan zich met haar vermaken.

'Ik geloof dat je plicht je roept,' zei ze rustig.

'Wil je nog steeds met me trouwen?' vroeg hij. Hij zag er weer als een jongetje uit.

Ze legde haar armen om zijn nek en knikte. 'Ja. Ik wil alleen zorgen dat we er allebei op een volwassen manier mee omgaan en een eerlijke relatie met elkaar hebben, Finn. Dat is echt noodzakelijk als we willen dat het wat wordt.'

'Ik weet het,' zei hij. Zijn boosheid was volledig verdwenen. Soms was hij zo geweldig en op andere momenten zo onredelijk. 'Wat dacht je ervan om naar bed te gaan en een dutje te doen?' vroeg hij met een schalkse blik in zijn ogen. Ze lachte en rende toen achter hem aan de trap op. Even later deed hij hun slaapkamerdeur op slot, tilde haar als een kind op van de grond, gooide haar op bed en dook haar achterna. Hij kwam die middag niet aan werken toe, maar ze genoten er allebei met volle teugen van, en de tweedracht tussen hen leek hersteld. Hij was niet altijd eerlijk tegen haar, maar hij was zó charmant en zó ongelofelijk sexy.

De volgende middag bracht Finn haar met de auto naar Dublin om nog meer stoffen en andere dingen te kopen die ze voor het huis nodig hadden. Ze voelde zich schuldig dat ze hem van zijn werk afhield, maar ze was nog steeds bangig op de Ierse wegen en Winfred was een vreselijke chauffeur, dus had Finn zich vrijwillig aangeboden. De sfeer tussen hen was weer luchtig en blij en ze waren allebei opgewekt. In Dublin vonden ze alles wat ze nodig hadden en Hope was opgetogen dat Finn een goed humeur had. Dat was tegenwoordig niet altijd zo en ze had het gevoel dat hij meer dronk dan anders. Katherine had dat bevestigd. Maar Hope zei er niets over tegen Finn. Ze wist dat hij al genoeg aan zijn hoofd had met die rechtszaak in New York en de twee boeken die hij moest schrijven.

'Hé, ik bedacht vanmorgen iets,' begon hij terwijl ze terug naar Blessington reden over de tweebaansweg die door het Ierse platteland liep. Het zag er voor Hope nog steeds als een ansichtkaart uit, zelfs op een koude novemberdag. 'Het zou veel makkelijker zijn, en minder gênant voor mij, als we een soort rekening openen waar ik geld vanaf kan halen zonder het jou te hoeven vragen.'

Ze schrok, maar het klonk niet onlogisch. Maar ze waren nog niet getrouwd en het was een behoorlijk brutaal verzoek. 'Wat voor soort rekening?' vroeg ze voorzichtig. 'Over hoeveel hebben we het dan?' Ze snapte hem wel, vooral nu hij zo arm was. Ze nam aan dat hij een paar duizend dollar voor kleinere uitgaven bedoelde. Daar kon ze wel mee leven, hoewel ze zich wat opgelaten voelde om erover te praten. Maar ze waren bijna getrouwd. Ze hoopte nog steeds dat ze hem zover kon krijgen om tot juni te wachten, maar dat had ze niet nog een keer tegen hem gezegd, omdat hij daardoor eerder zo van streek was geraakt.

'Ik weet het niet. Ik heb het gisteren proberen te becijferen. Niets buitenissigs,' zei hij zorgeloos. 'Een paar miljoen misschien. Een stuk of vijf, dan heb ik een buffer en hoef ik jou niet om geld te vragen voor ieder klein dingetje dat ik nodig heb.'

Door de manier waarop hij het zei, dacht ze dat hij een grapje maakte en ze begon te lachen. Maar toen zag ze zijn gezichtsuitdrukking en besefte dat hij het serieus meende. 'Vijf miljoen?' vroeg ze met een blik vol ongeloof. 'Dat meen je niet! Wat ben je in godsnaam van plan te kopen? Het hele huis heeft bij elkaar anderhalf miljoen gekost.' En ze had dat alleen maar betaald om hem gelukkig te maken, een huis gekocht dat, zoals inmiddels was gebleken, nooit van zijn familie was geweest. 'Daar gaat het nu juist om. Ik wil je niet om iedere cent hoeven vragen en aan je uit moeten leggen waaraan ik het wil besteden.' Hij zei het alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Ze staarde hem ongelovig en met een wee gevoel in haar maag aan. 'Finn, een rekening van vijf miljoen voor wat zakgeld is belachelijk.' Ze was niet boos, maar geschokt. Hij had geen moment geaarzeld om zoveel geld te vragen, alsof ze regelmatig met tien of twintig miljoen liep te wapperen.

'Terwijl jij bulkt van het geld?' Finn leek ineens geërgerd. 'Wat zeur je nou? Probeer je mij soms onder de duim te houden door je hand op de knip te houden? Vijf miljoen is voor jou een habbekrats.'

Hij deed niet eens zijn best om vriendelijk te blijven. Het was alsof alles tussen hen was veranderd. Ineens wilde hij geld en zijn oude charme sloeg nu heel vaak om in boosheid en beschuldigingen. Dit was niet de Finn op wie ze verliefd was geworden. Het was een andere, eentje die haar regelmatig van streek maakte en dan plotseling weer liefdevol was. Maar nu was hij niet lief. Dit was een Finn wiens handen jeukten om een greep in haar portemonnee te doen. Het was iets totaal nieuws en het beviel haar helemaal niet. 'Dat is voor iedereen veel geld, Finn,' zei ze rustig. Ze vond het helemaal niet leuk. 'Oké, maak er dan vier van. Als ik je echtgenoot word, kun je me toch niet eeuwig alleen maar zakgeld geven?'

'Nee, misschien niet. Maar ik ga je ook geen miljoenen geven om erdoorheen te jagen hoe jij het maar wil. Anders zit ik net zo snel zonder geld als jij. Ik betaal liever gewoon alle rekeningen, zoals ik nu al doe, en dan openen we een kleine rekening van een paar duizend dollar voor jou.' Verder wilde ze niet gaan. Ze wilde hem niet kopen en ze was niet op haar achterhoofd gevallen. Sinds haar scheiding had ze heel veel geleerd over het geven van geld aan anderen.

'Dus je wilt dat ik aan de leiband blijf lopen,' zei hij boos, terwijl hij in een bocht van de weg nog maar net kon uitwijken voor een vrachtwagen.

Ze werd bang van zijn rijgedrag. Het was al donker en hij reed veel te hard op de natte weg, en bovendien was hij woedend op haar. 'Ik vind het ongelofelijk dat je me vraagt een bankrekening met vijf miljoen voor je te openen,' zei Hope. Ze deed alsof ze rustig was, maar zo voelde ze zich helemaal niet.

'Ik zei net dat vier ook goed was,' zei hij tussen opeengeklemde tanden door.

'Ik weet dat je geldproblemen hebt, maar dat doe ik echt niet, Finn.' Ze was verontwaardigd dat hij het had gevraagd en nog verontwaardigder dat hij niet van ophouden wist. 'En we moeten zeker huwelijkse voorwaarden laten opstellen.' Ze had dat een paar maanden eerder bij haar advocaten in New York ter sprake gebracht. Ze hadden al een concept gemaakt. Het was vrij eenvoudig. Er stond in dat wat nu van Finn was, van hem was, en wat nu van haar was, van haar. Het was duidelijk waarom ze haar vermogen niet met hem wilde delen. Paul had haar dat geld gegeven en ze hield goed in de gaten waar het bleef.

'Ik had er geen idee van dat je zo gierig was,' zei hij botweg terwijl hij weer een scherpe bocht in de weg nam. Het was echt ongelofelijk dat hij dat tegen haar durfde te zeggen na alles wat ze voor hem met het huis had gedaan. Hij leek haar vrijgevigheid wel erg snel te zijn vergeten. En ze was niet gierig maar verstandig, vooral gezien zijn talent voor het vertellen van leugens. Ze was niet van plan haar vermogen aan hem over te dragen, zelfs niet een deel daarvan. Vijf miljoen dollar was tien procent van wat Paul haar na twintig jaar huwelijk had gegeven.

Ze reden de rest van de weg naar huis in ijzige stilte door, en toen hij abrupt voor het bordes tot stilstand was gekomen, stapte ze uit en liep het huis in. Ze was ontzettend ontdaan door zijn verzoek, en hij zelfs nog meer door haar weigering. Hij liep regelrecht naar de voorraadkamer en schonk een stevige borrel voor zichzelf in. Het effect daarvan kon ze al zien toen hij naar boven kwam en hun woonkamer binnenliep. Ze vermoedde dat hij tegen die tijd misschien zelfs al een tweede had achterovergeslagen.

'Wat vind jij dan redelijk?' vroeg hij haar toen hij ging zitten.

Ze keek hem met een gepijnigde blik aan. Het ging van kwaad tot erger met hem. Eerst was daar zijn obsessie met het krijgen van een kind geweest, daarna waren de leugens gekomen en nu wilde hij enorm veel geld van haar hebben. Van dag tot dag veranderde hij in een andere man en soms kreeg ze dan ineens weer even een glimp te zien van de oude Finn die zo geweldig voor haar was geweest. En ook die verdween dan weer net zo snel. Het had iets heel surrealistisch en schizofreens, en ze herinnerde zich dat zijn broer hem in het rapport van de privédetective een psychopaat had genoemd. Ze vroeg zich nu af of hij dat misschien ook werkelijk was. Ze herinnerde zich ook ooit in verband daarmee een artikel te hebben gelezen waarin over afwisseling van straf en beloning werd gesproken, dus dat psychopaten anderen beurtelings grof en liefdevol behandelden. Hun slachtoffers raakten daar zo van in de war dat ze tot het uiterste gingen om tot op de bodem uit te zoeken wat er allemaal aan de hand was. Zo voelde zij zich nu ook. Haar hoofd tolde. Zijn manipulaties hadden een onweerstaanbaar sterke uitwerking op haar. Het was bijna alsof hij steeds meer zijn ware gezicht liet zien en daar werd ze doodsbang van. Ze geloofde nog altijd dat de goede Finn diep in hem verborgen zat. Maar wat was de echte Finn? De oude of de nieuwe, of allebei? 'Ik ben niet van plan je geld te geven, Finn,' zei ze rustig. Ze zag toen dat hij de fles whisky mee naar boven had genomen en zijn glas weer volschonk.

'Je denkt toch niet dat je daarmee wegkomt?' vroeg hij nu echt hatelijk. 'Dat jij die vijftig miljoen van je ex kunt oppotten en ik maar moet wachten tot je me een paar centen geeft?'

Ze had gedacht dat hij zelf een behoorlijke boterham verdiende, wat het probleem zou hebben opgelost, maar ook nu dat niet het geval bleek, was ze niet van plan om miljoenen dollars op zijn bankrekening te zetten. Het was niet normaal en ze wilde geen echtgenoot kopen. Het drong ook ineens tot haar door dat hij had geklaagd dat Michael laten studeren zoveel geld kostte, maar ze vroeg zich nu af of hij ook maar een cent voor zijn zoon betaalde, of dat Michaels grootouders al zijn studiekosten voor hun rekening namen. 'Ik probeer helemaal nergens mee weg te komen. Ik wil niet aan de man raken voor geld of in onze relatie dingen doen die aanleiding tot verwarring geven. Ik vind wat je vraagt onredelijk en ik doe het niet.'

'Misschien kun je dan beter met Winfred trouwen. Misschien wil je in werkelijkheid liever een knechtje dan een echtgenoot. Als je maar een paar duizend op een rekening zet en de rest voor jezelf houdt, dan moet je maar met hem trouwen.'

'Ik ga naar bed,' zei Hope met een verdrietige uitdrukking op haar gezicht. 'Ik wil hier niet meer over praten.'

'Denk je nu echt dat ik met je trouw als je de financiële situatie niet een beetje gelijktrekt? Wat is dat voor een huwelijk?'

'Een huwelijk gebaseerd op liefde, niet op geld. En op eerlijkheid, niet op leugens. Wat er daarna allemaal gebeurt, is een kwestie van geluk. Maar ik ga niet met je onderhandelen of me door jou laten voorschrijven dat ik vijf miljoen dollar, of zelfs vier miljoen, in je lege portemonnee moet stoppen. Dat is walgelijk, Finn.'

'Dat jij vijftig miljoen dollar van je man oppot en voor jezelf houdt, vind ik ook behoorlijk walgelijk. En godverdomde egoïstisch, als je het mij vraagt.'

Het was de eerste keer dat hij ook maar in de verste verte zoiets tegen haar had gezegd en ze was diepgeschokt. En van zijn opmerking over trouwen met Winfred als ze niet met al dat geld over de brug wilde komen, was ze ook niet bepaald gecharmeerd. Finn was onbeschoft en gemeen. En had onopzettelijk iets van zijn bedoelingen blootgelegd, en dat was angstaanjagend.

Hope zei niets meer tegen hem. Ze draaide zich om, liep naar hun slaapkamer en kroop in bed. Voordat ze in slaap viel, lag ze een hele tijd te piekeren over wat er met haar gebeurde en wat Finn deed en in wie hij vlak voor haar neus veranderde! Maar hoe het ook in elkaar zat, het klopte niet. In feite leek de relatie in een razendsnel tempo af te brokkelen en met de dag slechter te worden. Het was steeds moeilijker om te geloven dat het wel weer op zijn pootjes terecht zou komen. Ze had het gevoel alsof haar hart brak toen ze in slaap viel.

17

Vanaf de dag dat Finn haar voor het eerst om geld had gevraagd, ging het gestaag bergafwaarts. De spanning tussen hen was te snijden, ze maakten voortdurend ruzie, hij begon steeds meer te drinken en hun discussies draaiden altijd om hetzelfde. Hij wilde vier of vijf miljoen dollar van haar, handje contantje en zonder ooit voor zijn uitgaven verantwoording te hoeven afleggen. En nu eiste hij nog meer als ze zouden trouwen. Hij vroeg haar ook om naar de vruchtbaarheidsarts te gaan, maar deze keer weigerde ze dat botweg.

Het enige wat haar nog daar hield, was de tedere herinnering aan hoe lief hij eerder was geweest. Het was bijna alsof hij aan een tijdelijke gekte ten prooi was gevallen. Of een nachtmerrie had en zij zat te wachten tot hij wakker werd en zichzelf weer was. Maar tot nu toe was dat niet gebeurd. Het werd steeds erger met hem, terwijl zij zich vastklampte aan de overtuiging dat hij weer de man zou worden op wie ze verliefd was geworden. Heel soms vroeg ze zich af of die man van de eerste elf maanden wel echt had bestaan. En in november, tegen Thanksgiving, betwijfelde ze ernstig of hij dat wel ooit was geweest. Misschien was de man die ze had gekend en van wie ze had gehouden, een rol geweest die Finn had gespeeld om haar te versieren en was dit de echte Finn. Ze had geen flauw idee meer wat ze ervan moest vinden. Ze was labiel en in de war en voelde zich voortdurend ellendig. En dat alles duurde al weken.

Op Thanksgiving maakte ze de traditionele kalkoen voor hen klaar. Maar het etentje werd verpest omdat hij halverwege de maaltijd begon te ruziën met haar. Het was hetzelfde weerzinwekkende gesprek over het geld dat hij wilde hebben en waarom hij vond dat ze het hem zou moeten geven. Ten slotte stond ze op en vertrok van tafel zonder haar eten helemaal opgegeten te hebben. Het luisteren naar zijn geslijm, woede en beledigingen maakte haar misselijk.

Toen ze die avond in bed lag en overwoog of ze misschien haar koffers moest pakken en naar huis vliegen, draaide Finn zich ineens naar haar om en was weer heel aardig. Hij zei niets meer over het geld, bedankte haar voor het uitstekende diner en zei tegen haar hoeveel hij van haar hield. Hij was zelfs zo teder en vriendelijk dat ze de liefde met hem bedreef, wat ze al dagenlang niet meer hadden gedaan. En daarna voelde ze zich vreselijk in de war en wist niet meer wat ze moest geloven of wat de waarheid was.

Hij maakte haar midden in de nacht wakker en begon weer ruzie met haar te maken over hetzelfde pijnlijke onderwerp, totdat ze ten slotte in slaap viel. Toen ze 's morgens wakker werd, bracht hij haar ontbijt op bed en was weer zijn oude, attente, goedgemutste, liefdevolle zelf. Ze had het gevoel dat ze gek werd, of dat hij dat was. Een van hen was in elk geval krankzinnig, maar ze wist echt niet meer wie. Ze was heel bang dat zij het was en toen ze ter sprake bracht dat hij haar midden in de nacht wakker had gemaakt om met haar te discussiëren, hield hij vol dat hij dat niet had gedaan. Ze voelde zich nu gekker dan ooit en vroeg zich af of ze het misschien toch had gedroomd. Ze moest met iemand praten om wijs te worden uit de situatie, maar ze had niemand om mee te praten. Ze had in Ierland geen vrienden en ze wilde Mark niet bellen, om hem niet ongerust te maken. En die advocaat die hij haar had aangeraden, wilde ze ook niet bellen, want die kende ze helemaal niet. Paul was te ziek om mee te praten. De enige met wie ze kon praten was Finn, maar die had gezegd dat ze zich gek begon te gedragen. Ze dacht echt dat ze krankzinnig werd en was er ook bang voor. Haar redding was dat ze op de maandag na Thanksgiving door Pauls arts werd opgebeld. Paul had een longontsteking gekregen en ze waren bang dat zijn einde nabij was, en als Hope hem nog wilde zien, zou ze zo snel mogelijk naar Boston moeten komen. Ze pakte onmiddellijk haar koffer in en stond klaar om te vertrekken tegen de tijd dat Finn weer terugkwam uit het dorp met een tas vol spullen uit de ijzerwarenwinkel en een pak wasmiddel dat Katherine hem gevraagd had mee te nemen. En hij had een grote bos bloemen voor Hope gekocht. Dat ontroerde haar weliswaar, maar bracht haar ook nog meer in de war.

Hij schrok toen hij haar zag, al gekleed voor de reis en haar koffer dichtritsend.

'Waar ga je heen?' Hij zag eruit alsof hij erg was geschrokken en ze vertelde hem over Paul. Hope leek erdoor van slag. Hij nam haar in zijn armen en vroeg haar of ze wilde dat hij meeging.

Dat wilde ze niet, maar ze wilde hem ook niet beledigen door botweg nee te zeggen. 'Ik red het wel. Ik denk dat het beter is als ik alleen ga,' zei ze bedroefd. 'Ik denk dat dit wel eens het einde zou kunnen zijn.' De dokter had iets dergelijks tegen haar over de telefoon gezegd. Ze hield er al jaren rekening mee, maar het was nu toch moeilijk om onder ogen te zien. Maar ze moest er niet aan denken dat Finn met haar meeging. Ze moest bij hem weg zien te komen en proberen uit te zoeken wat er met haar gebeurde, en wie hij was. Ze wist het niet meer. Of Finn beschuldigde haar nu ergens van, of hij aanbad haar, of hij kuste haar 's avonds in bed goedenacht, of hij eiste geld en maakte haar wakker uit een diepe slaap om ruzie met haar te maken. En terwijl ze dan de volgende dag doodmoe rondsjokte, hield hij vol dat zij hém wakker had gemaakt. Ze wist het niet zeker, maar ze dacht dat hij haar psychisch manipuleerde en dat het nog effect had ook, omdat ze zich volledig in de war voelde. En met Finn leek niets aan de hand.

Hij bracht haar met de auto naar het vliegveld. Ze gaf hem snel een kus en rende naar het vliegtuig. En toen ze in haar stoel in de eerste klas ging zitten, voelde ze zich alleen maar opgelucht dat ze bij hem weg was. En barstte toen in tranen uit. Ze sliep gedurende de hele vlucht en werd versuft wakker toen het vliegtuig op Logan Airport in Boston landde. Ze had het gevoel alsof haar leven met Finn niets meer met de werkelijkheid had te maken.

Toen ze bij het ziekenhuis aankwam, stond Pauls dokter haar al op te wachten. Ze had hem onderweg vanaf het vliegveld gebeld. En ze schrok ontzettend toen hij haar bij Paul had gebracht. In de korte tijd dat ze hem niet had gezien, was hij weggeteerd. Zijn ogen lagen diep in de kassen, zijn wangen waren ingevallen. Hij had een zuurstofmasker op en ze twijfelde eerst of hij haar wel herkende. Maar op een gegeven moment knikte hij en deed rustig zijn ogen dicht, alsof hij opgelucht was dat ze er nu was.

De daaropvolgende twee dagen zat ze aan zijn bed. Ze liet hem geen minuut alleen. Ze belde Finn één keer, maar legde hem uit dat ze niet vanuit Pauls kamer met hem kon praten. Hij zei dat hij het begreep en was heel lief voor haar, wat ze weer vreemd vond. Hij was nu zo vaak gemeen tegen haar en maar af en toe lief. Ze vond het bijna afschuwelijk om met hem te praten, omdat ze nooit wist wie ze aan de lijn zou krijgen.

Ze belde Mark en liet hem weten dat ze in Boston was. Ze beloofde hem op de hoogte te houden. En op de derde dag dat Hope in het ziekenhuis was, kneep Paul er uiteindelijk langzaam tussenuit. Terwijl dat gebeurde, rolden de tranen over Hopes wangen en fluisterde ze hem in het oor dat ze van hem hield en vroeg hem om voor Mimi te zorgen, en toen was hij dood.

Paul had duidelijke instructies achtergelaten. Hij wilde gecremeerd en begraven worden bij zijn dochter in New Hampshire, waar Hopes ouders ook lagen. Binnen twee dagen was alles geregeld, en toen hij naast Mimi werd begraven, gaf haar dat een overweldigend gevoel van een onomkeerbaar einde. Ze had zich van haar leven nog nooit zo alleen gevoeld. Ze had nu niemand meer, behalve Finn. Vanaf het moment dat Paul was gestorven, was hij over de telefoon geweldig voor haar. Maar wanneer Finn nu aardig tegen haar deed, vroeg ze zich altijd af hoe lang dat nog zou duren. Hij was enorm veranderd.

Ze reed in een huurauto van New Hampshire terug naar Boston en vloog daarna naar New York. In haar appartement had ze het gevoel alsof er een einde aan de wereld was gekomen en ze zat daar dagenlang alleen. Ze belde niemand en ging nergens heen. Ze at nauwelijks. Ze wilde alleen maar nadenken over wat er was gebeurd en wat Paul allemaal voor haar had betekend. Ze kon nauwelijks geloven dat hij was heengegaan.

Ze had een ontmoeting met Pauls advocaten. Zijn boot werd te koop gezet. Alles was geregeld, ze hoefde niets te doen. En daarna ging ze bij Mark langs op zijn kantoor. Ze zag er uitgeput uit.

'Wat vreselijk, Hope.' Hij wist hoe moeilijk dit voor haar was. Paul was de enige die ze nog op de wereld had gehad. Zijn secretaresse schonk een kopje thee voor haar in en ze praatten een tijdje met elkaar. 'Hoe gaat het nu in Ierland?' vroeg Mark. Eerst gaf ze geen antwoord en toen keek ze hem heel eigenaardig aan.

'Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik ben in de war. Soms is hij geweldig voor me en daarna weer verschrikkelijk, en dan weer lief. Hij zegt dat ik gek begin te worden, maar ik weet niet of ik het ben of hij. Hij maakt me 's nachts wakker en maakt ruzie met me, en de volgende dag zegt hij tegen me dat het niet is gebeurd. Ik weet het niet,' zei ze met tranen in haar ogen. 'Ik weet niet wat er gebeurt. Hij was het beste wat me ooit is overkomen en nu heb ik het gevoel alsof ik in een nachtmerrie ben beland. En ik weet niet eens wiens nachtmerrie, de zijne of de mijne.'

Wat ze beschreef klonk voor Mark angstaanjagend en hij maakte zich ernstige zorgen om haar. 'Volgens mij is die man krankzinnig, Hope. Ik begin dat zo langzamerhand echt te denken. Ik denk dat zijn broer gelijk had dat hij een psychopaat is. Ik denk dat je moet maken dat je daar wegkomt. Of misschien zelfs niet meer moet teruggaan.'

'Ik weet het niet. Ik moet erover nadenken zolang ik hier ben.

Als hij aardig tegen me is, voel ik me stom dat ik er zo van streek van ben. Maar dan begint het weer van voren af aan en raak ik in paniek. Hij vraagt me om geld.'

Toen Mark dat hoorde, schrok hij nog meer. 'Hoeveel geld?'

'Hij wil dat ik vijf miljoen op een rekening voor hem zet, als zakgeld.'

Mark werd woedend. 'Hij is niet gek, hij is een klootzak! Hij zit achter je geld aan, Hope.' Mark wist dat nu zeker.

'Volgens mij zit hij achter mijn verstand aan,' zei ze zachtjes. 'Ik heb het gevoel dat hij me gek maakt.'

'Waarschijnlijk wil hij dat je dat denkt. Ik vind dat je niet terug moet gaan. En als je dat wel doet, wil ik dat je eerst die advocaat in Dublin belt, zodat je iemand bij de hand hebt op wie je kunt vertrouwen.'

'Dat zal ik doen,' beloofde ze, 'maar ik ben van plan eerst een paar dagen hier te blijven.' Ze was nog steeds te zeer van slag door Pauls dood om nu al terug te willen gaan. En ze voelde zich op dit moment beter in New York. Met de dag werd ze helderder in haar hoofd en had het verwarrende web van leugens en halve waarheden dat Finn om haar heen weefde, minder effect op haar. Hij belde haar regelmatig, maar heel vaak nam ze niet op. En dan vroeg hij later waar ze was geweest en met wie. Ze vertelde hem meestal dat ze had geslapen. Soms ging ze gewoon de deur uit zonder haar gsm mee te nemen.

Mark belde haar twee dagen later en klonk zeer bezorgd. Deze keer bood hij aan om naar haar toe te komen. Ze stemde ermee in en een halfuur later stond hij met zijn diplomatenkoffertje bij haar voor de deur. De privédetective had zojuist zijn eindrapport bij hem afgeleverd en Mark had dat voor haar meegenomen. Hij gaf het haar zonder een woord te zeggen en wachtte terwijl zij las. Het was een lang en gedetailleerd rapport en Hope was geschokt bij bijna alles wat ze las. Het meeste was anders dan wat Finn haar had verteld. Sommige dingen had hij nooit ter sprake gebracht.

Het rapport begon waar het vorige was geëindigd, na zijn jeugd en zijn eerste baantjes. In eerste instantie ging het over zijn huwelijk met Michaels moeder. Ze was een niet zo erg succesvol fotomodel geweest en op haar eenentwintigste met Finn getrouwd, die toen twintig was. Het stel stond bekend als feestbeesten, met veel drugs en drank. Ze was zwanger geworden, en vijf maanden voor Michaels geboorte waren ze met elkaar getrouwd. In het rapport stond dat ze verschillende keren uit elkaar waren gegaan, beiden waren vreemdgegaan, maar ze zochten elkaar daarna toch telkens weer op. En ze waren samen betrokken geweest bij een zwaar auto-ongeluk, op een nacht na een feest op Long Island. Finn had die avond veel gedronken en had achter het stuur gezeten. Hun auto kwam op een kruispunt in botsing met een vrachtwagen. De auto was total loss en zijn vrouw was zwaargewond. De bestuurder van de vrachtwagen werd gedood. Er waren geen getuigen geweest en uiteindelijk had de chauffeur van een langsrijdende auto vanuit een telefooncel langs de weg de politie gebeld en om een ambulance gevraagd. Toen de verkeerspolitie arriveerde, troffen ze Finn bij bewustzijn en ongedeerd aan, enigszins maar niet ernstig door de alcohol beneveld. Hij was niet in staat uit te leggen waarom hij zelf niet naar de telefooncel was gelopen om hulp in te roepen. Ter verdediging werd in het rapport aangevoerd dat hij door de harde klap tegen zijn hoofd in shock en gedesoriënteerd was geraakt en dat hij had gezegd dat hij zijn gewonde vrouw niet alleen had willen laten. Het ongeluk had een halfuur voordat de andere auto langsreed plaatsgevonden en de conclusie van de ambulancebroeders luidde dat als er eerder hulp in was geroepen, Finns medepassagier, zijn vrouw, nog zou hebben geleefd. Hij had helemaal niets gedaan om haar leven te redden.

In het onderzoek achteraf werd vastgesteld dat er huwelijksproblemen waren en dat Finn haar om een scheiding had gevraagd, maar dat zij dat had geweigerd. Er rezen twijfels over zijn aandeel in het ongeluk, maar of hij de veroorzaker was of niet, hij had haar dood laten gaan. Er werd een officiële aanklacht tegen Finn ingediend, hij werd veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van vijf jaar, en zijn rijbewijs werd ingetrokken wegens doodslag, omdat de vrachtwagenchauffeur bij het ongeluk om het leven was gekomen. De dood van zijn voormalige echtgenote werd als een ongeluk aangemerkt.

De privédetective had ook contact opgenomen met de ouders van Finns voormalige vrouw in Californië. Ze waren nog steeds verbitterd en zeiden dat ze geloofden dat Finn hun dochter opzettelijk dood had laten gaan in de hoop geld te erven. Haar vader was een rijke effectenmakelaar in San Francisco en samen met zijn vrouw hadden ze het zoontje van hun dochter opgevoed, dat zeven was ten tijde van zijn moeders dood. Ze zeiden dat Finn botweg de voogdij over het kind had geweigerd. Ze hadden de privédetective verteld dat Finn zijn zoon in de daaropvolgende jaren tot hij naar de universiteit ging, twee keer had gezien. En ze dachten dat hij hem sinds die tijd een paar keer had ontmoet, maar geen wezenlijke rol in het leven van hun kleinzoon speelde. Ze vonden dat hij een slechte invloed op de jongen had en een gevaarlijke man was. Hij had na de dood van hun dochter geprobeerd geld van hen los te krijgen, door te dreigen haar alcohol- en drugsgebruik en verdorven, promiscue levensstijl openbaar te maken. Ze hadden zijn pogingen tot afpersing bij de politie aangegeven, maar nooit een officiële aanklacht tegen hem ingediend. Ze wilden alleen dat hij uit hun leven en dat van hun kleinzoon verdween.

Ze waren op de hoogte van zijn literaire successen in de jaren na de dood van hun dochter, maar bleven hem niettemin beschouwen als verantwoordelijk voor hun dochters dood. Ze zeiden dat hij een gewetenloze man was die achter geld aan zat en in niemand anders dan zichzelf was geïnteresseerd. In het begin had hij beweerd van hun dochter te houden en was hij innemend geweest. En tijdens haar begrafenis had hij tranen met tuiten gehuild. In een toegevoegd attest van de lijkschouwer stond dat ze uiteindelijk toch wel zou zijn overleden, met of zonder hulp. Ze was te ernstig gewond en al hersendood geweest.

De rillingen liepen over Hopes rug terwijl ze het rapport las en ze keek zonder iets te zeggen op naar Mark. De dood van zijn vrouw was dus een ongeluk geweest, maar hij had niets gedaan om haar te helpen. Er waren verschillende andere pagina's over vrouwen met wie hij wat had gehad. Maar er zat ook nog een los vel bij waarop, met bewijsmateriaal, stond dat hij uiteindelijk achter de nalatenschap van zijn vrouw aan had gezeten en haar ouders voor de rechter had gesleept om hem een ondersteuning te geven, hoewel ze zijn kind al onderhielden. Al zijn pogingen om voor hemzelf geld van hen te krijgen, legaal of anderzijds, waren mislukt. Dat was slecht en misdadig, maar het maakte hem nog geen moordenaar. Alleen maar een zwendelaar of iemand die ernstig in geldnood zat. Finn had ook geprobeerd zijn hand te leggen op het geld dat rechtstreeks van zijn vrouw naar Michael was gegaan, en ook daar wisten haar ouders een stokje voor te steken. Hope vroeg zich ineens af of Michael daarvan op de hoogte was. Hij wist dat zijn vader een leugenaar was. Maar Finn was veel en veel slechter. Hij was volstrekt amoreel.

Tussen de vrouwen met wie Finn wat had gehad, bevonden zich verschillende zeer welgestelde, en met sommigen van hen had hij een tijdje samengewoond. Algemeen werd aangenomen dat ze hem geld en cadeaus hadden gegeven. Financieel balanceerde hij altijd op het randje van de afgrond, ondanks zijn literaire successen, en zijn honger naar geld was kennelijk niet te stillen. Er zat ook nog een pagina in het rapport over de huidige rechtszaak die zijn uitgever tegen hem wilde aanspannen en een lijst met andere processen die hij aan zijn broek had gekregen, meestal zonder succes. Eén zaak in het bijzonder trok Hopes aandacht: een vrouw met wie hij had samengewoond, had hem van geestelijke wreedheden beschuldigd, maar ze had het proces verloren. Al met al schetste het een beeld van een man die vrouwen uitbuitte. Alle geïnterviewden zeiden dat hij een pathologische leugenaar was. Twee zeiden dat hij een psychopaat was en een anonieme bron bij zijn uitgeverij zei dat ze hem onbetrouwbaar, onverantwoordelijk en onethisch vonden en niet in staat om zich aan welke afspraak dan ook te houden. Alle ondervraagden, inclusief zijn ex-schoonouders, zeiden dat hij wel innemend kon zijn, maar de meesten beschouwden hem als een gewetenloze, gevaarlijke man die volledig door hebzucht werd voortgedreven en die zich door niets en niemand liet weerhouden om te krijgen wat hij wilde. Er stonden dus nauwelijks vriendelijke woorden over hem in het rapport en de conclusie was dat hij in het begin van zijn relaties altijd liefdevol en vriendelijk was en aan het eind harteloos en wreed. Hope was daar ook achter gekomen, ook al koesterde ze nog steeds de hoop dat het niet waar was. Maar dit rapport maakte het heel moeilijk dat nog te ontkennen.

Nadat Hope alles had gelezen, leunde ze achterover op de bank en keek Mark aan. Behalve dit rapport was er ook nog dat meisje dat vanwege hem zelfmoord had gepleegd. Dus had hij indirect twee sterfgevallen veroorzaakt. En ineens herinnerde Hope zich zijn vraag aan haar toen ze de foto van Audra had gevonden. Hij had toen gevraagd of zij ooit zelfmoord zou plegen, bijna alsof dat een compliment aan zijn adres zou zijn. Die vraag kreeg nu een volstrekt andere betekenis. Het verbaasde haar dat ze ineens zat te trillen terwijl ze erover nadacht en tot zich probeerde door te laten dringen wat ze zojuist had gelezen. Het was doodeng om te bedenken dat hij al die angstaanjagende verhalen en details uit zijn leven al die jaren had kunnen verhullen en de dans had weten te ontspringen. De privédetective had heel veel moeite moeten doen om alles boven tafel te krijgen.

'Niet bepaald fraai, hè?' merkte Mark met een bezorgd gezicht op.

'Nee,' zei ze bedroefd. Finn kon innemend zijn, zoals iedereen had gezegd, en was ontzettend liefdevol in het begin geweest, maar bijna iedereen beschouwde hem ook als een gevaarlijke man. 'Wat moet ik nu doen?' zei ze bijna in zichzelf terwijl ze uit het raam in het niets staarde, denkend aan Finn. Met heel haar hart wenste ze voor hem dat hij kon zijn wie hij in het begin was geweest.

'Ik vind dat je niet terug moet gaan,' zei Mark verstandig.

Ze dacht er een hele tijd over na en over hoe in de war ze was geweest toen ze uit Ierland vertrok. Ze vroeg zich af of hij haar zover wilde krijgen dat ze zelfmoord pleegde. Maar die vijf miljoen wilde hij eerst hebben. En als ze met hem trouwde, zou hij nog meer krijgen. Als hij een kind bij haar verwekte, kon hij tot in eeuwigheid in het genot van haar bezittingen baden, of het kind kaalplukken, of haar. 'Ik denk dat ik terug moet om alles op een rijtje te krijgen. Minstens in mijn eigen hoofd.' Hij was twee mensen. Die ene op wie ze verliefd was geworden en die andere uit het rapport. Ze vroeg zich ineens af of de ouders van zijn voormalige vrouw hem de schuld gaven omdat ze de dood van hun dochter niet konden accepteren en het makkelijker was om hem dat in de schoenen te schuiven. Hope wilde dat graag geloven, maar ze bleef worstelen met zichzelf. Ze probeerde hem het voordeel van de twijfel te geven, maar dat was moeilijk na het lezen van dit rapport. 'We zouden gaan trouwen en ik moet voor mezelf uitzoeken wat de waarheid is.'

'Maar als hij je nou vermoordt?' zei Mark recht voor zijn raap. 'Dat doet hij niet. Hij heeft zijn vrouw niet vermoord. Dat was een ongeluk. Dat staat zowel in het politiedossier als in dat van de lijkschouwer. Ik denk dat hij alleen maar zo veel mogelijk geld van me wil aftroggelen.' Dat was ook walgelijk, maar ze wilde nog steeds geloven dat hij van haar hield. 'Ik zal die advocaat in Dublin bellen voordat ik terugga, dan heb ik een contactpersoon in de buurt.' Ze voelde zich nu zo alleen in Ierland en kon Finn niet meer vertrouwen of op hem rekenen. Wie of wat hij ook was, hij had met zekerheid een slechte kant. Vreemd genoeg was Hope, na alles wat ze net had gelezen, niet bang voor hem. Ze wist dat hij ook een goede kant had. Daar was ze nog steeds van overtuigd. Ze wist ook dat ze niet gek was, maar er bestond een kans dat hij het was. Daarom schreef hij de boeken die hij schreef. Al die duistere personages leefden in zijn hoofd en waren verschillende kanten van hemzelf die zich in het normale leven niet openbaarden. 'Het komt wel goed. Ik moet dit doorzetten om het voor mezelf op een rijtje te krijgen,' verzekerde ze Mark. Ze gaf hem het rapport terug en bedankte hem. 'Ik bel je nog voordat ik vertrek.' Ze wilde alleen zijn, om te rouwen om de man van wie ze hield en die waarschijnlijk niet bestond en nooit had bestaan.

De stilte in haar appartement was oorverdovend nadat Mark was vertrokken. Het enige waar ze nu aan kon denken, waren die heerlijke maanden die ze met Finn had gedeeld, hoe totaal ze in hem had geloofd en van hem had gehouden, hoe echt het allemaal had geleken. Tranen rolden over haar wangen in de wetenschap dat de kans groot was dat iedere seconde daarvan een leugen was geweest. Het was moeilijk om te geloven en nog moeilijker om te accepteren. De droomwereld waarin ze samen met hem had geleefd, was misschien nooit meer dan dat geweest. Een droomwereld. En plotseling was de droom veranderd in een nachtmerrie. Ze had geen flauw idee meer wie Finn was. De goede man op wie ze verliefd was geworden of de lapzwans uit het rapport? Het enige wat ze wist, was dat ze terug moest, hem in de ogen kijken en uitzoeken wat de waarheid was.

18

Hope bleef tot vier uur 's morgens op om die advocaat te bellen, omdat het dan negen uur 's morgens in Dublin was. Ze hield het strookje papier met zijn telefoonnummers in haar trillende handen. Een receptioniste nam op en zette Hope in de wacht. Er klonk muziek en toen werd ze doorverbonden met zijn secretaresse. Hope legde uit dat ze vanuit New York belde en dat hij haar vandaag niet meer kon terugbellen, en toen kwam Robert Bartlett ten slotte toch zelf aan de telefoon. Hij had een Amerikaans accent en een aangename stem. Mark Webber had hem een e-mail getuurd, evenals het hoofd van hun kantoor in New York. Johannsen, Stern & Grodnik was een advocatenkantoor met filialen in zes Amerikaanse steden en nog enkele in andere delen van de wereld. Robert Bartlett was beherend vennoot geweest in New York toen ze hem hadden gevraagd om de leiding van het kantoor in Dublin op zich te nemen, omdat de oudste vennoot daar plotseling aan kanker was overleden. Hij had het verscheidene jaren erg naar zijn zin gehad in Dublin, maar zou over een paar maanden naar New York terugkeren. Hij vond het zelfs jammer om uit Ierland weg te gaan. De omstandigheden waren daar ideaal voor hem geweest.

Hij wist niet wat Hopes probleem was, maar hij wist wie ze was en dat ze een belangrijke klant van de firma was. Hij was zich ervan bewust hoe laat het in New York was, en ook al kende hij haar niet, hij hoorde iets van spanning in haar stem toen ze zichzelf voorstelde en uitleg begon te geven. 'Ik weet wie u bent, mevrouw Dunne,' zei hij ter geruststelling. 'Waarmee kan ik u helpen? Het is al erg laat in New York,' merkte hij op.

Hij klonk in Hopes oren makkelijk in de omgang en rustig, en hij had een verbazingwekkend jonge stem. 'Ik bevind me in een wat gecompliceerde situatie op het persoonlijke vlak,' zei ze langzaam. Ze wist niet eens wat ze van hem wilde, of wat ze van plan was te doen, en het was een beetje gek advies te vragen aan een volstrekt vreemde. Ze wist dat ze hulp nodig had, of misschien nodig zou hebben, maar waarmee wist ze niet. Hij was geen lijfwacht en geen psycholoog, als ze die al nodig had, en het voelde een beetje belachelijk om hem te bellen. Maar ze wilde nu een contactpersoon in Dublin hebben voor het geval ze hulp nodig had. Ze wilde niet teruggaan zonder dat ze iemand had die haar eventueel steun zou kunnen bieden. En hij was de enige die ze had. 'Ik weet niet wat voor soort hulp ik op dit moment nodig heb, als ik die al nodig heb. Mijn agent, Mark Webber, vond dat ik u moest bellen.' En na het lezen van het rapport van de privédetective vond zij dat ook, voor het geval er juridische problemen de kop opstaken vanwege haar relatie met Finn. Ze hoopte dat Finn en zij in rustiger vaarwater terecht zouden komen, maar misschien was dat niet zo. Afgaande op wat ze had gelezen, was dat erg onwaarschijnlijk.

'Vanzelfsprekend. Waar ik u ook maar mee kan helpen, mevrouw Dunne.'

Hij had een intelligente en vriendelijke stem en hij klonk geduldig. Het voelde een beetje mal om zo met hem te praten, alsof ze advies wilde voor liefdesverdriet, en misschien was dat ook wel zo. Maar dit draaide niet alleen om liefdesverdriet, het ging over het beoordelen van gevaar en potentiële risico's. Het hing allemaal af van wie Finn werkelijk was, wat ze voor hem betekende en hoe wanhopig of oneerlijk hij was. Het was duidelijk dat geld belangrijk voor hem was. Maar hoe belangrijk? Misschien was hun relatie voor hem nu op ware liefde gebaseerd, ondanks al die andere verschrikkingen die ze in het rapport had gelezen. Misschien hield hij oprecht van haar. Dat wilde ze graag geloven. Maar op dit moment was dat twijfelachtig en onmogelijk in te schatten.

'Ik voel me stom dat ik u dit verhaal vertel,' zei ze, de duik in het diepe nemend. 'Ik denk dat ik behoorlijk in de problemen zit.' Het was vier uur in New York, haar appartement was in duisternis gehuld, en het was in het holst van de nacht wanneer alles erger leek, gevaren opdoemden en angsten enorme proporties aannamen. In de ochtend trokken de spookbeelden zich weer terug. 'Ik heb sinds een jaar een relatie met iemand. Hij woont in Ierland, tussen Blessington en Russborough, en hij heeft ook een huis in Londen. Hij is een bekende schrijver, zeer succesvol, maar hij zit op dit moment in een professionele en financiële crisis. Ik heb vorig jaar foto's van hem gemaakt in Londen, na afloop zijn we uit eten gegaan en daarna kwam hij me in New York opzoeken. Eerlijk gezegd werd ik op slag smoorverliefd op hem. Hij bleef een paar weken bij me en sinds die tijd zijn we bijna voortdurend samen, in een van onze huizen. Ik heb een appartement in New York en een huis op Cape Cod. We gingen overal met elkaar naar toe, hoewel ik de laatste tijd meestal in Ierland zit. Hij heeft daar een huis en hij vertelde me dat hij er de eigenaar van was. Maar op een gegeven moment heb ik ontdekt dat dat niet waar was. Hij bleek het te huren.'

Robert Bartlett humde zo nu en dan bevestigend en meelevend terwijl ze het verhaal vertelde, en hij maakte ook aantekeningen om geen vergissingen te begaan als ze het later nog eens met elkaar zouden bespreken.

'Ik ontdekte dus dat hij het huurde terwijl hij had gezegd dat hij het had gekocht,' begon ze na een pauze opnieuw. 'Hij zei dat het huis van zijn voorouders was geweest en dat hij het twee jaar geleden weer in handen had kunnen krijgen. Dat was een leugen, en hij zei dat hij zich schaamde om toe te geven dat het niet van hem was. Eigenlijk waren er drie grove leugens die ik ongeveer in dezelfde tijd ontdekte, na negen maanden die absoluut fantastisch waren geweest. Ik was van mijn leven nog nooit zo gelukkig geweest en hij was de liefste man die ik ooit had ontmoet. Maar ineens, na negen maanden, kwamen die drie grove leugens boven tafel.' Ze klonk droevig terwijl ze het zei. 'Hoe hebt u die ontdekt?' onderbrak Bartlett haar, nieuwsgierig naar het verhaal. Ze klonk als een intelligente vrouw en niet echt naïef, en bovendien was ze een vrouw met een eigen bedrijf en dat was niet niks. Dus als ze in die leugens was getrapt, moest de man in kwestie kunnen liegen als de beste en zeer geslepen en overtuigend zijn. Oorspronkelijk had ze kennelijk geen reden gehad om aan hem te twijfelen.

'De leugens doken eigenlijk ineens als uit het niets op. Hij had tegen me gezegd dat hij een weduwnaar was en zijn zoon alleen had opgevoed. Zijn zoon kwam bij ons op bezoek in Ierland en vertelde me, in tegenstelling tot wat Finn me had verteld, dat hij niet bij zijn vader was opgegroeid. Zijn voornaam is overigens Finn.'

Bartlett wist welke schrijver het was, maar leverde geen commentaar. De man was zeker beroemd en van hetzelfde kaliber als zij in haar vak. Ze had niet een of andere dakloze van de straat opgepikt. Zo'n type leek ze ook niet. Op het eerste gezicht zou die Finn voor haar een goede partij hebben geleken. 'Zijn zoon vertelde me,' ging Hope verder, 'dat hij bij zijn grootouders van moederskant in Californië was opgegroeid en dat hij zijn vader in die tijd zelden had gezien en hem nu ook niet vaak zag. Dat is volstrekt in tegenstelling tot wat zijn vader me had verteld. Ik heb Finn ernaar gevraagd. Hij zei dat hij zich schaamde om toe te geven dat hij zijn zoon niet had opgevoed, maar hij gaf niet toe dat hij hem nauwelijks kende. Hij vertelde me ook dat zijn vrouw en hij niet goed met elkaar konden opschieten toen ze overleed en dat ze hoogstwaarschijnlijk wel zouden zijn gescheiden. Ze overleed toen hun zoon zeven was. Maar daar zal ik u later meer over vertellen.

Een paar maanden daarvoor had ik dus ontdekt dat hij het huis huurde. Hij beweerde toen nog steeds dat het van zijn voorouders van moederszijde was geweest, en dat geloofde ik, maar dat bleek gelul te zijn. O, pardon,' zei ze. Ze klonk opgelaten. Hij glimlachte. 'Geeft niet. Ik heb dat woord wel vaker gehoord. Ik gebruik het zelf uiteraard nooit, maar ik geloof dat ik wel begrijp wat u bedoelt.'

Ze lachten allebei en ze mocht hem. Hij klonk sympathiek en luisterde goed naar alles wat ze zei, ondanks het feit dat het gek klonk, zelfs voor haar. 'Hij zei dat hij zich daar ook voor schaamde. Dat hij het huurde dus. Maar tegen die tijd waren we van plan te trouwen en daarom heb ik het huis afgelopen april gekocht.' Ze voelde zich behoorlijk stom terwijl ze het nu hardop tegenover hem toegaf.

'Als een cadeau? Hebt u het op zijn naam gezet?' Het was geen kritiek of een terechtwijzing, alleen maar een vraag.

'Een soort cadeau voor in de toekomst. Het staat op mijn naam, maar ik was van plan om het hem als huwelijkscadeau te geven. Ik verhuur het nu aan hem voor een symbolisch bedrag. Tweehonderd dollar per maand, alleen om de relatie zuiver te houden. Ik heb er anderhalf miljoen voor betaald en ik heb er ongeveer hetzelfde bedrag in gestopt voor de restauratie en nog een miljoen aan meubels en de verdere aankleding.' Nu ze ook dat uit haar eigen mond hoorde, had ze wel enorm veel geld aan zijn huis gespendeerd, en hoewel het formeel van haar was, had ze dat toch allemaal voor hem gedaan. 'Ik heb de documenten op laten maken en het staat in mijn testament. Mocht ik overlijden dan gaat het, als we getrouwd zijn, naar hem toe, kosteloos en zonder schulden, of in een trustfonds naar onze kinderen als we die hebben.'

'Weet hij dat?'

'Ik kan het me niet precies meer herinneren. Ik geloof dat ik het een keer tegen hem heb gezegd, misschien zelfs twee keer. Ik heb wel gezegd dat ik het aan hem nalaat. Toen dacht ik nog dat het huis van zijn familie was. Een paar weken geleden ontdekte ik dat hij helemaal geen connectie met het huis heeft. Het was gewoon weer een van zijn vele leugens. Maar hij gaf wel weer in alle toonaarden toe dat hij zich had geschaamd om tegen me te zeggen dat hij het had gehuurd. En ik geloofde zijn verhaal, van het begin tot het einde.'

'Ik wil geen advocaat van de duivel zijn, maar hij klinkt behoorlijk goed in wat hij doet.' Tot nu toe had die Finn telkens weer misbruik van haar genegenheid gemaakt. Het was een gladjanus.

'Ik heb hem ook verteld dat mijn ex-man me bij de scheiding een schikkingsbedrag heeft gegeven. Ik wilde geen geheimen in onze relatie. Finn vroeg me hoeveel, dus vertelde ik hem dat. Het is vijftig miljoen dollar, en een zelfde hoeveelheid na de dood van mijn ex-man,' zei ze bedroefd.

'Hopelijk duurt dat nog een hele tijd,' zei hij beleefd. Er viel een stilte aan haar kant van de lijn.

Ze hield van schrik haar adem in. 'Hij is van de week overleden. Hij is elf jaar lang erg ziek geweest. Daarom wilde hij van me scheiden, hij wilde niet dat ik dat zou meemaken, maar uiteindelijk is dat toch gebeurd.'

'Wat triest. Maar voor de duidelijkheid: u krijgt dus nu nog eens vijftig miljoen uit de erfenis van wijlen uw man, sorry, uw ex-man. Klopt dat?'

'Ja.' In reactie klonk er aan de andere kant van de lijn even een zacht gefluit en ze glimlachte. 'Het is heel veel, ik weet het. Hij heeft zijn aandelen verkocht van een bedrijf dat hightech chirurgische apparatuur maakte en dat heeft hem heel veel opgeleverd. Dus Finn wist wat ik had en nog zou krijgen.'

'Heeft hij u ooit om geld gevraagd?' Het klonk alsof die Finn dat niet nodig had. Hij zat toch al op rozen als zij het huis had gekocht en had beloofd het aan hem over te dragen, bij hun huwelijk of haar dood. In beide gevallen spon hij er garen bij. 'Pas onlangs,' antwoordde ze. 'Hij wilde vijf miljoen in contanten, zonder aan mij verantwoording te hoeven afleggen. En nog meer als we zouden trouwen. Dat heeft hij me pas vorige maand gevraagd. Voor die tijd had hij het nooit over geld. Hij zit financieel in de problemen en dat was de derde leugen waardoor ik me ongerust begon te maken. Hij vertelde me dat hij zojuist een nieuw contract met zijn uitgever had ondertekend, voor heel veel geld. We hebben dat zelfs gevierd. Later bleek dat ze nog twee boeken van hem te goed hadden, dat ze zijn contract hadden opgezegd en bijna drie miljoen dollar van hem eisten.'

'Wilde hij dat geld van u om een regeling met hen te treffen, als een soort lening of zoiets?'

'Ik geloof het niet,' zei ze terwijl ze erover nadacht. 'Hij wilde meer dan ze van hem eisen. Twee miljoen meer. En hij wilde het onmiddellijk hebben. Ik weet niet wat er verder met die rechtszaak gaat gebeuren. Hij probeert zijn uitgever aan het lijntje te houden, maar zijn naam is al behoorlijk door het slijk gehaald in dat wereldje. En hij zegt dat hij geen geld heeft, geen cent. Hij zei dat hij geen zakgeld aan me wil vragen. Ik stelde een kleine rekening voor en ik betaal toch al alle onkosten, dus uitgaven heeft hij niet. Maar hij wil vijf miljoen op zijn eigen rekening, zonder daarover verantwoording tegenover mij te hoeven afleggen. Zomaar als cadeautje, en nog meer als we getrouwd zijn.'

'En wanneer bent u van plan met hem te trouwen?' Uit wat hij hoorde, hoopte hij dat het niet al te snel zou zijn.

'Oorspronkelijk in oktober.' Ze vertelde hem niet over de baby die ze in juni was verloren. Dat hoefde hij niet te weten, ze dacht niet dat het relevant was voor haar verhaal en de herinnering daaraan was nog steeds pijnlijk. 'We hebben het uitgesteld tot het einde van deze maand, tot oudejaarsavond, en onlangs heb ik tegen hem gezegd dat ik liever tot juni wil wachten. Toen werd hij woedend.'

'Dat zal vast wel,' zei Robert Bartlett met een bezorgde stem. Het verhaal stond hem niet aan. 'Het levert hem wel heel veel op als hij met u trouwt, mevrouw Dunne. Een huis - meerdere huizen - geld, een regelmatig inkomen, aanzien. U schijnt hem wel zeer ruim te hebben bedeeld en was zelfs bereid nog meer te geven. En hij heeft een tamelijk nauwkeurig beeld van uw financiële situatie, dus hij weet wat de toekomst hem zou kunnen brengen.'

'Noem me alsjeblieft Hope, en ja, dat weet hij,' zei ze rustig. Ze zat nog steeds in het donker in haar appartement en dacht erover na. Finn wist precies wat ze had en wat hij wilde hebben. Misschien wel alles.

'Wil je mij dan alsjeblieft Robert noemen? Oké, je zei dat jij nu al alle rekeningen betaalt. Draagt hij financieel iets aan het huishouden bij?'

'Nee, niets.'

'Heeft hij dat ooit gedaan?'

'Nee, niet echt. Alleen de kranten en zo nu en dan iets uit de ijzerwarenzaak. Maar meestal vraagt hij dat terug.'

Lekker makkelijk zeg, wat een zakkenvuller, dacht Bartlett, maar hij zei het niet.

'Hij zou een symbolische huur gaan betalen, maar dat heeft hij nooit gedaan. Die huur heb ik oorspronkelijk ingesteld om zijn gevoel van eigenwaarde niet onderuit te halen.'

Bartlett was er tegen die tijd van overtuigd dat Finn helemaal geen gevoel van eigenwaarde bezat en alleen hebzuchtig was.

'Hij hield ook krampachtig vast aan het idee dat we een kind moesten nemen. Om dat mogelijk te maken, wilde hij me zelfs overhalen vruchtbaarheidsbehandelingen te ondergaan. Hij heeft me meegenomen naar een specialist in Londen.'

'En is dat gelukt?' Nu klonk Bartletts stem nerveus.

'Nee... nou ja, eigenlijk wel, maar ik heb een miskraam gehad.

Maar hij brandt van ongeduld om het nog een keer te proberen. Ik wil wachten. Vooral nu.'

'Doe het alsjeblieft niet, Hope. Als je een kind hebt, zal hij je voorgoed het leven zuur maken, of je kind. Hij weet precies wat hij doet.'

'Kennelijk heeft hij dat ook geprobeerd te doen met de familie van zijn voormalige vrouw en hun zoon, toen zijn vrouw was overleden. Ik weet niet of de zoon dat weet. Ik heb het gevoel van niet.'

'Ik zou maar onmiddellijk ophouden met het proberen verwekken van kinderen, vind je niet?'

Hoe langer ze met hem praatte, des te meer ze hem mocht. Hij klonk als een fatsoenlijke vent die met beide benen op de grond stond. Ze gebruikte hem als een klankbord om zelf uit de hele situatie wijs te worden, dat besefte ze wel. 'Dat ben ik volledig met je eens. Maar er was nog iets. Ik vond een foto van een vrouw met wie hij een relatie had toen hij nog jong was, lang geleden. Hij zei dat ze zelfmoord had gepleegd en op dat moment zwanger van hem was. En toen vroeg hij aan mij of ik ooit zelfmoord zou plegen. Hij joeg me de stuipen op het lijf, omdat ik het gevoel kreeg dat hij het als een soort eerbetoon aan zichzelf beschouwde en als het bewijs van hoeveel dat meisje van hem hield.'

Hij vertelde het Hope niet, maar nu Robert Bartlett dit hoorde, werd hij voor het eerst bang. Het begon gevaarlijk te klinken, en bekend. Alles bij elkaar begon Finn op het klassieke voorbeeld van een psychopaat te lijken. En ze was het ideale slachtoffer, ze woonde ver van de bewoonde wereld met hem in Ierland, had geen familie of vrienden in de buurt, ze was verliefd op hem en ze had geld, heel veel geld. En ze was volledig aan zijn genade overgeleverd en dat zou nog erger worden als ze getrouwd waren. Robert was heel blij dat Hope hem had gebeld. Hij vroeg haar toen of ze kinderen had. Er viel weer even een stilte aan de andere kant van de lijn.

'Ik heb een dochter gehad die vier jaar geleden is overleden, aan hersenvliesontsteking. Ze zat op Dartmouth.'

'Wat vreselijk.' Hij klonk alsof hij het echt meende, wat haar ontroerde. 'Ik kan me niets ergers voorstellen. Het is mijn grootste nachtmerrie. Ik heb twee kinderen op de universiteit. Ik word alleen al gek van het idee dat ze 's avonds uitgaan en autorijden.'

'Ik ken het,' zei ze zachtjes.

Het drong nu ook tot Robert Bartlett door dat ze geen kinderen had die in de gaten zouden kunnen krijgen wat er gebeurde en die goed opletten of haar konden waarschuwen. Hope was de droom van iedere psychopaat, een vrouw zonder familie die door niemand anders werd beschermd en met een gigantisch vermogen. Maar nog erger was dat ze van hem had gehouden, misschien zelfs nog van hem hield. Bovendien klonk in wat ze vertelde een zeker ongeloof door: alsof ze de hele puzzel voor hem wilde reconstrueren en hij haar moest vertellen dat ze zich nergens zorgen om hoefde te maken, dat het niet was wat het leek. Maar dat kon hij niet. Het zag er behoorlijk slecht voor haar uit, en het was angstaanjagend. Ze liet ook iets van argeloosheid doorschemeren, wat hem zelfs nog meer verontrustte. Wat hij nu wist, was genoeg voor hem om te concluderen dat ze werkelijk gevaar liep. Finn O'Neill scheen een oplichter van de eerste orde. Robert maakte zich ook bezorgd vanwege de zelfmoord van die voormalige vriendin, evenals O'Neills vastbeslotenheid om Hope zwanger te maken. Hoewel dat in elk geval betekende dat hij haar niet dood wilde hebben. Op dit moment was ze levend, getrouwd en zwanger bruikbaarder voor hem. Tenzij ze hem problemen bezorgde of zijn plannen verstoorde, en dat was precies wat ze nu deed. Ze had het huwelijk uitgesteld, hem geld geweigerd en wilde op dit moment niet weer zwanger worden. Allemaal slecht nieuws voor die O'Neill. Het betekende dat hij meer zijn best moest doen om haar te overtuigen, en als hem dat niet lukte, zou ze ernstig gevaar lopen. En het ergste aan psychopaten was, dat wist Bartlett, dat ze hun slachtoffers ertoe aanzetten om zichzelf van het leven te beroven, zodat ze het vuile werk niet zelf hoefden op te knappen, zoals bij Finns vroegere vriendin was gebeurd. Maar Hope klonk in elk geval nog steeds geestelijk gezond. Robert was nu dubbel zo blij dat ze hem had gebeld. Hij had eerder met dergelijke situaties te maken gehad, hoewel Finn het spel bijzonder kundig speelde. Hij was heel goed.

'Dat zijn dus de leugens die ik zelf heb ontdekt,' ging Hope verder. 'Maar van de laatste werd ik bang, van dat proces en het contract van zijn uitgever. Hij vertelde me die keer opnieuw dat hij zich tegenover mij had geschaamd om de waarheid te vertellen, omdat het zo afstak tegen mijn successen. Hij gebruikt altijd hetzelfde excuus: dat hij zich schaamt en het me daarom niet heeft verteld. De waarheid is volgens mij dat hij gewoon liegt. Alles ging goed tussen ons tot afgelopen juni, toen ik de baby verloor. Hij gaf me daar de schuld van en zei dat ik niet voorzichtig genoeg was geweest, waardoor ik de miskraam had veroorzaakt. Hij werd behoorlijk grof en was heel teleurgesteld en boos. En hij wilde dat ik onmiddellijk weer probeerde zwanger te worden. Mijn gynaecoloog vond het beter nog even te wachten, omdat ik er bijna aan dood was gegaan.'

Bartlett kromp ineen terwijl hij luisterde. Het klonk haast sadistisch.

'Maar voor die tijd was hij geweldig voor me en blij en opgewonden over de baby. Overigens hebben we geen vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaan, het lukte zonder hulp. We wisten dat ik ovuleerde, hij voerde me dronken en toen hebben we onveilig gevreeën. Hij wist wat hij deed.'

Bartlett was daar nu van overtuigd, ze preekte voor eigen parochie.

'En het had effect,' vervolgde ze haar verhaal. 'Maar goed, zes maanden lang was het allemaal heerlijk en na de miskraam was het in de zomer ook nog oké. Maar nu is hij de hele tijd boos op me, of meestal dan. Soms is hij weer echt geweldig voor me en dan is hij ineens weer hatelijk. Hij drinkt meer dan anders. Ik denk dat hij ontzettend gespannen is vanwege die rechtszaak en hij schrijft niet. En hij is vreselijk boos dat ik de bruiloft heb uitgesteld. Ineens maken we aldoor ruzie en zet hij me voortdurend onder druk over iets. Dat deed hij eerder nooit. Het was ideaal, hij was fantastisch voor me en is dat soms nog steeds, maar het gaat nu meer slecht dan goed met ons. En soms wisselt het zo vaak en zo plotseling - hij is aardig, doet dan weer rot en is daarna ineens weer aardig - dat mijn hoofd ervan gaat tollen. Toen ik een week geleden uit Dublin vertrok, was ik zo in de war dat ik niet meer wist wat ik moest denken. En hij bleef maar tegen me zeggen dat ik gek werd. Ik begon hem te geloven.'

'Dat is wat hij wil dat je gelooft. Maar zoals je nu met me praat, Hope, kan ik je wel vertellen dat je niet gek bent. En ik ben er net zo van overtuigd dat hij het wel is. Ik ben geen psychiater, maar die man is het schoolvoorbeeld van een psychopaat. Het is echt alarmerend, vooral dat hij probeert je te hersenspoelen en in de war te brengen. Wanneer heeft hij je om dat geld gevraagd?'

'Een paar weken geleden. Hij kwam er zomaar ineens mee op de proppen. Ik zei nee en sindsdien hebben we voortdurend ruzie. Ik maakte me ongerust, dus toen ik in november in New York was om te werken, heb ik mijn agent gevraagd iemand in te huren die een onderzoek kon doen.' Ze zuchtte en vertelde hem wat er in het rapport stond. 'Zijn broer denkt dat hij een psychopaat is. Het was zelfs niet waar dat hij enig kind was, hij heeft drie broers. Zijn moeder was dienstmeisje en niet van adellijke afkomst, zijn vader is omgekomen bij een gevecht in een café en was geen arts. Echt niets van wat hij me over zijn vroegere leven heeft verteld, is waar, en zo ben ik er ook achter gekomen dat het huis in Ierland niet van zijn voorouders is geweest. En iedereen die hem ooit heeft gekend, zegt dat hij een pathologische leugenaar is.' Uit wat Hope had verteld, wisten ze allebei dat dat waar was. 'De rest van het rapport heb ik gisteren gekregen en is niet beter. Zijn vrouw is bij een auto-ongeluk om het leven gekomen. Hij zat dronken achter het stuur. Hij had me verteld dat ze alleen in de auto had gezeten en was overleden. In het rapport staat dat hij bij haar was en dat ze vlak na het ongeluk nog leefde. Hij had een hersenschudding en had niet om een ambulance gebeld en zij is toen doodgegaan. Hoewel ik eerlijk moet zeggen dat in het medisch rapport stond dat ze toch wel zou zijn overleden.'

Ze probeerde Finn zelfs nu nog de hand boven het hoofd te houden. Robert Bartlett beschouwde dat als een slecht teken. Ze hield nog steeds van hem en had de nieuwe informatie die ze had gekregen, nog niet volledig verwerkt. Het was te schokkend en te moeilijk voor haar om het te accepteren.

'Vanwege de dood van die vrachtwagenchauffeur kreeg hij een voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van vijf jaar,' ging ze verder. 'En er zijn nog meer verhalen, die iets minder schokkend zijn. De ouders van zijn vrouw denken dat hij verantwoordelijk is voor haar dood en dat hij haar geld wilde hebben. Hij probeerde niet alleen dat in handen te krijgen, maar ook dat wat ze aan hun zoon had nagelaten. Indirect is hij verantwoordelijk voor de dood van twee vrouwen. De dood van zijn vrouw bij het auto-ongeluk en die eerdere zelfmoord. Hij heeft over alles tegen me gelogen. Ik weet gewoon niet meer wat ik van hem moet geloven.' Haar stem begon bij deze laatste woorden te trillen.

Robert Bartlett had stomverbaasd kunnen zijn door wat ze net tegen hem had gezegd, maar hij had het al eerder gehoord, het was 'normaal' voor een psychopaat en zijn slachtoffer. De verwarrende tekenen en de tegenstrijdigheid tussen hun berekenende wreedheden en hun extreme aandacht, vriendelijkheid en verleidingspogingen verlamden hun slachtoffers, die wilden geloven dat de goede kanten waar waren en de slechte kanten slechts een dwaling. En hoe meer bewijzen, des te moeilijker was het te geloven. Hij kon aan Hope horen dat ze in dat stadium was. Haar ogen gingen open en ze begon Finn te zien zoals hij was, maar begrijpelijkerwijs kon ze het nog niet geloven. Het was moeilijk dat alles te accepteren als het iemand betrof van wie je hield en die ooit zo liefdevol was geweest. 'Ik wil niet dat je zijn volgende slachtoffer wordt,' zei Robert op een ernstige toon. Dat was ze in velerlei opzichten al, maar hij was echt bang dat als ze Finn naar zijn zin te veel dwarsboomde, of onbruikbaar voor hem werd, hij haar misschien zou vermoorden, of haar aanzetten tot zelfmoord of een ongeluk zou veroorzaken.

'Ik ook niet. Daarom heb ik je gebeld,' zei Hope met een van verdriet overslaande stem.

'Dat wat je in het begin zag, toen hij zo geweldig voor je was, wordt "spiegelen" genoemd. Een psychopaat laat je als in een spiegel alles zien waar jij behoefte aan hebt, en wat je wenst en wilt dat ze zijn. En dan later, veel later, komt hun ware aard boven,' vertelde Robert haar. 'Wat ben je van plan te doen, Hope?' vroeg hij haar vriendelijk. Hij had vreselijk medelijden met haar en begreep beter dan de meeste mensen hoe moeilijk het was om zoiets onder ogen te zien en actie te ondernemen.

'Ik weet niet wat ik wil,' gaf ze toe. 'Ik weet dat dat idioot klinkt. Negen maanden lang was het zo te gek en ineens gebeuren al die verschrikkelijke dingen. Niemand was ooit zo aardig voor me, of zo liefdevol. Ik wil alleen maar dat het weer zo wordt als in het begin.' Maar ze vocht tegen windmolens en ze begon dat nu in te zien. Het kostte haar alleen moeite om het in zijn volle omvang te accepteren. Nog wel. Ze wilde liever dat Finn bewees dat het allemaal niet waar was. Ze wilde dat ze het rapport nooit had gehad en nog in de droom kon geloven. Dat wilde ze, maar ze kon het niet. Toch had ze het gevoel dat ze terug moest gaan en het met eigen ogen zien. Iedereen die naar haar luisterde, zou hebben gedacht dat ze niet goed bij haar hoofd was, behalve Robert Bartlett. Het was een geluk dat ze hem had gevonden.

'Dat gebeurt niet, Hope,' zei hij vriendelijk. 'De man die je in het begin hebt gezien en op wie je verliefd werd, bestaat niet. De echte is een monster, zonder hart of geweten. Ik kan me uiteraard vergissen en misschien is hij niet meer dan een man met ernstige problemen, maar ik kan me niet indenken dat we allebei met oogkleppen op lopen. Die man in het begin voerde het eerste bedrijf van een toneelstuk voor je op. Dat bedrijf is afgelopen. Dit is het laatste bedrijf, waarin de boef ten tonele verschijnt om de genadestoot uit te delen.' Het was het thema van alle boeken van Finn. 'Je kunt teruggaan en nog een keer kijken om bevestiging te zoeken, niemand kan je tegenhouden, maar je zou jezelf in gevaar kunnen brengen. Misschien zelfs wel in groot gevaar. Als je teruggaat, moet je voortdurend klaarstaan om snel te kunnen verdwijnen en als een gek voor je leven te rennen zodra je ook maar iets van gevaar ruikt. Je kunt daar niet blijven rondhangen om het met praten tot een goed einde te brengen. Ik vertel dit meestal niet aan andere mensen, maar ik heb het zelf meegemaakt. Ik was in Amerika getrouwd met een Iers meisje, de mooiste vrouw die je ooit hebt gezien, en de liefste. Ik geloofde ieder woord dat ze zei en haar verleden lijkt erg op dat van Finn. Haar jeugd was ellendig, haar ouders waren allebei alcoholist en uiteindelijk belandde ze in pleeggezinnen, waar mensen afschuwelijke dingen met haar hebben gedaan. Ze had het gezicht van een engeltje en het hart van een duivel. Een paar jaar nadat ik was afgestudeerd, verdedigde ik haar tegen een aanklacht wegens doodslag. Ik twijfelde toen absoluut niet aan haar onschuld. Ze had haar vriendje gedood en beweerde dat hij had geprobeerd haar te verkrachten en er waren bewijzen die dat ondersteunden. Ik wist vrijspraak voor haar te krijgen, maar tegenwoordig zou ik zoiets volstrekt anders aanpakken. Ten slotte liep ze bij me weg, pikte iedere cent in die ik had, brak mijn hart en nam onze kinderen met zich mee. Ik was vlak na de rechtszaak met haar getrouwd.

Uiteindelijk probeerde ze me te vermoorden. Ze kwam op een nacht terug en stak op me in. Ze probeerde het eruit te laten zien alsof iemand had ingebroken, maar ik wist dat het niet waar was. Ik wist dat zij het was geweest. En ik ben nog twee keer naar haar teruggegaan om te proberen de boel te lijmen en negeerde alles wat ik wist. Ik hield van haar, ik was verslaafd aan haar en het enige wat ik wilde was ons huwelijk redden en mijn kinderen niet kwijtraken. Op een gegeven moment, zo'n zeven jaar geleden, heeft ze hen ontvoerd en is naar Ierland vertrokken. Als door een wonder hadden ze in diezelfde tijd bij de firma iemand nodig die aan het hoofd van het kantoor in Dublin wilde gaan staan. Ik greep die kans om zo dicht mogelijk bij mijn kinderen te zijn met beide handen aan. Ik kon mijn toenmalige vrouw niet dwingen om terug naar de States te komen. Ze is behoorlijk slim en godzijdank gaat het goed met mijn kinderen. De jongste is twee maanden geleden naar Amerika vertrokken om daar ook te gaan studeren en ik ga volgend voorjaar terug naar het kantoor in New York. Nuala, mijn ex-vrouw, is sinds mij met twee mannen getrouwd geweest, allebei voor het geld, en een van hen is twee jaar geleden overleden aan een medicijn waar hij heel erg allergisch voor was en dat ze hem stiekem had toegediend. Ze wist de rechter ervan te overtuigen dat zij het niet had gedaan. Ze erfde al zijn geld. En ze zal het ooit weer doen met de man met wie ze nu is getrouwd of met een andere vent. Ze heeft absoluut geen geweten. Ze hoort in de gevangenis thuis, maar ik betwijfel of ze daar ooit terecht zal komen. Ze is zo ernstig gestoord dat ze geen grenzen kent en een immense behoefte heeft om de wereld betaald te zetten wat haar is aangedaan. Niemand is veilig voor haar.

Dus ik weet waar je het over hebt en ik denk te weten hoe je je voelt. Het heeft me jaren gekost om te begrijpen dat ze alleen ten behoeve van mij een toneelstukje opvoerde, maar de goede Nuala was zo verdomde overtuigend dat ik haar bleef geloven, wat voor leugens ze me ook vertelde of wat voor verschrikkelijke dingen ze ook deed. De kinderen kwamen uiteindelijk bij mij wonen, wat ze wel best vond. Zulke mensen worden nooit geweldige ouders. Hun kinderen zijn eerder lastige bijkomstigheden bij hun misdaden, of worden ook hun slachtoffers. Ze ziet mijn meiden niet eens meer en ik geloof niet dat het haar wat uitmaakt. Ze heeft het te druk met het uitgeven van het geld van haar voormalige echtgenoot, die vent die ze heeft vermoord door hem de verkeerde antibiotica uit het medicijnkastje te geven. Zijn hart stopte onmiddellijk, zoals ze al van tevoren had geweten, en ze wachtte een uur voordat ze een ambulance belde, omdat ze "zo van streek" was en beweerde dat ze diep in slaap was geweest en hem niet dood had horen gaan. En ze geloofden haar. Niemand heeft ooit zo hard gehuild als zij tijdens het gerechtelijk onderzoek. Ze was ontroostbaar. Ze trouwde met haar advocaat, alweer, en een dezer dagen zal ze hetzelfde met hem of met iemand anders doen. Maar alle mannen die ze ooit in de steek heeft gelaten, behalve degenen die dood zijn, hebben getreurd om haar vertrek. Ik ook.

Het duurde jaren voor ik over die relatie heen was, voor ik haar kon opgeven en voor het me geen barst meer kon schelen. Tot die tijd ben ik wel honderd keer teruggegaan om het af te leren. Dus ik begrijp je. Als je nog steeds de behoefte voelt om er iets van te maken, welke bewijzen je ook hebt, kan niemand je tegenhouden. Je hebt je herinneringen aan die negen maanden en aan wat je voor hem voelde, én je hebt dat rapport van die privédetective en wat iedereen heeft gezegd die hem heeft gekend en hem heeft meegemaakt. Maar als je teruggaat, Hope, gebruik dan alsjeblieft je verstand. Als zulke mensen zich tegen je keren, is het enige wat je nog kunt doen voor je leven rennen. Dat is het beste advies dat ik je kan geven. Als je nog een keer zo nodig bij hem langs moet gaan, trek dan je hardloopschoenen aan, doe je oren en ogen open, vertrouw op je instincten, en als er iets gebeurt waardoor je je hart vasthoudt of het je dun door de broek loopt, vertrouw dan op jezelf en maak dat je wegkomt. Zo snel mogelijk. Pak niet nog eerst je koffer in.' Dat was het beste advies dat hij haar kon geven, gebaseerd op zijn eigen ervaring.

Hope was geschokt. Het verhaal van Robert was angstaanjagend. Maar dat van Finn was eigenlijk niet veel anders. 'Hij is de enige die ik nu nog heb,' zei ze bedroefd, 'en hij was al die maanden zo goed voor me. Paul was nog mijn enige familielid en die is nu ook dood, evanals mijn dochter.' Ze huilde terwijl ze het zei.

'Zo gaan die lieden ook te werk. Ze azen op naïeve, onschuldige, eenzame, kwetsbare mensen zonder familie. Ze kunnen hun voodoo-plannetjes niet uitvoeren in een groep met mensen die hen in de gaten houdt. Ze isoleren hun slachtoffers altijd, zoals hij dat met jou heeft gedaan, en kiezen hen zorgvuldig uit. Hij wist dat je alleen nog je ex-man had, die niet in de weg liep en heel ziek was. Dus haalde hij je naar Ierland, waar je geen familie hebt, geen vrienden, niemand die op je let. Je bent het ideale slachtoffer voor hem. Vergeet dat niet als je teruggaat. Wanneer kom je hierheen?' Hij vroeg haar niet 'of ze terugkwam, maar 'wanneer'. Hij wist dat ze het zou doen. Hij had hetzelfde gedaan, en het was hem duidelijk dat ze nog niet klaar was om Finn los te laten. Ze had nog een behandeling met shocktherapie van hem nodig, omdat de bewijzen van de goede Finn en de herinnering daaraan zo sterk waren. Het was het perfecte voorbeeld van cognitieve dissonantie, twee ervaringen die regelrecht met elkaar in tegenstrijd zijn: alle liefde waarmee ze mensen eerst overladen, en later zo nu en dan, en de nietsontziende, gewetenloze wreedheid als het masker wordt afgezet en het daarna weer wordt opgezet. Daarmee brengen ze hun slachtoffers nog meer in verwarring en proberen hen ervan te overtuigen dat ze gek zijn. Veel psychopaten zetten daardoor hun slachtoffers ook aan om zelfmoord te plegen, omdat geestelijk volstrekt gezonde mensen geen greep kunnen krijgen op wat er met hen gebeurt en ze tot het uiterste worden gedreven. Hij wilde niet dat dat met Hope gebeurde. Het enige wat hij nu voor haar kon doen, was er voor haar zijn, haar in leven houden en haar helpen eruit te stappen als ze zover was, want het was hem duidelijk dat ze dat nu nog niet was. Hij wist maar al te goed dat alleen iemand die hetzelfde had meegemaakt, haar zou begrijpen. En hij had dat.

Hope was diep onder de indruk van Roberts verhaal, zijn bereidheid om het aan haar te vertellen, zijn eerlijkheid en medeleven met haar dilemma en liefde voor Finn. Het was zo moeilijk om de bewijzen als waarheid aan te nemen, maar ook om de enorme tegenstelling te verwerken tussen hoe hij haar had behandeld in het begin en alles wat ze voor hem voelde, en wat alle andere mensen over hem zeiden en haar eigen twijfels over hem. Het was het toppunt van verwarring en tegenstrijdigheid. En niemand die niet zelf zo'n situatie had meegemaakt, zoals Robert, was in staat dat te begrijpen. Haar verlangen om terug te gaan en het nog eens met eigen ogen te zien, was onbegrijpelijk voor Mark. 'Dank je wel dat je niet zegt dat het ontzettend stom van me is terug te gaan. Ik denk dat ik nog steeds hoop dat hij zo is als in het begin.'

'Die hoop hebben we allemaal als het om mensen gaat die ons dierbaar zijn. En hoogstwaarschijnlijk zal hij af en toe een avond of een paar uur zo zijn. Hij zal alleen niet zo blijven, omdat het allemaal toneelspel is en een manier om te krijgen wat hij wil. Maar als je hem voor de voeten gaat lopen of niet aan zijn wensen voldoet, loop je ernstig gevaar en zal hij plotseling toeslaan. Hopelijk is het ergste wat hij zal doen, je de stuipen op het lijf jagen. Laten we ons daar voorlopig maar op focussen.' Dat was nu zijn doel. En voor haar was dat hoogstwaarschijnlijk dat Finn alles zou rechtzetten en haar eerlijk behandelen. Robert wist dat de kans daarop nul komma nul was, maar Hope moest dat zelf ervaren. Misschien wel meer dan één keer. Hij hoopte dat het niet nodig was. Ze was het klassieke slachtoffer van een psychopaat. Geïsoleerd, in de war, goed van vertrouwen, kwetsbaar, meer dan hoopvol en nog niet zo ver dat ze de bewijzen die voor haar neus lagen, kon accepteren. 'Waarom kom je niet even bij me langs voordat je teruggaat? Als je van het vliegveld naar Russburough rijdt, kun je even bij mijn kantoor in Dublin langswippen. Dan geef ik je onder een kop koffie al mijn nummers en kun je daarna teruggaan naar je Jack the Ripper.' Hij plaagde haar en ze lachte. Het was geen mooi plaatje dat hij haar voorschotelde en ze voelde zich een beetje stom, maar hij had gelijk. 'Ik zou je later ook in Blaxton House kunnen opzoeken, maar ik denk dat je daardoor in de problemen zou kunnen komen. De meeste psychopaten zijn extreem jaloers.'

'Dat is hij ook. Hij beschuldigt me er voortdurend van dat ik met iemand flirt, zelfs met obers in restaurants.'

'Ja, zo werkt het. Mijn vrouw beschuldigde mij er altijd van dat ik met mijn secretaresses naar bed ging, met de au pair, met vrouwen die ik nog nooit had ontmoet, en uiteindelijk beschuldigde ze me er zelfs van dat ik het met kerels deed. Ik moest mezelf voortdurend verdedigen en haar ervan overtuigen dat ik dat niet deed. Uiteindelijk bleek ze het zelf te doen.' Het was een en al projectie.

'Ik geloof niet dat Finn me ontrouw is,' zei Hope met veel overtuiging in haar stem. 'Maar hij verwijt me dat ik zowat met iedereen in het dorp de koffer in duik, inclusief de bouwvakkers in ons huis.'

'Probeer hem op dit moment niet uit zijn tent te lokken, voor zover dat in je macht ligt. Ik weet dat het moeilijk is. De beschuldigingen zijn nooit rationeel of op feiten gebaseerd, of zelden, tenzij je hem een reden geeft om zich zorgen te maken.'

Maar zo'n type leek ze hem niet. Ze klonk eerlijk, beschaafd en openhartig. 'Ik denk zo dat geld het hete hangijzer tussen jullie zal worden. Dat schijnt zijn voornaamste doel te zijn, en de bruiloft en misschien een kind.' Hij vertelde haar niet dat de meeste psychopaten oversekst waren. Nuala was het beste wat hem ooit in bed was overkomen. Dat was een van de vele manieren waarop ze controle op hun slachtoffers uitoefenden. Zijn ex-vrouw zorgde er met haar seksuele gedrag voor dat haar mannen in een soort roes raakten. En zo erg in een roes dat ze absoluut niet meer wisten wat hun overkwam, en daarna vermoordde ze hen. Hij had daardoor nauwelijks aan haar kunnen ontsnappen. Een goede therapeut en zijn eigen gezonde verstand hadden hem gered. En ook al hield Hope nog steeds van Finn en van haar droombeeld van hem, ze klonk in zijn oren ook verstandig. Het was heel moeilijk om de waarheid juist te beoordelen en te accepteren. De tweedeling was te extreem voor een geestelijk gezond mens om te kunnen bevatten, dus gaf ze hem het voordeel van de twijfel, wat slachtoffers van psychopaten vaak deden. Het was geen stommiteit van haar kant, alleen maar hoop, naïviteit, vertrouwen en liefde, hoe onverdiend ook.

Terwijl Hope er ondertussen over nadacht, besloot ze de volgende dag terug te vliegen, met een nachtvlucht, dat vond ze het prettigste, waardoor ze de volgende ochtend in Dublin zou zijn. En ze zag het ook wel zitten om Robert Bartlett persoonlijk te ontmoeten voordat ze terugging naar Blaxton House. Dat zou haar minder weerloos maken. Ze sprak voor tien uur 's ochtends met hem af, meteen nadat ze was geland.

'Dat is uitstekend. Ik heb geen verdere afspraken die ochtend,' verzekerde hij haar. En toen bedacht hij ineens iets. 'Wat ben je eigenlijk van plan te doen met dat huis als dit achter de rug is, althans, als dat gebeurt?' Dit was geen scheiding waarbij ze een schikking moest treffen om er een eind aan te maken.

'Ik weet het niet. Ik heb erover nagedacht, maar ik kan niet beslissen.' Ze hoopte nog steeds dat het niet zover zou komen, maar was zich er nu van bewust dat het een mogelijkheid was en dat ze erover moest nadenken. 'Ik zou het kunnen houden en het aan hem blijven verhuren, maar ik weet niet of ik dat wel wil. Er zou dan een band met hem blijven bestaan die ik niet wil. Maar ik zou het gemeen vinden om hem zomaar op straat te zetten.'

Robert vond dat Finn dat wel had verdiend, maar daar was Hope duidelijk nog niet aan toe. Ze hoopte nog steeds dat het niet zou gebeuren, maar Robert had er niet stilzwijgend aan voorbij willen gaan. 'Maak je er nu nog maar geen zorgen over. Geniet van New York en dan zie ik je overmorgen.'

Ze bedankte hem nogmaals en hing op. Het was halfzeven 's morgens tegen de tijd dat ze uiteindelijk naar bed ging. Vanaf het begin van haar gesprek met Robert had ze zich beter gevoeld, niet meer gek, en nu voelde ze zich rustiger dan ze zich in maanden had gevoeld. In Ierland had ze nu ten minste iemand die haar kon helpen, en Robert Bartlett wist absoluut waar het over ging. Wat hij met zijn ex-vrouw had meegemaakt, klonk echter veel erger. Ze was een extreem voorbeeld van dat soort mensen. Maar Finn was eigenlijk niet veel beter, met twee vrouwen die vanwege hem dood waren en een mensenleven vol leugens. Hope begreep dat wel. Het droevige was dat ze ondanks alles wat ze nu van hem wist, nog steeds van hem hield. Ze had in het begin geen seconde getwijfeld aan wie hij was en wat hij voor haar betekende, en het was moeilijk die droom op te geven. Ze voelde zich innig met hem verbonden, vooral nu Paul dood was. Finn was echt de enige die ze nog op aarde had, wat het nog moeilijker maakte om hem op te geven. Dat zou betekenen dat ze voor het eerst van haar leven helemaal alleen op de wereld zou zijn.

Finn belde haar die ochtend twee keer terwijl ze sliep. Ze werd wakker en zag het nummer op haar gsm, draaide zich om en nam niet op. En toen ze terug naar Ierland ging, vertelde ze Finn niet dat ze eraan kwam. Ze zou doen alsof ze hem had willen verrassen. Anders kon ze niet eerst persoonlijk met Robert kennismaken en een paar uur alleen met hem in Dublin doorbrengen.

19

Op de avond dat Hope uit New York vertrok, bleek het te sneeuwen en haar vliegtuig bleef voor de startbaan staan, wachtend tot de sneeuwstorm wat was gaan liggen. Uiteindelijk vertrokken ze met vier uur vertraging en hadden wind tegen, waardoor het een lange, onrustige vlucht naar Dublin werd. Bovendien duurde het ook langer dan anders voordat de koffers uit het vliegtuig kwamen. In plaats van om tien uur 's morgens, kwam ze om halfdrie 's middags moe en verfomfaaid en met haar koffer achter zich aan zeulend bij Robert Bartletts kantoor aan.

'Het spijt me zo!' verontschuldigde ze zich terwijl hij zijn kamer uit kwam om haar te begroeten. Het was een lange, slanke, gedistingeerd uitziende man met grijzend, rossig blond haar, groene ogen en een kuiltje in zijn kin dat je vooral zag als hij lachte, wat hij vaak deed. Hij had een vriendelijk gezicht en een hartelijke manier van doen. Hij zette thee voor haar terwijl zij het zich gemakkelijk maakte in een van de comfortabele stoelen in zijn kantoor. Het advocatenkantoor was gevestigd in een klein historisch pand aan de zuidoostkant van Dublin, op Merrion Square, een groot park met rondom alleen maar mooie Georgian huizen. De vloeren in het kantoor waren hobbelig, de ramen scheef en de algehele sfeer was die van een gezellig rommeltje. Het leek in niets op hun luxueuze, steriele kantoor in New York. Robert hield hier meer van en vond het bijna jammer dat hij terugging. Na zeven jaar in Dublin voelde hij zich erg thuis in Ierland. Maar hij wilde dichter bij zijn dochters zijn, die nu allebei op goede universiteiten aan de oostelijke kust van de VS studeerden, hoewel hij had verteld dat een van hen na haar studie naar Ierland wilde terugkeren.

Ruim twee uur praatten hij en Hope over de grillen en nukken van Finn, de leugens die hij had verteld en haar hoop dat het op de een of andere manier, als door een wonder, beter zou gaan. Robert wist dat hij haar niet moest tegenspreken, maar hij bleef haar herinneren aan de bewijzen die ze had en aan hoe onwaarschijnlijk het was dat Finn zijn leven zou beteren, zelfs als hij van haar hield. Robert wist dat het een langzaam proces was om de droom op te geven en hij kon alleen maar hopen dat Finn haar in de tussentijd niet iets vreselijks aandeed. Hij herinnerde haar er ook telkens weer aan dat ze op haar intuïtie moest vertrouwen en de benen moest nemen zodra ze de neiging voelde om dat te doen. Hij kon dat niet vaak genoeg tegen haar zeggen en wilde dat ze daar diep van doordrongen raakte. Dat was essentieel. Ze beloofde hem dat ze niet zou blijven als ze voelde dat het de verkeerde kant op ging, maar ze dacht niet dat Finn haar fysiek kwaad zou doen. Tegenwoordig was psychische mishandeling meer zijn stijl.

Tegen de tijd dat hun gesprek ten einde kwam, was het vijf uur en zei Robert tegen haar dat het hem niet lekker zat als ze 's avonds terug naar Blaxton House zou gaan. Ze moest een auto huren en dat kostte tijd, en daarna moest ze er ook nog heen rijden. En ze had al gezegd dat ze het heel vervelend vond om in Ierland te rijden, vooral in het donker. En wat nog erger was, ze zou daar kunnen arriveren op het moment dat Finn in een zeer slechte stemming was of had gedronken. Winfred en Katherine zouden voor de nacht al naar het dorp zijn teruggekeerd. Hij vond het niet verstandig. Hij stelde haar voor in een hotel in Dublin te overnachten en de volgende ochtend op klaarlichte dag terug te gaan. Ze dacht er even over na en was het toen met hem eens. Ze wilde Finn wel weer graag zien, maar was ook zenuwachtig, en als ze daar 's avonds laat aankwam en hij had gedronken, dan zou ze zich vrijwillig in het hol van de leeuw wagen. Het was inderdaad niet verstandig en ze ging ermee akkoord.

Robert stelde een hotel voor dat ze kende en zijn secretaresse reserveerde een kamer voor haar. Het was het beste hotel in Dublin. En omdat voor hem de werkdag erop zat, bood hij aan om haar daar met haar koffer af te zetten, wat ze dankbaar accepteerde. Ze hadden samen een aangename middag doorgebracht, ook al was het een beladen gespreksonderwerp geweest. Wat er in haar leven gebeurde, was zo teleurstellend en pijnlijk. Bovendien was het lastig om te rechtvaardigen of uit te leggen dat ze nog steeds van Finn hield, van degene die ze in het begin had gekend, niet van de man die hij nu was. En het was moeilijk om al die verschrikkelijke dingen die ze over hem had gehoord, te geloven en tot zich te laten doordringen, ook al had ze zelf ook twijfels over hem. Maar toen ze om het onderzoek van de privédetective had gevraagd, had ze ook eigenlijk niet verwacht dat soort informatie te krijgen. Ze moest nu beslissen wat ze ermee ging doen. Maar helaas veranderde dat niets aan haar gevoel van verbondenheid met Finn, waardoor die verontrustende ontdekkingen nog meer pijn deden. Het leek een bijna onoverbrugbaar probleem. Robert had die middag tegen haar gezegd dat de oplossing zich uiteindelijk vanzelf wel zou aandienen. Zoiets zou haar leraar in India, of haar favoriete monnik in Tibet, ook hebben gezegd. En de rest van de rit naar haar hotel vertelde ze over haar reizen. Robert was onder de indruk en ze hadden een heel prettig gesprek.

De portier nam haar koffer over toen ze bij het hotel waren gearriveerd. Robert wist dat dit een moeilijke tijd voor haar was en dat ze Finn de volgende morgen weer graag wilde zien, maar dat ze geen idee had wat ze kon verwachten. En ze had tegenover Robert toegegeven dat ze daar heel erg gespannen door was, vooral na zijn vele waarschuwingen over wat haar mogelijk te wachten stond.

Daarom wendde Robert zich met een vriendelijke gezichtsuitdrukking tot haar en vroeg: 'Heb je zin om vanavond met mij ergens wat eenvoudigs te gaan eten? Een pizza? Of in een pub? Niet ver van hier zit een redelijk fatsoenlijke Chinees. En ook een heel goede Indiase tent, als je van heet eten houdt. Ik moet morgen op de rechtbank zijn en ik weet dat jij morgenochtend vroeg al op pad wilt, dus als je zin hebt om samen met mij iets eenvoudigs te eten, zou ik je over een uur kunnen ophalen. Ik woon maar een paar straten verderop.'

Het idee stond haar eigenlijk wel aan. Hij was aardig en haar hoofd liep om. Ze wilde liever niet alleen op haar kamer eten of alleen in Dublin op stap gaan, dat leek haar zo treurig, en met hem eten zou gezellig zijn. Hij was een gewone, nette man, maar wel een slimme, en Mark had gezegd dat hij een uitstekende advocaat was. Tot nu toe waardeerde ze zijn adviezen, die veelal niet juridisch waren, maar voor haar toch heel bruikbaar gezien de situatie waarin ze verkeerde. 'Dat lijkt me enig,' zei Hope, ondanks het feit dat ze zich moe en verreisd voelde. 'Fantastisch. Trek een spijkerbroek aan en dan pik ik je over een uur op.'

Ze schreef zich in het hotel in en ging naar haar kamer, die klein, elegant en schoon was. Ze had nu geen enkele behoefte aan luxe en ging een paar minuten op bed liggen voordat ze een douche nam, een spijkerbroek aantrok en haar haren borstelde. Zoals beloofd," was hij precies een uur later terug. En toen ze naar Robert keek terwijl ze in zijn auto naar het restaurant reden, vond ze het moeilijk zich hem voor te stellen in de greep van de duivelse Nuala, of zelfs helemaal in de ban van zijn ex-vrouw. Hij zag eruit als een gelijkmoedige, gevoelige man. Hij droeg nu ook een spijkerbroek, met een trui en een jopper, en daar zag hij jonger in uit dan in een pak. Ze vermoedde dat hij ongeveer van Finns leeftijd was en dus niet veel ouder dan zij. Hij vertelde dat hij oorspronkelijk uit Californië kwam. San Francisco. En dat hij eerst op Stanford University had gezeten en zich later gespecialiseerd had op Yale. Ze vertelde hem dat haar vader op Dartmouth les had gegeven. Hij lachte en zei dat hij er altijd van had genoten als ze die Dartmouthers met rugby konden verslaan. Hij zei dat Dartmouth een fantastisch rug-byteam had gehad. Verder had hij op amateurniveau ijshockey gespeeld, op Yale, en hij zag er ook nog fit en gezond uit, ook al beweerde hij dat dat niet zo was. Maar hij zei wel dat hij het enig vond om met zijn dochters te gaan schaatsen, die op de universiteit ook in sportteams zaten. Hij keek ernaar uit om hen met de kerst weer te zien. Ze zouden met zijn drieën de kerstvakantie in New York doorbrengen en hij was van plan om dan ook te gaan zoeken naar een flat, omdat hij in maart of april terug zou verhuizen.

Hope had geen idee waar ze tegen die tijd zou zitten. Of terug in New York met een gebroken hart, of nog steeds in Ierland terwijl de rust was weergekeerd en ze misschien zelfs met Finn was getrouwd. Ze klonk hoopvol, en Robert knikte, maar hij reageerde er niet op. Hij had door de telefoon en vanmiddag genoeg gezegd. Hope had alle informatie die ze moest hebben en hij hoopte dat ze er, als het nodig was, aan zou denken, op het juiste moment. Dat was het enige wat hij kon doen. Op dit moment kon hij juridisch niets voor haar betekenen, hij kon alleen maar beschikbaar zijn. Het papiertje met de telefoonnummers van zijn kantoor, huis en gsm zat in haar handtas. En hij zei tegen haar dat ze daar gebruik van moest maken en niet moest schromen om op welk uur van de dag of de nacht ook te bellen als ze advies of hulp nodig had. Daarom was hij er en hij was blij te kunnen helpen.

De curry was heerlijk en ze praatten weer over haar reizen. Ze boeide hem met haar verhalen en haar werk en hij zei dat hij nog nooit in exotische oorden was geweest. Alleen in Europa en Scandinavië, vooral voor zaken. Hij leek nog het meest op zo'n typische hoogopgeleide, niet onbemiddelde, man van de oostelijke kust met een extra hoeveelheid vriendelijkheid in zijn ogen. Ze maakten vroeg een eind aan het dinertje. Hij bracht haar terug naar het hotel en wenste haar alle goeds voor de volgende dag en een goede nacht.

'Vergeet niet dat je nu niet meer alleen bent. Ik zit een uur van je vandaan op welk tijdstip ook. Als je echt in de problemen komt, bel me dan, en dan zorg ik dat er binnen een paar minuten hulp voor je komt. Of bel de politie. Of smeer 'm.'

Ze glimlachte. Het leek wel een voorbereiding voor een oorlog, maar ze geloofde niet dat Finn ooit gewelddadig tegen haar zou worden, of gevaarlijk. Hij zou van streek raken en ruzie met haar maken, of te veel drinken en daarna als een blok in slaap vallen, maar erger dan dat zou het niet worden. Ze kende hem goed en stelde Robert gerust. Zijn vrouw was een uitzonderlijk geval geweest.

Tot haar verrassing sliep Hope die nacht heel erg goed. Ze voelde zich rustig en veilig en het was geruststellend om te weten dat ze nu in Dublin een vriend had. Alles wat Robert had gezegd, had haar een minder geïsoleerd gevoel gegeven. Voordat ze vertrok, belde ze zijn kantoor en liet een boodschap achter waarin ze hem voor het eten bedankte. Ze zorgde ervoor dat ze tegen negen uur op pad ging om een auto te gaan huren. Ze wilde tegen halftien onderweg zijn naar Russborough. Als ze met het vliegtuig aankwam, was ze normaliter tegen elf uur thuis en ze was van plan om Finn te vertellen dat ze die ochtend met de nachtvlucht was aangekomen om hem te verrassen. Ze had hem de avond daarvoor een liefdevolle sms gestuurd, maar hij had niet gereageerd. Ze hoopte dat hij aan het schrijven was. En ze was niet van plan hem te vertellen dat ze de nacht in een hotel in Dublin had doorgebracht. Dat zou hem achterdochtig maken en onvermijdelijk jaloers. Ze zag er netjes en uitgerust uit terwijl ze richting Blessington reed en daarna naar Russborough, en ze bleek de reis perfect getimed te hebben, omdat ze om tien voor elf bij Blaxton House aankwam. Het was een winterse decemberdag met een dunne sluier van sneeuw op de grond en buiten was er niemand te zien.

Ze liet de koffer in de auto liggen, nam met sprongen de trap en zag Winfred zodra ze het huis in liep. Hij raakte even zijn voorhoofd aan als teken van respect, glimlachte breeduit en liep naar buiten om haar koffer te pakken terwijl zij zich de trappen op haastte naar hun slaapkamer. Ineens was ze opgewonden om Finn te zien. Het was alsof al die vreselijke dingen die mensen over hem hadden gezegd, niet meer bestonden. Die konden niet waar zijn. Als er ook maar iets van waar was, kon ze niet zoveel van hem houden. Het was allemaal een vergissing. Dat moest.

Ze liep op haar tenen naar de slaapkamer en opende de deur. Het was donker en hij lag in bed te slapen. Op de grond naast hem lag een lege whiskyfles, wat verklaarde waarom hij de avond daarvoor niet op haar sms'je had gereageerd. Hij was kennelijk dronken geweest.

Ze liet zich zachtjes naast hem op het bed zakken en keek een hele tijd naar zijn knappe gezicht. Zodra ze Finn zag, was ze weer helemaal in de ban van hem. Met heel haar hart hield ze weer van hem en ze gaf hem zachtjes een kus. Hij kwam niet in beweging totdat ze hem nog een keer kuste, en toen opende hij één oog, zag haar, schrok, keek haar stralend aan en trok haar in zijn armen. Hij rook naar whisky terwijl hij haar kuste, maar dat kon haar niets schelen. Hij rook zelfs alsof hij urenlang had gedronken, wat haar bezorgd maakte, maar ze zei er niets van. Ze vroeg zich af hoe het met zijn schrijverij was gegaan en of hij al snel minstens een van de twee manuscripten kon inleveren die hij zijn uitgever verschuldigd was. Ze zouden de rechtszaak doorzetten als hij dat niet deed en ze wilde niet dat hem dat werd aangedaan.

'Waar kom je vandaan?' vroeg hij met een trage, slaperige glimlach. Hij rekte zich uit en draaide zich om.

'Ik ben naar huis gekomen om jou te zien,' zei ze teder terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg en haar naar zich toe trok. En terwijl hij dat deed, waren alle goede adviezen vergeten, zoals Robert Bartlett al had verwacht.

'Waarom heb je me niet gebeld? Dan had ik je kunnen ophalen,' zei hij terwijl hij haar op het bed trok en haar uitkleedde. Ze verzette zich er niet tegen.

'Ik wilde je verrassen,' zei ze lief, maar hij luisterde al niet meer naar haar. Hij had een veel betere verrassing voor haar, vond hij, maar een echte verrassing was het eigenlijk niet. Hun seksleven was vanaf het begin fantastisch geweest en dat was een deel van de opwinding die het samenzijn met hem haar gaf. De verleiding was te groot, ook al wist ze dat het beter was om zichzelf niet nog een keer door zijn charmes te laten meeslepen. Maar hij was onweerstaanbaar. Een paar minuten later vreeën ze wild, hartstochtelijk en onverzadigbaar met elkaar, alsof het einde van de wereld nabij was, en even voelde het ook zo.

Het was al middag toen ze opstonden, in bad gingen en zich aankleedden. Hij keek naar haar. Hij was weer zo lief voor haar. Het was moeilijk te geloven dat hij ooit in staat was om een leugen te vertellen en mensen pijn te doen of ongelukkig te maken, zelfs haar.

'Ik heb je zo verschrikkelijk gemist,' zei hij.

Ze kon aan hem zien dat hij het meende. Het was echt waar. Ze had vijf lege whiskyflessen onder het bed gevonden. Hij had zijn verdriet of zijn angsten verdronken terwijl zij er niet was. Soms was hij net een kind. 'Ik heb jou ook gemist,' zei ze zachtjes.

Daarna liepen ze de trap af om voor het donker nog samen een wandeling te gaan maken. Het sneeuwde licht en het zag er buiten prachtig uit. Ze zouden de kerstdagen met zijn tweeën doorbrengen. Michael ging met vrienden skiën in Aspen. En Hope had niemand meer behalve Finn.

'Wat naar dat je dat allemaal met Paul hebt moeten doormaken. Het was vast zwaar.' Zijn blik was meelevend en ze knikte terwijl ze hand in hand doorliepen. Ze probeerde er niet aan te denken, anders zou de paniek toeslaan dat Paul er niet meer was. En toen stelde hij haar een vraag die zo bot was dat ze ervan schrok. 'Wat gebeurt er met de erfenis?'

'Hoe bedoel je?' Ze keek hem aan, geschokt.

'Nou... eh... wat gebeurt er nu mee? Geven ze je gewoon het geld of moet je wachten tot ze de aandelen hebben verkocht of zoiets?'

'Wat een rare vraag. Wat maakt dat nou uit? Het duurt een tijdje voordat het testament gerechtelijk geverifieerd is. Maanden, een jaar. Ik weet het niet. Het maakt mij niet uit.' En ze snapte niet waarom het hem iets uitmaakte. Ze waren niet afhankelijk van Pauls geld. Hope had genoeg na alles wat hij haar had gegeven. 'Ik mis hem alleen maar,' zei ze bedroefd, waarmee ze het gespreksonderwerp veranderde. Zijn interesse in haar geld, en nu in dat van Paul, maakte haar nerveus en confronteerde haar weer met de harde werkelijkheid.

'Dat weet ik,' zei Finn meelevend. Hij legde een arm om haar schouder en trok haar dichter tegen zich aan. 'Je bent nu helemaal alleen,' zei hij.

Dat hoefde hij haar toch niet nog eens onder de neus te wrijven? Ze was zich daar heus wel van bewust, meer dan genoeg zelfs.

'Je heb alleen mij nog.'

Ze knikte maar zei niets, en ze vroeg zich af waar hij heen wilde met zijn opmerkingen.

'We hebben elkaar. Dat is het enige wat we hebben.'

Ze dacht aan zijn oude versmeltingstheorie. Hij had het daar al een hele tijd niet meer over gehad. 'Jij hebt Michael,' bracht ze hem in herinnering. En het volgende wat hij zei, kwam als een harde stomp in haar plexus solaris aan, en Finn was een grote kerel en had een krachtige stomp in huis.

'En Mimi is dood,' zei hij zachtjes.

Hope hapte naar adem en probeerde van de klap te bekomen. Dat was nu zijn standaardtruc om haar uit haar evenwicht en in de war te brengen, haar te kwetsen wanneer ze het niet in het minst verwachtte en op een manier die haar het meest pijn deed. 'Dus blijf ik alleen over,' herhaalde hij om het nog eens te benadrukken.

Hope reageerde niet en ze liepen verder in de vallende sneeuw. Maar hij had haar zwakke plek weer weten te vinden. Ze voelde zich nog verdrietiger dan daarvoor. Ze liepen terug naar huis. Hij had haar eraan herinnerd dat ze nu afhankelijk van hem was en dat ze zonder hem helemaal alleen was. Hij had haar bang gemaakt. En ineens dacht ze aan Robert en zijn vele waarschuwingen. Ze hadden afgesproken dat hij haar niet zou bellen, zodat Finn niet boos zou worden of van slag zou raken. Maar als ze Robert nodig had, wist ze waar ze hem kon vinden. Al zijn telefoonnummers zaten in haar handtas.

Die avond kookten ze samen een uitgebreid maal in de keuken in het souterrain en terwijl zij het eten afmaakte en de tafel dekte, ging hij naar boven om nog wat te werken. Toen hij weer naar beneden kwam en de keuken in liep, had hij een eigenaardige uitdrukking op zijn gezicht. Ze moesten die keuken nog steeds restaureren. Hij was bruikbaar, maar niet bepaald uitnodigend. Meestal maakten ze gebruik van de dienkeuken op de verhoogde begane grond, maar die avond niet.

Op het moment dat ze aan de keukentafel gingen zitten waar vroeger de bedienden aten, wendde Finn zich met een schittering in zijn ogen tot Hope. Ze vroeg zich af of hij na hun wandeling had gedronken, of misschien zelfs daarvoor al. Hij dronk tegenwoordig veel te veel. Dat had hij nooit gedaan. Misschien kwam het wel door die dreigende rechtszaak.

'Waar was je vannacht?' vroeg hij haar onschuldig.

'In het vliegtuig. Hoezo?' Ze voelde haar hart razendsnel kloppen en trok een nietszeggend gezicht terwijl ze pasta op zijn bord schepte.

'Weet je dat zeker?' vroeg hij, terwijl hij haar strak aankeek.

'Natuurlijk. Doe niet zo gek. Waar zou ik anders moeten hebben gezeten? Ik ben hier vanmorgen geland.' Ze stak net haar vork in de pasta, toen hij haar paspoort en een notitieblokje op de tafel naast haar bord smeet.

'Vertel me dan maar eens wat dit is. Je hebt in een hotel in Dublin gelogeerd. Ik vond dit notitieblokje in je tas toen ik iets zocht. Ik heb ze gebeld. En je was daar vannacht. In je paspoort staat dat je gisteren in Ierland bent gearriveerd. Niet vandaag.' En toen haalde hij het velletje papier met Roberts nummers tevoorschijn.

Ze had er alleen 'Robert' opgeschreven, niet zijn achternaam. Finn was een uitstekende detective. En Hope had het gevoel dat ze een hartaanval kreeg. Het was moeilijk uit te leggen. Ze had het notitieblokje zonder nadenken van het bureautje in het hotel gepakt. En Finn had het gevonden. Het kwam geen moment in haar op om te vragen wat hij in haar handtas had te zoeken, ze was te bang. Het zou heel moeilijk worden om een verklaring voor haar nacht in Dublin te geven.

Ze kon niet anders dan eerlijk tegen hem zijn. Ze was dat tot nu toe altijd geweest. Het was de eerste keer dat ze ooit tegen hem had gelogen over haar aankomst of over wat dan ook. 'Je hebt gelijk. Ik ben gisteren aangekomen. Ik wilde een nacht voor mezelf alleen in Dublin. En ik heb een ontmoeting gehad met een advocaat van mijn advocatenkantoor in New York. Ze vonden dat ik hier contact met een advocaat moest opnemen, vanwege belastingen, verblijfskwesties, dit huis. Ik heb hem gesproken, heb in het hotel overnacht en ben vanmorgen hierheen gereden. Einde verhaal. Het spijt me dat ik heb gelogen.'

Ze trok een berouwvol gezicht, maar ze was niet van plan om hem over het etentje met Robert te vertellen. Anders zou Finn woedend kunnen worden van jaloezie en absoluut niet geloven dat het allemaal onschuldig was geweest. Dat deed hij nooit.

Ze wilde het niet, maar kreeg een angstige blik in haar ogen en begon te trillen.

'En Robert?'

'Dat is die advocaat.'

'En hij heeft jou zijn nummers van thuis en van zijn gsm gegeven? Je hebt met hem geneukt in het hotel, hè? Slet dat je bent. En wie heb je in New York genaaid? Je agent? Of een of andere vent die je in een bar hebt opgepikt? Of misschien wel een vrachtwagenchauffeur op Tenth Avenue terwijl je foto's van hem maakte.' Hij wist dat ze naar dat soort plekken ging om foto's te maken en dat gebruikte hij nu tegen haar. 'Heb je foto's van zijn lul gemaakt?' Hij spuugde de woorden in haar gezicht.

Hope begon te huilen. Hij had nog nooit zo tegen haar gesproken, was nog nooit zo grof geweest. Hij begon nieuwe grenzen te overschrijden. Robert had haar daarvoor gewaarschuwd, maar ze had het niet geloofd.

'En Robert? Was die goed? Wedden dat hij niet zo goed was als ik?'

Hope reageerde niet. Ze kon alleen maar als verlamd en beschroomd aan tafel blijven zitten. Hij gaf haar het gevoel alsof ze een hoer was terwijl ze niets verkeerds had gedaan. Ze had een gesprek met een advocaat gehad en met hem gegeten, en ze had geen moment overwogen om verder met hem te gaan. Het was niet eens in haar hoofd opgekomen. Zo was ze helemaal niet. Maar hij beschuldigde haar ervan, met venijn in zijn ogen en vuur en vlam spugend. 'Er is niets gebeurd, Finn. Ik heb een gesprek met een advocaat gehad, dat is alles.'

'Waarom heb je me dat niet verteld?'

'Omdat mijn zaken soms privé zijn.' En als het om zaken was gegaan, zou hij erop hebben gestaan om met haar mee te gaan.

Hij liet haar nooit iets alleen doen. Controle, daar ging het hem allemaal om. Hij wilde zelfs met haar mee naar de dokter, zoals naar die vruchtbaarheidsarts in Londen. Hij hield volstrekt geen rekening met haar grenzen en wilde te allen tijde controle op haar houden.

'Hoe privé was dat dan?' vroeg hij terwijl hij haar aankeek.

Nu wist ze zeker dat hij had gedronken. Zo niet, dan was hij gek. En misschien was hij het wel allebei. Hij zag eruit als een krankzinnige terwijl hij haar dreigend aankeek en zijn stoel zo hard naar achteren stootte dat deze viel. Terwijl hij door de keuken begon te ijsberen, hield Hope hem in de gaten en probeerde hem niet nog bozer te maken. Ze zat heel stil en bad dat hij zou inbinden. 'Je weet best dat ik dat soort dingen niet zou doen,' zei ze, terwijl ze kalmer probeerde te klinken dan ze zich voelde.

'Ik weet geen moer van je af, Hope. En jij weet zelfs nog minder van mij.' Dat was waarschijnlijk het eerlijkste wat hij ooit tegen haar over zichzelf had gezegd, maar de manier waarop hij het zei, stelde haar niet gerust. 'Volgens mij ben je niet meer dan een hoer, die iedere kerel pijpt die je ontmoet als ik even niet in de buurt ben.'

Als Hope nog had gedacht bij haar thuiskomst de oude Finn aan te treffen, kwam ze nu bedrogen uit. In plaats daarvan stond ze nu oog in oog met de nieuwe Finn, nee, zelfs een nieuwere, die nog erger was. De echte. 'Kom, maak je niet druk en eet door. Er is in Dublin niets gebeurd. Ik heb de nacht alleen in een hotel doorgebracht. Dat is alles.' Ze zat rechtop in haar stoel en zag er waardig en bescheiden uit. Maar voordat ze er erg in had, rukte hij haar uit haar stoel en smeet haar naar achteren. Ze vloog zowat door de ruimte en klapte met haar rug tegen de muur aan. De lucht werd uit haar longen geslagen.

Hij liet zijn gezicht zakken tot dicht bij het hare. 'Als je het waagt met wie dan ook te neuken, Hope, vermoord ik je. Heb je dat begrepen? Is dat duidelijk? Ik pik dat niet van je. Laat dat goed tot je botte hersens doordringen.'

Ze knikte, niet in staat om te spreken, terwijl ze bijna in haar tranen stikte. Ze hoorde door de klap tegen de muur iets knarsen in haar oren en ze was ervan overtuigd dat het het geluid van haar brekende hart was.

'Geef antwoord! Heb je dat begrepen?'

'Ja,' fluisterde ze. Ze wist zeker dat hij dronken was. Hij zou zich niet zo gedragen als hij dat niet was. Maar als dat zo was, dan moesten ze daar wat aan doen. Of liever gezegd, hij moest er wat aan doen. Hij stond onder hoogspanning vanwege de rechtszaak en de boeken die hij moest schrijven. Dat sleurde hem kennelijk over de rand van de afgrond, en hij sleurde haar met zich mee.

Hij kwakte haar terug in haar stoel en keek woedend naar haar terwijl ze met lange tanden begon te eten. De blik in zijn ogen herkende ze niet. Ze had hem nog nooit zo gezien. En terwijl ze de pasta over haar bord heen en weer schoof en deed alsof ze at, schoot haar ineens te binnen dat ze alleen met hem in huis was. Winfred en Katherine waren tegen etenstijd naar huis gegaan en zoals alle nachten was ze tot de ochtend alleen met Finn. Eerder had ze zich daar nooit zorgen om gemaakt, maar nu voor het eerst wel.

Tijdens de rest van de maaltijd volgden er geen woedeuitbarstingen meer. Hij zei geen woord tegen haar. Hij pakte het velletje papier met de telefoonnummers van Robert, verscheurde het tot kleine snippertjes en stopte die in de zak van zijn spijkerbroek zodat ze de nummers nooit meer zou kunnen reconstrueren en lezen. Het notitieblokje en haar paspoort liet hij op tafel liggen. En toen stond hij op en verliet zonder een woord te zeggen de keuken. Ze bleef een hele tijd aan tafel zitten, snikkend en met tranen die langs haar wangen biggelden. Hij had er al eerder de aandacht op gevestigd dat ze nu helemaal alleen op de wereld was. De enige die ze had, was hij. Ze kon zich tot niemand wenden en er was niemand die van haar hield. Nu Paul dood was, voelde ze zich als een weeskind in een sprookje, met een knappe prins die in een wild beest was veranderd.

Het kostte haar een uur om te kalmeren en de keuken op te ruimen. Ze bracht het grootste deel van die tijd door met huilen en was bang om naar boven te gaan, maar ze wist dat er uiteindelijk niets anders op zat. En toen ze er rustig over nadacht, drong het tot haar door dat het feit dat ze een nacht in Dublin had doorgebracht, de schijn had gewekt dat er iets niet deugde. En ook het stukje papier met Roberts telefoonnummers had er verdacht uitgezien. Ze begreep nu wel waarom hij van streek was. Ze had tegen hem gelogen toen ze thuiskwam. Ze besefte dat ze hem de waarheid had moeten vertellen over haar aankomsttijd in Ierland. Maar als ze dat had gedaan, had ze Robert nooit kunnen spreken, en ze was blij dat ze dat wel had gedaan. Hij had haar geholpen en het was goed om te weten dat ze zich, als het nodig was, hier tot iemand kon wenden om haar te helpen. En hij zat ten minste niet ver weg. Maar ze begreep ook dat Finn van streek was omdat ze een dag was verdwenen en tegen hem had gelogen. Hoewel het niets om het lijf had gehad, had ze het gevoel dat het toch deels haar eigen schuld was en nam ze het hem dus tot op zekere hoogte niet kwalijk.

Ze zag ertegen op om hem weer onder ogen te komen en was verbaasd dat ze hem boven in bed aantrof, rechtop in de kussens en wachtend op haar. Hij zag er rustig uit en alsof er niets in de keuken was voorgevallen. Het was angstaanjagend om zulke extreme stemmingswisselingen bij hem te zien. Dat hij het ene moment als een draak vuurspuwde van woede en het volgende moment rustig in bed zat en naar haar glimlachte. Ze twijfelde erover wie van hen gek was en bleef een moment naar hem staan kijken. Ze wist absoluut niet wat ze moest zeggen.

'Kom lekker bij me in bed, Hope,' zei hij alsof ze een aangename avond hadden gehad, wat beslist niet het geval was geweest. Het was allesbehalve dat geweest. En nu ze hem zo zag zitten, een en al onschuld en alsof er niets was gebeurd, kreeg ze ontzettend veel zin om te huilen.

Een paar minuten later, nadat ze haar tanden had gepoetst en haar nachthemd aangetrokken, kroop ze op haar hoede naast hem in bed. Ze wierp even een blik op hem alsof hij een giftige slang was die op het punt stond haar te bijten.

'Er is niets aan de hand,' zei hij op een geruststellende toon, en hij legde een arm om haar heen. Het was bijna nog erger dan als hij nog steeds boos op haar zou zijn geweest. Dit was gewoon te verwarrend. 'Ik bedacht net iets,' zei hij ongedwongen, terwijl ze verstijfd naast hem lag, afwachtend wat er zou komen. Ze kon zich onmogelijk ontspannen. 'Ik vind eigenlijk dat we volgende week maar moeten trouwen. We hebben geen enkele reden om nog langer te wachten. We maken er toch geen groot feest van met mensen die overal vandaan moeten komen. En ik wil niet meer wachten. We zijn helemaal alleen op de wereld, Hope, jij en ik. Als er ooit iets met een van ons gebeurt, zoals wat net met Paul is gebeurd, zouden we getrouwd moeten zijn. Niemand wil alleen sterven.'

'Paul was heel erg ziek, al heel lang. En ik was bij hem,' zei ze met een verstikte stem.

'Als een van ons iets overkomt, zou de ander geen beslissingen kunnen nemen. Jij hebt geen kinderen of familie. Michael is niet hier voor mij. We hebben alleen elkaar.'

Finn leek die avond wel een kapotte grammofoonplaat, die telkens weer haar eenzaamheid benadrukte en haar eraan herinnerde dat ze alleen op hem kon vertrouwen.

'Ik zou me beter voelen als we wettelijk waren getrouwd,' ging Finn verder. 'We kunnen altijd later nog een feest geven, in Londen, New York of op Cape Cod. Het wordt tijd, Hope, we gaan al een jaar met elkaar. We zijn volwassenen. We houden van elkaar. We weten wat we willen. Het is zinloos om te wachten. En we moeten onze kinderwens ook niet vergeten,' zei hij glimlachend.

Het was echt alsof die afschuwelijk scène in de keuken helemaal niet had plaatsgevonden. Een uur eerder had hij haar bedreigd en tegen de muur gesmeten en nu wilde hij over een week trouwen en ervoor zorgen dat ze zwanger werd. Terwijl ze naar hem luisterde, voelde Hope zich gek worden.

'Het is nu al zes maanden geleden dat je de baby bent verloren,' zei hij met nadruk.

Voor de verandering zei hij nu eens niet dat het haar schuld was. Het was alsof hij in de keuken zijn woede volledig op haar had afgereageerd en nu zijn oude zelf weer was. De goede Finn was weer terug, warm ingestopt in hun bed samen met haar. Maar ze geloofde niet meer wat ze hoorde. Ze vertrouwde het, of hem, niet meer. Helemaal niet.

En ze was er absoluut nog niet aan toe om met hem te trouwen en twijfelde er steeds minder aan dat het hem allemaal om het geld was te doen. Als hij met haar getrouwd was en er zou iets met haar gebeuren in dat afgelegen huis op het Ierse platteland, zou hij de erfgenaam van haar fortuin zijn, en dat van Paul als ze dat eenmaal had gekregen. En met een kind zat ze helemaal aan hem vast. Robert had haar daar gisteren in zijn kantoor al op gewezen en het was nu ook voor haar zonneklaar. Maar als ze zou zeggen dat ze er nog niet aan toe was om te trouwen, zou Finn weer in woede kunnen ontsteken zoals in de keuken. In ieder geval wilde ze dat vanavond niet zeggen. Het zou haar een beter gevoel geven als ze er morgen over zouden praten, met Winfred en Katherine in de buurt en op klaarlichte dag, en niet als ze alleen met Finn in huis was. Ze had wel genoeg narigheid voor één avond meegemaakt.

'Kunnen we er morgen over praten?' zei ze rustig. 'Ik ben doodmoe.' Ze voelde zich gesloopt door de ruzie in de keuken. Verscheidene minuten was ze als de dood voor hem geweest. Maar hij leek nu weer volkomen kalm en zelfs liefdevol. Vanbinnen trilde ze nog steeds en ze was heel erg gespannen, maar ze probeerde dat niet te laten merken.

'Waar zouden we nog over moeten praten?' vroeg hij terwijl hij een arm om haar heen legde. 'Laten we het gewoon doen.'

Ze kon nu al zeggen dat dit het onderwerp van hun volgende grote ruzie zou worden. 'We hoeven die beslissing niet vanavond te nemen, Finn,' zei ze zachtjes. 'Laten we gaan slapen.' Het was nog vroeg, maar ze kon het gewoon niet meer aan. Ze was te gekwetst, te van slag, te teleurgesteld en te bang om over wat dan ook met hem te praten. Het enige wat ze wilde, was slapen, of misschien wel doodgaan. Ze wist ineens dat het in de toekomst niet beter zou worden, ze zouden de ene ruzie na de andere krijgen. Na zijn aanval op haar tijdens het eten geloofde ze er steeds minder in dat het goed zou aflopen, hoe aardig hij nu ook was. Hij zou waarschijnlijk niet lang zo blijven.

'Je houdt niet van me, hè?' vroeg hij met de stem van een klein jongetje. Ineens was hij een kind dat kwaad was aangedaan en niet een man die haar angst had aangejaagd. En het enige wat dat kind wilde, was geliefd worden. Het begon nu echt ontzettend krankzinnig te worden. Hij kroop als een tweejarig jochie dicht tegen haar aan en legde zijn hoofd op haar schouder. Ze zuchtte terwijl ze zijn haar en gezicht streelde.

Ze hield van hem, maar door de emotionele achtbaan waarin ze nu met hem was beland, was ze met stomheid geslagen. Hij bleef lekker dicht tegen haar aangekropen liggen en ze deed het licht uit. Niet lang daarna trok hij haar nachthemd omhoog en wilde met haar vrijen. Ze was zo van streek en voelde zich zo overspannen dat ze het niet wilde, maar ze was bang dat als ze het weigerde, hij weer ruzie met haar zou maken. En hij was zo bedreven dat haar lichaam binnen een paar seconden reageerde, ook al wilde haar verstand hem wegduwen. Haar geest raakte volledig in de war, maar haar lichaam verlangde ineens naar hem. En hij vree met zo'n tederheid en zorg dat het absoluut niet te geloven was dat dit dezelfde man was die haar nog maar een paar uur geleden had aangevallen.

Nadat ze de liefde hadden bedreven, lag ze urenlang wakker terwijl hij snurkte. En uiteindelijk, tegen het ochtendgloren, viel ze volkomen uitgeput in slaap. Ze had de hele nacht stilletjes liggen huilen en ze voelde zich dood vanbinnen. Hij doodde haar stukje bij beetje. Maar dat wist ze nog niet.

20

Finn was al op toen Hope de volgende morgen wakker werd. Ze stapte lusteloos en geradbraakt uit bed en haar stemming was net zo somber als het weer buiten. Ze zag er ook moe en witjes uit toen ze de dienkeuken in liep, waar hij zat te ontbijten. Hij was vol energie en opgewekt en vertelde haar hoe blij hij was dat ze weer thuis was. Het leek zelfs alsof hij het echt meende. Ze wist niet meer wat ze moest geloven.

Ze nam net voorzichtig een slokje van haar thee, toen hij het huwelijk weer ter sprake bracht. Hij stelde voor om met de dorpspastoor te gaan praten en zei dat ze samen naar de ambassade in Dublin moesten om voor haar toestemming te krijgen om in Ierland te trouwen. Hij was Iers staatsburger maar zij niet. Hij had de ambassade al gebeld om te horen welke papieren ze daarvoor moesten overleggen. En toen drong het tot haar door dat ze, tenzij ze met hem wilde trouwen, iets tegen hem moest zeggen.

Ze zette haar theekopje neer en keek Finn aan. 'Dat kan ik niet,' zei ze bedroefd, om redenen die ze met geen mogelijkheid aan hem kon vertellen. 'Paul is net overleden. Ik wil niet onmiddellijk na zoiets droevigs een nieuw leven beginnen.' Het leek haar een redelijk excuus, maar hij vond dat niet.

'Je was gescheiden, je bent zijn weduwe niet,' zei hij terwijl hij er vagelijk geërgerd uitzag. 'En geen mens zal zich daar druk om maken.'

'Maar ik wel,' zei ze rustig.

'Heb je een reden om niet met me te willen trouwen?' vroeg hij met een gekwetste uitdrukking op zijn gezicht.

Er waren steeds meer redenen, maar ze wilde die geen van alle met hem bespreken. Zijn vele leugens, het rapport van de privé-detective, de twee vrouwen van wie hij de dood indirect had veroorzaakt, zijn recente verzoek om geld en zijn aanval op haar de avond daarvoor. Het leken haar allemaal goede redenen om lang en diep na te denken voordat ze met hem zou trouwen, of het helemaal niet te doen. Maar waarom woonde ze dan nog bij hem? Het ging niet meer tussen hen zoals vroeger, zelfs niet op de schaarse momenten dat het nu heel goed leek te gaan. Er was altijd een onderstroom van iets wat mis was. Al meer dan een maand, of langer, sinds hij om het geld had gevraagd, was hun relatie niet meer zoals het hoorde. 'Zo eenvoudig is het niet,' zei Hope geduldig. 'We moeten huwelijkse voorwaarden laten opstellen, documenten ondertekenen, met advocaten praten. Ik heb het bij de mijne aangekaart, maar dat kost meer dan een paar dagen. En ik zou echt liever in New York trouwen.'

'Oké,' zei hij. Hij gooide het ineens over een andere boeg. Een fractie van een seconde was ze opgelucht. Dit ging makkelijker dan ze had gedacht. 'Wat dacht je dan van het openen van een rekening voor mij, waar we het over hebben gehad? En dan kunnen we wel tot de zomer wachten met trouwen.' Hij bereed weer zijn stokpaardje.

'Waar hebben we het dan over, Finn?' Ze herinnerde zich de bedragen, maar ze vroeg zich af of er iets was veranderd.

'Ik heb tegen je gezegd dat ik met vier miljoen genoegen nam, hoewel ik er liever vijf had. Maar dat was voordat Paul stierf.

Rekening houdend met wat hij je nalaat, denk ik echt dat het tien miljoen zou moeten zijn.'

Hope zuchtte. Dit was doodvermoeiend en het sloeg helemaal nergens op, of misschien ook wel. Misschien was het hem hier altijd om te doen geweest. Ze had het gevoel dat ze van 's morgens vroeg tot 's avonds laat voor haar leven moest vechten.

'Ik weet dat je dat geld van Paul nog niet hebt. Dus laten we nu dan maar vijf doen en vijf nadat het geld van Paul is doorgekomen.' Voor hem leek het allemaal volstrekt redelijk. Hij zei het alsof hij haar vroeg even een zakje spijkers bij de ijzerwarenwinkel te halen, of een abonnement op een tijdschrift voor hem te nemen. Hij gedroeg zich alsof hij het van haar verwachtte, zonder verdere vragen, en alsof hij ervan overtuigd was dat ze het zou doen. 'Dus je wilt nu vijf, en vijf later,' zei ze met een robotachtige stem. 'En wat had je dan als huwelijkse voorwaarden in gedachte?' Ze vond dat ze het nu allemaal net zo goed op tafel kon leggen, in plaats van te wachten tot hij plotseling de aanval zou openen.

'Mijn advocaat moet maar met de jouwe praten,' zei hij opgetogen. 'Een jaarlijks bedrag lijkt me niet onredelijk, misschien nog een extraatje bij het ondertekenen van de huwelijksakte,' voegde hij er met een brede glimlach aan toe. 'En ik geloof dat mensen tegenwoordig al van tevoren onderhandelen over een eventuele scheiding, inclusief de alimentatie en de schikking.'

Hij vond het kennelijk een uitstekende deal, maar dat het nogal buitensporig was, kwam geen seconde in hem op. 'En laten we wel wezen, Hope, ik ben veel beroemder dan jij en uniek, dus een fantastische partij voor jou, wat het ook moge kosten. Op jouw leeftijd liggen kerels zoals ik niet meer voor het oprapen. Ik zou wel eens de laatste in de rij voor je kunnen zijn. Ik denk dat je dat ook niet moet vergeten.'

Wat hij zei, was zo schrijnend, en voor het eerst had hij van zijn beroemdheid een punt gemaakt en de hare gebagatelliseerd. Ze was verbaasd, maar vond het verstandiger om nergens op te reageren. Maar schokkend was het wel, zelfs voor haar. 'Het is nogal een kostbare overeenkomst,' zei ze rustig, terwijl ze nog een kopje thee voor zichzelf inschonk. Ze was nog steeds stomverbaasd over wat hij had gezegd en aan het doen was.

'Ik ben het waard, vind je niet?' zei Finn terwijl hij zich naar voren boog en haar een kus gaf.

Hope keek hem met ogen vol tranen aan. Hij was gek. Zelfs zij wist dat nu.

'Is er iets?' Hij zag de uitdrukking op haar gezicht en haar afgezakte schouders. Het leek hem te verbazen.

'Ik vind het erg deprimerend om over geld te praten in plaats van over liefde en de jaren die we samen door willen brengen. En om vooraf te onderhandelen over de alimentatie en een scheiding. Dat is mij iets te zakelijk,' antwoordde ze met een bedroefde blik in haar ogen.

'Laten we dan gewoon trouwen en die huwelijkse voorwaarden vergeten,' zei hij simpelweg.

Maar die vlieger ging voor Hope niet op. Ze bezat een gigantisch vermogen en Finn had niets dan schulden en onbetaalde rekeningen, en een rechtszaak. Zo onverantwoordelijk zou ze nooit zijn. Zonder huwelijkse voorwaarden zou ze financieel erg kwetsbaar zijn en dat wist hij. Ze werd misselijk van dit hele gesprek. Hij kon het wel vergeten dat ze ooit met hem zou trouwen. Finn was in een opperbeste stemming. Hij dacht dat hij haar in zijn zak had.

Uiteindelijk zei Hope, om hem niet tegen de haren in te strijken, dat ze erover zou nadenken en hem zou laten weten wat ze ervan vond. Ze wilde hem niet kwaad maken door hem te vertellen dat hij het verlangde geld absoluut niet zou krijgen. Ze wilde het hem helemaal niet meer geven en ook niet met hem trouwen. Ze dacht de hele dag na over zijn eisen terwijl ze wat foto's uitzocht en bewerkte, naar het kantoor van FedEx ging en alleen een wandeling door de bossen maakte. Pas laat in de middag zag ze Finn weer, die zich net zo lief gedroeg als vroeger. Het probleem was dat Hope nu niet meer wist of het bij hem om liefde of om geld ging. Langzaam matte hij haar af, sinds Pauls dood was ze niet meer zo moe geweest. En hij ontmoedigde haar en gaf haar het gevoel gek te zijn en onevenwichtig. Zijn financiële eisen waren beledigend en idioot. Ze probeerde rustig te blijven, maar het was gewoon te zwaar om voortdurend ruzie met hem te maken. Hij was altijd wel door iets geobsedeerd, of het nu ging om haar zwanger maken of met haar trouwen of haar bewegen hem miljoenen dollars te geven die hij naar eigen goeddunken kon besteden. Hope voelde zich overstelpt door droefheid. De droom van liefde en vertrouwen die ze met hem had gedeeld, ging langzamerhand in rook op. Ze bespraken het ene pijnlijke onderwerp na het andere, maar hadden nog geen enkel besluit genomen. Het draaide nu alleen nog maar om geld en hij had haar gevraagd haar liefde voor hem te bewijzen door vijf miljoen dollar op een rekening voor hem alleen te zetten. Dat was wel heel veel liefde. En wat was hij van plan haar in ruil daarvoor te geven behalve zijn tijd? Zelfs Hope was zich ervan bewust dat ze werd opgelicht. En wat nog erger was, ze had het gevoel dat ze gevangenzat in een web van leugens. Hij was de spin en het werd steeds duidelijker dat zij de prooi was.

Finn nodigde haar die avond uit voor een dinertje in Blessington. Ze stemde ermee in om zichzelf af te leiden van haar wanhoop, en bij uitzondering kwam er geen moeilijk onderwerp ter sprake. Ze spraken niet over geld, niet over kinderen, niet over trouwerijen. Bij aanvang van het etentje was ze nogal somber geweest en het verbaasde haar dan ook dat het zo goed tussen hen ging. Het was bijna zoals in het begin, en dat gaf haar weer hoop. Ze werd nu voortdurend heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop en dat was slopend. Finn maakte haar langzaam kapot.

Maar ook in de dagen na het etentje leek alles op miraculeuze wijze weer in orde. Finn was in een opperbeste stemming en schreef. Zij begon aan een nieuw fotoboek over Ierland en genoot van een paar projecten die ze in huis aanpakte. Het leek wel weer wat op haar eerste tijd hier, toen ze het huis pas had gekocht. En ze probeerde niet te denken aan de schandelijke dingen die hij tegen haar had gezegd en aan het geld dat hij had gevraagd. Voorlopig even niet. Ze had een adempauze nodig. En toen kwam er na een paar dagen een brief van FedEx uit New York. Ze bracht hem naar boven, gaf hem aan Finn en vertrok weer. En toen hij niet lang daarna uit zijn werkkamer kwam, stond zijn gezicht op onweer.

'Slecht nieuws?' vroeg ze bezorgd. Aan zijn gezichtsuitdrukking te zien, kon het onmogelijk goed nieuws zijn.

'Ze schrijven dat ook al lever ik het boek nu in, ze het niet zullen publiceren. Ze gaan het proces in gang zetten. Verdomme. En dit is een van mijn beste boeken.'

'Dan geeft iemand anders het wel uit en krijg je misschien nog wel een beter contract.' Ze probeerde hem hoop te geven, maar hij bleef er ontzettend kwaad uitzien.

'Je wordt hartelijk bedankt, mevrouw de optimist, maar ze willen hun geld terug en ik heb het voorschot al uitgegeven.'

Hope legde zachtjes een hand op zijn schouder.

Hij schonk een stevige borrel voor zichzelf in en nam een flinke slok. Dan voelde hij zich beter.

'Waarom laat je me niet aan Mark Webber vragen het af te handelen. Misschien kan hij via onderhandelingen iets voor je bereiken.'

Finn keek haar razend aan. 'Waarom schrijf je verdomme niet gewoon een cheque voor hen uit?'

Het beviel haar helemaal niet zoals hij dat tegen haar zei, maar ze leverde er geen commentaar op en weigerde op dezelfde manier te reageren. Ze wilde niet weer ruzie. 'Omdat een goede jurist een goede deal kan sluiten. En dan zien wij daarna wel weer wat ons nog te doen staat.' Ze probeerde hem gerust te stellen zonder zichzelf financieel vast te leggen. Het was tegenwoordig moeilijk te bepalen welke kant het uiteindelijk met hen op zou gaan. Ze had de hoop nog steeds niet opgegeven, maar eerlijk gezegd geloofde ze er steeds minder in. Het ging niet goed. Het draaide nu alleen nog maar om hebzucht, zijn pogingen haar geld afhandig te maken en het toedekken van oude leugens. Zoals in de Bijbel stond, was hun huis op zand gebouwd.

'Is dat een koninklijk "wij"?' vroeg hij snerend. 'Of ga je die poen dokken en hou je nu eindelijk eens op om mij vanwege die rotzooi aan de galg te laten hangen? Ik heb geld nodig. En ik wil mijn eigen rekening.'

Dat was haar wel duidelijk. Hij zei het al weken. 'Maar we weten niet hoeveel je nodig hebt,' zei ze zachtjes. Hope begon altijd zachtjes te praten als ze van slag was, of dat nu door boosheid of angst werd veroorzaakt.

'Daar gaat het niet om. Als je wilt dat ik bij je blijf, ga ik echt geen verantwoordelijkheid aan je afleggen. Wat ik uitgeef, hoeveel, en waaraan ik het besteed, gaat je niets aan.'

Maar dat geld was wel van haar afkomstig en dan zou zij er helemaal niets over te zeggen hebben? Het klonk behoorlijk brutaal, zelfs voor haar.

'Laten we eerlijk zijn, Hope. Je bent vijfenveertig, geen tweeëntwintig meer. Je bent een mooie vrouw, maar vijfenveertig is geen vijfentwintig of dertig. Je hebt geen levend familielid op aarde, geen broers of zussen, geen ouders, zelfs geen neven en nichten, je enige kind is dood, en de laatste persoon die je als familie beschouwde, je ex-man, is net overleden. Wie denk je dan dat er voor je zal zijn als er iets met je gebeurt, laten we zeggen als je ziek wordt, snap je? En wat denk je dat er zou gebeuren als ik je zou verlaten, misschien omdat ik een vrouw van tweeëntwintig tegen het lijf ben gelopen? Wat gebeurt er dan met jou? Dan blijf je verdomde alleen achter, waarschijnlijk voor de rest van je leven. En op een dag ga je in je eentje dood. Dus als je dat geld niet op een rekening voor mij wilt zetten, zou je er misschien eens over na moeten denken hoe je leven er over tien of twintig jaar zal uitzien, als je niemand meer om je heen hebt en je helemaal alleen op de wereld bent. Als je het vanuit dat perspectief bekijkt, zou je er misschien eens serieus over na moeten gaan denken hoe je het aantrekkelijk voor mij zou moeten maken om bij je te blijven.'

Het was alsof Hope een klap in haar gezicht had gekregen.

'Moet dat een liefdesverklaring voorstellen?'

'Misschien is het dat wel.'

'En hoe moet ik weten dat als ik die rekening voor je open met het juiste bedrag, je ook werkelijk bij me blijft? Stel dat ik het voor vijf of tien miljoen doe, of voor wat je ook maar wilt hebben als we trouwen, en je ontmoet de perfecte tweeëntwintig-jarige meid. Wat dan?'

'Daar zit wat in,' zei hij glimlachend. Hij zag eruit alsof hij ervan genoot. Hope duidelijk niet. 'Het is kiezen of delen. Want als je dat geld niet op een rekening zet en de perfecte tweeën-twintigjarige komt toevallig op mijn pad, vooral als het een rijke erfgename of een debutante is, dan kun je wel raden wie er níet bij je is om je ondersteek vast te houden als je oud bent.' Ze kon zich eigenlijk helemaal niet voorstellen dat hij dat ooit zou doen, en het gesprek dat ze hadden was meer dan walgelijk. Ze was nog nooit zo van streek geweest. 'Wat je voorstelt, komt er dus eigenlijk op neer dat ik je koop als een verzekering voor mijn oude dag.'

'Zo zou je het wel kunnen noemen. Maar kijk nou eens naar de voordelen die het je oplevert en waar je nu al van profiteert. Seks op elk moment dat je het wilt, hopelijk een kind, misschien wel een stel kinderen als je goed voor jezelf zorgt. Ik denk dat we het dan prima zullen hebben samen.'

'Merkwaardig toch,' zei ze. Haar paarsblauwe ogen schoten vuur. 'Je hebt de liefde helemaal niet genoemd. Of speelt die geen rol bij deze overeenkomst?' Ze was van haar leven nog nooit zo beledigd. Ze moest een kerel kopen! Als ze Finn wilde houden, had ze geen ander keuze dan te betalen.

Finn kwam naar haar toe en legde zijn armen om haar heen. Hij had de uitdrukking op haar gezicht gezien. 'Je weet toch dat ik van je hou, schat. Ik moet toch ook aan mezelf denken? Ik ben ook geen kind meer. En ik heb niet zulke bedragen als jij op de bank staan. Ik heb geen Paul in mijn leven.'

Maar die was nu ook niet meer in haar leven. En Paul had niet zoveel geld verdiend opdat Finn maar wat kon rondlummelen en het over de balk kon gooien, of er misschien zelfs een paar blondines voor kon kopen zonder dat zij verdere vragen mocht stellen. Alleen al het feit dat Finn zulke bedragen aan haar had gevraagd, bewees dat hij geen knip voor de neus waard was, of had dat voor haar moeten bewijzen. Dan zou ze razend moeten worden. Ze zou een eind aan de relatie moeten maken. Maar zover was ze nog niet.

Ze voelde zich verpletterd en lamgeslagen door zijn beledigingen. 'Ik zal erover nadenken,' zei ze met een sombere blik en in een poging tijd te winnen en hem af te schepen, 'en dan zal ik het je morgen laten weten.' Maar ze wist ook dat als ze Finn het geld niet gaf, er geen spaan heel zou blijven van hun relatie en het uit zou zijn. Ze verafschuwde alles wat hij had gezegd, de nauwelijks verbloemde dreigementen dat hij haar voor een jongere vrouw zou verlaten, de pogingen om haar bang te maken voor de eenzaamheid op haar oude dag, zijn waarschuwingen dat er niemand zou zijn die voor haar zou zorgen als ze ziek zou worden. En was ze wel bereid om tot in lengte van dagen alleen door het leven te gaan? Ze had het gevoel dat ze tussen twee kwaden moest kiezen die allebei echt afschuwelijk waren. Er een eind aan maken of blijven. En in plaats van tegen haar te zeggen dat hij van haar hield en voor altijd bij haar wilde blijven, wond hij er volstrekt geen doekjes om dat als ze niet met verscheidene miljoenen over de brug kwam, hij er vroeg of laat vandoor zou gaan als hij een voordeliger aanbod kreeg. Dus als ze tot zich liet doordringen wat het haar opleverde en niet alleen wilde eindigen, kon ze maar beter dokken. Dat had hij haar nu wel van a tot z voorgekauwd. Maar ze had geen zin om een man te kopen, en kwijtraken wilde ze hem ook niet. Ze liep als een zombie door het huis, in een permanente toestand van zwijgzaam lijden.

Finn was de rest van de middag in een uitstekende stemming. Hij had zijn boodschap doorgegeven en dacht dat die redelijk goed was overgekomen. Maar hij kende Hope niet zo goed als hij dacht. Ze was de hele dag neerslachtig en boos en bleef druk bezig met het schrobben en poetsen van verschillende badkamers op de eerste verdieping om zichzelf af te leiden van de afgrijselijke situatie waarin ze zich bevond. En Finn gedroeg zich hartelijk. Ze vroeg zich af of het leven zo zou worden als ze het door hem verlangde bedrag had betaald. En als ze het zou doen, zou hij dan altijd lief voor haar zijn? Zo hartelijk en liefdevol als in het begin? Of zou hij nog steeds jaloers zijn, haar bedreigen als hij daar zin in had en om meer geld vragen als hij die vijf of tien miljoen erdoorheen had gejaagd en zijn bankrekening weer moest worden aangevuld? Het was zo goed als onmogelijk om erachter te komen wat zij erbij zou winnen als ze zou besluiten hem te betalen. Als iemand tegen haar had gezegd dat ze overwoog om hem geld te geven, zou ze hebben gezegd dat diegene niet goed snik was. Ze wilde alleen maar de oude Finn terug, de eerste, maar zelfs zij wist dat die niet voor geld te koop was.

Het hele gesprek had haar somber gestemd en die middag ging ze in haar eentje een wandeling maken om meer helderheid in haar hoofd te krijgen.

Finn zag haar de deur uit gaan en besloot dat het beter was dat ze nu zelf haar conclusies trok, alleen. Wat hem betrof, had ze eigenlijk geen keus. Hij was erg overtuigd van zichzelf en geloofde dat hij haar zo goed als zeker het huwelijksbootje in had geloodst. Zijn hoogmoed kende inderdaad geen grenzen en hij dacht allerlei rechten te hebben, precies zoals een psychopaat volgens Roberts omschrijving was. Finn was ervan overtuigd dat als Hope van hem hield, ze zou betalen. Ze wilde niet alleen zijn. Hij wist dat ze van hem hield en hem niet kwijt wilde. Voor hem was de oplossing duidelijk. En hij wist zeker dat dat ook voor haar gold. Hij voelde zich steeds zekerder van zijn zaak en had duidelijk gezegd wat hem voor ogen stond. Maar een duwtje in de rug kon ze misschien nog wel gebruiken. Er was niets mis mee om haar er nogmaals aan te herinneren wat het alternatief was. Hij wist tenslotte dat als ze niet eenzaam in een bejaardentehuis wilde eindigen, ze met hem beter af was. En met hem kon ze meer kinderen op de wereld zetten. Hij had het bijna een 'dekhengst-aan-huis' genoemd toen hij met haar praatte, maar had besloten dat woord niet te gebruiken, omdat het haar zou kunnen afschrikken. Met de rest had hij echter geen enkele moeite gehad. Volgens hem was hij iedere cent waard die hij vroeg en was het allemaal volstrekt logisch. En hij wist zeker dat ze gevoelig voor zijn argumenten was en te bang om het niet te doen. Hij zag er triomfantelijk uit nu hij achter zijn bureau zat en door het raam haar rug zag terwijl ze in de richting van de heuvels liep. Maar hij zag niet de stromen tranen die over haar wangen biggelden.

Toen Hope voor het avondeten in een warm bad zat, was ze ernstig depressief. Hij had de kiem daarvoor gelegd met zijn zwartgallige toekomstbeeld zonder hem. Hij had gelijk. Ze had helemaal niemand op de wereld behalve hem. Als ze bij hem weg zou gaan, zou er iemand anders in haar leven kunnen komen, maar daar ging het nu niet om. Ze hield van hem en had een jaar van hem gehouden, genoeg om op een gegeven moment met hem te willen trouwen en kinderen te krijgen. Ze wilde nu allebei niet. Ze wilde alleen maar dat ze zich weer normaal voelde en dat hun relatie in rustiger vaarwater zou komen. Ze had niemand meer behalve Finn. En het droevigste van alles was dat ze oprecht van hem had gehouden, ook al bleek uiteindelijk dat ze alleen maar een spaarvarken voor hem was. Het was veel geld voor een vent die aantoonde dat hij alleen maar om haar geld met haar wilde trouwen en die fantastisch in bed was. Het enige wat ze van hem wilde, was zijn hart. En Hope geloofde niet meer dat Finn dat gevoelsorgaan bezat. Het was er gewoon niet. Haar ogen vulden zich met tranen terwijl ze erover nadacht. Ze had zoveel van hem gehouden. Waarom moest het verdorie toch zo ingewikkeld zijn en deze kant op gaan? Ze wist dat ze binnenkort een besluit moest nemen. Ze kon hem niet eeuwig aan het lijntje houden.

Ze besloot zich groot te houden en trok voor het avondeten een mooie jurk aan. Ze deed hoge hakken aan, borstelde haar haren naar achteren en bracht de finishing touch aan met make-up en oorbellen. Even later liep ze beneden de dienkeuken in, waar Katherine een lichte maaltijd op een blad had achtergelaten. Finn keek naar haar en floot. En toen hij haar in zijn armen trok en haar kuste, leek zijn gezicht liefde uit te stralen. Maar zeker weten deed ze dat niet. Ze geloofde nu niets meer. Het was een dieptreurige situatie.

Ze besloten Katherines sandwiches en de pot thee maar als avondmaaltijd te beschouwen. Finn begon te vertellen over een nieuw verhaal waar hij die middag over had nagedacht en zag er bevlogen uit. Het was voor het tweede boek dat hij volgens zijn contract verplicht was in te leveren. Hij zei dat hij het eerste bijna af had. Maar ze wist niet of ze hem moest geloven, omdat zijn trouw aan de waarheid in het gunstigste geval nogal te wensen overliet.

Terwijl ze Katherines sandwiches opaten, luisterde Hope naar zijn verhaal. Het ging over een pasgetrouwd stel dat een kasteel in Frankrijk had gekocht. De vrouw was een Amerikaanse en de held van het verhaal een buitengewoon knappe, oudere Fransman. Finn zei dat het een duistere figuur was die al twee vrouwen had gehad die op mysterieuze wijze om het leven waren gekomen. En wat de held meer dan wat dan ook in de wereld wilde, was een kind.

Ergens klonk het Hope bekend in de oren, maar ze dacht dat hij die gegevens uiteindelijk zou transformeren tot een van zijn kenmerkende griezelige verhalen met geesten, moordenaars, in kerkers vastzittende mensen en lijken verstopt in bossen. Het intrigeerde haar altijd hoe hij aan zijn verhalen kwam. Door de recensenten werden ze al jarenlang als de producten van een gestoorde maar briljante geest beschouwd. In het begin had hij voor haar, gelet op de verknipte verhalen die hij schreef, verbazingwekkend normaal geleken. Nu was ze daar niet meer zo zeker van. 'Oké, en wat gebeurt er daarna?' vroeg ze. Ze luisterde met belangstelling en probeerde zich op het verhaal te concentreren. Het was eens iets anders om over te praten dan geld en daardoor was het een verademing.

'Ze wordt zwanger, zodat haar toekomst verzekerd is, althans als het kind er eenmaal is. Er staat haar een grote erfenis te wachten en haar vader wordt verderop in het boek gekidnapt.'

Hope glimlachte. Het klonk voor haar nu al gecompliceerd.

'Uiteindelijk blijkt dat zij en haar broer al jaren geld hebben gestolen van hun vader. Haar man ontdekt dat en chanteert haar, en vraagt haar tien miljoen dollar. Ze praat met haar broer en samen besluiten ze hem uit te dagen. Ze geven hem het geld niet,' zei hij met een kwaadaardig glimlachje, en toen gaf hij Hope een kus in haar nek.

'En dan?' vroeg ze, terwijl er door zijn kus vreemd genoeg een rilling over haar rug liep.

'Dan vermoordt hij haar,' zei Finn met pretlichtjes in zijn ogen. 'Eerst vermoordt hij haar. Daarna de baby.'

Hope huiverde. 'Wat afschuwelijk. Hoe kun je zoiets opschrijven?' Ze keek hem afkeurend aan, maar Finn leek zich te amuseren. 'Hoe vermoordt hij haar? Of wil ik dat liever niet horen?' Hij schreef ijzersterke verhalen die op gedegen onderzoek waren gebaseerd, maar sommige van zijn boeken waren ongelofelijk bloederig en pervers. En van de details ging ze af en toe echt over haar nek.

'Op een vrij nette manier. Hij maakt gebruik van een ondetecteerbaar vergif. En dan erft hij het hele fortuin. Of haar helft dan, en daarna vermoordt hij de broer. En als hun vader later wordt gekidnapt, betaalt de held het losgeld niet, omdat zijn schoonvader hem ooit als vuil heeft behandeld. Dus laat hij hem door de kidnappers doden. Een voor een moordt hij de hele familie uit en uiteindelijk krijgt hij al hun geld in handen. Niet al te gek voor een arme gozer uit Marseille, vind je niet? Hij koopt zelfs een titel die bij het kasteel hoort.' Het klonk als ontsproten aan Finns fantasie en als sommige van zijn vroegere leugens over het huis.

'En uiteindelijk is hij helemaal alleen?' vroeg Hope onschuldig. Ze vond de plot behoorlijk morbide, maar echt iets voor Finn.

'Natuurlijk niet. Hij trouwt met een jong meisje uit het dorp op wie hij eigenlijk al verliefd was. Ze is eenentwintig en hij vijftig aan het einde van het verhaal. En? Wat vind je ervan?' Hij zag er ingenomen met zichzelf uit.

'Behoorlijk griezelig.' Ze glimlachte terwijl ze aan alle verwikkelingen dacht. 'Een zwangere vrouw vermoorden lijkt me een beetje te veel van het goede. Je lezers zouden erdoor van streek kunnen raken. De meeste mensen vinden dat soort dingen nogal schokkend.'

'Maar ze heeft hem het geld niet gegeven,' zei Finn terwijl hij haar strak en diep in haar ogen aankeek. 'De broer wilde dat wel, maar zij overtuigde hem ervan het niet te doen. En uiteindelijk krijgt die gozer toch al het geld, niet alleen haar deel, en veel meer dan waar hij oorspronkelijk om had gevraagd. De moraal van het verhaal is dat ze hem hadden moeten betalen toen ze de kans hadden, voordat hij ze allemaal vermoordde.' Hij was goed in gecompliceerde, gelaagde verhalen over psychologische terreur en angstaanjagende moorden uit wraak.

Terwijl Hope hem ook strak aankeek, vroeg ze: 'En dat vind jij geoorloofd?'

'Absoluut. Zij had al het geld, waarom zou zij het allemaal mogen hebben en hij niets? En uiteindelijk wreekt hij zich en krijgt die arme gozer alles.'

'En een hoop lijken in de kelder.'

'Welnee,' zei hij alsof hij beledigd was. 'Ze krijgen allemaal een fatsoenlijke begrafenis. Zelfs de politie komt er nooit achter dat ze zijn vermoord. Ze vermoeden het, maar ze kunnen het nooit bewijzen. Er zit een bijzonder slimme Franse rechercheur in het verhaal, maar die wordt op het eind ook door Franco is vermoord. François is mijn held. De naam van die rechercheur is Robert. François begraaft hem in het bos en hij wordt nooit meer door iemand gevonden.'

Toen Finn de naam van de rechercheur noemde, viel voor Hope het kwartje. Het was niet toevallig dat de rijke vrouw in het verhaal werd vermoord, de arme gozer won en de rechercheur de naam had van de advocaat die Finn op het stukje papier in haar handtas had gevonden. Alle puzzelstukjes pasten naadloos in elkaar en de bedreiging aan haar adres was duidelijk. Ze keek Finn recht aan. 'Wil je me hier soms iets mee vertellen?' Ze vertrok geen spier terwijl hun ogen elkaar ontmoetten.

Hij haalde zijn schouders op en lachte. 'Waarom zeg je dat?'

'Sommige stukken van het verhaal komen me ietsje te bekend voor.'

'Alle schrijvers putten hun inspiratie uit het echte leven, ook al geven ze dat niet toe. En er zijn verschillen. De vrouw die hij vermoordt, is zwanger. Dat ben jij niet. Jij hebt geen broer. En geen vader. Jij bent helemaal alleen. Dat zou veel griezeliger zijn. Maar erg saai voor de lezers. Je hebt lagen, subplots en meer mensen nodig om een goed verhaal te maken. Ik vond het gewoon interessant wat er met haar gebeurt als zij hem het geld niet wil geven. Dat laat zien dat volharden in dat standpunt niet loont. Je kunt je geld niet meenemen in je graf.'

Gelet op hun situatie was wat Finn tegen haar zei angstaanjagend, maar hij zei het met een glimlach en leek alleen maar de spot met haar te drijven. Zijn boodschap liet echter aan duidelijkheid niets te wensen over. Betalen of sterven.

Hij ging er niet verder op in en zij zette hun borden in de gootsteen in een poging zo normaal mogelijk te doen. Ze begonnen over Kerstmis te praten, wat over twee weken was. Hope zei dat ze morgen naar Russborough wilde gaan om een boom te kopen, maar Finn zei dat hij er liever zelf een in het bos omhakte. In de stal lag een bijl, zei hij, en ook dat vond ze onheilspellend klinken. Zijn verhaal had haar bang gemaakt en ze vermoedde dat dat ook zijn bedoeling was geweest. Finn wist precies wat hij deed. De avond daarvoor had hij haar eraan herinnerd hoe alleen ze was. En nu had hij haar een zelfverzonnen verhaal verteld over een man die zijn vrouw vermoordt als ze haar rijkdommen niet aan hem afstaat. De boodschap was zo klaar als een klontje. Als ze eraan dacht, gingen de haartjes op haar armen recht overeind staan. Die avond lazen ze zij aan zij liggend in bed, de schijn van normaliteit ophoudend, en Hope zei niets tegen hem. Ze dacht aan zijn verhaal en kon zich niet concentreren op het boek in haar handen. Heel even vroeg ze zich af of ze er als de gesmeerde bliksem vandoor moest gaan, zoals Robert had gezegd, of Finn gewoon moest betalen en aan hem toegeven. Als ze dat niet deed, zou Finn gelijk krijgen, dan zou ze de rest van haar leven alleen zijn. En als ze hem betaalde, wat zou er dan gebeuren? Zou hij weer aardig voor haar zijn en zou de rust weerkeren? Als ze hem het geld gaf, zou het misschien weer allemaal zo worden als in het begin en zouden ze geen ruzie meer maken. En Finn had gelijk. Hij was de enige die ze nog op de wereld had. Het idee stond haar niet aan, maar misschien had ze geen andere keus. Ze voelde zich in het nauw gedreven, geradbraakt en alsof ze in de val zat. Ze was te moe om telkens maar weer tegen de stroom op te moeten roeien. En ze had het gevoel alsof ze haar hoofd niet meer boven water kon houden. Finn was te sterk voor haar. Hij probeerde haar geest te vernietigen. Nog even en het zou hem lukken. Ze voelde het. Hij was aan de winnende hand.

'Wat vind je nou van mijn verhaal?' vroeg Finn haar.

Ze legde haar boek weg en hield op met doen alsof ze las. Met een doodse, starende blik in haar ogen keek ze naar Finn. 'Eerlijk gezegd weet ik niet of het me bevalt. En de boodschap is luid en duidelijk overgekomen. Ik zou het veel beter vinden als ze met z'n allen die arme gozer uit Marseille vermoordden. Dan zou ik me niet zo bedreigd voelen.'

'Maar dan klopt het verhaal niet,' zei hij bijdehand. 'Hij is veel slimmer dan zij.' En meer bereid om risico's te nemen en grenzen te overschrijden.

'Ik zal je het geld geven, als dat is waar je op zit te wachten,' zei ze zonder omwegen. Ze had geen illusies meer. Dit ging om overleven. Hij had haar verslagen. Ze voelde zich dood vanbinnen.

'Ik wist wel dat je het zou doen,' zei hij glimlachend naar haar. 'Ik denk dat het een goed besluit is.' En toen schoof hij naar haar toe en kuste haar heel zachtjes op haar lippen.

Ze reageerde niet. Voor het eerst sinds ze hem had leren kennen, vond ze zijn aanraking afschuwelijk.

'Ik zal je gelukkig maken, Hope. Dat beloof ik je.'

Ze geloofde het niet meer, het kon haar zelfs niets meer schelen. Ze verkocht haar ziel en ze wist het. Maar alleen op de wereld zijn leek haar nog erger.

'Ik hou van je,' zei hij teder en met een tevreden glimlach op zijn gezicht.

Ook dat geloofde ze niet meer. Ze wist precies wat hij had gedaan. Hij had haar geïntimideerd. En het had gewerkt.

'Hou je niet van me?' zei hij met zijn kleinejongetjesstem.

Heel even haatte ze hem en wilde ze dat hij haar zou vermoorden. Dat zou uiteindelijk zoveel makkelijker zijn. 'Ja, ik hou van je,' zei ze met een uitgebluste stem. Hij wist niet eens wat dat woord betekende. Uit wat ze nu wist en wat hij tijdens het avondeten had gesuggereerd, begreep ze dat er nu geen weg terug meer was. 'We kunnen volgende week trouwen als je wilt, als de ambassade de papieren rond kan krijgen. Ik zal die advocaat in Dublin bellen over de huwelijkse voorwaarden.' Ze klonk als een robot en voelde zich als een lijk.

'Zet er niet te veel kleine lettertjes in,' waarschuwde hij haar.

Ze knikte. Hij had nu de overhand. En ze was alleen met hem in huis. Het waaide hard buiten en er werd die nacht een sneeuwstorm verwacht. Het maakte haar niet uit. Helemaal niets meer maakte haar wat uit. Hij had die avond iets in haar doodgemaakt. Alle hoop die ze had gehad dat er iemand van haar zou houden. Het enige wat ze kocht, was zijn aanwezigheid, niet zijn hart. Het enige hart dat hierbij betrokken was, was dat van haar. En het was gebroken en zou nooit meer kunnen helen.

'We krijgen prachtige kinderen, dat beloof ik je. We kunnen onze huwelijksreis in Londen doorbrengen en naar de dokter gaan.'

'We hebben geen dokter nodig,' bracht ze ertegen in.

'Als je die injecties neemt, zou je een tweeling of drieling kunnen krijgen.' Zijn staalblauwe ogen begonnen te stralen bij de gedachte.

Het maakte Hope bang. Het was met Mimi al zwaar genoeg voor haar geweest om één baby ter wereld te brengen. Ze was tenger gebouwd. De gedachte aan een tweeling of een drieling was angstaanjagend. Ze keek Finn aan. Ze was nu zijn bezit. Ze had haar ziel aan de duivel verkocht, en dat was hij. 'Zou hij haar vermoorden als ze zwanger van een tweeling was?' vroeg ze hem met grote, angstige ogen.

Finn grijnsde. 'Nooit. En niet als ze hem het geld geeft.'

Hope knikte en zei niets. En even later wilde Finn met haar vrijen en ze liet hem zijn gang gaan. Buiten gierde de wind om het huis en deze keer lag ze daar alleen maar. Ze liet hem doen wat hij wilde, zelfs dingen die ze hem eerder nooit had toegestaan, en van sommige daarvan genoot ze zelfs. Hij was uitgelaten door alles wat er vanavond tussen hen was gebeurd, zijn bloeddorst en zijn behoefte om macht over haar te hebben waren bevredigd. Ze had zich eindelijk overgegeven en dat verhoogde zijn seksuele begeerte naar haar. Hij nam haar telkens weer. Hij bezat haar nu in alle opzichten. En precies zoals hij het zich had gewenst, was Hope nu helemaal van hem.

21

Hope werd om vijf uur 's morgens wakker toen een boomtak door de wind tegen het huis werd gesmakt. De storm was op zijn hoogst. Finn had niets gehoord en terwijl Hope bij zinnen kwam, had ze het gevoel dat haar hart dwars door haar longen uit haar lijf was gerukt. Maar ineens was ze klaarwakker en herinnerde zich alles weer wat er gisteravond was gebeurd. Echt alles. Ieder woord. Ieder geluid. Iedere suggestieve opmerking. Alle subtiele details van Finns verhaal over de jonge vrouw die door de arme gozer werd vermoord. Ze begreep alle toespelingen, wist hoe ze had gereageerd en wat hij de avond daarvoor met haar had gedaan, met haar hoofd, niet alleen met haar lichaam. Hij had haar gehersenspoeld. En iedere vezel van haar lichaam schreeuwde het uit. Ze had haar ziel aan de duivel verkocht - of had dat bijna gedaan - en die duivel lag in hoogsteigen persoon naast haar in bed te slapen. Hij was uitgeput door hun seksuele acrobatische toeren, waar pas twee uur geleden een einde aan was gekomen. Hope had nog steeds pijn en wist dat dat nog dagen zou aanhouden. En terwijl ze aan dat alles dacht, wist ze ineens dat hoe erg het ook misschien zou kunnen zijn om op een dag alleen te zijn, dit oneindig veel erger was. Waar ze zojuist de eerste stap toe had gezet en wat ze de afgelopen maanden al had meegemaakt, was erger dan de dood. Ze had gisteravond een enkele reis naar de hel gekocht, en terwijl ze erover nadacht, herinnerde ze zich ook weer alles wat Robert Bartlett had gezegd... vertrouw op je intuïtie... als je het voelt... ren dan voor je leven, Hope, ren voor je leven... zo hard als je kan... Hope glipte millimeter voor millimeter uit bed. Ze moest naar de wc, maar durfde het niet. Ze graaide haar ondergoed van de grond, de jurk die ze de avond daarvoor had gedragen en een trui van Finn. Haar schoenen kon ze niet vinden, maar ze pakte haar handtas en schoof op blote voeten door de kier in de nauwelijks geopende deur. Ze rende snel de trappen af, hopend dat die niet zouden kraken, maar het geluid van de wind was zo hard dat het alle andere geluiden overstemde. En ze keek geen moment achterom, bang dat hij in de deuropening naar haar zou staan te kijken. Maar niemand hield haar tegen. Hij sliep diep en zou vast nog uren slapen. Ze vond een jas aan een haak bij de achterdeur en de laarzen die ze altijd in de tuin droeg. Ze draaide de sleutel om, gooide de deur open en rende de nacht in, grote diepe teugen van de ijzige lucht nemend. Ze had het ijskoud en het was lastig om op laarzen te rennen, maar het kon haar niet schelen. Ze deed precies wat Robert tegen haar had gezegd, ze rende voor haar leven... de vrijheid tegemoet... Zodra ze wakker was geworden, wist ze dat als ze dat niet zou doen, hij haar uiteindelijk zou vermoorden. Dat had hij gisteravond duidelijk gemaakt. En ze twijfelde er geen seconde meer aan. Twee vrouwen waren door zijn toedoen dood, ze wist het zeker, en ze wilde niet de derde worden. Ook al zou ze voor altijd alleen zijn. Het kon haar niet schelen. Niets kon haar nog schelen behalve ontsnappen.

Ze liep kilometers door de storm en haar schouders werden door sneeuw bedekt. Haar benen bevroren in de dunne jurk, maar ze lette er niet op. Haar verwarde haren zaten tegen haar hoofd geplakt. Ze passeerde huizen, kerken, boerderijen en stallen, een hond blafte toen ze langsrende. Ze rende, liep en strompelde door de duisternis. Maar niemand kwam haar achterna. Ze wist niet hoe laat het was, en het was nog steeds donker toen ze bij een pub in de buurt van Blessington aankwam. Hij was gesloten, maar er stond een houten schuurtje achter. Ze liep daar naar binnen en deed de deur dicht. Ze had onderweg geen mens gezien, maar ze verwachtte ieder moment dat Finn de deur van het schuurtje zou openrukken, haar mee naar huis zou slepen en haar zou vermoorden. Ze trilde vreselijk, en niet alleen van de kou en de sneeuw. Ze wist dat ze door de hand van de Voorzienigheid en de herinnering aan Roberts woorden uit de klauwen van de dood was weggerukt. Ze spitte in haar handtas en zette de deur van het schuurtje op een kier zodat ze wat bij het licht van de straatlantaarn kon zien. Ze vond het minuscule stukje papier dat ze zocht. Finn had het velletje met Roberts telefoonnummers verscheurd, maar Mark had die in New York ook voor haar op een notitieblaadje opgeschreven. Tot dat moment was ze vergeten dat ze het had, en met bevende, ijskoude handen vond ze haar gsm. Ze toetste het nummer van Roberts gsm in en luisterde terwijl de telefoon aan de andere kant overging. Hij nam met een slaapdronken stem op en haar tanden klapperden zo hard dat hij haar stem niet herkende toen ze 'Hallo?' zei.

'Met wie spreek ik?' schreeuwde hij in de telefoon. De wind gierde verschrikkelijk en hij was bang dat het een van zijn kinderen was. Het was even over zessen 's morgens in Ierland en even na enen 's nachts aan de Oostkust van Amerika, waar zijn dochters woonden.

'Met Hope,' zei ze hevig trillend. Het kostte haar moeite om haar eigen naam uit te spreken en ze kon nauwelijks harder praten dan wat gefluister. 'Ik ben weg...' zei ze met een bevende stem.

Onmiddellijk was Robert klaarwakker en wist hij wie hem belde. Ze klonk alsof ze van schrik was bevangen. 'Waar zit je? Zeg het maar. Ik kom zo snel mogelijk.' Hij hoopte dat Finn haar niet eerder vond.

'De Whhhite Horse Pubbbb in BBBllesssington, aan de zuidkant van het ddorp. Ik zit in het ssssschuuuurtjjje,' zei ze terwijl ze begon te huilen.

'Hou vol, Hope. Je bent er heelhuids van afgekomen. Je redt het wel. Ik kom eraan.' Hij sprong uit bed, trok gehaast zijn kleren aan en vijf minuten later zat hij in zijn auto en reed met een noodgang Dublin uit naar het zuiden en over de glibberige, verlaten wegen. Het enige waaraan hij kon denken, was dat ze had geklonken zoals hijzelf in de nacht nadat Nuala hem met een mes had gestoken. Op dat moment was het voorbij en ging hij nooit meer terug, hoewel hij wist dat anderen in vergelijkbare situaties dat wel hadden gedaan, en meer dan dat. Hij hoopte maar dat Hope niet gewond was. Maar Robert wist gelukkig dat ze in elk geval nog leefde.

De wegen waren glad en het kostte hem vijftig minuten om in Blessington te komen. Het was tegen die tijd zeven uur 's ochtends en aan de hemel verscheen het eerste glimpje grauw schemerlicht. Er viel nog steeds sneeuw, maar hij bereikte de zuidkant van het dorp en reed rond op zoek naar de White Horse Pub, en toen zag hij het café. Hij stapte uit de auto, liep om het gebouw heen en zag het schuurtje aan de achterkant. Hij hoopte dat ze er nog steeds was en dat Finn haar niet had gevonden. Hij liep naar de deur, trok hem langzaam open... en zag niemand. Toen keek hij naar beneden en zag haar in elkaar gedoken op de grond zitten, doornat, haar dunne jurk tegen haar benen geplakt, en met ogen vol panische angst. Ze stond niet op toen ze hem zag. Ze bleef ineengedoken zitten en staarde hem alleen maar aan. Met voorzichtige bewegingen bukte hij zich en trok haar langzaam overeind. En toen ze eenmaal stond, begon ze te snikken. Ze kon zelfs niets tegen hem zeggen terwijl hij zijn jas om haar schouders hing en haar naar zijn auto leidde. Ze was verkleumd tot op het bot.

Ze snikte nog steeds toen ze een uur later in Dublin aankwamen. Op de terugweg had hij veel rustiger gereden. Hij overlegde bij zichzelf of hij haar naar het ziekenhuis moest brengen om haar na te laten kijken of haar meenemen naar zijn huis, zodat ze daar met een warme deken om zich heen voor de open haard kon zitten. Ze zag er nog steeds doodsbang uit en ze had nog geen woord gezegd. Hij had geen idee wat er was gebeurd, of wat Finn met haar had gedaan, maar op het eerste gezicht leek ze alleen aan haar ziel en haar verstand beschadigingen te hebben opgelopen, niet aan haar lichaam. Hij wist dat het heel lang zou duren voordat ze zich weer een heel mens zou voelen. Maar door de gesprekken die hij eerder met haar had gehad, wist hij dat ze het zou overleven, en zelfs zou herstellen, hoeveel tijd het ook zou kosten. Het had Robert verscheidene jaren gekost.

Hij vroeg Hope of ze naar het ziekenhuis wilde, maar ze schudde haar hoofd. Dus nam hij haar mee naar zijn huis. Toen ze daar waren aangekomen, kleedde hij haar voorzichtig uit, zoals hij dat met zijn dochters had gedaan toen ze nog klein waren. Hij wreef haar met handdoeken droog terwijl ze daar maar stond te huilen, gaf haar een pyjama, wikkelde haar in een deken en legde haar in zijn bed. Later die ochtend liet hij een dokter langskomen. Ze keek nog steeds verwilderd uit haar ogen, maar ze huilde niet meer. Het enige wat ze tegen Robert zei toen de dokter was vertrokken, was: 'Zorg dat hij me niet vindt.'

'Doe ik,' beloofde hij.

Ze had gedaan wat Robert had gezegd en alles in Blaxton House achtergelaten. Ze had als een gek voor haar leven gerend, en ze wist voor honderd procent zeker dat als ze dat niet had gedaan, ze vroeg of laat aan haar einde zou zijn gekomen.

Robert wachtte rustig af tot ze zelf een gesprek met hem wilde aangaan, en toen vertelde ze hem alles wat er was gebeurd. Ieder woord dat Finn tegen haar had gezegd. De druk die hij op haar had uitgeoefend om het geld te krijgen. De samenvatting van het verhaal dat Finn haar had verteld. En het ontging Robert niet wat hij daarmee had bedoeld. Finn was er bijna in geslaagd alles te krijgen wat hij wilde, maar de kip met de gouden eieren was er 's nachts vandoor gegaan. Binnen een paar uur na haar ontsnapping begon Finn haar op haar gsm te bellen. Hij was door de sneeuwstorm vroeg wakker geworden en kon haar niet vinden, en toen ze niet reageerde op zijn telefoontjes, begon hij sms'jes te sturen. Hij liet haar iedere keer weten dat hij haar zou vinden en dat hij wilde dat ze naar huis kwam. In het begin schreef hij nog dat hij van haar hield, maar later bestonden zijn berichten alleen nog maar uit nauwelijks verhulde dreigementen. Hope beantwoordde ze niet, maar begon telkens heftig te trillen als er weer een sms'je van hem binnenkwam. Robert stopte haar telefoon op een gegeven moment weg zodat ze die berichtjes niet meer hoefde te zien. 's Avonds bood Robert haar zijn slaapkamer aan en ging hij op de bank in de voorkamer slapen.

Op de tweede dag na haar ontsnapping vroeg hij haar waar ze heen wilde, wat ze wilde doen en wat haar plannen met het huis waren. Ze dacht er een hele tijd over na. Ergens diep vanbinnen hield ze nog van Finn zoals hij in het begin was geweest en ze wist dat dat nog heel lang zo zou blijven. Het was nog niet over. Ze zou nooit vergeten of ophouden van de man te houden van wie ze in de eerste negen maanden had gehouden, maar het monster dat hij daarna was geworden, had haar bijna van haar verstand beroofd, en uiteindelijk zou hij haar van het leven hebben beroofd. Daar twijfelde ze nu niet meer aan.

'Ik weet niet wat ik met het huis ga doen,' zei ze bedroefd. Belangrijke beslissingen nemen over wat dan ook was nu nog te moeilijk voor haar. Ze was te diep geschokt door alles wat er was gebeurd.

Robert keek haar zwijgend aan. Ze had een gids nodig die haar door het donkere woud loodste waar ze doorheen moest. 'Hij heeft gedreigd je te vermoorden. Het was geen verhaal voor een boek, hij wilde jou iets aan het verstand brengen.'

'Ik weet het,' zei ze met tranen in haar ogen. 'Hij doodde het kind van de vrouw ook, zodat hij al haar geld in handen zou krijgen.' Ze sprak over hen alsof het echte mensen waren. Voor haar waren ze dat ook geworden. Maar uiteindelijk begreep ze heel goed dat ze een allegorie voor haar waren geweest.

'Ik zou hem dertig dagen de tijd geven om in te pakken en te vertrekken. Mensen zoals hij komen altijd wel weer op hun pootjes terecht. Ze zijn zo goed in het vertellen van leugens en het belazeren van mensen, dat ze voordat je het weet wel weer ergens anders opduiken,' zei Robert. Hij wist zeker dat Finn dat ook zou klaarspelen. 'Kun je daarmee leven? Dertig dagen voor hem om zijn plannen te maken en zijn biezen te pakken.' Robert zou hem het liefst binnen vierentwintig uur de straat op hebben geschopt, maar hij wist dat als ze er alleen al aan dacht dat te moeten doen, de spanningen voor haar te hoog zouden oplopen.

'Oké,' stemde ze ermee in.

'Ik ga er van de week wel een keer langs om je spullen te halen.'

'Maar als hij je nu op de terugweg hierheen achtervolgt?' vroeg Hope, haar ogen weer vol paniek. Robert dacht erover na. Hope wist dat Finn Roberts naam of nummers niet had, omdat hij het velletje papier had verscheurd en hoogswaarschijnlijk weggegooid, en hij stuurde haar nog steeds zonder succes sms'jes. Robert had haar telefoon nog. Later die dag gaf hij hem weer aan haar terug en zag dat ze alle vertwijfelde sms'jes van Finn las. En toen ze hem uitzette, huilde ze. Het was vreselijk wat de liefde voor zo iemand met andere mensen deed. Hij had hetzelfde moeten doormaken toen hij uiteindelijk bij zijn vrouw wegliep. Een andere keus was er niet. Het waren mensen die ooit in hun jonge jaren door buitenaardse wezens waren ontvoerd, vernietigd, in verknipte machines veranderd en teruggekeerd, en daarna over de aarde zwierven om andere levens te vernietigen. Feitelijk hadden ze geen geweten en geen hart en waren ze diep gestoord.

Hope was bang dat Finn Dublin zou uitkammen op zoek naar haar, en Robert wist dat die mogelijkheid bestond. Niets was psychopaten te dol om zich weer van hun slachtoffers meester te maken. Daarom gaf ze Robert al haar kledingmaten en stuurde hem de straat op om boodschappen voor haar te doen. Hij nam genoeg kleren mee terug om de volgende paar dagen door te kunnen komen. Ze had nog niet besloten waar ze heen zou gaan, maar ze wist dat Finn in New York of op Cape Cod naar haar op zoek zou kunnen gaan. Hij zou zijn hand er niet voor omdraaien om het vliegtuig te nemen om haar te zoeken. En zijn sms'jes werden steeds wanhopiger en waren afwisselend bedreigend en poeslief. Als een psychopaat, of welke misdaadpleger ook, zijn slachtoffer uit het oog verloor, gingen ze als een gek naar hen op zoek zodat ze hen weer lichamelijk en geestelijk konden kwellen. Robert had het eerder allemaal al meegemaakt. Zijn vrouw was ongeveer net zo radeloos geworden toen hij de laatste keer bij haar was weggelopen. Hij hoopte dat dit ook voor Hope de laatste keer zou zijn. Ze zei dat het zo was. Wat ze ook nog voor hem voelde, ze wist dat ze geen andere keus had. Ze had het nauwelijks overleefd. Als hij haar niet had vermoord, zou ze zelfmoord hebben gepleegd. Daar was ze van overtuigd. Ze herinnerde zich dat ze het in die laatste nacht had overwogen, en omdat ze wist dat ze zich gewonnen had gegeven en haar ziel had verkocht, zou ze de dood hebben verwelkomd of die zelf hebben opgezocht.

Omdat Hope te bang was om het huis te verlaten, haalde Robert ook eten voor hen beiden. Ze zaten 's avonds in zijn keuken te eten, toen hij voorzichtig vroeg waar ze graag heen zou willen gaan. Ze liep al de hele dag met een idee rond, en omdat ze niet terug naar New York of Cape Cod wilde, of zich in een onbekende stad verstoppen, leek het haar de juiste keuze. Het was niet te voorspellen hoe lang Finn naar haar zou blijven zoeken of hoe wanhopig hij zou worden. En ze wilde zichzelf niet laten overhalen om hem weer op te zoeken. Iedere keer als ze zijn lieve sms'jes las waarmee hij haar wilde verleiden om terug te komen, voelde ze zich verscheurd en huilde ze. Maar ze wist dat wie die berichtjes ook schreef, het niet dezelfde man was die ze zou aantreffen als ze terugging. Hij kon zijn ware gelaat niet meer voor haar verbergen. En zoals iedereen had gezegd die hem kende, was hij een gevaarlijke man. Hij was precies zoals ze hem hadden beschreven, of nog erger zelfs.

Ze had Roberts secretaresse een vlucht naar New Delhi laten boeken. Het was de enige plek waar ze heen wilde en ze wist dat ze haar ziel daar weer zou vinden, zoals eerder ook was gebeurd. Ze wilde zich verstoppen, maar ze moest zichzelf ook weer bijeenrapen. Telkens wanneer ze de telefoon hoorde, begon ze nog steeds heftig te trillen, en iedere keer wanneer Robert de sleutel in het slot stak en zichzelf binnenliet in zijn huis, stond haar hart stil. Ze was doodsbang dat het Finn zou zijn.

Haar vlucht naar New Delhi zou de avond daarop vertrekken, bijna drie dagen dagen nadat ze 's morgens heel vroeg door de sneeuw naar Blessington was gelopen. Hope vertelde Robert tijdens het avondeten over de ashram en hij vond het een goed idee. Hij wilde haar zo ver mogelijk weg hebben van Finn. Hij was van plan naar Blaxton House te gaan nadat ze was vertrokken en namens haar aan Finn de documenten te overhandigen die nodig waren om hem het huis uit te zetten. Ze gaven hem dertig dagen om op te stappen, en nadat Hope erover had nagedacht, zei ze tegen Robert dat hij het huis voor haar moest verkopen. Ze wilde het nooit meer zien. Het riep te veel pijnlijke herinneringen aan Finn op. Ze wist dat ze dat hoofdstuk in haar leven moest afsluiten.

Op de dag dat ze naar New Delhi vertrok, belde ze Mark Webber in New York en vertelde hem wat er was gebeurd. Hij vroeg haar of ze Robert Bartlett had gebeld en ze zei dat ze bij hem in huis was en dat hij geweldig voor haar was. Ze vertelde hem niet dat hij haar vooral goed had kunnen helpen omdat hij een psychopathische vrouw had gehad. Maar het was een opluchting voor Mark dat hij wist dat ze nu in goede handen was. Ze vertelde Mark dat ze terugging naar de Sivananda Ashram in Rishikesh, waar ze eerder was geweest, en hij vond dat een uitstekend idee. De foto's die ze daar had gemaakt, waren de mooiste in haar carrière geweest, en de vorige keer dat ze er was, hadden ze haar er ook weer helemaal bovenop geholpen. Hij vroeg haar contact te houden en ze beloofde dat te doen.

En voordat ze vertrok belde ze, trillend van top tot teen, Finn. Ze moest afscheid nemen. Ze moest het afsluiten en kon niet weggaan zonder iets tegen hem te zeggen, al was het alleen maar dat ze van hem hield en het jammer vond dat ze hem niet meer kon zien. Dat leek haar wel zo eerlijk. Maar 'eerlijkheid' stond niet in Finns woordenboek.

'Dit gaat zeker over het geld, hè?' zei hij.

'Nee, over al het andere,' zei ze. Ze voelde zich wanhopig terwijl ze met hem praatte. Door het horen van zijn stem kreeg ze weer het gevoel dat haar hart uit haar lijf werd gerukt en ze herinnerde zich de doodsangsten die ze door hem had uitgestaan.

'Er klopte helemaal niets van. Ik kon niet doen wat je van me wilde. Je hebt me bang gemaakt met dat verhaal dat je me de laatste avond vertelde.' Dat was ook zijn bedoeling geweest, zodat hij van haar gedaan kreeg wat hij wilde.

'Ik weet niet waar je het over hebt. Het was gewoon een verhaal voor een boek, jezusmina. Dat weet je verdomde goed. Wat is er in godsnaam aan de hand?'

Wat er aan de hand was, was dat ze haar leven moest redden. Dat had ze begrepen op de ochtend dat ze was gevlucht, en nu ze zijn vertrouwde stem hoorde, en zijn ontkenningen, was ze zich daar nog steeds diep van bewust. 'Het was niet gewoon zomaar een verhaal, het was een dreigement,' zei ze, en ze klonk nu weer meer zichzelf.

'Je bent gek. Je bent bang en paranoïde en neurotisch en als je niet uitkijkt, sta je straks helemaal alleen,' bedreigde hij haar. 'Zou kunnen,' gaf ze tegenover hem toe, en tegenover zichzelf. 'Het spijt me,' zei ze.

Hij hoorde iets in haar stem wat zijn aandacht trok. Hij kende haar goed. Zo ging hij te werk, door de onderbuikgevoelens en zwakheden van mensen te kennen en hoe je die kon bespelen. Hij hoorde iets van verontschuldiging in haar stem. 'Wat ga je met het huis doen?'

'Ik geef je dertig dagen,' zei ze met een verstikte stem. 'En dan zet ik het te koop.' Een andere keus had ze niet, tenzij hij het zelf wilde kopen. Maar dat kon hij godsonmogelijk. Al zijn plannen om haar geld af te troggelen waren mislukt. Hij had zich te snel in de kaart laten kijken en het spel te hard gespeeld. Hij was zo overtuigd van zichzelf geweest dat hij al zijn lepe, machiavellistische plannetjes naar de verdoemenis had geholpen. 'Het spijt me, Finn,' zei ze weer. En daarna hoorde ze nog maar één woord.

'Kutkreng!' riep hij, en toen hing hij op. Dat woord was zijn laatste blijk van genegenheid en dat maakte het op de een of andere manier makkelijker voor haar om te vertrekken.

Robert bracht haar die avond met de auto naar het vliegveld en ze bedankte hem nogmaals voor alles wat hij had gedaan, inclusief zijn goede adviezen en het gebruik van zijn bed.

'Het was fijn je ontmoet te hebben, Hope,' zei hij terwijl hij haar vriendelijk aankeek. Hij was een zeer respectabele vent en was een goede vriend voor haar geweest. Hij zou nooit het moment vergeten dat hij haar in het schuurtje in Blessington vond, en zij zou nooit het moment vergeten dat ze in die goedaardige ogen keek. 'Ik hoop je ooit nog eens te zien. Misschien als we allebei weer terug in New York zijn. Hoe lang denk je dat je in India blijft?'

'Zolang het nodig is. Eerder kostte het me zes maanden. Ik weet niet of ik deze keer langer blijf of niet.' Op dit moment wilde ze eigenlijk nooit meer naar huis. En ze wilde Ierland ook niet meer zien. Voor de rest van haar leven. Ze was bang dat ze er nog jarenlang nachtmerries aan zou overhouden.

'Het komt wel weer goed met je.' Hij vond dat ze de afgelopen drie dagen opvallend snel vooruit was gegaan. De gebroken vrouw die ze drie dagen geleden had geleken, kroop nu al weer een beetje uit haar schulp. Ze was sterker dan ze dacht, en ze had vroeger grote problemen gehad, maar dit probleem was niet veel groter. Verliefd worden op een psychopaat was een van die ervaringen die je nooit vergat, als je geluk had om het allemaal te overleven. En het ergste was dat ze zo menselijk leken en soms zelfs deden alsof ze dodelijk gewond waren. Maar als je dan neerknielde en je hand uitstak om hen te helpen, trokken ze je zo het moeras in en verdronken je als het even kon. Hun moordenaarsinstincten konden nooit worden genezen. Robert was blij dat ze zo ver mogelijk weg ging, en de plek die ze hem had beschreven, klonk voor hem als het paradijs. Hij hoopte dat het dat voor haar zou zijn.

Ze omarmden elkaar terwijl hij haar, met haar kleine tas vol kleren die hij voor haar had gekocht, bij de beveiliging afzette. 'Zorg goed voor jezelf, Hope,' zei hij tegen haar met hetzelfde gevoel dat hij had gehad wanneer hij zijn dochters naar een zomerkamp uitgeleide deed.

Ze bedankte hem weer, en terwijl hij terugliep naar zijn auto in de garage, wist hij dat wat er ook vervolgens met haar zou gebeuren, het goed met haar zou komen. Ze had een levenskracht en zo'n scherp inzicht dat zelfs een man als Finn O'Neill die niet had kunnen vernietigen.

Robert was weer thuis en zat voor de open haard. Hij dacht aan haar en zijn eigen ervaringen met zijn vrouw.

Op datzelfde moment steeg het vliegtuig waarin Hope zat van de startbaan op richting New Delhi. Ze deed haar ogen dicht, legde haar hoofd achterover tegen de stoel en dankte God dat ze geen gevaar meer liep. En toen vroeg ze zich af hoe lang het zou duren voordat ze niet meer van Finn zou houden. Ze had geen antwoord op die vraag, maar wist dat het op een dag zover zou zijn. Toen de steward haar een krant aanreikte, pakte Hope hem aan en staarde naar de datum. Ze had Finn vandaag precies een jaar geleden ontmoet. Het was een jaar geleden begonnen en nu was het voorbij. Het was alsof het geen toeval was, alsof het allemaal naadloos op elkaar aansloot. Als een zeepbel die in de lucht zweefde. Het leven dat zij en Finn hadden gedeeld was voorbij. Het was in het begin fantastisch geweest en later angstaanjagend. Het vliegtuig brak door de wolken boven Dublin en ze staarde naar de hemel. Ze zag sterren. En terwijl ze ernaar keek, wist ze dat hoe kapot ze zich nu ook voelde, haar ziel weer in haar lichaam was teruggekeerd en ze op een dag weer heel zou zijn.

22

Hope haalde haar hart op aan de chaos op het vliegveld van New Delhi. Ze keek naar de vrouwen in de bekende sari's en sommigen hadden een bindi op hun voorhoofd. De geluiden en geuren en vrolijke kleuren van de kleding overal om haar heen was precies wat ze nodig had. Verder weg van Ierland had ze niet kunnen gaan.

Roberts secretaresse had een auto met chauffeur voor haar gehuurd en ze reisde gedurende drie uur comfortabel naar het noorden, naar Rishikesh. En toen namen ze een smallere weg naar de ashram waar ze eerder al een halfjaar had verbleven. Het gaf haar het gevoel thuis te komen. Ze had gevraagd om een kleine kamer voor haarzelf. Ze had ook gevraagd om tijd met de swami's en monniken door te kunnen brengen, zodat ze haar spirituele zoektocht kon voortzetten. De Sivananda Ashram was een heilige plek.

Ze voelde het in haar binnenste zingen toen ze de Ganges zag en de uitlopers van de Himalaya, waar de ashram vredig als een vogel in zijn nest tegen de heuvels lag. Onderweg naar de ashram passeerden ze verschillende oude tempels en alleen al haar aanwezigheid daar sterkte haar ziel. Zodra Hope uit de auto stapte, was het alsof alles wat er in het afgelopen jaar met haar was gebeurd in de nevelen van de tijd verdween. De laatste keer dat ze hier was aangekomen, was ze overmand door verdriet geweest vanwege Mimi en geheel van streek door de scheiding van Paul. Deze keer had ze in Dublin het gevoel gehad dat ze volledig de kluts kwijt was, maar zodra ze de ashram in liep, was het alsof al het andere uit haar leven verdween en ze haar wezen weer als een helder brandend vuur tot leven voelde komen. Dit was de juiste plek om nu te zijn.

Ze vastte die nacht om zichzelf te reinigen en deed vroeg in de morgen yoga, en toen ze daarna aan de oever van de rivier stond, vroeg ze haar hart om Finn te laten gaan. Ze stuurde hem met haar liefde en haar gebeden de heilige rivier de Ganges af. Ze liet hem los. En de volgende dag deed ze hetzelfde met Paul, en was ze niet meer bang om alleen te zijn.

Iedere dag stond ze tegen het ochtendgloren op en had dan na haar meditatie en yoga een ontmoeting met haar geliefde meester. Haar meester lachte toen ze hem vertelde dat ze volledig kapot was geweest. Hij verzekerde haar dat dat een groot geschenk was en dat ze er sterker uit tevoorschijn zou komen. Ze wist dat hij gelijk had en ze geloofde hem. Ze bracht zo veel mogelijk uren met hem door als hij haar toestond. Ze kreeg nooit genoeg van zijn wijsheid.

'Meester, de man van wie ik hield was volstrekt oneerlijk,' legde ze hem op een dag uit toen ze aan Finn dacht. Hij had de hele morgen door haar hoofd gespookt. Het was nu januari. De christelijke feestdagen waren bijna ongemerkt voorbijgegaan en hadden dit jaar heel weinig betekenis voor haar gehad. Ze was dankbaar dat ze die niet had hoeven vieren en was vredig januari binnengeglipt. Ze zat nu een maand in de ashram.

'Als het geen eerlijke man was, is hij een geweldige les voor je geweest,' antwoordde de swami na een lange pauze waarin hij had nagedacht. 'Je leert er altijd van als degene van wie je houdt, je kwetst. Dat maakt ons sterker, en als je hen vergeeft, zul je de littekens niet meer voelen.' Ze was zich ervan bewust dat ze die nog steeds voelde, evenals de teleurstelling. En ergens hield ze nog van hem. Haar herinneringen aan de eerste tijd van hun relatie waren het moeilijkste om op te geven. Ze wilde de pijn liever vergeten. 'Je moet hem bedanken voor de pijn, hartelijk en oprecht. Hij heeft je een groot geschenk gegeven,' zei de swami tegen haar. Hope vond het moeilijk om het op die manier te bekijken, maar ze hoopte dat ze dat uiteindelijk zou kunnen. Ze dacht ook heel veel aan Paul. Ze miste hem, en dat ze hem niet meer kon bellen of bij hem langsgaan. Hij was altijd in haar gedachten, ergens in het verleden dat achter haar lag. Evenals haar dochter die nu al een hele tijd een tedere herinnering was.

Hope liep door de heuvels. Ze mediteerde nu twee keer per dag. Ze bad met de monniken en de andere gasten in de ashram. En tegen eind februari voelde ze zich rustiger dan ooit in haar leven. Ze had geen contact met de buitenwereld en miste dat volstrekt niet.

Ze schrok toen ze in maart iets van Robert Bartlett hoorde. Ze hadden haar naar de administratie gebracht om zijn telefoontje aan te nemen. Hij verontschuldigde zich dat hij haar in de ashram belde, maar hij zat verlegen om een besluit van haar kant over het huis in Ierland. Iemand had een bod gedaan voor hetzelfde bedrag dat zij ervoor had betaald, wat betekende dat ze verlies zou lijden op alle verbeteringen die ze had aangebracht. Maar ze waren wel bereid om de meubels tegen een redelijke prijs over te nemen, maar dat zou ook een verlies betekenen. Hij vertelde dat het een jong stel was dat verliefd op Blaxton House was geworden en uit de VS kwam. Hij was een architect en zij een kunstenares, ze hadden drie jonge kinderen en het huis was perfect voor hen. Hope was blij voor ze en nam de verliezen op de koop toe. Ze wilde er vanaf en het was fijn om te weten dat het in goede handen overging. Hij zei dat Finn meteen na de kerst was vertrokken en naar Frankrijk was verhuisd. Iemand had hem daar een kasteeltje ter beschikking gesteld, in de Périgord.

'Heeft hij je nog problemen bezorgd?' vroeg ze voorzichtig. Ze wist niet of ze het wel wilde weten. Ze had zoveel tijd besteed aan het uit haar gedachten verbannen van Finn, dat ze aarzelde om nu aan hem te denken uit angst dat hij weer aan haar zou gaan vreten. Ze had zo hard gewerkt om haar wonden te helen en wilde niet dat gedachten aan hem die weer zouden openrijten. Alles aan hem was voor haar vergif.

'Nee, hij was oké. Beetje hoogdravend en lastig, maar hij hoepelde op. Het doet er niet toe. Hoe is het met jou, Hope?' Hij was blij met haar te kunnen praten. Hij had vaak aan haar gedacht en aan de dag dat hij haar op het vliegtuig naar India had gezet. Ze had er zo klein en fragiel uitgezien, en zo dapper. Hij had enorm veel bewondering voor haar. Het kostte ongelofelijk veel moed zo te ontsnappen, zonder ook maar iets mee te nemen en in de pikdonkere nacht voor je leven rennend. Hij wist maar al te goed hoe dat werkte.

'Het gaat prima.' Ze klonk gelukkig en vrij. 'Het is hier zo mooi. Ik wil nooit meer terug. Ik wou dat ik hier eeuwig kon blijven.'

'Dan moet het echt heel mooi zijn,' zei hij weemoedig.

'Ja, dat is het ook.' Ze glimlachte terwijl ze uit het raam naar de heuvels rondom keek. Ze wilde dat hij het door de telefoon kon zien. Het was heel ver weg van Dublin, dat ze nooit meer hoopte te zien. Er waren voor haar te veel akelige herinneringen aan verbonden. Ze was blij dat hij het huis kon verkopen. Hij zei dat Winfred en Katherine bij de nieuwe eigenaren in dienst bleven. Hope was ook blij dat te horen. Ze had hun allebei vanuit de ashram een brief geschreven om hen te bedanken en afscheid te nemen, en met verontschuldigingen dat ze niet persoonlijk afscheid van hen had kunnen nemen. Ze betaalde hen nog steeds, tot het huis was verkocht. 'Wanneer vertrek jij uit Dublin?' vroeg ze hem. Ze vond het ook fijn met hem te praten. Hij maakte deel uit van zo'n rare tijd voor haar en had met zijn wijze raad haar leven gered. Hij was op het juiste moment daar in Dublin haar swami geweest. Die gedachte deed haar glimlachen.

'Over twee weken. Ik neem mijn dochters voor hun voorjaarsvakantie mee naar Jamaica en daarna moet ik terug en proberen me weer een beetje thuis te gaan voelen in Amerika. Het zal vreemd zijn om weer in New York te werken. Ik zal Dublin nog missen. Jij hebt er vast en zeker geen goede herinneringen aan, maar ik vond het fijn om er al die jaren te werken. Het voelt voor mij toch als een soort thuis.'

'Zo'n gevoel heb ik hier ook.'

'Wanneer kom je terug?' vroeg hij haar.

'Dat weet ik nog niet. Ik wijs alsmaar opdrachten af. Ik denk dat Mark stapelgek van me wordt, maar ik heb volstrekt geen haast om naar huis te gaan. Misschien van de zomer. Het regenseizoen begint in juli. Dan is het hier niet zo geweldig. Ik zou naar de Cape kunnen gaan.' Ze had hem over haar huis daar verteld.

'Wij gaan in de zomer naar Martha's Vineyard. Misschien kunnen we daarvandaan naar je toe zeilen om je op te zoeken.'

'Dat zou leuk zijn.' Hij had haar over zijn dochters verteld. De ene was net als Mimi balletdanseres, de andere wilde arts worden. Ze herinnerde zich hun gesprekken over hen in die vreemde dagen voordat ze naar New Delhi vertrok. Het leek nu allemaal zo onwerkelijk. Het enige wat nog steeds werkelijk leek, waren die eerste gelukkige maanden met Finn. Het was echt een droom geweest die was omgeslagen in een nachtmerrie. Ze vroeg zich af wie zijn volgende slachtoffers in de Périgord of waar dan ook zouden zijn.

Robert beloofde om haar op de hoogte te houden van de verkoop. En een week later kreeg ze een fax. De koop was doorgegaan voor de prijs die zij had betaald. Blaxton House was niet meer van haar. Het was een enorme opluchting. De laatste band die ze met Ierland en Finn O'Neill had, was definitief doorgesneden. Ze was vrij.

Hope zou tot eind juni in de ashram blijven. De moessonregens kwamen eraan en ze genoot met volle teugen van de laatste weken daar alsof het een geschenk was. Ze reisde nog wat rond met andere gasten uit de ashram en ontdekte een paar mooie plekken. Ze maakte ook een boottrip over de Ganges en nam vaak een bad in de rivier om zichzelf te reinigen. En ze nam weer spectaculaire foto's van de roze en oranje kleuren in de ashram en langs de rivier. De afgelopen paar maanden had ze alleen maar sari's gedragen. Ze stonden haar goed, en met haar gitzwarte haar zag ze er van top tot teen als een Indiase uit. Haar leraar had haar een bindi gegeven en ze droeg die heel graag. Ze voelde zich hier zo thuis. Enige dagen voor haar vertrek was ze al verdrietig en op de allerlaatste dag bracht ze nog heel wat uren door met haar swami. Het was alsof ze al zijn kennis en vriendelijkheid in zichzelf wilde opslaan en meenemen.

'Je komt terug, Hope,' zei hij wijs. Ze hoopte dat hij gelijk had. De ashram was de afgelopen zes maanden een herstellingsoord voor haar geweest. De tijd was voorbijgevlogen.

Op de laatste ochtend, lang voordat de zon opkwam, zat ze te bidden en te mediteren. Ze wist dat ze hier een stukje van haar ziel achterliet, maar zoals ze had gehoopt, had ze in ruil daarvoor ook andere stukken van haarzelf ontdekt. Haar leraar had gelijk gehad. Haar littekens waren hier genezen, sneller dan ze had verwacht. Ze voelde zich weer zichzelf, en zelfs meer dan dat, ze voelde zich beter, sterker, wijzer en toch ook bescheidener. Door haar verblijf hier voelde ze zich gelouterd. Ze moest er niet aan denken om terug naar New York te gaan. Ze was van plan om nog twee maanden vakantie op Cape Cod te houden en in september weer in New York aan het werk te gaan. Toen ze uit de ashram was vertrokken, reden ze door een slaperig Rishikesh. Ze wilde ieder moment, ieder beeld vasthouden. Haar camera hing over haar schouder, maar ze nam geen foto's. Ze wilde alleen maar kijken naar het aan haar voorbijglijdende landschap, waarvan ze zoveel hield. Behalve de sari's die ze had gedragen, had ze heel weinig bij zich. En tussen die sari's bevond zich een prachtige rode die ze had gekocht om op feestjes thuis te dragen. Het was de mooiste van alle jurken die ze bezat. Robert had haar camera opgestuurd nadat hij haar bezittingen in het huis in Ierland had opgehaald. En in opdracht van haar had hij de rest naar haar appartement in New York gestuurd. In de ashram was ze het gelukkigst met bijna geen bezittingen. Dat was alleen maar overbodige ballast.

Ze voelde zich licht en vrij toen ze in New Delhi aan boord stapte van het vliegtuig. In Londen moest ze overstappen en op het vliegveld kocht ze een paar onzinnige spulletjes. Maar deze reis was niet gegaan over het aanschaffen van materiële zaken. Hij was gegaan over het vinden van haarzelf, en dat was gelukt. Terwijl ze naar huis vloog, wist ze dat ze eindelijk weer heel was, misschien wel meer dan ze ooit in haar leven was geweest.

23

Hope was vanuit India via Londen naar Boston gevlogen. Ze was nog niet klaar voor New York. Zoals te verwachten viel, was het een immense cultuurschok. De mensen leken hier zo kleurloos, er waren geen sari's, geen kleurrijke kleding of mooie vrouwen. Er waren nergens roze en oranje bloemen te zien. Er waren mensen in blauwe spijkerbroeken en t-shirts, en vrouwen met kort haar. Ze wilde haar sari aantrekken en haar bindi dragen. En toen ze op het vliegveld van Boston een auto ging huren, wilde ze dat ze weer terug was in New Delhi.

Ze reed naar de Cape, rustig nadenkend, en toen ze daar aankwam, keek ze even rondom het hele huis en dacht aan haar tijd daar met Finn. Daarna trok ze de luiken open en verbande hem uit haar gedachten.

Ze ging die middag naar de markt en kocht bloemen en etenswaren en zette de bloemen later in vazen in het hele huis. Ze maakte een lange wandeling over het strand en voelde zich tevreden in haar eentje. Het was Finns grootste dreigement geweest dat als ze hem niet gaf wat hij wilde hebben, hij haar zou verlaten en zij voor de rest van haar leven alleen zou zijn. In plaats daarvan had ze haar eenzaamheid omarmd en nu genoot ze ervan. Ze had haar camera meegenomen naar het strand en ze voelde zich geen moment eenzaam, alleen maar rustig en gelukkig en sereen.

Ze zag haar oude vrienden daar weer terug en ging naar een picknick ter gelegenheid van de vierde juli. Ze mediteerde nog steeds iedere ochtend en deed yogaoefeningen op het strand, en was blij in de tweede week van juli iets van Robert Bartlett te horen. Ze was toen drie weken op de Cape. Ze had zich na de cultuurschok al weer een beetje aangepast aan de Amerikaanse maatschappij. En 's avonds wanneer ze alleen was, droeg ze soms nog steeds eenvoudige sari's. Het was een manier om haarzelf te herinneren aan haar tijd in de ashram, en als ze die droeg, kwam er onmiddellijk een gevoel van rust over haar heen.

'En hoe is het om terug te zijn?' vroeg Robert toen hij haar belde. 'Bizar,' zei ze eerlijk, en ze moesten beiden lachen.

'Ja, dat is het voor mij ook wel,' gaf hij toe. 'Ik blijf me maar afvragen waarom mensen zo'n raar accent hebben als ik in de supermarkt rondloop.'

'Ik ook,' zei Hope glimlachend. 'En ik zoek ook overal sari's en monniken.' Het was fijn om met hem te praten. Hij deed haar niet meer denken aan die akelige tijd. Hij was nu gewoon een vriend en ze nodigde hem en zijn dochters uit om dat weekend bij haar te komen lunchen. Ze zouden per zeilboot vanaf Martha's Vineyard komen en ze vertelde hem waar ze konden aanleggen. Ze zou hen oppikken in de jachthaven en hen naar haar huis rijden om te lunchen en de middag door te brengen.

Het was een schitterende, zonnige dag toen ze overzeilden vanaf Martha's Vineyard en ze glimlachte toen ze zijn dochters op blote voeten van de boot op de steiger zag stappen. Ze hadden hun sandalen in hun hand en hij bewaakte hen als een moederkloek, wat haar aan het lachen maakte. Hij herinnerde hen eraan dat ze zonnebrand moesten opsmeren, hun hoeden meenemen en hun schoenen aantrekken zodat ze op de steiger geen splinters in hun voeten kregen.

'Pap!' voer zijn oudste dochter tegen hem uit. Daarna stelde hij hen allebei aan Hope voor. Amanda en Brendan. Het waren heel mooie meisjes en ze leken allebei sprekend op hem.

Ze vonden haar huis geweldig. En ze voelden de rustige en warme sfeer die daar hing. Die middag maakten ze met z'n vieren een lange wandeling over het strand. De twee meisjes liepen ver voor Robert en Hope uit.

'Je hebt leuke dochters,' zei Hope rustig onder het lopen.

'Het zijn goeie meiden,' zei hij trots. Hij wist dat ze een dochter van ongeveer dezelfde leeftijd was verloren en hij vroeg haar of ze het moeilijk vond om hen om zich heen te hebben. Maar ze zei dat dat niet zo was en dat het gelukkige herinneringen bij haar opriep. Hij vond dat ze erg was veranderd in vergelijking met de ontredderde vrouw die hij zeven maanden geleden in Blessington in een houten schuurtje achter een pub had gered. Toevallig dacht zij daar op hetzelfde moment ook aan. Ze was nog nooit zo blij geweest om iemand te zien. En hij was zo aardig voor haar geweest toen hij haar naar zijn huis meenam en haar in zijn bed liet slapen terwijl hij op de bank ging liggen.

'Je bent een stuk sneller hersteld dan ik toen mij dat was overkomen,' zei hij rustig. Hij had veel bewondering voor haar vanwege alles wat ze had meegemaakt en had overleefd.

'India doet dat met je,' zei ze blij. Ze zag er als een vrije vrouw uit. Op dat moment keerden ze om en liepen terug naar haar huis.

'Heb je zin om met ons mee terug te zeilen naar de Vineyard?' vroeg hij. 'Je kunt een paar dagen bij ons logeren als je dat wilt.' Ze dacht er even over na. Ze had niets anders te doen en het klonk leuk om samen met hen op de zeilboot te zitten. Die avond zouden ze weer teruggaan naar Martha's Vineyard. En ze kon een auto huren om weer op Cape Cod te komen.

'Weet je het zeker?' vroeg ze hem voorzichtig. Ze wilde zich niet opdringen. Ze wist uit zijn verhalen hoe kostbaar zijn tijd met zijn dochters was nu die het grootste deel van het jaar weg waren om te studeren. Hij had het er vaak over dat hij ze voortdurend miste. Maar hij hield vol dat hij wilde dat Hope met hen meeging, en de meisjes hadden ook geen bezwaar. Ze zeiden dat het leuk zou zijn.

Robert hielp haar met het afsluiten van het huis. Ze had een kleine tas ingepakt en zette het alarm aan toen ze vertrokken. Ze reed hen terug naar de jachthaven en parkeerde haar auto. Ze vond het fijn om samen met hen te zijn. Het was alsof ze een gezin vormden. Ze was nu zo gewend om alleen te zijn dat het haar helemaal niets meer uitmaakte. Maar omdat ze haar alleen-zijn had omarmd, zoals de swami in de ashram haar had opgedragen, ontdekte ze nu ineens dat het een waardevol geschenk was om in een groep als die van hen te verkeren.

Ze hielp hen bij de afvaart met het binnenhalen van de meertouwen en daarna stond ze naast Robert terwijl ze langzaam langs de kust zeilden. En om een of andere vreemde reden dacht ze toen aan Finn en zijn verschrikkelijke dreigementen dat ze heel eenzaam zou zijn als ze niet bij hem zou blijven en dat ze nu niemand zou hebben. Ze keek naar Robert. Hij glimlachte naar haar en legde een arm om haar schouder. Het voelde goed. 'Alles oké met je?' vroeg hij haar met dezelfde vriendelijke blik in zijn ogen die ze al had gezien toen ze hem de eerste keer in Dublin had ontmoet.

Ze knikte glimlachend. 'Ja hoor,' bevestigde ze. 'Uitstekend. Bedankt dat je me hebt meegenomen.'

Hij had net als zij opgemerkt dat ze alle vier goed met elkaar overweg konden. De meisjes kletsten met haar terwijl ze langzaam naar de Vineyard voeren. De zon ging onder toen Robert samen met Amanda de zeilen trimde. Hope en Brendan gingen naar beneden om hapjes voor hen allen te maken. Het was zo'n perfect moment waarop je de tijd zou willen stilzetten, en toen ze terug aan dek kwamen, nam Hope foto's van de meisjes. Ze wilde Robert er afdrukken van geven en ze maakte een mooie van hem en profil met de zeilen op de achtergrond en zijn haar wapperend in de wind. Hij strekte zwijgend zijn hand naar haar uit en pakte de hare vast. Ze had een heel lange weg afgelegd van waar hij haar had gevonden op die verschrikkelijke ochtend. En terwijl hij naar haar keek en ze in de zachte avond naar elkaar glimlachten, ontdekte ze dat haar meester gelijk had gehad, al haar littekens waren genezen.

'Dank je,' fluisterde ze tegen Robert. Hij knikte, glimlachte terug en toen keken ze allebei naar zijn dochters. Ze lachten om iets wat de een tegen de ander had gezegd, en Robert en Hope begonnen ook te lachen. Het was zo'n zeldzaam moment waarop er echt helemaal niets mis was. Een moment om te koesteren, een geweldige dag, een perfecte avond, de juiste mensen... en een gevoel van herboren te zijn.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23