De volmaakte vreemdeling
Author: Danielle Steel
Date: 2013-09-15T07:00:00+00:00
Description: Ze was een vrouw met eergevoel, en hij werd getroffen door de oprechtheid in haar ogen. Hun eerste ontmoeting verloopt vluchtig. De rijke, maar eenzame Alex Hale en de mooie, dromerige Raphaella besteden er dan ook geen aandacht aan. Maar als ze elkaar weer treffen, lijkt het of hun toekomst onontkoombaar bezegeld is. Zal Alex het nieuwe geluk vinden waarnaar hij zo verlangt, nadat hij door zijn echtgenote in de steek is gelaten omdat zij haar carrière belangrijker vond? En zal Raphaella, heen en weer geslingerd tussen haar gevoelens voor haar zieke, veel oudere echtgenoot en haar liefde voor

Inhoud

Ze was een vrouw met eergevoel, en hij werd getroffen door de oprechtheid in haar ogen.

Hun eerste ontmoeting verloopt vluchtig. De rijke, maar eenzame Alex Hale en de mooie, dromerige Raphaella besteden er dan ook geen aandacht aan. Maar als ze elkaar weer treffen, lijkt het of hun toekomst onontkoombaar bezegeld is.

Zal Alex het nieuwe geluk vinden waarnaar hij zo verlangt, nadat hij door zijn echtgenote in de steek is gelaten omdat zij haar carrière belangrijker vond?

En zal Raphaella, heen en weer geslingerd tussen haar gevoelens voor haar zieke, veel oudere echtgenoot en haar liefde voor Alex, de juiste keuze weten te maken?

Voor Nicholas

Ik hoop dat het leven je geeft wat je ervan verwacht,
dat je het geluk niet alleen vindt,
maar ook herkent als het op je pad komt,
en dat je het moge behouden!

In liefdevolle herinnering.

D.S.

1

Geheimzinnig opende de garagedeur zijn gapende muil, even verwachtingsvol als een grote, donkere pad die op het punt staat een nietsvermoedende vlieg op te slokken. Aan de overkant van de straat zat een klein jongetje er geboeid naar te kijken. Hij vond het altijd leuk als die deur openging, want dat betekende dat even later die prachtige sportauto om de hoek zou verschijnen. Hij wachtte en telde... vijf... zes... zeven... De man die het op afstand te bedienen mechanisme in werking had gesteld door op een knopje in hel dashboard te drukken, was zich er niet van bewust dat het jongetje hem elke avond zag thuiskomen. Het was een tijdstip waar het kind iedere dag weer verlangend naar uitkeek en hij was teleurgesteld als de man in de zwarte Porsche laat of helemaal niet terugkwam. Daar stond het jongetje, in de schaduw, en telde... elf... twaalf... nu zag hij hem: een gestroomlijnd, zwart silhouet, dat met grote snelheid de hoek om kwam zetten en met een soepel uitgevoerde manoeuvre de garage inreed. Nog één ogenblik keek het jongetje, dat zich verdekt had opgesteld, hunkerend naar de schitterende zwarte auto, en liep toen langzaam naar huis, met het beeld van de Porsche nog voor ogen.

Binnen in de garage zette Alexander Hale de motor af. Hij bleef nog even zitten en staarde het vertrouwde duister van zijn garage in. Voor de zoveelste keer die dag dwaalden zijn gedachten weer naar Rachel, en, eveneens voor de zoveelste keer, dwong hij zich haar uit zijn gedachten te bannen. Zuchtend pakte hij zijn aktetas en stapte uit. Even later zou een elektronisch mechaniekje de garagedeur automatisch sluiten. Via de tuin ging hij door een achterdeur zijn huis binnen en stond even stil in de hal van het mooie herenhuis, dat in Victoriaanse stijl was gebouwd. De eens zo gezellige keuken lag er leeg en verlaten bij. Er hingen koperen pannen aan een smeedijzeren rek bij het fornuis, maar de hulp had ze al in geen tijden gepoetst, en er was niemand anders die het ook maar iets kon schelen hoe ze eruitzagen. De vele planten voor het raam stonden er verdord en onverzorgd bij, en toen hij het licht in de keuken aandeed zag hij dat er al een paar dood waren gegaan. Hij wendde zich af, wierp heel even een blik in de kleine, met hout betimmerde eetkamer aan de andere kant van de hal en liep toen langzaam naar boven.

Tegenwoordig gebruikte hij altijd de achteringang als hij thuiskwam, dat was niet zo deprimerend als de ingang aan de voorkant. De keren dat hij 's avonds via die deur binnenkwam, verwachtte hij eigenlijk nog steeds haar thuis te treffen. Hij zag haar dan voor zich, met het dikke, blonde haar hoog opgestoken en in zo'n bedrieglijk ingetogen pakje zoals ze in de rechtszaal altijd droeg. Rachel... briljant advocate... edelmoedige vriendin... intrigerende vrouw... tot ze hem had gekwetst... tot ze weg was gegaan... tot hun scheiding, nu op de dag af twee jaar geleden.

Op weg van kantoor naar huis had hij zich afgevraagd of hij zich die dag altijd zo precies zou blijven herinneren. Zou iets binnenin hem nu voorgoed op die bepaalde ochtend in oktober het uitschreeuwen van pijn bij de herinnering aan dat verdriet? Zou hij er dan altijd aan herinnerd worden? Vreemd eigenlijk dat hun trouwdag en de dag van hun scheiding op dezelfde datum vielen. Toeval, had Rachel het nuchter genoemd. Ironisch, had hij gezegd. Wat afschuwelijk, had zijn moeder opgemerkt toen ze hem die avond belde nadat de kranten waren verschenen. Hij was stomdronken geweest en had gelachen omdat hij niet had willen huilen.

Rachel. Als hij aan haar dacht raakte hij nog steeds uit zijn evenwicht. Hij wist dat dat na twee jaar niet meer zou moeten... maar het was nu eenmaal zo. Het goudblonde haar en die ogen in de kleur van de Atlantische Oceaan vlak voor een storm: donkergrijs, met iets van blauw en groen erin. De eerste keer dat hij haar had ontmoet was ze advocate van de tegenpartij in een kwestie die in der minne werd geschikt. Toch was het nog een felle strijd geworden, en Jeanne d'Arc had haar pleidooi niet met groter enthousiasme kunnen voeren. Tijdens het hele proces bad Alexander haar geboeid en geamuseerd gadegeslagen. Nog nooit had hij zich zó tot een vrouw aangetrokken gevoeld. Die avond had hij haar mee uit eten gevraagd en ze had erop gestaan haar aandeel in de rekening te betalen. Ze hield zakelijke en privé-aangelegenheden altijd strikt gescheiden had ze hem met een plagerig glimlachje gezegd. Een glimlachje dat hem aan de ene kant razend maakte, en hem er aan de andere kant bijna toe bracht haar de kleren van het lijf te rukken. Ze was zo verdomd mooi geweest, en zo verdomde ad rem.

Hij fronste zijn wenkbrauwen bij de herinnering aan haar aanwezigheid toen hij langs de lege woonkamer liep. Al het meubilair uit dat vertrek had ze meegenomen naar New York. De rest van de meubels had ze voor hem laten staan, maar de enorme zitkamer van het schitterende huis dat ze samen hadden gekocht was bijna helemaal kaal. Hij vroeg zich weleens af of hij met opzet had nagelaten nieuwe meubels te kopen, opdat hij iedere keer dat hij langs die lege woonkamer liep wel met wrok aan haar moest terugdenken. Deze keer echter zag hij de leegte niet toen hij de trap op liep. In gedachten was hij mijlenver weg en dacht terug aan de dagen voor ze bij hem was weggegaan, aan wat ze wel en wat ze niet samen hadden gedeeld. Wat ze gemeen hadden gehad was hoop voor de toekomst, belangstelling voor intellectuele dingen, gevoel voor humor en hun werk, hun bed en dit huis, maar verder heel weinig.

Alex had graag kinderen willen hebben, zodat de slaapkamers op de bovenste verdieping vol lawaai en vrolijkheid zouden zijn. Rachel wilde de politiek in of bij een vooraanstaand advocatenkantoor in New York gaan werken. Terloops had ze weleens tegen hem gezegd dat ze belangstelling voor politiek had. Voor haar was dat iets heel gewoons; haar vader bekleedde een belangrijke positie in Washington en was gouverneur geweest van de staat waar ze vandaan kwamen. Het was een belangstelling die ze met Alex deelde, want diens zuster was lid van het Congres en woonde in New York. Rachel koesterde grote bewondering voor haar en zij en Kay waren al gauw dik bevriend geraakt. Toch was het niet de politiek die Rachel bij Alex weglokte. Het was die andere helft van de droom: het advocatenkantoor in New York. Uiteindelijk had ze er twee jaar over gedaan om haar biezen te pakken en bij hem weg te gaan. In gedachten herinnerde hij zich het intense verdriet. De pijn was niet meer zo hevig als in het begin, hoewel hij nog nooit eerder zo diep gekwetst was.

Ze was mooi, briljant, geslaagd, dynamisch, geestig... maar toch had er altijd iets ontbroken, iets teders en vriendelijks. Dat waren woorden die je niet gebruikte als je Rachel moest beschrijven. Bovendien had ze meer uit het leven willen halen dan alleen liefde voor Alexander, meer dan gewoon advocate in San Francisco en echtgenote zijn. Ze was precies negenentwintig jaar oud geweest toen ze elkaar hadden ontmoet, en was nog niet eerder getrouwd geweest. Daar had ze het te druk voor gehad, zei ze, zo hard had ze gewerkt om het doel dat haar voor ogen stond te bereiken. Na haar rechtenstudie had ze zichzelf voorgenomen dat ze het voor haar dertigste moest hebben 'gemaakt'. Wat wil je daarmee zeggen? had hij haar gevraagd. Een ton per jaar, had ze zonder blikken of blozen geantwoord. Heel even had hij om haar gelachen, tot hij de blik in haar ogen zag. Ze meende het. En het zou haar lukken ook. Haar hele leven was gericht op het behalen van dat succes. Succes dat werd afgemeten naar banksaldo's en belangrijke rechtszaken, zonder erbij stil te staan wie het slachtoffer van zo'n levenswijze zou worden. Voor ze naar New York vertrok was Rachel over half San Francisco heengelopen, en zelfs Alex had uiteindelijk moeten inzien wat voor iemand ze eigenlijk was. Ze was gevoelloos, meedogenloos en ambitieus, en ontzag niets als het erom ging haar doel te bereiken.

Vier maanden na hun huwelijk kwam er een positie vrij bij een zeer vooraanstaand advocatenkantoor in de stad. Eerst was Alex er wel van onder de indruk dat ze zelfs maar als kandidate in aanmerking kwam. Ze was per slot van rekening een tamelijk jonge vrouw en een aankomend advocate, maar het bleek al gauw dat ze bereid was de gemeenste trucjes uit te halen om de baan te bemachtigen. Dat deed ze dan ook, en ze kreeg de baan. Twee jaar lang probeerde Alex te vergeten hoe ze aan haar positie was gekomen. Hij zei tegen zichzelf dat ze zulke tactieken alleen in zaken toepaste, tot de genadeslag viel. Ze werd benoemd tot partner, en kon naar New York worden overgeplaatst. Deze keer ging het om meer dan een ton per jaar. En Rachel Hale was pas eenendertig. Geboeid, maar vol afgrijzen keek Alexander toe hoe ze worstelde om haar keuze te bepalen. De zaak lag eenvoudig, en wat Alex betrof viel er niets te kiezen. New York of San Francisco. Alexander of geen Alexander. Uiteindelijk zei ze heel vriendelijk tegen hem dat de kans tè mooi was om te laten lopen.

'Maar dat hoefde aan hun verhouding niets te veranderen.' Ze kon toch bijna ieder weekend naar San Francisco vliegen? Maar als Alex dat nu zou willen... zou hij natuurlijk zijn eigen praktijk kunnen opgeven en met haar meegaan naar de Oostkust.

'En wat moet ik daar dan doen? Jouw stukken voorbereiden?' Gekwetst en vol woede had hij haar aangekeken, nadat ze had aangekondigd dat ze besloten had de baan in New York aan te nemen. 'En wat blijft er dan voor mij over?' Hij wilde dat het anders was gelopen, dat ze hem zou zeggen dat ze niet zou gaan, dat hij belangrijker voor haar was. Maar dat was Rachels stijl niet, net zo min als het de stijl van Alex' zuster was. Toen hij de realiteit eenmaal onder ogen kon zien besefte hij dat hij nog zo'n vrouw als Rachel kende. Zijn zuster Kay had ook altijd net zolang gemanoeuvreerd tot ze had wat ze wilde, waarbij ze alle hindernissen overwon en iedereen die het ongeluk had haar in de weg te staan opzij schoof en zo nodig vernietigde. Het enige verschil was dat Kay in de politiek zat en Rachel juriste was.

Het was heel wat gemakkelijker begrip en respect op te brengen voor een vrouw als zijn moeder. Charlotte Brandon was er op de een of andere manier in geslaagd kinderen en een carrière te combineren. Al vijfentwintig jaar was ze een van de meest verkochte schrijfsters van het land, en toch had ze met liefde voor Alex en zijn zuster gezorgd. Ze had met allebei een goede verstandhouding en had zich altijd helemaal aan hen gewijd. Toen haar man was gestorven - Alex was nog maar een baby - nam ze een parttime baantje aan en deed research voor een krantenrubriek, die ze uiteindelijk helemaal zelf schreef. Evengoed zat ze tot in de kleine uurtjes op om haar eerste boek te schrijven. De rest was intussen geschiedenis geworden en stond te lezen op de omslagen van de negentien boeken die ze had geschreven, waarvan inmiddels miljoenen waren verkocht. Haar carrière was toevallig van start gegaan, omdat de nood aan de man kwam. Maar wat de redenen ook waren, ze had altijd kans gezien de loop van de gebeurtenissen te zien als een bijzonder geschenk, als iets dat ze met vreugde kon delen met haar kinderen, en niet als iets dat haar nader stond dan haar gezin. Charlotte Brandon was inderdaad een opmerkelijke vrouw, maar haar dochter was heel anders: vol wrok en obsessies, jaloers en zonder haar moeders zachtaardigheid, warmte of bereidheid tot geven. Naarmate de tijd verstreek kwam Alex er wel achter dat zijn vrouw precies hetzelfde was.

Toen Rachel naar New York vertrok was ze blijven volhouden dat ze niet van hem wilde scheiden. Een poosje had ze zelfs geprobeerd op en neer te reizen, maar door hun drukke werkzaamheden, ieder aan een andere kant van het land, waren hun gezamenlijke weekends steeds schaarser geworden. Uiteindelijk bekende ze Alex dat het een uitzichtloze zaak was en twee weken lang had Alex serieus overwogen zijn eigen bloeiende praktijk te verkopen en naar New York te verhuizen. Ach, wat kon het hem eigenlijk schelen? Misschien was het niet de moeite waard zich zo aan zijn werk vast te klampen als het inhield dat hij daarmee zijn vrouw verloor. Op een ochtend, om vier uur, had hij zijn besluit genomen: hij zou zijn praktijk verkopen en weggaan. Uitgeput maar hoopvol pakte hij de telefoon om haar te bellen. In New York was het zeven uur in de morgen. Maar het was niet Rachel die opnam. Het was een man met een diepe, honingzoete stem.

'Mevrouw Hale?' klonk zijn stem niet-begrijpend. 'Oh, mevrouw Patterson.' Rachel Patterson. Alex had zich niet gerealiseerd dat ze haar nieuwe leven in New York onder haar eigen naam was begonnen. Maar wat hij zich ook niet had gerealiseerd was dat ze niet alleen een nieuwe baan had, maar dat ze zich een geheel nieuwe levensstijl had aangemeten. Ze had hem die ochtend weinig te zeggen, en terwijl hij naar haar stem luisterde stonden de tranen hem in de ogen. Later belde ze terug vanuit haar kantoor.

'Alex, wat moet ik zeggen? Het spijt me...' Wat speet haar? Dat ze was weggegaan? Dat ze een verhouding had? Waar had ze spijt van? Of had ze alleen maar medelijden met hem, arme zielenpoot die hij was, helemaal alleen in San Francisco.

'Heeft het enige zin er nog over te praten?' Hij was ertoe bereid geweest, maar deze keer was ze tenminste eerlijk.

'Nee, Alex, ik ben bang van niet.' Het gesprek had nog een paar minuten geduurd, en ten slotte hadden ze opgehangen. Ze hadden elkaar niets meer te zeggen, behalve via hun eigen advocaten. De week daarop begon Alex de scheidingsprocedure. Alles verliep gladjes.

'Uiterst beschaafd,' zoals Rachel het noemde. Hoewel zich geen problemen hadden voorgedaan, had Alex zich tot in het diepst van zijn wezen geraakt gevoeld. Een heel jaar lang had hij het idee gehad alsof iemand die hem heel dierbaar was plotseling was overleden.

Het was mogelijk dat hij om zichzelf treurde. Hij had het gevoel alsof hij zelf voor een deel in kisten en kratten was gepakt, net als het meubilair uit de woonkamer dat naar New York werd gezonden. Hij functioneerde normaal: hij at, hij sliep, hij ging uit, hij zwom, speelde tennis en squash, hij ging naar feestjes, hij reisde en zijn praktijk nam een grote vlucht. Maar er miste iets wezenlijks. En hij wist dat heel goed, zelfs al merkte niemand iets. Al twee jaar lang had hij een vrouw niets te bieden, behalve zijn lichaam.

Terwijl hij de trap op liep op weg naar zijn studeerkamer werd de stilte in huis opeens ondraaglijk en hij had zin om hard weg te lopen. Het overkwam hem de laatste tijd steeds vaker dat hij een overweldigend verlangen kreeg het lege, stille huis te ontvluchten. Pas nu, na twee jaar zonder haar begon de gevoelloosheid wat af te nemen. Het was alsof het verband eindelijk laagje voor laagje werd verwijderd, waarna de rauwe eenzaamheid voelbaar werd.

Alex verkleedde zich en trok een spijkerbroek, sportschoenen en een oude parka aan, waarna hij de trap afrende, met één lange, krachtige hand lichtjes aan de leuning, zijn donkere haar een beetje verward en zijn blauwe ogen nu vol concentratie. Hij sloeg de deur met een klap achter zich dicht, sloeg rechtsaf en begon in matig tempo de steile heuvel naar Broadway op te rennen. Boven aan de top stond hij stil en draaide zich om naar het adembenemend mooie uitzicht. Onder hem lag de baai glanzend in het schemerige licht; om de heuvels hing een sluier van nevel en aan de overkant van de baai sprankelden de lichtjes van de haven als diamanten, robijnen en smaragden.

Toen hij bij de imponerende huizen langs Broadway kwam sloeg hij rechtsaf en begon in de richting van het Presidio te lopen. Hij verdeelde zijn aandacht tussen de enorme, imposante huizen en de rustgevende schoonheid van de baai. De huizen behoorden tot de mooiste in heel San Francisco; het waren de duurste van de stad, waaronder stenen paleizen en Tudor-huizen met opvallend mooi aangelegde tuinen, adembenemende uitzichten en statige bomen. Er was geen sterveling te bekennen en uit de keurige rij huizen kwam geen enkel geluid, hoewel het niet moeilijk was je voor te stellen dat er getinkel van kristallen glazen en prachtig tafelzilver klonk, en je de bedienden in livrei en de schitterend geklede dames en heren als het ware voor je zag. Alex glimlachte inwendig om het beeld dat hij opriep. Om de een of andere reden maakte het zijn eenzaamheid draaglijker en hij draafde verder langs de kleinere, minder imposante huizen aan de straten die hij goed kende. Hier zag hij in gedachten altijd mannen die met hun arm om hun vrouw heen zaten, vrolijke kinderen en jonge honden die in de keuken aan het spelen waren of voor warme, knapperende haardvuren lagen. In de grote huizen was niets dat hij begeerde. Het was een wereld die hem koud liet, hoewel hij die huizen van binnen goed kende. Wat Alex voor zichzelf wenste was iets heel anders, iets dat hij en Rachel nooit samen hadden gekend.

Het was moeilijk je voor te stellen hoe het was om van iemand te houden, intens om iemand te geven; moeilijk je voor te stellen dat je iemand in de ogen keek en het wel wilde uitschreeuwen van vreugde. Alex had dat al zolang niet meer meegemaakt dat hij bijna vergeten was hoe het voelde, en soms wist hij eigenlijk niet eens of hij er nog wel naar verlangde. Hij had genoeg van de bedrijvige carrièrevrouwen, die meer geïnteresseerd waren in hun salarisstrookjes en in hun volgende promotie dan in een huwelijk en kinderen. Hij wilde een ouderwetse vrouw, een wonder, een zeldzaamheid, een juweel. En die bestonden niet. De twee jaar die achter hem lagen hadden hem niets anders gebracht dan dure vervalsingen. Hij wilde iets echts, een volmaakt zuivere, bijzondere diamant, en hij twijfelde er ernstig aan of die wel bestond. Maar één ding wist hij wel, en dat was dat hij geen water bij de wijn zou doen. Hij wilde niet weer zo'n vrouw als Rachel. Ook dat stond voor hem vast.

Hij zette alle gedachten aan haar opzij en stond boven aan de trappen van Baker Street naar het uitzicht te kijken. De treden van de trap waren steil uitgehouwen in de heuvel die Broadway met Vallejo Street beneden hem verbond, en hij genoot van het uitzicht en de koele avondwind. Hij besloot niet verder te gaan en ging op de bovenste tree zitten. Terwijl hij zijn lange benen strekte glimlachte hij neer op de stad van zijn keuze. Misschien vond hij de ware vrouw nooit en zou hij nimmer hertrouwen. En wat dan nog? Hij had een goed leven, een mooi huis en een goedlopende praktijk waar hij plezier in had; misschien had hij niet meer nodig, had hij het recht niet nog meer te wensen.

Hij liet zijn blik over de pastelkleurige huizen aan de haven dwalen, over de oude huizen van gele baksteen aan Cow Hollow die op zijn eigen huis leken, de cirkelvormige Griekse schoonheid van het museum ver beneden hem, en toen, terwijl zijn blik zich losmaakte van de koepel die Maybeck een halve eeuw geleden had geschapen, keek hij naar de daken onder zich, en plotseling was ze daar. Een vrouw zat in elkaar gedoken onder aan de trap, alsof ze uit steen was gehouwen, een beeld zoals op het museum, alleen veel subtieler. Ze zat met haar hoofd gebogen en haar profiel was een silhouet tegen het licht. Hij bleef zelf ook heel stil zitten en keek naar haar alsof ze een beeldhouwwerk was, een kunstwerk in de vorm van een vrouw, dat zó knap was gemaakt dat het bijna echt leek.

Ze bewoog zich niet, en wel vijf minuten lang zat hij naar haar te kijken. Toen rechtte ze haar rug, ademde diep de frisse avondlucht in en liet die toen langzaam weer ontsnappen, alsof ze een zware dag achter de rug had. Een lichte bontjas hing als een wolk om haar heen, en Alex kon haar gezicht nu beter onderscheiden. Ze had iets heel bijzonders, waardoor hij nog nieuwsgieriger werd. Hij zat doodstil en moest wel kijken, of hij wilde of niet. Het was zo vreemd, dat Alex zich niet kon herinneren zoiets ooit eerder te hebben meegemaakt. Hij zat daar maar, en staarde op haar neer in het vage licht van de straatlantaarns. Hij voelde zich als het ware naar haar toegetrokken. Wie was zij? Wat deed ze daar? Haar aanwezigheid scheen hem tot het diepst van zijn wezen te raken; hij bleef doodstil zitten, en zou graag meer van haar willen weten.

Haar huid leek heel bleek in het duister, en haar haar, glanzend en donker, was in de nek tot een wrong bijeengebonden. Het zag ernaar uit dat het heel lang was en misschien maar door een paar spelden op zijn plaats werd gehouden. Eén waanzinnig ogenblik had hij de neiging de treden af te rennen en haar aan te raken, haar in zijn armen te nemen en dat donkere haar los te maken. En bijna leek het of ze voelde wat hij dacht want plotseling keek ze op uit haar dromerijen, alsof ze door een stevige hand tot de werkelijkheid werd teruggehaald. Ze wendde zich naar hem toe en schrok. Het gezicht dat naar hem was opgeheven was het mooiste dat hij ooit had gezien. Zoals hij al meteen had vermoed, had het de volmaakte verhoudingen van een kunstwerk: fijnbesneden trekken, een zuiver gezichtje met enorm grote ogen en een vriendelijke mond. Maar vooral de ogen die hem aankeken boeiden hem, nietsziende ogen die haar hele gezicht schenen te vullen, ogen die vol onmetelijk verdriet leken, en in het lamplicht zag hij nu twee glanzende sporen van tranen op de witmarmeren wangen. Een eindeloos moment ontmoetten hun ogen elkaar, en Alex had het gevoel alsof zijn hele wezen uitging naar die onbekende schoonheid met haar grote ogen en donkere haren. Ze zag er zo kwetsbaar en verloren uit zoals ze daar zat. Toen, alsof ze zich schaamde voor wat ze hem, zij het eventjes maar, had laten zien, boog ze snel haar hoofd. Een ogenblik lang bewoog Alex zich niet, maar toen voelde hij zich ineens onweerstaanbaar naar haar toegetrokken, alsof hij wel naar haar toe móest gaan. Hij keek naar haar en probeerde een besluit te nemen wat te doen. In een oogwenk stond ze op, gehuld in de bontjas die haar als een wolk omsloot. Haar ogen vlogen snel nog even naar Alex en toen, alsof ze niet meer dan een geestverschijning was geweest, leek het alsof ze een heg in liep en verdween.

Even zat Alex als aan de grond genageld naar de plek te staren waar ze had gezeten. Het was allemaal zo snel gegaan. Abrupt stond hij op en liep snel de treden af. Hij ontdekte een smal paadje dat naar een zware deur leidde. De tuin erachter was nog maar vaag zichtbaar en hij kon niet uitmaken bij welk huis hij eigenlijk hoorde. Hier eindigde dus het mysterie. Machteloos overwoog Alex even op de deur te kloppen die ze door was gegaan. Misschien zat ze wel in de verborgen tuin achter die gesloten deur. Eén wanhopig ogenblik lang realiseerde hij zich dat hij haar nooit weer zou zien. Maar toen begon hij zich dwaas te voelen en herinnerde zichzelf eraan dat ze alleen maar een onbekende vrouw was. Peinzend keek hij nog eens naar de deur, draaide zich toen langzaam om en liep de trap weer op.

2

Zelfs toen Alex de sleutel in het slot van de voordeur stak werd hij nog achtervolgd door het gezicht van de huilende vrouw. Wie was zij? Waarom had ze zitten huilen? Uit welk huis was ze gekomen? Hij ging op de smalle spiltrap in de hal bij de voordeur zitten en keek nietsziend de lege woonkamer in, waar het maanlicht in de kale houten vloer weerkaatste. Nog nooit eerder had hij zo'n mooie vrouw gezien. Het was een gezicht dat je zonder meer een leven lang bij zou blijven, en terwijl hij daar zo bewegingloos zat besefte hij dat hij het zich misschien niet zijn leven lang, maar in ieder geval een hele tijd lang zou herinneren. Toen de telefoon een paar minuten later rinkelde, hoorde hij het niet eens. Hij zat nog in gedachten verzonken na te peinzen over wat hij had gezien. Maar toen het geluid van de telefoon eindelijk tot hem doordrong rende hij met een paar treden tegelijk naar de eerste verdieping, zijn studeerkamer in, net op tijd om de hoorn onder een stapel papieren vandaan te pakken.

'Hallo Alex.' Direct was er spanning voelbaar. Het was zijn zuster Kay.

'Wat is er?' Wat hij eigenlijk bedoelde was: wat wil je van me, want ze belde nooit iemand zonder dat ze iets gedaan wilde hebben of iets nodig had.

'Niets bijzonders. Waar zat je toch? Ik probeer je al een halfuur te bereiken. Het meisje dat op je kantoor zat over te werken zei dat je meteen naar huis was gegaan.' Zo was ze altijd. Als ze eenmaal iets in haar hoofd had zorgde ze wel dat ze haar zin kreeg, of dat een ander nu schikte of niet.

'Ik heb een eindje gewandeld.'

'Op dit uur van de dag?' vroeg ze wantrouwend. 'Waarom? Is er iets aan de hand?' Hij zuchtte eens zachtjes. Al jarenlang vond hij zijn zus doodvermoeiend. Ze had zo weinig te geven en was zo onvriendelijk, een en al stekeligheid, kil, hard en scherp. Ze deed hem weleens denken aan een heel scherp kristallen voorwerp dat je op je bureau kon zetten. Mooi om naar te kijken, maar niet iets om op te pakken en aan te raken. Het was al jaren overduidelijk dat haar echtgenoot er net zo over dacht.

'Er is niets aan de hand hoor, Kay.' Maar hij moest toegeven dat ze voor een vrouw als zij, die zich niet bekommerde om andermans gevoelens, een extra zintuig leek te bezitten voor zijn neerslachtige buien. 'Ik had gewoon behoefte aan frisse lucht. Ik heb een lange dag achter de rug.' In een poging het gesprek in vriendelijker banen te brengen en haar aandacht van hem af te leiden voegde hij eraan toe: 'Ga jij nooit eens een eindje wandelen, Kay?'

'Hier in New York? Je lijkt wel niet wijs. Als je hier inademt ga je al dood.'

'Om van beroving en aanranding nog maar te zwijgen.' Hij glimlachte en voelde dat zij hetzelfde deed. Kay Willard glimlachte niet vaak. Ze was te gespannen, te gehaast en te opgejaagd, en ze vond maar zeer zelden dat er iets te lachen viel. 'Waar heb ik de eer van dit telefoontje aan te danken?' Hij ging achterover in zijn stoel zitten en keek naar buiten terwijl hij geduldig op antwoord wachtte.

Een tijdlang belde Kay altijd over Rachel. Kay onderhield nog steeds contacten met haar ex-schoonzuster; de reden was wel duidelijk. De oude gouverneur was iemand die ze te vriend wilde houden. En als het haar was gelukt Alex over te halen naar Rachel terug te gaan, had de oude man dat prachtig gevonden. Aangenomen natuurlijk dat ze Rachel ervan had kunnen overtuigen hoe wanhopig en ongelukkig Alex zonder haar was en hoeveel het voor hem zou betekenen als ze het nog eens zou willen proberen. Kay voelde zich niet verheven boven zulk gemanipuleer. Ze had al een paar keer geprobeerd een ontmoeting tussen hen te arrangeren wanneer Alex naar New York kwam. Maar zelfs als Rachel daartoe bereid was - waar Kay nooit helemaal achter kwam - was het door de jaren heen wel gebleken dat Alex dat niet was. 'Nu, congreslid Willard?'

'Niets bijzonders. Ik vroeg me alleen af wanneer je weer eens naar New York kwam.'

'Hoezo?'

'Doe niet zo moeilijk. Ik heb gewoon zin een dineetje te organiseren.'

'Wie komen er zoal?' Alex zag het al aankomen en hij grijnsde breed. Verbazingwekkend, die zus van hem was net een wals. Maar je moest haar nageven dat ze het nooit opgaf.

'Rustig maar, Alex, je hoeft niet in het defensief te gaan.'

'Wie gaat er hier in het defensief? Ik wil alleen maar weten met wie je me aan tafel wilt zetten. Daar is toch niets vreemds aan? Tenzij er natuurlijk iemand op je lijstje staat die maakt dat we ons allemaal niet geheel op ons gemak voelen. Zal ik de eerste letter eens raden, Kay? Dat maakt het misschien gemakkelijker.'

Ondanks zichzelf begon ze te lachen. 'Goed, goed, ik begrijp het al. Maar verdorie, Alex, ik heb haar pas nog ontmoet in het vliegtuig toen we uit Washington kwamen, en ze ziet er werkelijk fantastisch uit.'

'Dat zal best. Met zo'n salaris zou jij er ook zo uitzien.'

'Dank je schat.'

'Graag gedaan, hoor.'

'Weet je dat ze gevraagd is om zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraad?'

'Nee.' Er viel een lange stilte. 'Maar het verbaast me eerlijk gezegd niet. Jou?'

'Nee.' Vervolgens zuchtte zijn zus hoorbaar. 'Ik vraag me weleens af of je eigenlijk beseft wat je hebt laten schieten.'

'Dat besef ik heus wel, en ik ben er nog iedere dag dankbaar voor dat ik het heb gedaan. Ik voel er niets voor om getrouwd te zijn met een vrouw die in de politiek zit, Kay. Die eer zou alleen mannen zoals George moeten toekomen.'

'Verdorie, wat wil je daar nou weer mee zeggen?'

'Hij heeft het zo druk met zijn eigen werk dat hij het vast niet eens merkt als jij drie weken in Washington zit. Ik zou het wel degelijk merken.' Wat hij niet zei was dat het haar dochter ook niet ontging. Dat wist hij omdat hij iedere keer als hij in New York was hele gesprekken met Amanda voerde. Hij nam haar dan mee uit lunchen of dineren en ze maakten samen lange wandelingen. Hij kende zijn nichtje beter dan haar eigen ouders. De gedachte kwam weleens bij hem op dat Kay niets om haar gaf. 'Tussen twee haakjes, hoe gaat het met Amanda?'

'Goed, denk ik.'

'Hoezo, wat bedoel je met "denk ik"?' De kritiek lag er duimendik bovenop. 'Heb je haar dan nog niet eens gezien?'

'Jezus Christus, ik kom net met dat rotvliegtuig uit Washington. Wat wil je eigenlijk van me, Alex?'

'Niet zoveel, hoor. Wat jij doet gaat mij niets aan. Maar wat je haar aandoet is een heel andere zaak.'

'Dat gaat je ook helemaal niets aan.'

'Oh nee? Wiens zaak is het dan wel, Kay? Van George? Merkt hij het wel dat jij nog geen tien minuten met je dochter samen bent? Hij haalt dat zelf nog niet eens.'

'Allemachtig, ze is zestien, ze heeft geen oppas meer nodig, Alex.'

'Nee, maar wel een moeder en een vader, die heeft ze hard nodig, net als alle andere jonge meisjes.'

'Daar kan ik nu eenmaal niets aan doen. Ik zit in de politiek. Je weet toch hoezeer me dat opeist.'

'Ja zeker.' Langzaam schudde hij zijn hoofd: en dat wenste ze hem nota bene toe. Een leven met Rachel 'Patterson', een leven dat hem zou dwingen de tweede viool te spelen. 'Is er verder nog iets?' Hij had geen zin het gesprek verder voort te zetten. Binnen vijf minuten had hij alweer schoon genoeg van haar gepraat.

'Volgend jaar stel ik me kandidaat voor de Senaat.'

'Gefeliciteerd,' zei hij effen.

'Doe niet zo enthousiast.'

'Dat ben ik ook niet. Ik zat aan Mandy te denken, en aan wat dat voor haar zou betekenen.'

'Als ik word gekozen betekent het dat ze de dochter van een senaatslid zal zijn. Zo eenvoudig ligt dat.' Kays stem klonk ineens venijnig, en Alex wilde dat hij haar een klap in haar gezicht kon geven. 'Denk je dat dat haar ook maar iets kan schelen, Kay?'

'Waarschijnlijk niet. Dat kind loopt zo te dromen dat het haar geen donder zou kunnen schelen al stelde ik me kandidaat voor het presidentschap.' Even klonk haar stem wat bedroefd en Alex schudde zijn hoofd.

'Daar gaat het niet om, Kay. We zijn allemaal trots op je, we houden van je, maar er is nog meer...' Hoe kon hij haar dat nu duidelijk maken? Alleen haar carrière, haar werk was belangrijk voor haar. 'Ik geloof niet dat iemand er ook maar enig idee van heeft wat dit voor mij betekent, Alex, hoe hard ik ervoor heb moeten werken en hoe lang die weg was. Het is slopend, maar ik heb het gemaakt, en jij zit alleen maar te zeuren over hoe ik als moeder functioneer. En onze eigen lieve moeder is nog erger. Verder heeft George het te druk met mensen opensnijden om zich te herinneren of ik congreslid ben of burgemeester. Dat is op zijn minst een tikje frustrerend, broertjelief.'

'Dat geloof ik direct. Maar soms vallen er slachtoffers bij een carrière als de jouwe.'

'Dat ligt nu eenmaal in de lijn van de verwachtingen.'

'Oh ja? En meer valt er niet over te zeggen?'

'Misschien niet.' Haar stem klonk moe. 'Ik weet het soms ook allemaal niet meer. Ik wou dat het wel zo was. En jij? Wat voer jij tegenwoordig uit?'

'Niets bijzonders, ik heb mijn werk.'

'Ben je gelukkig?'

'Soms.'

'Je zou naar Rachel terug moeten gaan.'

'Aha, eindelijk komt de aap uit de mouw. Daar heb ik geen zin in, Kay. Bovendien, hoe kom je erbij dat zij mij terug zou willen?'

'Ze heeft gezegd dat ze je graag weer eens zou ontmoeten.'

'Goeie hemel,' zei hij met een zucht. 'Jij geeft het ook niet gauw op, hè? Waarom trouw je niet gewoon met haar vader en laat mij verder met rust? Dan bereik je toch het gewenste resultaat, of niet soms?'

Kay begon te lachen. 'Misschien wel.'

'Verwacht je echt van me dat ik mijn amoureuze affaires regel naar jouw carrière?' Het was een amusante gedachte, maar toch wist hij dat er ondanks de lachwekkende kant ervan een kern van waarheid in school. 'Ik geloof dat ik mijn grote zus nog het meest waardeer vanwege haar grenzeloze lef.'

'Zo kom ik tenminste waar ik wezen wil, broertje van me.'

'Dat zal best, maar deze keer lukt het je niet, liefje.'

'Geen dineetje met Rachel?'

'Zeker niet. Maar doe haar mijn vriendelijke groeten als je haar weer eens ziet.' Het noemen van haar naam alleen al deed hem toch nog iets. Hij hield niet meer van haar, maar af en toe deed het pijn als hij over haar hoorde praten.

'Dat zal ik doen. En denk er nog eens over na. Ik kan altijd wel iets organiseren als je in New York bent.'

'Met een beetje geluk zit jij dan in Washington, en dan heb je het veel te druk voor mij.'

'Dat zou weleens kunnen. Wanneer kom je deze kant op?'

'Over een paar weken waarschijnlijk. Ik heb een cliënt in New York in verband met een tamelijk belangrijke zaak.'

'Ik ben diep onder de indruk.'

'Oh ja?' Zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes terwijl hij naar het uitzicht keek. 'Waarom? Doet zulke informatie het goed in je verkiezingscampagne? Ik denk overigens dat de lezers van moeders boeken je meer stemmen opleveren dan ik.' Er klonk iets van ironie in zijn stem. 'Tenzij ik natuurlijk zo verstandig zou zijn weer met Rachel te trouwen.'

'Zorg nu maar dat je niet in moeilijkheden raakt.'

'Is dat dan ooit gebeurd?' vroeg hij geamuseerd.

'Nee, maar als ik me verkiesbaar stel voor de Senaat zal het een nek-aan-nek race worden. Mijn tegenstander is een echte fatsoensrakker, en als iemand uit mijn familie- of kennissenkring ook maar iets uithaalt dat niet helemaal door de beugel kan, dan kan ik het wel vergeten.'

'Vergeet niet moeder te waarschuwen.' Het was een grapje, maar ze reageerde alsof het een serieuze opmerking was geweest.

'Dat heb ik al gedaan.'

'Je meent het!' Hij lachte bij de gedachte dat zijn elegante, modieus geklede moeder met haar lange benen en mooie witte haar iets onfatsoenlijks zou doen waardoor Kays zetel in de Senaat, of waar dan ook, in gevaar zou komen.

'Ik maak geen grapje, ik meen het. Ik kan me op het ogenblik geen moeilijkheden permitteren. Geen geklets, geen schandaaltjes.'

'Wat jammer nou.'

'Wat bedoel je daarmee?'

'Ik weet het niet... ik was juist van plan een verhouding te beginnen met die ex-prostituée die net uit de gevangenis komt.'

'Leuk hoor. Ik ben bloedserieus.'

'Ik vrees inderdaad dat je dat bent. Hoe dan ook, geef me maar een lijstje met instructies als ik naar New York kom. Intussen zal ik proberen me netjes te gedragen.'

'Doe dat, en laat even weten wanneer je komt.'

'Waarom? Ga je dan iets arrangeren zonder dat Rachel weet wat haar boven het hoofd hangt? Ik vrees, congreslid Willard, dat ik daartoe niet bereid ben, zelfs niet ter wille van jouw carrière.'

'Je bent niet wijs.'

'Daar heb je misschien gelijk in.' Zelf wist hij wel beter, hij wist dat hij bij zijn volle verstand was. Na het telefoongesprek met Kay zat hij naar buiten te staren en dacht niet aan Rachel, maar aan de vrouw die hij op de trap had zien zitten. Als hij zijn ogen dichtdeed zag hij haar zó voor zich: het volmaakt getekende profiel, de enorme ogen en de tedere mond. Nog nooit eerder had hij een vrouw gezien die zo knap was en die hem zo achtervolgde. Zo zat hij daar achter zijn bureau, met gesloten ogen, en dacht aan haar. Even later zuchtte hij, deed zijn ogen open, schudde zijn hoofd en stond op. Belachelijk om zo te zitten dromen over een totaal onbekende vrouw. Hij voelde zich een beetje dwaas, begon zachtjes te lachen en zette haar uit zijn gedachten. Het had immers geen zin verliefd te worden op een volmaakt onbekende. Maar terwijl hij naar beneden ging om iets te eten te maken merkte hij wel dat hij zichzelf daar steeds aan moest blijven herinneren.

3

Zonlicht stroomde de kamer in en wierp een zachte glans op de beige zijden sprei en de stoelen die met dezelfde stof waren bekleed. Het was een grote kamer, goed van proporties en met hoge openslaande deuren die uitzicht boden over de baai. Vanuit het boudoir, dat aan de slaapkamer grensde, kon je de Golden Gate Bridge zien. Beide kamers hadden een witmarmeren haard. Er hingen met zorg gekozen Franse schilderijen en in een hoekje, in een vitrine in Louis-xv-stijl, stond een Chinese vaas waarvan de waarde nauwelijks in geld was uit te drukken. Voor de ramen stond een prachtig bureau, eveneens in Louis-xv-stijl, dat door zijn afmetingen overal elders zou hebben misstaan, behalve hier. De kamer was mooi en enorm groot, maar steriel en kil. Naast het boudoir bevond zich ook nog een klein, met hout betimmerd kamertje dat vol Engelse, Spaanse en Franse boeken stond. Die boeken vormden de kern van haar bestaan, en hier, in deze kamer, stond Raphaella dan ook een ogenblikje rustig over de baai uit te kijken. Het was negen uur in de ochtend, en ze droeg een volmaakt gesneden zwart pakje dat haar als gegoten zat en dat haar uiterst elegante gestalte subtiel maar stijlvol deed uitkomen. Het pakje was voor haar in Parijs gemaakt, evenals de meeste van haar kleren waarvan sommige uit Spanje kwamen. Ze kocht haar kleren zelden in San Francisco, want ze ging bijna nooit uit. In San Francisco zag men haar nooit, haar naam werd zelden genoemd en ze vertoonde zich nergens. De meeste mensen zouden moeite hebben een gezicht te associëren met de naam mrs. John Henry Phillips, en dit gezicht al helemaal niet. Een zo volmaakte lelieblanke schoonheid gecombineerd met die enorme zwarte ogen haalde je je niet zomaar voor de geest. Toen ze met John Henry trouwde had een van de verslaggevers geschreven dat ze eruitzag als een sprookjesprinses, en had toen verder uitgelegd dat ze dat in vele opzichten ook werkelijk was. Maar de ogen die deze oktoberochtend uitkeken over de baai waren niet die van een sprookjesprinses, maar van een heel eenzame jonge vrouw die een zeer geïsoleerd bestaan leidde.

'Uw ontbijt staat klaar, mevrouw Phillips.' Een meisje in een onberispelijk wit uniform stond in de deuropening, en Raphaella vond dat haar aankondiging meer weg had van een bevel, maar dat vond ze altijd van John Henry's bedienden. Dat gevoel had ze ook altijd gehad in haar vaders huis in Parijs en in haar grootvaders huis in Spanje. Het kwam haar altijd voor dat de bedienden uitmaakten wanneer je moest opstaan, wanneer je je moest aankleden en wanneer er geluncht of gedineerd werd. 'Mevrouw, het diner staat geserveerd' was de aankondiging voor het diner in haar vaders huis in Parijs. Maar als mevrouw nu eens niet wilde dineren? Als mevrouw alleen maar zin had in een sandwich en die voor de open haard wilde opeten? Of trek had in ijs bij het ontbijt in plaats van toost en gepocheerde eieren? Ze glimlachte bij de gedachte terwijl ze weer naar haar slaapkamer liep en om zich heen keek. Alles was klaar. Haar bagage stond netjes in een hoek - een set chocoladebruine, suède koffers - en verder was er nog een grote handtas waarin Raphaella de cadeautjes voor haar moeder, tante en neven en nichtjes had zitten, haar juwelen, en lectuur voor in het vliegtuig.

Als ze zo naar haar bagage keek, voelde ze geen enkele opwinding bij de gedachte op reis te gaan. Ze voelde bijna nooit meer iets dat op vreugde leek. In haar leven was daar geen reden toe. De weg naar haar bestemming lag als een eindeloos pad voor haar; het einddoel was haar onbekend en liet haar ook onverschillig. Ze wist dat elke dag een herhaling zou zijn van de voorafgaande. Iedere dag zou ze precies hetzelfde doen als ze al bijna zeven jaar lang deed, op de vier weken in de zomer na, die ze in Spanje doorbracht, en de paar dagen daarvoor die ze bij haar vader in Parijs logeerde. Verder reisde ze af en toe naar New York om zich een paar dagen bij haar Spaanse familieleden te voegen. Het leek haar jaren geleden dat ze er voor het laatst was geweest, jaren geleden sinds ze uit Europa was weggegaan en ze John Henry's vrouw was geworden. Alles was nu zo anders dan in het begin.

Het was allemaal net een sprookje geweest. Maar ook had het wel iets van een fusie gehad. Van allebei een beetje eigenlijk. Het huwelijk tussen de Banque Malle te Parijs, Milaan, Madrid en Barcelona, met de Phillips Bank in Californië en New York. Beide concerns waren investeringsbanken met een wereldomvattende klantenkring. Door de eerste reusachtige transactie tussen haar vader en John Henry waren beiden op de omslag van Time gekomen. Het was ook de reden geweest dat haar vader en John Henry elkaar dat voorjaar zo vaak hadden ontmoet, en naarmate hun plannen vastere vormen aannamen had John Henry steeds meer belangstelling getoond voor Antoines enig kind.

Raphaella had nog nooit iemand als John Henry ontmoet. Hij was lang, knap, indrukwekkend en machtig, maar toch aardig en vriendelijk, met voortdurend pretlichtjes in zijn ogen. In die ogen stond ook weleens iets ondeugends te lezen en mettertijd had Raphaella ontdekt dat hij graag plaagde en een spelletje speelde. Hij was een man met een buitengewoon levendige fantasie en grote scheppingsdrang, heel geestig, zeer welbespraakt en zeker iemand met stijl. Hij bezat alles wat een meisje zich maar kon wensen.

Het enige waar het John Henry Phillips aan ontbrak was jeugd. In het begin had ze dat eigenlijk maar moeilijk kunnen geloven als je dat magere, knappe gezicht zag, of die krachtige armen als hij tenniste of zwom. Hij had een slank, mooi lichaam, waar mannen die half zo oud waren als hij hem om zouden benijden.

Eerst had zijn leeftijd hem ervan weerhouden te proberen Raphaella voor zich te winnen, maar naarmate de tijd verstreek en zijn trips naar Parijs veelvuldiger werden vond hij haar steeds charmanter, openhartiger en begeerlijker. En ondanks zijn strenge houding ten opzichte van zijn dochter verzette Antoine de Mornay-Malle zich niet tegen het vooruitzicht dat zijn oude vriend zijn enig kind zou trouwen. Hij was zich heel goed bewust van zijn dochters schoonheid, haar zachte, open karakter en haar onschuldige charme. Bovendien realiseerde hij zich best dat John Henry Phillips een begeerlijke partij was, ondanks het leeftijdsverschil. Ook was hij niet blind voor het feit dat deze verbintenis de toekomst van zijn bankconcern ten goede zou komen, een overweging die al eens eerder veel gewicht in de schaal had gelegd. Zijn eigen huwelijk was gebaseerd geweest op genegenheid, met daarbij enige zakelijke overwegingen.

De al wat oudere Marquis de Quadral, de vader van zijn vrouw, was de koning van de Madrileense financiële genieën geweest, maar zijn zoons hadden zijn hartstocht voor die wereld niet geërfd en waren grotendeels hun eigen gang gegaan. Al jarenlang keek de oude markies uit naar iemand die hem kon opvolgen als directeur van de banken die hij in de loop van de tijd had opgericht. Uiteindelijk ontmoette hij Antoine, en na uitgebreide onderhandelingen kwam het tot een hechte samenwerking tussen de Banque Malle en de Banco Quadral. Door deze connectie verviervoudigden Antoines macht en fortuin zich al snel. Ook de markies was uiterst tevreden. En dan was er nog zijn dochter, Alejandra, Marquesa de Santos y Quadral. Antoine was direct gecharmeerd geweest van de blonde, blauwogige Spaanse schoonheid en hij speelde al een poosje met de gedachte dat het tijd werd om te trouwen en voor een erfgenaam te zorgen. Hij was nu vijfendertig, maar had het altijd te druk gehad met het opbouwen van zijn bankimperium. Maar nu begonnen andere overwegingen een rol te spelen. Alejandra loste alle problemen op elegante wijze op. Ze was negentien en al een opvallende schoonheid, met een gezichtje zó mooi dat Antoine er ondersteboven van was. Hij zag er Spaanser uit dan zij, met zijn zwarte haar en donkere ogen. Samen vormden ze een buitengewoon mooi paar.

Zeven maanden na hun eerste ontmoeting zorgde hun huwelijk voor dè gebeurtenis van het seizoen, waarna ze een maand lang op huwelijksreis gingen naar Zuid-Frankrijk. Direct daarna maakten ze plichtsgetrouw hun opwachting op het landgoed van de markies, Santa Eugenia, aan de Spaanse kust. Het landhuis had meer weg van een paleis, en pas hier begon Antoine te beseffen wat zijn huwelijk met Alejandra zou betekenen. Hij maakte nu deel uit van de familie, net als de andere zoons van de oude markies. Er werd van hem verwacht dat hij vaak naar Santa Eugenia kwam, en zo vaak als maar mogelijk naar Madrid. Dat strookte zeker met Alejandra's plannen, en toen het tijd werd naar Parijs terug te keren, smeekte ze haar man haar nog een paar weken in Santa Eugenia te laten. Toen ze uiteindelijk naar Parijs kwam, zes weken later dan ze had beloofd, begon het pas goed tot Antoine door te dringen wat er vervolgens ging gebeuren. Alejandra zou het merendeel van haar tijd doorbrengen zoals ze dat gewend was geweest, te midden van haar familie op de diverse landgoederen in Spanje. Tijdens de oorlogsjaren had ze daar ook in afzondering geleefd en nu, zelfs na de oorlog en als getrouwde vrouw, wilde ze in die vertrouwde omgeving blijven.

Zoals in de lijn der verwachtingen lag schonk Alejandra op hun eerste trouwdag het leven aan hun eerste kind, een zoon die Julien werd genoemd. Antoine was zeer verheugd, want nu had hij zelf een erfgenaam voor zijn imperium. Urenlang wandelden hij en de markies op hun gemak over het landgoed Santa Eugenia; het kind was toen een maand oud en ze bespraken Antoines toekomstplannen voor de bankbedrijven en voor zijn zoon. Zijn schoonvader stond helemaal achter zijn ideeën, en in het jaar na zijn huwelijk met Alejandra hadden zowel de Banque Malle als de Banco Quadral goede zaken gedaan.

Die zomer bleef Alejandra in Santa Eugenia bij haar broers en zusters, hun kinderen, neven, nichten en vrienden. En toen Antoine Weer naar Parijs vertrok, was Alejandra wederom zwanger. Deze keer kreeg zij een miskraam; daarna volgde een te vroeg en doodgeboren tweeling. Na een korte rustperiode van een half jaar, die ze bij haar familie in Madrid doorbracht, keerde ze naar haar echtgenoot in Parijs terug en werd weer zwanger. Deze vierde zwangerschap bracht Raphaella, twee jaar jonger dan Julien. Hierna volgden nog twee miskramen en een doodgeboren baby, waarna de mooie Alejandra verkondigde dat ze niet tegen het klimaat in Parijs kon en dat haar zusters het idee hadden dat het in Spanje veel gezonder voor haar zou zijn. Omdat Antoine al die tijd al had zien aankomen dat het onvermijdelijk was dat ze uiteindelijk naar Spanje zou terugkeren, berustte hij in haar besluit. Zo waren Spaanse vrouwen nu eenmaal, en hij had die strijd toch nooit kunnen winnen.

Vanaf dat moment nam hij er genoegen mee haar in Santa Eugenia of in Madrid te ontmoeten, te midden van nichtjes, zusters en gezelschapsdames. Ze was volmaakt tevreden met het voortdurende gezelschap van haar familieleden, allerlei vriendinnen en een handjevol ongetrouwde broers, die hen vergezelden naar concerten, opera's en toneelvoorstellingen. Alejandra was nog steeds een opvallende schoonheid, en in Spanje leidde ze een buitengewoon plezierig leventje van nietsdoen en weelde, dat haar uitstekend beviel. Voor Antoine was het niet onoverkomelijk heen en weer naar Spanje te vliegen als hij zich ook maar even kon losmaken van de bank, hetgeen hij steeds minder ging doen. Toen het zover was haalde hij haar over de kinderen in Parijs op school te doen, op voorwaarde natuurlijk dat ze iedere vakantie naar Santa Eugenia vlogen, vooral in de zomervakantie. Af en toe verwaardigde ze zich hem in Parijs op te zoeken, ondanks wat zij steeds noemde de verwoestende uitwerking van het Franse weer op haar gezondheid. Na het laatste doodgeboren kindje kwamen er geen baby's meer, want in feite was de verhouding tussen Alejandra en haar man zuiver platonisch geworden. Ze wist van haar zusters dat dat volkomen normaal was.

Antoine was volmaakt tevreden met de gang van zaken, en toen de markies overleed bleek het huwelijk hem geen windeieren te hebben gelegd. Het verbaasde niemand dat Alejandra en Antoine samen de Banco Quadral hadden geërfd. Haar broers ontvingen een ruime schadeloosstelling, maar Antoine erfde het imperium dat hij altijd al zo graag aan het zijne had willen toevoegen. Terwijl hij het concern verder uitbouwde dacht hij daarbij steeds aan zijn zoon, maar Antoines enige zoon was niet voorbestemd zijn erfgenaam te worden. Toen hij zestien jaar oud was kwam Julien de Mornay-Malle om bij een ongeluk tijdens een partij polo in Buenos Aires. Zijn vader was ontroostbaar, zijn moeder verdoofd door verdriet en Raphaella was nu Antoines enig kind geworden.

Het was Raphaella die haar vader troostte en die met hem meevloog naar Buenos Aires om het stoffelijk overschot van de jongen op te halen. Zij hield haar vaders hand vast, al die eindeloze uren lang, en samen keken ze toe hoe de kist op Orly langzaam en plechtig op de grond werd gezet. Alejandra kwam met een andere vlucht in Parijs aan, met een hele entourage van zusters, neven, nichten, een van haar broers en een paar intieme vrienden, zoals altijd beschermd door een kring van familieleden. Een paar uur na de begrafenis al drongen ze er bij haar op aan met hen mee terug te komen naar Spanje, en huilend maar berustend liet ze zich meevoeren. Alejandra had een waar legertje om haar te beschermen, Antoine had niemand, op een kind van veertien na.

Later bleek de rampzalige gebeurtenis een eigenaardige band tussen hen te hebben geschapen. Ze spraken er nooit over, maar het speelde altijd op de achtergrond. De tragedie had ook een hechte band gelegd tussen haar vader en John Henry, toen de twee mannen ontdekten dat ze beiden een zelfde verlies hadden geleden, namelijk de dood van een enige zoon. John Henry's zoon was bij een vliegtuigongeluk om het leven gekomen. De jongeman, toen eenentwintig, had zijn eigen toestel bestuurd. John Henry's vrouw was vijf jaar later gestorven. De dood van hun zoon was voor beiden een onverdraaglijke slag geweest. Antoine had Raphaella nog om hem te troosten, maar John Henry had verder geen kinderen en was na de dood van zijn vrouw nooit hertrouwd.

Tijdens hun eerste zakelijke contacten was Raphaella toevallig steeds in Spanje geweest als John Henry naar Parijs kwam. Hij begon Antoine te plagen met zijn denkbeeldige dochter. Het werd een steeds terugkerend grapje, tot John Henry op een dag, nadat hij door de butler Antoines studeerkamer was binnengelaten, tegenover een adembenemend mooi meisje stond, dat hem met haar donkere ogen als een opgejaagd hert angstig aankeek. In haar blik lag iets van doodsangst bij het zien van een vreemde man in haar kamer. Ze was bezig met een scriptie voor school en had iets opgezocht in de naslagwerken die haar vader in zijn kamer had staan. Haar lange en zwarte haar stroomde over haar schouders als zwarte zijde, als een waterval van zachte krullen. Een moment had hij zwijgend en met een zekere eerbied staan kijken, waarna hij snel zijn evenwicht hervond en de warme blik in zijn ogen haar geruststelde. Tijdens de maanden dat ze in Parijs studeerde ontmoette ze maar weinig mensen, en in Spanje werd ze zo goed bewaakt en beschermd dat ze zelden alleen was met een man die ze niet kende. Ze wist eerst absoluut niets te zeggen, maar na de eerste oppervlakkige conversatie ontmoette haar blik zijn vrolijke ogen en ze begon te lachen. Een halfuur later voegde Antoine zich bij hen, met duizend-en-een excuses voor het oponthoud dat hij op de bank had gehad. Op weg naar huis had hij zich afgevraagd of John Henry haar dan eindelijk zou hebben ontmoet, en later moest hij toegeven dat hij inwendig hoopte dat dat het geval zou zijn. Enkele ogenblikken na haar vaders komst had Raphaella zich teruggetrokken; haar wangen vertoonden zachtroze blosjes op de verder roomblanke huid.

'Mijn god, Antoine, wat een schoonheid.' Hij keek zijn Franse vriend met een vreemde uitdrukking in zijn ogen aan, en Antoine glimlachte.

'Dus mijn denkbeeldige dochter bevalt je wel? Was ze niet ontzettend verlegen? Haar moeder heeft haar ervan overtuigd dat alle mannen die het wagen een gesprek aan te knopen met een eenzaam jong meisje per definitie moordenaars of minstens aanranders zijn. Soms maak ik me weleens zorgen over die angstige blik in haar ogen.'

'Maar wat verwacht je dan? Haar hele leven lang is ze beschermd geweest. Dan hoeft het je toch niet te verbazen dat ze verlegen is.'

'Nee, maar ze is nu bijna achttien, en tenzij ze de rest van haar leven in Spanje doorbrengt, zal ze er best problemen mee krijgen. In Parijs moet ze toch in ieder geval in staat zijn met een man te praten zonder de aanwezigheid van andere vrouwen die voor het merendeel, zo niet allemaal, familie van haar zijn.' Hij zei het luchtig, maar zijn ogen stonden ernstig. Hij keek John Henry lang en onderzoekend aan om de uitdrukking te doorgronden die hij nog steeds op het gezicht van zijn Amerikaanse vriend zag liggen. 'Ze is heel knap, hè? Misschien is het onbescheiden om het van mijn eigen dochter te zeggen, maar...' Hulpeloos spreidde hij zijn handen uit en glimlachte.

John Henry glimlachte terug. 'Knap is eigenlijk niet het goede woord.' Vervolgens vroeg hij wat jongensachtig: 'Eet ze vanavond met ons samen?' hetgeen Antoine een glimlach ontlokte.

'Als je het niet erg vindt wel. Ik was van plan hier te eten en dan daarna naar mijn club te gaan. Matthieu de Bourgeon komt daar vanavond, en ik beloof hem al maanden dat ik je aan hem zou voorstellen als je weer kwam.'

'Dat lijkt me een prima idee.' Maar John Henry dacht niet aan Matthieu de Bourgeon toen hij dat zei.

Hij had die avond kans gezien Raphaella's tong wat losser te maken; twee dagen later kwam hij theedrinken en bracht toen speciaal voor haar een paar boeken mee waarover hij haar tijdens het diner had verteld. Ze had weer gebloosd en niet veel gezegd, maar hij wist haar met wat plagerijtjes aan de praat te krijgen, en tegen het eind van de middag waren ze goede vrienden geworden. Gedurende het half jaar daarna begon ze hem te beschouwen als iemand die bijna evenveel recht op respect en genegenheid had als haar vader, en toen ze weer in Spanje was sprak ze tegenover haar moeder over hem als was hij een soort oom.

Tijdens haar verblijf daar verscheen John Henry met haar vader in Santa Eugenia. Ze bleven maar een enkel weekend, maar John Henry slaagde er toch in Alejandra en het legertje anderen dat die lente in Santa Eugenia verbleef, onder de indruk te brengen van zijn charmante persoonlijkheid. Alejandra begon toen te begrijpen wat John Henry's bedoeling was, maar Raphaella hoorde er pas over toen het zomer werd. Het was de eerste week van de vakantie, en binnen een paar dagen zou ze naar Madrid vliegen. Intussen genoot ze met volle teugen van haar laatste dagen in Parijs, en toen John Henry arriveerde haalde ze hem over om met haar langs de Seine te gaan wandelen. Ze spraken over de kunstenaars en de kinderen op straat, en haar gezichtje lichtte helemaal op toen ze hem vertelde over al haar neefjes en nichtjes in Spanje. Het was duidelijk dat ze dol was op kinderen, en zoals ze naar hem opkeek met die enorm grote, donkere ogen, was ze van een oneindige schoonheid.

'En hoeveel wil je er zelf als je volwassen bent, Raphaella?' Hij sprak haar naam altijd heel nadrukkelijk uit en dat vond ze prettig. Voor een Amerikaan was het een moeilijke naam. 'Ik ben al volwassen.'

'Oh ja? Op je achttiende al?' Hij keek haar geamuseerd aan en er lag iets in zijn ogen te lezen dat ze niet begreep. Iets vermoeids, iets ouds en wijs, maar ook iets droevigs, alsof hij even aan zijn zoon had moeten denken. Over hem hadden ze ook samen gesproken, en zij had hem over haar broer verteld.

'Ja, ik ben volwassen. In het najaar ga ik aan de Sorbonne studeren.' Ze hadden elkaar glimlachend aangekeken, en hij had moeite moeten doen haar niet ter plekke in zijn armen te nemen en te kussen.

Terwijl ze daar zo liepen had hij zich de hele tijd al afgevraagd hoe hij zijn vraag zou inkleden, en of hij misschien stapelkrankzinnig was geworden dat hij haar de vraag ging stellen. 'Raphaella, heb je er weleens over gedacht in Amerika te gaan studeren?' Ze slenterden langs de Seine, hier en daar een kind ontwijkend, en zij trok zachtjes de blaadjes uit een bloem in haar hand. Ze keek hoofdschuddend naar hem op.

'Ik denk niet dat ik dat zou kunnen.'

'Waarom niet? Je spreekt uitstekend Engels.'

Langzaam schudde ze haar hoofd, en toen ze weer naar hem opkeek stonden haar ogen triest. 'Mijn moeder zou het nooit goedvinden. Gewoon omdat... omdat het zo anders is dan haar manier van leven. En het is zo ver weg.'

'Maar wat wil je dan zelf? Het leven van je vader is heel anders dan dat van haar. Zou je gelukkig zijn met zo'n leven als het hare, in Spanje?'

'Ik denk van niet.' Ze zei het heel nuchter. 'Maar ik geloof niet dat ik veel keus heb. Ik denk dat het altijd papa's bedoeling is geweest Julien op te leiden voor de bank, en er was afgesproken dat ik bij mijn moeder in Spanje zou gaan wonen.' Het idee dat zij haar leven zou moeten slijten omringd door gezelschapsdames, vond hij verschrikkelijk. Alleen al als haar vriend wilde hij iets meer voor haar. Hij wenste dat ze vrij kon zijn, onafhankelijk, vrolijk en levendig, maar niet dat ze zich zou begraven in Santa Eugenia, net als haar moeder. Voor dit meisje was dat niet goed, dat voelde hij diep binnenin zich. 'Ik geloof niet dat je dat hoeft te doen, als je dat niet wilt.'

Ze keek glimlachend naar hem op met een mengeling van wijsheid en berusting. 'Het leven heeft zo zijn plichten, meneer Phillips.'

'Op jouw leeftijd nog niet, kleintje. Nog niet. Er zijn natuurlijk wel plichten, zoals studeren. En tot op zekere hoogte moet je je ouders gehoorzamen, maar je hoeft je niet aan te passen aan hun levensstijl als die je niet ligt.'

'Maar wat moet ik dan doen? Ik weet niet beter.'

'Dat is geen excuus. Ben je gelukkig in Santa Eugenia?'

'Soms wel, soms niet. Af en toe vind ik al die vrouwen heel vervelend. Maar mijn moeder vindt het prachtig. Die gaat zelfs met ze op reis. Ze reizen in grote groepen, naar Rio en Buenos Aires, Uruguay en New York, en zelfs als ze naar Parijs komt neemt ze hen mee. Ze doen me altijd denken aan kostschoolmeisjes, ze lijken zo, zo' - de grote ogen keken hem verontschuldigend aan - 'zo onnozel. Vind jij dat ook?' Ze keek hem vragend aan en hij knikte.

'Een beetje wel misschien. Raphaella...' Maar terwijl hij dat zei stond ze plotseling stil en wendde zich naar hem toe, ongekunsteld, zich absoluut niet bewust van haar schoonheid. Haar soepele lichaam boog zich naar hem toe en ze keek hem zo vol vertrouwen aan dat hij bang was verder te gaan.

'Ja?'

Toen kon hij zich niet meer inhouden. Hij kon het niet. Hij moest... 'Raphaella, lieveling. Ik hou van je.' De woorden klonken nauwelijks harder dan gefluister in de zachte Parijse lucht, en zijn doorgroefde, knappe gezicht was even heel dicht bij het hare voordat hij haar kuste. Zijn lippen waren teder en zacht; zijn tong zocht de hare, alsof zijn begeerte geen grenzen kende. Haar mond drukte zich nu ook stevig tegen de zijne; ze sloeg haar armen om zijn nek en vleide haar lichaam tegen het zijne. Daarna trok hij zich heel zachtjes van haar terug, omdat hij niet wilde dat ze zou voelen hoe zijn verlangen in zijn lendenen was opgesprongen. 'Raphaella... Dit heb ik al heel lang willen doen.' Weer kuste hij haar, met grotere tederheid deze keer, en in haar glimlach lag een vrouwelijk genot dat hij nog nooit eerder op haar gezicht had gezien.

'Ik ook.' Toen liet ze haar hoofd als een klein meisje hangen. 'Ik ben al verliefd op je sinds onze eerste ontmoeting.' Daarna glimlachte ze dapper naar hem op. 'Ik vind je zo knap.' Deze keer kuste zij hem. Toen ze aanstalten maakte hem verder langs de Seine te leiden, schudde hij zijn hoofd en pakte haar bij de hand.

'Eerst moeten we nog iets bespreken. Zullen we even gaan zitten?' Hij wees op een bankje en ze volgde hem.

Ze keek hem vragend aan en zag iets in zijn blik dat ze niet begreep.

'Is er iets?' Traag glimlachte hij. 'Nee, maar als je soms dacht dat ik je vanmiddag mee hiernaartoe heb genomen om alleen een beetje met je te vrijen, dan heb je het mis, kleintje. Ik wilde je iets vragen, maar ik durf niet goed.'

'Wat wilde je dan vragen?' Maar ineens klopte het hart haar in de keel en haar stem was nauwelijks hoorbaar.

Een eindeloos lang ogenblik keek hij haar aan, met zijn gezicht dicht bij het hare en haar hand stevig in de zijne. 'Raphaella, wil je met me trouwen?' Hij hoorde hoe de adem haar in de keel stokte, daarna deed hij zijn ogen dicht en kuste haar weer. Toen hij zich langzaam van haar losmaakte stonden er tranen in haar ogen en ze glimlachte zoals hij haar dat nog nooit had zien doen, en langzaam, terwijl de glimlach nog breder werd, knikte ze.

'Ja... dat wil ik...'

Het huwelijk tussen Raphaella de Mornay-Malle y de Santos y Quadral en John Henry Phillips IV werd voltrokken met een ongekende, luisterrijke pracht. Het vond plaats in Parijs, en op de dag van het burgerlijk huwelijk was er een lunch voor tweehonderd gasten, die avond een diner voor honderdvijftig familieleden en 'intieme vrienden', en voor het kerkelijk huwelijk de dag daarop verzamelden zich meer dan zeshonderd genodigden in de Notre Dame. Antoine had de Polo Club helemaal afgehuurd en iedereen was het erover eens dat zowel de huwelijksplechtigheid als de receptie ongeëvenaard waren. Opmerkelijk was verder dat ze het met de pers op een akkoordje hadden weten te gooien: als Raphaella en John Henry bereid waren een half uur lang te poseren en vragen te beantwoorden zouden ze daarna met rust worden gelaten.

Reportages van het huwelijk verschenen in Vogue, Women's Wear Daily en in Time van de week daarop. Tijdens de interviews had Raphaella bijna wanhopig John Henry's hand in de hare geklemd en haar ogen leken groter en donkerder dan ooit tevoren in het lelieblanke gezichtje.

Op dat moment beloofde hij plechtig haar in de toekomst voor de opdringerigheid van de pers te beschermen. Hij wilde niet dat ze iets hoefde te doen waardoor ze zich ongelukkig of niet op haar gemak zou voelen, want hij was zich zeer goed bewust van haar beschutte jeugd. De moeilijkheid was dat John Henry een man was die schrikbarend vaak in het nieuws kwam, en toen hij een bruid koos die vierenveertig jaar jonger was dan hij, werd ook zijn vrouw met aandacht gevolgd. Een fortuin zo groot als dat van John Henry was vrijwel ongehoord, en een meisje van achttien, dochter van een markiezin en een illustere Franse bankier, dat maakte het bijna te mooi om waar te zijn. Het had allemaal wel iets van een sprookje, en geen sprookje was compleet zonder prinses. Maar dank zij John Henry's inspanning bleef ze een bescherm leven leiden. Jarenlang zagen ze samen kans een anonimiteit te bewaren die nauwelijks voor mogelijk werd gehouden. Raphaella slaagde er zelfs in twee jaar aan de universiteit van Californië in Berkeley te studeren, hetgeen heel soepel verliep. Twee jaar lang had niemand daar er enig idee van wie ze eigenlijk was. Ze weigerde zelfs door de chauffeur naar Berkeley te worden gebracht en John Henry kocht een autootje voor haar waarmee ze zelf naar de universiteit reed.

Het was ook opwindend om met studenten om te gaan en een geheim te hebben - èn een man die ze aanbad. Want ze hield dolveel van John Henry, en hij was in alle opzichten teder en liefdevol. Hij voelde zich alsof hij een geschenk had gekregen dat zo kostbaar was dat hij het nauwelijks durfde aan te raken, zo dankbaar was hij voor deze nieuwe levensfase die hij deelde met dit verbazingwekkend mooie, kwetsbare jonge meisje. In veel opzichten was ze nog een kind, en ze schonk hem haar volste vertrouwen. Misschien wel daarom was het een bittere teleurstelling voor hem toen hij ontdekte dat hij al steriel was geworden, waarschijnlijk door een ernstige nierontsteking die hij tien jaar daarvoor had gehad. Hij wist hoe wanhopig ze naar kinderen verlangde en hij ging gebukt onder schuldgevoelens nu hij haar onthield waarnaar ze zozeer verlangde. Toen hij' het haar vertelde bleef ze volhouden dat het niet belangrijk was, dat ze in Santa Eugenia al de kinderen had die ze zich maar kon wensen om te verwennen, bezig te houden en om van te houden. Ze vond het heerlijk hun verhaaltjes te vertellen en cadeautjes voor hen te kopen. Ze hield eindeloze verjaardagskalenders bij en ging steeds naar de stad om weer het een of andere fantastische nieuwigheidje naar Spanje te sturen.

Maar zelfs het feit dat hij haar geen kinderen kon schenken kon de band die door de jaren heen tussen hen was ontstaan niet losser maken. Ze aanbad hem en hij adoreerde haar, en als het leeftijdsverschil anderen al commentaar ontlokte, zij beiden hadden daar geen last van. Bijna iedere ochtend speelden ze samen een partijtje tennis en nu en dan ging John Henry joggen langs het strand, waarbij zij als een jonge hond achter hem aan liep. Ze lachten veel samen en plaagden elkaar, en soms liepen ze gewoon zwijgend naast elkaar, hand in hand. Haar leven draaide helemaal om John Henry, haar studie en haar brieven aan haar familie in Parijs en Spanje. Ze leidde een heel beschermd, ouderwets bestaan, en tot ze vijfentwintig werd was ze een gelukkige vrouw, of eigenlijk meer een gelukkig jong meisje.

Twee dagen voor John Henry negenenzestig werd zou hij naar Chicago vliegen om een belangrijke transactie af te sluiten. Hij had het er al jaren over dat hij zich terug ging trekken, maar net als bij haar vader was daar nog niet veel kans op. De financiële wereld lag hem te na aan het hart en bovendien koesterde hij een ware hartstocht voor bankzaken, het aantrekken van nieuwe ondernemingen en het kopen en verkopen van grote pakketten aandelen. Het verschafte hem groot genoegen gigantische onroerend goed transacties te verwezenlijken, zoals die eerste keer samen met haar vader. Met pensioen gaan was gewoon niets voor hem. Maar toen hij die dag naar Chicago vertrok had hij last van hoofdpijn, en ondanks de pillen die Raphaella hem die morgen had laten slikken, werd de pijn geleidelijk aan erger.

In paniek had zijn assistent een vliegtuig gecharterd en was die avond met hem teruggevlogen. Toen ze aankwamen was John Henry nauwelijks nog bij bewustzijn. Raphaella keek neer op het grauwbleke gezicht toen ze hem op een brancard het toestel uitdroegen. Hij had kennelijk veel pijn en kon nauwelijks iets tegen haar zeggen, maar toch kneep hij af en toe even in haar hand toen ze in de ambulance op weg waren naar het ziekenhuis. Angstig keek ze naar hem en vocht wanhopig tegen de tranen en de brok in haar keel. Plotseling merkte ze iets vreemds op aan een van zijn mondhoeken. Een uur later was zijn gezicht vreemd vertrokken, en kort daarna raakte hij in een coma waaruit hij pas na een paar dagen weer bijkwam. John Henry Phillips had een hersenbloeding gehad, zo werd die avond in de nieuwsuitzendingen bekendgemaakt. Het persbericht was op zijn kantoor opgesteld, en Raphaella werd zoals altijd beschermd tegen de nieuwsgierige pers.

John Henry lag bijna vier maanden in het ziekenhuis en er volgden nog twee kleinere bloedingen voor hij naar huis ging. Hij was voorgoed de macht over zijn rechterarm en -been kwijt, het nog jeugdige, knappe gezicht hing aan één kant zielig slap en hij miste voorgoed die uitstraling van kracht en macht. Van de ene dag op de andere was John Henry Phillips een oude man geworden. Vanaf dat moment was zijn lichaam, maar ook zijn geestkracht gebroken. Toch leefde hij zo al zeven jaar lang, hoewel hij langzaam aan steeds zwakker werd.

Hij kwam zijn huis niet meer uit. De verpleegster duwde zijn rolstoel soms naar buiten en zette hem in de zon, en Raphaella zat urenlang bij hem. Maar hij kon niet altijd meer helder denken; zijn leven, eens zo druk en bevredigend, was radicaal veranderd. Hij was nog maar een schim van zijn vroegere persoonlijkheid. En met deze schim leefde Raphaella samen, trouw, toegewijd en liefdevol; ze las hem voor, voerde lange gesprekken met hem en troostte hem. De verpleegsters-voor-dag-en-nacht verzorgden zijn gebroken lichaam, en zij probeerde geestelijke troost te bieden. Maar zijn geestkracht was gebroken, en soms vroeg ze zich af of zij zelf nog wel verder kon. Het was nu zeven jaar geleden dat hij die eerste hersenbloeding had gehad. Sindsdien waren er nog twee gevolgd, zodat hij nu niet veel meer kon dan in zijn rolstoel zitten. Het grootste deel van de dag staarde hij voor zich uit en dacht terug aan wat voorbij was. Hij kon nog wel praten, zij het met moeite. Bovendien leek het wel of hij niets meer te zeggen had. Het was een wrede grap van het noodlot dat een man die eens zo levendig was geweest, er nu zo klein en nutteloos bij zat. Toen Antoine uit Parijs was komen overvliegen om hem op te zoeken, was hij John Henry's kamer uitgelopen terwijl de tranen hem openlijk over de wangen stroomden. Zijn woorden tot zijn dochter waren recht op de man af: ze moest deze man, die van haar had gehouden en die zij had liefgehad en met wie ze was getrouwd, tot zijn dood toe terzijde staan. Ze hoefde niet te zeuren of te klagen, ze mocht haar plicht niet verzaken. Haar plicht lag voor de hand. Zo was het gebleven, en Raphaella had zeven jaar lang niet gezeurd of geklaagd.

Alleen in de zomer, als ze naar Spanje reisde, had ze even respijt van de grimmige werkelijkheid van haar bestaan. Tegenwoordig ging ze maar twee weken, in plaats van vier. Maar John Henry stond erop dat ze ging. Het was een ware kwelling voor hem te zien hoe het meisje dat hij had getrouwd evenzeer een gevangene van zijn ziekte was geworden als hijzelf. Haar voor de nieuwsgierige ogen van de wereld beschermen, toen hij zelf in staat was haar dag en nacht bezig te houden, was iets heel anders dan haar aan hem kluisteren nu het lichaam dat zijn ziel huisvestte geleidelijk aan tot verval geraakte. Vaak had hij al tegen zijn dokter gezegd dat hij, als hij de middelen had, zich van het leven zou beroven, al was het maar om hun beiden de vrijheid terug te geven. Ook had hij Antoine er eens over gepolst, die echter bij het idee alleen al buiten zichzelf van woede raakte.

'Maar het meisje aanbidt je!' donderde hij en zijn stem weerkaatste tegen de wanden van de ziekenkamer. 'Zoiets waanzinnigs mag je haar niet aandoen!'

'Maar dit is toch vreselijk.' De woorden kwamen moeizaam maar waren verstaanbaar. 'Dit is misdadig tegenover haar. Ik heb er het recht niet toe.' Zijn stem werd verstikt door tranen.

'Je hebt het recht niet om haar je aanwezigheid te ontzeggen. Ze houdt van je. Ze hield al jaren van je voordat dit gebeurde. Zoiets verandert niet van de ene dag op de andere. Het verandert niet zomaar omdat jij ziek bent. Als zij nu eens ziek werd? Zou je dan minder van haar houden?'

Verdrietig schudde John Henry zijn hoofd. 'Ze zou een jongere man moeten trouwen en kinderen krijgen.'

'Ze heeft jóu nodig, John. Ze hoort bij jou. Ze is bij jou volwassen geworden en zal zich zonder jou geen raad weten. Hoe kan je ook zelfs maar overwegen om één ogenblik eerder van haar weg te gaan dan nodig is? Je kan nog wel jaren leven!' Hij bedoelde het bemoedigend, maar John Henry had hem wanhopig aangekeken. Jaren... en hoe oud zou Raphaella dan zijn! Vijfendertig? Veertig? Tweeënveertig? Ze zou er absoluut niet op voorbereid zijn nog een nieuw leven te gaan beginnen. Dit soort gedachten tuimelden hem door het hoofd en kwelden hem; hij deed er het zwijgen toe en zijn ogen stonden vol smart, niet zozeer vanwege zijn eigen lijden, maar om haar. Hij moedigde haar aan zo vaak mogelijk uit te gaan, maar dan voelde ze zich schuldig, en veel verlichting bracht het ook al niet. John Henry was voortdurend in haar gedachten.

Toch bleef John Henry erop aandringen dat ze haar gevangenis af en toe ontvluchtte. Steeds als hij van Raphaella hoorde dat haar moeder een paar dagen naar New York kwam, als ze op doorreis was naar Buenos Aires of Mexico City of waar dan ook naar toe, vergezeld van de gebruikelijke horde zusters en nichten, was hij de eerste om Raphaella aan te moedigen erheen te gaan. Of het nu om twee of om tien dagen ging, altijd wilde hij dat ze zich bij hen voegde om eruit te zijn, al was het maar voor even. Bovendien wist hij dat ze in de uitgebreide familiekring altijd veilig en goed beschermd was en zwaar bewaakt zou worden. De enige tijd die ze voor zichzelf had, was als ze naar Europa of New York vloog. Haar chauffeur zette haar dan altijd in San Francisco op het vliegtuig, en bij het eindpunt stond altijd een gehuurde wagen voor haar klaar. Raphaella leidde nog steeds het leven van een prinses, al was het sprookje totaal veranderd. Haar ogen stonden tegenwoordig groter en stiller dan ooit tevoren, en ze zat vaak uren zwijgend en peinzend in het vuur te staren of naar het uitzicht over de baai te kijken. Haar lach was nauwelijks meer dan een herinnering, en als het geluid ervan al eens even opklonk, leek het misplaatst.

Zelfs als ze een paar dagen bij haar familie was, leek het net alsof ze er niet helemaal bij was. In de jaren van John Henry's ziekte had Raphaella zich steeds meer in zichzelf teruggetrokken, tot ze eigenlijk nauwelijks van haar man verschilde. Haar leven leek net zo goed voorbij te zijn als het zijne. Het enige verschil was dat het hare nooit echt was begonnen. Pas in Santa Eugenia scheen ze weer tot leven te komen, als ze een van de kinderen op schoot had terwijl een ander tegen haar knieën leunde en er nog een stuk of drie, vier om haar heen stonden. Dan vertelde ze hun wonderbaarlijke verhalen waardoor ze haar geboeid en vol ontzag aanstaarden. In gezelschap van de kinderen kon ze haar verdriet, haar eigen eenzaamheid en dat overweldigende gevoel iets gemist te hebben, vergeten. Bij de volwassenen was ze altijd terughoudend en rustig, alsof er niets meer te zeggen viel en het onfatsoenlijk zou zijn als ze deelde in hun vrolijkheid. Raphaella had het gevoel dat haar leven één lange begrafenis was. Toch wist ze maar al te goed hoezeer John Henry leed en hoe hij gebukt ging onder schuldgevoelens, vooral het laatste jaar. Als ze dus bij hem was klonk er niets dan tederheid en medeleven in haar stem, en ook haar handen waren een en al zachtheid. Maar wat hij in haar ogen las sneed hem door de ziel. Niet zozeer omdat hij stervende was, maar vanwege het feit dat hij een heel jong meisje ter dood had veroordeeld. Nu zat er een trieste, eenzame jonge vrouw tegenover hem, met een fijnbesneden gezichtje en grote, gekwelde ogen. Het was de vrouw die hij zelf had geschapen. En dit was wat hij het meisje had aangedaan dat hij eens had bemind.

Terwijl Raphaella snel de trap met de dikke loper af liep naar de volgende verdieping, wierp ze even vlug een blik in de hal en zag dat het personeel de lange antieke tafels al aan het stoffen was. Het huis was door John Henry's vader gebouwd toen hij na de burgeroorlog in San Francisco was komen wonen. Het had de aardbeving van 1906 overleefd en behoorde tot de belangrijkste architectonische bezienswaardigheden in San Francisco, met zijn sierlijke lijnenspel en vijf verdiepingen. Het stond vlak naast het museum en keek uit over de baai. Het was ook opvallend omdat het op de mooiste gebrandschilderde ramen van de stad kon bogen en omdat het nog in handen was van de familie die het had gebouwd, hetgeen een grote zeldzaamheid was. Maar het was niet een huis waarin Raphaella nu gelukkig kon zijn. Voor haar had het meer iets van een museum of een mausoleum dan van een gezellig thuis. Ze vond het kil en ongezellig, net zo onvriendelijk als het personeel dat John Henry in dienst had genomen toen zij arriveerde. Ze had nooit de kans gehad zelf een van de kamers in te richten. Het huis lag er nog precies zo bij als vroeger. Al veertien jaar lang woonde ze er, en toch voelde ze zich iedere keer dat ze het verliet als een weeskind met haar koffers.

'Nog een kopje koffie, mevrouw Phillips?' De al wat oudere vrouw, die al meer dan zesendertig jaar aan tafel bediende, keek Raphaella aan, net als iedere ochtend. Raphaella zag dat gezicht nu al veertien jaar lang, vijf dagen per week, en nog steeds was de vrouw een vreemde voor haar, en dat zou altijd zo blijven. Ze heette Marie.

Nu schudde Raphaella haar hoofd. 'Vandaag niet. Ik heb haast. Dank u.' Ze wierp een blik op haar eenvoudige, gouden polshorloge, legde haar servet neer en stond op. De gebloemde Spode-borden waren nog van John Henry's eerste vrouw geweest, en zo waren er nog veel meer dingen in huis. Alles leek aan iemand anders toe te behoren. 'Van de eerste mevrouw Phillips,' zoals de bedienden zeiden, of van John Henry's moeder of grootmoeder... Ze had weleens het gevoel dat als een onbekende door het huis zou lopen en naar de schilderijen, kunstvoorwerpen of zelfs kleine, onbelangrijke voorwerpen zou informeren, er geen enkel stuk bij was waarvan iemand zou zeggen: 'Oh, dat is van Raphaella.' Niets was van Raphaella, behalve haar kleren, haar boeken en de enorme collectie brieven van de kinderen in Spanje, die ze in dozen bewaarde.

Raphaella's hakken klikten even over de zwart en wit marmeren vloer van de kamer van de butler. Ze nam de telefoon daar op en belde een intern nummer. Even later werd er op de derde verdieping opgenomen door de ochtendzuster.

'Goedemorgen. Is meneer Phillips al wakker?'

'Ja, maar hij is nog niet helemaal klaar.' Klaar, klaar voor wat? Raphaella voelde een steek door haar hart. Hoe kon ze wrok koesteren jegens hem, het was toch zijn schuld niet? En toch, waarom was dit haar overkomen? Die eerste zeven jaar was alles zo fantastisch geweest, zo volmaakt... zo...

'Voor ik wegga zou ik nog even boven willen komen.'

'Oh hemel, gaat u vanmorgen weg?'

Raphaella keek weer op haar horloge. 'Over een half uur.'

'Goed. Als u ons nog een kwartiertje, twintig minuten de tijd geeft, kunt u nog even boven komen voor u vertrekt.'

Arme John Henry. Tien minuten, en dan niets meer. Als zij weg was kreeg hij van niemand bezoek. Ze ging maar een dag of vier, vijf weg, maar toch vroeg ze zich af of ze hem wel alleen kon laten. Als er nu eens iets gebeurde? Als de verpleegsters onachtzaam waren? Zo voelde ze zich altijd als ze bij hem wegging. Bezorgd, gekweld, schuldig, alsof ze het recht niet had een paar dagen alleen te zijn. John Henry haalde haar altijd over om weg te gaan en kwam lang genoeg bij uit zijn droomwereld om haar te dwingen even te ontsnappen uit deze nachtmerrie die ze samen al zolang deelden. Het was niet eens meer een nachtmerrie, het was gewoon een leegte, een ruimte tussen twee werelden, een slaaptoestand, terwijl hun leven eentonig verder ging.

Ze nam de lift naar de tweede verdieping en liep naar haar slaapkamer, nadat ze tegen de zuster had gezegd dat ze haar man over een kwartiertje kwam opzoeken. Ze keek eens lang en aandachtig in de spiegel, streek haar zijdeachtige zwarte haar glad en ging met haar hand over de volle, strak bijeengebonden wrong in haar nek. Ze pakte een hoed uit haar kast. Het was een schitterende creatie die ze het jaar daarvoor in Parijs had gekocht, toen hoeden weer in de mode begonnen te komen. Ze zette hem zorgvuldig op, een tikje scheef, en vroeg zich even af waarom ze eigenlijk de moeite had genomen het ding te kopen. Wie nam er nu notitie van als zij een mooie hoed droeg? Er zat een uiterst dunne voile aan die haar toch al grote, amandelvormige ogen nog mysterieuzer maakte en die haar roomblanke huid nog beter deed uitkomen. Voorzichtig bracht ze een dun laagje glanzend roze lipstick op en deed haar paarlen oorringen in. Ze streek haar pakje glad, trok haar kousen recht en controleerde of het geld dat ze op reis altijd bij zich had goed verborgen zat in een van de zijvakjes van de zwarte slangeleren tas die haar moeder haar uit Spanje had gestuurd. Zoals ze daar voor de spiegel stond was ze een vrouw met een ongelooflijke elegance, schoonheid en stijl. Dit was een vrouw die in de duurste restaurants dineerde en de paardenrennen bezocht, een vrouw die feesten bijwoonde in Venetië, Rome, Wenen en New York. Dit was een vrouw die in Londen toneelvoorstellingen bezocht. Het was niet het gezicht of het lichaam van een meisje dat ongemerkt vrouw was geworden, en die getrouwd was met een zieke, stervende man van zesenzeventig. Omdat ze zichzelf en de waarheid maar al te duidelijk voor zich zag, pakte Raphaella haar tas en glimlachte weemoedig naar zichzelf, wetend dat schijn bedriegt.

Schouderophalend stapte ze de slaapkamer uit, met een schitterende lange nertsjas over haar arm, en liep nogmaals naar het trappenhuis. De lift was geïnstalleerd voor John Henry, maar zij liep meestal liever. Ook nu ging ze te voet naar de derde verdieping, waar al lang geleden een suite voor haar man was ingericht, met drie aangrenzende kamers voor de verpleegsters die bij toerbeurt voor hem zorgden. Het waren alle drie moederlijke figuren die tevreden waren met hun behuizing, hun patiënt en hun baan. Ze werden prima betaald voor hun diensten, en evenals de vrouw die Raphaella haar ontbijt had geserveerd, hadden ze door de jaren heen op de een of andere manier kans gezien onopvallend en onpersoonlijk te blijven. Dikwijls miste ze de opvliegende en vaak onhandelbare bedienden van Santa Eugenia. Meestal waren ze wel gedienstig, maar toch ook vaak opstandig en kinderlijk. Soms waren ze al generaties lang bij de familie, in ieder geval vele jaren. Ze waren ruzieachtig, kinderlijk, zorgzaam en gul. Ze waren een en al vrolijkheid, soms wat overdreven, maar zeer verknocht aan de mensen voor wie ze werkten, en ze leken in niets op deze koele, professionele mensen die voor John Henry werkten.

Zachtjes klopte Raphaella op de deur naar de suite van haar echtgenoot en al gauw verscheen er een gezicht bij de deur. 'Goedemorgen, mevrouw Phillips. We zijn al helemaal klaar.' Oh ja, zijn we dat? Raphaella knikte en stapte naar binnen. Via een korte gang kwam ze in een slaapkamer, waar net als bij haar kamer een verdieping lager, zowel een boudoir als een kleine bibliotheek bij hoorde. John Henry lag in zijn keurig opgemaakte bed en staarde naar het vuur in de open haard aan de andere kant van de kamer. Ze liep langzaam naar hem toe, maar hij scheen haar niet te horen, tot ze naast zijn bed op een stoel ging zitten en zijn hand in de hare nam.

'John Henry...' Na haar veertien jaar in San Francisco had ze nog steeds een heel duidelijk accent, maar ze sprak al jaren vloeiend Engels. 'John Henry...' Langzaam wendde hij zijn ogen in haar richting, zonder zich te bewegen, en traag draaide hij zijn hoofd zodat hij haar kon aankijken. Het doorgroefde, vermoeide gezicht vertrok in een soort glimlach.

'Hallo, kleintje.' Hij sprak onduidelijk, maar zij begreep hem wel, en zoals altijd sneed die scheve glimlach haar door de ziel. 'Je ziet er heel mooi uit.' Toen, na een lange stilte: 'Heel lang geleden heeft mijn moeder ook eens zo'n hoed gehad.'

'Ik denk dat hij me heel mal staat, maar...' Ze haalde haar schouders op, plotseling zag ze eruit als een Française, met haar aarzelende glimlachje. Alleen haar mond glimlachte; haar ogen deden dat nog maar zelden. Ook zijn ogen glimlachten niet meer, behalve bij heel zeldzame gelegenheden als hij naar haar keek.

'Ga je weg vandaag?' Hij keek zorgelijk, en weer vroeg ze zich af of ze de reis moest afzeggen.

'Ja. Maar lieveling, wil je liever dat ik bij je blijf?'

Hij schudde zijn hoofd en glimlachte weer. 'Nee. Helemaal niet. Ik wilde dat je meer uitging. Het doet je goed. Je ontmoet nu...' Zijn blik vervaagde even, en hij zocht in zijn herinnering naar iets dat er kennelijk niet meer was.

'Mijn moeder, mijn tante en twee nichten.'

Hij knikte en sloot zijn ogen. 'Dan weet ik dat je in goede handen bent.'

'Ik ben altijd in goede handen.' Hij knikte weer, alsof hij heel moe was. Ze stond op, bukte zich om hem op de wang te kussen en maakte zo zachtjes mogelijk zijn hand uit de hare los. Even dacht ze dat hij bezig was in slaap te vallen, maar onverwacht deed hij zijn ogen weer open terwijl ze op hem neer stond te kijken.

'Zul je voorzichtig zijn, Raphaella?'

'Dat beloof ik je. En ik zal je opbellen.'

'Dat hoeft niet. Waarom vergeet je alles hier niet even? Neem het er maar van.' Met wie? Met haar moeder? Haar tante? Een zucht welde in haar op, maar ze onderdrukte hem.

'Ik kom gauw weer terug, en ze weten hier waar ik ben voor het geval je me nodig hebt.'

'Ik heb je niet nodig...' Even glimlachte hij. 'Ik zal je pret niet bederven.'

'Dat heb je nog nooit gedaan,' fluisterde ze hem toe. Ze boog zich weer over hem heen en kuste hem. 'Ik zal je missen.'

Nu schudde hij zijn hoofd en wendde zich van haar af. 'Dat moet je niet doen.'

'Lieveling...' Ze moest weg, naar het vliegveld, maar ze had het gevoel dat het niet goed was hem zo achter te laten. Mocht ze wel bij hem weggaan? Zou ze eigenlijk niet moeten blijven?

'John Henry...' Even raakte ze zijn hand aan en hij wendde zijn gezicht weer naar haar toe. 'Ik moet nu gaan.'

'Natuurlijk, kleintje, ga maar.' De blik in zijn ogen schonk haar vergiffenis, en deze keer nam hij haar jonge hand in zijn knokige oude vingers, die eens zo zacht en zo jong hadden geleken. 'Goede reis.' Hij deed zijn best er al het gevoel in te leggen dat in hem was, en hij schudde zijn hoofd toen hij zag dat haar ogen vol tranen schoten. Hij wist wat ze dacht.

'Ga nu maar, met mij gaat alles goed.'

'Heus waar?' Haar ogen glansden van de tranen; hij kuste haar hand en glimlachte teder.

'Heus waar. Wees een lieve meid en ga nu. Amuseer je. Beloof me dat je iets heel duurs en heel moois voor jezelf koopt in New York.'

'Wat bijvoorbeeld?'

'Een bontjas of een prachtig sieraad.' Even keek hij triest. 'Iets wat je graag van mij zou hebben gekregen.' Hij keek haar glimlachend aan.

Ze schudde haar hoofd en de tranen rolden haar over de wangen, waardoor ze er nog mooier uitzag. De kleine zwarte voile gaf haar ogen iets geheimzinnigs. 'Ik ben nooit zo vrijgevig voor mezelf als jij, John Henry.'

'Probeer het dan nog maar eens.' Hij deed zijn best een barse stem op te zetten, en ze begonnen allebei te lachen. 'Beloof je me dat?'

'Goed, ik beloof het. Maar niet weer een bontjas.'

'Dan iets glinsterends.'

'Ik zal wel zien.' Maar waar zou ze het moeten dragen? Thuis in San Francisco, als ze bij de open haard zat? Alles leek zo nutteloos dat het haar bijna te veel werd. Vanuit de deuropening zwaaide ze hem glimlachend toe.

4

Bij het vliegveld aangekomen parkeerde de chauffeur de auto bij de ingang van de vertrekhal en liet zijn speciale pasje aan de politieagent zien. John Henry's chauffeurs hadden allemaal een speciaal pasje van de gouverneur, dat ieder jaar werd vernieuwd. Daarmee konden ze overal parkeren, zodat de chauffeur de auto rustig bij de ingang kon laten staan terwijl hij Raphaella naar haar toestel begeleidde. De luchthavenautoriteiten wisten altijd wanneer ze kwam, en ze mocht altijd vóór de andere passagiers aan boord gaan.

Terwijl ze rustig door de grote, volle vertrekhal liepen - de chauffeur droeg haar handbagage - keken de mensen naar die opvallend mooie vrouw in de nertsjas. De hoed met voile gaf haar verschijning iets dramatisch, en boven de volmaakt gevormde, hoge jukbeenderen kwamen de schitterende donkere ogen extra goed uit.

'Tom, wil je alsjeblieft even hier op me wachten?' Haar hand raakte even zachtjes zijn arm aan om hem tot stilstaan te dwingen terwijl hij plichtsgetrouw naast haar door de hal liep. Hij had maar één doel voor ogen, en dat was haar zo gauw mogelijk in het toestel brengen. Meneer Phillips hield er niet van dat ze op de luchthaven bleef rondhangen, hoewel verslaggevers en fotografen hen al jaren met rust lieten. Raphaella was zo goed uit de publieke belangstelling gehouden, dat zelfs de mensen van de pers niet meer wisten wie ze was.

Ze liet de chauffeur achter bij een van de kolommen en liep snel de boekwinkel in, terwijl de man zijn post innam, met haar grote leren handtas stevig in de hand. Vanwaar hij stond kon hij haar opvallende schoonheid bewonderen terwijl ze tussen de schappen met tijdschriften, boeken en snoepgoed rondliep. Ze verschilde wel heel erg veel van de andere reizigers die langskwamen, in hun parka's, korte jasjes en oude spijkerbroeken. Af en toe zag je weleens een aantrekkelijke vrouw, of een goed geklede man, maar niets dat ook maar te vergelijken was met mevrouw Phillips. Tom zag hoe ze een gebonden boek van een plank pakte, ermee naar de kassa liep en haar hand in haar tas stak.

Op dat moment haastte Alex Hale zich door het gebouw, met zijn aktentas in de ene hand en een koffer in de andere. Hij was diep in gedachten. Het was nog vroeg, maar hij moest nog even naar kantoor bellen voor hij aan boord ging. Hij stond stil bij de rij telefooncellen naast de boekwinkel, zette zijn bagage neer en zocht in zijn broekzakken naar muntjes. Hij draaide snel het nummer van zijn kantoor en gooide er volgens de instructies van de telefoniste de nodige muntstukjes in toen de receptioniste de telefoon aannam. Er waren nog een paar laatste boodschappen voor zijn partners, een memo dat hij aan zijn secretaresse moest uitleggen en hij wilde graag weten of het telefoontje uit Londen, waarop hij had zitten wachten, al was doorgekomen. Precies op het moment dat hij die laatste vraag stelde, draaide hij zich toevallig om en keek geamuseerd toe hoe een exemplaar van zijn moeders nieuwste boek bij de toonbank in de boekwinkel van eigenaar verwisselde. Een vrouw met een nertsjas en een zwarte hoed met voile had het gekocht. Geboeid keek hij naar haar terwijl zijn secretaresse even een gesprek op een ander toestel beantwoordde. Op dat moment kwam Raphaella in zijn richting lopen, haar ogen slechts gedeeltelijk verborgen achter de voile en met het boek in haar gehandschoende hand. Terwijl ze langs hem liep rook hij ineens de verrukkelijke parfum, en hij realiseerde zich plotseling dat hij die ogen al eens eerder had gezien.

'Oh, mijn god,' fluisterde hij, en staarde haar na. Het was de vrouw die hij op de stenen trap had zien zitten. Plotseling was ze daar, en mengde zich tussen de mensen in de vertrekhal, met het laatste boek van zijn moeder in de hand. Eén waanzinnig moment had hij de neiging 'Wacht even!' te roepen, maar hij kon niet zomaar ophangen voordat zijn secretaresse zijn vraag had beantwoord. Wanhopig zochten zijn ogen de voortdurend bewegende mensenmassa af. Even later was ze hem voorbij gelopen en weer verdwenen, ondanks zijn pogingen haar niet uit het oog te verliezen. De secretaresse kwam weer aan de lijn, met een nogal onbevredigend antwoord op zijn vraag en de mededeling dat ze weer een gesprek op een ander toestel moest nemen. 'Heb ik daarvoor al die tijd staan wachten, Barbara?'

Het meisje merkte dat hij voor het eerst in lange tijd boos was, maar ze had alleen maar tijd om 'sorry' te mompelen omdat ze twee andere gesprekken moest behandelen.

Daarna, alsof hij haar nog zou kunnen vinden als hij maar hard genoeg liep, rende hij door de drukke hal, op zoek naar de bontjas en de zwarte hoed met de voile. Binnen enkele ogenblikken echter was het duidelijk dat ze nergens meer te bekennen was. Maar wat maakte dat eigenlijk uit? Wie was zij? Niemand. Een vreemde.

Hij was boos op zichzelf dat hij zo romantisch was geweest door de vertrekhal van een luchthaven achter de een of andere geheimzinnige vrouw aan te rennen. Het was natuurlijk een naald in een hooiberg, alleen zocht hij in dit geval naar een mooie vrouw met donkere ogen, in een nertsjas en met een zwarte hoed met een voile. En, niet te vergeten, met Liefde en Bedrog door Charlotte Brandon in de hand. 'Vergeet het nou maar,' zei hij tegen zichzelf terwijl hij naar de balie liep, waar de passagiers al in de rij stonden voor hun instapkaarten en stoelnummers. Het leek wel of er geen eind kwam aan de rij voor hem, en toen hij eindelijk aan de beurt was waren er alleen nog plaatsen over achter in het toestel.

'Als je nu toch bezig bent, zet me dan meteen maar in het toilet,' zei hij teleurgesteld tegen de jongeman aan de balie, die alleen maar eens glimlachte.

'Gelooft u me, degene die na u komt zal geen andere keus hebben, en daarna hebben we altijd het bagageruim nog. Het toestel is volgeboekt.'

'Dat is heel prettig voor u.'

De beambte glimlachte ontwapenend en maakte een hulpeloos gebaar met zijn handen. 'Kan ik het helpen dat we zo populair zijn?' waarna ze allebei begonnen te lachen. Alex merkte dat hij toch weer naar haar uitkeek, al weer zonder resultaat. Heel even kwam het bij hem op deze man te vragen of hij haar soms had gezien, maar hij zag wel in dat dat belachelijk zou zijn.

De beambte overhandigde hem zijn ticket en even later stond hij in de rij voor de uitgang. Terwijl hij daar stond had hij genoeg om over na te denken: de cliënt die hij in New York zou ontmoeten, zijn moeder, zijn zuster en Amanda, zijn nichtje. En toch begon de vrouw in de nertsjas hem weer te achtervolgen, net als die avond dat hij haar had zien zitten huilen op de trap. Of was hij soms stapelkrankzinnig en was het helemaal niet dezelfde vrouw? Hij moest om zichzelf lachen, zijn fantasiefiguren kochten zelfs zijn moeders boeken. Misschien was hij bezig gek te worden. De rij bewoog zich langzaam naar voren en hij pakte zijn instapkaart vast uit zijn zak. Weer dacht hij vooruit aan wat hem in New York allemaal te doen stond.

Nadat Tom de handbagage onder haar stoel had gelegd ging Raphaella snel zitten en de stewardess pakte de prachtige nertsjas van haar aan. Het personeel was die ochtend gewaarschuwd dat er een VIP aan boord zou zijn, maar zoals altijd reisde ze toeristenklasse in plaats van eersteklas. Al jaren hield ze tegenover John Henry vol dat dat veel 'discreter' was. Niemand zou de vrouw van een van de rijkste mannen ter wereld verwachten te midden van de huisvrouwen, secretaressen, vertegenwoordigers en baby's in de toeristenklasse. Als ze aan boord ging vóór de andere passagiers ging ze altijd snel op de een na achterste rij zitten, daar was ze zo goed als onzichtbaar. Raphaella wist ook dat het personeel van de luchthaven zijn uiterste best zou doen om de plaats naast haar onbezet te laten, zodat ze er bijna zeker van was dat ze de hele vlucht alleen zou zitten. Ze bedankte Tom voor zijn hulp en keek hem na terwijl hij het toestel verliet, juist toen de eerste passagiers aan boord kwamen.

5

Alex stond tussen de dringende mensen in en schuifelde voetje voor voetje door de smalle slurf naar de deur van het toestel. Daar werden ze één voor één de jumbojet binnengelaten nadat hun instapkaart was gecontroleerd en ingenomen. Een legertje glimlachende stewardessen stond al klaar om hen te begroeten en naar hun plaatsen te brengen. De eersteklas passagiers zaten reeds in hun eigen wereldje, door twee dichte gordijnen beschermd tegen nieuwsgierige blikken. In het middengedeelte van het vliegtuig hadden de meeste mensen ook al hun plaats gevonden en schoven te grote tassen in het gangpad of legden aktentassen en pakjes in de rekjes boven hun hoofd, zodat de stewardessen hen al gauw moesten verzoeken alles, op hoeden en jassen na, onder hun stoelen op te bergen. Voor Alex was dat allemaal niets nieuws, en hij zocht automatisch zijn stoel op omdat hij wist waar hij moest zijn. Hij had zijn grote koffer al bij de ingang aan een stewardess overhandigd, en zijn aktentas zou hij onder zijn stoel leggen nadat hij er een paar dossiers had uitgehaald die hij onderweg wilde doornemen. Zijn gedachten werden hierdoor geheel in beslag genomen terwijl hij zich een weg baande naar het achterste gedeelte van het toestel, waarbij hij probeerde niet tegen andere passagiers of kinderen op te botsen. Even had hij nog aan de vrouw gedacht, maar hier had dat verder geen zin meer. Ze had zich niet onder de wachtende mensen bevonden, dus hij wist dat ze niet aan boord van dit toestel kon zijn.

Hij kwam bij de stoel die hem was toegewezen, legde er rustig zijn aktentas onder en wilde gaan zitten. Met lichte ergernis merkte hij dat er onder de stoel naast de zijne al bagage lag, waardoor hij zich realiseerde dat hij niet alleen zou zitten.

Hij hoopte maar dat het iemand was die ook veel werk bij zich had, want hij had geen zin om de hele trip te moeten praten. Hij ging snel zitten, trok de aktentas weer onder zijn stoel vandaan en haalde er de twee dossiers uit die hij nodig had. Hij was blij dat zijn buurman even weg was. Enkele ogenblikken later voelde hij beweging naast zich en keek automatisch van zijn werk naar de grond. Daar zag hij een paar zeer elegante en dure schoenen van zwart slangenleer. Gucci, dat zag je zo aan de kleine gouden lettertjes. Wat hem ook direct opviel was dat de enkels nog aantrekkelijker waren dan de schoenen. Hij voelde zich net een schooljongen en liet zijn blik langzaam van de lange, goed gevormde benen naar de zoom van een zwarte rok dwalen, en daarna verder omhoog langs het prachtige Franse pakje, naar het gezicht dat op hem neerkeek. Ze hield haar hoofd een beetje scheef, alsof ze hem iets ging vragen en ze zich zeer wel bewust was van het feit dat hij haar net van onder tot boven had zitten opnemen. Een totaal verraste Alex stond op en zei zonder er verder bij na te denken: 'Mijn god, ben jij het!'

Zij keek hem al even verbaasd aan als hij haar en vroeg zich af wat hij bedoelde, en wie hij was. Hij scheen haar te kennen, en even was ze bang dat hij misschien lang geleden ergens een foto van haar had gezien, of iets over haar in de krant had gelezen. Misschien was hij wel een journalist; ze voelde de neiging opkomen zich om te draaien en weg te rennen, want tijdens de vlucht zou ze urenlang zijn gevangene zijn. Angstig deed ze een stapje achteruit, haar ogen groot en doodsbang, en haar handtas onder haar arm geklemd. Ze zou op zoek gaan naar de stewardess en er deze keer op staan dat ze een plaatsje in de eersteklas kreeg. Of misschien was het nog niet te laat om uit te stappen. Dan nam ze de volgende vlucht naar New York wel. 'Ik... nee...' zei ze zachtjes terwijl ze zich afwendde, maar voor ze ook maar een stap bij hem vandaan kon doen voelde ze dat hij een hand op haar arm legde. Hij had de angst in haar ogen opgemerkt en was geschrokken van wat hij had aangericht.

'Nee, niet weggaan.'

Ze wendde zich naar hem toe, zonder precies te weten waarom. Haar hele instinct zei haar eigenlijk dat ze moest vluchten. 'Wie bent u?'

'Alex Hale. Ik wilde alleen... ziet u...' Hij glimlachte vriendelijk, want de blik in haar ogen had hem pijnlijk getroffen. Haar ogen stonden droef en angstig, misschien ook wel gekwetst, maar dat kon hij nog niet weten. Zeker was dat hij niet wilde dat ze hem nog eens ontsnapte. 'Ik zag je dat boek kopen in de winkel op de luchthaven.' Hij wees naar het boek dat nog op haar stoel lag, maar Raphaella begreep er niets van. 'En ik, ik heb je ook een keer op de trap zien zitten, bij Broadway, ongeveer een week geleden. Je zat te...' Maar hij kon haar toch niet zeggen dat ze had zitten huilen? Dat zou alleen maar maken dat ze nog sneller bij hem vandaan liep. Zijn woorden leken nu tot haar door te dringen en ze keek hem eens lang en onderzoekend aan. Ze scheen zich iets te herinneren en langzaam kleurde een blos haar gezicht.

'Ik...' Ze knikte en wendde haar blik af. Misschien was hij toch geen journalist. Misschien was hij alleen maar een beetje gek. Dan had ze zeker geen zin vijf uur lang naast hem te zitten en zich af te vragen waarom hij haar bij de arm had gepakt en gezegd: 'Mijn god, ben jij het.' Maar terwijl ze hem strak aankeek, onbeweeglijk en aarzelend, en zijn ogen haar gezicht niet loslieten, werd door de luidspreker aangekondigd dat men zijn plaats moest innemen. Langzaam ging hij opzij om de weg naar haar stoel vrij te maken.

'Ga je niet zitten?' Hij zag er heel krachtig en knap uit, en alsof ze hem wel moest gehoorzamen liep ze zwijgend langs hem heen naar haar zitplaats. Voordat Alex ging zitten legde ze haar hoed in het rek en hij zag haar glanzend zwarte haar terwijl ze zich afwendde. Ze deed alsof ze uit het raam keek en Alex ging dus maar zitten zonder nog iets te zeggen, en liet de stoel tussen hen in onbezet.

Hij voelde zijn hart hameren. Ze was net zo mooi als hij had gedacht die avond dat hij haar op de trap had zien zitten, met de lichte bontjas om zich heen terwijl haar gekwelde donkere ogen naar hem opkeken en de tranen stil over haar wangen liepen. Diezelfde vrouw zat nu vlak naast hem, en iedere vezel in zijn lichaam wilde haar aanraken, haar omhelzen. Het was waanzin, dat wist hij wel. Ze was een volmaakt onbekende voor hem. Hij glimlachte. De woorden waren heel toepasselijk, want ze leek in alle opzichten volmaakt. Hij keek naar haar hals, haar handen, de manier waarop ze zat, en alles wat hij zag was een en al volmaaktheid. Toen hij haar van opzij zag kon hij zijn ogen niet van haar gezicht losmaken. Maar zodra hij merkte hoe onbehaaglijk ze onder zijn blik werd, pakte hij abrupt de twee dossiers en begon ze met nietsziende ogen te lezen, in de hoop dat ze zou denken dat hij zijn belangstelling voor haar had verloren en dat hij nu met zijn gedachten ergens anders was. Pas nadat ze waren opgestegen merkte hij dat ze even zijn kant op keek, en uit zijn ooghoek zag hij dat ze hem strak zat op te nemen.

Hij kon niet langer doen alsof hij werkte. Vriendelijk, en met een aarzelende, maar hartelijke glimlach wendde hij zich naar haar toe. 'Het spijt me als ik je aan het schrikken heb gemaakt. Weet je... gewoonlijk doe ik zulke dingen niet.' Zijn glimlach verbreedde zich, maar zij beantwoordde zijn lach niet. 'Ik... ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen.' Hij voelde zich heel dwaas nu hij probeerde haar alles te verklaren, want ze zat hem uitdrukkingloos aan te kijken, met alleen die blik in haar ogen die hem meteen al had getroffen toen hij haar voor het eerst zag. 'Toen ik je die avond op de trap zag zitten, toen je...' hij besloot door te gaan en het maar uit te spreken. 'Toen je zat te huilen, voelde ik me zo hulpeloos toen je naar me opkeek. En ineens was je zomaar verdwenen. Je leek wel van de aardbodem weggevaagd. Dagenlang heeft het me beziggehouden. Ik moest steeds denken aan de blik in je ogen, en de tranen die over je wangen liepen.' Terwijl hij zat te praten dacht hij even dat hij haar blik zich zag verzachten, maar verder stond er niets op haar gezicht te lezen. Hij glimlachte en haalde even zijn schouders op. 'Misschien kan ik een jonkvrouw in nood niet weerstaan, maar je hebt me de hele week door het hoofd gespookt. En ineens zag ik je weer vanmorgen. Ik zag een vrouw een boek kopen terwijl ik met mijn kantoor stond te bellen.' Hij wees op het bekende omslag, zonder haar te vertellen hóe vertrouwd het hem was. 'En toen zag ik opeens dat jij het was. Het was te gek, net iets uit een film. Een week lang achtervolgt je aanblik me, en dan sta je zomaar voor mijn neus, net zo mooi als in mijn gedachten.'

Nu glimlachte ze. Hij was aardig en leek heel jong; grappig genoeg deed hij haar aan haar broer denken, die toen hij vijftien was wel om de week op een ander verliefd werd. 'En toen verdween je weer,' ging hij verder. 'Ik heb het gesprek afgebroken, maar je was in rook opgegaan.' Ze voelde er niet voor hem te vertellen dat ze een privé-kantoor was binnengegaan en via een achteruitgang naar het vliegtuig was gebracht. Toch leek hij even verbaasd. 'Ik heb je niet eens zien instappen.' Daarna ging hij zachtjes en samenzweerderig verder: 'Vertel me de waarheid maar, kun je toveren?' Hij leek net een groot kind, en ze kon een glimlach niet onderdrukken.

Haar ogen begonnen te dansen terwijl ze hem aankeek; ze stonden niet boos meer en ook niet langer angstig. Hij was een beetje dwaas, heel erg jong en zeer romantisch; bovendien voelde ze wel dat hij geen kwaad in de zin had. Hij was gewoon heel erg aardig, en een klein beetje gek. Ze knikte hem met een glimlachje toe en zei: 'ja, dat kan ik.'

'Aha, dat dacht ik al. Een vrouw die kan toveren. Dat is geweldig.' Breed glimlachend ging hij achterover in zijn stoel zitten en ze glimlachte terug. Het was een amusant spelletje. Bovendien kon haar niets gebeuren, ze zat per slot van rekening in het vliegtuig. Hij was een onbekende, en ze zou hem nooit weer zien. Als het toestel in New York aankwam zou de stewardess haar direct afvoeren, en dan zou ze weer veilig in bekende handen zijn. Maar het was best leuk om dit spelletje even mee te spelen. Ook kon ze zich nu wel weer herinneren dat ze hem die avond had gezien, die avond dat ze zich zo wanhopig eenzaam had gevoeld, het huis was ontvlucht en had zitten huilen op de hoge stenen trap die de heuvel af leidde. Ze had opgekeken en hem zien zitten, maar voor hij naar haar toe had kunnen komen was ze de tuin in gevlucht. Alex onderbrak haar gedachten. 'Is het moeilijk om tovenares te zijn?'

'Soms wel.' Hij dacht dat hij een accent hoorde, maar was er niet helemaal zeker van. Nu het spelletje zo soepel verliep durfde hij het haar wel te vragen.

'Ben je een Amerikaanse tovenares?'

Ze schudde glimlachend haar hoofd. 'Nee.' Hoewel ze met John Henry was getrouwd, had ze zowel de Franse als de Spaanse nationaliteit behouden. Ze zag er geen kwaad in met Alex te praten, die naar de verzameling ringen aan haar beide handen zat te kijken. Ze wist wat hij zich zat af te vragen, en ze wist ook dat hij niet zomaar aan de weet zou komen wat hij wilde.

Opeens had ze geen zin het hem te vertellen; heel eventjes niet mevrouw John Henry Phillips zijn. Heel eventjes wilde ze gewoon Raphaella zijn, een heel jong meisje.

'Je hebt me nog niet verteld waar je vandaan komt, betoverende dame.' Hij moest zijn blik van haar handen losmaken. Hij was tot de conclusie gekomen dat ze in ieder geval aardig rijk was, en tot zijn opluchting had hij aan haar linkerhand geen gladde, gouden ring ontdekt. Om de een of andere reden had hij uitgemaakt dat ze waarschijnlijk een rijke vader had en dat de man haar misschien slecht had behandeld, vandaar dat ze had zitten huilen toen hij haar voor het eerst zag. Misschien was ze wel gescheiden. Maar eerlijk gezegd kon hem dat allemaal niets schelen. Wat hem wel kon schelen en wat hem niet onverschillig liet waren haar handen, haar ogen, haar glimlach, en haar grote aantrekkingskracht. Zelfs op een afstand had hij dat gevoel gehad, het gevoel dat hij zijn armen naar haar wilde uitstrekken. En nu zat hij veel dichter bij, maar hij wist dat hij haar niet kon aanraken. Hij kon alleen maar het spelletje verder spelen.

Toch glimlachte ze nu openlijk naar hem, en voor het moment waren ze bijna vrienden geworden. 'Ik kom uit Frankrijk.'

'Oh ja?' Woon je daar nog?'

Ze schudde van nee, en werd even teruggebracht tot de werkelijkheid. 'Nee, ik woon in San Francisco.'

'Dat dacht ik al.'

'Oh ja?' Ze keek hem verbaasd en geamuseerd aan. 'Hoe wist je dat dan?' Ze had iets heel onschuldigs over zich, en toch stonden haar ogen tegelijkertijd heel wijs. Haar manier van spreken maakte hem duidelijk dat ze de grote, slechte wereld niet goed kende. 'Zie ik eruit als iemand die in San Francisco woont?'

'Nee, maar zo'n gevoel had ik gewoon. Vind je het er prettig?'

Ze knikte, maar in haar ogen lag weer die peilloze triestheid. Een gesprek met haar was als het manoeuvreren met een schip in gevaarlijke wateren, hij wist nooit precies of hij zou stranden of wanneer hij veilig verder kon varen. 'Ik vind het er prettig, maar ik zie niet veel meer van de stad.'

'Oh nee?' Hij was bang het gesprek een ernstige wending te geven en vroeg dus maar niet waarom ze niet veel meer van de stad zag. 'Wat doe je dan allemaal?' Zijn stem klonk strelend zacht, en ze wendde zich naar hem toe met ogen zo groot als hij ze nog nooit had gezien.

'Ik lees heel veel,' antwoordde ze glimlachend en haalde haar schouders op, alsof ze zich daar een beetje voor schaamde. Met een lichte blos op haar wangen wendde ze zich even af en vroeg hem toen: 'En jij?' Ze voelde zich heel moedig dat ze een vreemde man zoiets persoonlijks vroeg.

'Ik ben jurist.'

Ze knikte rustig en glimlachte. Zijn antwoord stond haar aan. Ze had altijd belangstelling voor juridische zaken gehad en om de een of andere reden leek haar dit een geschikt beroep voor deze man. Ze schatte dat hij van haar eigen leeftijd was. In werkelijkheid was hij zes jaar ouder dan zij. 'Doe je dat werk graag?'

'Heel graag. En jij, wat doe jij, betoverde vrouw, behalve dan lezen?'

Heel even kwam ze in de verleiding om heel ironisch te zeggen dat ze in de verpleging zat. Maar dat leek ongewoon wreed ten opzichte van John Henry, dus zei ze even niets en schudde haar hoofd. 'Niets,' zei ze en keek Alex openhartig aan. 'Helemaal niets.'

Nieuwsgierig vroeg hij zich weer af wat erachter zat, wat voor leven ze leidde, wat ze de hele dag deed en waarom ze die avond had zitten huilen. Opeens werd dat erg belangrijk voor hem. 'Reis je veel?'

'Af en toe. Een paar dagen maar.' Ze keek strak naar de grote gouden ring aan haar linkerhand die bezet was met diamanten.

'Ga je nu weer terug naar Frankrijk?' Ze schudde haar hoofd.

'New York. Ik ga maar een keer per jaar naar Parijs, in de zomer.'

'Het is een prachtige stad,' zei hij glimlachend. 'Ik heb er eens een half jaar gewoond, en ik vond het er heerlijk.'

'Oh ja?' Raphaella keek verheugd. 'Spreek je dan Frans?'

'Niet zo goed.' Hij glimlachte jongensachtig. 'En zeker niet zo goed als jij Engels spreekt.' Ze lachte zachtjes en bladerde in het boek dat ze op de luchthaven had gekocht. Alex keek ernaar en er kwam een plagerig lichtje in zijn ogen. 'Heb je veel van haar boeken gelezen?'

'Van wie?'

'Van Charlotte Brandon.'

Raphaella knikte. 'Ik vind haar boeken schitterend. Ik heb ze allemaal gelezen.' Ze keek hem verontschuldigend aan. 'Ik weet het, het is geen serieuze lectuur, maar je kunt even alles vergeten. Als ik haar boeken opensla ben ik meteen geboeid door de wereld die ze beschrijft. Ik denk dat mannen dit soort geschrijf maar malligheid vinden, maar' - ze kon hem toch moeilijk vertellen dat deze boeken de afgelopen zeven jaar draaglijk voor haar hadden gemaakt, hij zou denken dat ze niet goed bij haar hoofd was - 'het leest gewoon prettig.'

Zijn glimlach verbreedde zich. 'Dat weet ik. Ik heb ze ook gelezen.'

'Oh ja?' Raphaella keek hem stomverbaasd aan. De boeken van Charlotte Brandon waren nu niet bepaald mannenlectuur. John Henry zou er niet over piekeren ze te lezen, en haar vader evenmin. Die lazen boeken over economie, of over oorlogen. 'Vind je ze goed?'

'Heel goed.' Hij besloot het spel nog even door te spelen. 'Ik heb ze allemaal gelezen.'

'Heus waar?' Haar enorme ogen verwijdden zich nog verder. Dat een jurist zoiets deed vond ze maar vreemd. Glimlachend hield ze hem haar boek voor. 'Heb je deze ook al gelezen? Het is haar laatste.' Misschien had ze inderdaad een vriend gevonden.

Hij knikte. 'Ik denk dat het haar beste tot nu toe is. Je zult het heel mooi vinden. Het is wat ernstiger dan de vorige, het heeft meer diepgang. Vooral de dood houdt haar bezig; het is niet zomaar een aardig verhaaltje. Ze heeft echt iets te zeggen.' Hij wist dat zijn moeder het had geschreven nadat ze een jaar geleden een ernstige operatie had moeten ondergaan. Ze was bang geweest dat het haar laatste boek zou worden en had haar best gedaan iets belangrijks over te brengen. Dat was haar inderdaad gelukt. Alex' gezicht stond ernstig. 'Dit boek betekent heel veel voor haar.'

Raphaella keek hem bevreemd aan. 'Hoe weet je dat? Heb je haar weleens ontmoet?'

Het duurde even voor de brede glimlach weer terugkeerde en hij leunde naar haar toe en fluisterde: 'Ze is mijn moeder.' Deze keer lachte Raphaella hem uit; het geluid had iets van zilveren klokjes en klonk hem aangenaam in de oren. 'Nee, echt waar, ze is mijn moeder.'

'Weet je, voor een jurist doe je echt heel gek.'

'Gek?' Hij deed zijn best heel boos te kijken. 'Ik meen het echt. Charlotte Brandon is mijn moeder.'

'En mijn vader is president van Amerika.'

'Gefeliciteerd.' Hij stak haar zijn hand toe en haar koele handje gleed zachtjes in de zijne. 'Tussen twee haakjes, ik heet Alex Hale.' Ze schudden elkaar stevig de hand.

'Zie je wel!' zei ze lachend. 'Je heet helemaal geen Brandon!'

'Dat is haar meisjesnaam. Ze is Charlotte Brandon Hale.'

'Ja ja.' Raphaella kon haar lachen weer niet inhouden. 'Vertel je altijd zulke sprookjes?'

'Alleen aan mensen die ik helemaal niet ken. Tussen twee haakjes, betoverde vrouw, hoe heet jij eigenlijk?' Hij wist dat dat een beetje opdringerig was, maar hij wilde zo graag meer over haar weten. Hij wilde van die wederzijdse anonimiteit af. Hij wilde weten wie ze was, waar ze woonde en waar hij haar kon vinden als ze weer in het niets zou verdwijnen.

Ze aarzelde, zij het maar eventjes, en zei toen glimlachend: 'Raphaella.'

Hij schudde ongelovig zijn hoofd. 'Nou, dat spel je mij niet zomaar op de mouw. Raphaella is geen Franse naam.'

'Nee, het is Spaans. Ik ben maar voor de helft Frans.'

'En half Spaans?' De kleur van haar huid en haar vertelden hem dat het waar was, want dat ravenzwarte haar, die donkere ogen en porseleinwitte huid was wat je in Spanje zou verwachten. Hij kon ook niet weten dat ze haar donkere uiterlijk van haar Franse vader had geërfd.

'Ja, ik ben half Spaans.'

'Welke helft? Je hoofd of je hart?' Het was een serieuze vraag en ze fronste nadenkend.

'Dat is een moeilijke vraag. Ik weet het eigenlijk niet. Ik denk dat mijn hart Frans is, en mijn hoofd Spaans. Ik denk als een Spaanse, niet omdat ik het zo graag wil, maar meer uit gewoonte. Op de een of andere manier raak je doortrokken van die manier van leven.'

Alex keek achterdochtig over zijn schouder en boog zich toen fluisterend naar haar toe. 'Ik zie helemaal geen chaperone.'

Ze rolde met haar ogen en begon te lachen. 'Ah nee, maar dat komt nog wel!'

'Heus?'

'Reken maar. De enige keer dat ik ooit alleen ben is aan boord van een vliegtuig.'

'Wat vreemd, maar wel intrigerend.' Hij wilde haar vragen hoe oud ze was. Hij schatte vijf- of zesentwintig, en zou met verbazing hebben gehoord dat ze tweeëndertig was. 'Vind je het erg om voortdurend een chaperone bij je te hebben?'

'Soms. Maar ik ben er zo aan gewend dat ik het zou missen. Ik denk dat ik het griezelig zou vinden alleen te zijn.'

'Waarom?' Ze intrigeerde hem nu meer dan ooit. Ze was zo anders dan alle vrouwen die hij ooit had gekend.

'Dan zou je niet beschermd worden,' zei ze met grote ernst.

'Beschermd tegen wat?'

Ze zweeg even en zei toen glimlachend: 'Tegen mensen zoals jij.' Zijn enige antwoord was een glimlach, en een poosje zaten ze zwijgend naast elkaar, verzonken in hun eigen gedachten en vragen over het leven van de ander. Even later wendde ze zich naar hem toe en haar ogen stonden nieuwsgierig en vrolijker dan eerst. 'Waarom heb je me dat verhaal over Charlotte Brandon verteld?' Ze wist nog niet precies wat ze van hem moest denken, maar ze vond hem aardig; voor zover zij het kon beoordelen leek hij eerlijk, vriendelijk, geestig en intelligent.

'Omdat het de waarheid is. Ze is mijn moeder, Raphaella. Zeg eens, heet je echt zo?'

Ze knikte. 'Ja zeker.' Maar ze had geen achternaam genoemd. Alleen Raphaella. Hij vond het een hele mooie naam.

'In ieder geval is ze echt mijn moeder.' Hij wees naar de foto achter op het boek, waarmee Raphaella nog in haar handen zat. 'Je zult haar aardig vinden. Het is een opmerkelijke vrouw.'

'Ja, dat zal wel.' Het was duidelijk dat ze Alex' verhaaltje nog niet geloofde, waarna hij geamuseerd de dunne zwarte portefeuille uit zijn jaszak haalde die Kay hem vorig jaar voor zijn verjaardag had gegeven. Er stond hetzelfde merkje op als op Raphaella's zwarte slangeleren tas. Gucci. Hij haalde er twee foto's met ezelsoren uit en reikte ze haar over de lege stoel heen zwijgend aan. Ze keek er even naar, waarna haar ogen groot werden van verbazing. Een van de foto's was een kleine versie van die op de achterflap van het boek, en op de andere stond zijn moeder, lachend, terwijl hij zijn arm om haar heen geslagen had, met zijn zuster en George aan de andere kant.

'Familieportret. Vorig jaar genomen. Mijn zuster, mijn zwager en mijn moeder. Wat zeg je me daarvan?'

Raphaella keek Alex glimlachend, maar met een nieuw soort ontzag aan. 'O, vertel eens wat meer over haar! Is ze echt zo geweldig?'

'Ja zeker. En om je de waarheid te zeggen, betoverde vrouw' - hij stond op en torende hoog boven haar uit, stopte de twee dossiers in het vak aan de stoel voor hem en ging in de lege stoel naast haar zitten - 'ik vind dat jij ook geweldig bent. Maar voor ik je alles over mijn moeder vertel, kan ik je iets te drinken aanbieden voor de lunch?' Het was de eerste keer dat hij zijn moeder gebruikte om een vrouw voor zich te winnen, maar dat kon hem niet schelen. Hij wilde Raphaella zo goed mogelijk leren kennen voordat het vliegtuig in New York landde.

De vier en een half uur die volgden praatten ze aan één stuk door, eerst onder het genot van een paar glazen witte wijn, daarna van een tamelijk oneetbare lunch die ze geen van beiden veel eer aandeden. Ze spraken over Parijs, Rome en Madrid, het leven in San Francisco, over boeken, mensen, kinderen en rechtskundige zaken. Ze hoorde dat hij een prachtig Victoriaans huis bezat waar hij erg trots op was, en hij luisterde naar haar verhalen over het leven in Santa Eugenia, een wereld die eeuwenoud was en die in niets leek op wat hij ooit had gekend. Ze vertelde hem over de kinderen van wie ze zoveel hield, over de verhaaltjes die ze hun vertelde, over haar neven en nichten en over het geroddel dat dat soort leven in Spanje oproept. Ze vertelde hem alles, behalve over John Henry en het leven dat ze tegenwoordig leidde. Maar dat was ook geen leven, het was een duistere leegte, een dood-in-het-leven. Het was niet zozeer dat ze het voor hem wilde verbergen, maar ze wilde er zelf nu niet aan denken.

Toen de stewardess hun uiteindelijk vroeg de veiligheidsriemen vast te maken, keken ze allebei als twee kinderen die te horen hadden gekregen dat het feest voorbij was en dat ze naar huis moesten.

'Wat ga je nu doen?' Hij wist al dat ze haar moeder, haar tante en haar twee nichtjes zou ontmoeten, echt op zijn Spaans, en dat ze samen met hen in een hotel in New York ging logeren.

'Nu? Ik heb met mijn moeder in het hotel afgesproken. Ze zullen er nu al wel zijn.'

'Kan ik je een lift geven?'

Ze schudde langzaam haar hoofd. 'Ik word opgehaald. Om je de waarheid te zeggen' - ze keek hem vol spijt aan - 'pas ik mijn verdwijntruc toe zodra we landen.'

'Laat me je dan in ieder geval helpen met je bagage.' Zijn stem klonk bijna smekend.

Weer schudde ze haar hoofd. 'Nee. Zie je, ik word bij de deur van het vliegtuig opgewacht.'

Hij deed een poging te glimlachen. 'Weet je zeker dat je niet een gevangene bent en dat je onder zware begeleiding of bewaking reist?'

'Daar komt het eigenlijk wel op neer.' Haar stem klonk bedroefd en ook haar ogen stonden triest. Opeens was de vrolijkheid van de afgelopen vijf uur voor allebei verdwenen. De wereld van de realiteit kwam het spel verstoren. 'Ik vind het jammer dat het voorbij is.'

'Ik ook.' Hij keek haar ernstig aan. 'Raphaella... mag ik je opzoeken als we in New York zijn? Ik weet dat je het wel druk zult hebben, maar misschien kunnen we samen iets gaan drinken, of...' Ze schudde haar hoofd. 'Waarom niet?'

'Dat kan echt niet. Mijn familie zou het nooit begrijpen.'

'Waarom niet? In godsnaam, je bent toch een volwassen vrouw.'

'Precies. En vrouwen uit die wereld gaan niet zomaar iets drinken met een vreemde man.'

'Ik ben geen vreemde.' Hij zag er zo jongensachtig uit dat ze begon te lachen. 'Goed, ik ben inderdaad een vreemde voor je. Heb je zin om met mij en mijn moeder te gaan lunchen? Morgen?' Hij verzon maar iets, maar als het nodig was zou hij zijn moeder bij de haren uit een stafbespreking sleuren om met hem te komen lunchen. Als Charlotte Brandon chaperone moest spelen om Raphaella over te halen met hem te gaan eten, dan moest dat maar. 'Doe je het? De Four Seasons. Om één uur.'

'Alex, ik weet het niet. Ik word vast...'

'Probeer het nu maar. Je hoeft niets te beloven. Wij zullen er zijn. Als je kunt komen, mooi. Als je niet komt opdagen zal ik het begrijpen. Zie maar.' Het toestel raakte de landingsbaan en zijn stem kreeg iets dringends.

'Ik weet echt niet hoe...' Ze keek hem gekweld aan.

'Het doet er niet toe. Denk er maar aan hoe graag je mijn moeder wilt ontmoeten. De Four Seasons. Om één uur. Dat kun je wel onthouden.'

'Ja, maar...'

'Ssst...' Hij legde een vinger tegen haar lippen en hun ogen hielden elkaar lange tijd vast. Plotseling boog hij zich dichter naar haar toe, en hij was zich er wanhopig van bewust hoe graag hij haar zou kussen. Misschien dat als hij dat inderdaad deed, hij haar nooit zou terugzien, en als hij het niet deed misschien wèl. In plaats daarvan vroeg hij boven het lawaai van de motoren uit, terwijl ze in de richting van het luchthavengebouw taxieden: 'Waar logeer je?'

Haar enorme ogen keken hem aan, aarzelend, onzeker. Wat hij haar eigenlijk vroeg was hem te vertrouwen, en dat wilde ze ook wel, maar ze wist niet goed of ze dat wel moest doen. De woorden waren haar echter al ontsnapt voor ze ze binnen kon houden. 'Het Carlyle,' zei ze terwijl het toestel met een schok tot stilstand kwam. Vervolgens, als op een tevoren afgesproken signaal, stonden er twee stewardessen in het gangpad, een hield haar nertsjas op en de ander haalde haar handtas onder haar stoel vandaan. Als een gehoorzaam kind vroeg Raphaella Alex haar haar hoed uit het rek te willen aangeven, en zonder een woord te zeggen zette ze hem op, maakte haar gordel los en ging staan. Ze stond voor hem zoals hij haar op het vliegveld had ontdekt, gehuld in nerts, haar ogen versluierd door de kleine zwarte voile, haar boek en tas in haar hand geklemd. Ze keek hem aan en stak de zwart gehandschoende hand naar hem uit. 'Dank je.' Dank je voor de vijf uur die hij haar had gegeven, voor die dierbare ogenblikken, de vlucht uit de werkelijkheid, voor de glimp die ze had opgevangen van hoe haar leven had kunnen zijn, maar hoe het niet was. Haar ogen hielden de zijne nog even vast, daarna wendde ze zich af. Bij de twee stewardessen die Raphaella waren komen halen, had zich nog een steward gevoegd. Achter in het vliegtuig, vlak bij de stoelen waar Alex en zij hadden gezeten werd een van de nooduitgangen geopend, terwijl een andere stewardess de passagiers via de intercom verzocht vooraan uit te stappen. De deur achterin ging even open, en Raphaella en de drie bemanningsleden stapten snel uit. De deur ging direct weer dicht, en slechts een paar passagiers vroegen zich vluchtig af wat er aan de hand was en waarom de vrouw in de donkere nertsjas naar buiten werd gebracht. Maar ze hadden het te druk met zichzelf en hun eigen plannen, en alleen Alex stond nog even naar de deur te kijken waardoor ze was gevlucht. Weer was ze hem ontsnapt. Weer was de vrouw met de donkere, betoverende schoonheid verdwenen. Maar nu wist hij dat ze Raphaella heette, en dat ze in het Carlyle logeerde.

Plotseling realiseerde hij zich dat hij haar achternaam niet eens wist, en de moed zonk hem in de schoenen. Raphaella. Raphaella, en verder? Hoe kon hij bij het hotel naar haar vragen? Zijn enige hoop was nog dat ze de volgende dag zou komen lunchen. Als ze tenminste kwam opdagen, als ze even aan haar familie kon ontsnappen... als... Hij voelde zich net een angstig schooljongetje toen hij zijn jas en tas pakte en op weg ging naar de uitgang.

6

De ober van de Four Seasons begeleidde de lange, aantrekkelijke vrouw door de zaal naar haar vaste tafeltje vlak bij de bar. Het streng moderne interieur was precies de juiste achtergrond voor de kleurrijke mensen die het restaurant dag en nacht bezochten. Op weg naar haar tafeltje glimlachte en knikte de vrouw, en beantwoordde een groet van een vriendin die even haar gesprek onderbrak om naar haar te zwaaien. Charlotte Brandon was een geregelde bezoekster. Ze beschouwde het restaurant min of meer als haar club, en de lange, tengere gestalte bewoog zich met gemak in de vertrouwde omgeving. Haar sneeuwwitte haar kwam te voorschijn vanonder een heel flatteuze nertsmuts die volmaakt paste bij de prachtige jas die ze droeg over een marineblauwe jurk. In haar oren had ze saffieren en diamanten, en om haar hals drie strengen grote, prachtige parels. Aan haar linkerhand zat één enkele saffier, die ze voor zichzelf had gekocht toen ze vijftig werd en haar vijftiende boek had voltooid. Van de pocketeditie van het boek daarvoor waren meer dan drie miljoen exemplaren verkocht, en ze had besloten eens wat geld aan zichzelf te besteden.

Ze verbaasde zich er nog steeds over dat haar carrière eigenlijk pas begonnen was nadat haar man bij een vliegtuigongeluk om het leven was gekomen, en zij haar eerste baantje had aangenomen. Ze deed research voor een heel vervelende kranterubriek, werk dat ze nooit met plezier had gedaan. Maar wat ze al gauw wél leuk vond was schrijven, en toen ze aan haar eerste roman begon had ze het gevoel alsof ze eindelijk haar bestemming had gevonden. Het eerste boek had het niet slecht gedaan, het tweede werd beter verkocht maar het derde boek was direct een bestseller geweest. Van dat ogenblik af was het een kwestie van hard werken, maar alles liep van een leien dakje, en ieder jaar, met ieder nieuw boek, ging ze meer van haar werk houden. Al jaren waren haar boeken het enige dat ze belangrijk vond, plus natuurlijk haar kinderen en haar kleinkind, Amanda.

Na de dood van haar man had geen enkele andere relatie een grote rol in haar leven gespeeld, maar uiteindelijk dwong ze zichzelf om met andere mannen uit te gaan. Ze had nu veel intieme vrienden die haar warme genegenheid schonken, maar ze had nooit iemand ontmoet met wie ze had willen trouwen. Twintig jaar lang waren haar kinderen een excuus geweest, en nu was het altijd haar werk. 'Ik ben een onmogelijk mens om mee te leven, want ik werk op de gekste tijden. Ik schrijf de hele nacht en slaap de ganse dag. Je zou er stapelgek van worden! Je zou het vreselijk vinden!' Haar excuses waren talrijk, maar niet erg steekhoudend. Ze was een goed georganiseerde, heel gedisciplineerde vrouw die haar werktijden indeelde volgens schema zoals een generaal zijn legeroefeningen. Diep in haar hart wilde ze ook helemaal niet hertrouwen. Na Arthur Hale zou ze nooit meer van iemand houden. Hij was voor haar geweest als het licht aan de hemel, en had model gestaan voor een groot aantal van de helden in haar boeken. En Alexander leek zozeer op hem dat ze altijd een brok in haar keel kreeg als ze hem zag, zo lang, slank en knap was hij. Het vervulde haar met trots als ze zich realiseerde dat deze bijzonder knappe, intelligente, warme persoonlijkheid haar zoon was. Wanneer ze haar dochter zag riep dat heel andere gevoelens op. Kay bracht altijd een verborgen schuldgevoel naar boven over dingen die ze verkeerd had gedaan. Waarom was Kay zo bitter en koel geworden? Wat was daar de oorzaak van? Kwam het doordat haar moeder zulke lange uren maakte? De dood van haar vader? Jaloezie jegens haar broer? Charlotte had altijd het gevoel te hebben gefaald, en als ze in die koude ogen keek die zo op de hare leken lag daar geen geluk in te lezen, wat haar een verdrietig, onbehaaglijk gevoel gaf.

Ze was zo anders dan Alex, die zich in zijn volle lengte oprichtte toen hij zijn moeder ontdekte. In zijn ogen lag oprechte vreugde en hij glimlachte haar warm toe.

'Mijn god, moeder, je ziet er fantastisch uit!' Hij bukte zich een beetje om haar te kussen en ze omhelsde hem even. Het was de eerste keer sinds maanden dat hij naar New York was gekomen, al had ze nooit echt het gevoel dat ze ver bij elkaar vandaan woonden. Hij belde haar vaak om te horen hoe het met haar ging, om haar een mooi verhaal te vertellen, om naar haar laatste boek te informeren of om haar de rechtszaak waar hij mee bezig was uit te leggen. Ze had voortdurend het gevoel dat ze deel uitmaakte van zijn leven, zonder dat een van beiden te veel beslag legde op de ander. Het was een verhouding die ze in alle opzichten op prijs stelde. Ze ging tegenover haar zoon zitten en haar vreugde om het weerzien werd in haar ogen weerspiegeld. 'Je ziet er beter uit dan ooit!' Hij glimlachte haar met openlijke trots toe.

'Je vleit me lieverd, en dat is slecht maar wel verrukkelijk. Dank je.' In haar ogen dansten pretlichtjes en hij glimlachte breed. Ze was tweeënzestig, maar nog steeds een schitterende verschijning, lang, elegant en met de gladde huid van een vrouw die half zo oud was als zij. Plastische chirurgie was haar te hulp gekomen om dat mooie gezicht en gave uiterlijk te behouden, maar ze was altijd al een oogverblindende vrouw geweest. Daar ze zich intensief bezighield met de publiciteit rond haar werk, was het niet verbazingwekkend dat ze er moeite voor deed om jong te blijven. Door de jaren heen was Charlotte Brandon in zakelijk opzicht iemand geworden waar je niet omheen kon. Ze wist dat haar gezicht een belangrijk onderdeel van haar imago was, evenals haar hartelijkheid en vitaliteit. Ze was een vrouw die door andere vrouwen gerespecteerd werd en die zich al dertig jaar de toewijding van haar lezers had verworven. 'Zo, en wat heb jij allemaal uitgevoerd? Jij ziet er ook uitstekend uit, mag ik wel zeggen.'

'Ik heb het druk gehad. Sinds ik je de laatste keer heb gezien ben ik voortdurend in de weer geweest.' Terwijl hij dat zei dwaalden zijn ogen naar de deur. Even dacht hij dat hij Raphaella had gezien. Een donkere vrouw in een nertsjas was de trap opgekomen, maar hij zag dat het iemand anders was en zijn ogen gingen weer terug naar zijn moeder.

'Wacht je op iemand, Alex?' vroeg ze, want ze had zijn blik op de trap wel opgemerkt. 'Of heb je gewoon genoeg van de vrouwen in Californië?'

'Daar heb ik geen tijd voor. Ik werk dag en nacht.'

'Dat is niet goed voor je.' Ze keek hem meewarig aan. Ze wenste hem meer toe dan een bestaan dat alleen werd gevuld met werken. Dat wenste ze allebei haar kinderen toe, maar tot dusver hadden ze geen van tweeën gevonden wat ze zochten. Alex had zijn mislukte huwelijk met Rachel achter de rug en Kay werd volledig in beslag genomen door haar hartstocht voor de politiek en de ambitie die al het andere in haar leven in de schaduw stelde. Charlotte begreep hen niet altijd even goed. Per slot van rekening had zij zelf kans gezien beide aspecten van het leven te verenigen, een gezin èn een carrière, maar ze zeiden haar dat de tijden waren veranderd en dat een carrière niet meer zo keurig verliep als bij haar het geval was geweest. Hadden ze gelijk, of waren ze blind voor hun eigen tekortkomingen? Nu ze zo naar haar zoon zat te kijken vroeg ze zich af of hij gelukkig was met zijn eenzame bestaan, of dat hij eigenlijk iets anders wenste. Ze vroeg zich ook af of hij een serieuze verhouding had met een vrouw, met iemand van wie hij oprecht hield.

'Kijk niet zo bezorgd, moeder.' Hij klopte haar glimlachend op de hand en wenkte de ober. 'Wil je iets drinken?' Ze knikte en hij bestelde twee Bloody Mary's, waarna hij achterover in zijn stoel ging zitten. Hij moest het haar wel vertellen, voor het geval Raphaella op tijd kwam. Hij had gezegd 'één uur' en hij had zijn moeder om half één ontmoet. Aan de andere kant zat het erin dat Raphaella helemaal niet zou komen. Even fronste hij, waarna hij zijn moeder in haar diepblauwe ogen keek. 'Ik heb een vriendin gevraagd met ons te komen lunchen, maar ik weet niet zeker of ze kan komen.' Hij sloeg even jongensachtig en verlegen zijn blik neer. 'Ik hoop dat je het niet erg vindt.' Maar Charlotte Brandon was al in lachen uitgebarsten, een jeugdige, blije lach die luid opklonk. 'Je moet me niet uitlachen, moeder.' Maar haar vrolijkheid werkte aanstekelijk, en toen hij de pretlichtjes in haar ogen zag dansen moest hij wel meedoen.

'Je ziet eruit als veertien, Alex. Neem me niet kwalijk hoor. Wie heb je in godsnaam uitgenodigd?'

'Gewoon, een vriendin.' Hij voegde er bijna aan toe: 'Ik heb haar in het vliegtuig ontmoet.'

'Woont ze hier in New York?' Het was puur belangstelling, geen nieuwsgierigheid.

'Nee, ze woont in San Francisco. Ze is hier maar een paar dagen. We zaten in hetzelfde vliegtuig.'

'Wat leuk. Wat doet ze?' Ze nam een slokje van haar cocktail, terwijl ze zich afvroeg of ze dat eigenlijk beter niet had kunnen vragen, maar ze had nu eenmaal belangstelling voor zijn kennissen. Soms was het moeilijk niet moederlijk te doen, maar als ze eens te ver ging maakte hij haar altijd vriendelijk duidelijk dat de grens was overschreden. Ze keek hem onderzoekend aan, wat hij niet erg scheen te vinden. Hij zag er gelukkiger uit dan ze hem in tijden had gezien, en in zijn ogen lag iets heel warms en teders. Zo had hij nog nooit gekeken als hij aan Rachel dacht, dan stond zijn gezicht altijd bezorgd en ongelukkig. Ze vroeg zich af of Alex soms een verrassing voor haar in petto had.

Hij glimlachte haar geamuseerd toe. 'De beroemde schrijfster Charlotte Brandon zal het maar moeilijk kunnen geloven, maar ze doet he-le-maal niets.'

'Tsjonge, wat decadent.' Charlotte Brandon leek niet in het minst geschokt, maar ze keek haar zoon nieuwsgierig aan. 'Is ze nog jong?' Dat zou een verklaring kunnen zijn. Heel jonge mensen hadden het recht de tijd te nemen om erachter te komen wat ze eigenlijk wilden. Maar als ze wat ouder werden verwachtte Charlotte van hen dat ze hun weg in het leven hadden gevonden, of toch tenminste een baantje.

'Nee, niet zo heel jong, een jaar of dertig. Ze komt uit Europa.'

'Ah,' zei zijn moeder begrijpend, 'zit dat zo.'

'Toch is het gek.' Hij keek even pijnzend voor zich uit. 'Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zo leeft. Haar vader is Fransman en haar moeder Spaanse, en de meeste tijd zit ze opgesloten, omringd, begeleid en belegerd door familieleden en chaperones. Ongelooflijk, wat een leven.'

'Hoe heb je het dan klaargespeeld haar lang genoeg bij hen vandaan te halen om haar te leren kennen?' Charlotte raakte geïnteresseerd, en haar aandacht verslapte maar heel even toen ze een vaag handgebaar maakte naar een kennis verderop in de zaal.

'Dat is me ook nog niet gelukt. Maar ik ben het wel van plan. Dat was een van de redenen dat ik haar vandaag voor de lunch heb uitgenodigd. Ze is weg van je boeken.'

'Oh god, Alex, is het zo iemand! Hoe kan ik in godsnaam eten als ik vragen moet beantwoorden over hoelang ik al schrijf en hoelang ik over mijn boeken doe?' Toch was het verwijt niet echt gemeend; ze glimlachte zelfs nog een beetje. 'Waarom kun je je niet met meisjes bezighouden die gek zijn op een andere schrijver? Een aardig meisje dat graag Proust, Balzac of Camus leest, of het zalig vindt om de memoires van Winston Churchill te lezen. Een verstandig meisje dus.'

Hij lachte zachtjes om haar ernstige reactie. Toen zag hij achter haar opeens iemand de Four Seasons binnenkomen, en Charlotte Brandon dacht werkelijk dat ze hoorde dat hij even zijn adem inhield. Ze draaide zich om en zag een opvallend mooie, lange, donkerharige jonge vrouw boven aan de trap staan; ze zag er buitengewoon kwetsbaar uit en toch had ze tegelijkertijd iets heel zelfverzekerds. Het was een beeldschone vrouw en alle blikken gingen vol bewondering in haar richting. Haar houding was volmaakt; ze stond kaarsrecht en haar haar glansde als zwarte zijde. Ze droeg een nauwsluitende japon van chocoladebruine kasjmier, die bijna dezelfde kleur had als de kostbare bontmantel. Een crèmekleurige sjaal zat losjes om haar hals geknoopt en in haar oren droeg ze paarlen en diamanten clips. Ze had eindeloos lange benen die gehuld waren in bijpassende kousen. De bruine suède schoenen en de tas die ze bij zich had waren van hetzelfde prachtige buine leer, deze keer niet van Gucci, maar van Hermès. Ze was het mooiste schepseltje dat Charlotte in jaren had gezien, en ze begreep de verrukte uitdrukking op haar zoons gezicht heel goed. Toen Alex zich excuseerde en naar haar toe ging, viel het haar op dat het meisje iets heel bekends had. Charlotte had dat gezichtje meer gezien, maar misschien was het alleen maar dat typisch Spaanse en aristocratische waardoor ze opviel. Terwijl ze op het tafeltje af liep bewoog ze zich als een jonge koningin, hoewel er in haar ogen ook iets zachts en verlegens lag, wat des te opmerkelijker was als je in aanmerking nam hoe opvallend knap ze was. Charlotte kon een uitroep bijna niet onderdrukken. Het meisje was zo mooi dat je haar bijna met een soort ontzag bekeek. Het was niet moeilijk te begrijpen wat Alex zo in haar boeide. Ze was een heel zeldzaam juweeltje.

'Moeder, mag ik je even voorstellen? Dit is Raphaella. Raphaella, dit is mijn moeder, Charlotte Brandon.' Even verbaasde Charlotte zich over het ontbreken van haar achternaam, maar zodra ze de donkere, bange ogen van het meisje zag vergat ze haar vraag. Van dichtbij was te zien dat ze eigenlijk onzeker was, en ook leek ze een beetje buiten adem, alsof ze hard had gelopen. Ze gaf Charlotte netjes een hand en Alex pakte haar jas aan, waarna ze ging zitten.

'Het spijt me vreselijk dat ik zo laat ben, mevrouw Brandon.' Ze keek Charlotte open aan, een vage blos op haar roomkleurige wangen. 'Ik kon niet wegkomen. Het was moeilijk om... om me vrij te maken.' Haar wimpers waren als sluiers voor haar ogen terwijl ze wat gemakkelijker ging zitten, en Alex had even het gevoel alsof hij haar aanblik niet langer kon verdragen. Zo'n onvoorstelbaar mooie vrouw had hij nog nooit ontmoet. Zoals ze daar naast elkaar zaten vond Charlotte dat ze een bijzonder mooi paar vormden. De donkere hoofden dicht bijeen, de grote ogen, allebei met een goed figuur en met sierlijke handen. Ze zagen eruit als twee jonge goden uit de mythologie die voor elkaar bestemd waren. Charlotte moest zich dwingen het gesprek gaande te houden.

'Het geeft helemaal niet, lieve kind. Zit er maar niet over in. Alex en ik hadden heel wat bij te praten. Hij vertelde me dat je gisteren ook uit San Francisco bent gekomen. Logeer je bij vrienden?'

'Bij mijn moeder.' Geleidelijk aan begon Raphaella zich wat te ontspannen, hoewel ze had geweigerd iets te drinken.

'Woont ze hier?'

'Nee, in Madrid. Ze is op doorreis naar Buenos Aires. En ze vond dat... ach, het is een mooie gelegenheid voor me om een paar dagen naar New York te gaan.'

'Dat is gezellig voor haar. Ik vind het ook altijd heerlijk als Alex hier komt.' Alex drong erop aan dat ze eerst zouden bestellen voor ze hun gesprek voortzetten. Nadat ze dat hadden gedaan bekende Raphaella Charlotte hoeveel haar boeken de afgelopen jaren voor haar hadden betekend.

'Ik moet toegeven dat ik ze altijd in het Spaans las en af en toe in het Frans, maar toen ik pas in Amerika was heeft mijn...' Ze bloosde en sloeg de ogen even neer. Ze had bijna gezegd dat haar echtgenoot een paar van Charlottes boeken voor haar in het Engels had gekocht, maar ze had het net nog op tijd binnen kunnen houden. Het was misschien niet helemaal eerlijk, maar ze had geen zin om nu over John Henry te praten. 'Ik heb ze in het Engels gekocht, en in die taal lees ik ze nu altijd.' Terwijl ze Charlotte aankeek versomberde haar blik. 'U weet niet hoeveel uw werk voor me heeft betekend. Ik denk weleens dat het me' - haar stem klonk zo zacht dat hij bijna onhoorbaar was - 'soms heeft het me het leven gered.' Het verdriet in haar stem was duidelijk hoorbaar, en Alex moest terugdenken aan die eerste keer dat hij haar had gezien, toen ze op de trap zat te huilen. Nu, te midden van de pracht van dit New Yorkse restaurant, vroeg hij zich af wat toch het geheim was dat haar zo neerslachtig maakte. Ze keek op naar zijn moeder, met een klein dankbaar glimlachje, en zonder erbij na te denken nam Charlotte haar hand in de hare.

'Als ik mijn boeken aan het schrijven ben, zijn ze heel belangrijk voor me. Maar waar het om gaat is dat ze mensen zoals jij iets te zeggen hebben. Dank je, Raphaella. Het is een heerlijk compliment, en in zekere zin maakt dat het leven de moeite waard.' Ze keek Raphaella onderzoekend aan, alsof ze een verborgen wens of droom vermoedde, en vroeg: 'Schrijf je zelf ook?'

Maar Raphaella schudde glimlachend haar hoofd; ze zag er heel jong en kinderlijk uit, helemaal niet meer zo wereldwijs als eerst. 'Oh nee!' Ze begon te lachen. 'Maar ik vertel wel graag verhaaltjes.'

'Dat is een stap in de goede richting.' Zwijgend keek Alex naar de beide vrouwen. Het grote contrast was een vreugde voor het oog: twee knappe vrouwen, de een zo jong en kwetsbaar, de ander zo volwassen en flink; de een wit van haar, de ander zwart; de een kende hij zo goed, de ander helemaal niet. Toch wilde hij haar dolgraag beter leren kennen, beter dan hij ooit iemand had gekend. Hij hoorde hoe zijn moeder vervolgde: 'Wat voor verhalen vertel je dan, Raphaella?'

'Ik vertel verhaaltjes aan mijn kleine neefjes en nichtjes. 's Zomers komen we allemaal bij elkaar in het familie verblijf in Spanje.' Charlotte wist echter wel uit ervaring dat zo'n verblijf meestal wel iets meer was dan dat. 'Er zijn tientallen neefjes en nichtjes, want we hebben een hele grote familie, en ik vind het altijd heerlijk om voor de kinderen te zorgen. En als ik ze verhalen vertel' - ze glimlachte gelukkig - 'dan luisteren ze ademloos. Het is heerlijk, het is echt hartverwarmend.'

Charlotte glimlachte om de woordkeus van de jongere vrouw en ze knikte. Ze bekeek haar nog eens goed en het was alsof alles ineens op zijn plaats viel. Raphaella... Raphaella... Spanje... een buitenverblijf daar... Parijs... een bank... Ze moest een impuls onderdrukken om het niet hardop uit te spreken. In plaats daarvan liet ze Alex het gesprek voortzetten, terwijl zij het meisje nog eens goed opnam. Ze vroeg zich af of Alex de details wel kende. Er was iets wat haar vertelde dat dat niet het geval was.

Na een uur al keek Raphaella spijtig maar zenuwachtig op haar horloge. 'Het spijt me heel erg... ik ben bang dat ik weer naar mijn moeder en mijn tante terug moet. Ze zullen wel denken dat ik ben weggelopen.' Ze vertelde er niet bij dat ze hoofdpijn had voorgewend om aan de lunch met de hele familiekring te ontsnappen.

Ze had Charlotte Brandon zo dolgraag willen ontmoeten, en ook had ze Alex nog eens terug willen zien, al was het maar één keer. Hij bood aan een taxi voor haar te zoeken, en nadat hij zijn moeder, die achter een pot verse café fillre zat, had beloofd direct terug te komen, vertrok hij met zijn beeldschone vriendin aan de arm. Raphaella had met de gebruikelijke plichtplegingen afscheid van Charlotte genomen, en hun ogen hadden elkaar even vastgehouden. Het was alsof Raphaella haar het hele verhaal vertelde, en alsof Charlotte zei dat ze alles al wist. Het was zo'n gesprek zonder woorden dat twee vrouwen kunnen voeren, en Charlotte voelde haar hele hart uitgaan naar dit mooie, jonge meisje. De hele geschiedenis was haar weer voor de geest gekomen, en nu was het niet langer een tragisch nieuwtje uit de krant, nu had ze de jonge vrouw die haar leven zo'n tragische wending had zien nemen in levende lijve gezien. Ze had even de neiging gehad haar armen om haar heen te slaan, maar ze had alleen de koele, tengere hand gedrukt. Ze had hen nagekeken, haar knappe zoon en het meisje dat zo opvallend mooi was.

Alex nam haar openlijk bewonderend op toen ze buiten stonden en even de koele herfstlucht inademden. Hij voelde zich jong en gelukkig. Zijn ogen stonden vrolijk, en hij moest wel glimlachen toen ze naar hem opkeek. In haar blik lag iets droevigs en ouds, en toch ook iets gelukkigs. 'Mijn moeder was weg van je.'

'Ik zou niet weten waarom. Maar ik was in ieder geval wel weg van haar. Wat een schat van een vrouw is ze, Alex. Ze heeft alle eigenschappen die een vrouw zou moeten bezitten.'

'Ja hoor, het is een best mens,' zei hij plagerig, maar terwijl hij Raphaella aankeek dacht hij beslist niet meer aan zijn moeder. 'Wanneer zien we elkaar weer?'

Voor ze antwoord gaf keek ze nerveus een andere kant op, en zocht de straat af naar een taxi. Toen ze Alex weer aankeek stonden haar ogen somber en verdrietig. 'Het kan niet, Alex, het spijt me. Ik moet bij mijn moeder blijven... en...'

'Je kunt toch niet dag en nacht bij hen zijn.' Zijn stem klonk koppig, en ze glimlachte. Hoe kon hij het ook begrijpen, hij had nooit zo geleefd als zij.

'Ja, dat kan wel. Ieder uur van de dag. En daarna ga ik weer naar huis.'

'Ik ook. Dan zie ik je daar wel. Oh ja, voor ik het vergeet jongedame, toen je me vertelde dat je in het Carlyle logeerde vergat je me nog iets te vertellen.'

'Wat dan?' vroeg ze ineens bezorgd.

'Je achternaam.'

'Ben ik dat vergeten?' Het was moeilijk uit te maken of haar onschuld gemaakt was of niet.

'Ja. Als je vandaag niet was gekomen, had ik de rest van de week in de lounge van het Carlyle moeten zitten tot je voorbij kwam, en dan had ik me aan je voeten geworpen waar je moeder bij was. Dan had ik je om je naam gesmeekt!' Ze lachte met hem mee en hij nam teder haar hand in de zijne. 'Raphaella, ik wil je nog eens ontmoeten.' Ze keek naar hem op en hun blik versmolt. Ze wilde precies hetzelfde als hij, maar ze wist dat ze er het recht niet toe had. Hij boog zich naar haar toe om haar te kussen, maar ze wendde zich af en drukte haar gezicht tegen zijn schouder terwijl ze zich met één hand stevig aan de revers van zijn jas vasthield.

'Nee Alex, niet doen.' Hij begreep wel dat haar wereld zo door chaperones werd geregeerd dat ze niet op straat een man zou kussen.

'Goed. Maar ik wil je weer zien, Raphaella. Vanavond?' Ze lachte zachtjes tegen zijn schouder en maakte zich van hem los om hem aan te kunnen kijken.

'En mijn moeder, mijn tante, en mijn neven en nichten dan?' Hij gedroeg zich onmogelijk en hij was koppig, maar hij was toch een van de aardigste mannen die ze ooit had ontmoet.

'Neem ze maar mee, dan komt mijn moeder ook.' Hij plaagde haar maar een beetje, en ze begon hardop te lachen.

'Je bent onmogelijk.'

'Dat weet ik. En ik laat me ook niet afschepen.'

'Alex! Alsjeblieft!' Ze keek weer op haar horloge en raakte opeens in paniek. 'Oh mijn god, ze doen me wat! Ze zijn allang terug van hun lunch!'

'Beloof me dan dat we vanavond samen iets gaan drinken.' Hij hield haar stevig bij de arm, en ineens schoot zijn vraag hem weer te binnen. 'En wat is je achternaam toch, verdorie.'

Ze zwaaide met haar hand om een voorbijkomende taxi aan te houden, die gierend naast hen tot stilstand kwam. Alex hield haar arm nog steviger vast. 'Alex, niet doen, ik moet...'

'Eerst...' Het was gedeeltelijk spel, gedeeltelijk ernst, en ze begon zenuwachtig te lachen toen ze hem weer aankeek.

'Goed dan. Phillips.'

'Sta je zo in het Carlyle ingeschreven?'

'Jawel, edelachtbare.' Ze keek even deemoedig, maar zei daarna nerveus: 'Alex, heus, het kan niet. Ik kan je hier niet weer ontmoeten, en in San Francisco ook niet, nooit weer. Dit moet ons afscheid zijn.'

'Allemachtig, doe niet zo dwaas. Dit is pas het begin.'

'Nee, dat is niet waar.' Ze keek hem ernstig aan terwijl Alex boos werd en de taxichauffeur ongeduldig begon te neuriën. 'Dit is geen begin, Alex. Het is het einde. En nu moet ik echt gaan.'

'Dat gaat zomaar niet!' zei Alex wanhopig, en het speet hem dat hij haar niet had gekust. 'Hoe kan dat nou, je hebt net met me zitten lunchen om mijn beroemde moeder te kunnen ontmoeten, is het dan aardig om zomaar weg te lopen?' Hij bedoelde het plagend, maar ze keek hem onzeker aan en hij wist dat hij een gevoelige snaar had geraakt.

'Alex, hoe kun je...'

'Zullen we dan iets afspreken?'

'Alex...'

'Stil maar. Vanavond om elf uur. In het Carlyle Café, daar kunnen we verder praten en naar Bobby Short luisteren. En als je er niet bent kom ik naar boven bij je moeder aankloppen.' Plotseling kwam er een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. 'Kun je er om een uur of elf tussenuit glippen?' Zelfs hij moest toegeven dat het vreemd was. Ze was tweeëndertig jaar, en hij vroeg haar of ze haar moeder om de tuin kon leiden. Het was natuurlijk te zot om los te lopen.

'Ik zal mijn best doen.' Ze glimlachte en zag er ineens heel jong uit, maar er lag iets schuldigs in haar blik. 'Eigenlijk zouden we het niet moeten doen.'

'Waarom niet?'

Ze stond op het punt het hem te vertellen, maar vond dat dat eigenlijk niet kon, zomaar midden op straat in gezelschap van een ongeduldige taxichauffeur die steeds bozer ging kijken. 'Daar hebben we het vanavond nog wel over.'

'Mooi.' Hij glimlachte breed. Ze kwam dus. Daarna maakte hij het portier van de taxi open en boog diep voor haar. 'Tot vanavond dan, juffrouw Phillips.' Hij bukte zich en kuste haar op het voorhoofd; een ogenblik later was het portier gesloten en snelde de taxi in de richting van het hotel, terwijl Raphaella zich achterin kwaad zat te maken over haar eigen zwakheid. Ze had hem nooit mogen misleiden. Ze had hem meteen in het vliegtuig al de waarheid moeten vertellen, en ze had nooit met hem moeten gaan lunchen. Maar deze éne keer, zei ze tegen zichzelf, had ze toch wel het recht eens iets onverantwoords en romantisch te doen? Of was dat niet helemaal zo? Wat gaf haar dat recht, terwijl John Henry in zijn rolstoel zat dood te gaan? Hoe durfde ze zo met vuur te spelen? Terwijl de taxi het Carlyle naderde beloofde ze zichzelf plechtig dat ze Alex die avond zou vertellen dat ze al getrouwd was, en dat ze hem niet weer wilde ontmoeten. Na vanavond... nog één keer zou ze hem zien... alleen al bij de gedachte begon haar hart onregelmatig te kloppen...

'En?' Alex keek zijn moeder triomfantelijk aan en ging zitten. Ze glimlachte en voelde zich ineens heel oud. Wat zag hij er jong uit, hoopvol en gelukkig, maar helemaal verblind.

'Wat, "en"?' De blauwe ogen stonden teder en triest.

'Nu, wat vind je van haar? Is ze niet fantastisch?'

'Ja,' zei Charlotte rustig. 'Ze is waarschijnlijk de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien. Ze is charmant, lief en knap, en ik mag haar graag. Maar Alex...' Ze aarzelde even, maar besloot toen openhartig te zijn. 'Wat heb jij daaraan?'

'Wat bedoel je daar nu weer mee?' Een beetje geërgerd nam hij een slokje van zijn inmiddels koud geworden koffie. 'Ze is geweldig.'

'Hoe goed ken je haar eigenlijk?'

'Niet zo goed,' zei hij lachend. 'Maar ik hoop dat daar gauw verandering in komt, ondanks haar moeder, haar tante, nichtjes en chaperones.'

'En haar echtgenoot dan?' Alex keek alsof hij door de bliksem getroffen was. Zijn ogen werden groot en vernauwden zich toen weer tot spleetjes. Hij keek haar achterdochtig aan.

'Wat bedoel je met "haar echtgenoot"?'

'Alex, weet je wie ze is?'

'Ze is half-Spaans en half-Frans, ze woont in San Francisco, ze werkt niet en ze is tweeëndertig, daar ben ik vandaag achter gekomen. Verder heet ze Raphaella Phillips. Haar achternaam ben ik net aan de weet gekomen.'

'Zegt die naam je niets?'

'Nee, en houd in godsnaam op met dit soort spelletjes.'

Zijn ogen schoten vuur en Charlotte Brandon ging met een zucht achterover zitten. Ze had dus gelijk. Die achternaam bevestigde het. Ze wist niet precies waarom, maar ze had zich dat gezichtje herinnerd, hoewel ze al jaren geen foto meer van haar in de kranten had gezien. De laatste keer was misschien wel zeven, acht jaar geleden, toen ze het ziekenhuis verliet nadat John Henry Phillips zijn eerste beroerte had gehad. 'Wat probeer je me eigenlijk te vertellen, moeder?'

'Dat ze getrouwd is, lieve jongen, en nog wel met een belangrijk iemand ook. Zegt de naam John Henry Phillips je niets?'

Een fractie van een seconde sloot Alex zijn ogen. Wat zijn moeder beweerde was niet waar, kón niet waar zijn. 'Hij is overleden hè?'

'Nee, voor zover ik weet niet. Hij heeft een paar jaar geleden een paar beroertes gehad en hij zal wel tegen de tachtig lopen, maar ik weet zeker dat hij nog leeft. Als dat niet zo was hadden we dat vast wel gehoord.'

'Maar hoe kom je erbij dat ze zijn vrouw is?' Alex zag eruit alsof hij een klap in zijn gezicht had gekregen.

'Ik herinner me dat ik het verhaal heb gelezen en dat ik de foto's heb gezien. Ze was toen ook al zo mooi. Het verbaasde me eerst wel dat hij met zo'n jong meisje trouwde. Ik geloof dat ze toen een jaar of zeventien, achttien was. Ze is de dochter van een bekende Franse bankier. Maar toen ik hen samen met een vriendin op de persconferentie had gezien en de foto's eens bekeek, begon ik er anders over te denken. Weet je, in zijn goeie tijd was John Henry Phillips een heel bijzondere man.'

'En nu?'

'Wie zal het zeggen. Ik weet dat hij aan bed gekluisterd is en door zijn beroertes zwaar invalide is geworden, maar ik geloof niet dat er meer bekend is. Zij is altijd zorgvuldig uit het nieuws gehouden, daarom kon ik haar eerst niet goed thuisbrengen. Maar dat gezicht... dat vergeet je niet zo gemakkelijk.' Hun ogen ontmoetten elkaar en Alex knikte. Hij was dat gezicht ook niet zomaar vergeten, en dat zou ook nooit gebeuren. 'Ik neem aan dat ze je niets van dit alles heeft verteld.' Hij schudde weer van nee. 'Ik hoop dat ze dat dan alsnog doet.' De stem van zijn moeder klonk vriendelijk. 'Ze moet het je zelf vertellen. Misschien had ik niet...' Haar stem stierf weg, maar hij schudde zijn hoofd en keek toen intens terneergeslagen naar de vrouw die al zo lang zijn kameraad was.

'Waarom? Waarom is ze met die oude vent getrouwd? Hij had haar grootvader kunnen zijn, en hij is zo goed als dood.' Het onrechtvaardige ervan sneed hem door zijn hart. Waarom? Waarom hoorde Raphaella bij die man?

'Maar hij is niet dood, Alex. Ik begrijp niet wat ze van je wil. Alleen zal ik je eerlijk zeggen dat ze dat zelf denk ik ook niet goed weet. En je moet niet vergeten dat ze een absoluut geïsoleerd leven heeft geleid. John Henry Phillips heeft haar bijna vijftien jaar lang voor het publiek verborgen weten te houden. Ik denk niet dat ze gewend is voortvarende jonge advocaten te ontmoeten of losse verhoudingen te hebben. Ik kan me natuurlijk in haar vergissen, maar ik denk dat ik gelijk heb.'

'Dat geloof ik ook. Allemachtig.' Hij ging met een diepe, ongelukkige zucht achterover in zijn stoel zitten. 'Wat nu?'

'Heb je weer met haar afgesproken?'

Hij knikte. 'Vanavond laat. Ze zei dat ze met me wilde praten.' Hij vroeg zich af of ze het hem dan zou vertellen. En dan?

Terwijl Alex leeg voor zich uit zat te staren realiseerde hij zich dat John Henry Phillips misschien nog wel twintig jaar te leven had; tegen die tijd zou Alex bijna zestig zijn en Raphaella tweeënvijftig. Een heel leven wachten op de dood van een oude man.

'Waar denk je aan?' vroeg zijn moeder zachtjes.

Langzaam wendde hij zijn blik naar haar toe. 'Niet aan plezierige zaken. Weet je,' zei hij, 'ik heb haar op een avond op de trap vlak bij haar huis zien zitten. Ze zat te huilen. Ik heb dagen aan haar moeten denken en toen heb ik haar in het vliegtuig op weg hiernaar toe weer ontmoet. We raakten aan de praat, en...' Hij keek zijn moeder somber aan.

'Alex, je kent haar nauwelijks.'

'Mis, ik ken haar heel goed. Ik heb het gevoel alsof ik haar beter ken dan wie ook. Ik ken haar ziel, haar hart, en ik weet hoe ze denkt. Ik weet hoe ze zich voelt en hoe eenzaam ze is. En nu weet ik waarom. En ik weet nog iets.' Hij keek zijn moeder lang en doordringend aan. 'En dat is, Alex?'

'Dat ik van haar houd. Ik weet dat het belachelijk klinkt, maar het is zo.'

'Dat kun je niet weten, daar is het nog te vroeg voor. Ze is bijna een volmaakte onbekende voor je.'

'Nee, dat is niet waar.' Verder zei hij niets meer. Hij legde zijn kredietkaart bij de rekening, keek zijn moeder aan en zei: 'We komen er wel uit.' Charlotte Brandon knikte maar eens; het leek haar niet waarschijnlijk dat dat eenvoudig zou zijn.

Toen Alex haar een paar minuten later in Lexington Avenue afzette, zag ze aan de blik in zijn ogen dat hij vastbesloten was. En toen hij zijn hoofd boog tegen de forse wind en met stevige pas in noordelijke richting begon te lopen, wist hij zeker dat hij Raphaella voor zich zou trachten te winnen, hoe dan ook. Nog nooit eerder had hij zo naar een vrouw verlangd als naar haar. Zijn strijd was nog maar net begonnen. En het was een strijd die Alex Hale niet bereid was te verliezen.

7

Die avond, om vijf minuten voor elf, na een stevige wandeling langs Madison Avenue, sloeg Alex Hale 76th Street in en liep het Carlyle binnen.

Hij had een tafeltje in het Carlyle Café gereserveerd en keek uit naar een lang gesprek met Raphaella, waarna ze konden genieten van Bobby Shorts late show. Hij was een van de beste entertainers in New York, en dat hij zo'n genoegen met Raphaella kon delen verheugde Alex. Hij gaf zijn jas af bij de garderobe en liep tussen de tafeltjes door naar het besproken hoekje. Tien minuten lang zat hij op haar te wachten. Om kwart over elf begon hij zich bezorgd te maken, en om half twaalf vroeg hij zich af of hij haar kamer zou bellen. Maar hij besefte dat hij dat niet kon doen. Zeker niet nu hij wist dat ze getrouwd was. Hij realiseerde zich dat hij rustig op haar moest wachten zonder contact met haar te zoeken.

Om tien over half twaalf zag hij haar door de glazen deur turen; ze keek alsof ze zich zó weer zou omdraaien om weg te rennen. Hij probeerde haar aandacht te trekken maar ze zag hem niet, en nadat ze de zaal even had rondgekeken verdween ze weer. Bijna zonder erbij na te denken stond Alex op en haastte zich naar de lounge, net op tijd om haar de gang in te zien glippen. 'Raphaella!' riep hij zachtjes, en ze draaide zich om. Haar ogen stonden groot en angstig en haar gezicht was bleek. Ze droeg een prachtige ivoorkleurige satijnen avondjurk, die van de schouders af glad naar beneden viel en aan de zoom versierd was met een zwarte rand. Op haar linkerschouder droeg ze een grote, rijkversierde speld met in het midden een enorme parel gevat in onyx en diamanten; verder had ze bijpassende clips in de oren. Het was opvallend, en Alex merkte weer op hoe ongelooflijk mooi ze was. Ze bleef bewegingloos voor hem staan, en hij keek haar ernstig aan. 'Loop nog niet weg. Laten we iets drinken, dan kunnen we even praten.' Zijn stem klonk teder, en hij wilde haar wel in zijn armen nemen, maar hij durfde nog niet eens haar hand aan te raken.

'Ik... ik kan niet. Ik kwam je zeggen dat... Het spijt me... het is al zo laat... Ik...

'Raphaella, het is nog niet eens twaalf uur. Kunnen we niet even een half uurtje praten?'

'Er zijn zoveel mensen...' Ze keek wat ongelukkig om zich heen, en ineens herinnerde hij zich de Bemelmans bar. Hij vond het jammer dat ze Bobby Short nu zouden missen, maar wat zij op haar hart had was belangrijker voor hem.

'Er is hier nog een bar, waar we wat rustiger kunnen praten. Kom maar.' Zonder haar reactie af te wachten pakte hij haar hand en nam haar mee naar een bar tegenover het Carlyle Café. Daar gingen ze op een bankje achter een klein tafeltje zitten en Alex keek haar glimlachend en gelukkig aan. 'Wat wil je drinken. Wijn? Sherry?' Maar ze schudde haar hoofd en hij zag dat ze nog erg van streek was. Toen de ober weer was weggegaan zei hij zachtjes: 'Raphaella, wat is er?' Ze keek neer op haar handen en hij zag haar scherp afgetekende, volmaakte proflei tegen de donkere achtergrond van het zaaltje.

Haar blik zocht de zijne, alsof alleen dat haar al verdriet deed. De intens bedroefde uitdrukking op haar gezicht was dezelfde als bij hun eerste ontmoeting, toen hij haar huilend op de trap had aangetroffen. 'Laten we nu maar eens praten, vind je ook niet?'

Ze zuchtte even en leunde achterover tegen de leuning van de bank, haar ogen nog steeds op hem gericht. 'Ik had het je eerder moeten vertellen, Alex. Ik heb' - ze zocht naar de juiste woorden en ging toen verder - 'ik ben helemaal niet eerlijk tegenover je geweest. Ik weet niet hoe het kwam. Ik heb me een beetje door de gebeurtenissen laten meeslepen. Je was zo aardig toen we in het vliegtuig zaten, en je moeder was zo charmant. Maar ik ben tegenover jou, mijn vriend, heel oneerlijk geweest...' Haar ogen stonden heel triest en ze raakte even zachtjes zijn hand aan. 'Ik heb je de indruk gegeven dat ik vrij ben, en dat was heel verkeerd. Daarom moet ik je nu mijn excuses aanbieden.' Ze keek hem treurig aan en trok haar hand weer terug. 'Ik ben getrouwd, Alex. Dat had ik je natuurlijk meteen moeten vertellen. Ik weet echt niet waarom ik dit spelletje met je heb gespeeld, maar het was heel, heel verkeerd. Ik kan je niet weer ontmoeten.'

Ze was een vrouw met eergevoel, en hij werd diep getroffen door de oprechtheid in haar ogen. De tranen hingen aan haar wimpers; haar ogen stonden zo groot en haar gezicht zag heel wit.

Hij koos zijn woorden zorgvuldig en sprak heel ernstig, net als tegen Amanda toen ze nog heel klein was. 'Raphaella, ik waardeer het zeer wat je hebt gedaan. Maar heeft dat zo'n grote invloed op onze... onze vriendschap? Ik accepteer de situatie zoals hij is. Kunnen we elkaar ondanks alles niet blijven ontmoeten?' Hij was niet van plan haar zomaar te laten gaan.

Ze schudde bedroefd haar hoofd. 'Ik zou je graag weer ontmoeten... als... als ik vrij was. Maar ik ben een getrouwde vrouw. Het kan gewoon niet, het zou niet goed zijn.'

'Waarom niet?'

'Het zou niet eerlijk zijn tegenover mijn man. En hij is zo'n... zo'n goed mens. Hij is... zo oprecht... hij is altijd zo vriendelijk voor me geweest...' stamelde ze. Ze wendde haar gezicht af en Alex zag een traan over haar doorschijnende, ivoorblanke wang rollen. Hij stak zijn hand uit en streek met zijn vingertoppen over de satijnzachte huid van haar gezicht. Hij had zin om met haar mee te huilen. Ze kon dit niet menen. Het kon toch niet haar bedoeling zijn om haar man de rest van zijn leven trouw te blijven. Terwijl hij naar haar zat te kijken begon de verschrikking ervan tot hem door te dringen.

'Maar Raphaella... dit kan toch niet... die avond dat ik je op de trap zag zitten... je bent niet gelukkig, dat weet ik. Waarom kunnen we elkaar niet blijven ontmoeten en genieten van wat we hebben?'

'Omdat ik daar geen recht op heb. Ik ben niet vrij.'

'In godsnaam...' Hij stond op het punt haar te vertellen dat hij alles wist, maar ze hield haar hand omhoog alsof ze zich tegen een aanval moest verdedigen. Ze stond met een snelle beweging op en keek op hem neer terwijl de tranen haar nog over de wangen liepen.

'Nee Alex, nee! Het kan niet. Ik ben getrouwd. En het spijt me heel, heel erg dat ik dit zover heb laten komen. Dat had ik niet moeten doen. Het was niet eerlijk dat ik met je moeder ben komen lunchen...'

'Hou nou maar op met biechten en ga zitten.' Hij pakte haar zachtjes bij de arm en trok haar weer naast zich op het bankje. Ze begreep zelf niet waarom, maar ze liet hem zijn gang gaan, waarna hij met zijn hand de tranen van haar wangen veegde. 'Raphaella.' Hij sprak zo zachtjes dat niemand anders het kon horen. 'Ik hou van je. Ik weet dat het idioot klinkt. We kennen elkaar nauwelijks, maar ik hou van je. Ik zoek al jaren en jaren naar je. Nu kun je niet zomaar weglopen. Zeker niet vanwege de verhouding met... je man.'

'Wat bedoel je?'

'Ik bedoel dat ik van mijn moeder heb begrepen dat je man veel ouder is dan jij en al jaren heel ziek is. Ik moet bekennen dat ik er geen idee van had wie je was toen ik je ontmoette, maar mijn moeder herkende je. Zij heeft me verteld wie je bent en ook alles over je echtgenoot.'

'Ze wist het dus. Dan moet ze me wel een vreselijke vrouw vinden.'

Raphaella keek diep beschaamd.

'Nee,' zei hij heel beslist en zijn stem klonk dringend. Hij boog zich naar haar toe zodat hij de warmte van haar zijdeachtige huid bijna voelde, en nog nooit tevoren had hij zo'n begeerte in zich voelen opwellen. Maar dit was niet het juiste moment voor hartstocht. Hij moest met haar praten, hij moest haar tot rede brengen en het haar uitleggen. 'Hoe zou iemand jou nu vreselijk kunnen vinden? Je bent hem toch al die jaren trouw gebleven?' Het was bijna een retorische vraag en ze knikte langzaam en zuchtte.

'Dat is ook zo. Maar dat is geen reden daar nu ineens mee op te houden. Ik heb het recht niet te doen alsof ik vrij ben, Alex, want dat is niet zo. En ik heb ook niet het recht jouw leven op zijn kop te zetten of je op te schepen met mijn ellende.'

'Dat jouw leven zo eenzaam is, komt door de manier waarop je het hebt ingericht. Eenzaam en alleen met een heel zieke, oude man. Je hebt recht op zoveel meer.'

'Ja. Maar het is zijn schuld toch niet dat alles zo is gelopen.'

'Maar de jouwe ook niet. Moet je jezelf dan straf opleggen?'

'Nee, maar ik kan hem toch ook niet straffen.' De manier waarop ze dat zei maakte hem duidelijk dat hij de strijd aan het verliezen was, en hij voelde een diepe wanhoop opkomen. Ze stond weer op, deze keer veel vastberadener. 'Ik moet nu gaan.' Zijn ogen smeekten haar om te blijven. 'Het moet.' Zonder verder nog een woord te zeggen raakte ze met haar lippen even zachtjes zijn voorhoofd aan en liep toen snel de bar uit. Hij maakte aanstalten om haar te volgen, maar ze schudde haar hoofd en hield haar hand afwerend omhoog. Hij wist dal ze weer huilde, maar hij was zich ook heel goed bewust dat hij het deze keer had verloren. Als hij haar achterna zou gaan, maakte hij haar alleen maar ongelukkiger. Bovendien kon hij toch niets uitrichten, dat had hij wel uit haar woorden begrepen. Ze was door haar huwelijk en haar eergevoel aan John Henry Phillips gebonden, en ze was niet van plan die band te verbreken. Ze was zelfs niet bereid de band wat losser te maken, zeker niet voor iemand die een volkomen onbekende voor haar was, een man die ze de dag tevoren in een vliegtuig had ontmoet.

Alex Hale betaalde zijn drankje aan de bar, vergat helemaal dat hij in een ander zaaltje een tafeltje had gereserveerd voor Bobby Short en liep Madison Avenue op. Hij stak zijn hand op om een taxi naar zijn hotel aan te roepen. Toen hij ging zitten keek de chauffeur in de achteruitkijkspiegel, beet eens fors op zijn sigaar en keek verwonderd. 'Zeker koud buiten hè, makker?' Dat was de meest voor de hand liggende verklaring voor de tranen die Alex over de wangen rolden.

8

Alex en zijn nichtje stonden samen al een hele tijd te kijken naar de schaatsers die sierlijk hun rondjes draaiden in het Rockefeller Center. Ze hadden zojuist gegeten in het Café Français, en hij moest haar vóór acht uur thuisbrengen wilde hij zijn vliegtuig nog halen.

'Ik wilde dat ik dat mijn hele leven kon doen, oom Alex.' Het tengere, blonde meisje met de porseleinblauwe ogen en een zachte krans krullend haar keek haar oom glimlachend aan.

'Wat, schaatsen?' Hij glimlachte, zowel om haar eigen opmerking als vanwege het feit dat ze naast hem zo klein leek. Ze hadden een gezellige avond gehad, en zoals altijd trof hem de eenzaamheid van deze knappe tiener. Ze leek op niemand in haar familie, niet op haar moeder of vader, niet eens op haar grootmoeder en ook niet op Alex zelf. Ze was rustig en aanhankelijk, lief en trouw, maar eenzaam. Zoals ze daar stond deed ze hem wel een beetje aan Raphaella denken. Misschien was het leven voor geen van beiden erg vriendelijk geweest, en hij vroeg zich af of ze zich wellicht even eenzaam voelden. Er was kennelijk iets dat haar bezighield. De hele avond was ze opvallend rustig en zorgelijk geweest en nu stond ze met de verlangende blik van een kind naar de schaatsers te kijken. Hij vond het jammer dat hij de avondvlucht naar San Francisco moest nemen en dat hij niet meer tijd aan haar kon besteden. Ze hadden wel samen kunnen gaan schaatsen. Maar zijn reservering was al gemaakt en hij had zijn hotelkamer al ontruimd. 'Volgende keer als ik in de stad ben gaan we samen schaatsen.'

Ze keek lachend naar hem op. 'Ik ben er reuzegoed in, weet je.'

'O ja?' zei hij plagend. 'Hoe komt dat?'

'Ik ga heel vaak schaatsen.'

'Hier?' Hij keek met genoegen naar het sierlijke figuurtje. Weer vond hij het jammer dat er geen tijd meer was om te gaan schaatsen, zodat ze hem kon laten zien hoe goed ze daarin was.

Ze schudde haar hoofd. 'Niet hier. Dat kan ik me van mijn toelage niet permitteren.' Dat op zichzelf leek hem al absurd. Haar vader was een van de bekendste chirurgen in Manhattan, en Kay had toch zeker inmiddels ook een aardig kapitaaltje vergaard. 'Ik schaats in het park, oom Alex.' Af en toe noemde ze hem nog zo.

'Helemaal alleen?' Hij keek ontsteld en ze glimlachte hem hooghartig toe.

'Soms wel. Ik ben al groot hoor.'

'Groot genoeg om niet overvallen te worden?' zei hij boos, maar ze schudde lachend haar hoofd.

'Je lijkt oma wel.'

'Weet zij dat je alleen in Central Park gaat schaatsen? En nu we het er toch over hebben, weet je moeder het eigenlijk wel?' Uiteindelijk was Kay naar Washington vertrokken voor hij in New York arriveerde, zodat hij haar nog niet had ontmoet.

'Ze weten het allebei. En ik ben heus voorzichtig. Als ik 's avonds ga schaatsen zorg ik altijd dat ik met anderen meeloop als ik naar huis ga.'

'En weet je dat die anderen je niets zullen doen?'

'Waarom zouden ze?'

'Oh hemel, Mandy, je weet toch hoe het hier is, je woont je hele leven al in New York. Moet ik je nu nog vertellen wat je hier wel en niet kunt doen?'

'Maar ik ben nog maar een kind, waarom zou iemand mij overvallen? Er is toch niets te halen? Twee rolletjes drop, drie dollar en mijn huissleutels?'

'Misschien. Of' - hij kon het haast niet over de lippen krijgen - 'misschien wel iets veel kostbaarders. Ze kunnen je iets aandoen.' Het woord 'aanranden' wilde hij niet in de mond nemen, niet tegenover dat onschuldige gezichtje dat met die grappige glimlach naar hem opgeheven was. 'Hoor eens, doe me een plezier en doe het niet.' Fronsend haalde hij zijn portefeuille te voorschijn en nam er een knisperend bankbiljet van honderd dollar uit. Ernstig overhandigde hij het aan Amanda, die hem met groeiende verbazing aankeek.

'Wat is dat nou?'

'Dat is je schaatspotje. Ik wil dat je voortaan hier gaat schaatsen. En als het geld op is moet je dat zeggen, dan stuur ik je wel weer wat. Dit blijft onder ons, jongedame, maar ik wil per se niet dat je weer in Central Park gaat schaatsen. Is dat duidelijk?'

'Zeker, meneer. Maar Alex, je bent niet snik! Honderd dollar!' Ze grinnikte en zag er niet ouder uit dan tien. 'Fantastisch!' En zonder enige aankondiging ging ze op haar tenen staan, sloeg de armen om haar ooms nek en kuste hem stevig op de wang, waarna ze het bankbiljet in haar denim tasje stopte. Hij voelde zich iets geruster nu ze het geld had geaccepteerd. Wat hij echter niet wist - en wat hem zeker grote zorgen zou hebben gebaard - was dat het geld nauwelijks genoeg was voor een paar weken, omdat ze zo vaak ging schaatsen. Bovendien zou ze hem niet graag om meer geld vragen, zo was ze nu eenmaal niet. Ze was niet veeleisend en altijd dankbaar voor wat ze kreeg.

Met tegenzin zag hij op zijn horloge dat hij weg moest. Amanda keek al even spijtig als hij. 'Ik vrees dat we weg moeten, jongedame.' Ze knikte zwijgend en vroeg zich af hoelang het zou duren voor ze hem weerzag. Zijn bezoek bracht altijd wat zonneschijn in haar leven. Die bezoeken en de tijd die ze bij haar grootmoeder doorbracht maakten het leven een beetje draaglijker voor haar, en een beetje meer de moeite waard. Ze liepen langzaam de hellende promenade op in de richting van Fifth Avenue, en toen ze buiten stonden riep hij een taxi aan.

'Weet je al wanneer je weer komt, Alex?'

'Nee, maar het zal waarschijnlijk niet zo heel lang duren.' Iedere keer weer voelde hij dezelfde pijn en wroeging als hij haar alleen liet. Het was alsof hij meer voor haar had moeten doen en alsof hij zichzelf dat verweet. Maar wat zou hij kunnen doen? Hoe kon hij haar ouders vervangen, die verblind en ongevoelig waren? Hoe kon je een kind geven wat ze al bijna zeventien jaar lang niet meer kreeg? Ondanks haar kleine gestalte was ze eigenlijk geen kind meer, zelfs Alex moest dat inzien. Ze was een uitzonderlijk knap jong meisje. Het verbazingwekkende was dat ze dat zelf nog niet had ontdekt.

'Kom je voor Thanksgiving deze kant uit?'

'Misschien wel.' Hij zag de smekende blik in haar ogen. 'Goed, ik zal het proberen, maar ik kan het niet beloven.' Ze waren inmiddels bij haar huis aangekomen, en Alex omhelsde haar stevig en kuste haar op de wang. Toen ze uitstapte zag hij dat er tranen in haar ogen glinsterden, maar ze zwaaide dapper naar hem terwijl de taxi wegreed. Haar glimlach had dat verwachtingsvolle dat zestienjarigen kunnen hebben. Het stemde hem altijd triest haar zo achter te laten. Op de een of andere manier herinnerde ze hem altijd aan de kansen die hij had gemist, aan de kinderen die hij zelf niet had. Hij zou het heerlijk hebben gevonden Amanda als dochter te hebben. De gedachte alleen al maakte hem nijdig: zijn zuster verdiende zo'n lief kind niet.

Hij gaf de chauffeur het adres van zijn hotel, waar hij zijn bagage bij de portier ophaalde. Daarna ging hij zuchtend weer in de taxi zitten. 'Kennedy Airport, alstublieft.' Hij merkte dat hij zin had om weer naar huis te gaan. Hij was maar twee dagen in New York geweest, maar hij was er doodmoe van. Het gesprek met Raphaella de avond ervoor had hem somber gestemd en hij voelde zich eenzaam. Zijn zaken waren goed gegaan, maar dat leek overschaduwd te worden door de emotionele crisis waarin hij zich bevond. Zijn gedachten dwaalden steeds weer van Amanda naar Raphaella. Hij had medelijden met haar, maar voelde toch tegelijkertijd iets van boosheid. Waarom moest ze per se trouw blijven aan een man die haar grootvader had kunnen zijn en die al met één been in het graf stond? Er klopte iets niet. Het was belachelijk... Hij zag haar gezichtje weer voor zich, zoals ze de avond tevoren bij hem weg was gelopen. Gisteren. Gisteren had hij haar nog gezien. En toen ineens, in een onverklaarbare opwelling van woede vroeg hij zich af waarom hij zo begrijpend moest zijn, waarom hij moest accepteren dat ze zei: 'Ga weg.' Plotseling had hij besloten dat niet voor lief te nemen. Zomaar ineens. Alex keek om zich heen alsof hij wakker was geschud. Ze reden door 99th Street op de oostelijke oever.

'Breng me naar het Carlyle.'

'Nu?'

Alex knikte nadrukkelijk. 'Ja, nu.'

'Dus niet naar de luchthaven?'

'Nee.' Het kon hem niets meer schelen, hij kon altijd in de flat van zijn moeder logeren als hij zijn vliegtuig naar San Francisco miste. Ze was het weekend in Boston in verband met publiciteit rond haar nieuwe boek. Hij wilde nog één keer proberen Raphaella te spreken te krijgen. Als ze er was. Als ze naar beneden wilde komen om met hem te praten. Als...

Raphaella lag languit op het grote tweepersoonsbed in haar kamer in het Carlyle. Ze droeg een roze satijnen badjas, en daaronder crèmekleurig, met kant afgezet ondergoed. Voor het eerst sinds eeuwen was ze even alleen. Ze had zojuist afscheid genomen van haar moeder, haar tante en haar nichtjes, die inmiddels op het vliegveld waren om het toestel naar Buenos Aires te nemen. Zij zelf zou de ochtend daarna weer naar San Francisco gaan, maar vanavond kon ze zich heerlijk ontspannen en niets doen, helemaal niets. Ze hoefde niet charmant, gezellig en geduldig te zijn. Ze hoefde geen tolk meer te spelen voor haar familieleden, geen maaltijden meer voor hen te bestellen of in de stad met hen gaan winkelen. Eindelijk kon ze eens heerlijk gaan liggen lezen en zich ontspannen. Haar diner zou haar op de kamer worden gebracht en ze zou het alleen, maar in grootse stijl eten in de woonkamer van de suite waar ze altijd logeerde. Ze keek om zich heen en voelde een mengeling van uitputting en vreugde. Het was heerlijk om nu eens niet te hoeven luisteren en niet te hoeven doen alsof ze het naar haar zin had. Sinds ze was aangekomen had ze nog een minuut voor zichzelf gehad. Niet dat dat ooit het geval was. Dat was het hem juist, het was niet de bedoeling dat ze ooit alleen was. Dat paste niet bij haar rol als vrouw. Een vrouw moest beschermd worden. Een avond als deze was natuurlijk iets anders. Ze zou op haar kamer blijven, iets te eten bestellen en 's morgens in een gehuurde auto naar het vliegveld rijden om het toestel naar San Francisco te halen.

Per slot van rekening kon je maar niet voorzichtig genoeg zijn, zei ze cynisch bij zichzelf. Als je dat niet was, dan zag je maar wat er gebeurde. Voor de zoveelste keer de afgelopen achtenveertig uur vlogen haar gedachten weer naar Alex, naar zijn gezicht, de blik in zijn ogen, die brede schouders, dat zachte haar... dat was er gebeurd. Je werd aangesproken door een onbekende. Je ging met hem lunchen, iets met hem drinken. Je vergat je verplichtingen. En je werd verliefd.

Ze herinnerde zichzelf aan haar besluit en troostte zich met het idee dat het de juiste beslissing was geweest. Daarna dwong ze zich aan andere dingen te denken. Er was geen reden om Alex Hale ook nog maar een gedachte waardig te keuren, zei ze tegen zichzelf. Geen enkele reden. Ze zou hem nooit weer ontmoeten en hem nooit beter leren kennen. Zijn liefdesverklaring de avond tevoren was niet meer dan een uiting van een plotseling opgekomen verliefdheid. Dwaas en voortvarend. Hoe kon hij van haar verwachten dat ze weer een afspraak met hem zou maken? Hoe kwam hij erbij dat ze een verhouding zou willen beginnen? Weer zag ze in gedachten zijn gezicht voor zich en ze vroeg zich af of haar moeder ooit zoiets had gedaan. Was zij ooit iemand als Alex tegengekomen? Zij, of een van de vrouwen die ze in Spanje kende? Ze leken volmaakt tevreden met hun geïsoleerde bestaan, een bestaan waarin voortdurend geld werd uitgegeven aan juwelen, bontjassen en japonnen. Een leven vol party's, maar altijd in het gezelschap van andere vrouwen, achter zorgvuldig bewaakte muren. Wat mankeerde haar toch? Waarom had ze ineens zo'n hekel aan al die tradities? De vrouwen die ze in Parijs, Madrid en Barcelona kende leidden een prettig bestaan; ze leefden van het ene feest naar het andere toe.

En ze hadden kinderen... kinderen... als ze aan baby's dacht voelde ze altijd een steek door haar hart. Al jaren kon ze geen zwangere vrouw langs zien lopen zonder dat de tranen haar in de ogen schoten. Ze had John Henry nooit verteld hoezeer ze het als een gemis voelde dat ze geen kind had. Toch vermoedde ze dat hij het wel wist en dat hij daarom altijd zo vrijgevig was, haar zo verwende en haar met liefde overstelpte.

Raphaella dwong haar gedachten in een andere richting en ging rechtop zitten, boos dat ze zichzelf niet beter in de hand had. Eén dag nog was ze vrij. Ze hoefde niet aan John Henry te denken, aan zijn pijn, zijn beroertes of aan wat zij moest doen tot hij stierf. Ze hoefde niet te denken aan wat ze miste en al had gemist. Het had geen zin aan feesten te denken waar ze nooit naar toe zou gaan, of aan mensen die ze nooit zou ontmoeten en kinderen die ze nooit zou hebben. Haar leven was al voor haar uitgestippeld. Het was haar noodlot, een weg die ze wel móest gaan.

Met de rug van haar hand veegde ze een traan van haar wang... ze dwong zich het boek weer op te nemen dat naast haar op bed lag. Het was het boek van Charlotte Brandon, dat ze pas had gekocht. Het zou haar afleiden, want zolang ze las kon ze aan niets anders denken dan aan de intrige. Boeken waren al jaren een manier om de werkelijkheid even te ontvluchten. Met een behaaglijke zucht sloeg ze het boek weer open, dankbaar dat Charlotte Brandon nog steeds in staat was twee romans per jaar te schrijven. Soms las Raphaella ze nog een keer. De meeste van haar boeken had ze zeker twee- of driemaal gelezen, soms in een andere taal. Nadat ze een paar bladzijden had gelezen ging de telefoon, waardoor ze de wereld die ze zojuist was ontvlucht weer moest betreden.

'Hallo?' Vreemd dat iemand haar belde. Haar moeder zat waarschijnlijk al in het vliegtuig, en uit San Francisco belden ze alleen als er echt iets ernstigs aan de hand was. Die morgen nog had ze naar huis gebeld en de verpleegster had gezegd dat John Henry het goed maakte.

'Raphaella?' De stem kwam haar eerst niet bekend voor, maar ineens begon haar hart te bonzen.

'Ja?' Hij kon haar nauwelijks verstaan.

'Ik... neem me niet kwalijk... Ik... ik vroeg me af of ik misschien even met je kon komen praten. Ik weet wel dat je me gisteravond alles hebt uitgelegd, maar ik dacht dat we er nu iets rustiger over zouden kunnen spreken en... nou ja, misschien zouden we gewoon vrienden kunnen worden.' Zijn hart bonsde al even hard als het hare. Als ze nu eens zei dat ze hem niet wilde ontvangen? De gedachte dat hij haar nooit weer zou zien was ondraaglijk. 'Ik... Raphaella...'

Ze had nog geen antwoord gegeven en hij was bang dat ze misschien had opgehangen. 'Ben je daar nog?'

'Ja.' Ze kon nauwelijks een woord uitbrengen. Waarom deed hij dit? Waarom belde hij nu weer? Ze had erin berust haar plicht te doen, waarom moest hij dan zo wreed zijn haar weer in de verleiding te brengen? 'Ik ben er nog.'

'Kan ik... kunnen we... mag ik je komen opzoeken? Ik... ik ga over een paar minuten naar het vliegveld, maar ik wilde toch nog even langskomen.' Iets anders wilde hij niet. Hij wilde alleen nog één keer met haar praten voor hij het laatste vliegtuig nam.

'Waar ben je?' vroeg ze en fronste haar wenkbrauwen.

'Beneden.' Hij zei het zo deemoedig dat ze begon te lachen.

'Hier? In het hotel?' vroeg ze glimlachend. Hij was werkelijk net een kleine jongen.

'Vind je het goed?'

'Alex, ik ben niet eens gekleed.' Maar dat was niet belangrijk. Plotseling voelden ze allebei dat hij had gewonnen. Al was het maar voor een paar minuten, maar hij had gewonnen.

'Wat geeft dat nou? Al draag je alleen een handdoek, dat kan mij niet schelen... Raphaella...?' Er viel een lange stilte. Toen hoorde hij de bel in haar suite overgaan. 'Is dat je moeder?'

'Dat is niet erg waarschijnlijk. Die is net naar Buenos Aires vertrokken. Ik denk dat het mijn eten is.'

Een ogenblikje later ging de deur van de suite open en de ober rolde een serveerwagen naar binnen. Ze maakte een handgebaar om aan te geven dat ze de rekening wel even zou ondertekenen, en richtte toen haar aandacht weer op het telefoongesprek.

'Wat doen we? Kom jij naar beneden of moet ik naar boven komen en bij je aankloppen? Of misschien kan ik me vermommen als ober, wat vind je daarvan?'

'Alex, hou op!' Ineens was ze weer ernstig. 'Ik heb gisteravond alles gezegd wat er te zeggen viel.'

'Nee hoor. Je hebt me nog niet uitgelegd waarom je er zo over denkt.'

'Omdat ik van mijn man hou.' Ze kneep haar ogen stijf dicht en probeerde de gevoelens die ze inmiddels voor Alex koesterde weg te stoppen. 'En ik heb geen keus.'

'Dat is niet waar. Je kunt kiezen uit een heleboel mogelijkheden. Dat kunnen we allemaal. Soms hebben we al die verschillende kansen niet nodig, maar ze liggen er wel. Ik begrijp best hoe je erover denkt, en daar heb ik respect voor. Maar we kunnen toch wel met elkaar praten? Hoor eens, ik zal in de deuropening blijven staan en je niet aanraken. Dat beloof ik je. Ik wil je alleen maar even zien. Raphaella... alsjeblieft...'

De tranen stonden in haar ogen en ze haalde diep adem om hem te gaan vertellen dat hij maar beter weg kon gaan, dat hij haar dit niet moest aandoen omdat het niet eerlijk was. Maar ineens, zonder dat ze wist waarom, knikte ze. 'Goed, kom dan maar naar boven. Heel eventjes maar.' Toen ze de telefoon neerlegde trilde haar hand en ze voelde zich zo duizelig dat ze even haar ogen dicht moest doen.

Ze had niet eens tijd om kleren aan te trekken voordat hij belde. Ze trok haar badjas wat dichter om zich heen en streek haar haar glad. Het hing zwaar en los langs haar rug, en ze zag er veel jonger uit dan wanneer ze het opgestoken droeg. Ze aarzelde even voor ze de deur openmaakte en herinnerde zich eraan dat ze hem de toegang nog kon weigeren. Maar in plaats daarvan deed ze de kruk naar beneden, en toen stond ze tegenover die opvallend knappe man die aan de andere kant stond te wachten. Even stonden ze elkaar zwijgend op te nemen, daarna deed ze een stapje naar achteren en nodigde hem binnen. Ze glimlachte niet, maar haar ogen volgden hem ernstig terwijl hij de kamer in liep.

'Hallo,' zei hij nerveus en jongensachtig verlegen. Hij stond haar een hele tijd op te nemen. 'Fijn dat ik even boven mocht komen. Ik weet dat het gek is, maar ik moest je gewoon even spreken.' Terwijl hij naar haar stond te kijken vroeg hij zich af waarom hij eigenlijk was gekomen. Wat moest hij zeggen? Hij kon alleen maar vertellen dat hij iedere keer dat hij haar zag verliefder werd. En dat als hij haar niet zag, ze hem achtervolgde als een geestverschijning waar hij niet meer buiten kon. Maar hij keek alleen maar naar haar en knikte.

'Dank je.'

Haar stem klonk heel rustig. 'Wil je ook iets eten?' Ze maakte een vaag handgebaar naar de enorme serveerwagen, maar hij schudde van nee.

'Nee, dank je, ik heb al samen met mijn nichtje gegeten. Het was niet mijn bedoeling je te storen. Waarom begin je niet vast?' Ze schudde haar hoofd en glimlachte.

'Dat kan wel wachten.' Het was even stil en ze liep met een zucht naar de andere kant van de kamer. Ze keek verstrooid naar buiten en wendde zich toen weer langzaam naar hem toe. 'Alex, het spijt me. Je gevoelens laten me allesbehalve onverschillig, maar ik kan niet anders.' De stem die tot hem sprak was die van een eenzame prinses, die zich altijd bewust is van de verplichtingen die haar rang met zich meebrengt, en die het betreurt dat ze niet meer kan doen. Alles aan haar was even aristocratisch, haar houding, de manier waarop ze sprak en zoals ze daar stond, zelfs in de roze satijnen badjas. Raphaella Phillips was vorstelijk tot in haar vingertoppen. Het enige waaraan hij zag dat ze toch iets menselijks had, was de intens verdrietige blik die in haar ogen lag.

'Maar wat zijn jouw gevoelens, Raphaella. Hoe denk jij erover?'

'Ik? Ik ben die ik ben. Daar kan ik niets aan veranderen. Ik ben de vrouw van John Henry Phillips. Dat ben ik al bijna vijftien jaar. Ik moet mijn naam eer aandoen, Alex, voor altijd.'

'Hoelang is hij al... zoals hij nu is?'

'Meer dan zeven jaar.'

'Heb je daar dan vrede mee? Heb je er genoeg aan je plicht te doen? Troost het je als je bedenkt hoe de jaren voorbijvliegen? Hoe oud ben je nu? Tweeëndertig? Je leeft al zo sinds je 25ste, Raphaella. Hoe hou je het vol? Hoe kun je zo verder gaan?'

Haar ogen stonden vol tranen. 'Ik moet wel. Ik kan niet anders. Het is niet belangrijk.'

'Natuurlijk is het wel belangrijk. Hoe kun je dat nu zeggen?' Hij ging naast haar staan en keek teder op haar neer. 'Raphaella, het gaat om jouw leven.'

'Maar er is geen andere mogelijkheid, Alex. Dat wil je maar niet inzien. Misschien is mijn moeders manier van leven wel beter en verstandiger, want in dat leven is geen plaats voor verleidingen als deze. Niemand komt ooit zo dicht bij je dat hij je kan dwingen te kiezen. Dan zijn er ook geen keuzemogelijkheden.'

'Het spijt me dat het zo moeilijk ligt. Maar waarom moeten we kiezen? Waarom zouden we er nu over moeten praten? Waarom worden we niet gewoon vrienden, jij en ik? Ik zal geen eisen aan je stellen. Maar misschien kunnen we als goede vrienden af en toe eens gaan lunchen of zo.' Het was een hersenschim, daar was hij zich heel goed van bewust, net als Raphaella die haar hoofd schudde.

'Hoelang zou dat duren denk je, Alex? Ik ken je gevoelens. En ik geloof dat jij ook wel weet dat ik dezelfde gevoelens koester.' Bij die woorden voelde hij vreugde opwellen in zijn hart, en hij wilde haar in zijn armen nemen, maar durfde niet.

'Kunnen we dat niet vergeten? Kunnen we niet net doen alsof die gevoelens niet bestaan?' De blik op zijn gezicht zei al genoeg.

'We zullen wel moeten.' Met een dapper glimlachje voegde ze eraan toe: 'Misschien lopen we elkaar over een paar jaar wel weer eens tegen het lijf.'

'Waar? In Spanje, op het buitenverblijf van je familie en nadat ze je weer hebben opgesloten? Hou je jezelf nu voor de gek? Raphaella' -hij legde zijn handen zachtjes op haar schouders en ze keek hem aan met die enorme, trieste, donkere ogen waarvan hij al zoveel hield -'Raphaella, sommige mensen zoeken hun hele leven liefde omdat ze daar behoefte aan hebben, en meestal vinden ze die liefde niet. Heel af en toe overkomt het je en wordt het je in de schoot geworpen. Het klopt aan en zegt: "Hier ben ik, neem me, want ik ben van jou." Hoe kun je je ervoor afsluiten als het op je pad komt? Hoe kun je zeggen: "Nee, nu niet, later misschien"? Hoe kun je dat risico nemen, wetende dat die kans zich misschien nooit weer voordoet?'

'Soms is het een luxe als je een bepaalde kans grijpt, een luxe die je je niet kunt veroorloven. Op dit moment kan ik het me niet permitteren. Het zou niet goed zijn, dat weet jij ook wel.'

'Ik weet het niet. Als je mij zou toestaan van je te houden, zou je je man dan echt iets ontnemen? Zou het voor hem, in zijn toestand, werkelijk enig verschil maken?'

'Misschien.' Haar ogen hadden de zijne niet losgelaten en ze stonden nog steeds midden in de kamer tegenover elkaar, hij met zijn handen op haar schouders. 'Misschien zou alles heel anders worden als ik onverschillig tegenover zijn behoeften stond, als ik er nooit was om erop toe te zien dat hij goed werd verzorgd. Als ik een verhouding met jou begon zou ik hem misschien verwaarlozen. Zoiets zou zijn dood kunnen zijn. Voor hem is het misschien een kwestie van leven of dood. Daarom zou ik hem nooit in de steek kunnen laten.'

'Dat zou ik ook nooit van je vragen. Nooit. Begrijp je dat dan niet? Ik heb je al gezegd dat ik je houding respecteer en er begrip voor heb. Ik zeg alleen maar dat je recht hebt op iets beters, net als ik. En dat hoeft niets te veranderen in de verhouding tussen jou en je man, ik zweer het je, Raphaella. Ik wil gewoon iets met je delen dat we geen van tweeën kennen en misschien ook nog nooit hebben gehad. Voor zover ik het kan beoordelen leef je in een vacuüm, en ik ook. In sommige opzichten leef ik al heel lang zo.'

Raphaella keek hem aan met nog steeds die pijnlijke, vastberaden blik in de ogen. 'Hoe weet je zo zeker dat er iets tussen ons is, Alex? Misschien zijn je gevoelens niet meer dan een illusie, een droom. Je kent me niet. Alles wat je over me denkt bestaat alleen in je fantasie.'

Maar nu schudde hij zijn hoofd en bracht zijn mond teder op de hare. Even voelde hij hoe ze verstijfde, maar zijn armen werden zo snel en zo stevig om haar heen geslagen dat ze zich niet terug kon trekken. Even later wilde ze dat ook helemaal niet meer. Ze klampte zich aan hem vast alsof hij de laatste man op aarde was, en haar hele lichaam klopte met een hartstocht die ze nog nooit had gekend. Ademloos maakte ze zich uit zijn omhelzing los, schudde haar hoofd en wendde zich af.

'Nee Alex, nee!' Ze keek hem furieus aan. 'Nee! Niet doen! Breng me niet in verleiding door me te laten voelen wat ik mis. Het kan niet, dat weet je toch!' Ze wendde zich weer af, met gebogen schouders en de ogen vol tranen. 'Alsjeblieft, ga nu.'

'Raphaella...' Ze keek hem met een vertrokken gezicht aan, haar ogen enorm groot in het fijnbesneden gezicht. Toen was het alsof hij haar voor zijn ogen zag smelten. Het vuur in haar ogen doofde en ze sloot ze even, toen liep ze naar hem toe, sloeg haar armen om zijn hals en haar mond zocht gretig de zijne.

'Oh lieveling, ik hou van je... ik hou van je...' Zijn woorden klonken teder en toch dringend. Ze hield hem tegen zich aan en kuste hem met een liefde die meer dan zeven jaar onderdrukt was geweest. Zonder verder na te denken liet hij de roze satijnen badjas van haar schouders glijden, knielde voor haar neer en kuste haar overal. Voor hem stond een godin die hij had vereerd vanaf hun eerste ontmoeting. Dit was de vrouw naar wie hij had verlangd, de vrouw die hij nodig had en van wie hij meteen had gehouden. Hij hield haar in zijn armen en streelde haar, en Raphaella wist dat ze zich van ganser harte aan hem gaf. Eindeloos lang kusten ze elkaar, raakten elkaar aan en lieten hun handen strelend over elkaars huid glijden. Ze voelde haar knieën knikken, en plotseling tilde hij haar op terwijl de roze satijnen jas achter hen op het kleed bleef liggen. Langzaam liep hij naar de slaapkamer en legde haar op het bed. 'Raphaella?' vroeg hij zachtjes, en ze knikte met een aarzelend glimlachje. Hij knipte het licht uit, ontdeed zich snel van zijn kleren en ging naast haar liggen. Zijn mond en zijn handen zochten gretig haar lichaam. Ze had het gevoel alsof ze droomde, alsof dit niet echt gebeurde, en ze gaf zich aan hem met een overgave die ze van zichzelf niet kende. Haar hele lichaam klopte en bewoog zich met een hartstocht waar ze niet van had kunnen dromen, en met dezelfde gretigheid drukte Alex zich tegen haar aan. Zijn lichaam drong diep in haar, hun armen en benen verstrengelden zich alsof ze deel uitmaakten van één lichaam en hun monden sloten zich aaneen in een eindeloze kus, tot ze allebei het hoogtepunt van hun genot bereikten.

Later lagen ze rustig naast elkaar in het zachte lamplicht en Alex keek naar de vrouw van wie hij hield. Even overviel hem een zekere angst. Wat had hij gedaan, en wat ging zij nu doen? Zou ze hem haten? Zou dit het einde zijn? Maar toen hij de warmte in haar ogen zag opgloeien wist hij dat dit niet het einde, maar het begin was. Ze boog zich dicht naar hem toe, kuste hem zachtjes op de lippen en gleed heel langzaam met haar hand over zijn rug. Zijn hele lichaam begon te tintelen, en hij kuste haar weer. Hij ging op zijn zij liggen en keek naar haar glimlachende gezicht.

'Ik hou van je, Raphaella.' Hij zei het zo zachtjes dat ze hem nauwelijks kon verstaan, en ze knikte langzaam, terwijl haar glimlach nu ook haar ogen bereikte. 'Ik hou van je.' Hij herhaalde het nog eens en haar glimlach verbreedde zich.

'Dat weet ik. En ik hou ook van jou.' Haar stem klonk net zo zacht als de zijne en hij trok haar weer dicht tegen zich aan, in een stevige omhelzing waaruit ze niet kon ontsnappen. Alsof ze zijn bedoeling begreep, sloeg zij haar armen dichter om hem heen. 'Het is goed, Alex... sssst... het is goed.'

Even later begonnen zijn handen haar weer te liefkozen.

9

'Raphaella?' Het was niet meer dan gefluister, terwijl hij gesteund op één elleboog naar haar lag te kijken. Het was niet duidelijk of ze wakker was of niet. Langzaam knipperde ze met haar ogen in het vroege ochtendlicht, en het eerste dat ze zag was Alex, die met ogen vol liefde op haar neerkeek. 'Goedemorgen, mijn lieveling.' Hij kuste haar en streek het lange, zijdeachtige haar dat zo op het zijne leek glad. Ze zag dat hij glimlachte en vroeg: 'Wat valt er zo vroeg op de dag te lachen?'

'Ik dacht net, als we ooit kinderen krijgen, kom je in grote problemen als ze ook maar iets anders hebben dan ravenzwart haar.'

'O ja?' Ze keek hem geamuseerd aan en hij knikte.

'Ja, dat zou je zeker.' Hij keek haar peinzend aan en ging met een vinger langs de omtrek van haar borsten, dwaalde naar beneden naar het plekje waar haar benen bij elkaar kwamen en liet zijn vinger toen weer traag naar haar borsten glijden. Even hield hij op en keek haar vragend aan. 'Wil jij kinderen, Raphaella?'

'Nu?'

'Nee, ik bedoel, in het algemeen. Ik vroeg me alleen af...' Hij aarzelde en besloot toen het toch te vragen. 'Kun je kinderen krijgen?'

'Ik denk van wel.' Ze wilde John Henry's gebrek niet verraden, en zei dus niets meer.

'Heb je geen kinderen omdat je dat niet wilde, of... omdat er andere redenen waren?' Hij voelde wel dat ze niet alles vertelde.

'Andere redenen.'

Hij knikte. 'Ik vroeg het me al af.' Ze boog zich naar hem toe en kuste hem zachtjes op de mond. Plotseling ging ze recht overeind in bed zitten en keek dodelijk verschrikt op de klok. Ze sloeg een hand voor de mond.

'Wat is er?'

'Mijn god... ik heb net mijn vliegtuig gemist.'

'Ik heb dat van mij gisteravond gemist. Ik heb mijn bagage niet eens bij de portier opgehaald.'

Maar ze hoorde hem niet. 'Wat moet ik doen? Ik moet de luchthaven bellen... ik weet zeker dat ze wel een ander... Mijn god, als Tom me nu komt afhalen...'

Zodra ze dat zei trok Alex een somber gezicht. 'Wie is Tom?'

'De chauffeur, mallerd,' zei Raphaella glimlachend.

'Gelukkig. Goed, bel dan nu naar huis en zeg dat je die vlucht hebt gemist. Zeg maar dat je de...' Hij had willen zeggen 'dat je de volgende neemt,' maar ineens kreeg hij een idee. 'Raphaella... als we nu eens...' Hij durfde het bijna niet uit te spreken en pakte haar hand. 'Als we nu eens morgen pas naar huis gingen, en het weekend samen hier blijven? Dat kan toch.'

'Nee, dat kan niet. Ze zitten op me te wachten... Ik moet...'

'Waarom? Je hoeft thuis toch niets te doen, dat heb je zelf gezegd. Eén of twee dagen, dat maakt toch niet zoveel verschil. Zo'n kans krijgen we voorlopig niet weer. We zijn hier, we zijn alleen, we zijn samen... Wat vind je ervan? Nog één dag?' Hij trok haar weer in zijn armen en bad inwendig dat ze ja zou zeggen. Maar ze maakte zich langzaam van hem los, haar gezicht peinzend, aarzelend.

'Dan zou ik moeten liegen, Alex. En als...'

'Als er iets gebeurt' - ze wisten beiden dat hij bedoelde met John Henry - 'neem je het eerstvolgende vliegtuig terug. De hele week dat je hier met je moeder logeerde was dat toch ook zo. Alleen ben je nu bij mij. Alsjeblieft.' Hij keek teder en jongensachtig, en ze wilde niets anders dan bij hem in New York blijven. Maar hoe moest het dan met haar verplichtingen ten opzichte van John Henry... Ineens wist ze dat ze eens één keer aan zichzelf wilde denken. Ze keek naar Alex op en knikte. Ze zag er wat onzeker maar opgewonden uit, en hij slaakte een kreet van vreugde. 'Lieveling, ik hou van je!'

'Je bent gek!'

'Dat zijn we allebei. Ik ga een douche nemen. Als jij dan het ontbijt bestelt, kunnen we daarna gaan wandelen.' Ze hadden zich echter geen van beiden gerealiseerd dat ontbijt-voor-twee wat eigenaardig zou zijn in dit geval, en daarom bestelde zij één zeer uitgebreid ontbijt. Toen ze vroegen voor hoeveel personen, antwoordde zij prompt: 'Voor één persoon.' Ze bracht hem verslag uit terwijl hij stond te douchen, en verlangend en bewonderend keek ze naar zijn lichaam. Hij was zo groot, sterk en knap, hij had wel iets van een standbeeld van een jonge Griekse god. 'Zeg, waar kijk je naar?' vroeg hij terwijl het water langs zijn gezicht stroomde.

'Naar jou. Je bent mooi, Alex.'

'Nu weet ik zeker dat je gek bent.' Hij keek haar even ernstig aan. 'Heb je naar huis gebeld?' Ze schudde haar hoofd als een recalcitrant schoolmeisje. Hij stond stil onder de douche en ze had zin het water dat langs zijn lichaam liep met haar tong te volgen. Ze kon nu niet aan San Francisco denken, dat leek zo onwerkelijk. Alles draaide op dit ogenblik om hem. 'Waarom ga je dat nu niet even doen, liefje.'

Ze knikte en liep de badkamer uit. Toen ze naast de telefoon zat leek de schoonheid van zijn lichaam te vervagen. Ze voelde ineens weer dat ze mevrouw John Henry Phillips was. Wat voor leugentje moest ze hen op de mouw spelden? De telefoniste antwoordde veel te snel naar haar zin, en ze werd bijna direct met San Francisco verbonden. Een paar teilen later had ze de verpleegster aan de lijn, die haar vertelde dat John Henry nog sliep... het was in San Francisco pas zeven uur in de ochtend.

'Gaat alles goed met hem?' vroeg ze bezorgd. Misschien zou ze nu haar verdiende loon krijgen. Misschien ging het slechter met hem en dan zou dat haar schuld zijn. Maar de opgewekte stem van de verpleegster stelde haar al gauw gerust.

'Het gaat uitstekend. We hebben hem gisteren een uurtje in de rolstoel gezet. Ik geloof dat hij dat wel prettig vond. Na het eten heb ik hem een poosje uit de krant voorgelezen en daarna is hij meteen gaan slapen.' Dan ging alles zijn gangetje, net als voordat ze was vertrokken. Ze legde uit dat ze een paar dagen langer dan was voorzien bij haar moeder in New York bleef en dat ze de volgende dag terug zou komen. Ze zweeg even, en verwachtte bijna dat de verpleegster haar van een leugen zou betichten en haar een hoer zou noemen, maar er gebeurde niets. Bovendien wist ze dat haar moeder nooit belde als ze in Argentinië zat en dat er dus geen enkele reden was om bang te zijn dat haar leugentje zou worden ontdekt. Maar ze voelde zich zo vreselijk schuldig; het leek haar bijna onmogelijk dat ze er niet achter kwamen. Ze vroeg de verpleegster tegen Tom te zeggen dat hij haar die dag niet hoefde op te halen, en dat ze nog wel belde wanneer ze de volgende dag aankwam. Ze bedacht dat ze van het vliegveld wel een taxi samen met Alex zou kunnen nemen, maar als ze zoiets deed zouden ze zich misschien afvragen wat er aan de hand was. Ze bedankte de vrouw en vroeg haar tegen meneer Phillips te zeggen dat ze had gebeld en dat alles goed met haar ging. Toen hing ze op en bleef met een ernstig gezicht zitten.

'Is er iets?' Alex kwam uit de badkamer; zijn haar was gekamd en hij had een handdoek om zijn middel gewikkeld. Ze zag er anders uit dan een paar minuten tevoren. 'Wat is er gebeurd?'

'Niets. Ik... ik heb ze net gebeld.' Ze sloeg haar ogen neer.

'Is er iets mis?' vroeg hij bezorgd, maar ze schudde snel haar hoofd. 'Nee, nee. Het gaat prima met hem. Alleen...' Ze keek hem verdrietig aan. 'Ik voel me zo schuldig. Alex, eigenlijk moet ik teruggaan,' fluisterde ze gekweld. Hij ging naast haar zitten, legde een arm om haar schouders en trok haar dicht tegen zich aan.

'Als jij dat graag wilt, vind ik het best. Ik heb je toch gezegd dat ik het begrijp. Ik zal het altijd begrijpen.' Ze keek hem vol verwarring aan en hij trok haar nog dichter naar zich toe. 'Het is goed, lieveling, alles is goed.'

'Waarom ben je zo lief voor me?' Ze begroef haar gezicht tegen zijn blote schouder.

'Omdat ik van je houd. Dat heb ik je gisteravond toch al gezegd.' Hij glimlachte en kuste haar op haar voorhoofd.

'Maar je kent me nauwelijks.'

'Onzin. Ik ken je van top tot teen.' Ze bloosde, hoewel ze wist dat hij het ook in een andere, diepere betekenis bedoelde. En vreemd genoeg geloofde ze hem, hoewel ze hem nog maar zo kort kende. Hij kende haar inderdaad. Beter dan wie ook, beter dan haar man zelfs.

'Zou je erg boos zijn als ik vandaag naar huis ging?' Ze zei het met spijt in haar stem en slaakte een lange, diepe zucht.

'Nee, maar ik zou het wel erg jammer vinden. Toch zou ik niet boos zijn. Als je vindt dat je dat moet doen, dan is het goed.'

'Wat ga jij dan doen? Ga je weer naar je moeder of je zuster?'

'Nee, mijn moeder zit in Boston en Kay in Washington, en mijn nichtje had allerlei plannen voor het weekend. Ik ga naar huis, waarschijnlijk met dezelfde vlucht als jij als we plaatsen naast elkaar kunnen krijgen. Ben je het daarmee eens?' Ze knikte. 'Mooi.' Hij stond langzaam op. 'Bel de luchtvaartmaatschappij dan maar. Ik ga me scheren.' Hij slenterde weer naar de badkamer en deed de deur dicht. Ze voelde zich net alsof ze zojuist haar dierbaarste wens had opgegeven. Samenzijn met Alex. Samen. Alleen zij tweeën. Ze bleef nog even zitten, toen liep ze naar de dichte deur en klopte zachtjes. 'Ja?'

'Mag ik binnenkomen?' Hij deed de deur open en keek haar aan met een glimlach die haar nog eens vertelde dat hij van haar hield.

'Natuurlijk, mallerd. Dat hoef je toch niet te vragen. Heb je al gebeld?'

Ze schudde verlegen haar hoofd. 'Ik wil eigenlijk niet.'

'Waarom niet?' Hij voelde zijn hart bonzen terwijl hij op haar antwoord wachtte.

'Omdat ik nog niet terug wil.' Ze leek wel een klein meisje zoals ze daar stond, met haar lange haar dat over haar schouders viel, nog verward van de nacht ervoor. 'Ik wil liever bij jou blijven.'

'Zo, wil je dat?' Hij kon een glimlach niet onderdrukken, legde zijn scheermesje neer en greep haar met zijn ene hand vast, terwijl hij met de andere een handdoek pakte om het schuim van zijn gezicht te vegen. 'Mooi, ik vind het een prachtig idee.' Hij kuste haar lang en hard en nam haar weer mee naar bed. Na een halfuur arriveerde de ober met hun ontbijt.

Toen hij weer was vertrokken gingen ze samen zitten eten, zij in de roze satijnen badjas en hij in een handdoek. Ze keken allebei even gelukkig en maakten plannen voor de dag die voor hen lag. Het was alsof ze altijd al samen waren geweest, en ze verdeelden de roereieren in twee porties.

'En dan wil ik op de bovenste verdieping van het Empire State Building kijken, en ik wil warme kastanjes eten, en ik wil gaan schaatsen...'

Hij begon te lachen. 'Je lijkt mijn nichtje wel, die is ook zo gek op schaatsen.'

'Dan kunnen we samen gaan. Maar ik wil eerst naar het Empire State Building.'

'Raphaella!' steunde hij terwijl hij zijn koffie opdronk. 'Meen je dat?'

'Ja zeker. Ik krijg nooit de kans om zulke dingen te doen!'

'Ach liefje.' Hij leunde over de tafel om haar te kussen. 'Je bent de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien.'

'Dan ben je dus blind en niet snik, maar ik hou toch van je.' Ondertussen vroeg ze zich echter af of zijzelf niet gek was. Dit was waanzin, absolute waanzin. En het gekste van alles was dat ze het gevoel had alsof ze hem haar hele leven had gekend.

Ze verzonnen een smoesje zodat Raphaella Alex' bagage bij de portier kon laten ophalen, en toen de koffers boven werden gebracht kleedde Alex zich aan, terwijl Raphaella een bad nam. Ze stonden al pratend naast elkaar hun bezittingen in de grote kast te ordenen en al met al had hun samenzijn wel iets van een huwelijksreis, zoals ze opmerkte toen ze op weg naar de stad waren. Gehoorzaam nam hij haar mee naar de bovenste verdieping van het Empire State Building, naar het Plaza om te lunchen en daarna naar het park voor een ritje in een rijtuig. Ze besteedden twee uur aan een rondgang langs de wonderen in het Metropolitan Museum en liepen bij Parke-Bernet binnen om naar een veiling te kijken die in volle gang was. Aan het eind van de dag staken ze gelukkig, ontspannen en doodmoe de straat over naar het Carlyle en namen de lift naar haar kamer. Geeuwend trok ze haar jas uit en hing hem in de kast, terwijl Alex zijn jasje en schoenen uitdeed. Hij ging op bed liggen en strekte zijn armen naar haar uit.

'Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik ben uitgeteld. Ik geloof niet dat ik sinds ik klein was ooit zoveel op één dag heb gedaan.'

'Ik ook niet.' Ze wenste dat ze hem kon meenemen naar Parijs, naar Barcelona en naar Madrid, waar ze hem al haar geliefde plekjes kon laten zien. Ook wilde ze hem meenemen naar Santa Eugenia, zodat hij kon zien waar ze altijd haar zomervakanties doorbracht en waar ze al de kinderen van wie ze zoveel hield konden opzoeken. Vreemd eigenlijk, de kinderen aan wie ze verhaaltjes had verteld toen ze pas was getrouwd gingen nu zelf trouwen en kregen weer kinderen. Ze voelde zich dan weleens erg oud, alsof een belangrijk aspect van het leven aan haar voorbij was gegaan.

'Waar dacht je aan?' Hij had het verdriet weer in haar ogen gezien.

'Ik dacht aan Santa Eugenia.'

'Wat is daar dan mee?' probeerde hij.

'Ik dacht aan de kinderen daar... Oh Alex... je hebt er geen idee van hoe ik aan hen gehecht ben.'

Rustig en beheerst pakte hij haar hand en zei: 'Op een dag zullen wij samen ook kinderen hebben.' Ze zei niets terug; het was een onderwerp waar ze liever niet over praatte. Veertien jaar geleden had ze het van zich af gezet.

'Het is niet belangrijk.'

'Ja, dat is het wel. Heel erg belangrijk zelfs. Voor ons allebei. Toen ik nog getrouwd was verlangde ik erg naar kinderen.'

'Kon je vrouw geen kinderen krijgen?' zei Raphaella hoopvol en nieuwsgierig, alsof ze daardoor iets gemeenschappelijks kregen, alsof ze beiden door hetzelfde noodlot achtervolgd werden.

'Nee.' Hij schudde peinzend zijn hoofd. 'Ze had ze wel kunnen krijgen, maar ze hield niet van kinderen. Grappig, hoe je sommige dingen na verloop van tijd met andere ogen bekijkt. Als ik nu een vrouw zou ontmoeten die er zo over dacht, denk ik niet dat ik van haar zou kunnen houden. Ik dacht dat ik Rachel wel kon bepraten, maar het lukte niet. Ze had het te druk met haar werk. Als ik terugkijk geloof ik eigenlijk dat het maar beter is dat we geen kinderen hebben gekregen.'

'Wat deed ze eigenlijk?'

'Ze is advocate.' Raphaella keek geïmponeerd en hij kuste haar zachtjes op de lippen. 'Maar als vrouw stelde ze niet veel voor. Raphaella, kijk niet zo.'

'Ben jij bij haar weggegaan?'

Hij schudde weer zijn hoofd. 'Nee. Zij is weggegaan.'

'Was er een andere man?'

'Nee,' zei hij glimlachend, zonder enige bitterheid. 'Er was een andere baan. Dat was het enige belangrijke voor haar. Altijd. Het is maar beter dat het zo is gelopen.' Ze lagen als oude vrienden en vertrouwde geliefden naast elkaar.

'Heeft ze veel succes in haar werk?'

'Waarschijnlijk wel.'

Ze knikte langzaam. 'Soms zou ik willen dat ik ook ergens heel goed in was. Het enige dat ik goed zou kunnen is me tot nu toe onthouden, en al het andere... ach... ik kan eigenlijk niet zoveel.'

'Je vertelt kinderen verhaaltjes.'

Ze glimlachte verlegen. 'Dat kun je nauwelijks een levenstaak noemen.'

Hij bestudeerde haar op zijn gemak en er schoot hem iets te binnen dat zijn moeder had gezegd. 'Waarom schrijf je die verhalen niet op? Je zou kinderboeken kunnen gaan schrijven, Raphaella.' Even lichtten haar ogen op terwijl ze de gedachte overwoog, maar hij nam haar in zijn armen en zei: 'Ik hoop dat je goed beseft dat ik tevreden ben, al deed je nooit meer iets dan van me houden.'

'Is dat zo? Zal het je niet gaan vervelen?' Ze keek werkelijk zorgelijk. 'Nooit. Vreemd, mijn hele leven heb ik al ambitieuze vrouwen om me heen, vrouwen die een beroep uitoefenen en daar carrière in maken. Ik had nooit gedacht dat ik een vrouw zou kunnen begrijpen die anders was. En ineens besef ik dat ik al die tijd heb verlangd naar iemand zoals jij. Ik heb geen zin om te vechten en te wedijveren, ik heb geen zin in ruzie over wie het meeste verdient. Ik wil gewoon mezelf zijn, samen met iemand om wie ik geef, iemand met een warme, vriendelijke persoonlijkheid, die intelligent is en bij wie ik me op mijn gemak voel...' Hij begroef zijn gezicht in haar hals. 'Zal ik je eens wat zeggen, die beschrijving past precies bij jou.'

Ze keek hem met scheef gehouden hoofd aan. 'Weet je wat nou zo gek is? Nu, op dit moment heb ik het gevoel dat dit mijn leven is. Hier, bij jou. Alsof er nooit iets anders is geweest, alsof mijn leven in San Francisco niet echt is. Vind je dat gek?' vroeg ze, en hij raakte zachtjes haar gezicht aan voordat hij haar op de mond kuste. Daarna maakte hij zich langzaam van haar los en glimlachte.

'Nee. Ik vind het eerlijk gezegd helemaal niet gek.' Zijn armen gleden weer om haar heen en hij kuste haar verlangend, terwijl haar handen zachtjes zijn dijen streelden.

10

De stem van de stewardess kondigde emotieloos en eentonig hun aankomst in San Francisco aan en Alex was zich bewust van een gevoel van neerslachtigheid dat in hem omhoog kroop terwijl het vliegtuig langzaam de landing inzette. De twee dagen die ze samen hadden doorgebracht waren volmaakt geweest, en zo idyllisch. Gisteravond hadden ze samen gedineerd en daarna waren ze naar Bobby Short gaan luisteren, volgens zijn eerdere plannetje. Ze had ervan genoten. Vervolgens hadden ze tot tegen vieren zitten praten en steeds weer hadden ze elkaars lichaam ontdekt. Terwijl ze naast elkaar lagen hadden ze elkaar hun levensverhaal verteld en toen de zon die zondagochtend opging wist zij alles over Rachel, zijn moeder en zijn zuster. Zij vertelde hem over haar vader en over Julien, de broer die tijdens een partij polo was verongelukt toen hij zestien was, en over haar huwelijk met John Henry, zoals het vroeger was en nu. Het was alsof ze altijd al samen waren geweest, alsof dit hun bestemming was. Nu kwamen ze dan weer terug in San Francisco en moest hij haar laten gaan, voorlopig althans. Hij zou zich tevreden moeten stellen met de schaarse ogenblikken die ze over had en wanneer ze even aan haar andere leven kon ontsnappen. Tenminste, dat hadden ze de avond tevoren zo besproken.

'Waar denk je aan? Je kijkt zo ernstig?' Hij keek haar teder aan terwijl het vliegtuig de landing inzette. Hij begreep natuurlijk wel dat zij even droevig gestemd was als hij. De paar dagen die ze in elkaars gezelschap hadden doorgebracht leken wel een eeuwigheid, maar nu werd alles weer anders. 'Wat is er toch?'

Ze keek hem met een trieste blik aan. 'Ik zat te denken...'

'Waaraan?'

'Aan ons, aan hoe het nu verder moet.'

'Het komt allemaal wel goed,' zei hij zachtjes in haar oor, heel rustig en intiem, iets dat haar opwond, maar toch schudde ze haar hoofd.

'Nee, het komt niet allemaal goed.'

Hij pakte haar hand in de zijne en keek haar onderzoekend aan. Wat hij zag beviel hem niet. Hij vermoedde dat ze weer door schuldgevoelens werd belaagd, al was dat te verwachten geweest nu ze de thuisbasis naderden. Hier zou het moeilijker worden haar verplichtingen te ontduiken. Toch zou het niet echt nodig zijn, want er zou genoeg tijd in haar leven zijn voor beide mannen.

'Alex...' stamelde ze, 'ik kan het niet.' Toen ze zijn blik ontmoette vulden haar ogen zich met tranen.

'Wat bedoel je?' Hij deed zijn best zijn eigen paniekgevoelens te onderdrukken en er althans uiterlijk rustig uit te zien na haar woorden.

'Ik kan het niet.'

'Nu op dit moment hoef je helemaal niets te doen, je hoeft je alleen maar te ontspannen.' Hij deed zijn best zijn stem zo zakelijk mogelijk te doen klinken, maar daar putte ze niet veel troost uit, want de tranen rolden over haar wangen en vielen op haar ineengeklemde handen. 'Later zullen we wel zien wat ons te doen staat.'

Weer schudde ze haar hoofd, en haar stem daalde tot gefluister. 'Nee... het was verkeerd van me... Ik kan het niet, Alex... niet hier. Niet in dezelfde stad waar hij woont. Het is gewoon niet goed.'

'Raphaella, stil nou maar... gun jezelf wat tijd om aan het idee te wennen.'

'Welk idee?' Ze keek hem even boos aan. 'Dat ik mijn man bedrieg?'

'Doe je dat dan?'

Ze schudde weer haar hoofd, en haar ogen smeekten hem haar te begrijpen. 'Wat moet ik doen?'

'Afwachten. Probeer te leven met het geluk dat we hebben. Wees redelijk, ten opzichte van hem en van jezelf. Meer vraag ik niet voor ons allemaal..." Ze knikte langzaam en hij hield haar hand stevig in de zijne. 'Wil je het proberen?'

Het leek een eeuwigheid te duren voor ze antwoordde. 'Ik zal het proberen.'

Even later landde het vliegtuig, en toen het tot stilstand kwam verschenen er twee stewardessen van wie een haar bontjas droeg. Raphaella stond rustig op en trok hem aan, zonder te laten merken dat de man die naast haar had gezeten zo belangrijk voor haar was. Ze pakte haar tas, maakte haar jas dicht en gaf hem een knikje. Alleen haar ogen zeiden: 'Ik houd van je.' Daarna liep ze weg en verdween via de achteruitgang van het toestel, evenals de vorige keer. De deur sloot zich achter haar en Alex werd overspoeld door een golf van eenzaamheid. Dit gevoel kende hij niet; hij had ineens het idee dat alles wat hem dierbaar was hem was ontnomen en er kwam iets van doodsangst in hem op. Als hij haar nu eens nooit meer terugzag? Terwijl hij met de andere passagiers wachtte om van boord te gaan moest hij zich verzetten tegen een opkomend gevoel van paniek. Als een slaapwandelaar haalde hij zijn bagage op. Buiten zag hij de zwarte limousine staan, en de chauffeur die nog op haar koffers stond te wachten. Alex liep snel het gebouw uit en keek nog even naar de grote zwarte auto. De ruiten spiegelden zodat hij haar niet kon zien, maar hij kon er niet toe komen om weg te gaan. Alsof Raphaella het voelde deed ze een van de raampjes naar beneden door met haar vingers op een van de knopjes te drukken. Ze keek hem angstig verlangend aan, alsof ze hem op de een of andere manier wilde aanraken. Hun blik versmolt; het leek wel een eeuwigheid te duren en toen, alsof de zon zojuist weer voor hen was opgegaan glimlachte hij haar teder toe, draaide zich om en liep naar de parkeergarage. In zijn hart fluisterde hij 'Morgen,' en wenste dat het vanavond was.

11

Het was bijna kwart over acht, en Alex zat in zijn studeerkamer. De fles wijn stond al opengemaakt naast de kaas en het fruit op tafel, het vuur knetterde vrolijk, de muziek klonk zachtjes op de achtergrond en hij zat zich op te vreten. Ze had gezegd: in ieder geval na zevenen, maar hij had de hele dag nog niets van haar gehoord en vroeg zich nu af of ze misschien om de een of andere reden niet weg kon komen. Toen ze hem de vorige avond had opgebeld, had ze net zo eenzaam geklonken als hij en zijn lichaam deed pijn van het verlangen haar in zijn armen te kunnen sluiten. Nu stond hij fronsend voor het vuur en vroeg zich af wat er gebeurd kon zijn, toen het geluid van de telefoon hem ineens deed opschrikken.

'Alex?' Zijn hart bonsde en miste toen een slag van teleurstelling. Het was Raphaella niet, het was Kay.

'Oh, hallo.'

'Is er iets? Je stem klinkt zo gespannen.'

'Nee hoor, ik heb het alleen erg druk.' Bovendien was hij niet in de stemming om met haar te praten.

'Ben je aan het werk?'

'Iets dergelijks... Nee... niets bijzonders... laat maar. Wat is er?'

'Jezus, wat heb jij ineens een haast. Ik wil met je over Amanda praten.'

'Is er iets mis?'

'Nog niet. God zij dank. Gelukkig weet ik meer van tieners dan jij. Die honderd dollar die je haar hebt gegeven, Alex, dat kan natuurlijk niet.'

'Wat bedoel je?' Zijn gezicht verstrakte.

'Ik bedoel dat ze zestien is, en het enige dat kinderen van die leeftijd met geld doen, is drugs kopen.'

'Heeft ze je verteld waarvoor ik het haar heb gegeven? En hoe ben je er eigenlijk achter gekomen, het zou tussen haar en mij blijven.'

'Hoe ik erachter ben gekomen doet er nu niet toe. Ik was wat in haar spullen aan het rommelen, en toen vond ik het geld.'

'Allemachtig, Kay, fouilleer je het kind?'

'Nauwelijks. Maar je vergeet dat ik me in een kwetsbare positie bevind, Alex. Ik wil niet dat ze in mijn huis drugs verbergt.'

'Je doet net alsof ze een junkie is, verdomme.'

'Wat een onzin. Maar als ik haar haar gang laat gaan zou ze stickies in huis hebben, net als jij en ik whisky.'

'Heb je haar ooit ronduit gevraagd dat niet te doen?'

'Ja zeker wel. Maar denk jij nu echt dat kinderen doen wat je zegt?' Het irriteerde hem mateloos dat ze zo weinig respect voor haar dochter toonde, en hij had zin haar eens flink de waarheid te zeggen na al haar insinuaties.

'Ik vind je houding tegenover haar walgelijk. Ik geloof dat zij nu juist iemand is die je kunt vertrouwen. En de reden dat ik haar dat geld heb gegeven, is dat ze dan in het Rockefeller Center zou kunnen gaan schaatsen. Ze heeft me verteld dat ze veel schaatst, en dat ze dat op de Wollman Rink in het park doet. Ik weet niet of je je wel realiseert dat het kind daar weleens vermoord zou kunnen worden. Als haar oom wilde ik haar graag op dat schaatsen trakteren. Ik had er geen idee van dat jij haar het geld zou afpakken, anders had ik wel iets anders geregeld.'

'Waarom laat je mij niet gewoon mijn gang gaan met mijn eigen dochter, Alex?'

'Waarom geef je niet gewoon toe dat je een rotmoeder bent?' Zijn stem galmde de kamer in en hij wenste dat hij iets voor het meisje kon doen. 'Ik wil dat je Amanda dat geld laat houden.'

'Het kan me geen donder schelen wat jij wilt. Ik heb je vandaag een cheque van honderd dollar gestuurd.'

'Ik regel dit zelf wel met Amanda.'

'Doe geen moeite, Alex.' Kays stem klonk ijskoud. 'Ik controleer haar post.' Zijn eigen gevoel van frustratie was waarschijnlijk niets vergeleken met wat Amanda moest hebben gevoeld.

'Je bent een gemeen kreng, weet je dat? En je hebt het recht niet dat kind zo de voet dwars te zetten.'

'Waar haal jij het recht vandaan mij te kapittelen over hoe ik mijn dochter behandel? Jij hebt zelf niet eens kinderen, verdomme. Wat weet je ervan af?'

'Misschien niet veel, zusje. Misschien wel helemaal niets. En ik mag dan geen kinderen hebben, geachte afgevaardigde, maar jij hebt geen hart, m'n beste.'

Ze hing op, en op datzelfde ogenblik hoorde hij de bel gaan. Hij werd overspoeld door emoties. Het was Raphaella, hij wist het. Ze was toch gekomen. Plotseling voelde hij zich dolgelukkig, hoewel hij het gesprek met zijn zuster over Amanda nog niet was vergeten. Ook wilde hij zelf nog met het meisje spreken. Hij rende de trap af naar de voordeur en trok hem open. Even stond hij gelukkig en verward naar Raphaella te kijken.

'Ik was al bang dat er iets was gebeurd.' Ze schudde zonder een woord te zeggen haar hoofd, maar haar glimlach zei hem genoeg. Voorzichtig stapte ze over de drempel. Toen hij de deur achter haar had dichtgedaan nam Alex haar gauw in zijn armen en hield haar dicht tegen zich aan. 'Oh liefje, wat heb ik je gemist... Is alles goed met je?'

'Ja.' Het korte antwoord ging bijna verloren tussen de bontjas die ze droeg en zijn borst. Ze droeg dezelfde jas als die avond op de trap. Ze omhelsde hem, en het viel hem op dat ze er moe uitzag en dat haar ogen bedroefd stonden. Ze had een briefje in haar slaapkamer achtergelaten waarin ze alleen maar had geschreven dat ze een eindje ging wandelen en even bij kennissen langsging. Over haar avondwandelingen maakte men zich toch al gauw ongerust, en John Henry zou erin blijven als hij het wist. 'De dag kwam maar niet om. Ik heb gewacht en gewacht, en ieder uur leek wel twee dagen te duren.'

'Dat gevoel had ik vandaag op mijn werk ook. Kom.' Hij pakte haar bij de hand en liep met haar naar de trap. 'Ik wil je de bovenverdieping laten zien.' Terwijl ze de ronde door het huis maakten werd ze zich bewust van de leegte in de zitkamer, maar zijn slaapkamer en de studeerkamer troffen haar door de gezellige sfeer. De twee kamers waren gestoffeerd in crèmekleurige wol en zacht leer, er stonden enorme planten en aan de muur zaten eindeloze planken vol boeken. In zijn studeerkamer brandde gezellig de open haard en Raphaella voelde zich direct thuis.

'Oh Alex, wat mooi! En zo praktisch en gezellig.' Ze liet de zware bontjas snel van zich af glijden en ging naast hem op het dikke witte kleed voor de open haard zitten. Voor hen op een lage glazen tafel stonden de wijn, de kaas en de pâté die hij onderweg naar huis had gekocht.

'Vind je het leuk?' Hij keek gelukkig om zich heen. Toen hij het huis kocht had hij deze kamer zelf ingericht.

'Ik vind het prachtig,' zei ze glimlachend. Ze was ongewoon rustig en hij voelde dat er iets niet goed zat.

'Wat is er, Raphaella?' Zijn stem klonk zo teder, dat het de tranen in haar ogen bracht. Ondanks hun gezellige gepraat over zijn huis had hij van het eerste moment af gevoeld dat ze erg van streek was. 'Wat is er aan de hand?'

Ze deed even haar ogen dicht, en toen ze ze weer opende greep ze instinctief Alex' hand. 'Ik kan dit niet, Alex... ik kan het gewoon niet. Ik was het echt van plan... heus... ik had het allemaal al in mijn hoofd, hoe ik overdag bij John Henry zou zitten en 's avonds even weg kon glippen voor een "wandeling" om bij jou te zijn. En als ik eraan dacht' - ze glimlachte weer droefgeestig - 'dan voelde mijn hart zo licht. Ik voelde me jong en opgewonden en gelukkig, als' -ze aarzelde, haar stem was nauwelijks nog hoorbaar en haar ogen waren vochtig - 'als een bruid...' Haar ogen dwaalden langzaam naar het vuur, maar ze liet haar hand in de zijne. 'Maar zo ben ik niet, Alex. Ik ben niet jong meer, tenminste, niet zó jong. Ik heb geen recht op dat geluk, niet met jou. En ik ben ook geen bruid. Ik ben een getrouwde vrouw. Ik heb verantwoordelijkheden ten opzichte van een heel zieke man.' Haar stem werd krachtiger en ze maakte haar hand los uit de zijne. 'Ik kan hier niet meer komen, Alex. Na vanavond niet meer.' Toen ze hem weer aankeek stond haar gezicht vastberaden.

'Waardoor ben je van gedachten veranderd?'

'Doordat ik weer thuis was. Toen ik hem zag drong het weer tot me door wie ik ben.'

'Ben je mij dan helemaal vergeten?' Het klonk dramatisch, en hij was boos op zichzelf dat hij het had gezegd, maar het was wat hij voelde. Het leven had hem zojuist een rake klap toegebracht. Er was een vrouw naar wie hij wanhopig verlangde, maar die niet voor hem bestemd was.

Ze bracht zijn hand teder naar haar lippen en kuste hem, terwijl ze haar hoofd schudde. 'Ik ben jou niet vergeten, Alex. Dat zal ik nooit.' Bijna tegelijkertijd stond ze op om weg te gaan. Hij bleef naar haar zitten kijken; hij wilde haar tegenhouden, haar argumenten bestrijden, maar hij wist dat er niets aan te doen was. Hij had haar weer willen liefkozen, met haar willen praten, de nacht met haar doorbrengen... zijn hele leven wilde hij met haar delen... Langzaam stond ook hij op.

'Ik wil dat je één ding weet, Raphaella.' Hij trok haar in zijn armen. 'Ik hou van je. We kennen elkaar nauwelijks, maar toch weet ik dat ik van je houd. Ik wil dat je naar huis gaat en nadenkt over wat je van plan bent. Als je van gedachten verandert, al is het maar voor even, dan wil ik dat je terugkomt. Volgende week, volgende maand, volgend jaar. Ik zal op je wachten.' Lange, lange tijd hield hij haar dicht tegen zich aan, terwijl hij zich afvroeg hoelang het zou duren voor hij haar weer zag. De gedachte dat dat misschien nooit zou gebeuren was onverdraaglijk voor hem. 'Ik hou van je. Dat moet je niet vergeten.'

'Nee, dat zal ik niet vergeten.' De tranen stroomden haar nu over de wangen. 'Ik hou ook van jou.'

Toen liepen ze naar beneden, alsof ze allebei wisten dat het geen zin had langer in huis te blijven, dat zou voor beiden te pijnlijk zijn. Met zijn arm om haar schouders, haar ogen nog vochtig van de tranen bracht hij haar naar huis. Op de drempel draaide ze zich nog eenmaal om, zwaaide en verdween toen naar binnen.

12

De twee maanden daarna bewoog Raphaella zich alsof ze zich onder water bevond. Iedere stap leek loodzwaar en kostte haar grote moeite. Ze kon zich niet bewegen, ze kon niet denken, niet lopen en ze kon zelfs nauwelijks een gesprek met haar man gaande houden, die zich steeds weer afvroeg wat er toch in New York kon zijn gebeurd. Misschien was er tussen haar en haar moeder iets voorgevallen, een of andere familieruzie of familievete. Na weken besloot hij voorzichtig het onderwerp eens aan te roeren, maar toen hij dat deed leek het wel alsof Raphaella het niet hoorde.

'Is er iets tussen jou en je moeder gebeurd, kleintje? Drong ze erop aan dat je meer tijd in Spanje zou doorbrengen?' Tevergeefs zocht hij naar een antwoord en hij kon zich niet voorstellen wat de oorzaak van dat grote verdriet in Raphaella's ogen zou kunnen zijn.

'Nee, nee... helemaal niets.' Er was dus wel iets gebeurd. Maar wat? 'Is er iemand ziek geworden?'

'Nee.' Ze glimlachte dapper. 'Helemaal niet. Ik ben alleen maar heel erg moe, John Henry. Maar daar moet jij niet over inzitten. Ik zou meer in de buitenlucht moeten zijn.' Maar zelfs de eindeloze wandelingen hielpen niet. Tevergeefs liep ze van het ene eind van de Presidio naar het andere, langs de kleine vijver bij het museum en zelfs naar de oever van de baai, waarna ze de heuvel weer opworstelde. Maar hoe moe, hoe buiten adem of hoe uitgeput ze ook was, ze kon Alex niet vergeten. Dag en nacht vroeg ze zich af wat hij aan het doen was, of het goed met hem ging, of hij gelukkig was, of hij zat te werken of dat hij in het gezellige huis zat. Het leek wel of ze ieder uur van de dag wilde weten wat hij deed. En toch wist ze dat ze hem naar alle waarschijnlijkheid nooit meer zou zien, hem nooit weer zou aanraken en hem nooit meer in haar armen zou houden. Dat besef sneed haar door de ziel, tot het haar uiteindelijk zoveel pijn had gedaan dat ze gevoelloos was geworden en haar ogen uitdrukkingloos stonden.

Op Thanksgiving Day zat ze bij John Henry. Ze bewoog zich als een robot; haar ogen stonden leeg en dof. 'Nog wat kalkoen, Raphaella?'

'Hmmm?' Ze staarde hem aan, kennelijk zonder te begrijpen wat hij net had gezegd. Een van de bedienden stond naast haar met een schaal en had tevergeefs geprobeerd haar aandacht te trekken, tot John Henry uiteindelijk sprak. Ze aten samen hun Thanksgiving-diner dat op een blad geserveerd werd, zodat hij in bed kon blijven. De afgelopen twee maanden was zijn gezondheid weer iets achteruit gegaan.

'Raphaella?'

'Ja? Oh... nee... neem me niet kwalijk...' Ze sloeg haar ogen neer en schudde haar hoofd. Daarna probeerde ze een gesprek met hem op gang te houden, maar die avond was hij eigenlijk te moe. Een half uur na het eten zat hij te knikkebollen en begon zachtjes te snurken. De verpleegster, die in de buurt was gebleven, pakte voorzichtig het blad van zijn schoot en bracht hem in een liggende positie. Ze gaf Raphaella een teken dat ze wel kon gaan. Langzaam, heel langzaam liep Raphaella door de eindeloos lange gang naar haar eigen kamers, haar gedachten vol van Alex. En toen, alsof ze gehypnotiseerd was, liep ze naar de telefoon. Het was verkeerd, dat wist ze. Maar ze kon hem toch wel bellen om hem een prettige Thanksgiving te wensen? Daar was toch niets verkeerds aan? Het was heel verkeerd, zeker als ze hem eigenlijk wilde ontlopen, en dat moest. Want ze wist wel dat zijn stem, de blik in zijn ogen en zijn aanraking haar weer helemaal in zijn ban zouden brengen, al had ze nog zo geprobeerd eraan te ontsnappen. Uit eergevoel, uit plichtsgevoel had ze het wanhopig geprobeerd, en nu, terwijl ze zijn nummer draaide wist ze dat het haar niet was gelukt. Ze wilde geen ogenblik langer alleen blijven, ze kon het niet, punt uit. Met bonzend hart wachtte ze aan de telefoon. Het leek een eeuwigheid te duren voor hij opnam, maar ze kon er niet toe komen op te hangen nu ze eenmaal het nummer had gedraaid.

'Hallo?' Toen ze zijn stem hoorde deed ze haar ogen dicht, overspoeld door opluchting, verdriet en opwinding tegelijk.

'Hallo.' Even herkende hij haar stem niet, maar ineens verwijdden zijn ogen zich en hij keek verbijsterd.

'Oh, mijn god.'

'Nee,' zei ze zachtjes glimlachend, 'ik ben het maar. Ik wilde je een prettige Thanksgiving wensen.'

Even was het stil. 'Dank je.' Zijn stem klonk gespannen. 'Hoe gaat het met je?'

'G-goed...' Impulsief besloot ze het hem te vertellen. Het deed er niet toe als hij van gedachten was veranderd en niet meer van haar hield, of als hij iemand anders had ontmoet. Ze móest het hem zeggen, al was het maar één keer. 'Het gaat niet goed... het was een afschuwelijke tijd... ik kan niet -' De adem stokte haar bijna in de keel bij de herinnering aan de pijn en de leegte van de afgelopen twee maanden. 'Ik hou deze manier van leven niet vol. Ik kan het niet verdragen... oh, Alex...' Het was niet haar bedoeling geweest, maar ze barstte in snikken uit, zowel van verdriet als van opluchting. Eindelijk hoorde ze zijn stem weer. Als de wereld op dat moment was vergaan had het haar niets kunnen schelen. Ze was gelukkiger dan ze in maanden was geweest.

'Waar ben je nu?' Zijn stem klonk gespannen.

'Thuis.'

'Over vijf minuten zie ik je op de hoek.'

Ze wilde nee zeggen, ze wilde zeggen dat dat niet kon, maar ze had de kracht niet meer ertegen te vechten. Ze wilde dat ook niet. Zwijgend knikte ze en zei: 'Ik zal er zijn.'

Ze rende de badkamer in, bette haar gezicht met koud water en droogde het snel weer af aan een van de grote, rulle handdoeken. Ze haalde een kam door haar donkere haar, rukte de klerenkast open, griste haar bontjas eruit en rende toen letterlijk de kamer uit, de trap af en naar buiten. Deze keer had ze geen briefje achtergelaten, geen verklaring, en ze had er geen idee van hoelang ze weg zou blijven. Misschien vijf minuten, misschien een uur. Maar John Henry had haar nu toch niet nodig; hij sliep en hij had zijn verpleegsters, zijn bedienden en zijn doktoren. Deze éne keer wilde zij iets meer, veel, veel meer. Ze liep op een drafje naar de hoek van de straat; haar donkere haar wapperde achter haar aan, haar jas hing open, haar lippen plooiden zich in een zachte glimlach en haar ogen sprankelden zoals ze in geen maanden hadden gedaan. Toen ze de hoek om kwam zag ze hem ineens staan, in een donkere broek met een dikke trui. Zijn haar zat in de war, zijn ogen straalden en hij was een beetje buiten adem. Hij rende met zo'n vaart op haar af en trok haar zo stevig in zijn armen dat ze bijna in botsing kwamen en elkaar omver liepen. In plaats daarvan zocht zijn mond de hare en ze vergaten de tijd. Ze namen een enorm risico zomaar op straat, maar gelukkig zag niemand hen en deze keer kon het Raphaella ook niets schelen.

Alsof ze het stilzwijgend hadden afgesproken begonnen ze langzaam in de richting van zijn huis te lopen, en toen hij de deur rustig achter hen sloot keek Raphaella met een diepe zucht om zich heen.

'Welkom thuis.' Hij vertelde haar niet hoezeer hij haar had gemist, dat bewaarde hij tot ze samen naast elkaar in zijn bed lagen. Het was alsof ze allebei twee maanden lang in een hel hadden geleefd, nauwelijks hadden geleefd eigenlijk, in een toestand tussen gevoelloosheid en voortdurende pijn. De twee maanden die ze net achter de rug hadden waren de ergste uit Raphaella's herinnering. Voor Alex was het niet veel anders geweest en toch was het nu alsof het nooit was gebeurd, alsof ze nooit gescheiden waren geweest en ook nooit meer gescheiden zouden worden. Hij wilde haar vragen hoe het nu verder zou gaan, maar hij durfde niet goed. Hij besloot gewoon van het moment te genieten en hij bad inwendig dat ze nu er aan toe was elkaar vaker te zien dan de afgelopen twee maanden.

'Prettige Thanksgiving, mijn lieveling...' Hij nam haar in zijn armen en weer beminden ze elkaar. Pas na tienen bedacht hij opeens dat er nog een kalkoen in de oven stond. Hij had er een uur lang in gestaan, maar toen ze naar de keuken gingen om ernaar te kijken konden ze het geen van beiden erg vinden. Raphaella had zijn badjas aangetrokken en Alex droeg een blauwe spijkerbroek met een overhemd. Samen zaten ze te eten, en ze praatten vrolijk honderduit. Het was net alsof ze was thuisgekomen, en in tegenstelling tot het eerste Thanksgiving-maal die avond, at Raphaella deze keer alsof ze uitgehongerd was.

'En hoe gaat het met je werk? Goed?' Ze zag er heel gelukkig uit en glimlachte als een ontspannen, tevreden kind.

'Niet bepaald,' zei hij verlegen. 'Als ik bij iemand in loondienst was geweest, was ik mijn baan al kwijtgeraakt.'

'Alex, dat geloof ik niet.'

'Toch is het zo. Ik heb me niet erg goed kunnen concentreren.'

Even keek ze wat ernstiger. 'Ik ook niet... Toen ze hem weer aankeek verzachtte haar blik. 'Ik heb alleen maar aan jou kunnen denken. Het was alsof ik gek werd, maar ik kon er niets aan doen.'

'Wilde je dat dan?'

'Ja, al was het maar vanwege het verdriet. Het was' - ze wendde even gegeneerd haar blik af - 'het was een hele moeilijke tijd voor me, Alex. Mijn geweten heeft me vreselijk geplaagd sinds ik je het laatst heb gezien.'

'Wat is er eigenlijk gebeurd vanavond? Hoe kwam het dat je ineens belde?'

'Ik kon er niet meer tegenop. Ik had het gevoel of ik dood zou gaan als ik je niet meteen zou spreken.' Hij knikte, want dat gevoel kende hij maar al te goed. Toen leunde hij over de tafel heen en kuste haar.

'God zij dank heb je gebeld. Ik geloof niet dat ik het nog veel langer zou hebben volgehouden. Ik wilde je zo graag opbellen, wel honderd keer heb ik met de telefoon in mijn hand gestaan. Twee keer heb ik zelfs gebeld, maar er werd niet opgenomen, dus moest ik weer ophangen. God, ik dacht dat ik gek zou worden.' Ze knikte zwijgend en begrijpend. Hij besloot de volgende stap te wagen. 'En wat nu?' Het was vreselijk om het haar te vragen, maar hij moest het doen. Vroeg of laat moest hij het weten, en nu was het moment. 'Weet je wat je nu verder wilt, Raphaella?' Hij liet de keus aan haar, maar hij had voor zichzelf al besloten dat hij haar deze keer niet zomaar zou laten gaan. Niet na wat ze allebei hadden doorgemaakt. Maar nu hoefde hij geen strijd te leveren. Ze glimlachte hem toe en raakte even zijn hand aan.

'We zullen doen wat we moeten doen... zoveel mogelijk samen zijn.' Hij keek haar even aan of hij zijn oren niet kon geloven. 'Meen je dat?'

'Ja. Als je me nog wilt tenminste. Ik bedoel, net als eerst?'

Hij antwoordde niet met woorden, maar met daden. Hij trok haar van haar stoel en nam haar met zo'n kracht en hartstocht in zijn armen dat ze nauwelijks kon ademhalen.

'Alex!'

'Is dat een antwoord op je vraag?' Zijn ogen stonden vurig en vol vreugde en opwinding. 'Mijn god, Raphaella, wat hou ik van je. Ja, ik verlang naar je, ik hou van je, ik heb je nodig. Ik vind alles goed, als we maar zoveel mogelijk samen zijn zonder jou te kwetsen, of... of...' Ze knikte. Hij wilde John Henry's naam niet noemen. Ineens stond hij op, hij liep met grote passen naar een keukenla en haalde er een sleutel uit. Toen liep hij weer naar haar toe, pakte haar hand en legde de sleutel erin. 'Dit is de huissleutel, lieveling, ik wil dat je hier zoveel mogelijk bent, zoveel als je wilt, of ik er ben of niet.' Haar ogen vulden zich met tranen en hij nam haar teder in zijn armen. Even later liepen ze weer langzaam de trap op. Ze had de sleutel in de zak van de badjas, en er lag een blijheid in haar ogen zoals nooit tevoren. Ze was nog nooit in haar leven zo gelukkig geweest.

Drie uur lang beminden ze elkaar steeds weer, en uiteindelijk lagen ze naast elkaar, nog niet helemaal verzadigd, maar toch oneindig tevreden. Raphaella schrok op toen de telefoon ging. Alex fronste zijn wenkbrauwen, haalde zijn schouders op en nam de hoorn van het toestel terwijl hij overeind ging zitten. Al luisterend trok hij nog diepere rimpels in zijn voorhoofd, en onwillekeurig stond hij op, terwijl er een uitdrukking van afschuw op zijn gezicht verscheen. 'Wat... wanneer...? Oh, mijn god. Hoe gaat het met haar?' Zijn hand trilde toen hij naar een pen greep. Het gesprek ging nog even voort, waarna hij ophing en zacht kreunend zijn hoofd in zijn handen liet zinken. Raphaella keek hem ontzet aan. De enige waarvan ze dacht dat er iets mee gebeurd kon zijn was zijn moeder.

'Alex...' Haar stem klonk angstig maar teder. 'Lieveling, wat is er? Wat is er aan de hand... ? Toe, vertel het me...' Haar handen lagen licht op zijn schouders, en toen hij begon te huilen streelde ze hem zachtjes over zijn hoofd en nek. Na lange tijd keek hij naar haar op. 'Het gaat om Amanda, mijn nichtje,' zei hij schor. Toen vermande hij zich en vertelde haar het hele verhaal. 'Ze is verkracht. Ze hebben haar net gevonden.' Hij haalde diep adem en sloot even zijn ogen voor hij verderging. 'Na het Thanksgiving-diner is ze gaan schaatsen... alleen in het park, en...' Zijn stem begaf het. 'Ze is in elkaar geslagen, Raphaella. Haar beide armen zijn gebroken en mijn moeder zei' - hij verborg zijn tranen niet - 'ze hebben haar in het gezicht geslagen, en... en…' - zijn stem daalde tot gefluister - 'ze hebben haar verkracht... kleine Mandy...' Toen kon hij geen woord meer uitbrengen en Raphaella nam hem in haar armen terwijl de tranen haar over de wangen liepen.

Een uurtje later waren ze wat gekalmeerd en ze ging een kop koffie voor hem halen. Hij zat er in bed met kleine teugjes van te drinken en rookte een sigaret. Raphaella keek hem met een bezorgde frons tussen haar wenkbrauwen aan. 'Kun je er vanavond nog heen vliegen?' Haar ogen stonden groot, donker en vochtig, en haar gezicht straalde als het ware een magisch licht uit. Het was alsof haar aanblik zijn boosheid ineens deed afnemen, alleen vanwege het feit dat hij bij haar was. Zonder haar vraag te beantwoorden trok hij haar in zijn armen en hield haar zo dicht tegen zich aan of hij haar nooit meer zou loslaten. Zo lagen ze een hele tijd, terwijl Raphaella met haar sierlijke hand over zijn rug streelde. Ze spraken niet, en even later trok hij zich een eindje terug zodat hij haar weer kon aankijken. 'Ga je met me mee naar New York, Raphaella?'

'Nu?' vroeg ze stomverbaasd. Midden in de nacht? Wat moest ze thuis zeggen, tegen John Henry? Hoe kon ze nu met hem meegaan? Ze had geen tijd gehad zich erop voor te bereiden. Haar gedachten werkten koortsachtig. Maar Amanda was ook niet voorbereid geweest, het arme kind. Wanhopig keek ze hem aan. 'Alex... ik wil wel... heus. Maar het kan niet.' Ze had vanavond al zo'n belangrijke stap genomen, en hier was ze niet op voorbereid. Bovendien kon ze John Henry niet zomaar in de steek laten.

Hij knikte langzaam. 'Ik begrijp het.' Hij keek de vrouw aan die hij had geleend, die van iemand anders was en niet van hem, maar van wie hij zoveel hield. 'Ik ben misschien wel een tijdje weg.' Ze knikte. Ze wilde dolgraag mee, maar ze wisten allebei dat ze dat niet kon doen. Ze hield hem dicht tegen zich aan, zwijgend, en bood hem alle troost die ze in zich had.

'Ik vind het vreselijk, Alex.'

'Ik ook.' Hij had zijn zelfbeheersing teruggevonden. 'Mijn zuster zou over de knie moeten voor de manier waarop ze voor dat kind zorgt.'

'Het was haar schuld toch niet,' zei Raphaella geschokt.

'Waarom was het kind alleen? Waar zat haar moeder toch, verdomme? En haar vader...?' Hij begon weer te huilen en Raphaella omarmde hem stevig.

Ze belden die avond nog drie keer met het ziekenhuis, en toen Raphaella uiteindelijk naar huis ging was Amanda's toestand nog steeds kritiek. Het was inmiddels even na halfvijf en ze waren allebei uitgeput, maar ze hadden gedaan wat ze konden en Raphaella had hem geholpen bij het pakken van zijn koffers. Ze hadden uren zitten praten bij de open haard, en Alex had haar verteld hoe Amanda als klein meisje was geweest. Het was Raphaella wel duidelijk geworden dat hij dol op haar was, en hoeveel verdriet hij ervan had dat haar ouders niet meer aandacht aan het kind hadden besteed.

'Alex...?' Ze keek hem nadenkend aan in het schijnsel van de open haard, het enige licht in de kamer. 'Waarom neem je haar niet mee hiernaar toe als ze weer beter is?'

'Naar San Francisco?' vroeg hij verbaasd. 'Hoe kan dat nou? Ik ben er niet op ingericht... ik heb geen...' Hij zuchtte zachtjes. 'Ik ben de hele dag op kantoor, ik heb het te druk.'

'Dat geldt voor haar moeder ook, maar het verschil is dat jij van haar houdt.' Bij het licht van de gloeiende as keek Raphaella hem glimlachend aan en hij had haar nog nooit zo mooi gevonden als nu. 'Toen mijn broer stierf en mijn moeder weer met haar zusters naar Santa Eugenia ging, hadden mijn vader en ik alleen elkaar.' Ze leek even heel ver weg. 'En ik geloof dat we een enorme steun voor elkaar zijn geweest.'

Alex keek haar peinzend aan. 'Ik betwijfel zeer of haar ouders het goed zullen vinden dat ze met me meegaat.'

Raphaella keek hem rustig aan. 'Hebben ze eigenlijk wel keus na wat er is gebeurd? Is het niet een beetje hun schuld dat ze niet beter op hun dochter hebben gepast en dat ze haar daarnaar toe hebben laten gaan, of misschien niet eens wisten waar ze zat?'

Zwijgend knikte hij. Dat had hij al die tijd ook al gedacht. Hij gaf zijn zuster de schuld van alles, met haar waanzinnige ambitie waardoor ze geen aandacht meer had voor anderen. 'Ik zal er nog eens over denken.' Hij keek haar nadenkend aan. 'We zouden de bovenste verdieping voor haar kunnen inrichten, hè?'

Ze glimlachte. 'Ja, dat zouden "we" kunnen doen. Ik zou het gemakkelijk in een paar dagen voor elkaar kunnen hebben. Maar Alex...'

Er lag een onuitgesproken vraag in haar ogen, en deze keer was het Alex die glimlachte. 'Ze is vast dol op je. Jij bent alles wat haar moeder haar altijd heeft onthouden.'

'Maar haar moeder zal het vast niet leuk vinden, Alex. Per slot van rekening ben ik... zijn we niet...' stamelde ze, maar hij schudde zijn hoofd.

'Nou en? Maakt dat nou echt verschil? Voor ons toch niet?' Ze schudde haar hoofd.

'Maar voor andere mensen, mensen die voor Kay belangrijk zijn, ligt het misschien minder eenvoudig.'

'Dat kan me niet schelen,' zei hij wat onbeheerst. Hij keek Raphaella nog eens weemoedig aan bij de gedachte aan zijn familie en de trip naar New York. 'Ik wou dat je met me mee kon.' Hij herhaalde het nog eens toen hij toekeek terwijl ze zich aankleedde om weer naar huis te gaan die ochtend, en nog een laatste keer toen ze afscheid van hem nam en het laatste stukje alleen naar huis liep.

In het grauwe ochtendlicht stonden haar ogen vochtig, en ze wist het niet zeker, maar ze dacht dat de zijne dat ook waren. Op hun manier hadden ze een nachtwake voor Amanda gehouden; ze hadden haar door middel van hun gedachten en hun gesprek in leven gehouden, dat kind dat geschonden en geslagen zo ver weg in New York lag. Maar toen ze Alex nog eens kuste en zijn gezicht nog één keer aanraakte, dacht Raphaella niet meer aan Amanda. 'Ik wou ook, dat ik mee kon.' Opnieuw werd het wrede van haar positie haar duidelijk, met alle verplichtingen die ze had ten opzichte van John Henry, en toch was ze zo dankbaar Alex weer terug te hebben en iets met hem te kunnen delen, al was het maar een avond of een enkel ogenblik. Het deed haar verdriet dat ze hem niet kon bijstaan tijdens zijn moeilijke tocht naar New York. 'Red je je daar wel?' Hij knikte, maar glimlachte niet. Natuurlijk redde hij zich wel. Maar Amanda? Ze hadden wel overwogen haar naar San Francisco te laten komen, maar als ze het nu eens niet haalde? Daar moesten ze allebei aan denken nu Raphaella's lippen teder zijn ogen kusten. 'Mag ik je bellen?' Hij knikte, en deze keer glimlachte hij wel.

Ze wisten allebei dat er in die ene avond veel tussen hen was veranderd. Het was een sprong die ze samen, hand in hand, hadden gewaagd.

'Ik logeer bij mijn moeder.'

'Doe haar mijn hartelijke groeten.' Hun blikken ontmoetten elkaar en nog een keer kuste ze hem. 'En vergeet niet hoeveel ik van je hou.' Hij kuste haar lang en stevig, en eindelijk verdween ze om de hoek. Een paar minuten later viel de zware eiken deur achter haar dicht en Alex liep snel naar huis om te douchen en zich aan te kleden voor hij het vliegtuig van zeven uur naar New York nam.

13

Charlotte Brandon stond zenuwachtig te wachten in de hal van het ziekenhuis en keek met nietsziende blik naar de balie van de receptioniste en de koffie- en frisdrankautomaten. Alex was naar boven gegaan om Amanda voor de eerste keer op te zoeken. Volgens het laatste medische rapport ging het iets beter met haar en kreeg ze wat minder pijnstillende middelen, maar ze had nog erg veel pijn. Bezoek werd niet aangemoedigd, maar omdat Alex van zover kwam mocht hij een minuut of tien naar de intensive care, meer niet.

Nu Alex in de lift was verdwenen zat zijn moeder als verdoofd naar de voorbijgangers te kijken. Maar de gezichten zeiden haar niets, en de onbekenden liepen gehaast de hal in en uit; ze hadden bloemen en cadeautjes bij zich en tassen met pantoffels en bedjasjes. Een paar keer had ze een hoogzwangere vrouw zien binnenstappen, langzaam en gespannen, die zich stevig aan haar echtgenoot vastklampte. De mannen droegen een koffertje in de andere hand. Met weemoed dacht Charlotte terug aan die momenten in haar eigen leven, hoewel ze zich vanavond heel oud en moe voelde. Ze kon alleen nog maar aan haar kleindochter denken, die op een andere verdieping lag. Kay was haar nog niet komen opzoeken. Over een paar uur zou ze uit Washington overkomen. George was natuurlijk wel geweest, maar hij had alleen de rapporten ingekeken en met de dienstdoende arts en de verpleegsters gesproken. Hij had het kind weinig troost te bieden gehad.

George was in deze omstandigheden werkelijk geen goede vader. Hij wist zich absoluut geen raad met haar gevoelens.

'Moeder?' Bij het geluid van Alex' stem schrok ze op, en toen ze omkeek zag ze de intens verdrietige blik in zijn ogen. Het sneed haar opnieuw door de ziel en vervulde haar met angstige voorgevoelens.

'Hoe gaat het met haar?'

'Nog steeds hetzelfde. Waar blijft Kay toch, verdorie!'

'Dat heb ik je toch gezegd, die zit in Washington, Alex. George heeft haar direct gebeld nadat de politie contact met hem had opgenomen, maar ze kon vanavond pas weg.' Het was meer dan vierentwintig uur geleden dat de nachtmerrie-achtige gebeurtenis had plaatsgevonden. Alex' ogen schoten vuur.

'Verdomme, ze verdient de doodstraf. En George, waar hangt hij eigenlijk uit? De verpleegster zegt dat hij in en uit loopt, maar alleen de grafieken controleert.'

'Ach, veel meer kan hij ook niet doen. Of wel soms?'

'Wat denk je?' Ze zwegen beiden. Hij vertelde haar maar niet dat Amanda toen hij bovenkwam zo hysterisch had liggen huilen dat ze haar weer een injectie hadden moeten geven. Toch had ze hem herkend en zich vol wanhoop aan zijn hand vastgeklampt. Charlotte kreeg de tranen in haar ogen toen ze zag hoezeer hij van streek was. Ze ging in een van de oranje, met plastic beklede stoelen zitten en snoot haar neus.

'Oh Alex, hoe komt het toch dat zulke dingen gebeuren?'

'Omdat er allerlei idioten los rondlopen, moeder. En ook omdat Amanda een stel ouders heeft die geen klap om haar geven.'

Charlotte zei zachtjes tegen Alex, die naast haar kwam zitten: 'Geloof je dat werkelijk, Alex?'

'Ik weet niet goed wat ik eigenlijk geloof. Maar één ding weet ik wel, wat Kay in haar hart ook voor haar kind voelt, ze heeft niet het recht haar op te voeden. Zelfs als ze denkt dat ze van haar houdt - en daar ben ik nog niet eens van overtuigd - dan nog heeft ze geen idee wat daaraan vastzit en wat ze dat kind als moeder verplicht is. En George is al geen haar beter.' Charlotte knikte langzaam. Dat had ze voor zichzelf ook allang uitgemaakt, maar ze had zoiets als dit nooit voorzien. Ze keek Alex aan, en zag iets op zijn gezicht weerspiegeld dat ze nog nooit eerder had gezien.

'Ben je van plan er iets aan te doen, Alex?'

'Inderdaad,' zei hij kalm en vastberaden.

'Wat heb je in gedachten?' Wat het ook was, ze wist best dat het een radicale oplossing zou zijn, voor Amanda's bestwil. Ze had groot vertrouwen in haar enige zoon.

'Ik neem haar met me mee.'

'Naar San Francisco?' Charlotte Brandon leek even uit het veld geslagen. 'Kun je dat wel doen?'

'Ja zeker. Laten ze maar eens proberen me tegen te houden, dan maak ik de walgelijkste scène die je ooit hebt meegemaakt. Wacht maar eens af hoe mijn lieve zus reageert.' Hij had Kay in zijn macht, dat wisten ze allebei. Zijn moeder knikte.

'Denk je dat je voor haar kunt zorgen, Alex? Het is niet zomaar een schaatsongelukje, ze zal er emotioneel nog lang de gevolgen van ondervinden.'

'Ik zal mijn best doen. Ik zoek wel een goede psychiater voor haar en verder zal ik haar alle mogelijke liefde geven. Dat kan nooit kwaad, en het is meer dan ze hier krijgt.'

'Ik zou haar ook bij me kunnen houden.'

'Nee, dat kan niet.' Hij keek haar openhartig aan. 'Jij bent geen partij voor Kay. Binnen een week zou ze je met dreigementen zover hebben dat je Mandy weer liet gaan.'

'Dat weet ik nog niet zo zeker,' zei Charlotte een beetje verontwaardigd.

'Waarom zouden we dat risico nemen? Waarom zorgen we niet voor een radicale verandering? San Francisco is een heel eind weg.'

'Maar je bent daar helemaal alleen met haar, Alex...' Maar toen, terwijl ze dat zei, begon haar ineens iets te dagen, en haar ogen keken haar zoon doordringend aan om een bevestiging te zoeken voor een onuitgesproken vraag. Hij begon te lachen; hij kende zijn moeder wel.

'Zeg het eens?' Voor zijn moeder had hij niets te verbergen, nooit. Ze waren vrienden, en haar vertrouwde hij zelfs het geheim van Raphaella toe.

Charlotte glimlachte terug. 'Ik weet niet goed hoe ik mijn gedachten onder woorden moet brengen. Die... dat vriendinnetje van je... eh...'

'Goeie god, moeder!' lachte hij zachtjes. 'Als je Raphaella bedoelt, ja, die ontmoet ik nog steeds.' Hij had geen zin om toe te geven dat ze net bij hem terug was na een kwellende scheiding van twee maanden. Hij wilde niet dat zijn moeder, of wie dan ook, wist dat Raphaella ook maar enige twijfel had gekend. Dat zou zowel zijn trots als zijn diepste wezen krenken, maar hij wilde het feit dat hij een verhouding had met een getrouwde vrouw, en dan nog wel iemand die zo bekend was als Raphaella, niet voor haar verborgen houden. Ernstiger nu keek hij zijn moeder weer aan. 'Gisteravond, voor ik wegging, hebben we dit helemaal doorgesproken. Ik geloof dat ze veel voor Amanda kan betekenen.'

'Daar twijfel ik niet aan,' zuchtte Charlotte zachtjes. 'Maar Alex, ze heeft toch... andere verplichtingen... Haar man is heel erg ziek.'

'Dat weet ik wel. Maar ze hebben diverse verpleegsters. Ze kan natuurlijk niet dag en nacht bij Amanda zijn, maar een groot deel van de tijd zal ze bij ons kunnen doorbrengen.' Tenminste, hij hoopte vurig dat dat zou kunnen. 'En nog afgezien van Raphaella, moeder, dit is iets dat ik voor Amanda moet doen, maar ook voor mezelf. Als ik dat kind hier bij Kay laat die de hele tijd weg is, en bij George die met zijn hoofd in de wolken loopt, dan vergeef ik mezelf dat nooit. Het kind kwijnt gewoon weg door gebrek aan aandacht. Ze heeft meer nodig dan zij haar kunnen bieden.'

'En je denkt dat jij dat aankunt?'

'Ik zal het in ieder geval proberen.'

'Nou' - ze haalde diep adem en keek haar zoon aan - 'dan wens ik je succes, jongen. Ik geloof dat het goed is wat je doet.'

'Dank je.' Zijn ogen waren omfloerst toen hij haar op de wang kuste en opstond. 'Kom, ik zal je naar huis brengen. Straks ga ik nog wel een keer naar haar toe.'

'Je zult wel doodop zijn na die lange reis.' Ze keek hem bezorgd aan, want er stonden donkere kringen onder zijn ogen.

'Het gaat uitstekend met me.' Even later ging het nog beter met hem, toen zijn moeder de deur van haar flat opendeed en de telefoon doordringend rinkelde. Zonder haar toestemming te vragen stortte Alex zich op het apparaat en keek direct stralend. Het was Raphaella.

'Hoe gaat het met haar?'

De glimlach vervaagde toen zijn gedachten weer naar zijn nichtje gingen. 'Zo ongeveer hetzelfde.'

'Heb je je zuster al gesproken?'

'Nog niet.' Zijn stem verkilde. 'Ze komt pas vanavond terug uit Washington.' Raphaella, ver weg, keek geschokt.

'Hoe gaat het met jou?'

'Met mij gaat het prima. En ik hou van je.'

Raphaella glimlachte. 'En ik hou van jou.' Ze had hem de hele dag ontzettend gemist en had een paar keer een lange wandeling gemaakt. Ze was al twee keer naar zijn huis geweest, en had daarbij helemaal niet het gevoel gehad dat ze het huis van een vreemde binnenging; het was meer alsof ze thuiskwam. Ze had alle rommel van het Thanksgiving-diner netjes opgeruimd en al zijn planten water gegeven. Wonderlijk, hoe vanzelfsprekend ze een rol was gaan spelen in zijn leven. 'Hoe gaat het met je moeder?'

'Prima.'

'Doe haar mijn hartelijke groeten.' Ze praatten nog even door, waarna Alex haar vertelde dat hij had besloten Amanda mee naar huis te nemen.

'Wat vind je daarvan?'

'Wat ik daarvan vind?' vroeg ze verbaasd. 'Ik vind het een geweldig idee. Jij bent haar oom en je houdt van haar.' Daarna vroeg ze wat verlegen: 'Alex... zou ik... zou ik haar kamer mogen inrichten?' Hij knikte peinzend. Hij wilde zeggen dat ze beter nog even kon wachten tot ze zeker wisten of Amanda het zou halen, maar hij kon de woorden niet over zijn lippen krijgen. Hij besloot het noodlot te tarten en zei: 'Doe dat maar.' Hij keek op zijn horloge en realiseerde zich dat hij weer naar het ziekenhuis moest. 'Bel me straks nog even, als je kunt. Ik moet nu weer terug.' Het was heerlijk dat hij haar nu had. De stilte was doorbroken, hij hoefde niet meer te wachten en hij werd niet langer gekweld door dat afschuwelijke gevoel iets verloren te hebben. Ze was er, alsof ze er altijd al was geweest en altijd zou blijven.

'Ik hou van je.'

'Ik hou ook van jou, lieveling. Pas goed op jezelf.'

Voorzichtig legde hij de hoorn op het toestel, en met een glimlachje liep zijn moeder stilletjes naar de keuken om thee te zetten. Toen ze een paar minuten later met twee dampende kopjes terugkwam, zag ze dat Alex zijn jas al aan had.

'Ga je weer?' Hij knikte ernstig, en zonder iets te zeggen pakte ze haar eigen jas ook weer. Maar Alex hield haar tegen. Ze had de nacht ervoor ook al in het ziekenhuis doorgebracht.

'Ik wil dat je een paar uurtjes gaat slapen.'

'Dat kan ik toch niet, Alex.' Toen hij de uitdrukking op haar gezicht zag, zei hij niets meer. Ze dronken allebei hun thee en gingen toen naar buiten om een taxi te zoeken.

14

Vanuit de deuropening keek hij op Amanda neer, maar alles wat hij kon zien was een klein figuurtje onder de witte lakens en de blauwe dekens. Vanwaar ze stond kon Charlotte haar gezicht niet zien, maar toen ze om het bed heen liep moest ze zich beheersen. De nacht ervoor had ze haar gevoelens ook steeds onder controle moeten houden.

Wat ze voor zich zag was een klein, jong meisje dat eerder negen dan zeventien leek. Alleen door haar figuur en de grootte van haar handen en armen kon je een beetje zien tot welke sekse ze behoorde en hoe oud ze ongeveer was. Haar armen zaten grotendeels in het gips. Haar handen lagen bewegingloos boven de dekens, als twee kleine, slapende vogeltjes, en het gezicht dat ze op het kussen zagen was niets dan een onherkenbaar opgezwollen, beurse plek. Haar haar omgaf haar gezicht als een zachte stralenkrans, en de ogen die nu open gingen waren helder blauw. Ze leken wel een beetje op die van Charlotte en Alex, hoewel ze nu gekweld leken en zich al gauw met tranen vulden.

'Mandy?' fluisterde hij, en hij durfde haar hand nog niet eens aan te raken uit angst dat hij haar pijn zou doen. Ze knikte zonder een woord te zeggen. 'Ik ben er weer, en ik heb oma meegenomen.'

Amanda's ogen gingen naar haar grootmoeder, terwijl er twee gestage stroompjes tranen op het kussen liepen. Het was even doodstil terwijl die blauwe ogen de bekende gezichten met een hartverscheurende blik aankeken, en toen Alex zachtjes over haar haar streek klonk er weer gesnik. Ze hadden geen woorden nodig; Alex stond daar maar en keek haar teder aan, terwijl zijn hand over haar hoofd streelde. Even later deed Amanda haar ogen weer dicht en viel in slaap. Na een teken van de verpleegster verlieten Charlotte en Alex de kamer. Ze zagen er allebei doodmoe en vreselijk bezorgd uit, maar in Alex' blik lag ook al een groeiende woede tegenover zijn zus Kay. Pas toen ze bij Charlottes flat aankwamen ontplofte hij, en toen het zover was was hij eigenlijk te boos om veel te kunnen zeggen.

'Ik weet wat je denkt, Alex,' zei zijn moeder zachtjes. 'Maar op dit moment schiet je er niets mee op.'

'Waarom niet?'

'Doe nu maar een beetje kalmer aan tot je met Kay kunt praten. Dan kun je alles eruit gooien.'

'En wanneer zal dat zijn? Wanneer denk je dat Hare Majesteit eindelijk eens komt opdagen?'

'Ik wou dat ik het wist, Alex.'

Het bleek de volgende dag te zijn.

Alex zat koffie te drinken uit een plastic bekertje, en Charlotte was een paar uur naar huis gegaan om wat te slapen. Die ochtend was Amanda van de intensive care overgebracht naar een kleine, vrolijk roze geschilderde kamer. Daar lag ze nu, geslagen en gebroken, hoewel haar ogen iets levendiger stonden. Alex had haar over San Francisco verteld, en af en toe had het geleken alsof het haar interesseerde.

Pas tegen het eind van de dag sprak ze tegen haar oom uit wat haar dwars zat.

'Wat moet ik tegen de mensen zeggen? Hoe kan ik uitleggen wat er gebeurd is? Ik weet dat mijn gezicht er vreselijk uitziet. Een van de leerling-verpleegsters heeft me dat verteld.' Ze had nog niet in de spiegel mogen kijken. 'En moet je mijn armen eens zien.' Ze keek naar de twee zware gipsen omhulsels om haar ellebogen, maar Alex was niet uit het veld geslagen.

'Je vertelt ze gewoon dat je op Thanksgiving een auto-ongeluk hebt gehad. Meer niet. Dat klinkt heel aannemelijk.'

Toen keek hij haar indringend aan en legde zijn hand op haar schouder. 'Liefje, niemand hoeft het ooit te weten. Tenzij je het zelf vertelt, dat is dus aan jou. Niemand weet het. Alleen je ouders, je oma en ik.'

'En de mensen die de krant hebben gelezen.' Weer keek ze Alex wanhopig aan. 'Was het niet op het journaal?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, dat heb ik je toch al verteld. Niemand hoeft het te weten. Je bent niet te schande gemaakt. Je bent nog dezelfde als vroeger. Je bent niet veranderd, Amanda. Je hebt een afschuwelijk ongeluk gehad en een akelige ervaring opgedaan, maar meer was het niet. Jijzelf bent daardoor niet veranderd. Het was niet jouw schuld. We gaan je heus niet met andere ogen bekijken, Amanda. Jij bent dezelfde gebleven.' Die ochtend had de psychiater er de nadruk op gelegd dat ze Amanda ervan moesten overtuigen dat ze niet anders was dan vroeger, en dat ze er in geen enkel opzicht iets aan had kunnen doen. Kennelijk dachten jonge slachtoffers van aanranding achteraf vaak dat ze op de een of andere manier verantwoordelijk waren voor het gebeurde, en dat ze een grote verandering hadden ondergaan. Toegegeven, in Mandy's geval was er misschien meer veranderd dan bij anderen; ze had haar maagdelijkheid aan een aanrander moeten prijsgeven. Zonder enige twijfel zou de gebeurtenis haar erg aangrijpen, maar met een goede behandeling en veel begrip dacht de psychiater dat ze een goede kans had er ongeschonden doorheen te komen. Tot zijn grote spijt, had hij die ochtend gezegd, had hij nog geen kennis kunnen maken met Amanda's moeder, en jammer genoeg had dr. Willard ook geen tijd voor een gesprek, maar zijn secretaresse had gezegd dat de behandeling een aanvang moest nemen.

'Maar in gevallen als deze heeft niet alleen het slachtoffer hulp nodig,' had hij nadrukkelijk tegen Alex gezegd. 'Het hele gezin moet geholpen worden. Hun houding ten opzichte van het gebeurde is van grote invloed op de visie van het slachtoffer op zichzelf.' Hij had hem glimlachend aangekeken. 'Maar ik ben blij dat ik een gesprek met u mocht hebben, en vanmiddag ontmoet ik Amanda's grootmoeder.' Hij had er wat gegeneerd aan toegevoegd: 'Weet u, mijn vrouw heeft al haar boeken gelezen,' iets wat Alex al zo vaak had gehoord.

Op dit moment echter dacht hij niet in de eerste plaats aan zijn moeders boeken. Hij had Amanda's dokter gevraagd wanneer ze naar huis mocht, en hij had geantwoord dat hij bijna zeker wist dat ze eind van die week ontslagen kon worden. Dat betekende dus vrijdag, zo niet eerder, hetgeen hem uitstekend uitkwam. Hoe eerder hij Amanda in San Francisco had, hoe liever het hem was. In gedachten was hij daarmee bezig toen Kay de kamer kwam binnenwandelen, lang, slank en chic in een bruin suède broekpak afgezet met vossebont.

Hun ogen ontmoetten elkaar, en Kay zei geen woord. Plotseling waren ze tegenstanders in de ring geworden, en ieder wist van de ander hoe raak de klappen waren die uitgedeeld gingen worden.

'Hallo Kay,' zei Alex als eerste. Hij wilde vragen of ze kon uitleggen waarom het zo lang had geduurd voor ze naar het ziekenhuis kwam, maar in bijzijn van zijn nichtje wilde hij liever geen scène maken. Dat hoefde ook niet. Alles wat hij voelde, al zijn woede lag duidelijk in zijn blik te lezen.

'Hallo Alex. Aardig van je om naar het Oosten te komen.'

'Aardig van je om helemaal uit Washington te komen.' Eerste ronde. 'Je hebt het vast erg druk.' Amanda keek van de een naar de ander en Alex zag dat ze wit wegtrok. Na een korte aarzeling liep hij de kamer uit. Toen Kay even later naar buiten kwam stond hij in een hoekje van de gang op haar te wachten. 'Ik wil even met je praten.'

Ze keek hem quasi geamuseerd aan. 'Dat dacht ik al. Wat een bezorgd oompje ben je toch, om helemaal naar New York te komen.'

'Weet je eigenlijk wel, Kay, dat dat kind bijna dood was?'

'Ja zeker. George ging drie keer per dag naar de rapporten kijken. Als haar toestand was verergerd zou ik wel thuis zijn gekomen. Maar zoals de zaken ervoor stonden kon ik echt niet, en dat gaat je geen klap aan.'

'Waarom kon je niet komen?'

'Ik heb twee keer een ontmoeting met de president gehad. Tevreden?'

'Eigenlijk niet. Op Thanksgiving Day, een nationale feestdag?'

'Precies. In Camp David.'

'Moet ik nu onder de indruk zijn?'

'Dat is jouw zaak. En mijn dochter is mijn zaak.'

'Niet als je je verantwoordelijkheid helemaal vergeet, Kay. Ze heeft verdomme wel meer nodig dan een blik op de medische rapporten. Ze heeft liefde nodig, tederheid, aandacht en begrip. In godsnaam, Kay, het is nog maar een kind. En ze is in elkaar geslagen en aangerand. Kun je je dan niet eens indenken wat dat betekent?'

'Heel goed. Maar wat ik ook doe, dat verandert er niets meer aan. En die twee dagen maken toch ook niets uit. Ze zal hiermee moeten leren leven.'

'En hoeveel tijd ben je van plan aan haar te besteden?'

'Dat gaat je geen donder aan.'

'Ik ben tot een andere conclusie gekomen.' Zijn ogen stonden staalhard.

'En wat moet dat betekenen?'

'Ik neem haar met me mee. Ze hebben gezegd dat ze vrijdag weer vervoerd mocht worden.'

'Dat denk je maar.' Kays ogen schoten vuur. 'Als jij dat kind durft mee te nemen dan zorg ik dat je gearresteerd wordt wegens kidnapping.'

'Gemeen rotwijf dat je bent.' Zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes. 'Onder ons gezegd en gezwegen, beste meid, zou ik me maar gedeisd houden als ik jou was, tenzij je bereid bent je voor de rechter te verdedigen tegen de beschuldiging van kindermishandeling. Kidnapping, het mocht wat.'

'Wat bedoel je precies met mishandeling?'

'Precies wat ik zeg, plus verwaarlozing.'

'Denk je heus ook maar een moment dat je dat waar kunt maken? Mijn man is een van de bekendste chirurgen in New York en een groot filantroop, die goeie Alex.'

'Mooi zo. Bewijs dat maar eens in de rechtszaal. Dat zou je prachtig vinden, hè? Het zou het fantastisch doen in de krant.'

'Rotzak die je bent.' Het begon eindelijk tot haar door te dringen dat hij het meende. 'Wat ben je eigenlijk precies van plan?'

'Iets heel eenvoudigs. Amanda komt met mij mee naar Californië. Voorgoed. En als je een verhaaltje voor je kiezers nodig hebt, vertel je maar dat ze een ernstig ongeluk heeft gehad en langdurige rust nodig heeft in een prettig klimaat. Dat slikken ze wel.'

'En wat moet ik dan tegen George zeggen?'

'Dat zoek je zelf maar uit.'

Ze keek hem als gebiologeerd aan. 'Ik geloof echt dat je het meent.'

'Dat is ook zo.'

'Waarom?'

'Omdat ik van haar houd.'

'En denk je dat ik dat niet doe?' Ze keek niet eens gekwetst, alleen geërgerd.

Alex zuchtte zacht. 'Ik geloof niet dat jij tijd hebt om van iemand te houden, Kay. Behalve misschien van je kiezers. Het enige dat jou wat kan schelen is of ze op je stemmen of niet. Ik weet niet meer wat je motieven eigenlijk zijn, en in feite laat het me koud. Ik weet alleen maar dat het kind eraan kapot gaat, en dat zal niet gebeuren... daar geef ik je de kans niet toe.'

'En jij bent haar komen redden? Wat roerend. Denk je niet dat het gezonder voor je zou zijn als je je emotionele reserves op een volwassen vrouw zou richten en niet op een meisje van zeventien? Je beseft toch wel dat het allemaal een beetje eng aandoet, hè?' Het scheen haar overigens niet diep te raken, dat zag hij wel. Ze was alleen maar verschrikkelijk kwaad, omdat ze geen uitweg zag.

'Hou jij je onsmakelijke insinuaties nu maar voor je. Overigens kun je je ambities om mij weer aan mijn ex-vrouw te koppelen ook wel vergeten.'

'Dat heeft hier niets mee te maken.' Het was duidelijk dat ze loog.

'Ik geloof dat je niet goed snik bent, Alex. En je speelt een spelletje, net als Amanda.'

'Denk je dat die aanranding een spelletje was?'

'Misschien. Ik ken alle details nog niet. Misschien was ze er wel op uit. Om te worden gered door haar grote, knappe oom. Misschien heeft ze het wel geënsceneerd.'

'Je bent gewoon walgelijk.'

'Eerlijk? Weet je, Alex, het laat me Siberisch wat jij denkt. Ik zal je spelletje een poosje meespelen, misschien knapt ze ervan op. Maar over een maand of twee kom ik haar ophalen, en dan zetten we er een punt achter. Als je dus denkt dat je haar voorgoed bij je krijgt, ben je niet goed bij je hoofd.'

'Denk je dat? Ben je bereid die beschuldigingen te weerleggen?'

'Dat doe je toch niet.'

'Tart me niet.' Als kemphanen stonden ze tegenover elkaar. Voorlopig had Alex gewonnen. 'Tenzij er hier iets radicaals verandert, blijft ze bij mij.'

'Heb je haar al verteld dat je van plan bent haar uit mijn klauwen te redden?'

'Nog niet. Tot vanmorgen was ze nauwelijks aanspreekbaar.' Kay zei niets, en na een laatste venijnige blik maakte ze aanstalten om weg te lopen. Ze stond nog even stil en keek haar broer met een giftige blik aan.

'Denk maar niet dat je je heldenrol kunt blijven spelen, Alex. Voorlopig kun je haar krijgen, maar als ik haar weer thuis wil hebben, dan komt ze. Is dat duidelijk?'

'Ik denk dat je mijn positie niet helemaal goed inschat.'

'En jij de mijne niet. Het is een gevaarlijke manoeuvre. Wat jij gaat doen kan nadelige invloed hebben op mijn politieke loopbaan, en dàt zal niet gebeuren, zeker niet als mijn eigen broer erachter zit.'

'Zorg er dan maar voor dat je je netjes gedraagt, dame, en mij niet tegen de haren in strijkt. Je bent gewaarschuwd.' Ze had zin hem in zijn gezicht uit te lachen, maar het lukte haar niet. Voor het eerst in haar leven was ze bang voor haar jongere broer.

'Ik begrijp niet waarom je dit doet.'

'Natuurlijk niet. Maar ik wel. En Amanda begrijpt het ook.'

'Denk aan wat ik heb gezegd, Alex. Als ik haar thuis nodig heb, dan komt ze terug.'

'Waarvoor? Om de kiezers te laten zien wat voor een goede moeder je wel bent? Je reinste belazerij.' Toen hij dat zei deed ze een stapje in zijn richting, alsof ze hem wilde slaan. Hij greep haar pols, en de blik in zijn ogen was angstaanjagend. 'Doe dat nu maar niet, Kay.'

'Blijf dan uit mijn buurt en bemoei je met je eigen zaken.'

'Met genoegen.' Zijn ogen glinsterden triomfantelijk en Kay draaide zich abrupt om en liep weg zo snel ze kon. Even later verdween ze om de hoek de lift in, en enkele ogenblikken daarna stapte ze in de limousine die langs het trottoir op haar stond te wachten.

Toen Alex Amanda's kamer binnenliep lag ze te slapen. Hij streelde haar zachtjes over het haar dat op het kussen lag, pakte zijn jas en ging weg. Terwijl hij door de hal liep kon hij ineens niet wachten tot hij in zijn moeders flat was om Raphaella op te bellen. Het bracht natuurlijk een zeker risico met zich mee, maar hij moest gewoon. Hij moest even met iemand praten, en hij wilde dit alleen met haar delen. Heel zakelijk vroeg hij mrs. Phillips te spreken. Even later kwam ze aan het toestel.

'Raphaella?'

'Ja.' Toen ze zich realiseerde wie het was stokte de adem haar even in de keel. 'Oh. Is...' Haar stem klonk angstig, alsof ze dacht dat Amanda was gestorven.

'Nee, alles gaat prima. Maar ik moest even laten weten dat mijn nichtje en ik tegen het eind van deze week naar San Francisco komen. Uw vader wilde dat ik u even de groeten overbracht als ik in Amerika aankwam.' Als er iemand meeluisterde, klonk het als een volkomen onschuldig telefoontje. Raphaella begreep zijn bedoeling. Ze lachte stralend.

'Blijft uw nichtje lang bij u?'

'Ik... eh... dat geloof ik wel. Ja.' Hij lachte.

'Oh...' In haar opwinding had ze bijna zijn naam uitgesproken.

'Daar ben ik blij om!' Toen dacht ze aan de kamer die ze had beloofd voor hem in te richten. 'Ik zal zo gauw mogelijk zorgen dat alles voor ontvangst gereed is.'

'Prachtig. Daar zou ik u erg dankbaar voor zijn. Vanzelfsprekend zal ik u alles terugbetalen zodra ik in San Francisco ben.'

'Ach, stil toch!' Ze lachte, en na nog een paar woorden gewisseld te hebben hingen ze op. Vrijdag had hij gezegd, of misschien zaterdag. Dan had ze niet veel tijd meer.

15

De volgende twee dagen had Raphaella het razend druk. 's Morgens zat ze John Henry rustig voor te lezen en hield zijn hand vast terwijl hij geleidelijk aan in slaap viel. Daarna haastte ze zich naar de stad om te gaan winkelen. De chauffeur hoefde niet op haar te wachten, zei ze, ze nam wel een taxi naar huis. En als Tom haar manier van doen wat eigenaardig vond, dan was hij te goed getraind om er iets van te zeggen. Ze rende van de ene winkel naar de andere en kwam bepakt en bezakt weer naar buiten. De grotere stukken liet ze direct aan huis bezorgen. Ze kocht vloerbedekking en allerlei meubilair in leuke tweedehands zaakjes, onder andere een prachtige oude commode. En toen ze in een taxi naar huis reed kwam ze langs een bazaar ergens in een garage, waar ze een stel Victoriaanse rieten meubels op de kop tikte. Na twee dagen had ze een gigantische chaos veroorzaakt, en ze huilde bijna van opluchting toen Alex belde en wat verontschuldigend zei dat hij niet voor zondagavond terug zou zijn. Hij had overigens heel goed nieuws. Die ochtend had hij een gesprek met George gehad en alles was heel vlot verlopen. George was het met hem eens geweest dat het Amanda goed zou doen eens in een andere omgeving te zijn. Ze hadden niets gezegd over hoelang ze zou blijven, maar als ze eenmaal in Californië was, zou alles veel gemakkelijker worden. Voorlopig had hij het gehad over 'een paar maanden', en daar had George niet tegen geprotesteerd. Alex had de beste privé-school in San Francisco gebeld, en nadat hij had uitgelegd dat ze een ernstig 'ongeluk' had gehad en wie haar moeder en grootmoeder waren, was het niet moeilijk haar te laten inschrijven. Ze zou vroeg in januari beginnen. Tot die tijd zou ze thuis uitrusten, lange wandelingen maken en weer op krachten komen. Kortom, alles wat nodig was om over de schokkende gebeurtenis heen te komen. Ze had nog een maand om geleidelijk aan bij te komen voor ze weer naar school moest. Toen Raphaella vroeg hoe Kay had gereageerd, klonk Alex' stem wat gespannen. 'Het gesprek met haar is niet zo plezierig verlopen als met George.'

'Wat wil je daarmee zeggen, Alex?'

'Daar wil ik mee zeggen dat ik haar niet veel keus heb gelaten.'

'Is ze erg nijdig?'

'Nogal.' Hij ging gauw op een ander onderwerp over, en toen Raphaella ophing waren haar gedachten bij het jonge meisje. Ze vroeg zich af hoe ze was, en of ze haar aardig zou vinden.

Het was net alsof er niet alleen ineens een nieuwe man in Raphaella's leven was gekomen, maar ook een gezinnetje. En dan was er Kay nog, met haar moesten ze ook rekening houden. Alex had gezegd dat zijn zus weleens naar San Francisco zou komen om te zien hoe Amanda het maakte. Raphaella hoopte maar dat ze uiteindelijk allemaal vrienden zouden kunnen worden. Per slot van rekening waren ze toch stuk voor stuk redelijk denkende mensen. Kay was ongetwijfeld een intelligente vrouw, en Raphaella vond het jammer dat zij en Alex het zo oneens waren. Misschien zou ze kunnen meehelpen hun verhouding in rustiger vaarwater te leiden. Intussen ging ze verder met alles op de derde verdieping van Alex' huis in gereedheid te brengen. Ze had hem gezegd dat hij haar daar kon bereiken terwijl zij met Amanda's kamer bezig was. Toen ze haar met liefde verrichte werk had voltooid ging ze met een gelukkige glimlach op het bed zitten. In een paar dagen tijd had ze een klein wonder verricht, en ze was heel tevreden over het resultaat.

Ze had de slaapkamer veranderd in een gezellig toevluchtsoord vol roze gebloemde stofjes en rieten meubels, een groot gebloemd kleed en de antieke commode met het marmeren blad. In de oude wastafel had ze een enorme roze azalea gezet en aan de wanden hingen reprodukties in tere roze kleurtjes. Ze had een hemelbed gekocht met wit baldakijn en roze, aangerimpelde ruches, dat die ochtend juist was bezorgd. Op het bed lag een groot roze satijnen dekbed en over de stoel die erbij stond hing een omslagdeken van zachte wol. In de kleine studeerkamer ernaast was alles in dezelfde tint gehouden. Ze had een klein leuk bureautje gevonden dat een plaatsje voor het raam had gekregen, en ook de badkamer stond vol mooie, vrouwelijke spulletjes. Dat ze dit allemaal in een paar dagen tijd voor elkaar had gekregen mocht wel een wonder heten, en ze verbaasde zich er nog over dat ze iedereen zover had kunnen krijgen alles op tijd te bezorgen.

Ze had haar aankopen betaald van de bundel bankbiljetten die ze woensdagochtend bij haar bank had gehaald; ze wilde namelijk niet dat haar cheques van deze escapade zouden getuigen. Al haar geldzaken werden op John Henry's kantoor afgehandeld en ze zou geen goede verklaring voor al die cheques kunnen geven. Op deze manier hoefde ze maar één keer een groot bedrag op te nemen, en daar zou ze wel een verklaring voor verzinnen, bijvoorbeeld een uitspatting van koopwoede. En misschien zou de secretaresse zich niet meer herinneren of het vóór of na haar reis naar New York was geweest.

De enige die ze nu verantwoording moest afleggen was Alex, en ze maakte zich een beetje zenuwachtig over zijn reactie. In werkelijkheid had ze helemaal niet zoveel geld uitgegeven, en hij had haar gevraagd of ze kans zag een bed te bestellen. Ze had natuurlijk heel wat meer gedaan in de kamers boven, maar eigenlijk was het allemaal heel eenvoudig, al was het met grote zorg, stijl en goede smaak gebeurd. De overdaad aan bloemen, de witte gordijntjes die ze had genaaid en met roze lint had afgezet, de kussens die ze hier en daar had neergelegd en de rieten meubels die ze zelf op een avond laat nog had gespoten, dat alles bij elkaar zorgde voor een verrassend mooi effect. De extraatjes die er nu zo duur uitzagen waren dat in feite niet. Ze hoopte maar dat Alex niet boos zou zijn over de ingrijpende verandering. Ze had gemerkt dat toen ze eenmaal was begonnen ze gewoon niet meer kon ophouden; ze wilde er een volmaakt geheel van maken voor het gewonde meisje. Na de verschrikking die ze had doorgemaakt wilde Raphaella haar iets heel bijzonders geven, een plekje waar ze zich thuis zou voelen, waar ze zich met een diepe zucht heerlijk zou kunnen terugtrekken en zich in een liefdevolle omgeving zou kunnen ontspannen. Ze deed de deur zachtjes achter zich dicht en liep naar beneden, naar Alex' slaapkamer, keek om zich heen, trok de sprei recht, pakte haar jas en liep de trap af en de voordeur uit.

Zuchtend opende Raphaella de deur van John Henry's huis en liep langzaam en peinzend de trap op. Ze keek naar de velours gordijnen, de middeleeuwse tapijten, de kroonluchters en de vleugel in de muziekkamer, en ze besefte dat dit eigenlijk haar thuis was. Niet het gezellige huisje in Vallejo, niet het huis waar ze de afgelopen week als een dolle had rondgerend om een kamer in te richten voor een meisje dat niet eens haar dochter was.

'Mevrouw Phillips?'

'Mmmm?' Raphaella keek verwonderd op toen ze de gang naar haar kamer in liep. Het was bijna etenstijd en ze moest zich nog verkleden. 'Ja?' De verpleegster die middagdienst had glimlachte haar toe.

'Meneer Phillips heeft een uurtje geleden al naar u gevraagd. Misschien wilt u een ogenblikje naar hem toe gaan voor u zich verkleedt.'

Raphaella knikte kalm en mompelde: 'Ja.' Langzaam liep ze naar zijn kamer, klopte en draaide de deurkruk omlaag zonder te wachten op een teken van hem dat ze binnen kon komen. Dat kloppen was maar een formaliteit, zoals zoveel andere dingen in hun leven. Hij lag in bed, onder een deken; zijn ogen waren gesloten en het licht in de kamer was gedempt. 'John Henry?' fluisterde ze, en ze keek neer op de oude gebroken man. Dit vertrek was eens hun slaapkamer geweest. Het was ook de kamer die hij lang geleden met zijn eerste vrouw had gedeeld. In het begin had Raphaella daar weleens moeite mee gehad, maar John Henry hield van tradities, en hij had haar juist naar die kamer willen brengen. Op de een of andere manier waren de schimmen van het verleden verdwenen toen zij daar lagen. Nu pas dacht ze er af en toe weer eens aan, nu hij zelf ook bijna een schim was geworden. 'John Henry...' Weer fluisterde ze zijn naam en hij sloeg de ogen op. Toen hij haar zag deed hij ze helemaal open, glimlachte zijn scheve lachje en klopte op een plekje op bed naast hem. 'Hallo, kleintje. Ik heb al eerder naar je gevraagd, maar ze zeiden dat je er niet was. Waar was je?' Het was geen verhoor, het was niet meer dan een vriendelijke vraag, maar toch kromp ze inwendig ineen.

'Ik was... boodschappen doen...' zei ze glimlachend. 'Voor Kerstmis.' Hij wist niet dat haar pakjes voor Parijs en Spanje al een maand geleden per boot waren verzonden.

'Heb je nog iets moois gekocht?' Ze knikte. Oh ja, dat had ze zeker. Ze had schitterende dingen gekocht... voor Amanda, het nichtje van haar minnaar. Het besef van waar ze eigenlijk mee bezig was trof haar bijna als een klap in het gezicht. 'Iets moois voor jezelf?' Ze schudde langzaam van nee en haar ogen stonden heel groot.

'Daar heb ik geen tijd voor gehad.'

'Dan wil ik dat je morgen gaat winkelen om iets heel moois voor jezelf te kopen.' Ze keek naar de lange, hoekige gestalte van de man die haar echtgenoot was, en weer werd ze overspoeld door schuldgevoelens.

'Ik zou morgen liever bij jou blijven. Ik heb je de laatste tijd zo weinig gezien...' Ze keek verontschuldigend, maar hij schudde zijn hoofd en maakte een vermoeid handgebaar.

'Ik verwacht niet van je dat je bij me gaat zitten, Raphaella.' Hij schudde weer zijn hoofd en deed even zijn ogen dicht, toen keek hij haar weer aan. Er lag iets oneindig wijs in zijn blik. 'Ik verwacht niet van je dat je hier bij me gaat zitten wachten kleintje... heus niet... Ik vind het alleen maar jammer dat het zo lang duurt.' Even vroeg ze zich af of hij nog wel helder kon denken, en ze keek hem met plotselinge bezorgdheid aan. Maar hij glimlachte. 'De dood, lieveling... de dood... Het wachten op het laatste ogenblik duurt lang. En jij bent heel dapper geweest. Ik vergeef mezelf nooit wat ik heb gedaan.'

'Hoe kun je dat nu zeggen?' Ze keek hem vol afschuw aan. 'Ik hou van je. Ik zou nergens anders willen zijn.' Maar was dat nog wel zo? Zou ze niet liever bij Alex willen zijn? Dat vroeg ze zich af terwijl ze John Henry's hand pakte. 'Ik heb nooit ergens spijt van gehad, lieveling, het enige nare is' - er kwam een brok in haar keel - 'dat dit jou is overkomen.'

'Ik had aan die eerste beroerte moeten sterven. Als het leven een beetje eerlijker was geweest was dat ook gebeurd, en als jij en dat dwaze, jonge doktertje me tenminste de kans hadden gegeven.'

'Doe niet zo mal.'

'Ik ben heus niet gek, dat weet jij ook wel. Dit is toch geen leven zo, niet voor mij en ook niet voor jou. Jaar na jaar hou ik je hier als een gevangene bij me; je bent nog bijna een kind en ik verknoei de beste jaren van je leven. Mijn tijd is voorbij. Ik heb...' Hij sloot zijn ogen even alsof hij pijn had en Raphaella's frons werd dieper. Al snel deed hij zijn ogen weer open en keek haar aan. 'Ik heb er verkeerd aan gedaan je te trouwen, Raphaella, ik was er te oud voor.'

'John Henry, hou toch op.' Ze vond het vreselijk als hij zo sprak. Hij deed het niet vaak, maar ze vermoedde dat zijn gedachten dikwijls op dit thema voortborduurden. Ze kuste hem teder en bekeek hem eens goed. Hij zag dodelijk bleek. 'Ben je deze week nog buiten geweest in de tuin, lieveling? Of op het terras?'

Hij schudde zijn hoofd met een scheef glimlachje.

'Nee, Florence Nightingale. Ik heb er ook geen zin meer in. Ik lig liever hier in bed.'

'Doe niet zo gek. De buitenlucht doet je goed, en je gaat toch altijd graag naar buiten, de tuin in.' Er klonk wanhoop in haar stem, want als zij niet zoveel tijd ergens anders had doorgebracht, had ze wel gemerkt wat de verpleegsters deden. Ze hadden hem naar buiten moeten brengen. Het was belangrijk dat hij af en toe in een andere omgeving kwam, om zijn belangstelling zo levendig mogelijk te houden. Als dat niet gebeurde zou hij geen moeite meer doen en het vroeg of laat gewoon opgeven. Jaren geleden had de dokter haar dat verteld, en ze zag wel dat John Henry nu in een kritiek stadium was gekomen. 'Ik neem je morgen mee naar buiten.'

'Ik wil niet dat je dat doet.' Even deed hij knorrig. 'Ik heb je toch al gezegd dat ik liever in bed blijf.'

'Dat is dan jammer voor je, want het gebeurt niet. Wat zeg je daarvan?'

'Je bent lastig.' Hij keek haar boos aan, maar toen glimlachte hij en bracht haar handen naar zijn lippen. 'Ik hou nog altijd van je. Zoveel meer dan ik je kan vertellen... zoveel meer dan je beseft.' Zijn ogen werden een beetje vochtig. 'Herinner je je die eerste dagen in Parijs nog' - hij glimlachte en zij glimlachte met hem mee - 'toen ik je ten huwelijk vroeg, Raphaella?' Hij keek haar helder aan. 'Mijn god, je was nog maar een kind.' Ze keken elkaar even teder aan, daarna boog ze voorover om hem weer op de wang te kussen.

'En nu ben ik inmiddels een oude vrouw, lieveling, en ik ben blij dat je nog steeds van me houdt.' Ze stond glimlachend op. 'Maar nu moet ik me eens gaan verkleden, anders zet je me nog buiten de deur en zoek je een ander jong meisje.' Hij begon te lachen, en toen ze met een handkus de kamer uitliep, voelde hij zich kennelijk beter. Terwijl ze naar haar kamer liep was ze nog boos op zichzelf omdat ze hem de afgelopen week zo vreselijk had verwaarloosd. Had ze werkelijk al die tijd besteed aan het kopen van meubels, stoffering en kleden?

Maar toen ze de deur van haar slaapkamer achter zich dicht deed realiseerde ze zich wat ze eigenlijk had gedaan. Ze had aan Alex gedacht, aan zijn nichtje en de inrichting van haar kamers, en aan dat andere leven dat ze zo verschrikkelijk nodig had. Ze keek een hele poos in de spiegel en kwelde zichzelf met de gedachte dat ze haar echtgenoot ruim een week had verwaarloosd. Ze vroeg zich af of ze wel recht had op haar verhouding met Alex. Hier, bij John Henry lag haar bestemming. Ze had geen recht iets meer te verlangen. Maar kon ze er nu nog een punt achter zetten? Na twee maanden was ze daar eigenlijk niet meer zo zeker van.

Met een diepe zucht maakte ze haar klerenkast open en haalde een grijze, zijden jurk te voorschijn die ze samen met haar moeder in Madrid had gekocht. Zwarte pumps, de schitterende parels die nog van John Henry's moeder waren geweest, bijpassende oorringen en een heel dunne grijze onderjurk. Ze gooide het allemaal op bed en liep in gedachten verzonken naar haar badkamer. Ze dacht aan de man die ze bijna was vergeten en aan de man die ze nooit uit haar gedachten zou kunnen bannen. Beide mannen hadden haar nodig. John Henry meer dan Alex natuurlijk, maar ze hadden haar allebei nodig, en belangrijker nog, ze wist dat zij hen allebei nodig had.

Een halfuur later stond ze voor haar spiegel, een toonbeeld van elegantie in de lichtgrijze zijden jurk, haar haar glad naar achteren samengebonden en met de parels in haar oren die haar gezicht een licht accent gaven. Terwijl ze in de spiegel stond te kijken zag ze geen oplossing voor haar problemen. Ze zag niet waar dit allemaal moest eindigen. Ze kon alleen maar hopen dat iedereen ongeschonden zou blijven. Maar toen ze de deur achter zich sloot liep er een rilling van angst over haar rug, want ze wist dat dat bijna te veel was gevraagd.

16

Zondagavond om half negen maakte de verpleegster John Henry klaar voor de nacht, en Raphaella liep langzaam en peinzend naar haar kamer. Ze had de hele avond aan Alex en Amanda moeten denken, en volgde hen in gedachten tijdens hun reis. Nu waren ze nog maar twee uur vliegen van San Francisco, maar voor het eerst had ze het gevoel dat ze tot een andere wereld behoorden. Zij had de hele dag in John Henry's gezelschap doorgebracht, had hem 's morgens in de tuin gezet, zorgvuldig in dekens gewikkeld en met een warme sjaal om. Bovendien had hij over zijn zijden ochtendjas een zwarte wollen overjas aan gehad, 's Middags had ze de rolstoel naar het terras geduwd, en aan het eind van de dag moest ze toegeven dat hij er beter uitzag. En 's avonds toen hij naar bed werd gebracht, zag hij er ontspannen uit. Ofschoon wel wat moe. Zó hoorde ze haar dag door te brengen, dit was haar plicht, want hij was haar echtgenoot. 'In voor- en tegenspoed.' Maar steeds dwaalden haar gedachten weer naar Alex en Amanda. En hoe langer ze in haar stenen paleis zat, hoe meer ze het gevoel kreeg alsof ze in een graftombe lag. Haar eigen gevoelens brachten haar in verwarring, en plotseling werd ze achtervolgd door het idee dat ze iets heel ergs had gedaan. Ze wist niet meer of ze wel juist handelde.

Om tien uur zat ze droefgeestig voor zich uit te staren, wetend dat het vliegtuig zojuist was geland en dat ze nu hun bagage gingen afhalen en een taxi zouden gaan zoeken. Om kwart over tien wist ze dat ze op weg naar huis waren, en haar hele wezen wenste dat ze bij hen kon zijn. Maar plotseling leek het haar verkeerd dat ze verliefd op Alex was geworden. Ze was bang dat John Henry er op den duur de prijs voor zou moeten betalen, omdat ze hem haar aandacht, haar gezelschap en haar liefde onthield. Zonder dat alles zou John Henry niet blijven leven, dat wist ze. Kon ze die twee belangen wel met elkaar verenigen? vroeg ze zichzelf in stilte af. Ze was er niet zo zeker van.

Als ze bij Alex was had ze het gevoel alsof zij de enige mensen op de wereld waren; ze wilde ook niet anders dan bij hem zijn en verder iedereen vergeten. Maar ze kon het zich niet permitteren John Henry te vergeten. Als ze hem verwaarloosde kon ze net zo goed meteen een pistool tegen zijn slaap houden.

Zwijgend zat ze uit het raam te kijken, en na een hele poos stond ze op en deed het licht uit. Ze droeg nog steeds de kleren waarin ze gedineerd had. Het eten was hun op een blad in zijn kamer geserveerd en ze hadden wat zitten praten terwijl hij af en toe wegdoezelde. De frisse lucht had hem doodmoe gemaakt. Ze zat heel stil nu, alsof Alex opeens buiten zou verschijnen. Het was elf uur toen ze de telefoon hoorde overgaan en ze nam hem op, wetend dat al de bedienden al naar bed waren, behalve John Henry's nachtzuster. Ze kon zich niet voorstellen wie er zo laat zou bellen. Maar het was Alex, en toen ze zijn stem hoorde begon ze te beven.

'Raphaella?' Het maakte haar bang om daar met hem te praten, maar ze had zo'n behoefte aan een gesprek met hem. Na de twee maanden dat ze gescheiden waren geweest, en nu weer na zijn verblijf in New York vanwege Amanda, verlangde ze vurig bij hem te zijn. 'Amanda's kamer is ongelooflijk mooi,' zei hij zachtjes en even was ze bang dat er misschien iemand meeluisterde, maar de vreugde in zijn stem was zo groot dat ze hem niet kon weerstaan.

Vindt ze het leuk?'

'Ze is in de zevende hemel. In jaren heb ik haar niet zo zien kijken.'

'Mooi.' Raphaella was oprecht verheugd en probeerde zich voor te stellen hoe het meisje had gekeken toen ze de roze-met-witte kamer ontdekte. 'Gaat het goed met haar?'

Hij zuchtte. 'Ik weet het niet, Raphaella. Ik geloof van wel. Maar hoe kan het eigenlijk goed met haar gaan na wat er is gebeurd? Haar moeder heeft een vreselijke scène gemaakt voor we weggingen. Ze heeft geprobeerd Mandy schuldgevoelens aan te praten omdat ze van huis ging. Bovendien is ze natuurlijk bang hoe de kiezers ertegenaan zullen kijken dat haar dochter bij een oom woont in plaats van bij haar, dat gaf ze eerlijk toe.'

'Als ze het goed brengt kan ze toch net doen of het is omdat ze het zo vreselijk druk heeft?'

'Zoiets heb ik ook gezegd. Hoe dan ook, erg verheffend was het allemaal niet, en Mandy was zo uitgeput dat ze de hele vlucht heeft geslapen. Die mooie kamer die je voor haar hebt ingericht was het leukste van de hele dag voor haar.'

'Fijn.' Raphaella voelde zich ineens ondraaglijk eenzaam. Ze had zo graag Amanda's gezicht gezien toen ze de kamer binnenkwam. Ze was zo graag op het vliegveld geweest, met hen naar huis gereden en met hen mee naar binnen gegaan. Dan had ze ieder ogenblik met hen kunnen delen en had ze Amanda kunnen verwelkomen in het huis waar Raphaella de afgelopen week in en uit was gelopen. Ze voelde zich ineens buitengesloten, en nu ze Alex' stem door de telefoon hoorde werd ze overmand door een wanhopige eenzaamheid. Het werd haar bijna te veel, en ze moest terugdenken aan die avond dat ze even eenzaam op de trap bij haar huis had zitten huilen... die avond dat ze hem voor het eerst had gezien... Het leek eeuwen geleden nu ze eraan terugdacht.

'Wat ben jij stil ineens, is er iets?' Zijn stem klonk diep en aantrekkelijk en Raphaella sloot haar ogen.

'Ik dacht ineens ergens aan... Neem me niet kwalijk...'

'Wat was dat dan?'

Ze aarzelde even. 'Die avond op de trap... de eerste keer dat ik je zag.'

Hij glimlachte. 'Jij zag me eerst niet, ik zag jou meteen.' Terwijl ze herinneringen ophaalden aan hun eerste ontmoeting begon Raphaella zich onbehaaglijk te voelen. Als een van de bedienden nog op was zouden ze ieder moment kunnen meeluisteren, en ze maakte zich zorgen over wat ze zouden horen of denken.

'Misschien zouden we het er morgen nog eens over moeten hebben.'

Hij begreep de bedoeling. 'Zien we elkaar dan?'

'Graag.' Het vooruitzicht vrolijkte haar wat op, en even leek de eenzaamheid minder groot.

'Welke tijd schikt jou het best?'

Ze lachte zachtjes, want ze had nu niets meer te doen nu Amanda's kamer klaar was. Voor het eerst sinds jaren had ze iets om handen gehad. 'Zeg jij het maar. Ik kom wel naar je toe... of is het misschien beter als -' Ze vroeg zich af hoe het met Amanda moest; wellicht was het nog te vroeg voor een ontmoeting met het meisje. Misschien zou ze het vreselijk vinden Alex' minnares te ontmoeten en wilde ze haar lievelingsoom helemaal voor zichzelf houden.

'Doe niet zo dwaas, Raphaella. Als ik je kon overhalen zou ik het heerlijk vinden als je nu op dit moment kwam.' Maar ze beseften beiden dat Amanda moe was en het was ook al laat op de avond. 'Waarom kom je niet ontbijten? Kun je zo vroeg weg?'

Raphaella glimlachte. 'Om een uur of zes? Kwart over vijf? Half vijf?'

'Prima idee.' Hij lachte, en als hij zijn ogen dichtdeed zag hij haar tot in details voor zich. Hij verlangde vurig naar haar, wilde haar aanraken, haar vasthouden en hun lichamen zich laten verstrengelen alsof ze altijd één waren geweest. 'Door het tijdsverschil zal ik waarschijnlijk al om een uur of zes wakker worden. Kom maar gewoon als je opstaat. Je hoeft niet van tevoren te bellen. Ik ga morgenochtend niet naar kantoor, want ik wil eerst zeker weten dat degene die voor Amanda komt zorgen er is.' Met haar twee gebroken armen was het meisje zo goed als hulpeloos, en hij had zijn secretaresse opdracht gegeven iemand te zoeken voor licht huishoudelijk werk, liefst met ervaring in de verpleging. 'Ik zal op je wachten.' Zijn verlangen was duidelijk even groot als dat van Raphaella.

'Ik kom vroeg.' Even vergat ze voorzichtig te zijn en zei: 'Ik heb je zo gemist, Alex.'

'Oh, mijn liefje.' De klank in zijn stem was veelzeggend genoeg. 'Als je eens wist hoe ik jou heb gemist.'

Even later hingen ze op en Raphaella zat nog een hele tijd met een dromerige glimlach naar het toestel te kijken. Na een blik op haar horloge stond ze op en begon zich uit te kleden. Het was al na middernacht, en over een uur of zes, zeven zou ze weer bij hem zijn. De gedachte alleen al maakte dat haar ogen straalden en haar hart sneller ging kloppen.

17

Raphaella had haar wekker op half zeven gezet, en een uur later glipte ze stilletjes de voordeur uit. Ze had tegen John Henry's verpleegster gezegd dat ze naar de vroege mis ging, en daarna een lange wandeling zou gaan maken. Dat leek een plausibele verklaring voor een afwezigheid van een paar uur. Althans, dat hoopte ze. Ze haastte zich door in de wintermist gehulde straten. Het was koud zo vroeg in de ochtend, en ze trok haar jas dichter om zich heen. Een parelgrijs licht lag over de wereld. Een paar minuten later kwam ze bij het gezellige huis in Vallejo, en ze zag tot haar genoegen dat de meeste lichten al aan waren. Dat betekende dat Alex al wakker was, en even stond ze aarzelend met de koperen klopper in de hand en vroeg zich af of ze moest kloppen, bellen of met haar eigen sleutel moest binnengaan. Ze koos uiteindelijk voor de bel en stond toen ademloos en opgewonden te wachten, met een vage glimlach op haar gezicht al vóór hij bij de deur was. Plotseling stond hij tegenover haar, lang en knap, en met een vrolijke glimlach. Zonder iets te zeggen trok hij haar naar binnen, sloot de deur en sloeg zijn armen stevig om haar heen. Lange tijd werd er geen woord gesproken; hun lippen vonden elkaar en ze klampten zich aan elkaar vast. Na een hele poos liet hij haar een beetje los, maar ze voelde nog steeds de warme uitstraling van zijn lichaam en zijn ene hand streelde over haar glanzend zwarte haar. Hij keek op haar neer met iets dat op verbazing leek, alsof hij het nog steeds iets heel bijzonders vond dat hij haar zelfs maar kende.

'Hallo, Alex.' Ze keek hem met een blije twinkeling in haar ogen aan.

'Hallo.' Hij deed een klein stapje naar achteren. 'Mijn god, je ziet er fantastisch mooi uit.'

'Zo vroeg in de ochtend nog niet.' Maar inderdaad, ze zag er stralend uit. Haar ogen stonden groot en helder als kristal, en haar gezicht vertoonde een gezonde blos door de snelle wandeling. Ze droeg een lichte, perzikkleurige, zijden overhemdblouse bij een beige broek, met daaroverheen haar bontjas. Onder de pantalon vandaan zag hij nog net kaneelkleurige suède schoenen van Gucci.

'Hoe gaat het met Amanda?' Raphaella maakte even een hoofdgebaar naar boven en Alex glimlachte.

'Die slaapt nog.' Maar hij dacht nog niet aan Amanda, want het enige waarvoor hij op dat moment belangstelling had, was de ongelooflijk mooie vrouw die hier voor hem stond. Als hij zo naar haar keek wist hij niet goed of hij haar mee zou nemen naar de keuken en haar een kop koffie zou aanbieden, of dat hij met haar naar boven zou rennen met in zijn achterhoofd veel minder sociale bedoelingen.

Raphaella begon te lachen toen ze de strijd op zijn gezicht weerspiegeld zag. 'Wat kijk je weer ondeugend vanmorgen, Alex.' Met twinkelende ogen deed ze de zware bontjas uit en hing hem op de trapleuning.

'O ja?' zei hij quasi onschuldig. 'Hoe zou dat komen?'

'Ik heb werkelijk geen idee. Zal ik koffie zetten?'

'Dat was ik ook net van plan.' Maar zijn teleurstelling lag er duimendik op en ze begon weer te lachen.

'Maar?'

'Laat maar... laat maar.' Hij duwde haar in de richting van de keuken, maar ver kwamen ze niet, want hij draaide haar naar zich toe en kuste haar. Lange tijd stonden ze verstrengeld in een innige omhelzing. Zo trof Amanda hen aan toen ze slaperig, in een blauwgebloemde nachtjapon de trap afkwam, haar blonde haar als een stralenkrans om het lieve, jonge gezichtje waarin de kneuzingen om haar ogen al begonnen weg te trekken.

'Oh,' klonk haar verraste uitroep. Toen Raphaella haar hoorde sprong ze bijna uit Alex' armen. Ze draaide zich om en bloosde een beetje, en ze zag dat Amanda haar aankeek met een gezichtje dat één en al vraagteken was. Daarna keek ze naar Alex, alsof ze van hem een verklaring verwachtte. Raphaella vond dat ze er aandoenlijk jong uitzag.

Raphaella liep met een vriendelijke glimlach op het meisje toe en stak haar hand uit om even heel zachtjes de vingers die uit de gipsen omhulsels kwamen aan te raken. 'Neem me niet kwalijk dat ik al zo vroeg kom binnenvallen. 'Ik... ik kwam vragen hoe het met je ging.' Ze vond het vreselijk dat ze betrapt was terwijl ze in de gang stond te vrijen, en al haar angstige gevoelens over de ontmoeting met Amanda kwamen weer opzetten. Het meisje zag er echter zo kwetsbaar en onschuldig uit, dat je haar onmogelijk als een bedreiging kon beschouwen. Raphaella had eerder het gevoel dat zij voor het meisje een bedreiging vormde.

Maar Amanda begon te glimlachen, en een zachte blos verspreidde zich over haar wangen. 'Het geeft niet. Neem me niet kwalijk, het was niet mijn bedoeling u en oom Alex te storen.' Ze had het wel leuk gevonden dat ze elkaar stonden te zoenen. Thuis zag ze nooit enige uiting van genegenheid. 'Ik wist niet dat er bezoek was.'

'Meestal kom ik ook niet zo vroeg 's morgens, maar...' nu kwam Alex tussenbeide, want hij wilde Amanda vertellen wie Raphaella was en welke belangrijke plaats ze in zijn leven innam. Ze was oud genoeg om zoiets te begrijpen. 'Dit is de sprookjesfee die je kamer heeft ingericht, Mandy.' Zijn stem klonk teder, en met een warme blik keek hij naar hen beiden.

'Eerlijk? Hebt u dat gedaan?'

Raphaella moest lachen om de verbazing. 'Min of meer. Ik heb er niet veel ervaring mee, maar ik heb het met plezier gedaan.'

'Hoe hebt u dat allemaal zo snel voor elkaar gekregen? Alex zei dat er nog helemaal niets in stond toen hij wegging.'

'Ik heb alles gepikt.' Ze begonnen alle drie te lachen. 'Vind je het leuk geworden?'

'Kom nou, leuk, het is gewoonweg super!' Raphaella luisterde geamuseerd naar het opgewonden taalgebruik.

'Dat doet me plezier.' Ze had haar wel willen omhelzen, maar ze durfde niet goed.

'Kan ik de dames iets te ontbijten aanbieden?' zei Alex met een stralende glimlach.

'Ik help je wel even,' bood Raphaella aan en volgde hem naar de keuken.

'Ik ook.' Voor het eerst sinds de tragische gebeurtenis leek het erop dat Amanda ergens plezier in had. Een uur later zag ze er haast nog gelukkiger uit toen ze vrolijk met z'n drieën rond de keukentafel zaten te praten achter de restjes gebakken eieren met spek en toast. Mandy had ondanks het gips kans gezien de toast te smeren, Raphaella had koffie gezet en Alex had voor de rest gezorgd.

'Eendracht maakt macht!' prees Alex, terwijl ze hem plaagden dat hij een bazige chef-kok was. Maar bovenal was gebleken dat ze zich uitstekend op hun gemak voelden in elkaars gezelschap, en Raphaella, die de tafel afruimde, had het gevoel alsof ze zojuist een kostbaar geschenk had gekregen.

'Zal ik je helpen met aankleden, Mandy?'

'Graag.' De ogen van het meisje lichtten op, en een halfuur later was ze aangekleed, met Raphaella's hulp. Pas toen de nieuwe huishoudster om negen uur arriveerde, waren Alex en Raphaella even alleen.

'Wat een schat van een meisje, Alex.'

Hij keek haar stralend aan. 'Ja, hè? En... god, Raphaella, het is verbazingwekkend hoe snel ze bijkomt na dat... na wat er gebeurd is. Het is pas een week geleden.' Bij de herinnering versomberde zijn gezicht even.

Raphaella knikte en dacht terug aan de afgelopen week. 'Ik denk dat het dank zij jou allemaal prima in orde zal komen.'

'Misschien wel dank zij ons beiden.' Hij had heel goed opgemerkt hoe liefdevol ze het meisje had opgevangen, en hij was geroerd door de hartelijkheid die ze uitstraalde en door de manier waarop ze Amanda tegemoet trad. Hij hoopte dat er een prettige tijd voor hen drieën in het verschiet lag. Amanda hoorde er nu ook bij, net als Raphaella, en het was erg belangrijk voor hem dat ze met hun drieën kans zouden zien een goede relatie op te bouwen.

18

'Waarom vind je die engel nou niet mooi staan?' Alex keek haar met een scheef lachje aan terwijl hij boven op een ladder stond te balanceren in de lege woonkamer. Raphaella en Mandy stonden onder hem en Mandy had net tegen hem gezegd dat ze die engel niet mooi vond. 'Kijk dan, hij grijnst zo dom. Werkelijk geen gezicht.'

'Als je het mij vraagt zijn jullie anders ook maar dom bezig.' Ze hadden allebei op de grond liggen spelen met de trein die Alex uit de kelder te voorschijn had gehaald. Hij was van zijn vader geweest en daarna van hem.

Alex klom naar beneden en overzag zijn arbeid. Hij had de elektrische lichtjes in de boom gedaan, terwijl Mandy en Raphaella de andere versiering hadden aangebracht. Het was de dag voor Kerstmis en zijn moeder had beloofd over twee dagen op bezoek te komen. Intussen waren hij. Amanda en Raphaella met hun drietjes. Raphaella had zoveel mogelijk van haar tijd bij hen doorgebracht, hoewel ze thuis natuurlijk ook het een en ander te doen had.

Ze had geprobeerd het voor John Henry een beetje feestelijk te maken, en Alex was zelfs met haar meegegaan om een boompje uit te zoeken. Ze had veel tijd besteed aan het organiseren van een feest voor het personeel, ze had voor pakjes gezorgd en grappige rode kousen opgehangen met hun naam erop. Ze stelden haar attente gebaar altijd erg op prijs; de dure cadeautjes die ze voor hen kocht kwamen altijd goed van pas, en ze zouden er jarenlang plezier van hebben. Ze deed alles met een soort persoonlijke goedgeefsheid en met grote inzet. De cadeautjes waren prachtig ingepakt en met zorg gekozen. Het huis zag er feestelijk uit, vol rode kerststerren, dennenappels en dennenboompjes, en aan de voordeur hing altijd een enorme schitterende krans. Die ochtend had ze John Henry in zijn rolstoel het hele huis laten zien, waarna ze een fles champagne was gaan halen. Dit jaar echter merkte ze dat het hem allemaal niet veel meer interesseerde.

De kerstvreugde leek hem niet te raken.

'Ik ben er te oud voor, Raphaella. Ik heb het al zó vaak gezien, het doet me niets meer.' Zelfs de woorden kwamen hem moeizaam over de lippen.

'Doe niet zo dwaas. Je bent alleen maar een beetje moe. Bovendien weet je nog niet wat ik voor je heb gekocht. Maar ze wist wel dat ook dat hem niet in een betere stemming zou brengen. Hij werd steeds passiever, steeds somberder, en dat was eigenlijk al maanden zo, alsof het hem niet meer kon schelen.

Maar bij Alex kwam ze wel in de goede kerststemming, en in Amanda zag ze diezelfde kinderlijke vreugde waar ze ook zo van genoot bij haar neefjes en nichtjes in Spanje. Voor Amanda waren er lange strengen rode bessen, takken hulst en slingers van popcorn voor de boom, en samen bakten ze allerlei versieringen van deeg en beschilderden die. Ze kochten niet alleen cadeautjes, maar maakten ook van alles zelf. Wekenlang waren ze er al druk mee in de weer geweest, en als hoogtepunt was er nu het versieren van de boom. Even voor middernacht waren ze klaar, en de cadeautjes werden in keurige stapeltjes op de grond eronder uitgestald. In de lege kamer leek de boom reusachtig groot, de lichtjes schitterden en het treintje reed vrolijk zijn rondjes.

'Gelukkig?' Alex glimlachte loom naar haar terwijl ze zich voor het vuur van de open haard in zijn kamer uitstrekten. Er lag een hele stapel houtblokken te branden.

'Geweldig. Denk je dat Mandy blij zal zijn met haar cadeautjes?'

'Dat is haar geraden, anders stuur ik haar terug naar Kay.' Hij had een jasje van lamsbont voor haar gekocht en had beloofd dat ze rijles mocht nemen zodra het gips eraf was. Dat zou nog een week of twee duren. Raphaella gaf haar skilaarzen die ze dolgraag wilde hebben, een felblauwe kasjmier trui en een hele stapel boeken.

'Weet je,' zei Raphaella terwijl ze met een gelukkige glimlach naar hem opkeek, 'het is heel anders dan als ik iets voor mijn neefjes en nichtjes koop, het is net' - ze aarzelde het uit te spreken omdat ze het dwaas van zichzelf vond - 'alsof ik voor het eerst van mijn leven zelf een dochter heb.'

Met een verlegen glimlachje zei hij: 'Ik voel het precies zo. Leuk, vind je niet? Ik besef nu pas hoe leeg het huis was. Alles is nu zo anders.' Als om zijn woorden kracht bij te zetten verscheen het schelmse gezichtje om de deur. De kneuzingen waren genezen en langzamerhand verdween de schichtige blik van haar gezicht. Gedurende de maand dat ze nu in San Francisco was had ze veel gerust, lange wandelingen gemaakt en bijna dagelijks een gesprek met een psychiater gevoerd, die haar hielp te leren leven met het feit dat ze was verkracht.

'Hallo, jongens. Wat zijn jullie van plan?'

'Niets bijzonders eigenlijk,' zei haar oom. 'Hoe komt het dat jij nog niet in bed ligt?'

'Ik ben veel te opgewonden.' Ze liep de kamer binnen en toverde twee grote pakken te voorschijn die ze op haar rug had gehouden. 'Ik wilde jullie iets geven.' Raphaella en Alex keken haar verbaasd en verheugd aan en gingen overeind zitten om de cadeaus aan te pakken. Ze zag eruit alsof ze haar opwinding niet meer in toom kon houden; ze ging op de rand van de bank zitten en gooide met een zwaai van haar hoofd haar lange, blonde haar naar achteren.

'Moeten we ze nu openmaken?' plaagde Alex. 'Of moeten we nog wachten? Wat vind jij, Raphaella?' Maar zij was al bezig haar pakje open te maken, en toen ze het papier eraf had hield ze ineens haar adem in.

'Oh, Mandy...' Ze keek het meisje vol verwondering aan. 'Ik wist helemaal niet dat je kon schilderen.' En dan nog wel met haar armen in het gips, geweldig. Ze liet Alex haar cadeau nog niet zien, want ze vermoedde dat het zijne erbij zou horen, en even later zag ze dat ze gelijk had gehad. 'Oh, ze zijn prachtig, Mandy... dank je wel.' Haar gezicht was een en al blijdschap toen ze het meisje omhelsde van wie ze zoveel was gaan houden. Alex zat een hele tijd verbaasd naar zijn geschenk te kijken. Mandy had zonder dat ze het hadden gemerkt van hen beiden een portret geschetst, en had er waterverfschilderijtjes van gemaakt. Ze waren verbazend goed wat compositie en houding betrof. Ze had ze laten inlijsten, en had die van Alex aan Raphaella gegeven en die van haar aan Alex. Hij zat naar een volmaakte weergave van Raphaella te kijken. Niet alleen waren de details bijzonder goed getroffen, maar ze had ook haar uitstraling weten te vangen, de warmte en de droefheid en de liefdevolle donkere ogen, de zachtheid van haar trekken en de gaafheid van haar huid. Je kreeg een volmaakte indruk van hoe deze vrouw dacht, leefde en zich bewoog. Alex had ze al even goed getroffen, en ook hij had er niets van gemerkt. Het portret van Raphaella was moeilijker geweest omdat ze er niet zo vaak was, en Amanda had zich niet aan hen willen opdringen omdat ze toch al zo weinig tijd samen hadden. Aan de bewonderende uitdrukking op Raphaella's en Alex' gezicht was wel te zien hoezeer het gebaar op prijs werd gesteld.

Alex stond op en omhelsde haar, waarna ze samen voor het vuur op de grond gingen zitten en nog uren doorpraatten. Ze spraken over mensen, over het leven, over dromen en teleurstellingen. Amanda kon nu openlijk praten over het verdriet dat haar ouders haar aandeden. Alex knikte begrijpend en probeerde duidelijk te maken hoe Kay als jong meisje was geweest. Ook hadden ze het over Charlotte en hoe het was om haar als moeder te hebben. Raphaella vertelde over haar strenge vader, en hoe ongeschikt ze zichzelf had gevonden voor de levensstijl die haar moeder haar in Spanje oplegde. Uiteindelijk spraken ze zelfs over haar en Alex, en ze vertelden Amanda openhartig hoe dankbaar ze waren voor het weinige dat ze hadden, al was hun niet veel tijd samen gegund. Het verbaasde hen beiden dat ze het begreep, dat het feit dat Raphaella getrouwd was haar niet shockeerde, en Raphaella merkte tot haar verwondering dat Amanda het heldhaftig van haar vond dat ze tot het einde toe bij John Henry bleef.

'Maar dat is nu eenmaal mijn plicht. Hij is mijn man, al is verder alles veranderd.'

'Dat kan wel zijn, maar ik geloof niet dat veel vrouwen hetzelfde zouden doen. Die zouden er gewoon met Alex vandoor gaan, omdat hij jong en knap is en omdat ze van hem hielden. Het is vast heel moeilijk om dag in dag uit op die manier bij je man te blijven.' Het was voor het eerst dat er openlijk over werd gesproken en Raphaella moest zich in het begin dwingen om niet over iets anders te beginnen. Maar met deze twee mensen van wie ze hield kon ze er wel over praten.

'Het is ook moeilijk,' zei ze heel zachtjes en erg bedroefd, nu ze in gedachten haar mans afgeleefde gezicht voor zich zag. 'Heel moeilijk soms. Hij is zo moe. Het is alsof ik het enige ben waarvoor hij nog verder leeft. Soms weet ik niet of ik het nog wel aankan. Als er eens iets met mij zou gebeuren, als ik weg zou moeten, als...' Ze keek Alex aan zonder haar zin af te maken en hij begreep haar. Ze schudde langzaam haar hoofd. 'Ik denk dat het zijn dood zou zijn.'

Amanda keek naar haar gezicht, alsof ze antwoord op een vraag zocht, alsof ze heel erg haar best deed begrip op te brengen voor deze vrouw die ze was gaan bewonderen en van wie ze al zoveel hield. 'Maar als hij nu eens stierf, Raphaella? Misschien wil hij wel helemaal niet meer leven, is het wel goed hem ertoe te dwingen?' Het was een vraag die zo oud was als de wereld, en die dan ook niet in één nacht kon worden beantwoord.

'Ik weet het niet, liefje. Ik weet alleen dat ik moet doen wat in mijn vermogen ligt.'

Amanda keek haar met openlijke bewondering aan, terwijl Alex trots naar hen beiden zat te kijken. 'Maar voor ons doe je ook al zoveel.'

'Doe niet zo gek.' Raphaella was duidelijk verlegen met die lof. 'Ik doe helemaal niets. Ik kom gewoon iedere avond aanzetten als een boze fee die over je schouder meekijkt en vraagt of je de was wel hebt gedaan' - ze lachte naar Alex - 'en die zegt dat je je kamer moet opruimen.'

'Tja, en meer doet ze niet, jongens,' plaagde Alex, die zich nu in het gesprek ging mengen. 'Eigenlijk voert ze helemaal niets uit, ze eet ons alleen maar de oren van het hoofd, lummelt wat in de slaapkamer rond, richt kamers in, kookt af en toe eens wat voor ons, poetst het koper, leest de stukken die ik in het zweet mijns aanschijns opstel, leert Amanda breien, wiedt het onkruid uit de tuin, haalt bloemen in huis en koopt cadeautjes voor ons.' Hij keek haar aan en wilde verder gaan.

'Heus, het stelt niet veel voor,' zei Raphaella blozend, en hij trok haar plagend aan een lok van het gitzwarte haar.

'Ach, als dat nog niet eens veel voorstelt, schoonheid, dan zou ik je niet graag bezig zien als je goed op dreef komt.' Ze kusten elkaar teder en Amanda liep op haar tenen naar de deur.

'Hé, wacht eens eventjes.' Alex strekte zijn hand uit om haar tegen te houden. 'Zou jij je cadeautjes niet willen hebben?' Ze giechelden, en hij stond op en trok Raphaella overeind. 'Kom jongens, het is Kerstmis.' Hij wist dat Raphaella de volgende dag pas laat zou terugkomen.

Samen liepen ze al lachend en pratend de trap af naar beneden en stortten zich vol vreugde op de pakjes met hun naam erop. Alex kreeg een schitterende Ierse trui van zijn moeder, een pennenset van Amanda, een fles wijn van zijn zwager, helemaal niets van zijn zuster en een aktentas van Gucci van Raphaella, met nog een das en een prachtig in leer gebonden boek met gedichten waar hij haar de vorige maand over had verteld.

'Mijn god, mens, je bent niet wijs!' Maar zijn verwijten werden onderbroken door Amanda's opgewonden kreten toen zij haar pakjes openmaakte. Toen was het Raphaella's beurt. Zij kreeg een flesje parfum van Amanda en een mooie sjaal van Charlotte Brandon, wat haar zeer ontroerde, en toen kwam er nog een klein plat doosje dat Alex haar met een geheimzinnige glimlach en een kus overhandigde. 'Toe dan, openmaken!'

'Ik durf niet goed,' fluisterde ze en hij zag dat haar handen trilden toen ze het papier eraf haalde en naar het groenfluwelen doosje keek. Binnenin was het gevoerd met glanzende satijn, en daarop lag een schitterende, eenvoudige cirkel van zwarte onyx met ivoor, met goud ingelegd. Ze zag meteen dat het een armband was en tot haar verrassing lagen er bijpassende oorringen en een prachtige ring naast. Ze deed de hele set aan en keek als met stomheid geslagen naar zichzelf in de spiegel. Alles paste perfect, zelfs de zwart met witte ring. 'Alex, jij bent niet wijs! Hoe heb je dat nu kunnen doen?' Maar ze vond het zo mooi dat ze hem niet goed kon verwijten zoiets duurs voor haar te hebben gekocht. 'Lieveling, ik vind ze fantastisch.' Ze kuste hem lang en stevig op zijn mond, terwijl Amanda glimlachend het treintje aanzette.

'Heb je al in de ring gekeken?' Ze schudde haar hoofd en hij schoof de ring van haar vinger. 'Er slaat iets in.' Snel hield ze de ring omhoog en las de gegraveerde letters in het gouden bandje binnen in de ring. Met betraande ogen keek ze naar hem op. Er stond eens. Meer niet. Eén woordje maar. Zijn ogen keken haar indringend en betekenisvol aan. Hij wilde ermee zeggen dat ze ééns samen zouden zijn, voorgoed. Eens zou ze aan hem toebehoren, en hij aan haar.

Ze bleef tot drie uur in de ochtend, een uur nadat Amanda uiteindelijk naar bed was gegaan. Het was een heerlijke avond geweest en een heel bijzonder kerstfeest, en toen Alex en Raphaella naast elkaar op bed lagen en in het vuur staarden keek hij haar aan en fluisterde weer: 'Eens, Raphaella, eens.' De echo van zijn woorden klonk nog na in haar hoofd toen ze naar huis liep en door de tuindeur verdween.

19

'Mensenlief, als ik het vanwege mijn hoge leeftijd niet afleg, dan toch wel vanwege mijn eigen gulzigheid. Ik heb gegeten voor tien!' Charlotte Brandon keek moe maar voldaan de tafel rond, waar de andere drie al even tevreden achterover leunden. Ze hadden een hele kreeft verorberd, en Raphaella serveerde nu espressokoffie in kleine witte kopjes met een gouden randje, die tot de weinige leuke dingen behoorden die Rachel had vergeten mee te nemen toen ze naar New York vertrok.

Raphaella zette het kopje koffie voor Alex' moeder neer en de twee vrouwen glimlachten elkaar toe. Er was tussen hen een zekere vertrouwelijkheid ontstaan, die gebaseerd was op hun gezamenlijke liefde voor Alex, en nu ook voor Amanda.

'Ik vraag het niet graag, moeder, maar hoe gaat het met Kay?' Alex leek enigszins gespannen, maar Charlotte keek hem openhartig aan, waarna haar blik op haar enige kleindochter bleef rusten.

'Ik heb zo'n idee dat ze het er nog steeds erg moeilijk mee heeft dat Amanda hier is. En ik geloof niet dat ze de hoop heeft opgegeven dat Amanda weer terugkomt.' Charlottes gehoor verstrakte merkbaar, maar ze stelde hen gauw weer gerust. 'Ik denk niet dat ze van plan is iets te ondernemen, maar ik heb het idee dat ze zich begint te realiseren wat ze mist.' Gedurende de vier weken dat ze uit New York weg was, had Amanda nog niets van haar moeder gehoord. 'Maar ik neem aan dat ze eigenlijk geen tijd heeft om tot actie over te gaan. De verkiezingscampagne begint nu goed op gang te komen.' Ze zweeg en Alex knikte. Hij keek eens naar Raphaella, die bezorgd fronste.

'Kijk niet zo gespannen, mijn liefje,' zei hij zachtjes. 'De boze heks uit het Oosten doet je heus niets.'

'Alex toch!' Alle vier moesten erom lachen, maar Raphaella voelde zich nu eenmaal onzeker waar het Kay betrof. Ze had het eigenaardige gevoel dat Kay tot alles in staat was om haar doel te bereiken. En als dat doel met zich meebracht dat zij Alex en Raphaella uit elkaar dreef, dan zou ze vast wel een manier vinden om dat voor elkaar te krijgen. Daarom zorgden ze er ook voor dat ze niets van hun verhouding wist en leidden een absoluut geïsoleerd bestaan. Ze vertoonden zich nooit samen in het openbaar en ontmoetten elkaar alleen in zijn huis. Behalve Charlotte en Amanda wist niemand iets.

'Denk je dat ze de verkiezing gaat winnen, moeder?' Alex keek zijn moeder onderzoekend aan terwijl hij een sigaar opstak, iets wat hij zelden deed. Hij rookte alleen havanna's als hij ze kon krijgen, die lange, dunne, scherp aromatische sigaren die een vriend van hem meebracht uit Zwitserland, waar hij Cubaanse sigaren van een andere, gezamenlijke vriend kocht.

'Nee Alex, ik geloof het niet. Ik heb het idee dat Kay deze keer te veel hooi op haar vork heeft genomen. Het ambt is veel zwaarder dan zij waarschijnlijk aankan. Maar ze zal zeker proberen dat goed te maken door er hard voor te werken en veel pittige toespraken te houden. En verder probeert ze de steun te krijgen van alle invloedrijke politici die ze maar kan vinden.'

Alex keek zijn moeder vragend aan. 'Mijn ex-schoonvader incluis?'

'Vanzelfsprekend.'

'Goeie god, het is ongelooflijk. Wat een lef!' Toen wendde hij zich tot Raphaella. 'Hij is een machtig man in de politiek, en dat is een van de redenen dat Kay zo pisnijdig was toen Rachel en ik uit elkaar gingen. Ze was bang dat de goeie man boos zou zijn. En dat was hij dan ook.' Hij grinnikte geamuseerd. 'Dat was hij zeker.' Toen keek hij weer naar zijn moeder. 'Ontmoet ze Rachel nog steeds?'

'Waarschijnlijk wel,' zei Charlotte met een zucht. Haar dochter deinsde voor niets terug als ze ergens op uit was. Dat was altijd al zo geweest.

Alex nam Raphaella's hand in de zijne. 'Je ziet uit wat voor interessante familie ik kom. En jij vindt je eigen vader al zo buitenissig. Je zou eens een paar van mijn neven en ooms moeten leren kennen. Jezus, zeker de helft is getikt.'

Zelfs Charlotte moest lachen, en Amanda glipte de keuken in om te gaan opruimen. Alex miste haar even later, hij trok zijn wenkbrauwen vragend op en vroeg Raphaella: 'Zou er iets zijn?'

Ze fluisterde zachtjes: 'Ik geloof dat ze uit haar doen raakt als we over haar moeder praten. Het roept allerlei nare herinneringen op.' Charlotte Brandon keek bezorgd en vertelde hun toen wat ze nog op haar hart had. 'Ik vind het niet leuk jullie dit te moeten vertellen, kinderen, maar Kay heeft gezegd dat ze zou proberen aan het eind van de week hiernaar toe te komen. Ze wilde Amanda rond Kerstmis opzoeken.'

'Oh nee toch.' Alex zakte onderuit in zijn stoel en steunde: 'Waarom juist nu? Wat wil ze in godsnaam?'

Zijn moeder wond er geen doekjes om. 'Amanda. Wat denk je anders? Ze vind dat het haar positie in de politiek nadelig beïnvloedt dat Mandy zo ver weg zit. Ze is bang dat de mensen denken dat er iets te verbergen valt, dat ze zwanger is of dat ze aan het afkicken is.'

'Oh, alsjeblieft, hou toch op.' Raphaella verdween naar de keuken om tijdens de afwas een praatje met Mandy te maken. Ze zag wel dat het kind van streek was door het gesprek en legde een arm om haar schouders. Ze besloot haar het nieuws te vertellen, dan was ze tenminste voorbereid.

'Amanda, je moeder is van plan hiernaar toe te komen.'

'Wat?' De ogen van het meisje verwijdden zich verschrikt. 'Waarom? Ze krijgt me toch niet mee, ik doe het niet... ik... ze kan toch niet...' Haar ogen vulden zich met tranen en ze klampte zich aan Raphaella vast, die haar beschermend in haar armen hield.

'Je hoeft ook helemaal niet weg, maar je moet wel met haar praten.'

'Dat wil ik niet.'

'Maar ze is toch je moeder.'

'Nee, dat is ze niet.' Amanda's ogen verkilden en Raphaella keek geschokt.

'Amanda!'

'Ik meen het echt. Als een vrouw een baby krijgt wordt ze niet meteen een goede moeder, Raphaella. Als je van een kind houdt, ervoor zorgt, het vertroetelt als het ziek is, het gelukkig maakt en er vriendschappelijk mee omgaat, dat maakt je pas een goede moeder. Stemmen vergaren en verkiezingen winnen heeft er niets mee te maken. Tjemig, jij bent eerder een moeder voor me dan zij.' Raphaella voelde zich geroerd, maar ze wilde niet tussen moeder en dochter in staan. Daar zorgde ze steeds voor. Zoals de zaken ervoor stonden kon ze niet meer voor hen zijn dan een onzichtbare partner in hun leven, want ze had niet het recht Kay's plaats in te nemen.

'Misschien doe je haar wel een beetje onrecht, Amanda.'

'Oh ja? Heb je enig idee hoe vaak ik haar zie? Weet je wanneer ik haar zie, Raphaella? Als de een of andere krant bij ons thuis foto's wil nemen, of als ze zo'n verdomde jongerenorganisatie bezoekt en mij nodig heeft voor de entourage, dan zie ik haar. Dat is de enige keer dat ik haar ooit zie.' En als laatste beschuldiging: 'Heeft ze me hier ooit opgebeld?'

Raphaella wist wel beter. 'Had je dat dan graag gewild?'

Amanda zei eerlijk: 'Nee, natuurlijk niet.'

'Misschien voelt ze dat wel aan.'

'Alleen als het haar goed uitkomt.' Met een abrupt hoofdgebaar wendde ze zich af, plotseling niet meer een alerte, boze jonge vrouw, maar weer een kind. 'Je begrijpt er niets van.'

'Oh, jawel hoor.' Meer nog dan ze wilde toegeven. 'Ik geloof direct dat ze niet gemakkelijk is, liefje, maar...'

'Daar gaat het niet om.' Amanda wendde zich met betraande ogen naar haar toe. 'Dat ze moeilijk in de omgang is doet er niet toe. Maar ze geeft geen klap om me, dat heeft ze nooit gedaan.'

'Dat kun je toch niet weten.' Raphaella's stem was zacht. 'Je zult nooit precies weten wat er in haar omgaat. Misschien voelt ze wel meer dan je denkt.'

'Ik geloof het niet.' De ogen van het meisje stonden somber en Raphaella voelde met haar mee. Ze liep naar haar toe en omhelsde haar. 'Ik hou van je, liefje. En Alex ook, en je grootmoeder ook. Je hebt ons toch.'

Amanda knikte en vocht tegen haar tranen. 'Ik wou dat ze niet kwam.'

'Waarom? Ze kan je toch niets doen? Je bent hier volkomen veilig.'

'Dat weet ik wel, maar ik ben bang voor haar. Ze probeert vast om me hier vandaan te halen.'

'Niet als je dat niet wilt. Je bent te oud om je te laten dwingen. Bovendien vindt Alex het nooit goed.'

Amanda knikte bedroefd, en toen ze alleen in haar kamer was lag ze wel een paar uur lang te huilen. Het vooruitzicht haar moeder weer te ontmoeten vervulde haar met angst. Nadat Alex de volgende ochtend naar zijn werk was gegaan zat ze treurig naar buiten te kijken, waar een dichte mist boven de baai hing. Het leek een slecht voorteken, en ze had ineens het gevoel dat ze iets moest doen vóór haar moeder kwam.

Het kostte een halfuur om haar te lokaliseren, en toen het eindelijk was gelukt klonk haar moeders stem kortaf. 'Waar dank ik de eer aan, Amanda? Ik heb de hele maand al niets van je gehoord.'

Ze herinnerde haar moeder er maar niet aan dat zij ook niet had gebeld of geschreven. 'Oma zegt dat je hiernaar toe komt.'

'Dat klopt.'

'Waarom?' vroeg Amanda met trillende stem. 'Ik bedoel...'

'Wat bedoel je precies. Amanda?' Kay's stem was ijskoud. 'Is er soms een bepaalde reden dat je niet wilt dat ik kom?'

'Het is helemaal niet nodig. Alles gaat uitstekend hier.'

'Mooi, dat kom ik dan graag met eigen ogen bekijken.'

'Waarom? Verdomme, waarom toch?' Zonder het te willen begon Amanda te huilen. 'Ik wil niet dat je komt.'

'Roerend hoor, Amanda. Het is altijd prettig te weten dat je je er zo op verheugt.'

'Daar gaat het niet om, alleen...'

'Wat dan?'

'Ik weet het niet.' Amanda's stem was nauwelijks meer dan gefluister. 'Het brengt New York weer zo levendig in mijn herinnering.' Haar eenzaamheid daar, de weinige aandacht van haar ouders, het altijd lege appartement, al die Thanksgivings die ze alleen had moeten vieren... en haar aanranding.

'Doe niet zo kinderachtig. Ik vraag toch niet of jij hier komt? Ik kom naar jou toe. Waarom zou je daardoor weer aan New York moeten denken?'

'Ik weet niet waarom, maar het is wel zo.'

'Wat een onzin. Bovendien wil ik met eigen ogen zien hoe het met je gaat. Je oom heeft zich niet bepaald uitgesloofd, die heeft ook niet veel van zich laten horen.'

'Hij heeft het druk.'

'Oh ja, heus? Sinds wanneer?' Haar stem was een en al minachting en Amanda zette meteen al haar stekels overeind.

'Hij heeft het altijd al druk.'

'Niet sinds hij Rachel niet meer heeft, liefje. Zo is Alex niet. Waar heeft hij het dan zo druk mee?'

'Doe niet zo krengerig, moeder.'

'Amanda, hou je mond, zo mag je niet tegen me praten. Je bent nu eenmaal volkomen verblind waar het je oom Alex betreft en daarom zie je zijn tekortkomingen niet. Geen wonder dat hij je graag bij zich heeft. Hij heeft per slot van rekening niets beters te doen! Rachel heeft me verteld dat hij zo gek op zichzelf is, dat hij geen vrienden meer heeft. Alleen heeft hij jou nu natuurlijk.'

'Wat een rotopmerking is dat.' Altijd als ze met haar moeder werd geconfronteerd begon ze te koken van woede. 'Hij heeft een verdomd goede rechtspraktijk, hij werkt reuze hard, en hij is helemaal niet eenzaam.'

'Hoe kun jij dat nu weten, Amanda?' De woorden kwamen er zo venijnig en insinuerend uit, dat Amanda even de adem inhield.

'Moeder!' Haar stem klonk heel jong en heel ontdaan.

'Nou?' drong Kay nog eens aan voordat ze de genadeslag toebracht. 'Het is waar, hè? Als jij weer thuis bent, is hij weer alleen. Geen wonder dat hij zoveel moeite doet je bij zich te houden.'

'Ik walg van je. Toevallig heeft hij een verhouding met een werkelijk fantastische vrouw, die tien keer zoveel waard is als jij, en die een betere moeder voor me is dat jij ooit bent geweest of ooit zult zijn.'

'Werkelijk?' vroeg Kay plotseling vol belangstelling, en ineens begon Mandy's hart razendsnel te kloppen. Ze besefte dat ze het haar niet had moeten vertellen, maar ze had haar moeders insinuaties niet kunnen verdragen, die waren werkelijk te gek geweest. 'En wie is zij dan wel?'

'Dat gaat je niets aan.'

'Denk je dat? Ik vrees dat ik het niet met je eens ben, liefje. Woont ze bij jullie?'

'Nee.' Amanda begon zenuwachtig te worden. 'Nee, ze woont niet bij ons.' Oh god, wat had ze gedaan? Instinctief voelde ze dat ze een grote fout had gemaakt door haar moeder dit te vertellen, en ze werd bang vanwege Raphaella en Alex, en ook vanwege haar eigen positie hier. 'Het is niet belangrijk. Ik had niets moeten zeggen.'

'Waarom niet? Is het dan een geheim?'

'Nee, natuurlijk niet. In godsnaam, moeder, vraag het Alex maar. Probeer mij nou niet uit te horen.'

'Dat zal ik zeker doen. En natuurlijk kom ik zelf weleens kijken wat er aan de hand is als ik naar jullie toe kom.' En zo gebeurde het.

De volgende avond om halftien werd er onverwacht gebeld. Alex beende de trap af; hij had geen idee wie dat kon zijn zo laat op de avond. Raphaella zat in de keuken met Amanda en zijn moeder te babbelen, bij een kopje koffie en koekjes. Ze waren op geen enkele manier voorbereid op de verschijning die even later in de gang stond. Amanda's moeder stond in de deuropening van de keuken en keek hen belangstellend aan. Haar rode haar was pas gekapt en ze droeg een donkergrijze mohair jas met een bijpassende rok, de volmaakte uitrusting voor een vrouw in de politiek. Het was stemmig en toch zag ze kans er bekwaam en tegelijkertijd vrouwelijk uit te zien. Maar vooral haar ogen troffen Raphaella toen ze opstond om aan haar voorgesteld te worden en een elegante hand uitstak.

'Dag mevrouw Willard. Hoe maakt u het?' Kay begroette haar moeder vluchtig met een kusje op haar wang, voordat ze de haar toegestoken hand stevig schudde. Dat volmaakt getekende camee-achtige gezicht had ze meer gezien, dacht ze; het kwam haar bekend voor, hoewel ze haar nog nooit eerder had ontmoet. Had ze ergens een foto van haar gezien? Nadenkend liep ze naar haar dochter toe. Amanda was haar niet tegemoet gekomen, hoewel ze, voor zover de aanwezigen wisten, geen contact meer hadden gehad sinds Amanda uit New York was weggegaan. Ze had niet de moed gehad te bekennen dat ze haar moeder de dag tevoren had opgebeld en dat ze het geheim van Raphaella's aanwezigheid had verklapt.

'Amanda?' Kay keek haar vragend aan, alsof ze Amanda vroeg iets terug te zeggen.

'Hallo, moeder.' Met tegenzin dwong ze zich naar haar toe te gaan en bleef op kleine afstand voor haar moeder staan.

'Je ziet er prima uit.' Ze gaf haar een plichtmatig kusje op haar voorhoofd en keek over haar schouder. Het was overduidelijk dat haar belangstelling voor Raphaella groter was dan voor de andere aanwezigen. Raphaella had iets voornaams en elegants over zich, waardoor Alex' oudere zuster bijzonder geboeid werd.

'Wil je koffie?' Alex schonk het voor haar in en Raphaella dwong zich te blijven zitten. Ze was er de afgelopen maand zo aan gewend geraakt gastvrouw te spelen, dat ze zich moest beheersen om niets te verraden. Ze bleef dus rustig aan tafel zitten, zoals het een gast betaamt. Een halfuur lang werd er over koetjes en kalfjes gepraat, waarna Raphaella zich excuseerde en wegging nadat ze had uitgelegd dat het echt haar tijd werd. Het was even na tien uur. Zodra de deur achter haar dicht was gevallen keek Kay met tot spleetjes geknepen ogen naar haar broer. Ze lachte wat gedwongen.

'Heel interessant, Alex. Wie is zij?'

'Een vriendin van me. Ik heb jullie toch aan elkaar voorgesteld?' Hij deed met opzet wat onverschillig en zag niet dat Amanda bloosde.

'Niet helemaal. Je hebt me alleen haar voornaam verteld, hoe heet ze verder? Is het een belangrijk iemand?'

'Hoezo? Ben je hier om geld voor je campagne in te zamelen? Ze heeft geen kiesrecht in dit land, Kay. Spaar je energie maar voor iemand anders.' Zijn moeder amuseerde zich kennelijk en kuchte eens. 'Ik heb toch het gevoel dat er iets met haar is, dat er iets niet helemaal lekker zit.' De manier waarop ze het zei alleen al ergerde Alex, en hij keek geïrriteerd naar haar. Hij vond het ook al vervelend dat hij Raphaella niet naar huis had kunnen brengen; hij had haar even terzijde genomen om af te spreken dat het maar beter was niet te veel drukte van hun verhouding te maken waar zijn zuster bij was. Hoe minder ze wist, hoe beter het voor hen allemaal was.

'Wat een zinloze opmerking; Kay.'

'Oh ja?' Jezus, ze was nog geen uur in huis en hij werd al stapelgek van haar. Hij probeerde het te verbergen, maar dat lukte niet al te goed. 'Wat is er dan voor geheimzinnigs aan haar?'

'Hoe heet ze?'

'Phillips. Haar ex-man was een Amerikaan.'

'Is ze gescheiden?'

'Ja,' loog hij. 'Wil je nog meer weten? Haar strafblad, haar getuigschriften, haar studieresultaten?'

'Heeft ze die dan?'

'Is dat belangrijk?' Hun ogen ontmoetten elkaar en ze wisten dat ze nog steeds op voet van oorlog stonden. Kay vroeg zich af waarom. Het doel van haar reis en haar zogenaamde belangstelling voor haar dochter waren vergeten, nu ze probeerde haar broer meer informatie te ontfutselen over zijn intrigerende vriendin. 'Bovendien, Kay, gaat het je iets aan?'

'Ik denk het wel. Als zij veel met mijn dochter omgaat, zou ik wel willen weten wie en wat ze is.' Het volmaakte excuus. De deugden van het moederschap. Onder het mom van moederlijke bezorgdheid kwam ze er nog wel achter. Alex zei snijdend:

'Jij verandert ook nooit, hè, Kay?'

'Jij ook niet.' Geen van beiden bedoelde het als een compliment. 'Ze lijkt me nogal oppervlakkig.' Hij dwong zich om niet te reageren.

'Werkt ze?'

'Nee.' Meteen kreeg hij een hekel aan zichzelf dat hij dat had gezegd. Wat ging het haar aan, verdomme? Het ging haar niets aan, en ze had het recht niet ernaar te vragen.

'En jij vindt dat zeker super-vrouwelijk? Dat ze niet werkt, bedoel ik.'

'Ik denk daar nooit zo over na, dat is haar zaak, niet de mijne of de jouwe.' Toen stond hij op, pakte zijn koffiekopje en keek de drie vrouwen scherp aan. 'Ik neem aan, Kay, dat je voor je dochter bent gekomen, en ik zal je dus maar met je dochter alleen laten, hoewel ik dat niet graag doe. Moeder, neem jij je koffie ook mee naar boven?' Charlotte Brandon knikte rustig, ze keek haar dochter en vervolgens haar kleindochter onderzoekend aan en liep achter haar zoon de keuken uit. Boven gekomen ontspande hij zich weer een beetje. 'Jezus, moeder, wie denkt ze verdomme wel dat ze is, het lijkt wel een kruisverhoor!'

'Wind je er nu maar niet over op. Ze zit je gewoon een beetje uit te horen.'

'Allemachtig, ze is niet om mee om te gaan.' Charlotte Brandon antwoordde niet, maar ze was kennelijk ontdaan.

'Ik hoop maar dat ze Mandy niet te hard aanpakt. Ik vond dat ze vreselijk zenuwachtig werd toen Kay binnen kwam zetten.'

'Wij allemaal toch.' Hij staarde afwezig in het vuur. Hij dacht aan Raphaella, en wenste dat ze niet was weggegaan. Maar eigenlijk was hij toch wel blij dat ze was vertrokken, na Kays ondervraging.

Ruim een uur later klopte Amanda op de deur van haar ooms studeerkamer. Haar ogen waren vochtig en ze liet zich uitgeput in een stoel vallen.

'En, hoe ging het, kindje?' Hij gaf haar een klopje op haar hand. Haar ogen vulden zich met tranen.

'Net als anders, rot.' Ze zuchtte wanhopig. 'Ze is net weggegaan. Ze zei dat ze ons morgen nog zou bellen.'

'Ik denk niet dat ik zolang kan wachten.' Alex keek triest en streek troostend met zijn hand door het haar van zijn nichtje. 'Laat je niet op stang jagen, liefje. Je kent haar, en hier kan ze je toch niets maken.'

'Oh nee?' Amanda keek plotseling woedend. 'Ze zei dat als ik begin maart niet thuiskwam, ze me in een of ander gesticht zou doen. Dan zou ze zeggen dat ik niet helemaal bij mijn verstand was en was weggelopen.'

'Waarom juist in maart?' Alex keek wel bezorgd, maar niet bezorgd genoeg naar Amanda's zin.

'Dan begint haar campagne aan de universiteiten en ze wil dat ik meega. Ze denkt dat als die studenten vinden dat ze goed met een kind van zestien kan opschieten, dat ze voor hen ook iets kan betekenen. Als ze eens wisten! Jezus, ik geloof dat ik nog liever naar dat gesticht ga.' Maar toen ze zich naar hem toewendde, was de uitdrukking in haar ogen die van een angstig kind van tien. 'Denk je heus dat ze dat zal doen, Alex?'

'Natuurlijk niet,' zei hij en glimlachte geruststellend. 'Wat zouden de kranten daarvan zeggen, denk je? Hemel, het is heel wat beter om je hier te hebben.'

'Daar heb ik nog niet aan gedacht.'

'Daar rekent ze zeker op. Ze probeert je gewoon de stuipen op het lijf te jagen.'

'Nou, dat is haar dan aardig gelukt.' Ze overwoog even Alex te vertellen wat ze haar moeder via de telefoon had gezegd over Raphaella, maar om de een of andere reden kon ze er niet toe komen erover te beginnen. Misschien was het achteraf niet zo heel erg dat ze Raphaella in haar moeders klauwen had laten vallen.

Maar het pakte anders uit. Om vijf uur 's morgens werd Kay wakker in haar bed in het Fairmont Hotel. Volgens haar tijdrekening was het acht uur, en uit gewoonte werd ze om die tijd wakker. Toen realiseerde ze zich dat het in San Francisco pas vijf uur in de ochtend was. Ze lag rustig na te denken over Amanda en haar broer, en over Raphaella... die donkere ogen... dat zwarte haar... dat gezicht. En ineens, alsof iemand haar een foto had voorgehouden, herinnerde ze zich waar ze dat gezicht eerder had gezien. 'Mijn god,' zei ze hardop en ging met een ruk overeind zitten. Ze staarde naar de wand tegenover het bed, en ging toen weer liggen. Zou het... nee, dat kon niet... maar toch... Raphaella's man had eens een toespraak gehouden voor een bijzondere congrescommissie. Het was inmiddels jaren geleden, en hij was toen al een oude man geweest, maar behoorde tot de meest gerespecteerde bankiers in het land. Ze herinnerde zich nu duidelijk dat hij uit San Francisco kwam. Ze had maar heel even met hem en met zijn opvallend mooie, jonge vrouw gesproken. Ze was nauwelijks meer dan een kindvrouwtje geweest, en ook Kay was toen nog vrij jong. Ze was niet bijzonder onder de indruk geweest van de donkere jonge schoonheid, maar ze was helemaal van de kaart geweest door de macht en de kracht die haar man uitstraalde. John Henry Phillips... Phillips... Raphaella Phillips, had Alex gezegd... haar ex-man, had hij verteld. Als dat zo was, bulkte het meisje waarschijnlijk van het geld. Als ze van John Henry Phillips was gescheiden zou ze miljoenen waard zijn. Maar was dat wel zo? Was ze wel van hem gescheiden, vroeg Kay zich af. Ze had nooit iets over een scheiding gehoord. Ze wachtte nog een uurtje, en belde toen haar secretaresse in Washington.

De informatie zou niet moeilijk te krijgen zijn, dacht ze. En ze had gelijk. Een halfuur later belde haar secretaresse terug. Voor zover bekend - en ze had met verscheidene mensen gesproken die het konden weten - leefde John Henry Phillips nog steeds, en was nooit gescheiden. Hij was al een paar jaar weduwnaar toen hij met een Française was getrouwd. Raphaella heette ze, de dochter van een vooraanstaand Frans bankier, Antoine de Mornay-Malle. Ze was waarschijnlijk begin dertig. Het echtpaar leefde zeer geïsoleerd aan de Westkust. De heer Phillips was al jaren ernstig ziek. Ah, zat dat zo, dacht Kay bij zichzelf, en legde de telefoon in haar donkere hotelkamer in San Francisco neer.

20

'Ben je verdomme helemaal hartstikke gek geworden, idioot die je bent?' Enkele ogenblikken nadat hij in zijn kantoor was aangekomen, was Kay briesend de kamer komen instormen.

'Nee maar, wat zijn we weer allerliefst vanmorgen.' Hij was niet in de stemming voor een gesprek met zijn zuster, en helemaal niet voor de scène die ze nu voor hem stond op te voeren. 'Mag ik misschien vragen waar je het over hebt?'

'Die getrouwde vrouw waar je mee omgaat, Alex. Daar heb ik het over.'

'Ik zou zo zeggen dat je dingen beweert die je niet waar kunt maken, vind je ook niet?' Hij leek beheerst maar hij was nijdig en hij keek toe hoe ze woedend de kamer op en neer beende tot ze eindelijk tegenover zijn bureau stil bleef staan.

'Oh ja? Wil jij me dan vertellen dat dat niet mevrouw John Henry Phillips was die ik gisteravond heb ontmoet? En dat je niet met haar omgaat?'

'Ik ben jou helemaal geen verklaring schuldig.' Toch was hij verbaasd over zijn zusters nauwkeurige informatie.

'Vind jij dat werkelijk? En hoef je het haar echtgenoot ook niet te vertellen?'

'Haar echtgenoot en zij en ik gaan jou verdomme geen klap aan, Kay. Het enige waar jij je mee te bemoeien hebt is je dochter, en daarmee basta!' Hij stond op om haar van repliek te dienen. Maar hij wist heel goed dat ze op wraak zinde. Hij had haar haar dochter afgenomen, waarschijnlijk voorgoed, en hij had gedreigd haar tekortkomingen in het openbaar aan de kaak te stellen. Dat zou ze hem niet in dank afnemen, al kon hem dat niets schelen. Hij had geen behoefte aan haar dankbaarheid. Toch was hij er wel nieuwsgierig naar wat ze over Raphaella wist, en hoe ze aan die informatie was gekomen. 'Waar heb je het nu precies over?'

'Over het feit dat mijn dochter zegt dat er een vrouw in je leven is die "tien keer zoveel waard is" als ik, zoals zij het uitdrukt, en ik ben erachter gekomen dat zij de vrouw van een ander is. Ik heb er recht op te weten met wie mijn dochter omgaat, Alex. Ik ben haar moeder, wat je ook van me denkt. En George neemt het heus niet als je haar bij je houdt, vooral niet nu jij in deze affaire verwikkeld bent. Amanda is per slot van rekening ook nog zijn dochter.'

'Het verbaast me dat hij dat nog weet.'

'Ach man, hou je mond toch, verdomme. Jij en je schijnheilige praatjes. Jij hebt makkelijk praten, jij hebt niet zeventien jaar lang voor haar gezorgd.'

'Jij ook niet.'

'Onzin. Waar het om gaat, Alex, is dat ik precies wil weten met wie je haar laat omgaan. Daarvoor ben ik hier gekomen.'

'Vind je mevrouw Phillips dan geen geschikt gezelschap?' Hij lachte zijn zuster bijna in haar gezicht uit.

'Daar gaat het helemaal niet om. Waar het om gaat, mijn beste, is dat jij het schijnt te houden met de vrouw van een van de invloedrijkste mannen van dit land. Als iemand daar achter komt, ga ik politiek gezien de mist in. Niet vanwege iets dat ik zelf heb gedaan, maar omdat ze mij met jou en je smerige schandaaltje in verband zullen brengen. Ik pieker er niet over jou mijn politieke loopbaan te laten verknoeien vanwege zo'n stom wijf.'

Dat was voor Alex de druppel die de emmer deed overlopen. Zonder verder na te denken leunde hij over zijn bureau heen en greep haar bij de arm. 'Hoor eens even hier, vervelend politiek kreng dat je bent. Die vrouw is niet tien maal zoveel waard als jij, maar wel duizend maal. Ze is beschaafd tot in haar vingertoppen, en hoever mijn verhouding met haar gaat is jouw zaak niet. Voor je kind is ze in één woord geweldig, en wat mijzelf betreft, ik doe goddomme waar ik zin in heb. Het gaat je geen donder aan. Jouw politieke carrière laat me Siberisch. Het was je natuurlijk een stuk beter uitgekomen als ik bij Rachel was gebleven, dan had je er misschien nog voordeel van gehad. Nou, vergeet het maar zus, vergeet het maar mooi. Ik ben niet bij haar gebleven en ik ben ook niet van plan weer naar haar terug te gaan, want ze is al bijna net zo'n kreng als jij, mijn beste.

Maar de vrouw die ik nu heb leren kennen is een heel bijzonder iemand. En toevallig is ze getrouwd met een bedlegerige oude man die hard naar de tachtig loopt en die ieder moment de laatste adem kan uitblazen. Dan trouw ik met de vrouw die je gisteravond hebt ontmoet, en als het je niet bevalt, beste meid, dan is dat reuze jammer voor je.'

'Roerend hoor, Alex. En wat een spraakwater.' Ze probeerde haar arm los te rukken, maar hij liet haar nog niet gaan. Hij verstevigde zijn greep en zijn ogen werden staalhard. 'Maar het is nu eenmaal zo, mijn beste, dat die oude man nog niet dood is, en als iemand erachter komt wat je van plan bent, dan zal dat een enorm schandaal veroorzaken.'

'Ik betwijfel het. En het kan me ook geen pest schelen, Kay, alleen zou ik het naar vinden voor Raphaella.'

'Dan zou ik er nog maar eens goed over nadenken.' Haar ogen glinsterden boosaardig. 'Want ik zou de zaak weleens in eigen hand kunnen nemen.'

'Om politieke zelfmoord te plegen?' Hij lachte bitter en liet haar arm los. Daarna liep hij om het bureau heen en ging tegenover haar staan. 'Daar maak ik me geen zorgen over.'

'Toch zou het misschien verstandiger zijn als je dat wel deed, Alex. Misschien hoef ik het alleen maar aan de oude man te vertellen.'

'Die krijg je toch niet persoonlijk te spreken.'

'Daar zou ik maar niet zo zeker van zijn. Als ik het wil, krijg ik hem wel te spreken. Of haar.' Ze wierp haar broer een taxerende blik toe, en hij moest zich beheersen om haar geen klap in haar gezicht te geven.

'M'n kantoor uit!'

'Graag.' Ze liep naar de deur. 'Maar als ik jou was, zou ik nog eens goed nadenken over waar ik mee bezig was. Je speelt een gevaarlijk spel, de inzetten zijn hoog, en je wint het toch niet deze keer, Alex, al moet ik er ik weet niet wat voor doen. Ik heb zo veel energie in de komende verkiezing gestoken dat ik jou niet met vuur laat spelen vanwege het een of andere Franse hoertje.'

'Eruit!' bulderde hij haar toe. Ze kromp in elkaar toen hij haar weer bij de arm pakte, haar als het ware naar de deur sleurde en die wijd opengooide. 'En kom nooit meer terug. Blijf bij ons allemaal uit de buurt, kreng dat je bent! Stuk verdriet!'

'Tot ziens, Alex.' Ze keek hem recht in zijn gezicht terwijl ze in de deuropening stond. 'Denk aan wat ik heb gezegd. Ik krijg hem heus wel te spreken als het moet. Vergeet dat niet.'

'Eruit.' Deze keer zei hij het zachtjes, en ze draaide zich abrupt om en liep weg. Toen hij aan zijn bureau ging zitten merkte hij dat hij beefde als een riet. Voor het eerst in zijn leven had hij echte moordlust gevoeld. Hij had haar kunnen wurgen om alle vuiligheid die ze had gespuid, en de gedachte dat zij zijn zuster was maakte hem misselijk. Hij begon zich zorgen te maken om Amanda; misschien zou Kay proberen haar te dwingen mee terug te gaan naar New York. Een halfuur lang bekeek hij de zaak nog eens van alle kanten, daarna zei hij tegen zijn secretaresse dat hij de hele dag weg zou zijn.

Op het moment dat hij zijn kantoor verliet, nam Raphaella in haar eigen huis de telefoon op. Het was Alex' zuster en Raphaella fronste haar wenkbrauwen.

'Nee, er is niets bijzonders. Ik dacht dat we misschien samen ergens zouden kunnen gaan koffiedrinken. Zou ik anders later op de dag even langs kunnen komen als ik Mandy toch ga opzoeken?' Raphaella verbleekte.

'Ik ben bang dat het niet kan, mijn...' Ze had het op de lippen gehad te zeggen dat haar man ziek was. 'Mijn moeder is niet helemaal in orde. Ze logeert op dit moment bij mij.' Hoe was ze aan haar nummer gekomen? Van Alex? Van Mandy? Van Charlotte? De frons op Raphaella's gezicht verdiepte zich nog.

'Ik begrijp het. Kunnen we dan ergens afspreken?'

Raphaella noemde de bar in het Fairmont, waar ze Kay kort na lunchtijd ontmoette. Ze bestelden allebei iets te drinken. Kay wachtte echter niet tot de bestelling was gearriveerd en begon het doel van haar ontmoeting met Raphaella uiteen te zetten. Ze wond er geen doekjes om.

'Ik wil dat u mijn broer niet meer ontmoet, mevrouw Phillips.'

Raphaella keek haar als met stomheid geslagen aan, onder de indruk van Kays lef. 'Mag ik ook vragen waarom?'

'Is dat nu echt nodig? Goeie hemel, u bent getrouwd, en nog wel met een heel belangrijk man. Als uw verhouding met Alex naar buiten toe bekend werd, zou dat voor ons allemaal een schandaal betekenen, of niet soms?' Voor het eerst zag Raphaella de ware aard van de vrouw in haar ogen weerspiegeld. Tot in het diepst van haar ziel was ze verachtelijk.

'Ik neem aan dat het voor u inderdaad een behoorlijk schandaal zou zijn. Zo is het toch, hè?' Ze zei het beleefd en met een fijn glimlachje. Toen Kay antwoordde, glimlachte ze ook. 'Ik neem toch aan dat het voor u veel erger zou zijn, want ik kan me niet voorstellen dat uw man, of uw familie in Europa, erg ingenomen zou zijn met het nieuwtje.'

Raphaella zweeg even om op adem te komen. Hun drankjes arriveerden en de ober verdween weer. 'Nee, ik zou het inderdaad niet leuk vinden, mevrouw Willard.' Haar ogen zochten die van Kay als deed ze een beroep op haar solidariteit als vrouw. 'Ik ben hier niet zómaar aan begonnen. Ik wilde geen intieme relatie met Alex aangaan, dat leek me beter voor hem én voor mezelf. Ik heb hem zo weinig te bieden. Mijn leven is helemaal gewijd aan mijn man, die heel ernstig ziek is.' Er sprak groot verdriet uit haar stem, en haar ogen waren vochtig. 'Maar ik ben verliefd op uw broer, ik hou erg veel van hem. Ik hou ook van man, maar...' Ze zuchtte en zag er op en top Europees uit, mooier dan ooit, sterk en tegelijkertijd heel kwetsbaar. Alles aan haar irriteerde Kay mateloos, omdat ze alles vertegenwoordigde wat Kay nooit zou bezitten. 'Ik weet niet hoe het tussen mij en Alex allemaal zo is gekomen, of waarom. Het is gewoon gebeurd. We proberen alles zo goed mogelijk te regelen. Ik kan u verzekeren, mevrouw Willard, dat we uitermate discreet zijn. Niemand hoeft het ooit te weten.'

'Wat een onzin. Mijn moeder weet het en Mandy weet het. Andere mensen weten het ook, en er zullen er nog wel meer volgen. Dat heb je nooit in de hand. Jullie spelen met vuur. Jullie spelen met een atoombom, althans waar het mij betreft.'

'U verwacht dus dat we er een punt achter zetten?' Raphaella keek vermoeid en geërgerd. Wat een afschuwelijke, egoïstische vrouw was ze toch. Amanda had gelijk, ze dacht alleen maar aan zichzelf.

'Ja, dat verwacht ik. En als hij niet sterk genoeg in zijn schoenen staat om er een punt achter te zetten, dan moet u het doen. Maar er moet een einde aan komen. Niet alleen voor mij, maar ook voor u. U kunt het zich niet permitteren dat de mensen erachter komen, en zo nodig zal ik het zelf aan uw man vertellen.' Raphaella keek haar geschokt aan.

'Bent u gek geworden? Hij is verlamd en bedlegerig, hij wordt voortdurend verpleegd en u zou hem zoiets vertellen? Het zou zijn dood kunnen zijn!' Ze was woedend dat Kay zo'n dreigement durfde te uiten, en ze zag er naar uit dat ze het nog zou doen ook.

'Daar moet u dan nog maar eens goed over nadenken. Als het inderdaad zijn dood zou zijn, dan zou ú dat op uw geweten hebben. U heeft het in uw macht er een eind aan te maken voor iemand erachter komt. Bovendien, denk eens aan wat u mijn broer aandoet. Hij verlangt naar kinderen, hij heeft een vrouw nodig, hij is eenzaam. Wat hebt u hem te bieden? Af en toe een paar uurtjes? Af en toe een vluggertje? Hoor eens m'n beste, uw man kan nog wel tien of vijftien jaar mee. Is dat wat u Alex in het vooruitzicht wilt stellen? Een buitenechtelijke verhouding die tien jaar duurt? En u beweert dat u van hem houdt? Als u inderdaad van hem hield zou u hem zijn vrijheid geven. U hebt het recht niet u aan hem vast te klampen en zijn leven te gronde te richten.' Haar woorden raken Raphaella tot het diepst van haar hart. Het kwam niet in haar op dat Kay Willard niet voor Alex, maar voor haar eigen belangen opkwam.

'Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, mevrouw Willard. Het heeft nooit in mijn bedoeling gelegen uw broer verdriet te doen.'

'Dan moet u dat ook niet doen.' Raphaella knikte zwijgend, en Kay pakte de rekening, tekende hem met haar naam en haar kamernummer en stond op. 'Ik denk dat de zaken tussen ons nu wel geregeld zijn. Vindt u ook niet?' Raphaella knikte weer, en zonder nog een woord te zeggen haastte ze zich langs de portier naar buiten terwijl de tranen haar uit de ogen stroomden.

Kay ging Mandy in de loop van die ochtend opzoeken. Alex was inmiddels terug van kantoor, en hij en Mandy zaten rustig in de studeerkamer toen ze arriveerde. Ze had op dat moment geen reden haar dochter mee terug te nemen. Haar belangstelling voor Mandy was al aan het tanen; ze had besloten dat ze naar Washington terug moest.

Ze herinnerde haar dochter eraan niet te vergeten dat ze in maart naar huis moest komen, zei Alex stijfjes gedag en zei tegen haar moeder dat ze elkaar in New York nog wel zouden zien. Charlotte zou de volgende middag vertrekken.

Het was duidelijk dat er verlicht werd adem gehaald toen Kays gehuurde wagen wegreed. Pas toen het tot Alex begon door te dringen dat Raphaella nog niet had gebeld die dag, maakte zijn opluchting plaats voor ongerustheid. Ineens begreep hij wat er waarschijnlijk was gebeurd en hij belde haar meteen.

'Het - het spijt me... ik had het zo druk... ik kon je niet bellen... Ik...' Toen wist hij het zeker, hij hoorde het aan haar stem.

'Ik moet je direct spreken.'

'Ik ben bang dat ik...' De tranen stroomden over haar wangen terwijl ze moeite deed haar stem in bedwang te houden.

'Het spijt me, Raphaella, ik moet je even spreken... het gaat om Mandy...

'Oh mijn god... wat is er gebeurd?'

'Dat kan ik je pas uitleggen als je hier bent.'

Twintig minuten later was ze bij hem, en hij bood haar zijn oprechte verontschuldigingen aan dat hij haar om de tuin had geleid, maar hij had het noodzakelijk gevonden direct met haar te spreken, vóór ze zich weer terugtrok, vóór ze zich losmaakte van dat wat ze beiden zo nodig hadden. Hij vertelde haar eerlijk wat zijn zuster had gezegd, en dwong haar een beschrijving te geven van haar uurtje met Kay in de bar van het Fairmont Hotel.

'En je hebt haar geloofd? Denk je werkelijk dat je mij iets tekort doet? Goeie hemel, lieveling, ik ben in jaren niet zo gelukkig geweest, eigenlijk mijn hele leven nog niet.'

'Maar denk je echt dat ze het zou doen?' Ze maakte zich nog steeds bezorgd over haar dreigement naar John Henry te gaan.

'Nee, dat geloof ik niet. Ze is een kreng, maar ze is niet helemaal gek. Ze heeft geen enkele kans met hem in contact te komen.'

'Toch wel, weet je. Ik heb bijvoorbeeld geen enkele zeggenschap over zijn post. Zijn secretarissen brengen die naar hem toe, zonder tussenpersoon.'

'Goeie god, ze zal zoiets heus niet zwart op wit zetten. Ze is veel te bang voor haar eigen hachje.'

'Dat zal wel.' Raphaella zuchtte eens diep en smolt weg in zijn omhelzing. 'Mijn god, wat een ongelooflijk mens is het.'

'Nee,' zei hij zachtjes, 'Jij bent ongelooflijk.' Hij keek haar eens onderzoekend aan. 'Zullen we de laatste twee dagen maar helemaal vergeten?'

'Graag, Alex. Maar kan dat wel? Kunnen we er van op aan dat het loze dreigementen waren?'

'Ja zeker, want mijn zuster geeft maar om één ding, Raphaella, en dat is haar carrière. Uiteindelijk is dat voor haar het enige belangrijke. Als ze ons zou willen dwingen uit elkaar te gaan zou ze die carrière in de waagschaal moeten stellen, en dat doet ze niet. Geloof me, lieveling, ik weet zeker dat ze dat niet zal doen.' Maar Raphaella was daar nog niet zo van overtuigd.

Zij, Alex en Amanda pakten de draad van hun gezamenlijke bestaan weer op, maar Kay Willards dreigementen klonken Raphaella nog maanden in de oren. Ze hoopte dat Alex gelijk had, en dat Kay inderdaad alleen loze dreigementen had geuit.

21

'Amanda?' Raphaella deed de deur achter zich dicht en haar stem galmde door het huis. Het was vier uur, en ze wist dat het meisje dan al thuis moest zijn. Gedurende de maanden dat Amanda bij Alex was ingetrokken had Raphaella het tot een gewoonte gemaakt 's middags even aan te wippen. Soms arriveerde ze voordat Mandy uit school kwam, dan ruimde ze een beetje op of maakte een lekker hapje voor haar klaar. Daarna zat ze vredig in de zonnige tuin op de thuiskomst van Mandy te wachten. Ze hadden vaak lange gesprekken over zaken die op dat moment belangrijk leken, en af en toe vertelde Amanda iets grappigs over Alex. De laatste tijd had Raphaella haar stukjes voorgelezen uit het kinderboek waar ze na Kerstmis aan begonnen was. Ze werkte er nu al vijf maanden aan en hoopte de definitieve versie klaar te hebben voor ze in juli naar Spanje ging.

Vandaag had ze het manuscript echter niet bij zich, maar wel een exemplaar van het weekblad Time. Op het omslag stond een foto van Kay Willard, met daaronder: het witte huis in 1992... 1996... 2000? Raphaella had het artikel aandachtig gelezen en het meegenomen toen ze ging kijken of Mandy al uit school was. Haar bezoekjes aan het huis in Vallejo waren aarzelend begonnen, maar nu verwachtte Mandy dat ze iedere dag even langs kwam. Gewoonlijk deed ze dat wanneer John Henry zijn middagslaapje deed. De laatste tijd sliep hij steeds vaker en steeds langer, en tegen zessen moest hij dan altijd gewekt worden voor het diner.

'Amanda?' Raphaella stond even stil te wachten; haar donkere haar zat weggestopt onder een leuk strohoedje, en ze droeg een perfect gesneden, crèmekleurig linnen pakje. 'Mandy?' Heel even dacht ze wat te horen, en langzaam liep ze naar boven.

Uiteindelijk vond Raphaella haar op de derde verdieping, in een van de rieten stoelen in haar slaapkamer; ze had haar benen onder zich opgetrokken en zat met haar kin op haar knieën. Ze keek gemelijk naar buiten.

'Amanda?... kindje?' Raphaella ging op het bed zitten, met het tijdschrift en haar beige slangeleren tas nog onder haar arm. 'Is er op school iets vervelends gebeurd?' Ze pakte Amanda's hand in de hare en langzaam draaide het meisje zich naar haar toe. Haar blik viel direct op het tijdschrift onder Raphaella's arm.

'Ik zie dat jij het ook hebt gelezen.'

'Wat? Het artikel over je moeder?' Het mooie zestienjarige meisje knikte. 'Ben je daardoor zo van streek?' Het was uiterst ongebruikelijk dat Mandy bij het horen van haar stem niet de trap af kwam hollen, lachend en vol verhalen over school. Maar het meisje knikte alleen maar. 'Ik vond het geen slecht stuk.'

'Behalve dan dat er geen woord van waar is. Verdorie, heb je gelezen dat ik vorige winter een vreselijk auto-ongeluk heb gehad en dat ik bij mijn oom aan de zonnige Westkust langzaam op verhaal kom, terwijl mijn moeder me ieder vrij ogenblik komt opzoeken?' Ze keek Raphaella ongelukkig aan. 'Bah, ik ben juist reuzeblij dat ze sinds Kerstmis niet meer is geweest.' Kay had ook niet veel keus gehad. Na dat ene onstuimige bezoek was Alex vast van plan haar buiten de deur te houden, maar Kay was nooit komen opdagen. Ze had zelfs die eerste paar maanden nauwelijks opgebeld. 'Gat, Raphaella, het is toch zo'n kreng, en ik heb zo de pest aan haar.'

'Nee, dat is niet waar. Misschien gaan jullie elkaar in de loop van de tijd wat beter begrijpen.' Raphaella wist niets beters te zeggen. Ze bleef een poosje rustig bij haar zitten en raakte toen even zachtjes haar hand aan. 'Heb je zin om een eindje te gaan wandelen?'

'Nee, eigenlijk niet.'

'Waarom niet?'

Amanda haalde haar schouders op. Kennelijk voelde ze zich gedeprimeerd, waar Raphaella wel begrip voor had. Zelf was ze ook nog steeds een beetje bang voor Kay Willard. Na hun ontmoeting was er niets meer voorgevallen, maar Raphaella was zich voortdurend bewust dat het gevaar nog niet was geweken. Tijdens Kays laatste gesprek met Alex waren er nog harde woorden gevallen, maar ze had er toch mee ingestemd Amanda voorlopig te laten waar ze was.

Een halfuurtje later lukte het Raphaella Amanda mee naar buiten te tronen. Het was een schitterende, zonnige meimiddag, en arm in arm liepen ze naar het centrum, waar ze alle winkels in en uit slenterden. Tot besluit dronken ze ijskoffie in de Coffee Cantata. Ze waren beladen met pakjes vol leuke, maar onnutte dingen.

'Denk je dat Alex die poster mooi vindt?' Amanda keek Raphaella boven haar ijskoffie aan, en ze begonnen allebei te lachen.

'Hij vindt hem vast schitterend. We moeten hem in zijn studeerkamer hangen voor hij thuiskomt.' Het was een enorme poster met een vrouw erop die aan een tropisch strand aan het surfen was, en alleen een tiener kon hem gekozen hebben. Maar waar het om ging was dat Amanda door hun boodschappen haar moeder helemaal was vergeten en Raphaella voelde zich opgelucht. Ze waren pas om halfzes weer thuis en Raphaella liet Amanda gehaast alleen, na beloofd te hebben dat ze die avond nog terug zou komen. Toen begon ze aan de korte wandeling naar haar eigen huis, en dacht eraan hoe haar leven het afgelopen half jaar helemaal verweven was geraakt met dat van Mandy en Alex. Het was een zachte, mooie avond; de zon goot haar gouden stralen over alle huizen en de hemel kreeg een zachte gloed. Toen ze halverwege was hoorde ze getoeter achter zich en toen ze zich omdraaide zag ze tot haar verbazing een zwarte Porsche met Alex achter het stuur.

Ze stond even stil en hun ogen ontmoetten elkaar alsof ze elkaar voor het eerst zagen. Hij zette de auto langzaam aan de kant en leunde achterover tegen de roodleren bekleding en glimlachte. 'Kan ik u een lift aanbieden mevrouwtje?'

'Ik praat nooit met vreemde mannen.'

Zwijgend glimlachten ze naar elkaar. Toen fronste hij even. 'Hoe gaat het met Mandy?' Het was alsof ze hun eigen tienerdochter was; ze was voortdurend in hun gedachten. 'Heeft ze Time al gelezen?' Raphaella knikte en haar gezicht versomberde terwijl ze wat dichter bij de auto ging staan.

'Ze heeft het vanmorgen op school onder ogen gekregen, Alex. Ik weet niet wat ik tegen haar moet zeggen. Ze wordt steeds agressiever als het om haar moeder gaat.' Ze keek hem bezorgd aan. 'Wat moeten we nu zeggen over juli?'

'Nog niets. Dat kan later nog wel.'

'Wanneer dan?'

'In juni.' Toch keek ook hij zorgelijk.

'Maar als ze nu niet wil gaan?'

'Ze zal wel moeten, deze keer tenminste.' Hij zuchtte. 'Volgend jaar wordt ze achttien, en tot die tijd moeten we Kay af en toe een beetje haar zin geven. Aan een rechtszaak heeft niemand iets op dit moment. Als Mandy nu deze keer bij haar gaat logeren, hebben we weer een poosje vrede. Weet je, als je nagaat dat de verkiezingen voor de deur staan en dat ze denkt dat Amanda van essentieel belang is voor haar overwinning, is het eigenlijk een godswonder dat ze haar nog niet heeft gekidnapt. Ik denk dat we tevreden moeten zijn met wat we hebben.'

Raphaella zei openhartig: 'Mandy zou vast niet bij haar moeder gebleven zijn als ze haar hadden gedwongen terug te gaan.'

'Daarom heeft ze het waarschijnlijk niet eens geprobeerd. Maar dat bezoek van deze zomer, daar kunnen we absoluut niets aan doen. Ze zal gewoon moeten gaan.' Raphaella knikte. Een maand geleden hadden ze daarmee ingestemd. Amanda zou vlak voor de 4de juli, de nationale feestdag, naar haar moeder gaan en een maand bij haar logeren in hun zomerverblijf op Long Island. Daarna zou ze samen met haar grootmoeder de maand augustus naar Europa gaan, vóór het schooljaar in San Francisco weer begon.

Alex had het een belangrijke overwinning gevonden dat Kay ermee instemde om Amanda terug te laten gaan naar San Francisco, maar hij wist dat zijn nichtje toch een hoop stampij zou maken bij het vooruitzicht dat ze een maand naar huis zou moeten. Hij had haar psychiater gebeld, die het idee had dat ze de confrontatie met haar moeder wel aankon, want hij vond dat ze de psychische gevolgen van de aanranding grotendeels had verwerkt. Ze wisten allemaal dat ze razend zou zijn vanwege het feit dat ze bij Alex weg moest om naar George en Kay terug te gaan. Raphaella was van plan samen met haar oostwaarts te vliegen en haar in New York achter te laten, waarna ze zelf een nacht in het Carlyle zou doorbrengen voordat ze doorvloog naar Parijs. Daar zou ze een week blijven, waarna ze veertien dagen in Spanje zou doorbrengen. Het was tijd voor haar jaarlijkse pelgrimstocht naar haar ouders en naar Santa Eugenia. Dit jaar was het bezoek nog belangrijker voor haar dan anders, want ze ging de definitieve versie van haar boek aan haar neefjes en nichtjes voorlezen. Ze kon nauwelijks het resultaat afwachten. Ze zou de verhaaltjes gewoon in het Spaans vertalen terwijl ze ze voorlas. Dat had ze wel meer gedaan als ze Amerikaanse boekjes voor ze had meegebracht. Maar dit waren haar eigen verhaaltjes, en als de kinderen ze mooi vonden zou ze ze naar Charlottes agent sturen. Daarna moest ze afwachten of ze in het najaar een uitgever kon vinden die ze zou willen kopen.

Toen Raphaella hem aankeek, zat Alex te lachen. 'Wat valt er te lachen, Alexander?'

'Hoor ons nu eens.' Hij glimlachte haar teder toe, met een warme gloed in zijn ogen. 'We bespreken de problemen met onze tienerdochter.' Even aarzelde hij en gebaarde toen naar de lege stoel naast hem. 'Kom je even naast me zitten?' Ze aarzelde, keek op haar horloge en blikte toen om zich heen om te zien of er soms bekenden in de buurt waren.

'Eigenlijk moet ik naar huis...' Ze wilde erbij zijn als John Henry om zes uur zijn eten op bed gebracht kreeg. 'Ik zal je niet tegenhouden.' Maar zijn ogen stonden zo teder en hij zag er zo knap uit, en ze hadden al zo lang geen moment voor henzelf gehad. Het was alsof ze Amanda voortdurend om zich heen hadden. En als ze om middernacht naar boven gingen was er nog maar zo weinig tijd voordat Raphaella weer naar huis moest...

Ze knikt glimlachend. 'Graag.'

'Hebben we tijd om nog even een ritje te maken?'

Ze knikte en had het gevoel alsof ze kattekwaad uithaalde. Snel startte hij de motor en reed weg, in de richting van het voortrazende verkeer in Lombard Street en daarna via de beboste beslotenheid van het Presidio heuvelafwaarts naar het water. Uiteindelijk stonden ze stil naast het kleine fort onder de Golden Gate Brug in Fort Point. Boven hen snelde het verkeer over de brug naar Marin County; op het water zagen ze verschillende zeilbootjes, een veerpont en allerlei speedbootjes. Er stond een forse bries die door Raphaella's haar speelde toen ze haar strohoed afzette.

'Zullen we even uitstappen?' Hij kuste haar en ze knikte. Zo stonden ze naast elkaar, twee donkerharige, lange, knappe mensen die hand in hand over de baai uitkeken. Even voelde Raphaella zich heel jong, en ze dacht aan de tijd die achter hen lag. Ze waren elkaar de afgelopen maanden zo na gekomen en hadden zoveel nachten samen doorgebracht, fluisterend, pratend, zittend bij het vuur en minnekozend, om dan om twee uur 's morgens naar de keuken te rennen om een omelet, een sandwich of een milkshake te maken. Ze hadden zoveel, en toch zo weinig... zoveel dromen... zo weinig tijd... en eindeloze verwachtingen. Toen ze zo naast elkaar naar het late zonlicht stonden te kijken dat op al de bootjes viel, wendde Raphaella zich ineens naar Alex toe om hem aan te kijken. Ze vroeg zich af of ze ooit meer zouden krijgen dan dit. Een paar minuten, een uurtje, de uren voor zonsopgang, gestolen momenten, nooit veel meer dan dat. Zelfs het kind waar ze samen de zorg voor droegen was maar geleend, en over een jaartje zou ze gevlogen zijn. Ze was al bezig een plaatsje aan een universiteit te bemachtigen, en Raphaella en Alex hadden er bij voorbaat al verdriet van. Ze voelden het verlies nog voor het zover was en wensten in hun hart dat ze veel langer zou blijven.

'Waar dacht je aan, Raphaella?' Hij keek haar teder aan en streek voorzichtig het haar uit haar ogen.

'Aan Amanda.' Ze aarzelde en kuste toen zijn hand die vlak bij haar lippen kwam. 'Ik wilde dat ze onze dochter was.'

Hij knikte zwijgend. 'Ik ook.' Hij had willen zeggen dat er eens, over een paar jaar, andere kinderen zouden komen, hun eigen kinderen. Maar hij sprak het niet uit, wetend dat het haar groot verdriet deed dat ze geen kinderen had. Toch was het een steeds terugkerend gespreksonderwerp, want zij voelde zich schuldig dat ze hem verhinderde met iemand anders te trouwen bij wie hij wel kinderen kon krijgen.

'Ik hoop dat het deze zomer goed met haar zal gaan.' Ze begonnen langzaam langs de kade te lopen, en fijne waterdruppeltjes stoven op hen neer.

Hij keek haar aan. 'Ik hoop dat jij ook een goede tijd krijgt.' Ze hadden er nog niet veel over gesproken, maar over zes weken zou zij naar Spanje vertrekken.

'Oh, dat zal wel.' Ze stonden stil en ze klemde zijn hand stevig in de hare. 'Ik zal je vreselijk missen, Alex.'

Hij trok haar dicht tegen zich aan. 'Ik zal je ook missen... god...' Hij dacht even na. 'Ik weet niet wat ik zonder je moet beginnen.' Hij was er zo aan gewend geraakt haar iedere avond te zien, dat hij zich niet kon voorstellen hoe een leven zonder haar zou zijn.

'Ik blijf maar drie weken weg.'

'Het zal een eeuwigheid lijken, vooral omdat Mandy er dan ook niet is.'

'Misschien komt er dan voor de verandering eens wat werk uit je handen.'

Hij begon te lachen, en terwijl de bootjes langzaam voorbij voeren, kusten ze elkaar, waarna ze arm in arm verder liepen. Ze wandelden nog een halfuurtje en gingen toen met tegenzin terug naar de auto. Het was een heerlijk einde van een verrukkelijke middag geweest, en toen hij haar een eindje bij haar huis vandaan afzette, raakte ze zijn lippen even zachtjes met haar vingertoppen aan, blies hem een kushand toe voor ze uit de auto stapte.

Ze zag hem wegrijden in de richting van Vallejo, en glimlachte in zichzelf terwijl ze het laatste stukje alleen naar huis liep. Wat was haar leven veranderd sinds ze Alex zeven maanden geleden had ontmoet. Het was geleidelijk gegaan, maar er was een drastische verandering gekomen. Ze was de minnares van een geweldige, knappe, charmante jonge advocaat en de 'schone dochter', zoals Charlotte haar noemde, van een romanschrijfster die ze altijd al had bewonderd. Ze was een vervangende moeder voor een schat van een meisje van zestien, en ze voelde zich volmaakt thuis in het huis in Vallejo met die verwilderde tuin en de gezellige keuken vol koperen potten en pannen. En toch was ze tegelijkertijd ook nog de vrouw die ze altijd was geweest, mevrouw John Henry Phillips, de uit Frankrijk afkomstige echtgenote van een gevierd bankier, de dochter van de Franse bankier Antoine de Mornay-Malle. Net als anders ging ze naar Santa Eugenia om haar moeder op te zoeken; ze deed alles precies als vroeger. Toch was haar leven nu zoveel rijker, zoveel bevredigender, zo anders en zo gelukkig. Glimlachend sloeg ze de laatste hoek om. Wat ze deed raakte John Henry niet in het minst, stelde ze zichzelf resoluut gerust toen ze de sleutel in het slot stak. Nog steeds bracht ze 's morgens een paar uur in zijn gezelschap door, zorgde ervoor dat de verpleegsters hun plicht deden en dat zijn maaltijden naar zijn zin waren, en iedere dag las ze hem minstens een uur voor. Het enige verschil was dat er nu nog zoveel meer was.

Nadat ze 's morgens bij John Henry had gezeten ging ze een paar uur naar haar kamer om te werken aan het kinderboek dat ze in Spanje bij wijze van proef zou gaan voorlezen. En iedere dag liep ze om vier uur in de middag langzaam naar Vallejo, terwijl John Henry zijn dutje deed. Het lukte haar meestal wel om vóór Amanda thuis te zijn, zodat het meisje niet in een leeg huis kwam maar daar iemand aantrof die van haar hield. Vaak kwam Alex net op tijd thuis om Raphaella nog te treffen voor ze weer weg moest. Ze kusten en begroetten elkaar als een getrouwd stel, met het enige verschil dat Raphaella er als een haas vandoor moest om nog een poosje bij John Henry te zitten. Als hij daar zin in had praatten ze wat, of ze vertelde hem een amusant verhaal, of draaide zijn rolstoel zo dat hij kon uitkijken naar de bootjes op de baai. Ze dineerden altijd samen, zij het dan niet langer in de eetkamer. John Henry at in bed, waar zijn diner hem op een blad werd geserveerd. Als ze zich er eenmaal van had verzekerd dat hij geen wensen meer had, dat de verpleegster in de buurt was en dat alles rustig was in huis, wachtte ze nog een halfuurtje in haar kamer voor ze weer wegging.

Ze wist bijna zeker dat de bedienden zo hun vermoedens hadden over waar ze naar toe ging en hoelang ze wegbleef, al durfde niemand er iets van te zeggen dat ze 's nachts niet thuiskwam, en het geluid van een deur die om een uur of vier, vijf 's morgens in het slot viel verbaasde niemand meer. Raphaella had na acht jaar ondraaglijke eenzaamheid en verdriet eindelijk een aanvaardbare levenswijze gevonden. Bovendien was het een manier van leven die niemand kwetste; niemand had er verdriet van en ze deed niemand te kort. John Henry zou nooit van Alex' bestaan afweten, en zij en Alex hadden een verhouding die veel voor hen beiden betekende. Het enige dat haar af en toe plaagde was dat Kay een tijd geleden had gezegd dat ze Alex afhield van iemand die hem nog meer zou kunnen geven. Maar hij zei dat dit was wat hij wilde, en Raphaella wist inmiddels dat ze te veel van hem hield om hem op te geven.

Terwijl ze de trap oprende naar haar slaapkamer, bedacht ze vast wat ze zou aantrekken. Ze had pas een turkooizen zijden jurk bij I. Magnin gekocht, die haar roomblanke huid en donkere haar schitterend deed uitkomen. Om het geheel te vervolmaken deed ze diamanten oorringen in.

Ze was maar tien minuten te laat toen ze aanklopte en de deur opendeed. John Henry zat gesteund door kussens rechtop in bed, met het blad op schoot. Getroffen bleef ze in de deuropening staan; het was ineens alsof ze hem een hele tijd niet had gezien. Zijn ogen lagen diep in hun kassen, zijn gezicht was doorgroefd, en aan één kant hing het slap naar beneden. Eén ooglid was half gesloten, en zijn lange gestalte en magere armen waren vreselijk broos. Hij maakte de indruk alsof hij langzaam de wilskracht om te leven begon te verliezen.

'Raphaella?' Hij keek haar onderzoekend aan terwijl hij op die bijna onverstaanbare manier haar naam uitsprak. Raphaella keek hem verwonderd aan en werd er weer aan herinnerd met wie ze getrouwd was, waar haar plicht lag, en dat het nog lang zou duren eer ze Alex' vrouw zou zijn.

Ze draaide zich om en deed de deur zachtjes dicht terwijl ze met één hand de tranen uit haar ogen veegde.

22

Om vijf uur in de ochtend nam Raphaella afscheid van Alex, waarna ze op weg ging naar haar eigen huis. Ze had de avond tevoren haar koffers al gepakt, zodat ze thuis alleen nog maar een paar aanwijzingen voor het personeel hoefde achter te laten. Nu moest ze zich nog verkleden, ontbijten en John Henry gedag zeggen voor ze vertrok. Haar afscheid zou sober en vormelijk zijn, een kus op zijn wang, nog een laatste blik, een handdruk, en altijd dat vage schuldgevoel dat ze eigenlijk niet weg zou moeten gaan, maar dat ze bij hem zou moeten blijven in plaats van naar Spanje te vliegen. Maar het was een ritueel geworden waar ze beiden aan gewend waren geraakt, en dat nu al vijftien jaar plaatsvond. Haar afscheid van Alex viel haar veel moeilijker, want ze vond het al vreselijk als ze hem één dag niet zag.

Ze klemden zich aan elkaar vast, en in de ochtendschemering leken de komende weken bijna ondraaglijk. Het was alsof ze bang waren dat iets hen voorgoed uiteen zou drijven, alsof ze elkaar nooit weer zouden vinden. Raphaella kon zich maar niet van hem losmaken en kon er niet toe komen om weg te gaan. Ze keek hem met betraande ogen triest aan en schudde haar hoofd met een kinderlijk glimlachje. 'Ik kan me niet van je losrukken.'

Hij trok haar glimlachend nog dichter tegen zich aan. 'Jij gaat nooit bij me weg, Raphaella. Ik ben altijd bij je, waar je ook naar toe gaat.'

'Ik wou dat je met me meeging naar Spanje.'

'Eens, misschien.' Altijd 'eens'... maar wanneer? Ze durfde er nooit over door te denken, want dan werd ze eraan herinnerd dat als hun tijd kwam, John Henry er niet meer zou zijn. Het was alsof ze hem dood wenste alleen al door eraan te denken, dus zette ze de gedachte aan de toekomst uit haar hoofd en leefde in het heden.

'Misschien. Ik schrijf je wel.'

'Mag ik jou ook schrijven?' Ze knikte.

'Vergeet niet Mandy eraan te herinneren dat ze die extra koffer meeneemt, en haar tennisracket.'

Hij glimlachte. 'Ja, moedertje. Ik zal het zeggen. Hoe laat moet ik haar wakker maken?'

'Om halfzeven. Het toestel vertrekt om negen uur.' Hij zou Mandy naar het vliegveld brengen, maar het was niet waarschijnlijk dat hij Raphaella daar nog zou zien. Zoals gewoonlijk zou ze door de chauffeur worden afgezet, en snel het vliegtuig binnengeloodst worden. Ze hadden voor Mandy een ticket gekocht voor dezelfde vlucht, en bij aankomst in New York zou Raphaella Mandy een lift geven naar het Carlyle in haar gehuurde limousine. Daar zou Charlotte haar ophalen om haar naar Kays appartement te brengen. Amanda had gedecideerd aangekondigd dat ze geen zin had haar moeder alleen te ontmoeten. Ze had haar sinds die emotionele woordenwisseling met Kerstmis niet meer gezien, en ze voelde zich toch al niet zo gelukkig met het feit dat ze weer naar huis ging. Typerend voor de situatie was dat haar vader een medisch congres in Atlanta had en er dus niet zou zijn om haar op te vangen. 'Alex,' zei Raphaella verlangend, 'ik hou van je.'

'En ik hou van jou, kindje.' Hij hield haar in zijn armen. 'Alles komt goed.' Ze knikte zwijgend, zonder precies te weten waarom ze zo tegen deze reis opzag, maar ze vond het vreselijk dat ze hem alleen moest laten. Ze had de hele nacht naast hem gelegen, zonder een oog dicht te doen. 'Ben je klaar?' Ze knikte, en deze keer bracht hij haar bijna helemaal tot aan haar huis.

Ze zag hem inderdaad niet meer op het vliegveld, maar toen ze Mandy zag instappen was het alsof ze een stukje van haar eigen omgeving weervond. Het meisje droeg een strohoed met een brede rand, een wit katoenen jurkje en witte sandalen die ze nog samen hadden gekocht. In haar hand droeg ze het tennisracket waarvan Raphaella bang was geweest dat ze het zou vergeten.

'Hallo, ma,' zei Mandy met een brede glimlach en Raphaella begroette het lieve meisje opgelucht. Als ze wat langer was geweest en er iets minder elfachtig had uitgezien, had ze al iets vrouwelijks kunnen hebben. Nu was het echt nog een kind.

'Wat fijn dat ik je weer zie, ik begon me al eenzaam te voelen.'

'Alex ook. Hij heeft de eieren te hard gebakken, met koffie gemorst, de toast vergeten, en op weg hiernaar toe zat hij bijna zonder benzine. Op z'n zachtst gezegd was hij niet helemaal met zijn gedachten bij wat hij deed.' De twee glimlachten elkaar toe. Raphaella vond troost in het feit dat ze haar over Alex hoorde vertellen, alsof dat hem dichterbij bracht terwijl zij op weg waren naar New York, helemaal de andere kant op. Vijf uur later arriveerden ze eindelijk en belandden er in de hitte, de chaos en de stinkende drukte van een New Yorkse zomer. Het was alsof San Francisco helemaal niet bestond en alsof ze nooit meer terug zouden kunnen. Raphaella en Mandy keken elkaar uitgeput aan en verlangden naar huis.

'Ik vergeet iedere keer weer hoe erg het hier is.' Mandy keek verbaasd de luchthaven rond. 'Allemachtig, ik ook. Bah, wat afschuwelijk.' Net toen ze dat hadden gezegd vond de chauffeur hen, en binnen een paar minuten vlijden ze zich achter in de airconditioned limousine. 'Misschien valt het allemaal nog wel mee,' zei Mandy lachend tegen Raphaella, die haar hand in de hare nam. Ze had er heel wat voor over gehad om naast Alex in de Porsche te zitten, in plaats van in deze limousine in New York. Al maanden ergerde ze zich aan de beperkingen die het leven met John Henry haar oplegden, al dat personeel, de bescherming en dat enorme huis. Ze had behoefte aan iets veel eenvoudigers, zoals het kleine huis in Vallejo en een leven met Amanda en Alex.

Toen ze aankwamen in het Carlyle lag daar een boodschap van Charlotte dat ze was opgehouden door een vergadering met een uitgever en dat ze wat later kwam. Amanda en Raphaella gingen naar de suite, deden hun schoenen uit en zetten hun hoed af, daarna gingen ze op de bank zitten en bestelden limonade.

'Kun je je voorstellen hoe warm het buiten is?' Mandy keek haar terneergeslagen aan en Raphaella glimlachte. Amanda vond al dat ze alle reden had New York te haten.

'Op Long Island is het lang zo erg niet. Daar kun je iedere dag gaan zwemmen.' Het was alsof ze haar moest verzoenen met het idee dat ze naar een kamp moest, maar toen de bel van hun suite ging had Amanda zich nog niet bij de situatie neergelegd. 'Dat zal de limonade zijn.'

Raphaella liep snel naar de deur, met haar handtas nog in de hand; het felrode zijden pakje dat ze tijdens de vlucht had gedragen was nauwelijks gekreukeld, en in het warme rood zag ze er prachtig uit, met haar blanke huid en donkere haar. Het viel Amanda steeds weer op hoe mooi Raphaella was. Dat adembenemend knappe gezichtje en die enorme grote, donkere ogen waren iets waar ze nooit helemaal aan gewend raakte. Alex was er in ieder geval ook nog niet ongevoelig voor geworden, had ze wel gemerkt, want iedere keer als zij binnenkwam keek hij weer even bewonderend. Ze zag er dan ook altijd onberispelijk en chic uit. Amanda keek toe hoe ze de deur opendeed, met een onpersoonlijk glimlachje om de lippen en een wat autoritaire houding, in de verwachting dat ze tegenover een ober zou staan die een blad bracht met twee grote glazen koele limonade. In plaats daarvan stond Amanda's moeder in de deur van de suite; ze zag er warm, verfomfaaid en onaantrekkelijk uit in een groen linnen pakje, en op haar gezicht lag een eigenaardige, zelfgenoegzame glimlach. Alsof ze een overwinning behaald had. Amanda voelde een rilling van angst door zich heen gaan en Raphaella keek beleefd maar gespannen. De laatste keer dat ze elkaar hadden ontmoet was een half jaar geleden in de bar van het Fairmont Hotel, toen Kay had gedreigd haar verhouding met Alex aan John Henry te onthullen.

'Mijn moeder kon niet op tijd komen, daarom ben ik Mandy zelf maar komen halen.' Ze keek Raphaella even strak aan en stapte toen de suite binnen.

Raphaella deed de deur achter haar dicht en zag hoe ze op haar enig kind af liep, dat nerveus naar haar moeder keek en geen aanstalten maakte naar haar toe te gaan. Ze zei niets en haar ogen verwijdden zich.

'Hallo Mandy,' zei Kay als eerste terwijl ze op haar toe liep, maar nog steeds zei Amanda niets. Het viel Raphaella op dat Amanda er meer dan ooit uitzag als een angstig kind. Ze keek intens ongelukkig, en de lange, roodharige vrouw kwam steeds naderbij. 'Je ziet er uitstekend uit. Is dat een nieuwe jurk?' Amanda knikte, en Raphaella bood Kay een stoel aan op het moment dat de bel weer overging en de limonade arriveerde. Ze bood Kay een glas aan dat ze weigerde, en gaf het andere aan het meisje dat het zonder iets te zeggen aannam.

Haar ogen keken Raphaella smekend aan, waarna ze haar blik neersloeg en een slokje nam. Het was een vreemd, pijnlijk ogenblik, en Raphaella wist het gesprek gaande te houden door over de reis te vertellen. Niettemin was het een moeilijk halfuurtje, en Raphaella voelde een zekere opluchting toen Kay opstond om weg te gaan.

'Gaan jullie rechtstreeks naar Long Island?' vroeg Raphaella, die hoopte dat ze Mandy op de een of andere manier kon troosten.

'Nee. Mandy en ik gaan trouwens eerst een reisje maken.' Met die woorden kreeg ze haar dochters onverdeelde aandacht, en het meisje keek haar vijandig aan.

'Oh ja? Waarheen?'

'Naar Minnesota.'

'Heeft dat soms iets met je campagne te maken, moeder?' zei Mandy honend. Het waren de eerste woorden die ze tot haar moeder richtte. 'Min of meer. Er zijn allerlei feestelijkheden, en ook een paar gelegenheden waar ik me moet vertonen. Ik dacht dat je dat wel leuk zou vinden.' Op haar gezicht stond duidelijk te lezen dat ze boos was, maar dat durfde ze niet in woorden te uiten. Raphaella keek naar Amanda, die er moe en ellendig uitzag. Het kind wilde maar één ding, en dat was terug naar San Francisco, naar Alex, en Raphaella moest toegeven dat ook zij dat heel wat plezieriger zou hebben gevonden. Alleen haar goede manieren en opvoeding dwongen haar uiterst beleefd tegen Kay te zijn.

Amanda pakte haar enige koffer en haar tennisracket en wendde zich naar Raphaella. Zo stonden ze even tegenover elkaar, daarna trok Raphaella haar in haar armen. Ze wilde tegen haar zeggen dat ze geduldig en lief moest zijn, en toch sterk, zodat haar moeder haar niet kon kwetsen. Ze had haar zoveel willen zeggen, maar het was er de plaats niet voor en ook de tijd ontbrak. 'Amuseer je, liefje.' Toen, zachter: 'Ik zal je missen.'

Maar Amanda zei het openlijk, met tranen in haar ogen. 'Ik zal jou ook missen.' Ze snikte geluidloos terwijl ze de gang van het hotel in vluchtte en Kay even stilstond in de deuropening, alsof ze Raphaella's gezicht nog eens goed in zich opnam.

'Fijn dat u haar van het vliegveld heeft meegenomen hiernaar toe.' Geen woord over alles wat Raphaella voor haar had gedaan, over de zes maanden liefde en moederlijke zorg, een halfjaar waarin ze Alex had geholpen voor zijn nichtje te zorgen van wie ze allebei zo veel waren gaan houden. Maar Raphaella wilde van deze vrouw ook geen dankbaarheid. Ze wilde alleen haar verzekering dat ze het meisje geen verdriet zou doen. Maar dat kon ze niet van haar vragen, want ze kon Kay toch moeilijk vermanend toespreken en haar zeggen dat ze lief moest zijn voor haar eigen kind.

'Ik hoop dat jullie samen een fijne tijd hebben.'

'Dat zal wel lukken.' Kay zei het met een eigenaardig glimlachje terwijl ze Raphaella stond op te nemen. En toen zei ze, als afscheid van de donkerharige schoonheid: 'Veel plezier in Spanje.' Daarna stapte ze met Amanda in de lift en Raphaella, die zich plotseling verloren voelde, vroeg zich af hoe Kay wist dat zij naar Spanje ging.

23

Toen Raphaella de volgende ochtend in het vliegtuig naar Parijs stapte, verheugde ze zich niet eens op het weerzien met haar neefjes en nichtjes. Ze wilde alleen nog maar naar huis. Dit stuk van de reis vergrootte de afstand tussen haarzelf en de plek waar haar hart lag, en ze voelde zich moe en eenzaam. Ze sloot haar ogen en probeerde te doen alsof ze op weg was naar Californië in plaats van naar Frankrijk.

De vlucht bracht niets nieuws, en uit pure verveling sliep ze de halve trip over de Atlantische Oceaan. Ze las een beetje, at haar lunch en diner en dacht met een glimlach terug aan haar ontmoeting met Alex tijdens de vlucht naar New York, de vorige herfst. Evenals vroeger leek het haar nu ondenkbaar dat ze een gesprek zou aanknopen met een onbekende. Terwijl passagiers en bemanning zich opmaakten voor de landing in Parijs kon ze een glimlach niet onderdrukken. Alex was nu alles behalve een onbekende. 'En, hoe hebben jullie elkaar leren kennen?' hoorde ze haar vader al vragen. 'In het vliegtuig, papa, daar zijn we met elkaar aan de praat geraakt.'

'Wat zeg je?' Ze lachte haast hardop en maakte haar riemen vast voor de landing. De gedachte hield haar nog steeds bezig terwijl ze vóór de anderen het vliegtuig werd uitgebracht en door de douane werd geloodst, maar het lachen verging haar toen ze bij de uitgang kwam en haar vaders gezicht zag. Hij keek streng, bijna boos, en stond daar als een standbeeld. Hij zag haar op zich af komen, en de manier waarop ze gekleed was moest iedere man wel een goedkeurende glimlach ontlokken. Ze droeg een zwart pakje met een witzijden blouse, en een klein zwart strohoedje met een voile. Toen ze hem aankeek begon haar hart opeens onregelmatig te kloppen. Het was duidelijk dat er iets gebeurd was. Hij had vast slecht nieuws voor haar... misschien was er iets met haar moeder... of met John Henry... of een van de kinderen in Spanje... of...

'Bonjour, papa.' Toen ze op haar tenen ging staan om hem te kussen boog hij zich nauwelijks naar haar toe, en zijn forse gestalte leek uit graniet gehouwen. Zijn gezicht was oud en gegroefd, en de ogen keken haar koeltjes aan terwijl zij angstig zijn gezicht afzocht. 'Is er iets gebeurd?'

'Daar praten we thuis wel over.' Oh, god... het was vast John Henry, maar hij wilde het haar hier zeker niet vertellen. Alle gedachten aan Alex verdwenen, en ze kon alleen nog maar denken aan die oude man die ze in San Francisco had achtergelaten. Ze maakte zichzelf toch al altijd verwijten als ze wegging...

'Papa... alsjeblieft...' Ze stonden tegenover elkaar in de grote hal van de luchthaven. 'Is er... is er,' fluisterde ze, 'is er iets met John Henry?' Hij schudde alleen maar zijn hoofd. Hij had haar een heel jaar niet gesproken, en toch had hij haar niets te zeggen. Terwijl ze in zijn zwarte Citroën stapten bleef zijn gezicht onbewogen. De chauffeur kreeg een teken, en ze gingen op weg naar huis.

Raphaella zat de hele rit naar Parijs stokstijf en doodsbenauwd naast haar vader; haar handen trilden zelfs toen ze eindelijk voor zijn huis stopten. De chauffeur hield het portier voor hen open; zijn zwarte uniform was volledig in overeenstemming met de uitdrukking op haar vaders gezicht en Raphaella's stemming. Het was vreemd de enorme salon weer binnen te lopen, die vol hing met spiegels met vergulde rand en waar Louis xv-tafels stonden met marmeren blad. Aan een van de wanden hing een schitterend Aubusson-tapijt en door de openslaande deuren kon ze de tuin zien liggen, waarvan de kille pracht echter werd overheerst en nog geaccentueerd door de boze blik van haar vader. Hij maakte een gebaar in de richting van zijn studeerkamer, waarvoor ze een hoge, marmeren trap op moesten. Het was net alsof ze weer kind was, en ze zonder het te weten iets had gedaan wat niet mocht.

Ze liep gedwee achter hem aan naar boven, met haar handtas en haar hoed in de hand, in afwachting van het privé-onderhoud dat haar zou onthullen wat hem zo dwars zat. Misschien had het toch iets met John Henry te maken. Terwijl ze snel de trap op liep probeerde ze te bedenken wat het kon zijn; misschien was er iets gebeurd toen zij in New York zat. Weer een beroerte soms? Hoewel, hij zag er niet zozeer uit alsof hij haar slecht nieuws te brengen had, maar eerder of hij haar de les ging lezen over iets dat ze had misdaan. Ze kon zich die speciale uitdrukking op zijn gezicht nog goed herinneren uit haar kinderjaren.

Plechtig stapte hij zijn studeerkamer binnen en Raphaella volgde hem. De kamer had een enorm hoog plafond en een houten lambrizering; de wanden gingen schuil achter boekenkasten en er stond een bureau dat zó groot was dat het niet zou misstaan bij een president of een koning. Het was een prachtig voorbeeld van Louis xv-meubilair, een en al verguldsel en zeer indrukwekkend. Hij ging achter zijn bureau zitten.

'Alors...' Hij keek haar streng aan en gebaarde naar een stoel tegenover het bureau. Er was nog geen vriendelijk woord of gebaar tussen hen gewisseld. En hoewel haar vader nooit erg hartelijk was of uitbundig deed, was hij zelfs voor zijn doen buitengewoon streng.

'Papa, wat is er toch?' Tijdens de rit was ze steeds bleker geworden, en nu ze zat te wachten tot hij zou beginnen zag ze zo mogelijk nog witter.

'Wat er is?' Hij fronste zijn wenkbrauwen en zijn gezicht stond woedend, terwijl hij eerst naar zijn bureaublad en toen naar haar keek. 'Moeten we eromheen blijven draaien?'

'Maar papa, ik heb geen idee waar je heen wilt.'

'In dat geval,' blafte hij haar bijna toe, 'ben je absoluut gewetenloos. Of misschien heel naïef. Je denkt zeker dat je maar kunt doen waar je zin in hebt, in het verborgene, zonder dat het bekend wordt.' Hij liet zijn woorden even bezinken en Raphaella's hart begon te bonzen.

'Begrijp je me nu?' Zijn stem klonk zachter en hij keek haar doordringend aan terwijl ze haar hoofd schudde. 'Nee? Dan moet ik misschien eerlijker tegenover jou zijn dan jij tegenover mij bent, of tegenover je arme man die thuis ziek in bed ligt.' Er klonk verwijt en minachting uit zijn stem, en plotseling voelde ze zich vreselijk beschaamd, als een kind dat wordt betrapt op iets dat werkelijk niet door de beugel kan. Haar bleke wangen werden door een felle blos bedekt en Antoine de Mornay-Malle knikte. 'Misschien begrijp je me nu.'

Maar met heldere stem antwoordde ze: 'Nee, ik begrijp het niet.'

'Dan bedrieg je de zaak niet alleen, maar lieg je ook nog.' De woorden galmden door de grote, strenge kamer. 'Een paar weken geleden heb ik een brief ontvangen,' zei hij weloverwogen, alsof hij het parlement toesprak in plaats van zijn enig kind, 'van een Amerikaans congreslid, madame Kay Willard.' Hij keek Raphaella onderzoekend aan en haar hart stond even stil.

Ze wachtte af, nauwelijks in staat adem te halen. 'Het was een zeer pijnlijke brief moet ik bekennen, en wel om een aantal redenen. Maar in de eerste plaats omdat ik dingen over jou, mijn dochter, te weten ben gekomen die ik had gehoopt nooit te hoeven horen. Moet ik verder gaan?' Raphaella wilde zeggen dat dat niet nodig was, maar ze durfde niet goed. Hij ging door, zoals te verwachten viel. 'In de eerste plaats vertelde ze me dat je je echtgenoot bedriegt. Een man, als ik je even mag helpen herinneren, Raphaella, die nooit anders dan goed voor je is geweest. Een man die je vertrouwt, die van je houdt en die je ieder moment van de dag nodig heeft, die je aandacht, je levensadem nodig heeft om in leven te blijven. Als je hem dat alles niet geeft dan zal dat zijn dood zijn, dat weet je heel goed. Je richt dus niet alleen deze man die van je heeft gehouden te gronde, een man die mijn oudste en dierbaarste vriend is, maar kennelijk stel je ook het leven van diverse andere mensen in de waagschaal. Een man die kennelijk een vrouw had die van hem hield en die je van elkaar hebt vervreemd, zodat hij bij haar wegging en dus ook geen kinderen kon krijgen, iets dat hem veel verdriet doet. Ik begrijp ook uit de brief van madame Willard dat haar dochter na een ernstig ongeluk naar Californië is gegaan om te herstellen bij de man die jij van zijn vrouw hebt afgenomen. Kennelijk bederf je dit kind ook al met je stuitende gedrag. Bovendien zit madame Willard in het Congres, en uit haar woorden maak ik op dat ze haar levenswerk misschien niet zal kunnen voortzetten als dit schandaal bekend wordt. Het komt er eigenlijk op neer dat ze zich onmiddellijk terug zal moeten trekken als jij en haar broer geen eind maken aan deze verhouding, want ze kan de blamage die zo'n schandaal haar zou brengen niet aan. En ook haar echtgenoot, haar bejaarde moeder en haar kind zouden ernstig te lijden hebben onder zo'n schandaal. Ik zou daar nog aan toe kunnen voegen dat je mij en de Banque Malle ook te schande zou maken, om nog maar te zwijgen van de uitwerking die je gedrag in Spanje zou hebben en wat de pers over je zou schrijven.'

Raphaella had het gevoel alsof ze werd gekruisigd, en terwijl ze daar zat kon ze nauwelijks de ernst overzien van wat er zojuist was gebeurd en in hoeverre Kays beschuldigingen gevolgen zouden hebben. Hoe had ze het hem kunnen vertellen? Wat moest ze zeggen? In werkelijkheid was Kay een venijnig en ambitieus iemand die nergens voor terugdeinsde als ze ergens op uit was. Bovendien was ze helemaal niet van plan af te treden, in tegendeel, ze had zich kandidaat gesteld als senator. En ook was Amanda helemaal niet 'bedorven' door haar en Alex, daarvoor hielden ze veel te veel van haar. En hij was allang van Rachel gescheiden toen ze hem ontmoette; hij wilde haar niet eens terug. Zij zelf gaf John Henry nog steeds alles wat in haar vermogen lag, hoewel ze ook van Alex hield. Maar haar vader zat haar afkeurend en boos aan te kijken. Ze voelde zich machteloos tegenover hem, en de tranen rolden over haar wangen.

'Ik moet hier nog aan toevoegen,' vervolgde hij even later, 'dat het niet in mijn aard ligt een onbekende op zijn woord te geloven. Ten koste van veel moeite en geld heb ik een detective gehuurd, die de afgelopen tien dagen je gangen is nagegaan en je doen en laten heeft vastgelegd; zijn verslag lijkt een bevestiging te zijn van wat deze vrouw beweert. Iedere ochtend' - hij keek haar woedend aan -'kwam je niet eerder dan vijf uur thuis, iedere nacht weer. En zelfs als het je niet kan schelen wat je de mensen in je omgeving aandoet, Raphaella, zou ik toch denken dat je je om je eigen reputatie moest bekommeren! Je bedienden moeten je wel een slet vinden... een hoer! Een stuk vuil!' Hij brulde haar de woorden toe en begon door de kamer te ijsberen. 'Hoe kun je zoiets doen! Hoe kun je je zo verlagen en zoiets smerigs, zoiets goedkoops doen?' Hij ging tegenover haar staan en ze schudde zonder iets te zeggen haar hoofd en bedekte haar gezicht met haar handen. Even later snoot ze haar neus in het kanten zakdoekje uit haar handtas, haalde eens diep adem en keek haar vader recht aan.

'Papa, die vrouw heeft een vreselijke hekel aan me... en wat ze zegt...'

'Is allemaal waar. De berichten van een detective bevestigen het.'

'Nee,' zei ze terwijl ze heftig haar hoofd schudde. Ze stond op. 'Nee, het enige dat klopt is dat ik van haar broer houd. Maar hij is niet getrouwd, en hij was al gescheiden toen ik hem ontmoette...' Hij viel haar meteen in de rede.

'En jij bent katholiek, of was je dat soms vergeten? Je bent een getrouwde vrouw, of was je dat ook vergeten? Al was hij een priester of een bosjesman, het feit ligt er dat je met John Henry getrouwd bent en dat je niet maar naar bed kunt gaan met wie je wilt. Ik kan hem nooit meer onder ogen komen na wat jij hebt gedaan, want de dochter die ik hem ten huwelijk heb gegeven is een hoer!'

'ik ben geen hoer!' riep ze hem toe, terwijl er snikken in haar keel opwelden. 'En je hebt mij niet aan hem gegeven, ik ben met hem getrouwd... omdat ik... omdat ik van hem hield...' Ze zweeg.

'Ik heb geen zin verder naar je wartaal te luisteren, Raphaella. Ik wil maar één ding horen, en dat is dat je die man nooit meer zult ontmoeten.' Hij keek haar nijdig aan en kwam langzaam op haar af. 'En tot je die belofte geeft, tot je me dat plechtig verzekert, ben je hier niet langer welkom.' Hij keek op zijn horloge. 'Je vlucht naar Madrid gaat over twee uur. Ik wil dat je daarnaar toe gaat om alles rustig te overdenken. Over een paar dagen kom ik je opzoeken. Dan wil ik horen dat je die man hebt geschreven en dat je hem hebt verteld dat alles tussen jullie voorbij is. En om er zeker van te zijn dat je je belofte houdt, ben ik van plan je gangen nog voor onbepaalde tijd te laten nagaan.'

'Maar waarom, in godsnaam, waarom?'

'Jij hebt dan misschien geen eergevoel meer, Raphaella, maar ik wel. Je hebt alle beloften geschonden die je bij je huwelijk met John Henry hebt afgelegd. Je maakt mij en ook jezelf te schande. Ik wil niet dat mijn dochter een hoer is. En als je weigert aan mijn verzoek te voldoen, dan blijft mij eenvoudig geen andere mogelijkheid over dan John Henry te vertellen wat je hebt gedaan.'

'In godsnaam, papa... alstublieft...' Ze zat nu bijna hysterisch te snikken. 'Het is mijn eigen leven... het zal zijn dood nog zijn... papa... alstublieft...'

'Je bent mijn naam onwaardig, Raphaella.' Hij keek haar strak aan zonder dichterbij te komen en ging toen achter zijn bureau zitten.

Ze keek hem aan, en nu pas begon het tot haar door te dringen hoe vreselijk het was wat er was gebeurd, en voor het eerst in haar leven haatte ze iemand zoals nog nooit tevoren. Als Kay zich op dat moment in dezelfde kamer had bevonden, had ze haar met liefde eigenhandig vermoord. Nu keek ze haar vader met een blik vol wanhoop aan.

'Maar papa... waarom, waarom doet u dit? Ik ben een volwassen vrouw... u hebt het recht niet...'

'Ik heb al het recht van de wereld. Je woont kennelijk al te lang in Amerika, beste meid. En misschien heb je al veel te lang veel te veel vrijheid, nu je echtgenoot zo ziek is. Madame Willard schrijft dat ze heeft geprobeerd je tot rede te brengen, maar dat er met jou en deze man niet te praten valt. Ze zegt dat als jij er niet was geweest hij naar zijn vrouw was teruggegaan, dan had hij opnieuw kunnen beginnen en kinderen krijgen.' Hij keek haar verwijtend aan. 'Hoe kun je iemand van wie je zogenaamd houdt zoiets aandoen!' Zijn woorden en de uitdrukking op zijn gezicht troffen haar als messteken en zijn blik liet haar gezicht niet los. 'Maar het gaat mij niet om die man, maar om je echtgenoot. Met hem zou je je het sterkst verbonden moeten voelen. En ik meen het echt, Raphaella, ik zal het hem vertellen.'

'Dat zal zijn dood zijn,' zei ze heel rustig, terwijl de tranen nog steeds langs haar wangen liepen.

'Ja,' zei haar vader bars. 'Het zal zijn dood zijn, en dat zul jij op je geweten hebben. Ik wil dat je daar in Santa Eugenia eens over nadenkt. En ik wil ook dat je weet waarom ik het zo heb geregeld dat je vanavond al vertrekt.' Hij stond op, en op het onvermurwbare gezicht van haar vader las ze dat dit zijn laatste woorden waren, en dat ze daarna kon gaan. 'Ik duld niet dat er een hoer onder mijn dak verblijft, Raphaella, zelfs niet voor één nacht.' Hij liep naar de deur, opende hem, maakte een lichte buiging en gaf met een armgebaar te kennen dat ze kon gaan. Hij keek haar lang en doordringend aan. Ze huiverde en zag er zeer ontdaan uit na alles wat er was gezegd, maar hij schudde zijn hoofd en voegde haar nog één woord toe: 'Goedemiddag.' Daarna sloot hij de deur definitief achter haar.

Ze voelde zich zo ontdaan en slap dat ze zeker wist dat ze zou flauwvallen, daarom ging ze op de dichtstbijzijnde stoel zitten. Verward, ontzet, gekwetst en boos zat ze daar. Hoe kon hij haar dit aandoen? Had Kay geweten wat ze zou aanrichten? Had ze kunnen vermoeden hoe verstrekkend de gevolgen van haar brief zouden zijn? Raphaella bleef wel een halfuur zitten, zo verdoofd voelde ze zich. Toen ze op haar horloge keek bedacht ze dat ze, nu haar vader toch een andere vlucht voor haar had besproken, net zo goed meteen weg kon gaan. Ze liep langzaam in de richting van de trap en wierp nog een blik over haar schouder op haar vaders studeerkamer. Ze had helemaal geen zin nog afscheid van hem te gaan nemen. Hij had alles gezegd wat hij op zijn hart had, en ze wist dat hij inderdaad wel naar Santa Eugenia zou komen. Eigenlijk liet het haar Siberisch wat hij deed of zei of waarmee hij dreigde, want hij had het recht niet zich met de verhouding tussen haar en Alex te bemoeien. Ze gaf Alex toch echt niet op. Met stevige tred liep ze de trap af naar de benedenhal, zette het kleine, zwarte strohoedje met de voile op en pakte haar tas. Haar koffers zouden nog wel in de Citroen zitten, en de chauffeur stond vast buiten te wachten. Eigenlijk kwam het erop neer dat ze uit haar vaderlijk huis werd gezet, maar ze was zo boos dat het haar niets kon schelen. Haar hele leven lang behandelde hij haar al als een ding, als een meubelstuk, als een van zijn eigendommen, en nu nam ze het niet langer.

24

Op hetzelfde moment dat Raphaella naar de luchthaven even buiten Parijs werd gereden, had Alex in San Francisco zojuist een hoogst ongebruikelijk telefoontje gekregen. Hij keek neer op zijn gevouwen handen op het bureaublad en vroeg zich af waarom hij was gebeld. Het had vast en zeker iets te maken met Raphaella, maar meer wist hij niet. Terwijl hij zat te wachten tot het afgesproken tijdstip was aangebroken, voelde hij zich vreemd bedrukt. Om vijf over negen die ochtend was hij opgebeld door een secretaris van John Henry, die hem had gevraagd of hij die ochtend bij meneer Phillips thuis zou kunnen langskomen. Hij had alleen maar gezegd dat meneer Phillips hem wilde spreken over een tamelijk belangrijke persoonlijke aangelegenheid. Verdere uitleg werd niet gegeven, en daar durfde hij ook niet naar te vragen. Direct na dit gesprek had hij zijn zusters nummer gedraaid, maar congreslid Willard was die morgen niet te bereiken en hij wist dat hij zich tot niemand anders kon wenden voor informatie. Hij zou moeten wachten tot hij John Henry over twee uur zelf ontmoette. Allereerst was hij bang dat iemand het hem had verteld en dat de oude man hem zou zeggen dat hij Raphaella niet meer moest ontmoeten. Misschien had hij al met haar zelf gesproken zonder dat zij het Alex had verteld. Misschien had hij met haar familie al geregeld dat ze in Spanje zou blijven. Hij had het gevoel dat hun iets vreselijks boven het hoofd hing. Maar gezien John Henry's hoge leeftijd en de ernst van de situatie kon hij toch niet weigeren te komen, al zou hij dat graag hebben gedaan, dacht hij terwijl hij zijn auto tegenover het huis parkeerde.

Langzaam liep hij naar de reusachtige eikehouten deur die hij al zo vaak had gezien. Hij belde en wachtte. Even later verscheen ér een ernstig kijkende butler in de deuropening. Alex had heel even het gevoel alsof alle leden van de staf wisten wat hij had misdreven en hem veroordeelden. Hij voelde zich net een kleine jongen die straf kreeg omdat hij appeltjes had gestolen, maar nee, dit was natuurlijk veel, veel erger. Als hij het zichzelf had toegestaan zou hij doodsbenauwd zijn geweest, maar hij wist dat dit een zaak was waarin hij absoluut geen keus had. Hij was het John Henry verplicht voor hem te verschijnen, wat de oude man ook ging doen of zeggen.

De butler bracht hem naar de grote hal, waar een vrouwelijke bediende hem naar boven begeleidde. Vlak voor John Henry's suite kwam een oudere man op Alex toe lopen, die minzaam glimlachte en hem bedankte dat hij meneer Phillips op zo korte termijn kon komen opzoeken. Hij stelde zich voor als de secretaris van meneer Phillips, en Alex herkende de stem van de man die hem had opgebeld.

'Het is heel vriendelijk van u om zo snel te komen. Dit is hoogst ongebruikelijk voor meneer Henry. Hij heeft al jaren niemand meer gevraagd hier te komen, maar ik heb begrepen dat het om een nogal dringende persoonlijke aangelegenheid gaat. Hij dacht dat u hem van dienst kon zijn.' Weer kreeg Alex een angstig voorgevoel.

'Ik begrijp het.' Hij mompelde een paar onsamenhangende woorden tegen de oude secretaris, en terwijl ze stonden te wachten tot de verpleegster hen binnen zou laten, vroeg hij zich af hoe hij zich goed moest houden. 'Is hij erg ziek?' De man knikte. Dat was een domme vraag natuurlijk, want hij wist van Raphaella hoe ernstig John Henry eraan toe was. Maar nu hij hier vlak voor de deur van John Henry's kamer stond, in 'haar' huis, was hij niet helemaal zichzelf. Hier, in deze gangen, liep zij iedere dag. Dit was het huis waar ze iedere ochtend ontbeet, waar ze naar toe ging nadat ze bij hem was weggegaan, nadat ze elkaar hadden bemind.

'Meneer Hale...' De verpleegster had de deur opengedaan en de secretaris wenkte. Even aarzelde Alex nog, maar toen liep hij naar de deur en voelde zich als iemand die naar zijn eigen terechtstelling ging. In ieder geval ging hij dan in stijl; hij zou haar niet te schande maken en weigeren te komen, dat zou laf zijn. Hij was naar huis gegaan om zich voor de gelegenheid te verkleden in een keurig donker streepjeskostuum dat hij in Londen had gekocht, met een wit overhemd en een Dior-das. Toch hielp dat hem niet veel toen hij over de drempel stapte en naar de uitgemergelde gestalte keek die in het reusachtige, antieke bed lag.

'Meneer Phillips?' Alex' stem was niet meer dan gefluister. Achter hem verdwenen de secretaris en de verpleegster weer de gang in. Ze waren nu alleen, de twee mannen die beiden van Raphaella hielden, de een zo getekend door het leven en zo oud, de ander zo jong en in de kracht van zijn leven. Hij stond te kijken naar de man met wie Raphaella vijftien jaar daarvoor was getrouwd.

'Komt u toch verder.' Zijn woorden waren slecht verstaanbaar, maar Alex begreep de bedoeling, omdat hij eigenlijk het gevoel had dat hij wist wat hem te wachten stond. Hij had zich een vent gevoeld omdat hij zonder meer was gekomen om de woedende beschuldigingen die John Henry hem naar zijn hoofd zou gooien, aan te horen. Maar nu hij zag hoe zwak en ziek zijn tegenstander was, voelde hij zich niet zo flink meer. John Henry gebaarde vaag naar een stoel naast het bed, maar de felle blauwe ogen die hem opnamen keken allesbehalve vaag; hij werd uiterst nauwkeurig van top tot teen opgenomen. Alex ging voorzichtig zitten en hoopte dat hij wakker zou worden uit deze boze droom. Het was een van die zeldzame momenten die je niet graag doormaakt.

'Ik wil...' klonk het moeizaam, terwijl John Henry's ogen Alex' gezicht niet loslieten. Zelfs nu nog had hij iets autoritairs over zich, een soort stille kracht, ondanks zijn slechte toestand; je voelde direct dat dit vroeger een groot man was geweest. Het viel Alex gemakkelijker zich voor te stellen wat hij eens voor Raphaella had betekend, en waarom ze nog steeds van hem hield. Er zat meer achter dan alleen trouw, dit was een heel bijzondere persoonlijkheid, en even schaamde Alex zich voor zijn gedrag. 'Ik vind... worstelde John Henry verder, vechtend met de kant van zijn mond die niet langer bewoog, 'het fijn... dat u bent gekomen.' Toen realiseerde Alex zich dat de ogen niet alleen doordringend waren, maar ook vriendelijkheid uitstraalden. Alex knikte, en wist niet goed wat te antwoorden. Hij voelde een diep ontzag voor deze man.

'Uw secretaris zei dat het belangrijk was.' Ze wisten allebei dat dat nog maar voorzichtig was uitgedrukt. Ondanks zijn onwillige mond probeerde John Henry te glimlachen.

'Inderdaad, meneer Hale... inderdaad.' En toen, na een korte stilte: 'Ik hoop... dat u... niet geschrokken bent...' Hij scheen zijn zin nauwelijks te kunnen afmaken, maar hij was vastbesloten te zeggen wat hij op zijn hart had. Ze hadden het er allebei moeilijk mee. 'Het is erg belangrijk,' zei hij, iets duidelijker nu, 'voor ons... alle drie... Ik hoef u niet uit te leggen...'

'Ik Moest hij het ontkennen? vroeg Alex zich af. Maar hij was nergens van beschuldigd, er was alleen een feit geconstateerd. 'Ik begrijp het.'

'Mooi.' John Henry knikte opgelucht. 'Ik hou erg veel van mijn vrouw, meneer Hale...' Zijn ogen stonden heel helder. 'Zoveel dat het me verdriet doet... vreselijk verdriet... haar hier gevangen te houden, terwijl ik... aan dit nutteloze, oude lichaam ben gekluisterd... en zij aan mij...' Zijn ogen keken Alex heel verdrietig aan. 'Dit is geen leven voor een... jonge... vrouw... en toch... is ze heel goed voor me.'

Alex kon zich niet beheersen en schor zei hij: 'Ze houdt heel erg veel van u.' Meer dan ooit voelde hij zich een indringer. Raphaella en hij hadden een verhouding; hij was de derde man. Voor het eerst drong het in alle hevigheid tot hem door. Zij was de vrouw van deze man, niet van hem. Hier hoorde ze thuis. Maar toch, geloofde hij dat werkelijk? John Henry was een zeer oude man, die stapje voor stapje nader tot de dood kwam. Hij leek zich zeer wel bewust te zijn dat het voor haar een wreed bestaan was. Hij keek Alex hulpeloos aan.

'Dit is voor haar... een vreselijke toestand.'

'U heeft die situatie toch niet met opzet gezocht?' Een zweem van een glimlach. 'Nee... dat niet... maar... het is gebeurd... en ik leef maar verder... en ik kwel haar.'

'Dat is niet waar.' Het was alsof ze oude vrienden waren, die zich elkaars bestaan en betekenis bewust waren. Voor beide mannen was het een bijzonder moment in hun leven. 'Ze zit nooit, maar dan ook nooit met tegenzin bij u.'

'Toch... zou ze het met tegenzin moeten doen.' Hij sloot even de ogen. 'Ik vind het vreselijk.' Hij opende zijn ogen weer en ze stonden even helder als eerst. 'Ik vind het vreselijk... voor haar... en voor mij... Maar ik heb u niet laten komen om over mijn... verdriet te praten... Ik heb u gevraagd hier te komen om... over uzelf te praten.'

Alex' hart bonsde en hij besloot openhartig te zijn. 'Mag ik u vragen hoe u van mijn bestaan op de hoogte bent gekomen?' Had hij het al die tijd al geweten? Had hij haar laten volgen, gewoon uit routine? 'Ik heb... een brief ontvangen.'

Er begon Alex langzaam iets te dagen. 'Mag ik ook vragen van wie?'

'Ik weet het niet.'

'Een anonieme brief?'

John Henry knikte. 'Er stond in... dat... u en...' Hij scheen haar naam in Alex' aanwezigheid niet te willen uitspreken, het was voldoende dat ze hier samen bijeen zaten en de feiten bespraken. 'Dat u en zij al bijna een jaar... met elkaar omgaan.' Hij begon zachtjes te hoesten, en Alex maakte zich al bezorgd, maar John Henry gaf met een handgebaar te kennen dat er niets aan de hand was. Even later vervolgde hij: 'Uw adres en telefoonnummer stonden in de brief vermeld, en ook het feit dat u advocaat bent... en er stond heel duidelijk... dat het verstandig zou zijn... er een punt achter te zetten.' Hij keek Alex bevreemd aan. 'Waarom? Kwam die brief van uw... vrouw?' Hij begreep het kennelijk niet goed, en Alex schudde zijn hoofd.

'Ik heb geen vrouw, ik ben al jaren gescheiden.'

'Is ze dan nog steeds... jaloers?' bracht hij er met moeite uit.

'Nee. Ik denk dat de brief die u hebt ontvangen van mijn zuster komt. Ze zit in de politiek en is lid van het Congres. Het is een vreselijk egoïstische, kwaadaardige vrouw. Ze denkt dat als er iets van mijn, eh, verhouding bekend zou worden, dat ze daar vanwege het schandaal politiek nadeel van zou ondervinden.'

'Waarschijnlijk... heeft ze gelijk.' John Henry knikte. 'Maar weten de mensen het?' Het leek hem niet aannemelijk. Raphaella zou vóór alles discreet zijn.

'Nee,' zei Alex met grote stelligheid. 'Niemand weet het. Alleen mijn nichtje, en zij is dol op Raphaella en kan goed een geheim bewaren.'

'Is ze nog jong?' John Henry leek te glimlachen.

'Ze is zestien. Het is de dochter van diezelfde zuster. De afgelopen maanden heeft Amanda, mijn nichtje; bij mij gelogeerd. Op Thanksgiving Day heeft ze een ongeluk gehad, en terwijl haar moeder haar zeer onaardig heeft behandeld, heeft, eh, uw Raphaella' – hij besloot haar naam gewoon te noemen - 'haar werkelijk fantastisch opgevangen.' Zijn ogen lichtten op, en John Henry glimlachte weer.

'Ja... in zo'n geval... is ze geweldig. Ze is een heel... bijzonder... iemand.' Daar waren ze het beiden wel over eens. Toen versomberde zijn gezicht weer. 'Ze had... zelf kinderen moeten hebben. Misschien... krijgt ze die nog weleens...' Alex zei niets. John Henry ging weer verder. 'U denkt dus dat... uw zuster die brief heeft geschreven.'

'Inderdaad. Heeft ze ook bedreigingen aan uw adres geuit?'

'Nee.' Hij keek geschokt. 'Ze is ervan uitgegaan... dat... ik er een eind aan kan maken.' Hij keek geamuseerd en maakte een handgebaar naar zijn nutteloze benen onder de lakens. 'Wat een vertrouwen... in een stokoude man.' Zijn geestkracht leek echter allerminst gebroken, dat zag Alex aan de ogen. 'Vertel me eens, hoe... als ik dat vragen mag... is het begonnen?'

'We hebben elkaar vorig jaar in het vliegtuig ontmoet. Nee, dat is niet helemaal waar.' Alex fronste; hij deed even zijn ogen dicht en dacht terug aan die eerste keer dat hij haar op de trap had zien zitten. 'Op een avond heb ik haar... op de trappen zien zitten. Ze zat uit te kijken over de baai.' Hij vond dat het geen zin had John Henry te vertellen dat hij haar had zien huilen. 'Ik vond haar ongelooflijk mooi, maar verder is er niets gebeurd. Ik dacht niet dat ik haar ooit terug zou zien.'

'Maar dat is wel gebeurd?' John Henry leek nieuwsgierig.

'Ja, in het vliegtuig waar ik het al over had. In de hal van de luchthaven had ik al een glimp van haar opgevangen, maar toen verdween ze weer uit het zicht.'

John Henry glimlachte hem vriendelijk toe. 'U bent vast... een romanticus.'

Alex kleurde een beetje en zei verlegen: 'Ja, dat klopt.'

'Net als zij.' Het klonk alsof hij haar vader was, maar hij vertelde er niet bij dat hijzelf ook een romanticus was. 'En toen?'

'We raakten in gesprek, en ik vertelde haar van mijn moeder. Zij zat namelijk een van haar boeken te lezen.'

'Is uw moeder... schrijfster?' Zijn belangstelling scheen toe te nemen.

'Charlotte Brandon.'

'Zeer indrukwekkend... Ik heb een paar van haar eerste boeken gelezen... Ik had haar graag eens willen ontmoeten.' Alex had het liefst gezegd dat dat best zou kunnen, maar ze wisten beiden dat dat nooit zou gebeuren. 'En uw zuster is lid van het... Congres... Wat een gezelschap.' Hij glimlachte minzaam naar Alex en wachtte tot hij verder ging.

'Ik heb haar uitgenodigd om met mijn moeder in New York te komen lunchen en...' Hij aarzelde een fractie van een seconde. 'Ik wist toen nog niet wie ze was. Mijn moeder heeft het me na de lunch verteld.'

'Wist zij het dan wel?'

'Zij herkende haar.'

'Dat... verbaast me... Maar weinig mensen kennen haar... Ik heb haar zorgvuldig uit... de publieke belangstelling gehouden.' Alex knikte. 'Ze had het u niet zelf verteld?'

'Nee. De volgende keer dat ik haar sprak zei ze alleen dat ze getrouwd was en dat ze dus niet vrij was.' John Henry knikte, kennelijk tevreden. 'Ze was daar zeer duidelijk over, maar ik ben bang dat ik... dat ik druk op haar heb uitgeoefend.'

'Waarom?' John Henry's stem klonk ineens wat streng door de rustige kamer.

'Neemt u me niet kwalijk, maar ik kon er niets aan doen. Ik... zoals u al zei, ik ben een romanticus, ik was verliefd op haar geworden.'

'Zo gauw al?' vroeg hij sceptisch, maar Alex gaf geen krimp.

'Ja.' Hij haalde eens diep adem. Het viel hem moeilijk dit allemaal aan John Henry te vertellen. En waarom wilde de oude man het horen? 'Toen ik haar weer ontmoette kreeg ik de indruk dat zij zich ook tot mij aangetrokken voelde.' Het ging hem niets aan dat ze in New York met elkaar naar bed waren geweest. Zij hadden ook recht op hun privacy. Raphaella behoorde niet alleen aan John Henry, maar ook aan Alex. 'We zijn met hetzelfde vliegtuig naar San Francisco teruggevlogen, maar toen we eenmaal hier waren heb ik haar nog maar één keer gezien. Ze kwam me vertellen dat ze me niet meer wilde ontmoeten. Ze wilde u niet ontrouw zijn.'

John Henry leek perplex. 'Het is een... bijzondere vrouw.' Alex was het uiteraard met hem eens. 'En toen? Hebt u haar weer onder druk gezet?' Het klonk niet als een beschuldiging, maar als een gewone vraag.

'Nee. Ik heb haar met rust gelaten. Twee maanden later belde ze me op. Ik denk dat we allebei even ongelukkig waren geweest.'

'Is het toen begonnen?' Alex knikte. 'Zo. En hoelang duurt dat nu al?'

'Bijna acht maanden.'

John Henry knikte langzaam. 'Vroeger... wenste ik altijd... dat ze iemand zou vinden. Ze is zo eenzaam geweest... en ik kon er niets aan veranderen. Na een poosje dacht ik er niet meer aan... Ze leek zich te schikken in een leven... zoals dit.' Hij keek Alex aan, weer zonder enige beschuldiging in zijn blik. 'Is er een goede reden... waarom ik er een eind aan zou moeten maken? Is ze... ongelukkig?' Alex schudde langzaam zijn hoofd. 'En u?'

'Nee,' zei Alex en zuchtte zachtjes. 'Ik hou intens veel van haar. Het spijt me vreselijk dat het u ter ore is gekomen. We hebben nooit de bedoeling gehad u te kwetsen. Zij zou dat zeker niet hebben verdragen.'

'Dat weet ik.' John Henry keek hem vriendelijk aan. 'Ik weet het... en jullie hebben me ook niet... gekwetst. Jullie hebben me niets afgenomen. Ze is nog steeds mijn vrouw... net als vroeger... voor zover dat nu mogelijk is... Ze is net zo lief voor me als vroeger... ze houdt nog evenveel van me. En als u haar nog meer kunt geven, een beetje vreugde... wat zonneschijn... een beetje liefde... hoe zou ik haar dat kunnen misgunnen? Het is niet goed dat een man van mijn leeftijd... een mooie jonge vrouw gevangen houdt... Nee!' Zijn stem echode krachtig door de kamer. 'Nee... ik zal haar niet tegenhouden!' Zijn stem werd weer zachter: 'Ze heeft er recht op met u gelukkig te zijn... net zoals ze vroeger het recht had haar geluk bij mij te zoeken. Het leven is een opeenvolging van seizoenen... fasen die in elkaar overgaan... dromen... en wij moeten ons aanpassen. Als we te zeer vasthouden aan het verleden, veroordelen we haar tot hetzelfde lot als het mijne. Dat zou immoreel zijn... dat zou pas een schandaal zijn' - hij glimlachte Alex vriendelijk toe - 'en niet de verhouding die ze met u heeft.' Vervolgens fluisterde hij: 'Ik ben u dankbaar... want u... hebt haar gelukkig gemaakt, dat weet ik zeker.' Lange tijd was het stil. 'En wat nu? Wat bent u met haar van plan?' Hij keek bezorgd, alsof hij de toekomst probeerde te regelen voor een kind van wie hij dolveel hield.

Alex wist niet goed wat te zeggen. 'Daar hebben we het eigenlijk zelden over.'

'Maar u denkt er weleens aan?'

'Ik wel.' Alex was eerlijk tegenover hem. Hij was zo vriendelijk geweest dat hij wel moest.

'Wilt u' - zijn ogen stonden nu vol tranen - 'voor haar zorgen... ter wille van mij?'

'Als ze dat goed vindt.'

John Henry schudde zijn hoofd. 'Als zij het goed vinden... Als mij iets overkomt, dan komt haar familie... haar weghalen.' Hij zuchtte zachtjes. 'Ze heeft u nodig... wees goed voor haar... want ze heeft u hard nodig... net als vroeger... toen had ze mij nodig.'

Alex zei met betraande ogen: 'Ik beloof het u. Ik zal voor haar zorgen. En ik zal haar nooit, maar dan ook nooit van u vervreemden. Nu niet, later niet en niet over tien of vijftien jaar. Ik wil dat u dat goed beseft.' Hij pakte John Henry's broze hand in de zijne. 'Ze is uw vrouw, en dat respecteer ik. Dat heb ik altijd gedaan, en dat blijft zo.'

'En eens zult u haar uw vrouw maken?' Hun ogen ontmoetten elkaar.

'Als zij dat wil.'

'Zorg er dan voor dat ze dat wil.' Hij drukte stevig Alex' hand en toen sloot hij zijn ogen, alsof hij uitgeput was. Even later deed hij ze weer open en glimlachte. 'Je bent een goed mens, Alexander.'

'Dank u.' Hij voelde zich nu een stuk beter; het was alsof ze vader en zoon waren.

'Het was moedig van je om te komen.'

'Ik moest wel.'

'En je zuster?' Zijn ogen keken Alexander vragend aan, en Alex haalde zijn schouders op.

'Die kan eigenlijk verder niets doen.' Hij keek John Henry aan. 'Wat zou ze kunnen doen? Ze heeft het u verteld. Ze kan het niet openbaar maken, want dan zouden de kiezers erachter komen.' Hij glimlachte.

'Ze kan niets uitrichten.'

Maar John Henry keek nog zorgelijk. 'Ze zou Raphaella verdriet kunnen doen.' Hij zei het zo zachtjes; het was niet meer dan gefluister. Maar hij had haar naam dan toch uitgesproken.

'Ik zorg ervoor dat dat niet gebeurt.' Alex zei het zo overtuigend dat John Henry volmaakt gerustgesteld leek.

'Mooi zo.' En even later: 'Bij jou is ze veilig.'

'Altijd, daar kunt u van op aan.'

Hij keek Alex een hele poos aan, toen strekte hij weer zijn hand uit en Alex nam hem in de zijne. John Henry drukte stevig en zei zachtjes: 'Je hebt mijn zegen, Alexander... zeg haar dat... als de tijd daar is.' Er stonden tranen in Alex' ogen toen hij de broze hand kuste, en even later liet hij de oude man alleen opdat hij kon gaan rusten.

Hij verliet het statige huis met een vredig gevoel dat hij nog nooit eerder had ervaren. Zonder dat het haar bedoeling was geweest had zijn zuster hem een kostbaar geschenk gegeven. Ze had geen eind kunnen maken aan de verhouding met Raphaella, eerder nog had ze hem de sleutel tot hun toekomst in handen gegeven. Op een bijzondere, ouderwetse manier had John Henry Phillips de zorg voor Raphaella aan Alexander overgedragen door hem zijn zegen te geven. Ze was niet een bezit of last, maar een kostbare schat die beiden op een bepaald moment hadden beloofd lief te hebben en te beschermen.

25

'Raphaella, mijn liefje.' Haar moeder sloeg haar armen om haar heen toen Raphaella uit het vliegtuig in Madrid stapte. 'Wat is dit voor waanzin? Waarom ben je vannacht niet in Parijs gebleven? Toen je vader me vertelde dat je meteen doorreisde, heb ik hem gezegd dat het belachelijk was.' Alejandra de Mornay-Malle keek naar de donkere kringen onder de ogen van haar dochter en gaf haar een standje, maar uit de vriendelijke manier waarop ze dat deed maakte Raphaella op dat ze er geen idee van had waarom haar plannen waren veranderd. Kennelijk had haar vader haar niets verteld over de brief van 'madame Willard', noch over de verhouding met Alex, noch over het feit dat ze in ongenade was gevallen.

Raphaella glimlachte haar moeder vermoeid toe, wensend dat ze blij kon zijn haar weer te zien. Ze wilde dat ze het gevoel kon hebben dat ze echt thuis kwam in een veilig toevluchtsoord, ver van haar vaders boosheid. In plaats daarvan voelde ze alleen maar uitputting, en in haar oren klonken haar vaders woorden nog na: 'Ik duld geen hoer onder mijn dak Raphaella, nog niet voor één nacht.'

'Lieve kind, je ziet er doodmoe uit, voel je je wel goed?' De opvallende blonde schoonheid waar Alejandra de Santos y Quadral als meisje om bekend had gestaan was nog nauwelijks getaand, al was ze inmiddels van middelbare leeftijd. Ze was nog steeds een opmerkelijk mooie vrouw, en haar schoonheid werd alleen ontsierd door het feit dat ze geen sprankelende persoonlijkheid was en dat de groene ogen wat mat stonden. Maar als standbeeld zou ze het goed gedaan hebben, en vaak had ze dan ook met groot succes voor schilderijen geposeerd. Ze had echter niets van Raphaella's zachte schoonheid of het opvallende contrast tussen haar gitzwarte haar en roomblanke huid. Alejandra had niet de diepgang van haar dochter, noch haar intelligentie of haar gevoel voor humor. Alejandra was alleen een elegante vrouw met een lief gezicht, een vriendelijke aard en goede manieren.

'Er is echt niets, moeder. Ik ben alleen erg moe. Maar ik had geen zin om in Parijs verder tijd te verdoen, omdat ik niet zo lang kan blijven.'

'O nee?' Haar moeder keek ontstemd bij het vooruitzicht op een kort bezoek. 'Maar waarom dan niet? Is John Henry weer ziek, liefje?'

Raphaella schudde haar hoofd. 'Nee. Ik vind het alleen niet prettig hem erg lang alleen te laten.' Maar haar dochter was gespannen en verdrietig, merkte Alejandra de volgende dag toen ze vanuit Madrid op weg gingen naar Santa Eugenia.

De avond tevoren had ze zich vroeg geëxcuseerd. Ze had gezegd dat alles wat ze nodig had een goede nachtrust was en dat ze daar geweldig van zou opknappen. Maar haar moeder had gevoeld dat ze iets achterhield, bijna koppig, en maakte zich zorgen. Tijdens de rit naar Santa Eugenia zei Raphaella geen woord. Toen begon Alejandra pas echt bezorgd te worden, en ze belde die avond haar man in Parijs. 'Antoine, wat is er toch? Het kind is kennelijk ergens heel verdrietig over. Ik begrijp er niets van, maar er is duidelijk iets mis. Weet je zeker dat er niets met John Henry is?' Hij was al acht jaar ziek, en het leek vreemd dat Raphaella het opeens zo erg scheen te vinden. Met een spijtige zucht vertelde Antoine haar wat er aan de hand was. Ze hoorde zijn verhaal ontstemd aan. 'Het arme kind.'

'Nee, Alejandra, nee. Er is geen enkele reden voor medelijden. Ze gedraagt zich gewoon slecht, en binnenkort zal het wel bekend worden. Hoe zul je het vinden als je erover leest in de roddelrubrieken, of als je ergens een foto van haar in de krant ziet, dansend met de een of andere onbekende man?' Het klonk allemaal erg ouderwets, en Alejandra aan haar kant van de telefoon glimlachte alleen maar.

'Dat lijkt me helemaal niets voor Raphaella. Denk je dat ze echt van hem houdt?'

'Ik betwijfel het. Het doet er eigenlijk ook niet toe. Ik heb haar de zaak duidelijk uiteengezet. Ze heeft absoluut geen keus.' Alejandra knikte weer verwonderd, en haalde toen haar schouders op. Antoine had waarschijnlijk gelijk. Dat was altijd het geval, precies als bij haar broers, tenminste meestal.

Later die avond begon ze er voorzichtig over, nadat Raphaella terugkwam van een lange, rustige wandeling door de kunstig aangelegde tuinen. Er stonden palmbomen en hoge, donkere cypressen, bloemenborders, fonteinen en heggen in de vorm van vogels, maar Raphaella zag het allemaal niet, want ze dacht aan Alex en aan de brief die Kay haar vader had gestuurd. Ze zou niet toegeven, hoezeer hij ook zou aanhouden. Ze was per slot van rekening een volwassen vrouw. Ze woonde in San Francisco, ze was getrouwd en leidde haar eigen leven. Maar terwijl ze zich haar vaders woorden nog eens voor de geest haalde werd het haar steeds duidelijker dat haar familie haar nog steeds in de greep had.

'Raphaella?' Ze schrok op toen ze haar naam hoorde en zag haar moeder, die een lange witte avondjurk droeg met een eindeloos lang snoer van volmaakt bij elkaar passende parels. 'Heb ik je aan het schrikken gemaakt? Dat spijt me.' Ze glimlachte en haakte zachtjes haar dochters arm door de hare. Ze kon andere vrouwen altijd goed troosten en raad geven, daar had ze in Spanje een schat aan ervaring mee opgedaan. 'Waar liep je aan te denken?'

'Ach...' Raphaella zuchtte eens. 'Aan niets bijzonders eigenlijk... een paar dingen die in San Francisco zijn gebeurd...' Ze glimlachte naar haar moeder, maar haar ogen stonden nog vermoeid en bedroefd.

'Dacht je aan je vriend?' Raphaella stond abrupt stil en haar moeder legde een arm om haar dochters schouders. 'Niet boos worden. Ik heb je vader vanavond gesproken. Ik maakte me zo bezorgd over je... je zag er zo ontdaan uit.' Uit haar stem klonk geen enkel verwijt, alleen maar verdriet, en zachtjes leidde ze Raphaella langs het kronkelige paadje. 'Ik vind het naar voor je dat dit is gebeurd.'

Raphaella zei een hele poos niets terug; toen knikte ze. 'Ik ook.' Ze voelde geen zelfmedelijden, maar in zekere zin vond ze het voor Alex het ergste. 'Hij is geweldig en hij verdient veel meer dan ik hem kan geven.'

'Je moet er goed over nadenken, Raphaella. Je moet met je geweten in het reine zien te komen. Je vader is bang voor het schandaal, maar ik vind niet dat dat het belangrijkste is. Ik vind dat je goed moet overwegen of je iemands leven misschien niet te gronde richt. Is dat het geval met deze man? Weet je' - ze glimlachte teder en sloeg haar arm nog wat dichter om Raphaella's schouders - 'iedereen doet in zijn leven weleens iets indiscreets. Maar het is belangrijk dat niemand daardoor gekrenkt wordt. Het is verstandiger het te houden bij iemand die je goed kent, soms zelfs een neef, misschien iemand die zelf ook getrouwd is. Maar als je met mensen speelt die vrij zijn, die méér van je verlangen, die hopen op iets dat je hun niet kunt geven, dat is wreed, Raphaella. Meer nog, het is onverantwoord. Als je dat hebt gedaan, dan is het niet goed dat je van die man houdt.'

Nu had haar moeder ook nog iets toegevoegd aan de last waaronder ze al gebukt ging. Nadat ze over de woede heen was die haar vaders woorden hadden opgeroepen, was ze gedeprimeerd geraakt door de waarheid die school in sommige van zijn beschuldigingen. Het feit dat ze John Henry misschien iets onthield, wat tijd, aandacht of misschien gevoelens betrof, had haar aldoor al dwars gezeten, en dat ze Alex afhield van een vruchtbaarder leven was van het begin af aan iets geweest waar ze moeite mee had gehad.

Nu zei haar moeder dat ze maar een verhouding met een neef moest beginnen, of met iemand die getrouwd was, net als zij, maar niet met Alex. Ze zei dat haar liefde voor Alex wreed was. Plotseling werd Raphaella door emoties overmand en ze hield het geen moment langer uit. Ze schudde haar hoofd, rukte zich los en rende het pad af, in de richting van het huis. Haar moeder volgde wat langzamer, met tranen in haar ogen vanwege het intense verdriet dat ze op Raphaella's gezicht weerspiegeld had gezien.

26

De dagen die Raphaella die zomer in Santa Eugenia doorbracht, waren misschien wel de ongelukkigste die ze ooit had beleefd, en iedere dag voelde ze als een zware last. Zelfs de kinderen konden haar dit jaar niet bekoren. Ze waren luidruchtig en ongezeglijk, vielen de volwassenen voortdurend lastig met plagerijtjes en ergerden Raphaella op alle mogelijke manieren. Het enige lichtpuntje was dat ze haar verhaaltjes enig vonden, maar zelfs dat deed haar niet zoveel. Na de eerste paar dagen stopte ze het manuscript weer in haar koffer, en weigerde ze verder nog verhaaltjes te vertellen. Ze schreef Alex een paar brieven, maar de woorden vloeiden niet gemakkelijk uit de pen en de stijl was krampachtig. Hoewel het bijna onmogelijk was hem niet te vertellen wat er was gebeurd, wilde ze dat toch pas doen als ze zelf tot een besluit was gekomen. Iedere keer als ze probeerde een brief te schrijven voelde ze zich schuldiger, en elke dag wogen de woorden van haar vader en moeder zwaarder.

Toen haar vader na een week overkwam was dat bijna een opluchting, en na een formele lunch waarbij alle familieleden aanwezig waren - vierendertig die dag - zei hij tegen Raphaella dat hij haar wilde spreken in het kleine solarium dat naast zijn kamer lag. Toen ze binnenkwam was zijn blik net zo onheilspellend als in Parijs, en onwillekeurig ging ze in een groen met wit gestreepte stoel zitten, net als toen ze nog een kind was.

'En, ben je weer bij zinnen gekomen?' Hij viel met de deur in huis, en ze moest zich bedwingen, anders had ze zitten beven van angst. Het was belachelijk dat ze op haar leeftijd nog zo'n ontzag voor hem had, maar ze had zo lang bevelen van hem aangenomen dat ze wel onder de indruk van zijn macht moest zijn gekomen, want hij was haar vader, èn een man. 'En, is dat zo?'

'Ik weet niet precies wat u bedoelt, vader. Ik ben het nog steeds niet met u eens. Wat ik heb gedaan heeft John Henry geen verdriet gedaan, hoezeer u mijn gedrag ook afkeurt.'

'Werkelijk? Hoe is zijn gezondheid dan, Raphaella? Ik heb begrepen dat het niet zo goed met hem ging.'

'Het gaat niet zo slecht met hem.' Haar stem liet haar even in de steek, en ze stond op om de kamer op en neer te lopen, waarna ze tegenover haar vader stilstond en hem de werkelijkheid onder ogen bracht. 'Hij is zevenenzeventig, papa. Al acht jaar lang is hij min of meer bedlegerig. Hij heeft meerdere keren een beroerte gehad, en gezien zijn toestand is hij weinig levenslustig. Kunt u mij daar werkelijk de schuld van geven?'

'Als hij zo weinig zin meer in het leven heeft, durf je dan dat weinige in de waagschaal te stellen? Durf je te riskeren dat iemand het hem vertelt en dat dat voor hem misschien de laatste druppel is? Je hebt wel lef, Raphaella. Als ik in jouw schoenen stond zou ik het risico niet nemen. Alleen al omdat ik er niet zeker van zou zijn of ik nog wel met mezelf kon leven wanneer ik zijn dood op mijn geweten zou hebben... want dat zou het gevolg van je gedrag kunnen zijn. Of was dat nog niet in je opgekomen?'

'Oh ja, meer dan eens.' Ze zuchtte zachtjes. 'Maar, papa... ik hou van die man.'

'Niet genoeg om het beste met hem voor te hebben. Dat doet me verdriet. Ik dacht dat je anders was.'

Ze nam hem bedroefd op. 'Moet ik dan helemaal volmaakt zijn, papa? Moet ik zo sterk zijn? Ik ben al acht jaar flink... al acht jaar...' Ze kon niet verder gaan, ze snikte het uit en keek hem bevend aan. 'Dit is nu alles wat ik heb.'

'Nee,' zei hij gedecideerd. 'Je hebt John Henry nog. En je hebt geen recht op nog meer. Eens, als hij er niet meer is, kun je over iets anders gaan denken. Maar die weg ligt nu nog niet voor je open.' Hij keek haar streng aan. 'En ik hoop, ter wille van John Henry, dat het nog lang zal duren eer dat het geval zal zijn.' Ze boog even haar hoofd, keek toen op en liep naar de deur van het kamertje.

'Dank u, papa,' zei ze zachtjes en liep de kamer uit.

De volgende dag vertrok haar vader weer naar Parijs. Het was hem, evenals haar moeder, duidelijk dat hun woorden iets in Raphaella hadden veranderd. De strijdlust was grotendeels verdwenen, en na vier dagen en vijf slapeloze nachten stond ze op een ochtend om vijf uur op; ze liep naar het bureautje dat in haar kamer stond en pakte pen en papier. Het was niet zozeer dat ze het gevecht met haar ouders niet langer aankon, maar ze kon een innerlijke stem niet meer tot zwijgen brengen. Hun woorden waren uiteindelijk op vruchtbare bodem gevallen. Hoe kon zij er zeker van zijn dat wat ze deed John Henry niet kwetste? Bovendien, wat ze over Alex zeiden was ook waar. Hij had recht op meer dan zij hem kon bieden, en misschien zou het nog jaren duren voor ze vrij was hem dat te geven.

Ze ging aan haar bureau zitten en staarde naar het onbeschreven papier. Ze wist wat ze moest schrijven. Niet vanwege haar vader, haar moeder of Kay Willard, maar ter wille van John Henry en Alex, en wat ze hun verschuldigd was. Ze had twee uur nodig om de brief te schrijven, en ze zag deze als door een waas toen ze uiteindelijk haar naam eronder zette. De tranen liepen haar over de wangen, want ze was zich maar al te goed bewust van de betekenis van wat ze Alex had geschreven. Ze had hem verteld dat ze een einde aan hun verhouding wilde maken, dat ze er tijdens haar vakantie in Spanje veel over had nagedacht en dat het geen zin had een uitzichtloze relatie voort te zetten. Ze was tot het inzicht gekomen dat hij niet bij haar paste, en dat ze, als ze eens vrij zou zijn, een heel ander leven zou gaan leiden. Ze vertelde hem dat ze bij haar familie in Spanje veel gelukkiger was, dat ze hier thuishoorde en dat ze toch nooit met hem zou kunnen trouwen omdat hij gescheiden was en zij katholiek. Ze verzon allerlei leugens, excuses en beledigingen om er geen twijfel over te laten bestaan dat ze er een punt achter had gezet. Ze wilde hem volledig zijn vrijheid teruggeven, opdat hij een andere vrouw kon zoeken; hij moest niet op haar wachten. Ze wilde er zeker van zijn dat ze hem zijn vrijheid had gegeven, en als haar woorden onvriendelijk overkwamen dan moest dat maar, ter wille van Alex. Dat was haar laatste geschenk aan hem.

De tweede brief viel haar nog zwaarder. Het was een brief aan Mandy, die ze aan Charlottes adres in New York zond. Ze legde uit dat er iets was veranderd tussen haar en Alex, en dat ze elkaar niet meer zouden zien als ze weer in San Francisco terug was, maar dat ze altijd van Mandy zou blijven houden en dat ze altijd met vreugde aan de afgelopen maanden zou terugdenken.

Tegen de tijd dat de twee brieven klaar waren was het acht uur, en Raphaella voelde zich geradbraakt. Ze deed een dikke badstof kamerjas aan en rende zachtjes naar de grote hal, waar ze de twee brieven op een zilveren blad legde. Daarna liep ze langzaam de tuin in, naar een afgelegen plekje op het strand dat ze eens als kind had ontdekt. Ze trok de jas en haar nachthemd uit, schopte haar sandalen van haar voeten, stortte zich in het water en zwom zo hard en zo ver ze kon. Ze had zojuist het enige waarvoor ze nog leefde opgegeven, en nu kon het haar niets meer schelen of ze in leven bleef of niet. Ze had John Henry gered. Voor hoelang? Een dag, een jaar, tien jaar, misschien twintig? Ze had Alex zijn vrijheid teruggegeven, opdat hij kon trouwen en kinderen krijgen. Maar zij, zij had niets, behalve de leegte die haar de afgelopen acht jaar had verteerd.

Ze zwom zo ver ze kon en keerde toen terug. Haar lichaam protesteerde tegen de ongewone inspanning. Langzaam kwam ze het water uit en ging op haar badjas in het zand liggen; haar lange, blote benen glansden in het prille zonlicht terwijl haar schouders schokten van het snikken. Bijna een uur bleef ze daar zo liggen, en toen ze weer binnenkwam zag ze dat de bedienden de twee brieven al naar de post hadden gebracht. Het grote zilveren blad was leeg. Het was gebeurd.

27

Toen Raphaella uit Spanje in San Francisco was teruggekeerd, leken de dagen eindeloos te duren. Ze zat iedere dag urenlang bij John Henry; ze las, ze dacht na, en soms praatten ze samen. Ze las hem voor uit de krant, probeerde boeken op te zoeken die hij leuk vond, zat bij hem in de tuin en las zelf heel veel in de tijd dat hij sliep. Maar ieder uur, iedere dag en ieder moment viel haar even lang en zwaar. Elke ochtend had ze het idee dat de dag nooit om zou komen. En 's avonds was ze doodmoe, alleen al door de inspanning die het haar had gekost daar te zitten, haast zonder te bewegen, terwijl haar eigen stem haar monotoon in de oren klonk. Als ze zat te lezen nadat hij in slaap was gevallen, hoorde ze hem zachtjes snurken.

Ze voelde zich veroordeeld tot een leven vol martelingen. Het was anders dan een jaar geleden, vóór ze Alex had ontmoet, toen wist ze niet beter. Ze kende de vreugde niet die het gaf een kamer voor Mandy in te richten, ze had nog nooit brood gebakken of in de tuin gescharreld, en had nog nooit ongeduldig zitten wachten tot hij thuiskwam. Ze was nog nooit lachend samen met Mandy de trap opgerend of had vlak voor zonsopgang samen met Alex naar het uitzicht staan kijken. Nu was er niets meer, alleen eindeloze, sombere dagen tijdens die warme zomer. Ze zat in de tuin te kijken naar de grote dikke, witte wolken die overkwamen, of zat 's avonds laat in haar kamer naar de loeiende misthoorns te luisteren.

Soms moest ze terugdenken aan vroegere zomers in Santa Eugenia, en zelfs aan de zomers met John Henry, meer dan tien jaar geleden. Maar nu werd er niet gelachen, niet gezwommen, nu rende ze niet met wapperende haren over het strand. Er was niets meer, niemand, alleen John Henry, en ook hij was veranderd. Hij was zoveel eerder moe, werkelijk uitgeput; hij was veel meer in zichzelf gekeerd en had nog maar weinig belangstelling voor de buitenwereld. De politiek interesseerde hem niet meer, evenmin als de grote olie-overeenkomsten met de Arabieren of de risico's die hij vroeger zo spannend zou hebben gevonden. Zijn werk en zijn partners lieten hem koud. Niets boeide hem eigenlijk nog en hij kon ineens opvliegen als er ook maar het minste of geringste misging. Het was alsof hij aan alles en iedereen een hekel had gekregen en hen de kwellingen van de afgelopen acht jaar verweet. Hij had er genoeg van zo langzaam aan te liggen sterven, zei hij op een ochtend tegen Raphaella. 'Vroeg of laat ga ik toch dood, dan maar liever nu.'

Hij sprak er voortdurend over dat hij wilde dat het voorbij was; hij had een hekel aan de verpleegsters en wilde niet worden rondgereden in zijn rolstoel. Niemand mocht hem lastigvallen, daar stond hij op, en alleen voor Raphaella deed hij nog moeite gewoon te doen, alsof hij haar niet wilde straffen met zijn levenshouding. Het was iedereen duidelijk dat hij heel erg ongelukkig was, en Raphaella moest steeds weer aan haar vaders woorden denken. Misschien had hij toch wel gelijk, en had John Henry haar onverdeelde aandacht nodig. Tegenwoordig zeker meer dan vroeger, of misschien leek dat alleen maar zo omdat ze toch niets anders te doen had. Hij leek nu ieder moment van de dag beslag op haar te leggen, en ze voelde zich verplicht bij hem te blijven zitten, zelfs als hij sliep. Het was alsof ze zich voor het laatst helemaal gaf. Tegelijkertijd scheen John Henry nu werkelijk de wil om te leven te hebben opgegeven, en Raphaella voelde dat als een last op haar schouders. Als hij levensmoe was, wat kon zij dan doen om hem de wil te geven door te gaan? Haar leven was niet gelukkiger dan dat van John Henry. Sinds ze Alex niet meer had zag Raphaella de zin van haar bestaan niet meer, behalve dan dat ze een soort levensbron was voor John Henry. Er waren dagen dat ze dacht dat ze het niet langer volhield.

Ze ging bijna nooit meer uit, en als ze dat wel deed liet ze zich door de chauffeur ergens heen rijden en maakte dan een lange wandeling. Ze was niet meer in de stad geweest sinds ze die zomer uit Spanje was teruggekeerd, en ze wilde niet in de buurt van haar huis gaan wandelen uit angst dat ze Alex tegen het lijf zou lopen. Hij moest haar brief hebben gekregen op de dag voor zij uit Santa Eugenia wegging, en toen de butler kwam zeggen dat er een telefoongesprek uit Amerika voor haar was, had ze even heel stil gezeten, hopend en vrezend dat het Alex was. Ze durfde het gesprek niet te weigeren, uit angst dat er iets met John Henry was.

Met bonzend hart en met trillende handen ging ze naar de telefoon, en toen ze Alex' stem hoorde had ze haar ogen stijf dicht geknepen om de tranen terug te dringen. Ze had hem rustig en beheerst verteld dat ze hier in Santa Eugenia tot bezinning was gekomen en dat alles wat ze te zeggen had al in de brief stond die hij net had ontvangen. Hij had beschuldigend gezegd dat ze niet wijs was, dat ze hiertoe gedwongen was, en had haar gevraagd of het misschien iets te maken had met wat Kay in New York had gezegd. Ze verzekerde hem dat dat niet zo was; het was haar eigen beslissing geweest. Nadat ze had opgehangen had ze uren zitten huilen. Dat ze Alex moest opgeven was de moeilijkste beslissing van haar leven, maar ze kon het risico niet langer nemen dat haar lossere band met John Henry diens dood zou worden. Ook kon ze Alex niet langer ontzeggen waar hij recht op had - met iemand anders. Uiteindelijk hadden haar vader en Kay dus gewonnen. Alles wat Raphaella nog overbleef was de rest van haar dagen met dit besluit te leven. Aan het eind van die zomer zag ze de jaren die voor haar lagen als één lange, donkere gang.

In september, toen John Henry iedere morgen een paar uur sliep, nam ze het manuscript van het kinderboek weer eens ter hand. Ze koos de versie die ze zelf het best geslaagd vond en typte hem in het net, waarna ze het geheel naar een uitgever van kinderboeken in New York stuurde. Charlotte Brandon had haar op dat idee gebracht, hoewel ze het gevoel had dat het eigenlijk dwaasheid was. Maar ze had niets te verliezen en bovendien had ze toch niets om handen.

Nu het boek af was, werd Raphaella weer achtervolgd door herinneringen aan die afgelopen zomer. Vooral aan haar vader begon ze een steeds grotere hekel te krijgen, en ze twijfelde eraan of ze hem ooit zou vergeven wat hij allemaal tegen haar had gezegd. Toen ze hem had gebeld om te zeggen dat ze alles in San Francisco had geregeld, was hij een beetje bijgedraaid. Hij had gezegd dat er niets bewonderenswaardigs aan was, het was gewoon haar plicht, en dat het hem verdriet had gedaan dat hij haar had moeten dwingen haar koers te wijzigen. Dat had ze uit zichzelf allang moeten doen. Ze had hem ernstig teleurgesteld, en zelfs de wat mildere woorden van haar moeder gaven haar nog het gevoel te hebben gefaald.

Dat gevoel bleef haar die hele herfst in San Francisco bij en was er de oorzaak van dat ze weigerde naar New York te gaan om haar moeder te ontmoeten, die daar met de gebruikelijke aanhang op doorreis naar Brazilië verbleef. Raphaella voelde het niet langer als haar plicht naar New York te gaan om haar moeder op te zoeken. Haar plaats was bij John Henry, en ze zou niet meer van zijn zijde wijken tot hij stierf. Wie weet, misschien hadden de maanden dat ze tussen haar eigen huis en dat van Alex heen en weer trok zijn toestand wel verslechterd. Het had natuurlijk geen zin haar te vertellen dat John Henry de eerste zou zijn om alles te verwelkomen wat de dood naderbij bracht. Nu ging ze bijna nooit meer bij hem weg, behalve om af en toe een wandeling te maken.

Haar moeder was vaag verontrust door Raphaella's weigering naar het Carlyle te komen en vroeg zich even af of ze nog boos was op haar vader om wat er in juli was gebeurd. Maar er sprak geen wrok uit Raphaella's brief. Het leek eerder alsof ze zich in zichzelf had teruggetrokken. Haar moeder nam zich voor haar vanuit New York te bellen om zich ervan te verzekeren dat er niets aan de hand was, maar door de aanwezigheid van alle zusters, neven en nichten, al die inkopen die moesten worden gedaan, en dan nog dat tijdsverschil, vertrok ze naar Buenos Aires zonder de kans te hebben gehad haar op te bellen.

Het liet Raphaella onverschillig. Ze had geen zin om met haar vader of moeder te praten, en had besloten dat ze niet meer naar Europa zou gaan zolang John Henry nog leefde. Het leek alsof hij een soort kunstmatig leven leidde; hij sliep het grootste deel van de dag, voelde zich gedeprimeerd als hij wakker was, weigerde te eten en werd steeds zwakker. De dokter zei haar dat dit heel gewoon was bij een man van zijn leeftijd, vooral de beroertes in aanmerking genomen. Het was alleen maar opmerkelijk dat zijn wilskracht hem niet eerder had verlaten. Het kwam Raphaella ironisch voor dat hij, nu ze zich volledig aan hem wijdde, op zijn slechtst was. Maar de dokter had ook nog gezegd dat de kans erin zat dat hij een klein beetje beter zou worden, dat hij misschien na een paar maanden van passiviteit om onverklaarbare redenen weer wat zou opknappen. Het was in ieder geval duidelijk dat Raphaella al het mogelijke deed om hem bezig te houden. Ze was zelfs begonnen zelf voor hem te koken, in kleine porties, om hem ertoe te verleiden wat meer te eten. Het was een leven dat veel mensen nachtmerries zou bezorgen, maar Raphaella scheen het niet te merken. Nu ze de enige twee mensen had opgegeven van wie ze in lange tijd had gehouden, Alexander en Amanda, was het voor haar niet belangrijk meer wat ze met haar tijd deed.

November verstreek, en het was al december toen ze de brief van de uitgever in New York kreeg. Ze waren verrukt over het boek dat ze had gestuurd en het verbaasde hen dat ze geen agent had. Er werd een voorschot van 2000 dollar aangeboden. Het boek zou geïllustreerd worden en in het voorjaar verschijnen. Even keek ze vol verbazing naar de brief, waarna er voor het eerst sinds lange tijd een brede glimlach op haar gezicht verscheen. Bijna als een schoolmeisje rende ze de trap op om de brief aan John Henry te laten zien. Toen ze bij hem kwam zat hij in zijn rolstoel te slapen, met open mond, zijn kin op zijn borst, en hij snurkte zachtjes. Ze stond even naar hem te kijken en voelde zich opeens intens eenzaam. Ze had het hem zo graag willen vertellen, en er was niemand anders aan wie ze het kwijt kon. Weer voelde ze een steek van verlangen naar Alex, maar ze zette de gedachte aan hem direct opzij. Ze was ervan overtuigd dat hij inmiddels wel iemand anders had gevonden, dat Mandy gelukkig was en dat Alex misschien al bijna getrouwd was. Over een jaar zou hij wellicht een kind hebben. Ze had het gevoel dat ze misschien toch wel goed had gehandeld.

Ze vouwde de brief weer op en liep naar beneden. Ze realiseerde zich ook dat John Henry niets wist over de verhaaltjes die ze had geschreven, en hij zou het vast vreemd vinden nu opeens over haar boek te horen. Misschien was het beter maar helemaal niets te zeggen. Haar moeder was uiteraard totaal niet geïnteresseerd, en aan haar vader wilde ze het niet eens vertellen. Uiteindelijk bleef er dus niemand over, en ze ging zitten om de brief te beantwoorden. Ze bedankte de uitgevers voor het voorschot, dat ze accepteerde. Later vroeg ze zich trouwens af waarom ze dat had gedaan. Het leek opeens een wat dwaze egotrip, en toen ze de brief had laten posten had ze er eigenlijk al spijt van. Ze was er zo aan gewend geraakt zichzelf alles te ontzeggen, dat zelfs dit meevallertje haar misplaatst leek.

Ze vond het vervelend dat ze zoiets dwaas had gedaan, en even later vroeg ze de chauffeur haar naar het strand te rijden, terwijl John Henry zijn middagslaapje deed. Ze had zin om een frisse neus te halen en naar de kinderen en honden te kijken, de wind om zich heen te voelen en de duffe atmosfeer te ontvluchten. Ze herinnerde zich dat het bijna Kerstmis was, hoewel dat dit jaar niet zo belangrijk leek. John Henry was te zwak om er notitie van te nemen, of ze er iets aan deden of niet. Even dacht ze terug aan het kerstfeest samen met Alex en Mandy, maar weer zette ze die gedachten uit haar hoofd. Zelfs dat stond ze zichzelf niet toe.

Het was tegen vier uur toen de chauffeur de auto parkeerde tussen de stationcars en oude, aftandse auto's. De tegenstelling met de dure wagen waar ze zelf in reed deed haar glimlachen, en ze trok snel een paar makkelijke schoenen aan die ze vaak in Santa Eugenia droeg. Toen ze uitstapte voelde ze de frisse bries door haar haren waaien. Ze droeg een kort jasje van gekruld lamsbont, met een rode coltrui en een grijze lange broek. De laatste tijd kleedde ze zich vrij eenvoudig. Als ze naast John Henry zat terwijl hij sliep, of als hij een hapje at in zijn kamer of met nietsziende ogen naar het journaal op de tv keek, had het niet veel zin om aandacht aan haar uiterlijk te besteden.

Tom, de chauffeur, keek Raphaella na terwijl ze de trap af liep naar het lange zandstrand, en toen zag hij haar vlak langs de branding wandelen. Even later kon hij haar niet meer onderscheiden van de andere wandelaars en hij stapte weer in de auto, zette de radio aan en stak een sigaret op. Raphaella liep inmiddels een eind verder langs het strand, en keek naar drie Labradors die elkaar achterna zaten en de branding in en uit renden. Een groepje jongelui in spijkerbroek en poncho's zaten wijn te drinken en gitaar te spelen.

Hun muziek droeg ver over het strand, en een eindje verderop ging ze op een blok hout zitten en ademde diep de zilte lucht in. Het was heerlijk om er even uit te zijn en te zien hoe anderen leefden, al leefde ze dan zelf nauwelijks. Ze zat te kijken naar de mensen die voorbijkwamen, arm in arm, elkaar kussend, naast elkaar, pratend en lachend, of joggend. Ze leken allemaal een bepaald doel te hebben, en ze vroeg zich af waar ze zouden zijn als de zon onderging.

Ze keek naar een man die in een rechte lijn over het strand rende, bijna als een automaat, zonder te stoppen, tot hij uiteindelijk met de soepelheid van een balletdanser langzaam zijn pas inhield en in gewoon tempo het strand langs liep. De vloeiende bewegingen wekten haar belangstelling, zelfs van die grote afstand, en naarmate hij dichterbij kwam bleef ze naar hem kijken. Even leidde een groepje kinderen haar aandacht af, en toen ze hem weer opzocht zag ze dat hij een rood jack droeg en dat hij heel lang was. Zijn gezicht kon ze echter pas onderscheiden toen hij nog naderbij kwam. Ineens stokte de adem haar in de keel. Ze zat daar maar en staarde verbaasd naar hem, niet meer in staat zich af te wenden, zodat hij haar niet zou herkennen. Ze zag Alex dichterbij komen en stilstaan toen hij haar in de gaten kreeg. Ze wilde wegrennen of opgaan in het niets, maar ze wist dat ze geen kant op kon en ze was een heel eind bij de auto vandaan. Onafwendbaar, met een strak gezicht kwam hij op haar toe, tot hij voor haar stond en op haar neerkeek.

Even zei geen van beiden een woord, en toen, bijna ondanks zichzelf, glimlachte hij. 'Hallo. Hoe gaat het met je?' Het was ongelooflijk dat ze elkaar in geen vijf maanden hadden gezien. Toen Raphaella opkeek naar dat gezicht dat ze in gedachten zo vaak zo duidelijk voor zich had gezien, leek het alsof ze elkaar de dag tevoren nog hadden gesproken.

'Prima. En hoe gaat het met jou?'

Hij zuchtte, maar beantwoordde haar vraag niet. 'Gaat het goed met je, Raphaella? Echt goed bedoel ik...' Ze knikte, en vroeg zich af waarom hij haar vraag niet had beantwoord. Was hij dan niet gelukkiger dan vroeger? Had hij niemand gevonden die haar plaats kon innemen? Daarom had ze hem toch zijn vrijheid hergeven? Haar offer had toch zeker tot iets goeds geleid? 'Ik begrijp nog steeds niet waarom je het hebt gedaan.' Hij keek haar strak aan, en maakte geen aanstalten weg te gaan. Hij had vijf maanden gewacht op een kans haar die vraag te stellen, en hij zou zich nu niet laten afschepen.

'Dat heb ik je toch geschreven. De verschillen tussen ons zijn te groot.'

'Is dat zo? Twee verschillende werelden, bedoel je dat?' zei hij bitter. 'Wie heeft je dat wijsgemaakt? Je vader? Iemand anders soms? Een van de neven in Spanje?'

Nee, wilde ze zeggen, je zuster heeft het voor elkaar gekregen. Je zuster, en mijn vader met zijn verdomde detective en zijn dreigementen het aan John Henry te vertellen, of het nu zijn dood zou zijn of niet... en dan mijn eigen geweten nog. Ik wil dat jij de kinderen krijgt die ik nooit zal hebben...

'Nee. Niemand heeft me dat wijsgemaakt. Ik wist gewoon dat het zo moest.'

'Oh ja? Vind je niet dat we er samen over hadden moeten praten, als twee volwassen mensen? Waar ik vandaan kom praten de mensen over hun problemen voordat ze belangrijke beslissingen nemen die van invloed zijn op het leven van anderen.'

Ze dwong zich hem koeltjes aan te kijken. 'De toestand van mijn man begon eronder te lijden, Alex.'

'Werkelijk? Vreemd dat je dat pas merkte toen je aan de andere kant van de wereld zat.'

Ze keek hem smekend aan, en de kwellingen van de afgelopen vijf maanden begonnen zich op haar gelaat af te tekenen. Hij had al opgemerkt hoe smalletjes haar gezicht was geworden, hoe donker de kringen onder haar ogen, en hoe tenger haar handen waren geworden. 'Waarom begin je er nu weer over, Alex?'

'Omdat je me daar in juli de kans niet voor hebt gegeven.' Hij had haar verscheidene keren opgebeld, en ze had geweigerd aan de telefoon te komen. 'Wist je dan niet wat die brief voor me zou betekenen? Heb je daar wel over nagedacht?' Nu ze naar hem keek, begreep ze hem plotseling beter. Eerst was Rachel bij hem weggegaan, toen hij kansloos stond tegenover een onzichtbare tegenstander, een topfunctie in New York. Daarna had Raphaella bijna hetzelfde gedaan door zich steeds te verschuilen achter John Henry en het 'verschil' tussen hen. Ineens bezag ze de situatie heel anders, en het deed pijn te zien wat er op zijn gezicht te lezen stond. Ze sloeg haar ogen neer onder zijn doordringende blik en liet een handje zand tussen haar vingers door glijden.

'Het spijt me... oh, god... het spijt me zo...' Ze keek met betraande ogen naar hem op. Toen hij haar verdriet zag liet hij zich op zijn knieën naast haar in het zand vallen.

'Heb je er enig idee van hoeveel ik van je houd?'

Ze wendde haar hoofd af en stak haar hand op alsof ze hem het spreken wilde beletten. Zachtjes fluisterde ze: 'Alex, nee... Maar hij nam haar hand in de zijne, en met zijn andere hand draaide hij haar gezicht naar zich toe, zodat ze hem wel moest aankijken.

'Luister je naar me? Ik hou van je. Toen was dat al zo, maar ook nu nog, en dat zal altijd zo blijven. Misschien begrijp ik je inderdaad niet goed, misschien zijn er verschillen tussen ons, maar als je me de kans geeft kan ik er begrip voor leren opbrengen, Raphaella.'

'Maar waarom? Waarom zou je een half leven met mij verkiezen boven een rijker leven met iemand anders?'

'Heb je het daarom gedaan?' Die gedachte was weleens bij hem opgekomen, maar toch was hem nooit helemaal duidelijk geworden waarom ze zo snel en zo abrupt alle banden had verbroken. Er moest meer achter zitten.

'Gedeeltelijk,' zei ze eerlijk. 'Ik wilde dat je meer kreeg dan ik je kon geven.'

'Maar ik wil alleen jou.' Nog zachter zei hij: 'Dat wil ik nog steeds.' Maar ze schudde langzaam haar hoofd.

'Dat kan juist niet.' Na een lange stilte voegde ze eraan toe: 'Het is niet goed.'

'Waarom dan niet, verdomme?' Zijn ogen flikkerden boos toen hij dat vroeg. 'Waarom? Vanwege je man? Hoe kun je je hele wezen opgeven voor een man die al zo goed als dood is, voor een man die, zoals je me zelf hebt verteld, jouw geluk wilde, en die waarschijnlijk genoeg van je houdt om je je vrijheid te geven als dat in zijn vermogen ligt?'

Alex wist dat John Henry Raphaella in zekere zin al haar vrijheid had gegeven. Maar hij kon haar niet van die ontmoeting vertellen. Haar gezicht droeg de sporen van het verdriet dat ze leed. Om daar nog iets aan toe te voegen, om haar te vertellen dat John Henry van hun verhouding af wist, dat was ondenkbaar.

Raphaella wilde trouwens niet luisteren. 'Zo zie ik dat niet. Ik ben met hem getrouwd, in voorspoed en in tegenspoed... tot de dood ons scheidt. Verveling, beroertes, nee Alex... mijn verplichtingen gaan voor.'

'Wat kunnen mij jouw verplichtingen schelen,' barstte hij uit en Raphaella schudde geschokt haar hoofd.

'Nee, als ik mijn verplichtingen jegens hem niet nakom, wordt dat zijn dood. Ik weet het zeker. Mijn vader heeft het me deze zomer nog eens verteld, en hij heeft gelijk. Hij staat al met één been in het graf...'

'Maar dat heeft toch verdorie niets met jou te maken, allemachtig nog an toe, begrijp je dat dan niet? Laat je je vader ook al de weg voor je uitstippelen? Laat je je door je "verplichtingen" en dat eergevoel van je in een hoekje duwen? En jij dan, Raphaella? Wat wil jij eigenlijk? Denk je daar weleens over na?' Ze deed al heel lang haar best daar juist niet aan te denken, niet meer althans.

'Je begrijpt het niet, Alex,' zei ze zacht, zo zacht dat haar stem bijna werd meegevoerd door de wind. Hij ging naast haar op het blok hout zitten, zo dicht bij haar dat Raphaella een rilling over de rug liep. 'Wil je mijn jasje even?' Ze schudde van nee. Toen vervolgde hij: 'Ik begrijp het wel, Raphaella. Ik denk dat je van de zomer iets waanzinnigs hebt gedaan. Je hebt een gigantisch offer gebracht om boete te doen voor iets wat jij ziet als een doodzonde.'

Weer schudde ze van nee. 'Ik kan het John Henry gewoon niet aandoen.' Alex kon zich er werkelijk niet toe brengen haar te vertellen dat die ene constante factor in haar leven - haar verhouding tot haar echtgenoot - al was veranderd.

'Wat kun je hem niet aandoen, verdorie? Moet je je dan aan zijn ziekbed vastkluisteren?'

Ze knikte. 'Voorlopig wel, ja.' Alsof ze hem een nadere verklaring schuldig was vervolgde ze: 'Mijn vader heeft me laten volgen, Alex. Hij heeft gedreigd het aan John Henry te vertellen, en dat zou zijn dood zijn geweest. Ik had geen keus.'

'Oh mijn god.' Hij keek haar verbijsterd aan. En dan had ze hem nog niets eens verteld dat die controle het gevolg was van een brief van zijn zuster, Kay. 'Waarom zou hij het aan John Henry vertellen?'

'Ik weet niet zeker of hij dat wel zou doen, maar ik kon het risico niet nemen. Ik moest wel doen wat hij zei.'

'Maar waarom heeft hij je gangen laten nagaan?' Ze haalde haar schouders op.

'Dat doet er eigenlijk niet toe, hij heeft het nu eenmaal gedaan.'

'En nu zit je dus rustig af te wachten.'

Ze sloot de ogen. 'Dat moet je niet zo zeggen, anders klinkt het net alsof ik op zijn dood zit te wachten, en dat is niet zo. Ik doe gewoon waar ik vijftien jaar geleden aan begonnen ben - ik ben zijn vrouw.'

'Vind je niet dat de omstandigheden het nu wel rechtvaardigen die regels een beetje soepeler te hanteren, Raphaella?' Zijn ogen keken smekend, maar ze schudde weer haar hoofd. 'Goed, ik zal niet meer aandringen.' Hij besefte hoe groot de druk moest zijn waaronder ze leefde, ook in Spanje. Het was moeilijk je voor te stellen dat haar vader haar had laten volgen en had gedreigd haar echtgenoot te vertellen dat ze een verhouding met een andere man had.

Alex overdacht met goed gecamoufleerde woede wat hij graag met Raphaella's vader zou hebben gedaan en zei toen: 'Ik laat het helemaal aan jou over. Ik hou van je. Ik verlang naar je. Ik accepteer jouw voorwaarden, wat ze ook zijn en wanneer je maar wilt. Of het nu morgen is of over tien jaar. Klop bij me aan en ik zal er zijn. Begrijp je dat, Raphaella? Weet je dat ik meen wat ik zeg?'

'Ja, dat weet ik, maar ik vind het waanzinnig. Jij moet toch léven.'

'Jij niet dan?'

'Dat ligt anders, Alex. Jij bent niet getrouwd, ik wel.' Zwijgend zaten ze naast elkaar en keken uit over de zee. Het was fijn om na zo lange tijd weer samen te zijn. Raphaella wilde het ogenblik nog rekken, maar het begon al te schemeren en er kwam nevel opzetten.

'Laat hij je nog steeds volgen?'

'Ik geloof het niet. Er is nu geen reden meer voor.' Ze glimlachte teder naar Alex en wilde dat ze even zijn wang kon aanraken. Maar ze wist dat ze dat niet moest doen, nooit meer. Wat hij voorstelde was waanzin. Hij kon toch niet zijn hele leven op haar blijven wachten.

'Kom.' Hij stond op en stak haar zijn hand toe om haar overeind te trekken. 'Ik breng je even naar je auto.' Hij glimlachte. 'Of is dat niet zo'n goed idee?'

'Nee, eigenlijk niet,' zei ze lachend. 'Maar je kunt een eindje met me meelopen.' Het werd nu zo snel donker dat ze niet graag alleen naar de auto terug zou willen lopen. Ze keek hem wat vragend aan, met gefronste wenkbrauwen, en haar ogen leken nog groter dan vroeger, nu haar gezichtje zo smal was geworden. 'Hoe gaat het met Amanda?'

Alex keek met een tedere glimlach op Raphaella neer. 'Ze mist je... bijna net zo erg als ik...'

Raphaella gaf geen antwoord. 'Hoe is het van de zomer gegaan?'

'Ze heeft het precies vijf dagen bij Kay uitgehouden. Mijn beminde zus was van plan Mandy de hele maand aan de kiezers te vertonen. Mandy heeft het een paar dagen geprobeerd en zei toen dat ze het wel kon vergeten.'

'Is ze toen thuisgekomen?'

'Nee, mijn moeder is met haar naar Europa gegaan, wat eerder dan in de bedoeling lag.' Hij haalde zijn schouders op. 'Ik geloof dat ze het wel naar hun zin hebben gehad.'

'Heeft ze je dat dan niet verteld?'

Hij keek haar lang en indringend aan. 'Ik geloof niet dat ik die eerste maanden veel in me heb opgenomen van wat de mensen tegen me zeiden.' Ze knikte en ze vervolgden hun weg. Ten slotte stond ze stil.

'Van hier af ga ik wel alleen.'

'Raphaella...' begon hij aarzelend, maar ging toen gedecideerder verder: 'Kunnen we niet eens afspreken om te gaan lunchen... of iets te drinken...'

Ze schudde van nee. 'Dat kan ik niet doen.'

'Waarom niet?'

'Omdat we allebei meer dan dat zouden willen, dat weet je best. Het moet zo blijven als het nu is, Alex.'

'Waarom? Ik verlang zo naar je, ik ben zo eenzaam zonder jou dat ik er gek van word, en intussen zit jij weg te kwijnen. Moet het dan zo? Heeft je vader daarom gedreigd John Henry in te lichten, zodat hij er zeker van kon zijn dat we beiden in een hel leven? Wil je dan niet meer, Raphaella?' Hij kon zich niet langer beheersen en nam haar voorzichtig in zijn armen. 'Herinner je je niet meer hoe het was?'

Haar ogen vulden zich met tranen en ze drukte haar gezicht tegen zijn schouder. Ze knikte, maar wilde hem niet aankijken. 'Ja... ja... ik herinner het me wel... maar dat is voorbij...'

'Nee, het is niet voorbij. Ik hou nog steeds van je. Ik zal altijd van je blijven houden.'

'Dat moet je niet doen.' Eindelijk keek ze naar hem op en haar ogen stonden verdrietig. 'Je moet alles vergeten, Alex, het moet.'

Alex zei niets en schudde alleen zijn hoofd. 'Wat doe je dit jaar met Kerstmis?' Het was een vreemde vraag en Raphaella keek hem verbaasd aan. Ze begreep niet waar hij naar toe wilde.

'Niets. Hoezo?'

'Mijn moeder gaat met Amanda naar Hawaii. Ze gaan op eerste kerstdag weg, laat in de middag. Waarom kom je dan 's avonds niet even een kopje koffie drinken? Ik beloof je dat ik je niet zal dwingen tot iets wat je niet wilt en je hoeft ook niets te beloven. Ik wil je alleen maar even spreken. Het zou erg veel voor me betekenen. Alsjeblieft, Raphaella...' Zijn stem stierf weg, en na een korte pijnlijke stilte dwong ze zich te antwoorden.

'Nee,' zei ze zachtjes fluisterend. 'Nee.'

'Je kunt niet weigeren. Ik zal thuis zijn. Alleen. In mijn huis, op kerstavond. Denk er nog eens over. Ik zal op je wachten.'

'Nee Alex... alsjeblieft!'

'Het doet er niet toe. Als je niet komt is het ook goed.'

'Maar ik wil niet dat je daar dan alleen zit. En ik kom echt niet.'

Hij zei niets, maar toch lag er nog iets van hoop in zijn ogen. 'Ik zal er zijn,' zei hij met een glimlach. 'Tot ziens.' Hij kuste haar boven op haar hoofd en legde zijn grote handen even op haar schouders. 'Pas goed op jezelf, kindje.' Langzaam wendde ze zich af.

Nog eenmaal draaide ze zich om en zag hem daar staan in zijn rode parka en met zijn verwarde haren. 'Ik kom toch niet, Alex.'

'Dat geeft niet. Ik wil er zijn. Voor het geval je van gedachten verandert.' Terwijl ze naar de trap liep die haar weer naar de auto zou brengen, riep hij haar na: 'Tot Kerstmis.'

Hij zag haar de trap op gaan en dacht aan haar toewijding aan John Henry, aan hem, en aan al haar verplichtingen. Hij zou haar haar eigen beslissing laten nemen.

Maar zijn liefde voor haar was nog even groot als vroeger.

28

De kaarsjes van het kleine boompje dat in een hoek van de kamer op een tafeltje stond brandden vrolijk, terwijl Raphaella en John Henry hun kalkoen van de overbekende bladen aten. Hij leek nog rustiger dan anders, en Raphaella vroeg zich af of de feestelijke dag hem deprimeerde, of het jaargetijde hem herinnerde aan de skivakanties uit zijn jeugd, of aan de reizen die hij met Raphaella had gemaakt of aan de jaren dat zijn zoon nog jong was en er een reusachtige boom in de hal beneden had gestaan.

'John Henry... lieveling... is alles goed?' Ze boog zich naar hem toe en sprak hem zachtjes aan. Hij knikte, maar zei niets. Hij dacht aan zijn gesprek met Alex. Er was iets niet goed, maar hij was de laatste maanden zo gedeprimeerd dat Raphaella's gemoedstoestand hem was ontgaan. Ze leidde hem meestal om de tuin met haar uitzonderlijke vastberadenheid om hem in een goed humeur te houden, terwijl ze haar eigen verdriet camoufleerde. Hij leunde met een zucht achterover in de kussens.

'Ik ben zo moe van dit alles, Raphaella.'

'Wat, van Kerstmis?' vroeg ze verbaasd. Het enige teken dat op Kerstmis wees was het kleine boompje in zijn slaapkamer, maar misschien had hij last van het licht ervan.

'Nee, ik bedoel van alles. Van het leven... eten... naar het nieuws kijken dat helemaal geen nieuws is. Ademhalen... praten... slapen...' Hij keek haar somber aan, zonder een spoortje blijheid in zijn ogen.

'Je hebt toch niet genoeg van mij, hoop ik?' Ze glimlachte teder en wilde hem op zijn wang kussen, maar hij wendde zijn hoofd af.

'Niet... doen.' Zijn stem klonk zacht en droevig gedempt door de kussens.

'John Henry, wat is er?' Ze keek verbaasd en gekwetst, en langzaam wendde hij zich weer naar haar toe.

'Hoe kun je dat toch vragen? Hoe kun je... leven zoals dit?... Hoe kun je het verdragen? Soms denk ik weleens aan... die oude mannen in India, die als ze sterven... hun jonge vrouw ook op de brandstapel laten leggen. Ik ben geen haar beter, Raphaella.'

'Dat mag je niet zeggen. Doe niet zo dwaas... Ik hou van je...'

'Dan ben je niet goed wijs.' Het klonk niet geamuseerd, maar boos.

'En jij mag dan misschien niet goed wijs zijn, ik ben nog bij mijn volle verstand... Waarom ga je er niet eens uit? Neem vakantie... doe in godsnaam iets... maar zit hier niet je leven te verknoeien. Mijn leven is voorbij, Raphaella...' Zijn stem ging fluisterend verder: 'Mijn leven is voorbij... al jaren.'

'Dat is niet waar.' De tranen sprongen haar in de ogen terwijl ze probeerde hem van het tegendeel te overtuigen. De uitdrukking op zijn gezicht sneed haar door de ziel.

'Het is wel waar... en je moet het onder ogen zien. Ik ben al jaren... dood. Maar het ergste is nog... dat ik jou met me meesleur. Waarom ga je niet een poosje naar huis, naar Parijs?' Hij had zich weer liggen afvragen wat er tussen haar en Alex voorviel, maar hij wilde er niet naar vragen. Hij wilde niet dat zij wist dat hij op de hoogte was van hun verhouding.

'Waarom?' vroeg ze verbaasd. 'Waarom Parijs?' Naar haar vader? Na wat er die zomer was gebeurd? Het idee alleen al maakte haar ziek. Maar John Henry keek haar vastbesloten aan.

'Ik wil... dat je er een poosje... tussenuit gaat.'

Ze schudde gedecideerd haar hoofd. 'Ik ga toch niet.'

'Oh ja zeker, je gaat wel.' Ze waren net ruziënde kinderen, maar geen van beiden had er plezier in en lachte erbij.

'Nee, ik ga niet.'

'Verdorie, ik wil dat je er eens uit gaat.'

'Mooi, dan ga ik een eindje wandelen. Maar dit is ook nog mijn huis en je kunt me niet zomaar wegsturen.' Ze pakte het blad van zijn schoot en zette het op de grond. 'Ik geloof dat je genoeg van me begint te krijgen, John Henry.' Ze probeerde hem een beetje te plagen, maar hij ging er niet op in. 'Misschien heb je een nieuwe sexy verpleegster nodig.' Hij kon er echter niet om lachen. Hij was boos en knorrig, iets wat de laatste tijd steeds vaker het geval was.

'Praat toch geen onzin.'

'Het is geen onzin,' zei ze vriendelijk en keek hem ernstig aan terwijl ze zich naar hem toe boog. 'Ik hou van je en ik wil niet weg.'

'Maar ik wil dat je weggaat.'

Ze ging zwijgend achterover in haar stoel zitten en hij keek haar aan. Plotseling klonk zijn stem zachtjes door de rustige kamer: 'Ik wil sterven, Raphaella.' Hij sloot zijn ogen en vervolgde: 'Iets anders wil ik niet meer. Waarom gebeurt het nog niet... Oh god, waarom nog niet?' Hij keek haar weer aan. 'Leg me dat eens uit. Is er dan geen gerechtigheid, verdorie?' Hij keek haar beschuldigend aan. 'Waarom leef ik nog steeds?'

'Omdat ik je nodig heb.' Ze zei het heel zachtjes en hij schudde zijn hoofd. Weer wendde hij zich af. Een hele poos zei hij niets meer, en toen ze voorzichtig opstond zag ze dat hij in slaap was gevallen. Het stemde haar bedroefd dat hij zo ongelukkig was, want dan leek het net alsof ze niet genoeg deed.

De verpleegster kwam op haar tenen binnen en Raphaella gebaarde dat John Henry net in slaap was gevallen. Ze liepen de kamer uit en stonden even samen op de gang te fluisteren. Ze dachten beiden dat hij de hele nacht wel door zou slapen. Hij had een lange, moeilijke dag achter de rug, en het feit dat het Kerstmis was had geen verschil gemaakt. Het maakte hem allemaal niets meer uit: hij had er schoon genoeg van.

'Ik ben in mijn kamer als u me nodig hebt,' fluisterde ze tegen de verpleegster en liep toen peinzend de gang uit. Arme John Henry, wat een vreselijk leven. Voor Raphaella lag het onrechtvaardige niet in het feit dat hij nog steeds in leven was, maar in het feit dat hij door beroertes was getroffen. Als dat niet was gebeurd had hij, zelfs op zijn leeftijd, nog heel vitaal kunnen zijn. Minder natuurlijk dan toen hij vijftig of zestig was, en eerder vermoeid waarschijnlijk, maar gelukkig en actief. Zoals de zaken er nu voor stonden had hij niets meer, en in zeker opzicht had hij gelijk, hij leefde nog maar nauwelijks.

Langzaam liep ze haar studeerkamertje in, en haar gedachten dwaalden af. Ze dacht aan haar familie die Kerstmis in Santa Eugenia vierde, aan haar vader, en daarna onvermijdelijk aan het kerstfeest dat ze vorig jaar met Alexander en Amanda had meegemaakt. En voor de zoveelste keer die dag dacht ze terug aan wat hij drie weken tevoren op het strand had gezegd 'Ik zal op je wachten... Ik zal er zijn...' Ze hoorde het hem nog zeggen. Ze zat alleen in haar kamer en vroeg zich af of hij er werkelijk zou zitten. Het was pas halfacht, een fatsoenlijke tijd, en ze kon best nog een eindje gaan wandelen, maar waar zou dat toe leiden? Wat zou er gebeuren als ze naar hem toe ging? Was het wel verstandig? Deed ze er wel goed aan? Ze wist dat het niet goed zou zijn en dat ze hier, in John Henry's lege, grote huis hoorde. Naarmate de uren langzaam verstreken voelde ze dat ze móest gaan, al was het maar voor even, een halfuurtje, alleen om een ogenblik met hem te praten. Het was waanzin, daar was ze zich van bewust, maar om halftien hield ze het niet langer uit en vloog overeind. Ze moest gaan.

Snel schoot ze een rode wollen jas aan over de eenvoudige zwarte jurk die ze aan had, deed lange, nauwsluitende zwarte leren laarzen aan, haalde een kam door haar haar en pakte haar schoudertas. Haar hart klopte onregelmatig bij het vooruitzicht hem weer te zien, en ondanks het feit dat ze wist dat het dom was dat ze ging, dacht ze glimlachend aan het moment dat hij de deur zou opendoen. Ze liet een briefje in haar kamer achter waarin stond dat ze even was gaan wandelen en bij een kennis langsging, voor het geval iemand haar zou zoeken. Als op vleugels haastte ze zich de kleine afstand naar het kleine huis waar ze al vijf en een halve maand niet meer was geweest. Toen ze er vlakbij was stond ze even stil en zuchtte zachtjes. Ze had het gevoel alsof ze een half jaar lang verdwaald was geweest en eindelijk de weg naar huis had teruggevonden. Ze kon een glimlach niet onderdrukken, stak de straat over en belde aan. Roffelende voetstappen klonken op de trap en even later ging de deur open. Daar stond hij en even kon hij het haast niet geloven, tot de glimlach in haar ogen ineens werd weerspiegeld in de zijne.

'Vrolijk kerstfeest,' zeiden ze als uit één mond en begonnen toen te lachen. Hij ging met een buiging opzij staan en liet haar met een hartelijke glimlach binnen. 'Welkom thuis, Raphaella.' Zwijgend liep ze naar binnen.

De woonkamer was nu gemeubileerd. Hij en Mandy hadden alles uitgezocht, op veilingen en bazaars, in warenhuizen en galerietjes, en het geheel was een gezellige combinatie geworden van Frans-Provençaalse stijl met vroeg-Amerikaans. Er lag een hoogpolig kleed en er hingen zachtgetinte Franse impressionistische schilderijen, verder stonden er veel zilveren en tinnen voorwerpen en mooie oude boeken en overal op tafeltjes en op de schoorsteenmantel stonden grote planten en vazen vol bloemen. De bank was bekleed met stof in gebroken wit, met kussentjes van stukjes bont en geweven stoffen. Er waren ook een paar geborduurde overtrekken bij die Amanda voor Alex had gemaakt. Nu Raphaella er niet meer was waren zij en haar oom elkaar nog nader gekomen, en Amanda voelde zich verplicht voor hem te zorgen nu er niemand anders was om dat te doen. Ze zat hem achter zijn vodden dat hij goed at en genoeg vitaminen binnenkreeg. Verder zorgde ze ervoor dat hij genoeg slaap kreeg, niet te hard reed en niet te hard werkte, en als hij vergat de tuin bij te houden zeurde ze net zolang tot hij het had gedaan. Hij plaagde haar met haar vriendjes, haar keukenprestaties, haar make-up en haar kleren, en zag toch kans haar het gevoel te geven dat ze het mooiste meisje van de wereld was. Samen hadden ze het heel gezellig, en toen Raphaella er over de drempel stapte voelde ze dat hier een harmonie heerste die je gewoon tegemoet straalde.

'Alex, het is enig geworden.'

'Ja hè? Mandy heeft er na schooltijd veel aan gedaan.' Hij was kennelijk trots op zijn nichtje, en het was voor beiden een soort opluchting dat ze in een kamer zaten die ze nog niet eerder samen hadden gedeeld. Ze was een beetje bang geweest dat hij haar naar de slaapkamer zou brengen om daar voor de open haard te zitten, want ze had de herinneringen niet kunnen verdragen. Dit was precies goed; het was er warm en gezellig en het was een nieuwe omgeving.

Hij bood haar koffie met cognac aan. Ze zei ja tegen het eerste, nee tegen het tweede. Ze ging op de leuke bank zitten en bewonderend keek ze nog eens de kamer rond. Even later kwam hij terug met de koffie, en toen hij het kopje voor haar neerzette zag ze dat zijn handen al even erg trilden als de hare.

'Ik wist niet of je er echt zou zijn,' begon ze zenuwachtig, 'maar ik heb het risico maar genomen.'

Hij keek haar ernstig aan vanuit zijn stoel naast de bank. 'Ik zei toch dat ik er zou zijn. En ik meende het, Raphaella. Dat zou je zo langzamerhand toch moeten weten.' Ze knikte en nam een slokje van de warme espresso.

'Hoe was Kerstmis?'

'Goed.' Hij haalde glimlachend zijn schouders op. 'Voor Mandy was het een hele fijne dag, en gisteravond is mijn moeder met haar naar Hawaii gevlogen. Ze had haar dat reisje al jaren geleden beloofd, en dit leek een goede gelegenheid. Ze heeft pas weer een boek af en kon best een beetje rust gebruiken. Ze wordt er niet jonger op, zoals men zegt.'

'Je moeder?' Raphaella keek tegelijkertijd geschokt en geamuseerd. 'Die wordt nooit oud.' Toen herinnerde ze zich iets dat ze hem op het strand nog was vergeten te vertellen. 'Er komt van mij ook een boek uit.' Ze bloosde en lachte zachtjes. 'Natuurlijk lang niet zo belangrijk als een roman.'

'Het kinderboek?' Zijn ogen lichtten op van genoegen en ze knikte. 'Ik heb het een paar weken geleden gehoord.'

'Heb je het via een agent gedaan?' Ze schudde haar hoofd.

'Nee, het geluk van de beginneling, denk ik.' Ze keken elkaar glimlachend aan, en daarna ging Alex achterover in zijn stoel zitten.

'Ik ben blij dat je er bent, Raphaella. Ik heb je deze kamer al lang willen laten zien.'

'En ik had je zo graag over het boek verteld,' zei ze glimlachend. Het was alsof ze allebei een oude vriend hadden teruggevonden. Maar hoe moest het nu verder? Ze konden niet op de oude voet voortgaan, dat voelde Raphaella heel goed. Dat zou de goden verzoeken zijn, vanwege Kay, haar vader, haar moeder en John Henry. Ze had hem graag verteld hoe de afgelopen zomer voor haar was verlopen, wat een nachtmerrie-achtige periode het was geweest.

'Waar zit je aan te denken?' Ze had met een diep treurige blik in het vuur zitten staren.

Ze keek hem aan en zei eerlijk: 'Aan de zomer.' Ze zuchtte eens. 'Het was een afschuwelijke tijd.'

Hij knikte peinzend. 'Ik ben gewoon heel blij dat je inderdaad bent gekomen, en dat we weer eens samen kunnen praten. Dat was het moeilijkste van alles voor me... dat ik niet meer met je kon praten... dat ik wist dat je er niet zou zijn als ik thuiskwam. Voor Mandy was het precies hetzelfde.' Zijn woorden troffen Raphaella diep, en ze wendde haar blik af zodat hij het verdriet in haar ogen niet zou zien. 'Wat doe je tegenwoordig, Raphaella?' vroeg hij teder, en ze staarde peinzend naar het vuur.

'Het grootste deel van de dag ben ik bij John Henry. Hij is de laatste maanden helemaal niet goed.'

'Het is zeker erg moeilijk voor jullie.'

'Vooral voor hem.'

'En jij?' Hij keek haar doordringend aan, maar ze gaf geen antwoord. Zonder verder nog iets te zeggen leunde hij voorover en kuste haar zachtjes op de lippen. Ze weerde hem niet af en dacht niet na over wat ze deden. Ze kuste hem terug, eerst zachtjes en daarna met de hartstocht, de droefenis, de eenzaamheid en het verlangen waaronder ze sinds de zomer bijna was bezweken. Die eerste kus overspoelde haar als het ware; al haar oude gevoelens kwamen weer boven en ze voelde hoe ook hij zijn passie in toom probeerde te houden.

'Alex... ik kan het niet...' Niet weer. Ze kon niet weer beginnen. Hij knikte.

'Ik begrijp het, het is goed.' Ze zaten nog een poosje rustig te praten en naar het vuur te kijken; ze spraken over zichzelf, over elkaar, over hun lot en over hun gevoelens, en daarna ineens over andere dingen, over mensen, over dingen waar ze vreugde aan hadden beleefd, grappige gebeurtenissen, alsof ze alles een halfjaar lang hadden opgepot. Het was drie uur in de ochtend toen Raphaella hem achterliet op de hoek vlak bij haar huis. Hij had erop gestaan haar naar huis te brengen. Als een schooljongen aarzelde hij even, en waagde het er toen maar op. 'Kunnen we nog eens afspreken, Raphaella? Net als deze keer...?' Hij wilde haar niet afschrikken, en hij had nu een glimp opgevangen van de druk waaronder ze leefde. Ze dacht even na, en knikte toen.

'Misschien zouden we een strandwandeling kunnen gaan maken?'

'Morgen?'

Ze lachte en knikte weer. 'Goed dan.'

'Ik kom je hier wel afhalen, dan gaan we met mijn auto.' De volgende dag was een zaterdag, dan was hij vrij. 'Om twaalf uur?'

'Goed.' Ze voelde zich heel jong en wuifde lachend naar hem, toen was ze verdwenen. De rest van de weg legde ze glimlachend af. Ze dacht niet aan John Henry, haar vader of aan Kay Willard of wie dan ook. Ze dacht alleen aan Alexander... Alex... en aan hun afspraak voor de volgende middag en aan hun strandwandeling.

29

Na een week ontmoetten Alex en Raphaella elkaar iedere middag, of om een strandwandeling te maken, of om gezellig bij de open haard te zitten, al pratend en koffiedrinkend. Toen het contract voor haar boek uit New York kwam liet ze het hem zien, en hij vertelde haar over de zaak waar hij mee bezig was. Ook gingen ze nog eens terug naar Fort Point. Als hij 's middags vrij was waren ze bij elkaar, en als John Henry 's avonds in slaap was gevallen hadden ze 's avonds nog een paar uur samen. De uren dat John Henry sliep kon ze toch niet bij hem zijn, dus ze had niet het gevoel dat ze hem ook maar een enkel stimulerend ogenblik onthield. De tijd die ze voor zichzelf had besteedde ze aan Alex, een halfuurtje hier, een uurtje daar, ieder vrij moment werd benut om samen te wandelen, te ademen, te denken en te leven. Het waren de gelukkigste uren die ze samen doorbrachten, uren waarin ze elkaar opnieuw ontdekten. Deze keer echter ontdekten ze nog meer dan een jaar daarvoor, misschien wel omdat ze zich in de periode dat ze alleen waren geweest allebei verder hadden ontwikkeld. Beiden hadden ze het verlies als vreselijk ervaren, en toch had het hen verschillend beïnvloed. Hun relatie was nog heel teer, het was allemaal nog erg pril, en ze voelden allebei een zekere angst. Raphaella was doodsbenauwd voor een soortgelijke ramp als ze al eens eerder had veroorzaakt: de boosheid van zijn zuster en haar vader, en ook het probleem dat ze Alex een volwassen verhouding met iemand anders ontzegde lag er nog steeds. Alex daarentegen was alleen maar bang haar weer af te schrikken. Per slot van rekening had hij John Henry's zegen, en hij voelde zich dus helemaal niet schuldig. Voorzichtig, stapje voor stapje groeiden ze dichter naar elkaar toe, tot een week na nieuwjaar, toen John Henry verklaarde dat hij de hele dag wilde slapen. Hij leek vastbesloten dat voornemen uit te voeren. Raphaella liep op haar gemak naar Alex' huis en belde aan, zonder er zeker van te zijn of hij wel thuis was. Hij deed open, in spijkerbroek en gemakkelijke, oude coltrui, en keek intens verheugd haar op de stoep te zien staan.

'Wat een fijne verrassing. Wat kom je doen?'

'Gewoon, ik had zin om even langs te komen. Stoor ik?' Blozend realiseerde ze zich ineens dat ze maar als vanzelfsprekend had aangenomen dat hij alleen was; misschien had hij wel een vrouw boven in zijn slaapkamer. Meteen begreep hij wat ze dacht en begon te lachen.

'Nee mevrouwtje. Je "stoort" me helemaal niet. Heb je zin in koffie?' Ze knikte en liep achter hem aan naar de keuken.

'Wie heeft dat gedaan?' Ze gebaarde naar de glanzende koperen pannen terwijl ze ging zitten.

'Ik.'

'Eerlijk?'

'Natuurlijk,' zei hij met een glimlach. 'Ik heb nog veel verborgen talenten.'

'Oh ja? Zoals?' Hij overhandigde haar een kop warme koffie en ze nam een slokje terwijl hij haar vergenoegd zat op te nemen.

'Ik weet niet zeker of ik al mijn geheimen wel meteen prijsgeef.'

Een poosje zaten ze rustig bij elkaar, koffiedrinkend en genietend van elkaars gezelschap, en het gesprek kwam zoals altijd op allerlei verschillende onderwerpen. De tijd leek voorbij te vliegen als ze samen waren. Ineens schoot hem te binnen dat hij het manuscript van zijn moeders boek nog in huis had.

'Oh Alex, mag ik het lezen?' Raphaella's ogen glansden.

'Natuurlijk. Het ligt boven op mijn bureau.'

Haar ogen straalden bij het vooruitzicht, en ze lieten hun koffie staan en liepen haastig naar boven. Ze las een paar pagina's door, kennelijk met genoegen, en glimlachte naar Alex. Plotseling realiseerde ze zich dat dit de eerste keer was dat ze weer in zijn studeerkamer was. Voorzichtig keek ze even naar zijn slaapkamer aan de andere kant van de gang, waarna hun ogen elkaar zwijgend ontmoetten. Hij kuste haar zachtjes, bedreven, verlangend, en toen hij haar in zijn armen nam welfde haar lichaam zich genotvol tegen het zijne. Hij verwachtte dat ze hem zou tegenhouden, maar dat deed ze niet. Zijn handen begonnen over haar lichaam te dwalen, en toen, als op een afgesproken teken, liepen ze langzaam de slaapkamer in.

Voor het eerst sinds hij een volwassen man was, voelde hij angst. Angst voor wat hij deed, voor de gevolgen die hun hernieuwd contact zou hebben. Hij was ontzettend bang haar weer te verliezen, maar Raphaella fluisterde hem zachtjes in zijn oor: 'Het is goed, Alex.' En toen hij haar trui uittrok: 'Ik hou zo ontzettend veel van je.' Langzaam, als dansten ze samen een pas de deux, kleedden ze elkaar uit. Ze proefden, betastten en streelden elkaar en namen er de tijd voor. Ze hadden de hele middag nodig om elkaar te beminnen, en toen ze uiteindelijk naast elkaar lagen en hun lichamen verzadigd waren, keken ze elkaar vol liefde en gelukkig aan, gelukkiger dan ooit tevoren. Op één elleboog geleund keek Alex op haar neer, met een glimlach die ze nog niet van hem kende.

'Weet je wel hoe gelukkig ik ben dat ik je hier weer zie?'

Ze lachte zachtjes. 'Ik heb je zo gemist, Alex... op zoveel manieren.' Hij knikte en ging weer naast haar liggen; zijn handen en mond zochten haar verlangend, zijn lendenen trilden en hij wist dat hij haar weer wilde bezitten. Het was of hij niet genoeg van haar kon krijgen, alsof ze weer op het punt stond bij hem weg te gaan en er nooit meer een gelegenheid als deze zou komen. Tot het avond was beminden ze elkaar steeds weer opnieuw, toen namen ze samen een warm bad. Raphaella leunde dromerig achterover en deed haar ogen dicht.

'Liefste, je ziet er verrukkelijk uit.'

'Ik ben anders vreselijk slaperig.' Ze deed haar ogen een beetje open en glimlachte. 'Ik moet wakker worden, want ik moet zo naar huis.'

Gek eigenlijk om weg te gaan, gek om dat andere huis als haar thuis te beschouwen. Hier hoorde ze thuis, bij Alex, hier konden ze alles samen delen, hun leven, hun ziel, hun lichaam en hun liefde. Deze keer konden de dreigementen van haar vader haar niet afschrikken. Ze zou Alex nooit meer laten gaan. Laat Kay maar brieven schrijven, ze konden allemaal naar de maan lopen. Ze had deze man nodig. Ze had toch recht op hem.

Hij kuste haar terwijl ze samen in het bad zaten en ze zei plagend dat als hij haar nog een keer aanraakte, ze de politie zou bellen. Maar hij was net zo moe als zij, en terwijl hij haar naar huis reed geeuwde hij tevreden, kuste haar nog een keer en liet haar, zoals altijd, het laatste stukje alleen gaan.

Toen ze het huis binnenkwam hing er een eigenaardige stilte, alsof alle klokken stilstonden, alsof een geluid dat al die tijd door dat enorme huis had geklonken, ineens was opgehouden. Ze schoof het op haar verbeelding en haar uitgeputte toestand, en glimlachend en gapend begon ze de trap op te lopen. Maar toen ze op de overloop was, zag ze ineens twee bedienden en twee van de verpleegsters voor de deur van John Henry's slaapkamer staan. Even miste haar hart een slag en ze keek verbaasd. Toen ze haar zagen stond ze boven aan de trap stil.

'Is er iets aan de hand?'

'Ja...' De verpleegster keek Raphaella met roodomrande ogen aan. 'Uw man, mevrouw Phillips.'

'Oh mijn god,' zei ze zachtjes. De uitdrukking op hun gezicht liet er geen twijfel over bestaan.

'Is hij...' Ze kon de woorden niet over de lippen krijgen, de verpleegster knikte.

'Hij is overleden.' Toen werd ze overmand door haar eigen emoties en barstte in snikken uit. De andere zuster sloeg de armen om haar heen.

'Hoe is het gebeurd?' Raphaella liep langzaam naar hen toe. Ze rechtte haar rug en haar ogen stonden groot. John Henry was gestorven terwijl zij met Alex in bed had liggen speten en vrijen. Het was zo onfatsoenlijk dat het leek of ze een klap in haar gezicht had gekregen, en even kwamen haar vaders woorden haar weer voor de geest. Hij had haar een hoer genoemd. 'Heeft hij weer een beroerte gehad?' Het groepje van vier stond even bewegingloos, waarna de verpleegster die stond te huilen nog harder begon te snikken en de twee meisjes snel verdwenen. De andere verpleegster keek Raphaella aan, en ze besefte dat er tijdens haar afwezigheid iets heel ergs moest zijn gebeurd.

'De dokter wil u even spreken, mevrouw Phillips. Hij wacht al twee uur op u. We wisten niet waar u was, maar uit het briefje in uw kamer maakten we op dat u wel gauw terug zou zijn.' Raphaella begon zich misselijk te voelen.

'Hij is in de kamer van meneer Phillips. Het stoffelijk overschot zal straks worden opgehaald. De dokter wil sectie laten verrichten om zekerheid te hebben.' Raphaella keek haar sprakeloos aan en haastte zich toen naar John Henry's kamer. Heel stil stond ze naar hem te kijken. Zoals hij daar lag leek het alsof hij sliep, en even dacht ze zelfs dat ze zijn hand zag bewegen. Ze had de dokter nog niet eens zien staan; ze had alleen maar oog voor John Henry, zo moe, zo nietig, zo oud...

'Mevrouw Phillips...? Raphaella?'

Raphaella draaide zich meteen om toen ze de stem naast zich hoorde, en zuchtte toen ze zag wie het was. 'Dag Ralph.' Daarna dwaalden haar ogen als door een magneet aangetrokken weer naar het gezicht van de man met wie ze vijftien jaar lang getrouwd was geweest. Ze was niet zeker van haar gevoelens. Verdriet, leegte, spijt, een mengeling van die drie, maar het drong nog niet echt tot haar door dat hij er niet meer was. Nog maar een paar uur geleden had hij gezegd dat hij zo moe was, en nu leek het of hij in slaap was gevallen.

'Raphaella, laten we even naar de andere kamer gaan.'

Ze liep achter de dokter aan naar de kleedkamer die de verpleegsters zo vaak hadden gebruikt, en als twee samenzweerders stonden ze daar. Hij keek Raphaella aan, en het was duidelijk dat hij iets op zijn hart had waar hij het moeilijk mee had.

'Wat is er toch? Niemand wil het vertellen. Het was zeker geen beroerte, hè?' Instinctief wist ze opeens dat het iets anders was. De dokter bevestigde haar bange vermoedens.

'Nee, het was geen beroerte. Het was een afschuwelijk ongeluk. Een vreselijke, bijna onvergeeflijke vergissing, maar er was geen opzet in het spel en niemand kon weten hoe hij zich voelde.'

'Je probeert me iets duidelijk te maken, maar wat eigenlijk?' Haar stem verhief zich, en ze had het gevoel alsof er in haar hoofd iets knapte.

'Je man... John Henry... de verpleegster had hem zijn slaappil gegeven, en heeft toen het flesje op het nachtkastje laten staan...' Er viel een lange stilte en ze keek hem vol afgrijzen aan. 'Hij heeft de pillen ingenomen, Raphaella. Allemaal. Hij heeft zelfmoord gepleegd. Ik weet niet hoe ik het je anders zou moeten vertellen, maar dat is wat er is gebeurd.' Zijn stem begaf het en Raphaella had zin om te gillen. Hij had zichzelf van het leven beroofd... John Henry had zelfmoord gepleegd terwijl zij met Alex had liggen vrijen... Zij had hem vermoord... alsof ze het met haar eigen handen had gedaan. Had hij het gedaan omdat hij wist van Alex? Had hij iets gemerkt? Had ze het kunnen voorkomen als ze thuis was geweest? Had ze... zou het... als... allerlei gedachten schoten haar door het hoofd en haar ogen verwijdden zich, maar ze kon geen geluid uitbrengen. Haar vader had dus gelijk gehad. Zij had hem vermoord. John Henry had zelfmoord gepleegd. Eindelijk dwong ze zich de dokter aan te kijken.

'Heeft hij nog een briefje achtergelaten?' Hij schudde van nee.

'Niets.'

'Oh mijn god.' Ze zei het eerder tegen zichzelf dan tegen de dokter, en zonk toen aan zijn voeten in elkaar.

30

Antoine de Mornay-Malle kwam de volgende ochtend om zes uur uit Parijs en hij trof Raphaella aan terwijl ze naar het uitzicht over de baai zat te kijken. Toen ze zijn stem hoorde stond ze op en wendde zich naar hem toe om hem te begroeten. Hij zag dat haar ogen dof stonden. Ze was de avond tevoren niet naar bed gegaan, en hoewel de dokter haar een kalmeringsmiddel had aangeboden, had ze dat geweigerd. Ze zag er heel moe en mager uit in de zwarte wollen jurk die haar nog nietiger leek te maken; haar haar zat streng naar achteren gekapt en de grote ogen lagen diep in het lijkbleke gezichtje. Toen hij haar beter bekeek zag hij dat ze zwarte rouwkousen droeg, en dat ze behalve de zware gouden ring die vijftien jaar haar linkerhand had gesierd, geen juwelen droeg.

'Papa...' Langzaam liep ze op hem toe en zijn ogen keken haar onderzoekend aan. Toen ze hem belde had hij aan haar stem gehoord dat er iets vreselijks moest zijn gebeurd, iets ergers nog dan alleen de dood van haar man. Er was vast iets dat ze hem nog niet had verteld.

'Raphaella, ik vind het vreselijk voor je.' Hij werd iets vriendelijker en ging in een stoel naast de hare zitten. 'Is het... is het snel gegaan?'

Ze zei niets, maar staarde naar buiten en hield zijn hand stevig in de hare. 'Ik weet het niet... Ik denk van wel...'

'Was je dan niet bij hem?' Hij keek haar fronsend aan. 'Waar was je dan?' Zijn stem was plotseling een en al wantrouwen en ze kon hem niet in de ogen zien.

'Ik was even weg.'

Haar vader knikte. 'Was het weer een beroerte... of heeft zijn hart het gewoon begeven?' Zoals veel mensen van zijn leeftijd wilde hij precies weten hoe het was afgelopen, wellicht opdat hij zou weten wat hem zelf te wachten stond. Toch begreep hij de uitdrukking op het gezicht van zijn dochter nog niet helemaal. Ze overwoog ernstig het hem niet te vertellen, maar tegelijkertijd wist ze ook dat het geen zin had hem voor te liegen. Haar vader kennende wist ze zeker dat hij met iedereen zou spreken, de bedienden, de verpleegsters, de dokter. Toevallig of met opzet zou hij wel achter de waarheid komen. Iedereen in huis wist het al. De dokter had er weliswaar mee ingestemd dat het beter was maar niets over de omstandigheden van John Henry's dood mee te delen, maar de verpleegster had het aan een van de meisjes verteld, die het weer aan de butler had overgebriefd. De butler op zijn beurt vertelde het aan de chauffeur, met een verbaasde en ontstelde uitdrukking op zijn gezicht. Het zo niet lang duren voordat een van hen iets losliet tegen iemand uit een van de huizen in de buurt, en uiteindelijk zou het algemeen bekend worden. John Henry Phillips had zelfmoord gepleegd. Raphaella wist zeker dat haar vader het ook aan de weet zou komen.

'Papa...' Ze wendde langzaam haar gezicht naar hem toe, en ontmoette eindelijk zijn blik. 'Het was geen beroerte...' Ze sloot even haar ogen, klemde haar handen om de stoelleuningen, opende haar ogen weer en ging verder. 'Het was... hij heeft pillen ingenomen, papa...' Haar stem was nauwelijks verstaanbaar en hij keek haar niet-begrijpend aan. 'Ik... hij... was de laatste tijd erg depressief... hij vond het zo vreselijk om ziek te zijn... hij was...' Ze kon niet verdergaan; haar ogen vulden zich met tranen en een snik ontsnapte haar.

'Wat wil je me nu eigenlijk vertellen?' Hij keek haar strak aan en bewoog zich niet.

'Ik wil je zeggen dat -' Ze haalde diep adem. 'De verpleegster heeft de slaappillen naast hem op het kastje laten staan... en hij heeft ze ingenomen... allemaal.' Het hoge woord was eruit.

'Heeft hij zelfmoord gepleegd?' Haar vader keek ontsteld, en ze knikte langzaam. 'Mijn god, maar waar zat jij dan? Hoe komt het dat jij niet hebt gezien dat de verpleegster ze had laten staan? Waarom was je er niet bij?'

'Ik weet het niet, papa... maar niemand wist ook dat hij wilde sterven. Ik bedoel, ik wist het wel... hij was zo moe, en hij voelde zich de laatste tijd zo gedeprimeerd omdat hij nu al zo lang ziek was. Maar niemand kon weten... ik wist niet... ik had nooit gedacht dat hij...'

'Mijn god, ben je dan niet goed bij je hoofd? Je had toch voorzichtiger moeten zijn! Het was jouw verantwoording... je plicht...' Hij wilde nog verder gaan, maar Raphaella sprong op uit haar stoel; ze zag eruit alsof ze op het punt stond te gaan gillen.

'Hou je mond, papa! Hou je mond! Ik kon er niets aan doen... Niemand kon er iets aandoen! Niemand draagt schuld... het was...

'Je gaat de verpleegster toch wel aanklagen zeker?' vroeg hij heel zakelijk. Maar Raphaella schudde haar hoofd; ze zag er gebroken en diepbedroefd uit.

'Natuurlijk niet. Ze kon toch niet weten... het was een ongeluk, papa.'

'Een ongeluk dat je echtgenoot het leven heeft gekost.' Hun blikken ontmoetten elkaar en lange tijd keken ze elkaar aan. Alsof hij voelde dat ze hem nog niet alles had verteld, vernauwde hij zijn ogen tot spleetjes. 'Is er nog iets, Raphaella? Moet je me nog iets vertellen?' Hij ging rechtop in zijn stoel zitten en keek zijn dochter strak aan, alsof hij niet alleen maar vermoedde, maar zeker wist dat zijn dochter schuldig was. 'Waar was jij toen hij het deed, Raphaella?' Ze keek haar vader verdrietig aan, en voelde zich weer helemaal een kind in plaats van een volwassen vrouw. 'Waar zat je?' Hij sprak de woorden nadrukkelijk uit, en ze wist niets te zeggen.

'Ik was uit.'

'Met wie?'

'Met niemand.' Maar het had geen zin. Hij wist het intuïtief, dat voelde ze. Ze keek hem aan, haar gezicht één grote zelfbeschuldiging. Haar blik sprak voor zichzelf.

'Je was zeker bij hem, hè Raphaella?' Zijn stem verhief zich dreigend, en omdat ze niet wist hoe ze zich hieruit kon redden, knikte ze eenvoudigweg. 'Mijn god, dan heb jij hem vermoord. Begrijp je dat? Weet je waarom hij die pillen heeft ingenomen?' Haar vader keek haar met openlijke weerzin en afschuw aan, maar Raphaella schudde haar hoofd.

'Hij wist het niet, papa, dat weet ik zeker.'

'Hoe kun je dat nu zeker weten? De bedienden wisten het vast en zeker wel, die hebben zeker iets losgelaten.'

'Dat zouden ze nooit doen, en ik denk ook niet dat ze het wisten.' Ze liep lusteloos naar het raam. Het ergste was nu voorbij; hij kende de waarheid. Meer kon zij niet zeggen. Haar ontrouw, haar verraad en haar tekortkomingen ten opzichte van John Henry waren nu allemaal onthuld, tekortkomingen die hadden geresulteerd in zijn dood door middel van slaappillen in plaats van door de hand van God.

'Je hebt dus tegen me gelogen toen je zei dat je hem niet meer zou ontmoeten?'

'Nee, toen heb ik de waarheid verteld.' Ze wendde zich weer naar hem toe. 'Ik heb hem al die tijd niet gezien, tot twee weken geleden, toen hebben we elkaar bij toeval weer ontmoet.'

'En toen ben je natuurlijk direct weer bij hem in bed gestapt.'

'Papa... alstublieft...'

'Ja toch zeker? En dat is de dood van je man geweest. Denk daar maar eens over na. Hoe kun je daar nog mee verder leven? Kun je dat werkelijk?'

Haar ogen vulden zich weer met tranen en ze schudde haar hoofd. 'Nee, dat kan ik niet.'

'Je bent een moordenares, Raphaella.' De woorden gleden hem als slangen over de lippen; het gif verspreidde zich in alle richtingen.

'Een moordenares én een hoer.' Hij verhief zich in zijn volle lengte. 'Je hebt je schandelijk gedragen en in mijn hart verstoot ik je, maar ter wille van mezelf en ter wille van je moeder geef ik je geen tweede kans me te schande te maken. Ik heb geen idee wat je met die minnaar van je van plan bent. Ik weet zeker dat je niets liever zou doen dan er met hem vandoor gaan zodra John Henry begraven is. Maar, mijn lieve kind, dat zal niet gebeuren. Vergeet het maar. Wat je later doet gaat me niets aan, en je bent een volwassen vrouw, althans dat zeg je zelf. Zij het dan een weerzinwekkende en immorele vrouw, maar volwassen ben je zeker. Over een jaar, na een behoorlijke rouwperiode, kun je je gang weer gaan en je hoerige praktijken hervatten. Maar in die tussentijd zul je je keurig gedragen, tegenover je moeder, tegenover mij en tegenover de nagedachtenis aan een man van wie ik veel heb gehouden, al deed jij dat dan niet. Na de begrafenis vlieg je met je moeder naar Spanje, en daar blijf je een jaar. Ik zal alle zaken voor je regelen, de afhandeling daarvan duurt ook wel een jaar, en daarna kun je weer hiernaar toe gaan en doen waar je zin in hebt. Maar een jaar, één jaar, ben je verschuldigd aan de man die je hebt vermoord. Als je naar de gevangenis zou gaan, zou dat voor levenslang zijn. En zoals de feiten liggen, jongedame, zul je de rest van je dagen moeten leven met wat je hebt gedaan.' Plechtig liep hij naar de deur en draaide zich nog eenmaal om: 'Zorg ervoor dat je de dag van de begrafenis klaarstaat. Ik wil er verder niet met je over praten. Een jaar van rouw om een man die je tot zelfmoord hebt gedreven is geen hoge prijs.' Terwijl ze hem nakeek gleden de tranen haar langzaam over de wangen.

Pas de volgende ochtend hoorde ze iets van Alex. Eén dag hadden ze het nieuws uit de kranten kunnen houden, maar de volgende dag stond het op de voorpagina. John Henry Phillips was gestorven. Het artikel vermeldde dat hij al sinds het begin van zijn ziekte bedlegerig was, dat hij verscheidene beroertes had gehad en al acht jaar lang zo goed als invalide was geweest. Raphaella kwam in het verhaal nauwelijks voor, alleen werd vermeld dat hij geen kinderen achterliet, maar wel zijn tweede vrouw, Raphaella de Mornay-Malle y de Santos y Quadral. Daarna volgde een opsomming van de bedrijven die hij had opgericht, het fortuin dat hij had geërfd en de grote internationale zakentransacties die hij in de loop der jaren had afgesloten. Maar dat interesseerde Alex allemaal niet. Hij had de krant uit de brievenbus gehaald toen hij naar zijn werk ging, en verbaasd naar het nieuws gestaard.

Bewegingloos had hij het artikel uitgelezen, toen was hij weer naar binnen gehold om Raphaella te bellen. Hij had zich al afgevraagd waarom ze hem die avond ervoor niet was komen opzoeken. Daarna was de angst bij hem opgekomen dat ze zich had bedacht, en dat ze hun verhouding niet verder wilde voortzetten omdat hun liefdesspel haar schuldgevoelens bezorgde en haar weer bij hem vandaan dreef. Hij vroeg zich af wat het voor haar zou betekenen dat John Henry was gestorven terwijl zij bij hem was. Uit het kranteartikel kon hij wel opmaken dat het zo was gegaan. Er stond in wanneer John Henry was overleden, en Alex begreep dat dat moest zijn geweest tijdens Raphaella's afwezigheid, of kort nadat ze was thuisgekomen. Hij probeerde zich voor te stellen hoe het was gegaan bij haar terugkeer, en hij huiverde bij de gedachte terwijl hij haar nummer draaide. Het duurde wel een paar minuten voor ze zelf aan de telefoon kwam nadat de butler had opgenomen, en haar stem klonk dof en lusteloos. Zij aan haar kant voelde een rilling door zich heen gaan toen ze de telefoon oppakte en zijn stem hoorde. Ze werd weer op harde wijze herinnerd aan wat zij aan het doen was toen haar man die dodelijke dosis pillen had ingenomen.

'Raphaella?' zei hij teder, en het was duidelijk dat hij ontdaan was. 'Ik heb het net in de krant gelezen. Ik vind het vreselijk voor je...' Na een korte stilte: 'Gaat het een beetje?' Behalve 'Hallo' had ze nog niets teruggezegd.

'Ja, het gaat wel,' zei ze traag. En toen: 'Neem me niet kwalijk, ik was druk bezig toen je belde.' Ze was een pak aan het uitzoeken voor John Henry, en haar vader had erbij gestaan met een uitdrukking op zijn gezicht die een mengeling was van beschuldiging aan haar adres en verdriet vanwege zijn overleden vriend. 'Morgen is de begrafenis.'

Haar stem klonk somber en afwezig, en hij ging op de trap zitten met de telefoon in zijn hand en sloot zijn ogen. Het was wel duidelijk dat ze werd verteerd door schuldgevoelens vanwege de dood van haar man. Hij móest haar spreken, hij moest met haar praten om erachter te komen hoe het werkelijk met haar ging.

'Kunnen we elkaar na de begrafenis spreken, Raphaella? Al is het maar heel even, ik wil zeker weten dat alles goed met je gaat.'

'Dank je, Alex. Het gaat prima.' Het leek wel of ze niet goed wist wat ze zei, en hij kreeg een angstig voorgevoel. Haar stem klonk of ze zwaar onder de medicijnen zat, of erger nog, alsof ze in een soort shocktoestand verkeerde.

'Kan ik je spreken?'

'Ik ga morgen naar Spanje.'

'Morgen, waarom?'

'Ik ga terug naar mijn ouders. Mijn vader vond dat ik de rouwtijd bij hen moest doorbrengen.'

Goeie hemel. Alex schudde zijn hoofd. Wat was er gebeurd? Wat hadden ze haar aangedaan? Wat hadden ze tegen haar gezegd? 'Hoelang duurt die periode?'

Uitdrukkingsloos zei ze: 'Een jaar.'

Met stomheid geslagen staarde hij naar de grond. Ging ze een heel jaar weg? Hij had haar weer verloren, en hij wist dat het deze keer voorgoed was. Als zij John Henry's dood in verband bracht met hun hereniging, dan zou hun verhouding haar altijd weer herinneren aan een akelige gebeurtenis die ze liever wilde vergeten. Hij móest haar gewoon nog een keer spreken, al was het maar een paar minuten. Alles was goed, als hij haar maar met beide benen op de grond kon krijgen, haar eraan kon herinneren dat hij echt van haar hield, dat ze niets verkeerds hadden gedaan en dat zij samen niet de oorzaak waren van John Henry's dood. 'Raphaella, ik moet je spreken.'

'ik denk niet dat dat kan.' Ze keek over haar schouder en zag haar vader in de aangrenzende kamer.

'Natuurlijk kan dat wel.' Alex kreeg een ingeving. 'Op de trap, waar ik je het eerst heb gezien, vlak bij jullie tuin. Ga daar maar heen, dan zal ik er ook zijn. Een kwartiertje, Raphaella... meer niet... alsjeblieft?'

Zijn stem klonk zo smekend dat ze medelijden met hem kreeg, al kon ze voor niemand eigenlijk enig gevoel opbrengen. Niet voor zichzelf, niet voor Alex en misschien ook voor John Henry niet. Ze was een moordenares, een slechte vrouw. Ze was gevoelloos. Maar Alex had John Henry niet vermoord, zij had dat gedaan. Er was dus geen reden hem te laten delen in haar straf.

'Waarom wil je me spreken?'

'We moeten samen praten.'

'Maar als iemand ons ziet?' Deed dat er eigenlijk iets toe? Ze had al een doodzonde begaan. En haar vader wist het van Alex, hij wist dat ze bij hem was toen John Henry die pillen nam. Wat maakte het dan nog uit als ze het voor Alex wat gemakkelijker maakte. Zij ging morgen toch naar Spanje.

'Niemand zal ons zien. En ik blijf maar een paar minuten. Kom je?' Ze knikte langzaam. 'Ja.'

'Over tien minuten ben ik er.'

Ze hingen op, en tien minuten later stond hij zenuwachtig onder aan de trap te wachten waar hij haar voor het eerst had gezien, haar gezicht als een silhouet tegen het lamplicht, gehuld in die zwarte bontjas. Maar hij was er in geen enkel opzicht op voorbereid hoe ze hem nu tegemoet kwam. Ze liep rechtop en star de trap af en maakte een donkere en sombere indruk. Ze droeg een strenge, zwarte jurk, geen make-up, zwarte kousen en zwarte schoenen, en er lag een blik in haar ogen die hem door de ziel sneed. Hij durfde haar niet eens tegemoet te lopen. Even later stond ze voor hem, met die spookachtige, gekwelde blik in haar donkere ogen.

'Hallo, Alex.' Het leek wel of ook zij was gestorven, alsof iemand haar had vermoord, waar het eigenlijk wel op neer kwam.

'Raphaella... oh, liefste... Hij had haar wel in zijn armen willen nemen, maar hij durfde het niet. In plaats daarvan keek hij haar aan, zelf nu ook met een gekwelde blik in de ogen. 'Laten we gaan zitten.'

Hij ging op een van de treden zitten en wees op het plekje naast hem. Als een robot nam ze plaats en trok haar knieën hoog op in de kille avondlucht daar op die koude stenen. 'Ik wil weten wat je voelt. Je ziet eruit of je alles opkropt, het is gewoon angstig. Ik denk dat je jezelf de schuld geeft van iets waar je niets aan kan doen. John Henry was oud, Raphaella, en ziek, en hij had genoeg van het leven. Dat heb je me zelf verteld. Hij was levensmoe, hij wilde sterven. Dat het samenviel met onze hereniging was puur toeval.'

Raphaella keek hem somber aan en schudde haar hoofd, alsof ze medelijden met hem had dat hij zo naïef was. 'Nee, het was geen toeval, Alex. Ik heb hem vermoord. Hij is niet in zijn slaap gestorven zoals in de krant stond. Eigenlijk wel, maar het was geen natuurlijke slaap. Hij heeft een heel flesje slaappillen ingenomen.' Ze wachtte tot deze mededeling tot hem doordrong en keek hem met doffe ogen aan. 'Hij heeft zelfmoord gepleegd.'

'Oh mijn god.' Hij keek verbaasd, alsof iemand hem een klap in zijn gezicht had gegeven, maar begreep ten slotte ten volle wat zij voelde. 'Weet je dat wel zeker, Raphaella? Heeft hij een briefje achtergelaten?'

'Nee, dat hoefde niet. Hij heeft het gewoon gedaan. Maar mijn vader is er zeker van dat hij het wist van ons, dus eigenlijk komt het erop neer dat ik hem heb vermoord. Dat zegt mijn vader, en hij heeft gelijk.' Alex voelde even iets van moordlust in zich opkomen, maar zei niets.

'Hoe weet hij dat eigenlijk?'

'Waarom zou John Henry anders zoiets doen?'

'Omdat hij zo verschrikkelijk genoeg van het leven had, het was toch eigenlijk geen leven voor hem, Raphaella. Dat heeft hij je zelf toch ook vaak gezegd?' Ze schudde haar hoofd. Ze wilde niet naar hem luisteren.

Alex bepleitte hun onschuld, terwijl zij maar al te goed wist hoe schuldig ze waren, zij in ieder geval. 'Je gelooft me niet, hè?'

Ze schudde traag haar hoofd. 'Nee, ik geloof je niet. Ik geloof dat mijn vader gelijk heeft. Ik denk dat iemand ons samen heeft gezien en het hem heeft verteld, misschien een van de bedienden, misschien heeft een van de buren ons op een avond zien thuiskomen.'

'Nee Raphaella, zo is het niet gegaan. De bedienden hebben het hem niet verteld.' Hij keek haar teder aan. 'Mijn zuster heeft het gedaan, toen jij vorige zomer in Europa was.'

'Oh mijn god.' Raphaella zag eruit of ze op het punt stond flauw te vallen en hij nam haar hand in de zijne.

'Het is niet gegaan zoals jij denkt. Een secretaris van John Henry heeft me opgebeld en me gevraagd bij je man te komen.'

'Heb je dat gedaan?' vroeg ze geschokt.

'Ja. Hij was een geweldig man, Raphaella.' Er stonden tranen in zijn ogen.

'Hoe ging het?'

'We hebben een hele tijd zitten praten. Over jou. Over mij. Over ons. Hij heeft me zijn zegen gegeven, Raphaella.' De tranen liepen Alex over de wangen. 'Hij heeft me gevraagd om voor je te zorgen, later...' Hij stak zijn armen naar haar uit, maar ze deinsde terug. Die zegen gold nu niet meer en zelfs Alex begreep dat. Daar was het nu te laat voor. 'Raphaella, lieveling, zorg dat ze je geen verdriet doen. Ze mogen ons niet afnemen wat we allebei willen, waar zelfs John Henry respect voor had. Het is goed wat we willen.'

'Het is niet goed. Het was heel, heel verkeerd wat we deden.'

'Denk je dat?' Hij keek haar indringend aan. 'Geloof je dat werkelijk?'

'Ik heb toch geen keus, Alex? Hoe kan ik iets anders geloven? Wat ik heb gedaan heeft mijn man het leven gekost, het heeft hem tot zelfmoord gedreven. Kun jij dan nog beweren dat ik niets verkeerds heb gedaan?'

'Ja, en dat zou iedereen zeggen die het hele verhaal kent. Je bent onschuldig, Raphaella, wat je vader ook zegt. Als John Henry nog leefde zou hij hetzelfde zeggen, dat weet ik zeker. Heeft hij echt geen brief achtergelaten?' Hij keek haar onderzoekend aan toen hij haar dat vroeg. Het was vreemd dat John Henry dat niet zou hebben gedaan, daar leek hij de man niet naar. Maar ze schudde weer van nee. 'Niets. De dokter heeft nog gekeken toen hij kwam, en de verpleegsters ook. Er was niets.'

'Weet je het zeker?' Ze knikte. 'En wat nu? Ga je met je moeder naar Spanje om te boeten voor je zonde?' Ze knikte weer. 'En dan? Kom je daarna weer terug?' In gedachten legde hij zich al neer bij een lang, eenzaam jaar.

'Ik weet het nog niet. Ik zal wel terug moeten komen om van alles te regelen. Daarna zal ik het huis te koop zetten. En dan' - ze weifelde even, staarde naar haar voeten en ging toen monotoon verder -'denk ik dat ik weer naar Parijs ga, of Spanje misschien.'

'Raphaella, dat is belachelijk.' Hij kon zijn handen niet meer van haar afhouden en nam haar lange, dunne vingers in zijn handen. 'Ik hou van je. Ik wil met je trouwen. Er is geen enkele reden waarom we dat niet zouden doen. We hebben niets gedaan waarvoor we ons zouden moeten schamen.'

'Jawel, Alex.' Langzaam maakte ze zich van hem los. 'Dat hebben we wel. Ik heb iets heel verkeerds gedaan.'

'En moet je die last dan verder je hele leven met je meedragen?' Maar hij besefte wel dat het dichter bij de waarheid was dat hij haar steeds weer zou herinneren aan wat zij als haar grote zonde beschouwde. Hij had haar verloren. Aan een gril van het lot, aan het toeval, aan de waanzin van een oude man of aan de insinuaties van haar vader. Hij had haar verloren. Alsof ze wist wat hij dacht, knikte ze en stond op. Ze keek hem lang aan en fluisterde toen zachtjes: 'Vaarwel.' Ze raakte hem niet aan, kuste hem niet en wachtte niet op antwoord. Ze draaide zich eenvoudig om en liep langzaam de trap af terwijl Alex haar nakeek, verslagen bij het idee dat hij haar kwijt was. In haar geheel zwarte kleding had ze wel iets van een non. Dit was de derde keer dat hij afscheid van haar moest nemen, en hij wist dat het deze keer voorgoed was. Toen ze bij de goed verborgen tuinpoort kwam duwde ze die open en sloot hem achter zich. Ze keek niet meer om, en de deur viel geluidloos in het slot. Alex bleef nog een hele tijd staan, en daarna liep hij moeizaam, en met een gevoel alsof hij stervende was de trap op. Toen stapte hij in zijn auto en reed naar huis.

31

De begrafenis was, voor zover mogelijk, een privé-aangelegenheid, maar toch zaten er wel honderd mensen in de banken van het kerkje. Raphaella zat voorin naast haar moeder en vader. Er lagen tranen op haar vaders wangen, en haar moeder huilde openlijk om een man die ze nauwelijks had gekend. In de bank achter hen zaten de familieleden die haar moeder hadden vergezeld op de reis vanuit Spanje. Alejandra's broer en twee van haar zusters, en een nicht met haar zoon en dochter. Ze waren zogenaamd gekomen om Raphaella en Alejandra bij te staan, maar voor Raphaella leken het eerder gevangenbewaarders die waren gekomen om haar mee naar Spanje te voeren.

Zij was degene die met droge ogen de hele plechtigheid uitzat en met nietsziende blik naar de met witte rozen bedekte kist staarde. Haar moeder had voor de bloemen gezorgd en haar vader had verder alles geregeld. Raphaella had niets hoeven doen, ze had alleen maar in haar kamer zitten overdenken wat ze had gedaan. Af en toe dacht ze aan Alex, aan zijn gezicht bij hun laatste ontmoeting en aan wat hij haar had verteld. Maar ze wist dat zijn redenering niet klopte. Het was allemaal zo duidelijk haar schuld, zoals haar vader had gezegd, en Alex probeerde alleen maar haar schuldgevoelens een beetje te verlichten. Ze realiseerde zich hoe vreemd het was dat ze nu Alex zowel als John Henry kwijt was, en terwijl ze daar kaarsrechtop naar de muziek zat te luisteren wist ze dat ze hen geen van beiden ooit nog terug zou zien. Bij die gedachte begonnen de tranen langzaam te vloeien; ze rolden meedogenloos langs haar wangen onder de dikke zwarte sluier, tot ze geluidloos op haar tengere, gevouwen handen vielen. Tijdens de hele plechtigheid bewoog ze zich niet. Ze zat daar maar, als een misdadiger tijdens een proces, en had niets tot haar eigen verdediging aan te voeren. Even had ze de neiging overeind te springen en te roepen dat ze hem niet expres had vermoord, dat ze onschuldig was en dat het allemaal een vergissing was. Maar ze was niet onschuldig, zei ze inwendig tegen zichzelf. Ze was wel degelijk schuldig, en nu moest ze boete doen.

Toen het voorbij was reden ze zwijgend naar het kerkhof. Hij zou naast zijn eerste vrouw en hun zoon worden begraven, en toen ze naar de met gras bedekte heuvel keek, wist Raphaella dat zij daar nooit zou rusten. Het was niet waarschijnlijk dat ze ooit weer in Californië zou gaan wonen. Ze zou over een jaar een poosje terug gaan om haar zaken te regelen en het huis te verkopen, en op een dag zou ze sterven en ergens in Europa begraven worden. Dat leek om de een of andere reden veel passender. Ze had het recht niet hier naast hem te liggen. Zij was de vrouw die hem had gedood, zijn moordenares. Het zou heiligschennis zijn haar hier te begraven. Toen het gebed van de priester was afgelopen keek haar vader haar aan alsof hij dezelfde gedachte had.

Weer reden ze zwijgend naar huis en Raphaella ging naar haar kamer. Ze had al bijna alles gepakt. Er viel niets meer te doen en ze wilde met niemand spreken. Er was trouwens niemand die met haar wilde spreken. De hele familie wist was er gebeurd was. Haar tantes en ooms, en de neven en nichten waren niet op de hoogte van haar verhouding met Alex, maar ze wisten wel dat John Henry zelfmoord had gepleegd. Het kwam Raphaella voor of ze haar beschuldigend aankeken, alsof ze steeds weer zeiden dat het haar schuld was. Het was eenvoudiger ze te ontlopen, dan hoefde ze hun gezichten en ogen niet te zien. Zo zat ze dus in haar eigen kamer, alweer als een gevangene, en benijdde John Henry om zijn moed. Als zij zo'n zelfde flesje pillen had gehad, zou zij ze ook hebben ingenomen. Ze had niets meer om voor te leven en zou graag gestorven zijn. Maar ze wist ook dat ze haar straf moest ondergaan, want sterven zou de weg van de minste weerstand zijn. Ze moest verder leven, wetend wat ze in San Francisco had misdreven, en ze zou de blikken en het gefluister van de familie in Spanje moeten verdragen. Ze wist dat het verhaal veertig, vijftig jaar later nog de ronde zou doen en dat ze wel zouden vermoeden dat er meer achter zat dan zij wisten. Misschien zou tegen die tijd zijn uitgelekt dat Alex erbij betrokken was geweest en de mensen zouden het hebben over Tia Raphaella, die haar man had bedrogen... weet je nog wel, hij heeft toen zelfmoord gepleegd... ik weet niet hoe oud ze was... een jaar of dertig misschien... ja, zij was eigenlijk degene die hem heeft gedood.

De woorden maalden maar steeds door haar hoofd; ze bedekte haar gezicht met haar handen en begon te huilen. Ze huilde om de kinderen die haar nooit zouden leren kennen en die de ware toedracht niet zouden weten; ze huilde om Alex en om wat bijna werkelijkheid was geworden, om Mandy, die ze nu nooit weer zou zien, en ten slotte om John Henry... om wat hij had gedaan... om wat hij eens was geweest... om de man die zo lang geleden van haar had gehouden en haar ten huwelijk had gevraagd terwijl ze langs de Seine wandelden. Ze zat urenlang alleen in haar kamer te huilen, daarna ging ze zachtjes zijn slaapkamer binnen en keek voor het laatst om zich heen.

Om negen uur kwam haar moeder naar boven en zei dat het tijd was om naar het vliegveld te gaan. Ze namen de vlucht van halfelf naar New York, waar ze rond zes uur in de ochtend New Yorkse tijd zouden aankomen, en om zeven uur zouden ze op weg gaan naar Spanje. Het vliegtuig zou om acht uur plaatselijke tijd in Madrid aankomen. Ze had een lange reis voor de boeg, en een heel lang jaar. Nadat haar koffers waren opgehaald liep ze langzaam de grote, statige trap af, wetend dat ze hier nooit meer zou wonen. Haar dagen in San Francisco waren voorbij; aan haar leven met John Henry was een einde gekomen. Haar liefde voor Alex was geëindigd in rampspoed. In zekere zin was haar leven afgelopen.

'Klaar?' Haar moeder keek haar vriendelijk aan, en Raphaella keek terug met dezelfde lege blik die Alex die ochtend was opgevallen. Ze knikte en liep naar buiten.

32

In het voorjaar ontving ze via San Francisco een exemplaar van haar kinderboek, dat in juli zou uitkomen. Ze bekeek het rustig, wat afstandelijk. Het leek een eeuwigheid geleden dat ze eraan begonnen was, en het scheen nu zo onbelangrijk. Ze voelde geen enkele emotie. Ook voor de kinderen, haar ouders, haar familie en zelfs voor zichzelf voelde ze de laatste tijd heel weinig; alles liet haar koud. Vijf maanden lang bewoog ze zich al als een levende dode; ze stond 's morgens op, trok haar rouwkleren aan, ging ontbijten en trok zich dan weer terug in haar kamer, waar ze tientallen brieven beantwoordde die haar uit San Francisco werden nagezonden. De meeste waren condoleancebrieven die ze beantwoordde op het dikke papier met de zwarte rand dat daar speciaal voor was gedrukt. Tegen lunchtijd kwam ze te voorschijn, en meteen na de maaltijd verdween ze weer. Af en toe ging ze alleen een wandeling maken voor het diner, en zorgde er wel voor dat er niemand met haar meeging.

Het was duidelijk dat Raphaella niemand wilde ontmoeten, en dat ze haar jaar van rouw heel serieus nam. Meteen na aankomst in Spanje had ze zelfs besloten dat ze niet in Madrid wilde blijven; ze zonderde zich in Santa Eugenia af. Ze wilde alleen zijn, en in het begin waren haar ouders het daar helemaal mee eens. In Spanje waren haar moeder en de andere familieleden eraan gewend om te rouwen, en het was gewoonte dat de weduwen en kinderen van een overledene een jaar lang uitsluitend zwart droegen. Zelfs in Parijs was dat niet helemaal ongebruikelijk. Maar de overgave waarmee Raphaella in de rouw ging deed iedereen verbaasd opkijken. Het was of ze zichzelf strafte en boete deed voor ontelbare onuitgesproken zonden. Na de eerste drie maanden stelde haar moeder haar voor naar Parijs te gaan, maar ze weigerde meteen. Ze wilde in Santa Eugenia blijven; ze had geen zin ergens anders naar toe te gaan. Ze meed alle gezelschap, zelfs dat van haar moeder. Voor zover anderen konden nagaan deed ze helemaal niets, behalve condoléancekaarten en -brieven beantwoorden op haar kamer, en lange wandelingen maken.

Bij de brieven die na haar aankomst binnenkwamen zat een lang, hartelijk epistel van Charlotte Brandon, die haar best deed de jonge vrouw te troosten. Ze vertelde openhartig maar vriendelijk dat Alex haar de omstandigheden van John Henry's dood had uitgelegd en dat ze hoopte dat Raphaella zo verstandig zou zijn zichzelf niet de schuld te geven. In een lange, filosofische ontboezeming schreef ze dat ze hem als jongeman had gekend en dat ze in de loop der tijd wel had begrepen dat zijn ziekte hem geestelijk een enorme klap moest hebben gegeven. Als je naging hoe hij vroeger was en wat er ten slotte van hem was geworden, en ook gezien zijn liefde voor Raphaella, moest zijn leven hem een gevangenis hebben geleken die hij graag zou zijn ontvlucht, hetgeen hij uiteindelijk dan ook had gedaan. En hoewel het voor de nabestaanden zeker moeilijk te begrijpen zou zijn, was het voor hem waarschijnlijk een zegen. 'Hoewel het op zichzelf een egoïstische daad lijkt,' schreef Charlotte aan Raphaella, 'hoop ik toch dat je het zult kunnen aanvaarden en begrijpen, zonder je over te geven aan zelfbeschuldigingen en zelfkwellingen.' Ze drong er bij Raphaella op aan de feiten te accepteren zoals ze waren, zijn herinnering in ere te houden en vooral om verder te leven. Het was een pleidooi voor Raphaella zelf.

Het was de enige brief die Raphaella niet meteen beantwoordde. Lange uren zat ze in haar ivoren toren, en de brief van Charlotte bleef weken onbeantwoord op haar bureau liggen. Raphaella wist eenvoudig niet hoe ze moest reageren. Ten slotte bedankte ze haar in eenvoudige woorden voor haar medeleven en hoopte dat ze naar Santa Eugenia zou komen als ze weer eens in Europa kwam. Hoe pijnlijk ze haar ook aan Alex herinnerde, ze was zo dol op Charlotte dat ze haar graag weer eens zou schrijven. Toen ze dat zo opschreef had ze niet verwacht eind juni een briefje van Charlotte te ontvangen. Zij en Mandy waren zojuist naar Londen gevlogen; zoals gewoonlijk vanwege de publiciteit rond Charlottes nieuwste boek. Ook was er sprake van filmrechten waarover onderhandeld moest worden, en ze had het dus erg druk. En dan moest ze nog naar Parijs en Berlijn, maar als ze nu toch in Europa was had ze het plan opgevat om naar Madrid te vliegen om een paar vrienden op te zoeken. Zij en Mandy zouden Raphaella dolgraag weerzien, en ze vroeg zich af of ze haar kon verleiden tot een bezoek aan Madrid, of dat het misschien beter was dat zij op een middag naar Santa Eugenia kwamen om haar op te zoeken. Het ontroerde Raphaella dat ze zich zoveel moeite wilden getroosten om haar op te zoeken, daarom durfde ze ook niet te weigeren, hoewel ze hen in vriendelijke bewoordingen probeerde af te schepen. Ze legde uit dat ze moeilijk uit Santa Eugenia weg kon, dat men haar nodig had om een oogje op de kinderen te houden en dat ze haar moeder hielp bij het ontvangen van haar talloze gasten; vanzelfsprekend klopte hier niets van. Sinds de rest van de familie voor de lange zomervakantie begon binnen te druppelen had Raphaella zich afzijdiger gehouden dan ooit; ze at zelfs vaak op haar kamer. De emotionele Spanjaarden in haar omgeving zagen daar niets vreemds in omdat ze nog in de rouw was, maar niettemin begon haar moeder zich steeds bezorgder te maken.

De brief van Raphaella aan Charlotte werd op hetzelfde zilveren blad gelegd waarop alle familieleden de uitgaande post deponeerden. Maar juist op die dag stopte een van de kinderen alle brieven in zijn tas om die in de stad te posten toen hij daarnaar toe ging om met zijn zusjes en broertjes snoep te kopen, en de brief aan Charlotte ging verloren voor hij bij de brievenbus was. Tenminste, dat was de enige verklaring die Raphaella kon bedenken toen Charlotte haar drie weken later in juli belde, omdat ze nog niets had gehoord.

'Mogen we je komen opzoeken?' Raphaella aarzelde lang; ze voelde zich tegelijkertijd onbeleefd en in het nauw gedreven.

'Ik... het is hier zo ontzettend warm, je zult het vreselijk vinden... en je weet niet hoe lastig het is om hier te komen, ik vind het bezwaarlijk dat je zoveel moeite moet doen.'

'Kom jij dan naar Madrid.' Charlottes stem was een en al opgewektheid.

'Ik zou wel willen, maar ik kan hier echt niet weg.' Het was een flagrante leugen.

'Nou, dan ziet het ernaar uit dat we geen keus hebben, hè? Is morgen goed? Dan huren we een auto en komen in de loop van de ochtend. Wat vind je daarvan?'

'Een rit van drie uur, alleen om mij op te zoeken? Oh, Charlotte... dat kan toch niet...

'Natuurlijk wel. We vinden het enig. Komt het jou goed uit?' Even voelde Charlotte zich onzeker; misschien wilde Raphaella hen niet zien, en vond ze haar opdringerig. Ook kon het zijn dat de herinnering aan Alex nog te pijnlijk was. Maar haar stem klonk gewoon, en toen ze antwoordde leek het of het haar plezier deed dat ze hen weer zou zien.

'Ik verheug me op het weerzien van jullie beiden!'

'Ik kan nauwelijks wachten, Raphaella. Overigens zul je Mandy nauwelijks herkennen. Wist je dat ze in september naar Stanford University gaat?'

Raphaella glimlachte weemoedig. Mandy... haar Amanda... het deed haar genoegen te horen dat ze nog steeds bij Alex woonde. Hij had haar evenzeer nodig als zij hem. 'Fijn.' Ze kon niet nalaten te vragen: 'En Kay?'

'Kay heeft de verkiezingen verloren. Maar dat heb je vast wel gehoord voor je vertrek. Dat was vorig jaar.' Inderdaad had ze het ook wel geweten, want ze had het in de krant gelezen, maar tijdens de korte opleving van hun verhouding had Alex geweigerd over zijn zuster te praten. Hij zag de breuk tussen hem en Kay als onherstelbaar, en Raphaella had zich vaak afgevraagd wat hij zou hebben gedaan als hij had geweten dat Kay een brief aan haar vader had geschreven. Waarschijnlijk had hij haar vermoord. Maar Raphaella had het hem nooit verteld, en daar was ze nu blij om. Wat deed het ertoe? Hun leven samen was voorbij, en Kay was per slot van rekening zijn zuster. 'Kindje, morgen kunnen we bijpraten. Kunnen we nog iets voor je meebrengen uit Madrid?'

'Alleen jezelf,' zei Raphaella met een glimlach en hing op. De rest van de dag liep ze zenuwachtig haar kamer op en neer. Waarom had ze zich laten overhalen? En wat moest ze doen als ze kwamen? Ze wilde Charlotte en Amanda eigenlijk niet zien; ze wilde niet worden herinnerd aan haar vroegere leven. Hier in Santa Eugenia leidde ze nu een nieuw leven, en meer verlangde ze niet voor zichzelf. Wat had het voor zin om in contact te blijven met het verleden?

Toen ze die avond beneden kwam om te dineren, merkte haar moeder hoe nerveus haar handen trilden. In gedachten nam ze zich voor er met Antoine over te spreken. Ze vond dat Raphaella eens naar de dokter moest, want ze zag er al maanden uit als een geest. Ondanks de schitterende zomer bleef ze op haar kamer en zag nog steeds griezelig bleek. Ze was ponden afgevallen sinds ze uit San Francisco was gekomen, en eerlijk gezegd zag ze er vergeleken met de rest van de familie ongezond uit, met haar enorme, donkere, ongelukkige ogen in het weggetrokken, trieste gezichtje.

Terloops vertelde ze haar moeder dat er de volgende dag twee gasten uit Madrid voor haar kwamen. 'Eigenlijk uit Amerika.'

'Oh ja?' zei haar moeder met warme belangstelling. Ze was opgelucht dat ze weer bezoek ontving. Ze had haar oude kennissen in Spanje niet eens willen ontmoeten. Alejandra had nog nooit zo'n strenge rouwperiode meegemaakt. 'Wie zijn het, kindje?'

'Charlotte Brandon en haar kleindochter.'

'De schrijfster?' vroeg haar moeder verbaasd. Ze had een paar van haar boeken in Spaanse vertaling gelezen en ze wist dat Raphaella ze allemaal kende. 'Blijven ze logeren?' Raphaella schudde afwezig van nee, en ging weer naar boven naar haar kamer.

Daar was ze nog steeds toen een van de bedienden aan het eind van de volgende ochtend zachtjes op haar deur klopte. 'Doha Raphaella... u hebt bezoek.' Ze durfde Raphaella nauwelijks te storen. De deur ging open en het 15-jarige meisje in uniform deed angstig een stapje achteruit.

'Dank je,' zei Raphaella met een glimlach en liep naar de trap. Ze was zo zenuwachtig dat haar benen het leken te begeven. Het was gek, maar ze had zolang al geen vrienden gesproken dat ze niet meer wist wat ze moest zeggen. Ze keek ernstig, een beetje angstig, en was gekleed in een van de elegante, zwarte zomerjurken die haar moeder voor haar in Madrid had gekocht. Ook droeg ze nog steeds zwarte kousen, en toen ze de trap afliep zag ze vreselijk bleek.

Charlotte stond beneden aan de trap te wachten, en onwillekeurig maakte ze een verschrikte beweging toen ze Raphaella naderbij zag komen. Ze had nog nooit iemand zo ongelukkig en gekweld zien kijken, en Raphaella was het toonbeeld van droefenis in haar zwarte jurkje en met die enorme droefgeestige ogen. Toen ze Charlotte zag verscheen er direct een glimlach op haar gezicht, maar het had eerder iets van een droevige hartenkreet uit een onpeilbare diepte. Het was alsof ze in een andere wereld leefde sinds ze haar voor het laatst had gezien, en Charlotte voelde een bijna onbedwingbare neiging te gaan huilen. Op de een of andere manier zag ze kans zich te beheersen; ze nam het meisje in haar armen en omhelsde haar hartelijk. Toen ze haar eens opnam terwijl ze Amanda kuste, realiseerde ze zich dat ze in bepaalde opzichten nog mooier was dan vroeger, maar het was een soort schoonheid waar je alleen maar naar keek, en die je niet aanraakte en nooit goed leerde doorgronden. Tijdens het hele bezoek was ze gastvrij, vriendelijk en charmant. Ze liet hen beiden het huis en de tuinen zien, en de oude kapel die haar overgrootvader nog had laten bouwen; verder stelde ze hen voor aan alle kinderen die met hun kindermeisjes in een speciaal voor hen aangelegde tuin aan het spelen waren. Het was een bijzonder oord om je vakantie door te brengen, dacht Charlotte bij zichzelf; het was als een overblijfsel uit een andere tijd, een andere wereld, maar het was geen wereld waar een jonge vrouw als Raphaella zich moest begraven. En het beangstigde haar Raphaella te horen zeggen dat ze van plan was daar te blijven.

'Ga je niet terug naar San Francisco?' vroeg Charlotte ontzet.

Raphaella schudde snel haar hoofd. 'Nee. Ik moet natuurlijk nog wel een keer terug om het huis te verkopen, maar zelfs dat zou ik van hieruit kunnen regelen.'

'Zou je niet liever in Parijs of Madrid wonen?'

'Nee.' Ze zei het vastberaden en glimlachte naar Amanda, die nog bijna niets had gezegd. Het meisje had sinds hun aankomst de hele tijd naar Raphaella zitten kijken. Het was alsof ze de geestverschijning zag van iemand die ze eens had gekend. Dit was Raphaella niet, het was net een verstoorde droom. En net als Charlotte had Mandy de hele middag moeite om niet te gaan huilen. Ze moest steeds terugdenken aan de tijd dat Alex en Raphaella samen zo gelukkig waren geweest, en hoe ze iedere dag op haar had zitten wachten als ze uit school kwam. Maar nu keek ze naar deze vrouw die een vreemde voor haar was geworden, zo was ze veranderd. Ze herinnerde Mandy aan Raphaella, maar meer ook niet. Ze was opgelucht toen deze haar voorstelde een duik in de zee te nemen. Net als Raphaella zo lang geleden, probeerde ze haar gevoelens onder controle te krijgen door een heel eind te gaan zwemmen. Hierdoor had Charlotte gelegenheid Raphaella onder vier ogen te spreken, iets waar ze de hele dag al naar uitgekeken had. Nu zaten ze naast elkaar in gemakkelijke stoelen in een beschut gedeelte van de tuin, en Charlotte keek haar teder glimlachend aan.

'Raphaella... mag ik iets zeggen als een heel oude vriendin?'

'Natuurlijk, altijd.' Toch kreeg ze iets van een opgejaagd hert. Ze wilde geen vragen beantwoorden, ze wilde haar beslissingen niet motiveren. Dit was nu haar leven, en ze wilde dat helemaal voor zichzelf houden.

'Ik geloof dat je jezelf kwelt, zo erg dat het nauwelijks nog voorstelbaar is. Ik zie het aan je gezicht, aan de opgejaagde blik in je ogen en ik hoor het aan je stem... Raphaella... wat moet ik tegen je zeggen? Wat kan een mens jou vertellen om je je vrijheid terug te geven?' Ze was direct tot de kern van het probleem doorgedrongen en Raphaella wendde haar gezicht af zodat de oudere vrouw de waas van tranen in haar ogen niet zou zien. Ze deed alsof ze de tuin inkeek, en langzaam, droevig, schudde ze haar hoofd.

'Ik zal nooit weer vrij zijn, Charlotte.'

'Maar je begraaft je hier in dit leven. Je hebt jezelf schuldgevoelens aangepraat, terwijl ik geloof dat het helemaal jouw schuld niet was. Ik zal altijd blijven geloven dat je man het leven moe was, en als je eerlijk bent, denk ik dat jij dat ook vindt.'

'Ik weet het niet, ik geloof het niet. Maar het doet er ook niet toe. Ik heb een goed leven gehad. Ik ben vijftien jaar getrouwd geweest, meer wil ik niet. Nu ben ik hier; ik ben weer thuis.'

'Maar het is jouw thuis niet meer, Raphaella. Bovendien praat je alsof je een oude vrouw bent.'

Raphaella glimlachte. 'Zo voel ik me ook.'

'Dat is belachelijk.' Ze kreeg een ingeving. 'Waarom ga je niet met ons mee naar Parijs?'

'Nu?' vroeg Raphaella stomverbaasd.

'We gaan vanavond weer naar Madrid en vliegen morgen naar Parijs. Wat vind je daarvan?'

'Ik vind het niet zo'n goed plan,' zei Raphaella met een lieve glimlach. Het idee trok haar helemaal niet aan. Ze was al in een jaar niet in Parijs geweest, en ze had totaal geen zin er weer heen te gaan.

'Wil je er nog eens over denken?' Raphaella schudde droevig van nee.

'Heus Charlotte, ik blijf liever hier.'

'Maar waarom? Waarom doe je dit? Het is niet goed voor je.'

'Oh jawel,' zei ze met een knikje, 'het is wel goed voor me.' En toen durfde ze eindelijk de vraag te stellen die haar de hele dag al op de lippen had gebrand: 'Hoe gaat het met Alex? Gaat alles goed met hem?' Hij had haar twee keer geschreven, brieven die zij niet had beantwoord, maar ze had er wel in gelezen dat het gebeurde hem vreselijk had aangepakt. Haar verhuizing, haar zwijgen en haar weigering hem weer te ontmoeten verergerden dat alles nog.

Charlotte knikte langzaam. 'Hij redt zich wel.' Maar deze situatie was veel moeilijker voor hem dan de scheiding van Rachel, en ze was er niet zo zeker van dat hij ooit weer helemaal de oude zou worden. Ze wist niet goed of ze dat nu wel of niet tegen Raphaella moest zeggen. Haar schuldgevoel zou er misschien alleen nog maar door vergroot worden. 'Je hebt hem nooit geschreven, hè?'

'Nee,' zei ze en keek Charlotte recht aan. 'Ik dacht dat het beter voor hem zou zijn als ik alle banden definitief verbrak.'

'Dat heb je al eens eerder gedacht, en toen had je ook ongelijk.'

'Toen was alles anders.' Raphaella keek afwezig en dacht terug aan de scène in Parijs met haar vader, nog niet eens een jaar geleden. Hoe intens had ze dat allemaal beleefd, hoe belangrijk was het toen geweest. En nu was alles veranderd en dat andere leven was niet belangrijk meer. Kay had haar belangrijke verkiezing verloren, zij was Alex kwijt, John Henry was dood... Raphaella keek Charlotte weer aan. 'Kay heeft een brief aan mijn vader geschreven waarin ze hem heeft verteld over de verhouding met Alex. Ze heeft hem verzocht er een eind aan te maken, en dat heeft hij toen gedaan.' Ze zag hoe geschokt Charlotte door deze onthulling was en besloot er maar niet aan toe te voegen dat ze ook nog een brief aan John Henry had geschreven, wat eigenlijk nog wreder was geweest. Ze glimlachte naar Alex' moeder en zei: 'Hij dreigde het aan mijn man te zullen vertellen en hij liet mijn gangen nagaan. Hij beweerde ook dat ik egoïstisch was en Alex' leven te gronde richtte omdat ik een huwelijk en kinderen in de weg stond.' Ze slaakte een zachte zucht. 'Toen had ik echt het gevoel dat ik geen keus had.'

'En nu dan?'

'Mijn vader wilde dat ik voor een jaar hiernaar toe zou komen. Hij vond dat dat wel het minste was dat ik kon doen' - haar stem daalde tot gefluister - 'nu ik John Henry's dood op mijn geweten heb.'

'Maar je hebt hem toch niet gedood!' Even later voegde ze eraan toe: 'Wat gebeurt er als het jaar voorbij is? Vindt je familie het erg als je hier weggaat?'

'Ik weet het niet. Het doet er ook niet toe, Charlotte. Ik ga niet weg. Ik hoor hier thuis. Hier zal ik blijven.'

'Waarom hoor je hier?'

'Ik wil er liever niet meer over praten.'

'Kwel jezelf toch niet langer, verdomme!' Ze pakte Raphaella's handen in de hare. 'Je bent een mooie jonge vrouw, met een goed karakter en een goed hart, je verdient een vruchtbaar, gelukkig leven, een man, kinderen... met Alex of met iemand anders, dat moet je zelf weten, maar je kunt je hier toch niet begraven, Raphaella.'

Raphaella trok haar handen langzaam uit die van Charlotte terug. 'Ja, dat kan ik wel. Ik kan nergens anders leven met wat ik heb gedaan. Wie ik ook zou aanraken, van wie ik ook zou houden, met wie ik ook zou trouwen, ik zou steeds aan John Henry en aan Alex moeten denken. De een heb ik gedood, en de ander heb ik bijna te gronde gericht. Welk recht heb ik het leven van een ander zó te beïnvloeden?'

'Omdat je niemand hebt gedood en niemand te gronde hebt gericht. God, ik wou dat ik je dat aan je verstand kon brengen.' Maar ze wist dat het een bijna hopeloze zaak was. Raphaella had zich opgesloten in haar eigen kerker en hoorde nauwelijks wat er werd gezegd. 'Je gaat dus niet mee naar Parijs?'

'Nee,' zei ze met een lieve glimlach. 'Maar het was aardig van je om me uit te nodigen. En Mandy ziet er fantastisch uit.' Het was een teken dat Raphaella niet meer over haar besluit wilde praten. Ze stelde voor dat ze de rozentuin aan het andere eind van het landgoed zouden gaan bekijken. Daarna voegden ze zich weer bij Amanda, en even later werd het tijd voor hen om weer te vertrekken. Raphaella keek hen met een spijtige blik na, liep toen door de roze marmeren hal het grote huis weer in en ging langzaam naar boven.

Terwijl Charlotte hun gehuurde auto door de hoofdingang van Santa Eugenia reed, barstte Amanda in tranen uit. 'Maar waarom wilde ze niet mee naar Parijs?'

Ook Charlotte had tranen in haar ogen. 'Omdat ze daar geen zin in had, Mandy. Ze wil zich hier levend begraven.'

'Kon je dan niet met haar praten?' Mandy snoot haar neus en droogde haar ogen. 'God, wat zag ze er vreselijk slecht uit. Het lijkt wel of zij is gestorven in plaats van John Henry.'

'In zekere zin is dat ook zo.' Charlotte liet haar tranen de vrije loop en reed de snelweg naar Madrid op.

33

In september begon Alejandra een beetje aandrang op Raphaella uit te oefenen. De rest van de familie was weer naar Barcelona en Madrid vertrokken, maar Raphaella was vastbesloten de winter in Santa Eugenia uit te zitten. Ze beweerde dat ze aan een nieuw kinderboek wilde werken, maar het was een tam excuus. Ze had helemaal geen plannen om weer te gaan schrijven, en dat wist ze heel goed. Maar haar moeder stond erop dat Raphaella met haar naar Madrid zou gaan.

'Ik heb er geen zin in, moeder.'

'Onzin. Het zal je goed doen.'

'Waarom? Ik kan toch niet naar de schouwburg, of de opera of naar diners.'

Haar moeder keek eens peinzend naar het bleke, vermoeide gezichtje tegenover haar. 'Het is nu negen maanden geleden, Raphaella. Je kunt toch af en toe weleens met mij uitgaan.'

'Dank u...' Ze keek haar moeder verdrietig en somber aan. 'Maar ik blijf liever hier.' De discussie liep weer op niets uit, en zoals gewoonlijk na zo'n gesprek verdween Raphaella naar haar kamer. Daar zat ze urenlang peinzend en dromend over de tuinen uit te kijken. Er waren nu niet meer zoveel brieven te beantwoorden, en boeken las ze ook bijna nooit meer. Ze zat daar maar te denken, soms over John Henry, soms over Alex en de ogenblikken die ze samen hadden gedeeld. Dan dacht ze terug aan haar trip naar Parijs, toen haar vader haar het huis had uitgezet en haar een hoer had genoemd. Daarna dacht ze altijd aan het tafereel dat ze had aangetroffen die avond... nadat John Henry... gevolgd door haar vaders komst... hij had haar een moordenares genoemd. Ze zat daar maar; ze leefde met haar herinneringen en staarde met nietsziende ogen naar buiten. Ze ging nooit uit, ze deed niets en ze kwijnde langzaam weg. Haar moeder durfde zelfs Santa Eugenia niet te verlaten, want Raphaella's gedrag had iets beangstigends. Ze was zo afwezig, zo afstandelijk en zo onverschillig. Niets interesseerde haar. Ze at niet veel meer en sprak tegen niemand, tenzij het noodzakelijk was. Ook mengde ze zich nooit in de gesprekken en ze maakte nooit een grapje. Het was afschuwelijk om aan te zien. Eind september echter dreef Raphaella's moeder haar zin door.

'Het kan me niet schelen wat je zegt, Raphaella, ik neem je mee naar Madrid. Je kunt je hier niet opsluiten.' Bovendien zag ze zelf op tegen de saaie herfst in het buitenverblijf. Ze hunkerde naar verstrooiing, en ze kon niet begrijpen dat een jonge vrouw van vierendertig zo'n leven kon verdragen. Dus pakte Raphaella haar koffers en ging mee. Onderweg zei ze geen woord, en bij haar aankomst ging ze direct naar boven, naar de grote suite die ze in haar moeders huis altijd bewoonde. Niemand scheen haar meer op te merken terwijl ze als een schim door het huis liep. De tantes, neven, nichten of broers en ooms hadden aanvaard dat ze nu eenmaal zo was.

Haar moeder luidde het seizoen in met een serie feesten; er klonk muziek en gelach en er werd weer gedanst in huis. Ze steunde diverse liefdadigheidsvoorstellingen en ging met grote groepen familieleden en vrienden naar de opera, gaf grote en kleine diners en leek voortdurend verstrooiing te bieden aan een legertje vrienden. Toen het tegen december liep hield Raphaella het niet langer uit. Het leek of er altijd tientallen mensen in avondkleding op haar stonden te wachten als ze naar beneden kwam. Haar moeder had botweg geweigerd haar nog langer haar eten op de kamer te laten brengen. Ze zei dat het niet gezond was, en al was ze dan in de rouw, ze kon toch wel samen met de gasten eten. Bovendien was het goed voor haar om weer onder de mensen te komen, beweerde haar moeder, maar Raphaella was het daar niet mee eens. Toen de eerste week van december voorbij was besloot ze te vertrekken en pakte de telefoon. Ze boekte een plaats in het toestel naar Parijs, omdat ze dacht dat de plechtige rust van haar vaders appartement een verademing zou zijn. Ze had zich altijd al afgevraagd hoe die twee het met elkaar uithielden, haar moeder die zo uitbundig en grillig was en zo van uitgaan hield, en haar vader die zo ernstig en zo streng was. Het antwoord was natuurlijk dat haar moeder in Madrid woonde, terwijl haar vader in Parijs bleef en tegenwoordig nog maar zelden naar Spanje kwam. Hij had het gevoel dat hij te oud werd voor Alejandra's frivole vermaak, en Raphaella moest toegeven dat ze er zelf ook zo over was gaan denken.

Ze belde haar vader om hem te laten weten dat ze kwam, maar ze nam aan dat het hem geen bijzondere problemen zou opleveren, want ze had in zijn huis ook een eigen kamer. Hij was niet thuis toen ze belde, en een nieuw dienstmeisje nam de telefoon op. Ze besloot hem te verrassen en herinnerde zichzelf eraan dat ze al een jaar niet bij hem was geweest, niet sinds hij haar had onderhouden over haar verhouding met Alex. Maar de afgelopen elf maanden had ze boete gedaan, althans voor een paar van haar zonden, door als een non in Spanje te leven. Ze wist dat haar vader haar levenswijze goedkeurde, en na zijn felle beschuldigingen was het een opluchting te weten dat hij haar nu wellicht wat beter gezind was.

Het toestel naar Parijs was maar halfvol. Ze nam een taxi van Orly en stond toen ze aankwam even vol bewondering naar het schitterende huis van haar vader te kijken. In zekere zin was het altijd vreemd hier weer terug te komen. In dit huis had ze als kind gewoond, en altijd weer als ze erheen ging had ze een beetje het gevoel alsof ze niet een vrouw, maar weer een klein kind was. Het huis herinnerde haar ook aan John Henry, zijn eerste bezoek aan Parijs, hun lange wandelingen in het Luxembourg en langs de Seine.

Ze belde aan en zag een onbekend gezicht tegenover zich. Het was een meisje in een gesteven uniform; ze had een wat zuur gezichtje met dikke, zwarte wenkbrauwen en keek haar vragend aan terwijl de taxichauffeur haar koffers naar binnen droeg.

'Ja?'

'Ik ben mevrouw Phillips, de dochter van meneer De Mornay-Malle.' Het meisje leek niet erg onder de indruk te zijn van haar komst, en Raphaella vroeg met een glimlach: 'Is mijn vader thuis?'

De jonge vrouw knikte en keek haar met een wat vreemde blik aan. 'Hij is... boven.' Het was acht uur 's avonds, en Raphaella had niet zeker geweten of ze haar vader wel thuis zou treffen. Ze wist dat hij altijd alleen at als hij thuis was, of dat hij de hele avond uit zou zijn. Ze liep hier niet het risico een heel gezelschap aan te treffen zoals bij haar moeder, met dansende, vrolijke stelletjes die door de gangen dwaalden. Haar vader mengde zich niet zo onder de mensen en sprak liever af in restaurants in plaats van thuis diners te organiseren.

Raphaella knikte het meisje vriendelijk toe. 'Ik ga wel even naar boven om hem te begroeten. Wilt u een van de bedienden vragen mijn koffers naar mijn kamer te brengen?' Toen bedacht ze dat de vrouw misschien niet wist welke dat was en voegde eraan toe: 'De grote blauwe kamer, op de tweede verdieping.'

'Oh,' zei het meisje en kneep toen ineens haar lippen op elkaar, alsof ze geen woord meer kon uitbrengen. 'Jazeker mevrouw.' Ze knikte en haastte zich terug naar de keuken, terwijl Raphaella langzaam de trap op liep. Ze voelde niet bijzonder veel vreugde weer terug te zijn, maar hier was het tenminste rustig, en dat was een verademing na de constante drukte van het huis in Spanje. Ze besefte dat ze zelf een onderkomen zou moeten zoeken als ze het huis in San Francisco had verkocht. Ze dacht erover om een stukje grond vlak bij Santa Eugenia te kopen om daar een huisje op te zetten; terwijl dat in aanbouw was kon ze rustig in Santa Eugenia blijven. Het zou een ideaal excuus zijn om niet naar de stad te hoeven gaan. Over dit soort zaken wilde ze onder andere met haar vader spreken. Hij had de hele erfenis voor haar geregeld sinds zij uit San Francisco was vertrokken, en nu wilde ze weten hoe de zaken ervoor stonden. Over een paar maanden zou ze nog één keer teruggaan naar Californië, om het huis te verkopen. Toen ze op de tweede verdieping was gekomen stond ze even aarzelend stil voor haar vaders studeerkamer, en keek naar het prachtige houtsnijwerk van de dubbele deur. Ze besloot eerst naar haar eigen kamer te gaan om haar jas uit te doen, haar handen te wassen en een kam door haar haar te halen. Haar vader zat waarschijnlijk in de bibliotheek te lezen of al rokend een paar stukken door te nemen.

Zonder aarzelen deed ze de grote koperen deurkruk naar beneden en ging het voorvertrek in dat naar haar oude kamer leidde. Er waren twee stel dubbele deuren voor je bij het eigenlijke vertrek kwam, en ook de tweede deur maakte ze zonder nadenken open en liep de kamer binnen. Daar kreeg ze ineens dat vreemde gevoel dat ze het verkeerde appartement was binnengegaan. Aan haar toilettafel zat een forse blonde vrouw in een blauwe kanten peignoir, die met zachte, pluizige veren aan de hals was afgezet. Toen ze opstond keek ze Raphaella wat hooghartig-vragend aan. Raphaella zag dat haar blauwe satijnen slippers precies bij de peignoir pasten. Even stond Raphaella doodstil; ze had er geen idee van wie de vrouw was.

'Ja?' vroeg ze autoritair en keek Raphaella strak aan. Even had Raphaella het idee dat ze haar eigen kamer zou worden uitgezet. Het begon tot haar door te dringen dat het wel een gast van haar vader zou zijn, en dat zij zonder enige aankondiging was gearriveerd. Maar dat gaf niet, zij kon wel in de grote geel-met-gouden logeerkamer op de derde verdieping slapen. Het kwam niet bij haar op dat het vreemd was dat haar vaders gast die kamer niet gebruikte.

'Neemt u me alstublieft niet kwalijk... ik dacht...' Ze wist niet of ze zich moest voorstellen, of zonder iets te zeggen moest vertrekken.

'Wie heeft u binnengelaten?'

'Ik weet het niet precies. Er schijnt een nieuw meisje te zijn,' zei ze met een vriendelijke glimlach, maar de vrouw keek haar nijdig aan, en even had Raphaella het gevoel dat dit het huis van deze blonde, forse vrouw was. 'Wie bent u?'

'Raphaella Phillips.' Ze kreeg een kleur en de vrouw verstrakte. Raphaella bekeek haar nog eens nader en had het gevoel dat ze haar weleens eerder had gezien. Het volle, met lak bespoten blonde kapsel en de ogen kwamen haar vaag bekend voor; ze had iets dat Raphaella niet goed kon thuisbrengen. Op dat moment kwam haar vader binnen door de deur van het aangrenzende boudoir. Hij droeg een kamerjas van donkerrode zijde en zag er schoon, fris en perfect uit, al had hij kennelijk onder de kamerjas, die een beetje openhing, niets aan. Zijn benen en voeten waren onbedekt, en door de openvallende jas kwamen een paar grijze plukjes borsthaar naar buiten. 'Oh...' Raphaella deed een stapje achteruit in de richting van de deur, alsof ze zich op verboden terrein bevond. Ze besefte dat dat ook inderdaad het geval was en dat ze hen had betrapt tijdens een rendez-vous. Toen ze zich dat realiseerde herinnerde ze zich plotseling ook wie die vrouw eigenlijk was. 'Oh mijn god.' Raphaella stond bewegingloos naar haar vader en die blonde vrouw te staren. De vrouw was de echtgenote van de belangrijkste minister uit het Franse kabinet.

'Georgette, laat ons even alleen, wil je.' Zijn toon was streng, maar zijn gezicht stond onzeker, en de vrouw wendde zich blozend af.

'Georgette...' zei hij zachtjes, en maakte een hoofdgebaar in de richting van het boudoir. Ze ging weg en hij trok zijn kamerjas wat dichter om zich heen. 'Mag ik vragen wat je hier doet, onaangekondigd en wel?'

Voordat ze antwoordde keek ze hem lang en strak aan, en plotseling werd ze overspoeld door een woede die ze al een jaar eerder had moeten voelen. Het gebeurde met zo'n kracht dat ze zich niet kon bedwingen. Stapje voor stapje liep ze op hem af, en in haar ogen flikkerde iets wat hij nog nooit eerder bij haar had gezien. Instinctief zocht hij steun bij de rugleuning van een stoel die naast hem stond, en inwendig trilde hij nu hij zo tegenover zijn dochter stond.

'U vraagt wat ik hier doe, papa? Ik kom u opzoeken. Ik dacht mijn vader in Parijs eens een bezoekje te brengen. Is dat zo vreemd? Misschien had ik moeten opbellen, dan was mevrouw deze ontmoeting bespaard gebleven, maar ik vond het leuker om u te verrassen. En de reden dat ik hier in deze kamer sta, vader, is dat het toevallig mijn kamer is. Maar ik denk dat het er eerder om gaat wat u in deze kamer doet. U met uw eeuwige gemoraliseer en uw eindeloze preken. U hebt me een jaar geleden dit huis uitgezet en me een hoer genoemd. U hebt me een moordenares genoemd, omdat ik zogenaamd mijn oude man van zevenenzeventig had "gedood", een man die al bijna negen jaar met één been in het graf stond. En als de man van deze vrouw. Zijne Excellentie de minister, morgen een beroerte krijg, papa, bent u dan ook een moordenaar? Als hij nu eens een hartaanval krijgt? Als hij hoort dat hij kanker heeft en zelfmoord pleegt omdat hij dat idee niet kan verwerken, zult u zich dan schuldig voelen en uzelf straffen zoals u mij hebt gestraft? Als uw verhouding met zijn vrouw eens een einde maakt aan zijn politieke carrière? En zij, papa? En zij? Wat ontzegt u haar? Welk recht hebt u om dit te doen terwijl mijn moeder in Madrid zit? Welk recht hebt u dat ik een jaar geleden niet had, om samen te zijn met een man van wie ik houd? Welk recht... Hoe durft u! Hoe durft u!' Bevend stond ze voor hem en slingerde hem haar beschuldigingen in het gezicht.

'Hoe durft u mij zo te behandelen. U hebt me vorig jaar uit dit huis gezet en me die avond naar Spanje gestuurd omdat u geen hoer onder uw dak duldde. Maar nu hebt u een hoer onder uw dak, papa.' Ze wees hysterisch naar het boudoir, en voor hij haar kon tegenhouden beende ze naar de deur, opende hem en keek naar de ministersvrouw die zachtjes zat te huilen, met een zakdoek in de hand. 'Goeiendag, mevrouw.'

Toen wendde ze zich weer tot haar vader. 'Vaarwel. Ik voel er ook niet voor de nacht door te brengen in hetzelfde huis als een hoer, en u papa, bent nog erger dan een hoer. U bent... u bent... Ze begon hysterisch te snikken. 'Wat u vorig jaar tegen me hebt gezegd is bijna mijn dood geworden... bijna een jaar lang heb ik mezelf gekweld met John Henry's zelfmoord, terwijl iedereen zei dat ik onschuldig was, dat hij het heeft gedaan omdat hij zich zo oud, zo ziek en zo ellendig voelde. Alleen u hebt me van moord beschuldigd en hebt me een hoer genoemd. U hebt gezegd dat ik u te schande heb gemaakt, en dat ik een schandaal riskeerde dat uw goede naam zou kunnen schaden. En u dan, verdomme? En zij?' Ze maakte vaag een handgebaar naar de vrouw in de blauwe peignoir. 'Zou dit dan niet een vreselijk schandaal worden? En uw bedienden? En Zijne Excellentie? En de kiezers? En de cliënten van de bank? Laat dat alles u dan koud? Of ben ik de enige die zich schandalig kan gedragen? Mijn god, wat ik heb gedaan was zoveel minder erg dan dit. En u hebt hier recht op als u daar zin in hebt. Wie ben ik om u te vertellen wat u wel en niet kunt doen, wat goed is en wat niet? Maar hoe durft u mij een hoer te noemen en mij zo te behandelen.' Snikkend boog ze even het hoofd, en keek hem toen weer woedend aan. 'Ik zal het u nooit vergeven, papa... nooit...'

Hij keek haar aan en zag eruit als een gebroken man. Zijn al oude lichaam leek nietig in de kamerjas, en op zijn gezicht stond te lezen dat haar woorden hem verdriet hadden gedaan. 'Raphaella... ik had ongelijk... ik had ongelijk... Dit is later begonnen. Ik zweer het je. Het is deze zomer pas begonnen...'

'Wat kan het mij schelen wanneer het begonnen is.' Ze slingerde hem de woorden toe terwijl hij daar hulpeloos stond te kijken naar zijn dochter en zijn maîtresse, die zat te huilen in haar Louis xv-stoeltje. 'U hebt me een moordenares genoemd, en nu u in dezelfde situatie verkeert is er geen vuiltje aan de lucht. Ik was nog wel van plan de rest van mijn leven in Santa Eugenia weg te zitten kwijnen. En weet u waarom? Omdat ik geloofde wat u zei. Omdat ik me zo verschrikkelijk schuldig voelde dat ik alle ellende die u over mij uitstortte aanvaardde.' Ze schudde haar hoofd en liep het boudoir uit naar de grote kamer. Hij volgde haar gelaten, en heel even stond ze stil in de deuropening om hem toornig aan te kijken.

'Raphaella... het spijt me...'

'Wat spijt u, vader? Dat ik u betrapt heb? Was u het me komen vertellen? Zou u me verteld hebben dat u van gedachten was veranderd, en dat ik mijn man niet heb vermoord? Zou u me hebben laten weten dat u er nog eens over had nagedacht en dat u misschien ongelijk had? Wanneer zou u me dat hebben gezegd? Als ik niet toevallig was komen binnenlopen, wanneer zou u dan naar mij toe gekomen zijn, en wat zou u dan hebben gezegd? Wanneer?'

'Ik weet het niet...' fluisterde hij schor. 'Na verloop van tijd... zou ik...'

'Oh ja?' Ze schudde gedecideerd haar hoofd. 'Ik geloof er geen woord van. Dat zou u nooit hebben gedaan. En in de tussentijd zou u hier vrolijk door zijn gegaan met uw maîtresse, en ik zou me levend begraven hebben in Spanje. Kunt u dat idee verdragen? Kunt u dat werkelijk? De enige die hier het leven van een ander heeft verwoest bent u, vader. U hebt bijna mijn leven te gronde gericht.'

Na die woorden sloeg ze de deur achter zich dicht. In een oogwenk was ze de trap af en zag dat haar koffers nog in de hal stonden. Met trillende handen deed ze haar handtas over haar schouder, pakte de koffers op, deed de deur open en liep met stevige passen het huis uit op weg naar de dichtstbijzijnde taxistandplaats. Ze wist dat er om de hoek een was, en al moest ze naar het vliegveld lopen, ze ging weer naar Spanje. Toen ze uiteindelijk een taxi had gevonden trilde ze nog helemaal, en nadat ze de chauffeur had gezegd haar naar Orly te brengen, leunde ze met haar hoofd achterover en sloot haar ogen. Onopvallend veegde ze de tranen van haar wangen.

Ze was vervuld van een plotselinge haat en woede jegens haar vader. Wat een schoft, wat een hypocriet. En haar moeder? Hoe zat het met al de beschuldigingen die hij had geuit en alles wat hij had gezegd... ? De hele weg naar het vliegveld tolden de gedachten door haar hoofd, en uiteindelijk kwam ze tot de conclusie dat hij alleen maar menselijk was, net zo menselijk als haar moeder waarschijnlijk, net zo menselijk als zij zelf eens was geweest, misschien wel net zo menselijk als John Henry. Misschien had ze John Henry wel helemaal niet gedood. Misschien had hij gewoon niet verder willen leven. Tijdens haar vlucht naar Madrid staarde ze de nacht in en overdacht alles nog eens, en voor het eerst in bijna een jaar voelde ze zich bevrijd van de vreselijke last van haar eigen schuldgevoelens en verdriet. Ze voelde zelfs medelijden met haar vader en lachte zachtjes als ze terugdacht aan hoe hij daar had gestaan in zijn rode kamerjas, en aan die mollige maîtresse van middelbare leeftijd in de peignoir met die veertjes om haar dikke hals. Toen het toestel in Madrid landde, en zelfs tijdens het uitstappen, kon ze een glimlach niet onderdrukken.

34

De volgende morgen kwam Raphaella beneden ontbijten, en hoewel haar gezichtje nog even bleek en hol was als het afgelopen jaar, sprankelde er nieuw licht in haar ogen. En terwijl ze haar koffie dronk vertelde ze haar moeder luchtigjes dat ze alle zaken met haar vader had besproken en dat ze had besloten weer naar huis te komen. 'Maar waarom heb je hem niet gewoon gebeld?'

'Omdat ik dacht dat het meer tijd zou nemen.'

'Toch vind ik het gek, waarom ben je zo snel teruggekomen?'

Raphaella zette beheerst haar koffiekopje neer. 'Omdat ik zo gauw mogelijk weer hiernaar toe wilde, moeder.'

'Oh ja?' Alejandra voelde dat er meer achter zat en nam haar dochter aandachtig op. 'Waarom?'

'Ik ga naar huis.'

'Naar Santa Eugenia?' Alejandra keek geïrriteerd. 'Alsjeblieft, toch niet nu al. Blijf in ieder geval tot Kerstmis in Madrid, dan gaan we met zijn allen. Maar ik wil niet dat je er nu naar toe gaat. Het is er in dit seizoen veel te treurig en te saai.'

'Dat weet ik wel, en daar ga ik ook niet naar toe. Ik bedoelde San Francisco.'

'Wat?' vroeg haar moeder stomverbaasd. 'Heb je daarover met je vader gesproken? Wat zei hij ervan?'

'Niets.' Raphaella glimlachte bijna bij de herinnering aan de rode kamerjas. 'Het is mijn eigen beslissing.' Wat ze had ontdekt over de levenswijze van haar vader had haar eindelijk haar vrijheid teruggegeven. 'Ik wil weer naar huis.'

'Doe niet zo belachelijk. Dit is je thuis, Raphaella.' Ze maakte een armgebaar dat het hele schitterende huis omvatte, een huis dat al 150 jaar in de familie was.

'Ja, voor een deel. Maar in San Francisco heb ik ook een thuis. Ik wil weer terug.'

'Wat ga je daar dan doen?' Haar moeder was er niet gelukkig mee. Eerst had ze zich als een gewond dier in Santa Eugenia verstopt, en nu wilde ze opeens weer uitvliegen. Maar ze moest toegeven dat ze een levendiger indruk maakte. Het was maar een glimpje... een schim... maar toch werd ze weer herinnerd aan de vrouw die Raphaella eens was geweest. Ze was nog steeds ongewoon rustig en zeer terughoudend, want zelfs nu wilde ze niet vertellen wat ze eigenlijk ging doen. Alejandra vroeg zich af of ze weer iets van die man had gehoord, of ze daarom terugging. Als dat zo was, zinde dat haar niet erg. Per slot van rekening was er na de dood van haar man nog geen jaar verstreken. 'Waarom wacht je niet tot het voorjaar?'

Raphaella schudde haar hoofd. 'Nee, ik ga nu.'

'Wanneer?'

'Morgen.' Dat besluit had ze op dat moment genomen. Ze zette haar kopje neer en keek haar moeder aan. 'Ik weet niet hoelang ik daar blijf en ook niet wanneer ik weer terugkom. Misschien ga ik het huis daar verkopen, misschien ook niet. Ik weet het gewoon nog niet. Ik weet alleen wel dat ik in een soort shocktoestand was toen ik daar de boel in de steek liet. Ik moet weer terug.' Haar moeder zag wel in dat ze gelijk had, maar ze was bang haar weer te verliezen. Ze wilde niet dat Raphaella in Amerika woonde, ze hoorde in Spanje.

'Waarom laat je je vader niet alles voor je regelen?' Dat zou Alejandra immers zelf hebben gedaan.

'Nee,' zei Raphaella vastberaden. 'Ik ben geen kind meer.'

'Wil je dat een van je nichtjes met je meegaat?'

Raphaella glimlachte vriendelijk. 'Nee moeder, ik red me heus wel.'

Nog een paar keer probeerde ze Raphaella tot andere gedachten te brengen, maar vergeefs, en toen Antoine ervan hoorde was het al te laat. De dag daarop pakte hij met trillende hand de telefoon en belde naar Spanje. Hij dacht dat Raphaella het misschien zou hebben verteld aan Alejandra, en dat zijn eigen huwelijk groot gevaar liep. Maar het enige dat hem werd verteld was dat Raphaella die morgen naar Californië was gevlogen. Het was te laat om haar tegen te houden, maar Alejandra wilde dat hij haar belde om haar te vertellen dat ze terug moest komen.

'Ik denk niet dat ze naar me zal luisteren, Alejandra.'

'Naar jou luistert ze wel, Antoine.' Ineens zag hij de scène van een paar dagen geleden weer voor zich, toen Raphaella opeens voor zijn neus had gestaan, en hij was haar heel dankbaar dat ze kennelijk niets tegen haar moeder had gezegd. Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, naar mij luistert ze niet, Alejandra. Niet meer.'

35

Op een schitterende, heldere decemberdag, om drie uur 's middags, landde het toestel op San Francisco International Airport. De zon scheen vrolijk, het was zacht buiten en er stond een frisse bries. Raphaella haalde diep adem en vroeg zich af hoe ze het had uitgehouden zonder die opwekkende lucht. Het gaf haar een heerlijk gevoel weer terug te zijn, en toen ze zelf met haar bagage door de douane ging, voelde ze zich sterk en onafhankelijk. Ze liep naar buiten en riep een taxi aan, want deze keer stond er geen limousine voor haar klaar, en ze was niet als een bijzondere passagier het vliegtuig uit geloodst. Ze was gewoon als ieder ander behandeld, en dat gaf haar een prima gevoel, want ze had er genoeg van om een verborgen en beschermd leven te leiden. Het was hoog tijd dat ze voor zichzelf ging zorgen. Ze had naar John Henry's huis gebeld om haar komst aan te kondigen; er waren natuurlijk nog maar een paar bedienden over. De anderen waren door haar vader ontslagen, sommigen waren met pensioen gegaan en een paar hadden een kleine som geld ontvangen die hen door John Henry was nagelaten. Allemaal gingen ze met een gevoel van spijt dat er een tijdperk was afgesloten. Ze geloofden geen van allen dat Raphaella ooit terug zou komen, en met verbazing hoorde het overgebleven personeel dat ze onderweg was.

Toen de taxi voor het grote huis stopte werd ze hartelijk ontvangen. Ze waren allemaal blij haar weer te zien en vonden het heerlijk dat er weer iemand kwam wonen, al voelden ze wel aankomen dat haar terugkeer een voorbode was van nog meer veranderingen. Die avond maakten ze een heerlijk diner voor haar klaar: gevulde kalkoen, zoete aardappelen en asperges, en een prachtige appeltaart toe. In de keuken hadden ze het erover hoe vreselijk mager ze was geworden, hoe ongelukkig en vermoeid ze eruitzag en dat ze nog nooit zulke droevige ogen hadden gezien. Toch zag ze er beter uit dan het afgelopen jaar in Santa Eugenia, al wist het personeel dat natuurlijk niet.

Om hen een plezier te doen had ze in de eetkamer gegeten, en na het diner liep ze op haar gemak het huis door. Het zag er op de een of andere manier leeg, triest en onverzorgd uit, een overblijfsel uit een ander tijdperk, en toen ze om zich heen keek voelde ze dat het tijd was er een punt achter te zetten. Als ze in San Francisco bleef, en dat wist ze nog niet zeker, had ze een huis als dit niet nodig. Het zou haar altijd deprimeren, want ze zou er steeds worden herinnerd aan John Henry zoals hij de laatste jaren was geweest.

Eigenlijk was het wel verleidelijk in San Francisco te blijven, maar als ze dat inderdaad deed had ze een veel kleiner huis nodig... zoals Alex' huis in Vallejo... Ondanks al haar pogingen niet aan hem te denken, dwaalden haar gedachten steeds weer in zijn richting. Ze kon onmogelijk haar slaapkamer inlopen zonder te denken aan al die avonden dat ze ongeduldig had zitten wachten om naar hem toe te kunnen gaan. Ze keek om zich heen en vroeg zich af hoe het met hem ging, en wat hij het afgelopen jaar van zijn leven had gemaakt. Ze had nooit meer iets van Amanda of Charlotte gehoord, en ze vermoedde dat dat ook niet meer zou gebeuren. Ze was ook niet van plan contact met hen op te nemen... met Alex ook niet... Ze zou hem niet opbellen om te zeggen dat ze weer terug was. Ze was teruggekomen vanwege de herinneringen aan John Henry en om zijn bezittingen in te pakken, en het huis te verkopen. Ook moest ze met zichzelf in het reine komen. Ze voelde zich dan wel niet langer een moordenares, maar als ze met dat verleden moest verder leven, moest ze ervaringen hebben verwerkt. Ze moest de waarheid onder ogen zien voor ze een huis in San Francisco zocht of terugging naar Spanje. Waar ze was deed er niet meer toe, maar haar houding tegenover het gebeurde zou de verdere koers van haar leven bepalen, dat wist ze maar al te goed. Ze dwaalde rusteloos van de ene kamer naar de andere en deed haar best niet aan Alex te denken, noch aan de dood van John Henry en haar schuldgevoelens daarover.

Het was bijna middernacht toen ze eindelijk de moed kon opbrengen zijn slaapkamer binnen te gaan. Ze stond lange tijd om zich heen te kijken, en dacht terug aan al die uren die ze bij hem had gezeten, hem had voorgelezen, met hem had gepraat, naar hem had zitten luisteren en samen met hem had gegeten. Om de een of andere reden moest ze denken aan de gedichten waar hij altijd zo van had gehouden, en alsof ze dat altijd al van plan was geweest liep ze langzaam naar de boekenkast en zocht het bundeltje gedichten. Ze vond het dunne boekje ergens op de onderste plank. Meestal had het op het tafeltje naast zijn bed gelegen. Ze herinnerde zich nu dat ze het daar de volgende ochtend had zien liggen... de avond nadat... Ze vroeg zich af of hij er misschien in had liggen lezen toen hij stierf. Het was een vreemde, romantische gedachte, die waarschijnlijk ver bezijden de waarheid was, maar toen ze naast het bed ging zitten voelde ze zich heel dicht bij hem. Met het dunne bundeltje in haar hand dacht ze terug aan die eerste keer dat ze er samen in hadden gelezen, op hun huwelijksreis in Zuid-Frankrijk. Dit was hetzelfde exemplaar dat hij had gekocht toen hij nog een jonge man was. Glimlachend bladerde ze het door en stopte bij een bekende passage die met een blauw velletje papier was aangegeven. Toen het boek daar openviel begon haar hart ineens sneller te kloppen, want ze zag dat het papiertje was volgeschreven met het beverige schrift dat John Henry die laatste jaren eigen was. Het was alsof hij haar iets had nagelaten, een boodschap, een paar laatste woorden... Toen ze begon te lezen besefte ze dat hij dat inderdaad had gedaan, en haar ogen vulden zich met tranen toen ze naar de ondertekening keek.

Door een waas van tranen begon ze te lezen:

Mijn liefste Raphaella,

De avond is eindeloos, aan het slot van een eindeloos leven. Een rijk leven. Rijker, omdat jij er was. Mijn lieveling, je was een geschenk van onschatbare waarde. Een volmaakte, gave diamant. Ik heb altijd respect voor je gehad, je hebt me altijd blijheid en vreugde gebracht. Nu kan ik je alleen nog maar vragen mij te vergeven. Ik heb hier heel lang over nagedacht. Ik wilde al zo lang bevrijd worden. Nu ga ik dan, zonder jouw toestemming, maar ik hoop wel met je zegen. Vergeef me, lieveling; ik neem afscheid met alle liefde die ik ooit te geven had. En denk aan mij, niet alsof ik ben gestorven, maar alsof ik weer een vrij man ben.

Met al mijn liefde,

John Henry.

Ze las de woorden steeds weer opnieuw:'... denk aan mij, niet alsof ik ben gestorven, maar alsof ik weer een vrij man ben.' Hij had haar dus toch een brief nagelaten. De opluchting was zo overweldigend, dat ze zich nauwelijks kon bewegen. Hij had haar gevraagd of zij hem kon vergeven. Wat absurd eigenlijk. En hoe verkeerd was haar gedachtengang geweest. Niet gestorven... maar vrij. Zo dacht ze nu aan hem, en ze zegende hem zoals hij haar een jaar geleden had gevraagd. En de zegen gold ook haarzelf. Want ineens, voor het eerst sinds een jaar, voelde ook Raphaella zich vrij. Ze liep langzaam door het huis, in de wetenschap dat ze allebei bevrijd waren. Zij en John Henry. Hij was overgegaan naar een ander leven, en ze wist hoezeer hij daarnaar had verlangd. Hij had de weg gekozen die voor hem de juiste was. En nu was zij vrij hetzelfde te doen. Ze was vrij om te gaan en te staan waar ze wilde. Ze was weer een compleet mens. Plotseling verlangde ze ernaar Alex op te bellen om hem te vertellen van de brief, maar ze wist dat ze dat niet kon doen. Het zou wreed zijn om na al die tijd zijn leven weer binnen te stappen. Toch wilde ze het hem zo graag laten weten. John Henry's dood was dus toch niet hun schuld geweest; hij was gewoon overgegaan naar een ander leven. Toen ze diep in de nacht weer naar haar kamer liep, dacht ze vol tederheid en liefde aan beide mannen, en haar liefde was groter dan een lange tijd het geval was geweest. Ze waren eindelijk vrij... alle drie... Eindelijk.

De volgende ochtend belde ze met de makelaar; ze bood het huis ten verkoop aan, belde diverse museums en de bibliotheken van twee universiteiten en vroeg een verhuisbedrijf om verpakkingsmateriaal te zenden en een paar man om haar te helpen. Het was tijd om weg te gaan; ze had een besluit genomen. Ze wist nog niet precies waar ze naar toe ging of wat ze ging doen, maar het was hoog tijd uit het huis te trekken dat aan John Henry had toebehoord en dat nooit echt van haar was geweest. Misschien was het wel tijd om weer terug te gaan naar Europa, maar daar was ze nog niet zeker van. Door John Henry's brief was ze verlost van haar 'zonde'. Ze vouwde het papier netjes op en deed het in haar tas. Ze zou het in de bankkluis bewaren. Het was het belangrijkste stukje papier in haar leven.

Tegen het eind van de week had ze het museum en de twee universiteiten diverse schenkingen gedaan. Ze hield zelf een paar van de boeken die ze samen met John Henry had gelezen, en natuurlijk het gedichtenbundeltje waarin hij die laatste brief had gelegd op de avond dat hij stierf. Ze had al met haar vader gebeld en hem verteld van de brief. Er was een lange stilte gevallen, en toen hij weer sprak klonk zijn stem schor. Hij bood haar zijn verontschuldigingen aan voor alles wat hij had gezegd. Ze verzekerde hem dat ze hem geen kwaad hart meer toedroeg, maar toen ze hadden opgehangen vroeg Antoine zowel als Raphaella zich af hoe je een jaar kon uitwissen, hoe je woorden kon terugnemen die nooit weer ongedaan konden worden gemaakt en hoe je wonden verzachtte die nooit helemaal zouden genezen. Maar John Henry had Raphaella's leed wel iets verzacht, hij had haar in zijn brief het mooiste geschenk gegeven dat er bestond -de waarheid.

Als in een droom pakte Raphaella samen met de bedienden de laatste kisten in. Binnen twee weken was alles klaar en de week daarna, met Kerstmis, was Raphaella van plan weer naar Spanje te vertrekken. Er was niets dat haar nog hier hield. Het huis was zo goed als verkocht aan een vrouw die er weg van was, hoewel haar man nog moest nadenken over de prijs. Het meubilair was allemaal geveild, op een paar stukken na die naar haar moeder in Spanje gingen. Ze had echt niets meer te doen, en over een paar dagen zou Raphaella naar een hotel gaan, waar ze zou logeren voordat ze voorgoed uit San Francisco vertrok. Alleen de herinneringen bleven nu nog over en waarden als geesten door het huis. Herinneringen aan diners met John Henry, Raphaella in haar zijden japonnen... avonden bij de open haard... de eerste keer dat ze het huis had gezien. Die herinneringen zou ze met zich mee moeten nemen, dacht ze bij zichzelf toen het pakken voltooid was. Het was precies één week voor Kerstmis. Het was buiten al donker en de kokkin had bacon en eieren voor haar gemaakt, waar ze echt zin in had gehad. Zuchtend rekte ze zich uit voordat ze op de grond ging zitten in een oude kaki broek. Alles stond klaar voor de verhuizers, die de spullen naar de veiling en het scheepvaartbedrijf zouden brengen. Maar toen ze haar bacon en eieren op had dwaalden haar gedachten naar Alex, en naar de dag dat ze elkaar weer op het strand hadden ontmoet, nu precies een jaar geleden. Ze vroeg zich af of ze hem nog zou zien voor ze terugging, maar dat leek haar hoogst onwaarschijnlijk. Die droom was voorgoed voorbij.

Ze bracht haar bord naar de keuken. Het laatste personeel zou over een paar dagen vertrekken, en het schonk haar een bijzondere bevrediging in het ontmantelde huis voor zichzelf te zorgen. Er waren geen boeken meer om te lezen, geen brieven die moesten worden geschreven en geen tv om naar te kijken. Ze overwoog voor het eerst om eens naar de bioscoop te gaan, maar in plaats daarvan besloot ze voor het slapen gaan een eindje te gaan wandelen. Ze had de volgende dag nog het een en ander te doen, onder andere moest ze nog boeken voor haar vlucht naar Spanje.

Langzaam liep ze langs Broadway en keek naar het prachtige uitzicht en naar de statige, mooie huizen, wetend dat ze dit alles niet zou missen. Het huis dat ze wel miste was veel kleiner en veel eenvoudiger; het was fris geschilderd en in het voorjaar stond de voortuin er vol bloemen. Het was bijna alsof haar voeten wisten wat er in haar hoofd omging, en onwillekeurig liep ze in die richting, tot ze de hoek omsloeg en zag dat het nog maar één blok verderop was. Ze wilde het niet echt zien. Maar toch wist ze dat ze ernaar toe moest, om nog één keer de liefde op te roepen die ze er had beleefd. Ze moest als het ware afscheid nemen van het huis waar ze Alex had gekend, net als van het huis waar ze samen met John Henry had gewoond. Wellicht zou ze dan vrij zijn een nieuw thuis te zoeken, helemaal van haarzelf deze keer, en misschien vond ze dan nog weleens een man van wie ze kon houden zoals ze van Alex had gehouden, en daarvoor van John Henry.

Ze voelde zich bijna onzichtbaar en werd door een onverklaarbare kracht in de richting van het huis gelokt. Het was alsof ze al die tijd had gewacht met ernaar toe te gaan, en dat ze nu onder ogen moest zien wat het voor haar betekende, voordat ze er afscheid van kon nemen; niet van de mensen, maar van het huis. Toen ze de straat inliep, zag ze dat er geen licht brandde en ze wist dat er niemand thuis was. Ze vroeg zich af of hij misschien weg was, naar New York wellicht, en herinnerde zich dat Mandy nu studeerde. Misschien had ze al kerstvakantie en was ze naar huis gegaan, naar Kay, of met Charlotte naar Hawaii. Wat leken al die mensen ver bij haar vandaan... Een hele tijd stond ze naar de ramen te kijken; ze dacht terug aan alles wat ze daar ooit had gevoeld en wenste Alex al het goede toe, waar hij ook zat. Wat ze niet had gezien terwijl ze daar zo stond, was dat de garagedeur was opengegaan, en dat de zwarte Porsche op de hoek stilstond. De lange, donkerharige man achter het stuur keek strak haar kant op. Hij wist bijna zeker dat het Raphaella was die tegenover het huis stond, maar hij wist dat dat onmogelijk was, dat het een illusie, een droom moest zijn. De vrouw die dromerig naar zijn huis stond te staren leek groter en veel magerder; ze droeg een oude kaki broek met een dikke, witte trui en haar haar was bijeengebonden in een bekende wrong. Het silhouet leek op dat van Raphaella, en ook de uitdrukking op haar gezicht deed hem aan haar denken, maar hij wist dat Raphaella in Spanje zat en dat ze zich, volgens zijn moeder, daar levend had begraven. Hij had alle hoop opgegeven ooit nog contact met haar te hebben. Ze had zijn brieven nooit beantwoord, en uit zijn moeders woorden had hij opgemaakt dat er geen enkele hoop voor hem was. Ze had alle banden met alles wat haar ooit dierbaar was geweest verbroken; haar dromen en gevoelens had ze opgegeven. Maanden lang had hij het er vreselijk moeilijk mee gehad, maar de laatste tijd kon hij er vrede mee hebben. Hij had geleerd dat hij zich niet langer moest kwellen met gedachten aan Raphaella, dat hij zich niet langer aan haar moest vastklampen. Ze wilde niet dat hij dat deed. Met tegenzin moest hij dat inzien, en na een jaar van verdriet had hij het opgegeven. Maar hij zou de herinnering aan haar altijd met zich meedragen... altijd... Nog nooit had hij zoveel van een vrouw gehouden als van haar.

Toen hij voor zichzelf had uitgemaakt dat de vrouw die tegenover zijn huis stond Raphaella niet was, schakelde hij de auto weer in de versnelling en reed de garage in. Aan de overkant van de straat kwam het jongetje dat zo idolaat was van de zwarte Porsche naar buiten en stond zoals gewoonlijk met ontzag naar de auto te kijken. Hij en Alex waren vrienden geworden, en op een dag had Alex hem meegenomen voor een ritje. Maar Alex' aandacht werd deze keer niet getrokken door het jongetje, maar in zijn achteruitkijkspiegel zag hij het gezicht van de vrouw. Ze was het tóch! Zo snel als zijn lange benen het toelieten stapte hij uit de lage Porsche en dook snel onder de automatische deur door, vlak voordat deze dichtviel. Bijna bewegingloos stond hij naar haar te kijken. En zij, aan de overkant, keek bevend naar hem. Haar gezicht was veel smaller geworden, haar ogen nog groter, en haar schouders hingen wat naar beneden in de oude kleren die ze tijdens het pakken had aan gehad. Bovendien zag ze er moe uit. Maar het was inderdaad Raphaella, de vrouw van wie hij zo lang had gedroomd en van wie hij ten slotte had geweten dat hij haar nooit zou terugzien. Nu stond ze daar plotseling naar hem te kijken, en hij kon niet goed zien of ze lachte of huilde. Er lag een glimlachje om haar lippen, en een traan die langzaam over haar wang rolde ving heel even het licht van de straatlantaarn.

Alex zei niets en zij kwam langzaam naar hem toe lopen, voorzichtig, alsof ze door een rivier waadde die tussen hen in stroomde. De tranen liepen haar over de wangen, maar haar glimlach verbreedde zich, en ook hij begon te lachen. Hij wist niet waarom ze er eigenlijk was, of ze was gekomen om hem te spreken of alleen om weg te dromen in herinneringen. Maar nu hij haar eenmaal weer had ontdekt liet hij haar niet meer gaan. Deze keer zou ze hem niet ontsnappen. Hij overbrugde de laatste stap die hen nog scheidde en trok haar in zijn armen. Zijn lippen vonden de hare, en toen hij haar nog dichter tegen zich aandrukte voelden ze het bonzen van elkaars hart. Ze stonden elkaar midden op straat te kussen, maar auto's waren er niet. Er was alleen een klein jongetje dat naar buiten was gekomen om naar de zwarte Porsche te kijken, en dat nu zag hoe ze elkaar kusten. Maar de Porsche vond hij veel interessanter dan twee grote mensen die elkaar midden op straat omhelsden en zachtjes lachten toen de man de tranen uit de ogen van de vrouw veegde. Ze kusten elkaar nog een keer, waarna ze langzaam, met de armen om elkaar heen, naar de overkant liepen en in het huis verdwenen. Het jongetje haalde zijn schouders op, hij wierp nog een laatste blik op de garage die zijn droomauto huisvestte en ging toen ook naar binnen.

Table of Contents

- Inhoud
- Voor Nicholas
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35