De villa
Author: Danielle Steel
Date: 2012-12-31T07:00:00+00:00
Description: Cooper Winslow was eens de grootste ster van Hollywood. Een man met enorme gratie, charme en stijl. Een man die bekendstond als de grootste vrouwenverslinder. Maar nu gaat het slecht met hem. Hij krijgt geen filmrollen meer aangeboden en heeft geen geld meer. Hij moet het huis dat veertig jaar lang zijn thuis is geweest onderverhuren aan anderen. Zijn huurders brengen hun eigen problemen mee. Zo heeft Mark Friedmans vrouw hem net verlaten, en is Jimmy O'Connors vrouw onlangs overleden. Maar als de kinderen van Mark hun intrek nemen in de villa, wordt alles anders. Het huis leeft op en de drie

Inhoud

Cooper Winslow was eens de grootste ster van Hollywood. Een man met enorme gratie, charme en stijl. Een man die bekendstond als de grootste vrouwenverslinder. Maar nu gaat het slecht met hem. Hij krijgt geen filmrollen meer aangeboden en heeft geen geld meer. Hij moet het huis dat veertig jaar lang zijn thuis is geweest onderverhuren aan anderen. Zijn huurders brengen hun eigen problemen mee. Zo heeft Mark Friedmans vrouw hem net verlaten, en is Jimmy O'Connors vrouw onlangs overleden. Maar als de kinderen van Mark hun intrek nemen in de villa, wordt alles anders. Het huis leeft op en de drie mannen ontwikkelen een onwaarschijnlijke vriendschap. Cooper Winslow - eenling, vrijgezel, filmster - krijgt de kans een heel nieuw persoon te worden.

Voor mijn prachtkinderen,

Beatie, Trevor, Todd, Sam, Nick,

Victoria, Vanessa, Maxx en Zara,
die mijn dierbaarste bezit zijn,
mijn bron van dagelijkse vreugde,
de warmte in het leven,
mijn troost in tijden van verdriet,
mijn licht in de duisternis
en de hoop van mijn hart.

Jullie zijn mijn grootste vreugde,
en wanneer jullie straks kinderen krijgen,
hoop ik dat jullie het net zo treffen als ik,
die zoveel liefde mocht geven en ontvangen.

Met alle liefde die ik in me heb,

Mam/d.s.

1

De zon glinsterde op het fraaie mansardedak van De Villa toen Abe Braunstein eindelijk de laatste bocht van de oprijlaan omsloeg. Op ieder ander die zo aan kwam rijden, zou deze indrukwekkende villa in Franse stijl een verpletterende indruk hebben gemaakt, maar niet op Abe. Het was een grandioos huis, maar hij was er al zo vaak geweest. De Villa was een van de laatste fameuze huizen van Hollywood en deed denken aan de paleizen die de Vanderbilts en Astors rond de eeuwwisseling hadden laten bouwen in Newport, Rhode Island. De bouwstijl was die van een achttiende-eeuws Frans kasteel. Ieder detail van het ontwerp was harmonieus, rijk, elegant en verfijnd. Het landhuis was in 1918 gebouwd voor Vera Harper, een van de grote sterren van de stomme film. Zij was er als een van de weinige sterren uit de begintijd van de film in geslaagd om haar vermogen in stand te houden, had meer dan eens een voordelig huwelijk gesloten en had in De Villa gewoond tot ze er in 1959 kinderloos en zonder erfgenamen stierf in gezegende ouderdom. Al haar bezittingen, waaronder De Villa, had ze aan de katholieke kerk vermaakt. Cooper Winslow kocht het huis een jaar later uit de boedel. Hij betaalde er een, zelfs voor die tijd, aanzienlijk bedrag voor, maar had het zich kunnen veroorloven omdat hij toen net een bliksemcarrière maakte. De aankoop van De Villa baarde nogal wat opzien. Ook al was Cooper Winslow dan een van de helden van het witte doek, het bleef uitzonderlijk dat een jongeman van achtentwintig zo'n ongelooflijk landhuis met al die grond bezat. Coop zelf had er niet de minste moeite mee om in dit vorstelijke huis te wonen. Hij vond gewoon dat het bij zijn status paste.

De Villa lag in hartje Bel Air. Het huis werd omgeven door een terrein van vijfeneenhalve hectare met piekfijn verzorgde tuinen, een tennisbaan en een enorm zwembad. Het zwembad was bedekt met blauw en goudkleurig mozaïek. Op een aantal plaatsen in het park bevonden zich fonteinen. Voor het ontwerp van park en tuinen had Versailles duidelijk model gestaan. Het was een schitterend landgoed. De vertrekken hadden hoge plafonds, waarvan er vele waren gedecoreerd door schilders die speciaal voor dit doel uit Frankrijk waren overgekomen. De eetzaal en bibliotheek waren met hout gelambriseerd. Het beschot en de vloer van de eetzaal waren afkomstig van een Frans kasteel. Voor Vera Harper was het een prachtig gelegen huis geweest, voor Cooper Winslow, haar opvolger, was het een regelrechte sensatie. Als Abe Braunstein ergens blij mee was, was het wel dat Cooper Winslow het geld in één keer op tafel had gelegd toen hij het landgoed in 1960 kocht. Weliswaar had hij er daarna twee keer een hypotheek op genomen, maar zelfs dat deed nauwelijks afbreuk aan de waarde. Het was verreweg het interessantste stuk onroerend goed in Bel Air. De huidige waarde ervan was lastig te schatten. Eén ding was zeker: er waren geen vergelijkbare huizen in deze omgeving of ergens anders, of het moest in Newport zijn. Doordat het landgoed in Bel Air lag, was de waarde veel hoger dan waar ook, zelfs al was er nu nogal wat achterstallig onderhoud.

Abe stapte uit zijn auto. Bij de grootste fontein waren twee tuinlieden onkruid aan het wieden. Twee anderen werkten wat verderop in een bloemperk. Ik moet niet vergeten dat ik het tuinpersoneel ten minste met de helft verminder, dacht hij. Het enige dat hij zag als hij om zich heen keek, was al dat personeel en al die geldverspilling. Hij wist bijna op de cent nauwkeurig wat Winslow kwijt was om zijn landgoed in stand te houden. Een afschuwelijk bedrag naar ieders maatstaven, zeker die van Abe. Hij deed de financiële administratie voor zeker de helft van de topsterren in Hollywood. Het duizelde hem allang niet meer als hij hoorde wat ze uitgaven aan huizen en auto's, en hoeveel ze spendeerden aan bontjassen en diamanten halskettingen voor hun vriendinnetjes. Hij werd er niet warm of koud van. Maar al hun buitensporigheden vielen in het niet bij die van Cooper Winslow. Abe was ervan overtuigd dat Coop Winslow meer uitgaf dan koning Faroek. Dat deed hij al bijna vijftig jaar. Al meer dan twintig jaar had hij geen belangrijke rol in een grote film gehad, en toch smeet hij met geld. De laatste tien jaar was hij aangewezen op kleine karakterrollen en gastrolletjes, waarvoor hij maar weinig geld kreeg. En ongeacht de film, de rol of het kostuum leek het wel of hij altijd de zwierige, charmante, waanzinnig knappe Casanova speelde of, zoals de laatste tijd wel voorkwam, de onweerstaanbare, ouder wordende losbol. Maar hoe onweerstaanbaar hij ook nog steeds was op het witte doek, er waren hoe langer hoe minder rollen voor hem weggelegd.

Abe belde aan. Eigenlijk had Cooper al iets meer dan twee jaar helemaal geen rol meer gehad, bedacht hij, terwijl hij wachtte tot er zou worden opengedaan. En Coop maar beweren dat hij elke dag met regisseurs en producenten om de tafel zat om te praten over een nieuwe film. Abe had hem de waarheid gezegd en hem verteld dat hij zijn uitgaven in de nabije toekomst drastisch moest terugschroeven. Coop had de afgelopen vijf jaar veel beloofd, maar alleen maar schulden gemaakt. Het zou Abe een zorg wezen wat Coop ging doen, desnoods ging hij reclamespotjes maken voor de plaatselijke slager, maar hij moest iets ondernemen en aan werk komen, en gauw ook. Cooper Winslow zou behoorlijk wat veranderingen moeten doorvoeren. Hij moest zijn uitgavepatroon ingrijpend verminderen, een gedeelte van zijn personeel de laan uit sturen, een paar van zijn auto's verkopen, en stoppen met het kopen van kleding en met het verblijf in luxehotels in het buitenland. De andere optie was dat Coop zijn huis verkocht. Dat laatste had Abes voorkeur.

Een butler in jacquet opende de voordeur. Hij herkende de accountant, die een strenge aanblik bood in zijn grijze zomerpak, witte overhemd en zwart-grijze stropdas, meteen en knikte hem stilzwijgend toe. Livermore wist uit ervaring dat zijn werkgever na elk bezoek van de accountant in een pesthumeur was. Soms was er een hele fles Cristal-champagne voor nodig om hem weer in zijn gewone, goede stemming te brengen, en zo nu en dan ook nog een heel blik kaviaar. Toen Liz Sullivan, de secretaresse van Coop, Livermore had gewaarschuwd dat de accountant 's middags zou komen, had deze direct beide lekkernijen in de ijskast gezet.

Liz had in de gelambriseerde bibliotheek op Abe zitten wachten. Zodra ze de bel hoorde, liep ze met een glimlach op haar gezicht de vestibule door. Vanaf 's morgens tien uur had ze in de bibliotheek gezeten. Ze had daar enige papieren doorgenomen om zich voor te bereiden op de bespreking. Sinds de vorige avond zat haar iets geducht dwars. Ze had geprobeerd om Coop te waarschuwen voor wat er tijdens de bespreking aan de orde zou komen, maar hij had het te druk gehad om naar haar te luisteren. Hij moest naar een galabal. Voor hij uitging wilde hij in elk geval zijn haar nog laten knippen, zich laten masseren en een hazenslaapje doen. Toen ze vanmorgen arriveerde, had ze hem niet gezien. Hij was naar het Beverly Hills-hotel om te ontbijten met een producer die hem had opgebeld voor een eventuele filmrol. Het was lastig om Coop te dwingen naar je te luisteren, vooral als het ging om slecht nieuws of iets anders onplezierigs. Hij had een instinctmatig gevoel, een soort antenne voor dingen die hij niet wilde horen. Hij slaagde er met gemak in om ze uit de weg te gaan. Maar ze wist dat hij deze keer wel móést luisteren. Hij had beloofd om tegen de middag terug te zijn. Maar Coop kennende zou het eerder twee uur worden.

'Dag, Abe, prettig om je weer eens te zien,' zei Liz hartelijk. Ze zag er niet op haar voordeligst uit in haar kakikleurige broek, witte wollen trui en met haar parelketting. Haar figuur was in de twintig jaar die ze voor Coop werkte aanzienlijk uitgedijd. Maar ze had een aardig gezicht en natuurlijk blond haar. Toen Coop haar in dienst nam, was ze echt een mooie vrouw om te zien. Ze had eruitgezien als een reclame voor Breck-shampoo.

Het was liefde op het eerste gezicht geweest tussen haar en Coop, hoewel niet letterlijk. Althans niet van Coops kant. Hij vond haar geweldig en waardeerde haar nauwkeurige, doelmatige manier van werken en de moederlijke wijze waarmee ze van begin af aan voor hem had gezorgd. Ze was dertig toen ze bij hem in dienst trad en hij was achtenveertig. Liz had Coop aanbeden en was jarenlang in het geheim smoorverliefd op hem geweest. Ze had het beste van zichzelf gegeven en Cooper Winslows belangen onberispelijk behartigd. Veertien uur per dag had ze gewerkt, soms zeven dagen achtereen, als hij haar nodig had. Door al die bezigheden was ze vergeten om te trouwen en kinderen te krijgen. Het was een offer dat ze graag voor hem had gebracht. Ze vond nog steeds dat hij het waard was. Soms was ze doodongerust om hem, vooral de laatste jaren. Cooper Winslow liet zich weinig gelegen liggen aan de werkelijkheid. Hij beschouwde die als een klein ongemak, vergelijkbaar met een mug die om je hoofd zoemde. Hij ging die werkelijkheid koste wat kost uit de weg. Meestal met succes, tenminste vanuit zijn standpunt gezien. Coop hoorde slechts wat hij horen wilde, dat wil zeggen alleen maar goed nieuws. Wat niet in zijn straatje paste, drong niet door tot zijn oren en zijn hersenen. Tot dusver was hem dat aardig gelukt. Maar vanmorgen was Abe gekomen om hem met de werkelijkheid te confronteren, of Coop dat nu prettig vond of niet.

'Dag, Liz. En, is hij er?' vroeg Abe met een strenge uitdrukking op zijn gezicht. Hij had er een hekel aan om zaken te regelen met Coop. Ze waren in elk opzicht elkaars tegenpolen.

'Nog niet,' zei ze vriendelijk glimlachend. Ze nam hem mee naar de bibliotheek, waar ze de hele morgen op hen beiden had zitten wachten. 'Maar hij kan ieder ogenblik terugkomen. Hij heeft een gesprek over een hoofdrol.'

'Waarin? In een tekenfilm?' Liz deed er diplomatiek het zwijgen toe. Ze vond het vreselijk als mensen grove dingen over Coop zeiden. Maar ze wist ook dat de accountant zich groen en geel ergerde aan hem.

Coop had dan ook nooit een advies van hem opgevolgd en zijn wankele financiële situatie was de afgelopen twee jaar dramatisch verslechterd. De laatste woorden die Abe de vorige dag door de telefoon tegen Liz had gezegd, waren: 'Dit kan zo niet langer.' Hij was deze zaterdagmorgen gekomen om spijkers met koppen te slaan, en tot zijn niet geringe ergernis was Coop weer eens te laat. Dat zou eens een keer niét het geval zijn. En omdat hij nou eenmaal Coop was en omdat hij zo innemend kon zijn, als hij wilde, bleven de mensen op hem wachten. Zelfs Abe.

'Wil je een borrel?' vroeg Liz, die de rol van gastvrouw op zich nam. Livermore stond met een stalen gezicht naast haar. Hij had één enkele gelaatsuitdrukking voor alle gelegenheden: hij hield zijn gezicht in de plooi. Het scheen te horen bij zijn rol. Wel ging het gerucht dat hij zowaar een paar keer had geglimlacht toen Cooper hem met iets had geplaagd. Maar niemand was er getuige van geweest, dus was het eerder iets van horen zeggen dan een feit. Toch beweerde Cooper bij hoog en bij laag dat het zo was.

'Nee, dank je,' zei Abe. Zijn gezicht was bijna net zo uitdrukkingsloos als dat van de butler. Toch kon Liz zien dat hij steeds meer geïrriteerd raakte.

'IJsthee misschien?' Ze probeerde hem op zijn gemak te stellen. De wijze waarop ze dat deed was nog steeds even ontwapenend.

'Ja, dat is een goed idee. Hoe laat zal hij komen, denk je?'

Het was nu vijf over twaalf. Beiden wisten dat Coop rustig een paar uur te laat kwam. Hij zou dan binnenkomen met een of ander aannemelijk excuus, en met die stralende glimlach waarvoor vrouwen zo gevoelig waren, maar Abe niet.

'Hopelijk komt hij zo. Het is alleen maar een oriënterend gesprek. Hij zou het script meekrijgen.'

'Waarom?'

Zijn meest recente rollen waren figurantenrollen geweest, of gastrolletjes waarin hij een première bezocht of verliet, of waarin hij in een bar tegen een meisje aanhing. Bijna al zijn rollen speelde hij in avondkleding. En in de studio was hij net zo charmant als in het dagelijks leven. Zo charmant zelfs, dat de extraatjes in zijn contracten legendarisch waren. Op de een of andere manier wist hij het altijd zo te regelen dat hij zijn filmkleding mocht houden. En altijd bedong hij dat die kleding speciaal op maat werd gemaakt door zijn favoriete kleermakers in Parijs, Londen en Milaan. Daarnaast kocht hij, waar hij ook kwam, ook zelf nog de nodige kleding. Ook schafte hij antiquiteiten, kristal, linnengoed en waanzinnig dure kunst aan voor zijn huis. Dit alles tot grote ergernis van Abe, op wiens bureau de rekeningen zich opstapelden. Onlangs was daar nog een rekening voor een Rolls-Royce bij gekomen. Het gerucht ging dat hij inmiddels zijn oog had laten vallen op een Bentley Azure van een half miljoen dollar, een cabriolet met turbomotor, waarvan er maar een beperkt aantal waren gemaakt. Die zou een welkome aanvulling zijn op de twee Rolls-Royces, een cabriolet en een sedan, en de met de hand vervaardigde Bentley, een limousine. Coop zag maatkleding en auto's niet als luxe, maar als eerste levensbehoeften. Dan pas kwam de rest, als decoratie.

Een huisbediende kwam uit de keuken met een zilveren dienblad waarop twee glazen met ijsthee stonden. Livermore had zich teruggetrokken. Nog voordat de jongeman de kamer had verlaten, keek Abe Liz aan met een frons op zijn voorhoofd.

'Hij moet zijn personeel ontslaan. Ik wil dat hij me vandaag een volmacht geeft.' Liz zag hoe de bediende bezorgd over zijn schouder keek. Ze glimlachte naar hem om hem gerust te stellen.

Het was haar taak om iedereen tevreden te houden en zoveel mogelijk rekeningen te betalen. De salarissen stonden altijd boven aan haar lijstje, maar zelfs de uitbetaling daarvan liep soms een paar maanden achter. Ze waren eraan gewend. Zijzelf had al zes maanden geen salaris gehad. Het was wat lastig geweest om het haar verloofde uit te leggen. Ze haalde het altijd wel weer in als Coop een commercial deed of een rolletje in een film kreeg. Ze kon het zich permitteren om geduldig te zijn. In tegenstelling tot Coop had ze een appeltje voor de dorst. Ze had nooit tijd gehad om geld uit te geven en had jarenlang zuinig geleefd. Coop was altijd gul voor haar geweest, als het kon.

'Misschien kan het geleidelijk, Abe. Zo komt het wel heel hard aan.'

'Hij kan ze niet betalen, Liz, dat weet je. Ik zal hem adviseren om het huis en de auto's te verkopen. Voor de auto's zal hij niet veel krijgen, maar als hij het huis verkoopt, kunnen we de hypotheek en zijn schulden aflossen. Van wat hij overhoudt kan hij fatsoenlijk leven. Hij kan een flat in Beverly Hills kopen. Dan is hij weer boven Jan.' Dat was hij in jaren niet geweest.

Maar Liz wist dat het huis een deel van Coop was, zoals een arm, een been of een oog. Nee, sterker nog, het was zijn hart. Het maakte al meer dan veertig jaar deel uit van zijn identiteit. Coop zou liever sterven dan dat hij De Villa van de hand deed. En ze was er zeker van dat hij geen afstand zou doen van zijn auto's. Het was ondenkbaar dat Coop achter het stuur zou kruipen van een andere auto dan een Rolls of een Bentley. Zijn image was een deel van wat hij was; was in feite alles wat hij was. En de meeste mensen hadden er geen idee van dat hij financieel zo in het nauw zat. Ze dachten alleen maar dat hij wat nonchalant was met het betalen van zijn rekeningen. Een paar jaar geleden was er een klein probleem geweest met de belastingen en Liz had erop toegezien dat alle opbrengsten van een film die hij in Europa had gemaakt onmiddellijk werden afgedragen. Het was nooit meer voorgekomen. Maar nu stonden de zaken er een stuk slechter voor. Alles wat hij nodig had was een grote film, zei Coop. En Liz herhaalde dat tegen Abe. Ze was gewend Coop te verdedigen, dat deed ze al tweeëntwintig jaar. De laatste tijd werd dat lastiger vanwege zijn onverantwoordelijke gedrag. Maar zo was Coop nu eenmaal en beiden wisten het.

Abe was Coops spelletjes zat. 'Hij is zeventig. Al twee jaar heeft hij geen rol meer gehad en zijn laatste grote rol was twintig jaar geleden. Als hij wat meer reclamespotjes deed zou dat wel wat schelen, maar het zou nog steeds niet genoeg zijn. We kunnen hier niet mee doorgaan, Liz. Als we niet gauw schoon schip maken, eindigt hij nog in de gevangenis.' Abe wist dat Liz al meer dan een jaar het ene gat met het andere vulde met behulp van creditcards. Hij werd er gek van. Er waren ook rekeningen die helemaal niet betaald werden. Maar Coop in de gevangenis, dat was absurd.

Om een uur gaf Liz Livermore opdracht om Mr. Braunstein een sandwich te brengen. Abe zag eruit alsof er zo dadelijk rook uit zijn oren zou komen. Hij was woedend op Coop. Als hij zijn werk niet zo serieus nam was hij al weggeweest. Hij was vastbesloten om te doen waarvoor hij was gekomen, met of zonder Coops medewerking. Onwillekeurig vroeg hij zich af hoe Liz die man al die jaren had verdragen. Hij ging ervan uit dat ze een verhouding hadden en zou verbaasd zijn geweest als hij zou horen dat dat niet het geval was. Maar hij vergiste zich: Coop was daar te verstandig voor. En Liz ook. Ze had hem jarenlang aanbeden, maar ze was nooit met hem naar bed geweest. Hij had het haar ook nooit gevraagd. Sommige relaties waren heilig voor hem en hij zou de verstandhouding die er tussen hen bestond nooit verpesten. Hij bleef tenslotte - overal en altijd - een gentleman.

Om halftwee nam Abe de laatste hap van zijn sandwich. Liz, die wist dat hij een fervent honkballiefhebber was, had het gesprek op de Dodgers gebracht, zijn favoriete team. Liz kon de mensen uitstekend op hun gemak stellen. Abe was de tijd al bijna vergeten, toen Liz opkeek. Ze had het geluid van Coops auto op het grind herkend, maar Abe had niets gehoord.

'Daar is hij,' zei ze glimlachend tegen Abe, alsof ze de spoedige komst van de drie koningen aankondigde.

Zoals altijd had Liz het bij het rechte eind. Coop zat achter het stuur van de Bentley Azure cabriolet, die de dealer hem net voor een paar weken in bruikleen had gegeven. Het was een schitterende wagen, die voortreffelijk bij hem paste. Terwijl hij luisterde naar een cd met La Bohème, nam hij de laatste bocht en stopte voor het huis. Het was een adembenemend knappe man met scherpe gelaatstrekken en een kin met een kuiltje. Hij had donkerblauwe ogen, een gladde, blanke huid en een volle bos onberispelijk geknipt en gekamd zilvergrijs haar. Zelfs met de kap open was er geen haartje uit model geraakt. Bij hem zat het altijd perfect. Cooper Winslow was in ieder opzicht het toppunt van volmaaktheid. Hij was mannelijk, elegant en buitengewoon relaxed. Hij verloor bijna nooit zijn kalmte en leek zelden van zijn stuk gebracht. Hij bewoog zich door het leven met een aangeboren, aristocratische charme, die hij tot kunst had verheven. Hij stamde uit een oude, voorname, maar verarmde familie uit New York, en acteerde onder zijn eigen naam.

In zijn jonge jaren speelde hij altijd de rol van rijke jongeman uit de betere kringen: een soort eigentijdse Cary Grant met Gary Cooper-achtige trekjes. Hij had nooit een schurk gespeeld of ook maar één ruige rol, alleen maar playboys en wilskrachtige helden in smetteloze kleding. Vrouwen waren verliefd op zijn vriendelijke ogen. Er zat geen greintje kwaad in hem. Hij was nooit kleingeestig of gemeen. De vrouwen met wie hij het aanlegde, verafgoodden hem, zelfs nog lang nadat ze hem hadden verlaten. Op de een of andere manier wist hij het altijd zo te regelen, dat ze hem verlieten als hij genoeg van hen had. Hij was een genie in het omgaan met vrouwen, en de meeste vrouwen met wie hij een verhouding had gehad, althans degenen die hij zich herinnerde, wilden nog steeds geen kwaad woord van hem weten. Ze hadden een leuke tijd gehad. Coop maakte alles plezierig en smaakvol - zolang de verhouding duurde. Bijna iedere vrouwelijke filmster van naam in Hollywood was op een bepaald moment arm in arm met hem gezien. Hij was zijn hele leven vrijgezel en playboy geweest. Hij was nu zeventig, en tot dusver was hij er altijd in geslaagd om te ontsnappen aan wat hij 'de strik' noemde. Hij zag er trouwens veel jonger uit.

Hij had uitstekend voor zichzelf gezorgd - in feite had hij er een dagtaak aan gehad - en meer dan vijfenvijftig zou je hem beslist niet geven. En toen hij uit zijn prachtige auto stapte in zijn blazer, grijze broek en zijn perfect gewassen en gesteven blauwe overhemd, dat hij had laten maken in Parijs, was duidelijk te zien dat hij een volmaakte lichaamsbouw had, met brede schouders en onvoorstelbaar lange benen. Hij was een meter drieënnegentig. Dat was uitzonderlijk voor Hollywood, waar de meeste filmidolen altijd klein waren geweest. Nee, Coop mocht er zijn. Hij zwaaide naar de tuinlieden en zond hun een oogverblindende glimlach toe die zijn volmaakte gebit goed deed uitkomen. Maar alleen een vrouw zou gezien hebben dat hij ook prachtige handen had. Cooper Winslow leek de ideale man te zijn. Binnen een straal van honderd kilometer kon je zien hoe aantrekkelijk hij was. Zowel op mannen als op vrouwen werkte hij als een magneet. Slechts een paar mensen die hem kenden, onder wie Abe Braunstein, waren ongevoelig voor zijn charme. Op alle anderen oefende hij een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Hij had een soort aura om zich heen dat ervoor zorgde dat mensen zich omdraaiden en eerbiedig glimlachend naar hem keken. Hij zag er geweldig uit.

Ook Livermore had gemerkt dat de heer des huizes eraan kwam en hij opende de deur om hem binnen te laten.

'Je bent weer het zonnetje in huis, Livermore. Is er vandaag iemand gestorven?' Hij plaagde hem altijd, omdat Livermore altijd zo somber was. Het was een uitdaging voor hem om de butler aan het lachen te maken. Livermore was nu vier jaar bij hem, en Coop was met hem in zijn nopjes. Hij hield van Livermores waardige, stijve, stijlvolle en efficiënte manier van werken. Het gaf aan zijn huis precies het cachet dat hij nastreefde. En de butler zorgde ervoor dat zijn garderobe er onberispelijk uitzag, iets dat belangrijk was voor Coop. Het was Livermores voornaamste taak.

'Nee, meneer. Miss Sullivan en Mr. Braunstein zijn er. Ze wachten op u in de bibliotheek. Ze zijn net klaar met de lunch.' Hij zei zijn werkgever niet dat ze al vanaf het middaguur op hem zaten te wachten. Het zou Cooper trouwens een zorg zijn. Abe Braunstein werkte voor hem, en als Abe moest wachten dan kon hij dat in rekening brengen.

Maar toen Cooper het vertrek binnenstapte, zond hij Abe een innemende glimlach toe, waarbij hij vagelijk geamuseerd keek, alsof ze samen een oude grap deelden. Abe trapte er niet in, maar er was niets wat hij kon doen. Cooper Winslow danste alleen naar zijn eigen pijpen.

'Ik hoop dat ze je een fatsoenlijke lunch voorgeschoteld hebben,' zei hij op een toon, alsof hij te vroeg was in plaats van bijna twee uur te laat. Gewoonlijk strooide zijn manier van doen de mensen zand in de ogen. Dan vergaten ze dat ze boos waren omdat hij te laat was. Maar Abe liet zich niet afleiden en kwam meteen ter zake.

'We zijn hier om over je financiën te praten, Coop. Het wordt tijd om beslissingen te nemen.'

Coop ging op de bank zitten en sloeg zijn benen over elkaar. 'Ongetwijfeld,' zei hij lachend. Hij wist dat Livermore hem zo meteen een glas champagne zou brengen, en hij had gelijk. Het was de excellente Cristal-champagne die hij altijd dronk, op de ideale temperatuur gekoeld. In zijn kelder had hij er behoorlijk wat dozen van staan, samen met nog andere beroemde Franse wijnen. Zijn wijnkelder was vermaard, evenals zijn verfijnde smaak. 'Laten we Liz opslag geven.' Hij keek haar stralend aan, en ze had met hem te doen. Ook zij had vervelend nieuws voor hem. Ze zag er vreselijk tegenop om het hem te zeggen en had het maar uitgesteld tot het weekend.

'Ik ben van plan om vandaag al je huishoudelijk personeel de laan uit te sturen,' zei Abe zonder plichtplegingen. Cooper lachte naar hem en Livermore verliet met een stalen gezicht het vertrek. Het was alsof er helemaal niets was gezegd. Cooper nam een slok champagne en zette zijn glas neer op de marmeren tafel die hij in Venetië op de kop had getikt, toen het palazzo van een vriend werd verkocht.

'Wat een verrassend idee! Hoe kom je erop? Zullen we ze meteen maar aan het kruis nagelen, of is doodschieten een beter idee? Waarom ontslaan, dat is zo kleinburgerlijk.'

'Ik meen het. Ze moeten weg. We hebben net hun salarissen betaald: drie maanden achterstallig loon. We kunnen ze niet nog een keer betalen. Coop, we kunnen niet doorgaan met het maken van dit soort onkosten.' De stem van de accountant had plotseling iets klagends, alsof hij wist dat Cooper hem toch niet serieus zou nemen, wat hij ook deed of zei. Wanneer hij met Coop praatte, was het altijd net alsof iemand het geluid had uitgezet. 'Ik zal het ze vandaag nog laten weten. Over twee weken moeten ze vertrokken zijn. Het dienstmeisje kun je houden.'

'Goh, fantastisch. Kan ze mijn pakken persen? Welke mag ik van je in dienst houden?' Hij had drie dienstbodes en verder nog een kok; de huisbediende, die de lunch had opgediend; Livermore, de butler; acht tuinlieden, en een deeltijd-chauffeur voor belangrijke gebeurtenissen. Met zo'n kast van een huis had je veel personeel nodig. Toch zou hij het met veel minder hebben afgekund. Maar hij hield ervan om goed bediend te worden en op grote voet te leven.

'Je kunt Paloma Valdez houden. Zij kost het minst,' zei Abe praktisch.

'Ken ik haar?' Coop keek even naar Liz. Hij kon zich bij die naam niemand voorstellen. Twee van de dienstmeisjes, Jeanne en Louise, kwamen uit Frankrijk. Hij wist wie ze waren, maar de naam Paloma zei hem niets.

'Dat is die vriendelijke Salvadoraanse die ik vorige maand heb aangenomen. Ik had de indruk dat je haar aardig vond,' zei Liz, alsof ze tegen een kind sprak. Coop keek beduusd.

'Ik dacht dat ze Maria heette. Zo heb ik haar tenminste aangesproken en ze heeft er niets van gezegd.' Hij keek weer naar Abe. 'Ze kan niet het hele huis doen. Dat is belachelijk,' zei hij vriendelijk. Zo te zien bleef Coop opmerkelijk kalm onder het nieuws.

'Je hebt geen keus,' zei Abe kortaf. 'Je moet het personeel ontslaan, je auto's van de hand doen en een jaar lang niets, maar dan ook niets meer kopen. Geen auto, geen pak of een paar sokken, geen schilderij, geen placemat. Misschien dat het je dan lukt om uit deze penibele situatie te komen. Ik zou graag zien dat je het huis verkocht of - en dat is wel het allerminste wat je kunt doen - het poorthuis verhuurde. Misschien kun je zelfs een gedeelte van dit huis verhuren. Dat zou wat geld in het laatje brengen. Liz heeft me verteld dat het gastenverblijf in het hoofdgebouw nooit wordt gebruikt. Dat zou je kunnen verhuren. Vermoedelijk krijgen we er een flinke huurprijs voor, en voor het poorthuis ook. Je maakt er toch geen gebruik van.' Abe had het allemaal uitgedokterd. Hij was heel gewetensvol in wat hij deed.

'Ik weet nooit wanneer er mensen uit de stad komen. Het is belachelijk om een deel van het huis te verhuren. Waarom veranderen we het dan niet meteen in een pension of een kostschool? Of in een school waar kinderen zich leren gedragen, wat vind je daarvan? Je komt altijd aanzetten met de vreemdste ideeën.' Coop maakte een bijzonder geamuseerde indruk en het had er alle schijn van dat hij niet van zins was om enige medewerking aan het plan te verlenen. Maar Abe keek hem dreigend aan.

'Ik denk dat je niet goed begrijpt in wat voor situatie je verkeert. Als je mijn raad niet opvolgt, zul je over zes maanden je hele huis moeten verkopen. Het scheelt verdomd weinig of je bent bankroet, Coop.'

'Dat is belachelijk. Het enige dat ik nodig heb, is een rol in een of andere grote film. Ik heb vandaag het script gekregen voor een prachtrol,' zei hij blij.

'Hoe groot is die rol?' vroeg Abe genadeloos. Hij kende het klappen van de zweep.

'Dat weet ik nog niet. Ze overwegen om me er een plaats in te geven. De rol kan net zo lang worden als ik wil.'

'Zo te horen een gastrolletje,' zei Abe. Liz kromp ineen. Ze haatte het als mensen wreed waren tegen Coop. Maar de realiteit scheen hem altijd wreed toe, zelfs zo dat hij er zijn oren en ogen voor sloot. Hij wilde dat het leven altijd plezierig, vrolijk, makkelijk en mooi was. Voor hem was dat ook zo. Hij kon het alleen niet meer betalen, maar dat weerhield hem er niet van om te leven zoals hij wilde leven. Als hij zin had om een nieuwe auto te kopen of een aantal nieuwe pakken of een mooi sieraad voor een vrouw, vroeg hij zich nooit af of hij het wel moest doen. Mensen waren altijd bereid om zaken met hem te doen. Het gaf hun bedrijf aanzien als hij bij hen een auto, kleding of andere gebruiksvoorwerpen kocht, en dat wilden ze maar al te graag. Ze veronderstelden dat hij uiteindelijk wel zou betalen voor wat hij bij hen had gekocht, en als het even kon deed hij dat ook. Op de een of andere manier werden zijn rekeningen na verloop van tijd betaald, meestal dankzij Liz.

'Abe, je weet net zo goed als ik dat we met één grote film weer bulken van het geld. Misschien krijg ik volgende week een aanbod en verdien ik tien, of zelfs vijftien miljoen dollar.' Hij leefde in een droomwereld.

'Maak die film dan, als je de kans krijgt. Maar vijfhonderdduizend dollar of misschien wel twee- of driehonderdduizend, lijkt me een realistischer schatting. Het grote geld haal je niet meer binnen, Coop.' Het enige dat hij niet zei, was dat Cooper Winslow op zijn retour was. Er waren grenzen, zelfs voor Abe. Maar de waarheid was dat Coop in zijn handen mocht wrijven als hij honderdduizend, of misschien tweehonderdduizend dollar voor zo'n film kreeg. Hoe aantrekkelijk hij ook was, Cooper Winslow was te oud om een hoofdrol te spelen. Die dagen behoorden voorgoed tot het verleden. 'Je kunt er niet van uitgaan dat je een klapper maakt. Als je tegen je agent zegt dat je werk zoekt, heeft hij wel wat commercials voor je. Dan verdien je vijftigduizend dollar, honderdduizend misschien als het spotje wat langer uitvalt. We kunnen niet wachten tot het schip met geld binnenvaart, Coop. Tot die tijd moet je het mes zetten in je uitgaven. Stop met geld over de balk smijten, verhuur het poorthuis en een deel van deze woning, en stuur bijna al je personeel de laan uit. Je zult zien dat de dingen er dan over een paar maanden heel anders uitzien. Maar ik waarschuw je. Doe je het niet, dan zul je nog voor het einde van het jaar je huis moeten verkopen. Ik vind dat je dat nu eigenlijk al zou moeten doen, maar Liz meent te weten dat je vastbesloten bent om hier te blijven wonen.'

'De Villa opgeven?' Coop lachte dit keer nog harder. 'Dat is toch te gek voor woorden. Ik woon hier al meer dan veertig jaar.'

'Nou, als je de buikriem niet aanhaalt, heeft dit huis straks een nieuwe bewoner. Ik vertel je niets nieuws, Coop. Twee jaar geleden heb ik je er al voor gewaarschuwd.'

'Ja, dat heb je gedaan, en ik zit hier nog steeds, zoals je ziet, en niet in de gevangenis. En bankroet ben ik ook niet. Misschien heb je antidepressiva nodig, Abe. Die willen nog weleens helpen tegen een sombere kijk op de wereld.' Hij zei altijd tegen Liz dat Abe eruitzag als een begrafenisondernemer en dat hij zich ook zo kleedde. Coop keurde het sterk af dat Abe in februari nog een zomerpak droeg. Toch zei hij er niets van. Dat soort dingen stoorden hem weliswaar, maar hij wilde hem niet in verlegenheid brengen door er commentaar op te leveren. Abe had in ieder geval nog niet geopperd dat hij ook zijn garderobe maar moest verkopen. 'Je meent het serieus, hè, van het personeel?' Coop wierp een blik in Liz' richting. Ze keek naar hem en had met hem te doen. Ze vond het vreselijk, omdat ze wist hoe onthand hij zou zijn.

'Ik vind dat Abe gelijk heeft, Coop. Je geeft een enorm bedrag aan salarissen uit. Misschien moet je tijdelijk een stap terug doen, tot je weer goed in je slappe was zit.' Ze probeerde altijd om zijn dromen intact te laten. Hij had ze nodig.

Coop leek van zijn stuk gebracht. 'Hoe kan één Salvadoraanse in 's hemelsnaam een compleet huis runnen?' zei hij. Het was echt een dwaas idee. Althans voor hem.

'Dat is ook niet nodig, als je een deel van de woning verhuurt,' zei Abe praktisch. 'Dan is dat probleem alvast opgelost.'

'Coop, van het gastenverblijf wordt al twee jaar geen gebruikt gemaakt en het poorthuis is al bijna drie jaar dicht. Ik denk dat je geen van beide echt zult missen,' bracht Liz hem vriendelijk in herinnering. Ze klonk als een moeder die haar kind ervan probeerde te overtuigen dat het zijn spinazie op moest eten of een paar van zijn speeltjes aan de arme kinderen moest geven.

'Waarom zou ik in vredesnaam vreemden in mijn huis toelaten?' vroeg Cooper verbijsterd.

'Omdat je in je huis wilt blijven wonen. Daarom,' zei Abe volhardend. 'Een andere optie is er niet. Ik meen het, Coop.'

'Goed, ik zal erover nadenken,' zei Coop, die zich op de vlakte hield. Het hele idee sloeg in zijn ogen nergens op. Hij probeerde zich nog steeds voor te stellen hoe het zou zijn zonder hulp van zijn personeel. Het leek hem maar niets. 'Ik neem aan dat jullie van mij verwachten dat ik zelf mijn maaltje zal koken,' zei hij. Hij leek perplex.

'Te oordelen naar je creditcardbetalingen ga je toch iedere avond uit eten. Nee, je kok zul je zeker niet missen. En ook de rest van het personeel niet. We kunnen af en toe een schoonmaakbedrijf in de arm nemen, als het uit de hand loopt.'

'Wat een prachtidee! Misschien kunnen we een stel voorwaardelijk vrijgelaten veroordeelden in dienst nemen, dat zou een succes kunnen worden.' Er was weer vuur in Coops ogen, en Abe keek boos.

'Ik heb hun cheques en ontslagbrieven klaarliggen,' zei Abe. Hij maakte een onverzettelijke indruk. Hij wilde er absoluut zeker van zijn dat Coop begreep dat hij echt van plan was om hen te ontslaan. Een andere keus was er niet.

'Ik ga maandag met een makelaar praten,' zei Liz zachtjes. Ze vond het vreselijk om hem van streek te maken, maar hij moest het weten. Ze kon het gewoon niet doen zonder hem te waarschuwen. Eigenlijk vond ze het wel een goed idee om de twee gastenverblijven te verhuren. De ruimte zou hij niet missen, en ze konden er een waanzinnig hoge huur voor vragen. Ze vond het een van Abes betere ideeën. Met een eventuele verkoop van het huis zou Coop veel meer moeite hebben gehad.

'Oké, goed dan. Als je er maar voor zorgt dat ik geen seriemoordenaar in huis krijg. En in godsnaam geen kinderen, of blaffende honden. Eigenlijk wil ik alleen maar huursters, en verdomd mooie ook. Ikzelf vorm de jury,' zei hij, maar half in scherts. Liz vond dat hij buitengewoon redelijk was door geen stennis te maken. Ze was van plan om zo snel mogelijk huurders te vinden, voor hij zich bedacht. Coop stond op. 'Dat was wat je me te zeggen had?' vroeg hij aan Abe, waarmee hij aangaf dat het welletjes was. Het was een hoge dosis werkelijkheid die hij in één keer te slikken had gekregen. Het was duidelijk dat hij wilde dat Abe wegging.

Abe stond op. 'Voorlopig kun je het hier mee doen,' antwoordde hij. 'En ik meen wat ik heb gezegd. Er wordt niéts gekocht!'

'Ik zal ervoor zorgen dat in al mijn sokken en ondergoed gaten zitten. De volgende keer dat je hier bent, mag je ze inspecteren. Hand op mijn hart.'

Abe gaf geen antwoord en liep naar de deur. Hij gaf de brieven die hij bij zich had aan Livermore, en vroeg hem om ze aan het personeel te overhandigen. Over twee weken moest iedereen vertrokken zijn.

'Wat een onaangenaam mannetje,' zei Coop glimlachend tegen Liz, nadat Abe weg was. 'Iemand die zo denkt als hij," moet wel een ellendige jeugd hebben gehad. Als kind heeft hij waarschijnlijk menige vlieg de vleugels uitgetrokken. Zielig hoor! En laat iemand in vredesnaam die pakken van hem verbranden.'

'Hij bedoelt het goed, Coop. Het spijt me, het was een moeilijk gesprek. Ik zal mijn best doen om Paloma de komende veertien dagen klaar te stomen voor haar taak. Ik zal Livermore opdracht geven om haar te laten zien hoe ze je garderobe moet behandelen.'

'Ik huiver bij de gedachte wat daarvan terecht zal komen.

Waarschijnlijk stopt ze mijn pakken in de wasmachine. Misschien sta ik wel aan de wieg van een nieuwe mode.' Hij weigerde om zich erdoor te laten afschrikken en maakte nog steeds een lichtelijk geamuseerde indruk, terwijl hij naar haar keek. 'Het zal hier stil worden als alleen wij met zijn drietjes over zijn. Jij en ik, en Paloma of Maria, of hoe ze ook mag heten.' Toen hij het zei, zag hij een vreemde blik in Liz' ogen. 'Wat heb je? Hij is toch niet van plan om jou ook te ontslaan?' Een fractie van een seconde zag ze paniek in zijn ogen en het brak bijna haar hart. Het leek een eeuwigheid te duren voor ze hem antwoord gaf.

'Nee, Coop, hij ontslaat me niet... maar ik ga zelf weg...' Ze zei het fluisterend. Ze had het Abe de vorige dag gezegd. Dat was de enige reden waarom hij haar niet ook ontsloeg.

'Doe niet zo stom. Ik zou nog eerder De Villa verkopen dan dat ik jou liet gaan, Liz. Ik zal uit werken gaan en eigenhandig de vloeren schrobben om jou te houden.'

'Dat is het niet...' De tranen stonden haar in de ogen. 'Ik ga trouwen, Coop.'

'Je gaat wat? Met wie? Toch niet met die belachelijke tandarts uit San Diego?' Dat was vijf jaar geleden, maar hij hield die dingen niet allemaal meer zo bij. Dat hij Liz kon kwijtraken ging zijn bevattingsvermogen te boven. Het was nooit bij hem opgekomen dat ze trouwplannen zou kunnen hebben. Ze was tweeënvijftig en het leek erop dat ze er altijd was geweest en nooit weg zou gaan. Na al die jaren was ze familie geworden.

'Hij is effectenmakelaar in San Francisco,' antwoordde ze. De tranen rolden over haar wangen.

'Hoelang ken je hem al?' Coop leek geschokt.

'Ongeveer drie jaar. Ik had nooit gedacht dat we nog eens zouden trouwen. Vorig jaar heb ik je over hem verteld. Ik had altijd gedacht dat het alleen maar bij afspraakjes zou blijven. Maar dit jaar gaat hij met pensioen. Hij wil dat ik met hem op reis ga. Zijn kinderen zijn inmiddels volwassen. Hij heeft me voor de keus gesteld: nu of nooit. Ik vond dat ik die kans niet voorbij mocht laten gaan.'

'Hoe oud is hij?' Coop maakte een ontredderde indruk. Hij was op veel voorbereid, maar niet hierop. Het bracht hem totaal van slag.

'Negenenvijftig. Hij heeft goed geboerd. Hij heeft een flat in Londen en een heel mooi huis in San Francisco. Hij heeft het zojuist verkocht. We verhuizen naar een flat in Nob Hill.'

'Wonen in San Francisco? Je zult je er dood vervelen of bedolven worden onder het puin bij een aardbeving. Liz, je zult het er afschuwelijk vinden.' De schok deed hem duizelen. Hij kon er zich in de verste verte geen voorstelling van maken hoe hij zich zonder haar moest redden. En Liz was bezig haar neus te snuiten en huilde aan één stuk door.

'Misschien is dat wel zo. Misschien weet ik niet hoe snel ik terug moet komen. Maar ik vond dat ik ten minste eenmaal in mijn leven moest trouwen, gewoon om te weten hoe dat is. Je kunt me altijd en overal bellen, Coop.'

'Wie doet dan mijn reserveringen en wie praat met mijn agent? En kom niet aanzetten met die Paloma, wie dat in godsnaam ook mag zijn!'

'Het bureau heeft gezegd dat ze je zaken zo goed mogelijk zullen behartigen. En Abes kantoor zal je boekhouding verzorgen. Veel meer doe ik hier eigenlijk niet.' Behalve dan dat ze de telefoontjes van jaloerse vriendinnetjes afwimpelde en zijn publiciteitsagent van nieuwtjes voorzag. Meestal had dat nieuws betrekking op met wie hij nu weer uitging. Hij zou nu zelf zijn telefoontjes moeten afhandelen. Een geheel nieuwe ervaring voor hem. Ze had warempel het gevoel alsof ze hem had verraden en in de steek liet.

'Hou je echt van die kerel, Liz, of is het een noodsprong?' In al die jaren was het niet bij hem opgekomen dat het nog steeds een wens van haar was om te trouwen. Ze had er nooit iets van laten blijken, en hij had haar nooit gevraagd naar haar minnaars. Ze sprak er zelden met hem over. Ze had trouwens nauwelijks tijd voor afspraakjes. Het regelen van al zijn afspraken, aankopen, feesten en reizen vergde heel wat kunsten vliegwerk. De man met wie ze nu ging trouwen had ze het afgelopen jaar dan ook nauwelijks gezien. Vandaar ook dat haar vriend ten slotte had doorgedrukt. Hij vond Cooper Winslow een narcist en een ongelooflijke egoïst, en wilde Liz van hem verlossen.

'Volgens mij is het echte liefde. Het is een goed mens. Hij is lief voor me. Hij wil voor me zorgen, en hij heeft twee heel aardige dochters.'

'Hoe oud zijn ze? Ik kan me je niet voorstellen met kinderen, Liz.'

'Negentien en drieëntwintig. Ik hou echt van ze. Ik heb de indruk dat het wederzijds is. Hun moeder stierf toen ze nog heel klein waren. Ted heeft ze zelf opgevoed, en daar kan hij trots op zijn. Een dochter werkt in New York, de andere studeert medicijnen in Stanford.'

'Ik kan het niet geloven.' Hij leek helemaal de kluts kwijt. Zijn dag had van het ene op het andere moment een rampzalige wending genomen. Dat hij op het punt stond om het poorthuis en het gastenverblijf te verhuren was ineens op de achtergrond geraakt. Dat kon hem nu even niets schelen. Het enige dat hem bezighield was dat hij Liz zou verliezen. 'Wanneer trouw je eigenlijk met hem?'

'Over twee weken. Meteen nadat ik hier mijn boeltje gepakt heb.' Zodra ze het zei, begon ze opnieuw te huilen. Zelfs haar leek het plotseling een akelig idee.

'Wil je hier trouwen?' bood hij edelmoedig aan.

'We trouwen in Napa, in het huis van een vriend van hem,' zei ze tussen het snikken door.

'Het klinkt afschuwelijk. Komen er veel mensen op jullie trouwerij?' Hij was echt met stomheid geslagen. Dít had hij nooit verwacht.

'Nee, alleen Ted en ik, zijn dochters en het echtpaar van wie het huis is, waar we trouwen. Anders had ik jou ook wel uitgenodigd, Coop.' Ze had geen tijd gehad om een bruiloft te organiseren. De zorg voor hem nam haar geheel in beslag. Daarom wilde Ted niet langer wachten. Als hij dat deed, zou ze nooit bij Coop weggaan. Ted wist dat ze zich verantwoordelijk voelde voor Coop.

'Wanneer heb je de beslissing genomen?'

'Ongeveer een week geleden.' Ted was het weekend overgekomen en had behoorlijk wat druk op haar uitgeoefend. Hun besluit spoorde trouwens prima met het besluit van Abe om iedereen te ontslaan. Ze zou Coop er in zekere zin mee helpen. Hij kon ook haar niet meer betalen. Maar ze wist dat het hun moeilijk zou vallen om afscheid te nemen. De gedachte hem te verlaten was onvoorstelbaar en hartverscheurend. Hij was zo naïef en hulpeloos - op zijn eigen unieke manier dan. Ze had hem de afgelopen twintig jaar in de watten gelegd. Voortdurend had ze zich zorgen om hem gemaakt en hem bemoederd. Ze zou in San Francisco elke nacht wakker liggen van bezorgdheid, dat wist ze nu al. Het zou een enorme aanpassing vergen, van beiden. Ze had al jaren geleden het idee opgegeven dat ze ooit kinderen zou krijgen, en Coop had de leegte opgevuld die dit besef bij haar veroorzaakte.

Hij zag er nog steeds vreselijk ontdaan uit toen ze het huis verliet. Maar eerst nam ze nog de telefoon op. Het was Pamela, zijn nieuwste liefde. Ze was tweeëntwintig, wat zelfs naar zijn maatstaven gemeten jong was. Ze was fotomodel en wilde graag actrice worden. Hij had haar ontmoet tijdens een fotosessie voor het mannenblad GQ. Ze hadden een stuk of wat modellen ingehuurd om hem bewonderend te flankeren. Pamela was de aantrekkelijkste van het stel geweest. Hij ging nog maar een maand met haar, en ze was gek op hem, hoewel hij oud genoeg was om haar grootvader te zijn, al was dat gelukkig niet aan hem te zien. Hij zou met Pamela gaan eten in The Ivy, en Liz herinnerde hem eraan dat hij zijn verovering om halfzeven zou afhalen. Voor Liz de deur uit ging, omhelsde Coop haar stevig en liet hij haar nogmaals weten dat ze altijd terug kon komen als het huwelijk haar de keel uithing. Stilletjes hoopte hij dat dat het geval zou zijn. Coop had het gevoel alsof hij op het punt stond zijn jongere zus en beste kameraad te verliezen.

Liz reed weg. Opnieuw begon ze te huilen. Ze hield van Ted, maar ze kon zich niet voorstellen hoe het leven er zonder Coop uit zou zien. Met de jaren was hij familie van haar geworden, haar broer, haar zoon, haar held en beste vriend. Ze aanbad hem. Ze had al haar moed en kracht bijeen moeten rapen om in te stemmen met een huwelijk met Ted, en daarna om het Coop te vertellen. Ze had er de afgelopen week niet van kunnen slapen. De hele morgen had ze op Coop gewacht en zich rot gevoeld. Ze was dankbaar voor de afleiding die de komst van Abe haar had bezorgd. Ze reed de hoofduitgang uit en botste bijna tegen een auto. Ze was op van de zenuwen. Door Coop te verlaten had ze het gevoel alsof ze het klooster verliet, of de baarmoeder. Ze hoopte maar dat ze uiteindelijk de juiste beslissing had genomen.

Coop was nog steeds in de bibliotheek en schonk zich nog een glas champagne in. Hij nam een slokje en liep toen met zijn glas in de hand naar boven, naar zijn slaapkamer. Onderweg passeerde hij een kleine vrouw in witte werkkleding, die onder veel geraas de trap aan het stofzuigen was. Er zat een grote vlek aan de voorkant van haar schort, waarschijnlijk tomatensaus of tomatensoep. Haar lange haar hing in een vlecht tot op haar schouders en ze had een opvallende zonnebril op.

'Paloma ?' vroeg hij aarzelend, alsof hij haar voor de eerste keer zag en haar liever had vermeden. Ze droeg luipaardgympjes die hem deden huiveren.

'Jess, Mr. Weenglow?' Ze maakte bepaald geen onderdanige indruk. Ze zette haar zonnebril niet af, maar bleef hem aanstaren vanachter haar donkere glazen. Het was onmogelijk te schatten hoe oud ze was. Ergens tussen de vijfenveertig en de zestig, dacht hij.

'Het is Winslow, Paloma. Kan het zijn dat je een, hoe moet ik het zeggen, ongelukje hebt gehad?' Hij doelde op de vlek op haar schort, die eruitzag alsof iemand een pizza naar haar had gegooid.

'We hebben vanmiddag essspaghetti gegeten. Ik liet mijn lepel vallen. Het is de enige schort die ik heb.'

'Ziet er smakelijk uit,' zei hij en hij liep verder. Hij was nog steeds ondersteboven van wat Liz hem zoëven had verteld. Ook vroeg hij zich af hoe het zou zijn als Paloma zijn garderobe onder haar hoede kreeg. Die staarde hem na, zag hoe hij de slaapkamerdeur achter zich sloot en rolde met haar ogen. Nooit eerder had hij met haar gesproken. Ze kende hem eigenlijk nauwelijks. Toch wist ze dat hij nooit haar sympathie zou hebben. Hij ging uit met vrouwen die jong genoeg waren om zijn kinderen te zijn, en alles leek om hem te draaien. Ze kon niets aardigs aan hem ontdekken. Afkeurend schudde ze haar hoofd en ging door met stofzuigen. Ook zag ze ertegenop om alleen met hem onder één dak te verkeren. Ze had het gevoel dat ze het kortste strootje trok, toen ze hoorde dat ze de enige was die mocht blijven van de accountant. Maar ze zou daar niet tegenin gaan. In San Salvador woonden veel familieleden die van haar afhankelijk waren. Ze had het geld hard nodig en dan kon je maar beter niet te kieskeurig zijn.

2

Mark Friedman stond samen met de makelaar in het lege huis en zette zijn handtekening onder het laatste document. Het brak bijna zijn hart. Het huis had maar drie maanden te koop gestaan en ze hadden er een goede prijs voor gekregen, maar dat betekende niets voor hem. Zijn gezin en hij hadden daar tien jaar gewoond, en als hij om zich heen keek en de kale muren en lege kamers zag, was het alsof de enige droom die hij nog had vervloog.

Hij was van plan geweest om het huis aan te houden en er te blijven wonen, maar Janet had hem opgedragen om het te verkopen, zodra ze zich in New York had gesetteld. Toen wist hij dat ze nooit meer bij hem terug zou komen, ongeacht de dingen die ze in de weken daarvoor tegen hem had gezegd. Pas twee weken voor haar vertrek had ze hem verteld dat ze bij hem wegging. Haar advocaat had zojuist contact opgenomen met zijn advocaat. In de afgelopen vijf weken was zijn hele leven verwoest. Hun meubels waren al onderweg naar New York. Hij had alles aan haar en de kinderen gegeven. Hij verbleef in een hotel dicht bij zijn kantoor. Iedere morgen werd hij wakker met een gevoel van 'was ik maar dood'. Ze waren zestien jaar getrouwd geweest, en tien jaar van hun huwelijk hadden ze in Los Angeles gewoond.

Mark was tweeënveertig. Hij was lang en slank, en had blauwe ogen en blond haar. Tot voor vijf weken had hij in de veronderstelling geleefd dat hij gelukkig getrouwd was. Janet en hij hadden elkaar ontmoet tijdens hun rechtenstudie. Meteen na hun afstuderen waren ze met elkaar getrouwd. Ze was bij na onmiddellijk zwanger geraakt en op hun eerste trouwdag was Jessica geboren. Vijftien was ze nu. Jason was dertien. Mark was advocaat en gespecialiseerd in belastingzaken. Hij werkte voor een van de grote advocatenkantoren. Ze waren tien jaar geleden van New York naar Los Angeles verhuisd. Het was wel even omschakelen geweest, maar uiteindelijk vonden ze het er heerlijk. Binnen een paar weken had hij een huis in Beverly Hills gevonden, zelfs nog voordat Janet en de kinderen overkwamen uit New York. Het was een ideale woning geweest voor hun gezin, met een grote achtertuin en een klein zwembad. Het echtpaar dat het zojuist had gekocht, wilde alles zo snel mogelijk rond hebben. De vrouw was in verwachting van een tweeling en was over zes weken uitgerekend. Mark maakte nog een laatste ronde door het huis. Onwillekeurig moest hij eraan denken dat het leven van de nieuwe bewoners net begon, terwijl het zijne voorbij was. Hij kon nog steeds niet geloven wat hem was overkomen.

Zes weken daarvoor was hij nog gelukkig getrouwd geweest met een prachtige vrouw op wie hij dol was. Bovendien had hij leuk werk, een mooi huis en twee schatten van kinderen. Ze hadden geen geldzorgen, hun gezondheid was prima en alles had hun altijd meegezeten. Zes weken later had zijn vrouw hem verlaten, was het huis verkocht, woonde zijn gezin in New York en zat er een scheiding aan te komen. Zoveel tegenslag, het was bijna niet te geloven.

De makelaar had hem even alleen gelaten. Hij liep door het lege huis. Het enige waar hij aan kon denken waren de goede tijden die hij samen met Janet had gekend. Vanuit zijn optiek was er niets mis geweest met hun huwelijk, en zelfs Janet gaf toe dat ze gelukkig was geweest met hem.

'Ik weet zelf niet precies wat er is gebeurd,' had ze met tranen in haar ogen gezegd, toen ze het hem vertelde. 'Misschien was het de sleur... Misschien was het beter geweest als ik na Jasons geboorte weer aan het werk was gegaan...' Maar voor Mark vormde het geen afdoende verklaring voor het feit dat ze hem had verlaten voor een andere man. Ze had Mark vijf weken geleden bekend dat ze smoorverliefd was op een arts in New York.

Anderhalf jaar geleden was de moeder van Janet ernstig ziek geworden. Eerst een hartinfarct, toen gordelroos en ten slotte een beroerte. Haar vader was er kapot van. Zeven lange maanden had Janet tussen Los Angeles en New York op en neer gereisd. Haar moeder belandde van de ene lichamelijke crisis in de andere en bij haar vader was een begin van de ziekte van Alzheimer geconstateerd. Hij, Mark, paste op de kinderen als Janet weg was. De eerste keer dat ze naar New York ging, was na die hartaanval. Ze was toen zes weken van huis. Maar ze belde hem drie à vier keer per dag. Hij had nooit argwaan gekoesterd. Het was ook niet meteen raak geweest, had Janet verklaard. Het was geleidelijk gegaan. Ze was verliefd geworden op de huisarts van haar moeder. Het was een geweldige man, heel sympathiek en aardig. Ze had veel steun aan hem gehad. Op een avond waren ze samen uit eten gegaan, gewoon zonder bijbedoeling. Toen was het begonnen.

Die relatie bestond nu een jaar. Ze had gezegd dat ze er innerlijk door werd verscheurd. Ze had steeds gedacht dat het wel over zou gaan, dat de tijd uitkomst zou bieden. Ze had Mark verzekerd, dat ze verschillende keren had geprobeerd om het uit te maken. Maar ze waren bezeten van elkaar. Het was een verslaving. Adam werkte op haar als een drug, had ze tegen Mark gezegd. Hij had toen voorgesteld om samen in relatietherapie te gaan, maar Janet had daar niets voor gevoeld. Ze had hem toen niet verteld dat haar besluit al vaststond. Ze had gezegd dat ze terug wilde naar New York om te zien hoe de dingen zich zouden ontwikkelen. Ze moest afstand nemen van hun huwelijk, voorlopig tenminste, om te kijken wat ze nu eigenlijk wilde. Maar zodra ze in New York zat, had ze Mark verteld dat ze wilde scheiden en dat hij het huis maar moest verkopen. Met haar helft van de opbrengst zou ze een flat in New York kopen. Mark stond in de slaapkamer en staarde naar de muur. Hij dacht aan het laatste gesprek dat hij met haar had gehad. Hij had zich nog nooit in zijn leven zo alleen en verlaten gevoeld. Alles waarin hij had geloofd, alles wat hem zekerheid en houvast had gegeven, bestond niet meer. Het ergste was nog dat hij niets verkeerds had gedaan, althans voor zover hij wist. Misschien had hij te veel energie in zijn werk gestopt of had hij haar te weinig mee uit eten genomen, maar alles liep toch op rolletjes, en ze had zich nooit beklaagd.

De dag waarop ze hem had verteld dat ze een relatie met een ander had, was de zwartste dag van zijn leven. De op een na zwartste dag was toen ze hun kinderen vertelden dat ze uit elkaar gingen. Die hadden willen weten of mamma en hij van plan waren te scheiden. Hij had eerlijk gezegd dat hij het niet wist. Maar nu besefte hij dat Janet het ook toen al had geweten. Ze had het hem en de kinderen gewoon nog niet willen zeggen.

De kinderen hadden aan één stuk door gehuild, en zonder aanwijsbare reden had Jessica alleen hém daar eerst de schuld van gegeven. Ze snapten er absoluut niets van. Omdat ze nog maar dertien en vijftien waren, begrepen ze er nog minder van dan Mark. Hij wist in ieder geval nog waarom Janet hem verliet, of hij het nu aan zichzelf te wijten had of niet. Maar voor de kinderen was het een mysterie waar ze met hun verstand niet bij konden. Ze hadden hun ouders nooit ruzie horen maken of gezien dat ze onenigheid hadden. Dat was ook zelden voorgekomen. Ja, een enkele keer, als het erom ging wat er in de kerstboom moest worden gehangen en op welke plaats, en die keer toen Mark een woede-uitbarsting had gekregen, omdat Janet zijn nieuwe auto in de prak had gereden. Maar uiteindelijk had hij zijn excuses aangeboden, en gezegd dat hij blij was dat ze er heelhuids van afgekomen was. Mark was heel makkelijk in de omgang en ook Janet was een redelijk iemand. Adam was alleen veel boeiender dan Mark. Hij was achtenveertig, had Janet verteld, hij had een drukke praktijk en woonde in New York. Hij had een zeilboot liggen bij Long Island en had vier jaar in het Vredeskorps gediend. Adam had boeiende vrienden en leidde een afwisselend leven. Hij was gescheiden en had geen kinderen. Zijn vrouw had geen kinderen kunnen krijgen, en een kind adopteren wilden ze niet. Dat Janet kinderen had vond hij geweldig. Wat Janet niet aan Mark of aan de kinderen had verteld, was dat hij er ook nog twee van zichzelf wilde. De kinderen waren nog niet op de hoogte van zijn bestaan. Ze wilde hem pas aan hen voorstellen als ze zich in New York had gevestigd. Mark vermoedde dat ze hun vast niet zou vertellen dat Adam er de oorzaak van was dat ze hem had verlaten.

Mark wist dat hij in vergelijking met Adam maar saai was. Hij hield van zijn werk, en successierecht was iets waar hij goed in was en wat hij leuk vond, maar het was niet iets waarover hij met haar van gedachten kon wisselen. Ze had zich graag willen verdiepen in strafrecht of kinderadvocatuur, en belastingrecht had ze altijd oervervelend gevonden. Mark en zij tennisten een aantal keren per week, gingen naar de bioscoop, deden dingen met de kinderen en gingen met vrienden uit eten. Voor iedereen was het een aangenaam, vertrouwd leven geweest. Nu was het een en al ellende. De emotionele angst die hij voelde vertaalde zich in een bijna fysieke pijn. De laatste vijf weken was het alsof hij een gloeiend mes in zijn darmen had. Hij was net met therapie begonnen, op aanraden van zijn huisarts. Mark had hem gebeld en om slaappillen gevraagd omdat hij, zo zei hij, geen oog meer dichtdeed. Zijn leven was een hel op aarde geworden. Hij miste zijn vrouw, miste zijn kinderen, miste zijn leven van vroeger. In een oogwenk was alles en iedereen verdwenen, en nu dus ook het huis.

De makelaar stak haar hoofd om de slaapkamerdeur. 'Ben je zover, Mark?' vroeg ze vriendelijk. Hij stond daar maar te staan en staarde in gedachten verzonken in de lege ruimte.

'Ja, ik kom,' zei hij. Terwijl hij de kamer verliet keek hij nog een keer achterom. Het was of hij afscheid nam van een wereld die niet meer bestond, of van een oude vriend. Hij volgde haar naar buiten en ze sloot de voordeur af. Hij had haar al zijn sleutels gegeven. Het geld was die middag op zijn rekening gestort. Hij had Janet beloofd dat hij de helft van het bedrag zou overmaken. Ze hadden een goede prijs voor het huis gekregen, maar dat zei hem op dit moment niets.

'Ben je alweer zover dat je naar iets nieuws uitkijkt?' vroeg de makelaar hoopvol. 'Ik heb een paar prachtige kleine huizen in de bergen in de verkoop, en een juweeltje in Hancock Park. Ook heb ik momenteel hier en daar wat aardige flats.'

Februari was altijd een goede maand om een huis te kopen. De vakantiestilte was voorbij en in de lente was er een geweldig aanbod. En nu hij zijn huis voor zo'n mooie prijs had verkocht, wist ze dat hij geld te besteden had. Zelfs zijn helft was meer dan voldoende om zelf een leuke nieuwe woning te kopen. Bovendien had hij een goede baan. Geld was geen probleem voor Mark. Verder was alles een probleem.

'Ik ben tevreden met mijn hotel,' zei hij. Hij bedankte haar en stapte in zijn Mercedes. Ze had geweldig werk geleverd en de verkoop buitengewoon snel en soepel afgewikkeld. Hij wenste bijna dat ze wat minder efficiënt was geweest, of zelfs dat ze de verkoop had verprutst. Hij was er nog niet aan toe geweest om te verkassen. Daar moest hij maar eens mét zijn therapeut over praten. Het zou koren op diens molen zijn. Hij was nooit eerder bij een psychotherapeut geweest. Het leek hem wel een aardige man, maar Mark betwijfelde of het zou helpen. Misschien dat hij wat kon doen aan het slaapprobleem, maar aan de rest? Wat er ook gezegd zou worden tijdens de gesprekken met zijn therapeut, Janet en zijn kinderen kreeg hij er niet mee terug. Zonder hen had zijn leven geen zin. Zij waren zijn leven. Nu behoorde Janet aan iemand anders toe. Misschien dat de kinderen het bij die man ook prettiger vonden. Het was een afgrijselijke gedachte. Hij had zich nog nooit in zijn leven zo ellendig en verloren gevoeld. Hij reed terug naar kantoor en zat tegen het middaguur weer achter zijn bureau. Hij dicteerde een fiks aantal brieven en las een stuk of wat verslagen door. 's Middags had hij een vergadering met andere vennoten. Hij had zich zelfs niet de moeite gegeven om te lunchen. De afgelopen vijf weken had hij tussen de vier en zes kilo aan gewicht verloren. Het enige dat hij nu kon doen was stapje voor stapje doorgaan en proberen niet te denken. Het denken begon 's avonds, wanneer alles weer bovenkwam. Dan spookten haar woorden door zijn hoofd, en dacht hij aan zijn kinderen en hoe ze hadden gehuild. Hij belde hen elke avond en had beloofd dat hij ze over een paar weken zou komen bezoeken. Hij was van plan om de paasvakantie met ze op de Caribische eilanden door te brengen. In de zomer zouden ze naar Los Angeles komen. Maar nu had hij nergens een plek waar ze konden logeren. Alleen al de gedachte aan alles wat hem overkomen was, maakte dat hij zich misselijk voelde.

Toen Abe Braunstein en Mark elkaar laat in de middag zagen op een vergadering over nieuwe belastingwetten, schrok de accountant. Mark zag eruit alsof hij een dodelijke ziekte had. Hij maakte doorgaans een gezonde, jeugdige en sportieve indruk, was altijd in een goed humeur, en ondanks zijn tweeënveertig jaar kwam hij bij Abe steeds over als een aardige knul, iemand die je buurjongen kon zijn. Nu zag hij eruit alsof er iemand overleden was. En hij voelde zich ook zo.

'Is alles goed met je?' vroeg Abe met een bezorgde blik.

'Ja hoor, met mij gaat het prima,' antwoordde Mark ontwijkend en met een wezenloze blik in zijn ogen. Zijn gezicht was grauw. Hij zag er uitgeput en bleek uit. Abe maakte zich echt zorgen om hem.

'Je ziet eruit alsof je ziek bent. Je bent kilo's afgevallen.'

Mark knikte zwijgend. Later, na de vergadering, vond hij zichzelf maar een hork om niet te reageren op Abes bezorgde woorden. Abe zou de tweede persoon worden aan wie hij het zou vertellen. De eerste was zijn therapeut geweest. Hij had de moed niet om het Jan en alleman te vertellen. Daar had hij ook geen zin in. Hij wilde in de ogen van de mensen niet de bedrogen echtgenoot zijn. Dat was te vernederend. Bovendien was hij bang dat de mensen zouden denken dat hij haar rot had behandeld. Hij werd verscheurd door de wil om het eruit te schreeuwen en de behoefte om het te verbergen. 'Janet is weg,' zei Mark cryptisch toen ze naast elkaar de vergadering verlieten. Het was bijna zes uur. Hij had de helft van wat er werd gezegd niet gehoord en dat was Abe niet ontgaan. Mark zag eruit alsof hij buiten zijn lichaam was getreden, en dat gevoel had hij ook. Maar Abe begreep eerst niet wat hij bedoelde.

'Op reis?' vroeg hij. Hij leek een beetje van zijn stuk gebracht. 'Nee, voorgoed,' verklaarde Mark. Op de een of andere manier luchtte het hem op de waarheid te vertellen. 'Drie weken geleden heeft ze haar biezen gepakt. Ze is naar New York verhuisd en heeft de kinderen meegenomen. Ik heb zojuist het huis verkocht. We gaan scheiden.'

'Ach, wat spijtig,' zei Abe, die medelijden met hem had. De arme kerel was er zo te zien kapot van. Maar hij was jong, hij zou wel een andere vrouw vinden en wie weet zouden er zelfs nog meer kinderen komen. Abe had hem altijd een aantrekkelijke vent gevonden. 'Dat wist ik niet. Het moet een hele klap voor je zijn.' Hij had er niets over gehoord, hoewel de accountant vaak samenwerkte met Marks kantoor. Maar meestal praatten ze dan over belastingrecht of over hun klanten, niet over henzelf. 'Waar woon je nu?' Het was merkwaardig dat mannen altijd naar concrete dingen vroegen en nooit naar gevoelens.

'In een hotel, twee straten verderop. Het is wel wat shabby, maar voorlopig kan het er mee door.'

'Vind je het leuk om ergens een hapje te eten?' Abes vrouw verwachtte hem thuis, maar Mark wekte de indruk dat hij behoefte had aan een vriend. Dat was ook zo, maar hij voelde zich te ellendig om ook maar ergens heen te gaan. De overdracht van het huis had alles nog erger gemaakt. Het was het tastbare bewijs dat zijn leven met Janet voorgoed voorbij was.

'Nee, dank je.' Mark glimlachte moeizaam. 'Misschien een andere keer.'

'Ik bel je nog wel,' beloofde Abe hem, en hij vertrok. Hij wist niet bij wie de schuld van de scheiding lag, maar het was duidelijk dat Mark eronder leed. Klaarblijkelijk had hij niemand anders. Abe vroeg zich af of zij iemand anders had. Ze was een prachtige vrouw. Zij en Mark hadden eruitgezien als het ideale Amerikaanse paar, als de jongen en het meisje van hiernaast. Beiden waren blond, beiden hadden blauwe ogen, en hun kinderen waren een wandelende reclame voor de Amerikaanse levensstijl. Ze zagen er allemaal uit alsof ze van een boerderij in het midden-westen kwamen, hoewel hij en Janet waren opgegroeid in New York, waar ze maar een paar straten van elkaar woonden. Ze gingen naar dezelfde middelbare schoolfeestjes, maar daar hadden ze elkaar nooit ontmoet. Zij was naar Vassar gegaan om te studeren, en hij naar Brown. Ten slotte waren ze elkaar tegengekomen op de rechtenfaculteit van de Yale-universiteit. Het was het volmaakte bestaan. Was...

Mark bleef tot acht uur op kantoor. Daar zat hij achter zijn bureau wat in papieren te rommelen tot hij ten slotte terugging naar zijn hotel. Op weg daarnaar toe overwoog hij om een sandwich te kopen, maar hij had geen trek. Hij had zowel zijn huisarts als zijn therapeut beloofd dat hij zijn best zou doen om wat te eten. Morgen zou hij eten, nam hij zich voor. Het enige dat hij nu wilde was in bed liggen en naar de buis staren. En, als het lukte, slapen.

De telefoon rinkelde toen hij zijn kamer bereikte. Het was Jessica. Ze had die dag goed gepresteerd op school en voor een mondelinge overhoring een negen gehaald. Ze zat in de tweede klas van de middelbare school, maar aan haar nieuwe school had ze een hekel. En voor Jason die in de brugklas zat, gold hetzelfde. Het viel hun niet mee om zich aan te passen. Jason speelde Amerikaans voetbal en Jessica zat in het schoolhockeyteam. Jessica zei dat de jongens in New York maar slome duikelaars waren. Ze gaf Mark trouwens nog steeds de schuld van alles en nog wat, omdat ze de scheiding niet kon plaatsen.

Hij verzweeg dat hij het huis die dag had verkocht, verzweeg dat ze het nooit meer zouden zien. Hij beloofde alleen maar dat hij snel naar New York zou komen en vroeg hun om dag te zeggen tegen mamma. Nadat hij had neergelegd, zat hij daar maar te zitten in zijn bed en staarde stil naar de televisie. De tranen liepen over zijn wangen.

3

Jimmy O'Connor was mager, atletisch en sterk. Hij had brede schouders en gespierde armen, speelde tennis en golf, en had op Harvard deel uitgemaakt van het universitaire ijshockeyteam. In zijn studententijd had hij uitgeblonken in atletiek en dat deed hij nog steeds. Bovendien was het een fantastische vent. Na Harvard had hij zijn studie voortgezet aan de universiteit van Californië in Los Angeles. Daar had hij zijn mastertitel in de psychologie gehaald, terwijl hij vrijwilligerswerk deed in de achterstandswijk Watts. Een jaar later was hij teruggegaan naar de universiteit voor een studie maatschappelijk werk. Ook die studie had hij voltooid, en hij was altijd blijven werken in Watts. Nu was hij drieëndertig, had plezier in zijn leven en zijn werk, en hield ook nog een beetje tijd over om aan sport te doen. Hij had een voetbal- en softbalteam opgericht voor de kinderen met wie hij werkte. Hij haalde kinderen uit asociale gezinnen bij hun ouders weg - kinderen die geslagen, mishandeld en misbruikt werden -en plaatste hen in pleeggezinnen. Soms bracht hij kinderen die bleekwater over zich heen hadden gekregen of brandwonden hadden zelf naar de eerstehulppost. Meer dan eens was het voorgekomen dat hij kinderen mee naar huis nam totdat er geschikte pleegouders waren gevonden. Zijn collega's zeiden dat hij een hart van goud had.

Hij had een typisch Iers uiterlijk, gitzwart haar, een ivoorkleurige huid en enorm grote donkere ogen. Zijn lippen hadden iets sensueels en hij had een glimlach waar vrouwen voor vielen. Maggie was voor hem gevallen, Margaret Monaghan.

Beiden kwamen uit Boston, hadden elkaar leren kennen toen ze aan de Harvard-universiteit studeerden en waren na hun afstuderen naar de westkust verhuisd. Als eerstejaars woonden ze al samen. Zes jaar geleden waren ze mopperend naar het stadhuis gestapt, voornamelijk om verlost te zijn van het gezeur van hun ouders. Alle twee hadden ze beweerd dat het niet veel verschil maakte, maar later hadden ze schoorvoetend toegegeven dat het niet alleen goed was, maar zelfs leuk. Het was een goede beslissing geweest om te trouwen.

Maggie was een jaar jonger dan Jimmy, en de pienterste vrouw die hij ooit had gekend. In de hele wereld was er niemand zoals zij. Zij had ook een mastertitel in de psychologie, en dacht erover om te promoveren. Net als Jimmy werkte ze met kinderen uit achterstandswijken. Ze wilde er een heel stel adopteren in plaats van zelf kinderen te nemen. Jimmy was enig kind; zij was de oudste van negen. Ze kwam uit een keurige, gegoede familie uit Boston. Haar ouders waren in Ierland geboren en spraken met een zwaar Iers accent dat ze vlekkeloos kon imiteren. Jimmy's familie had Ierland al vier generaties geleden verlaten. Hij was in de verte nog familie van de Kennedy's. Maggie had hem er altijd ongenadig mee geplaagd toen ze erachter was gekomen, en had hem 'glamour boy' genoemd. Maar ze had er niet mee te koop gelopen. Ze vond het gewoon leuk om hem op stang te jagen. Het was een echte plaaggeest en dat vond hij hartstikke leuk aan haar. Ze was briljant, mooi en dapper, en ze nam geen blad voor de mond. Ze had vuurrood haar, groene ogen en zat onder de zomersproeten. Ze was zijn droomvrouw, zijn enige liefde. Alles aan haar vond hij fantastisch, behalve misschien het feit dat ze niet kon koken, wat haar bovendien geen zier interesseerde. Dus kookte hij, en hij was er trots op dat hij een tamelijk goede kok was.

Jimmy was bezig om zijn keukenspullen in te pakken, toen de verhuurder van het gebouw aanbelde. Hij liep meteen door en schreeuwde een groet, zodat Jimmy zou weten dat hij er was. Hij wilde zich niet opdringen, maar hij moest mensen het appartement laten zien. Het was een zeer bescheiden flat in Venice Beach. Ze hadden er met ontzettend veel plezier gewoond. Maggie vond het heerlijk om op haar rollerskates de straten af te sjezen. Iedereen rolschaatste daar. En alle twee waren ze dol op het strand.

Een week daarvoor had Jimmy de huur opgezegd. Aan het eind van de maand zou hij verhuizen. Waarheen wist hij nog niet. Alles was goed, als hij maar uit deze buurt weg was.

De verhuurder leidde een jong stel rond dat naar eigen zeggen binnenkort zou trouwen. Beiden droegen sandalen, een spijkerbroek en een sweater. Op Jimmy maakten ze een ongecompliceerde en jonge indruk. Ze waren begin twintig, net afgestudeerd en afkomstig uit het midden-westen. Ze waren verliefd op Los Angeles en vonden de flat geweldig. Venice was volgens hen de beste plek om te wonen. De verhuurder stelde hen aan Jimmy voor. Die knikte, gaf hun een hand en ging daarna verder met pakken, zodat het paar zelf wat rond kon kijken. De flat was klein en verkeerde in goede staat. De woning bestond uit een kleine woonkamer, een slaapkamer, een badkamer waar je op elkaars schouders moest staan als je er samen in wilde, en de keuken waar hij aan het pakken was. De slaapkamer was piepklein, nauwelijks groter dan de afmetingen van het bed. Voor hen was de flat groot genoeg geweest. Ze hadden niet zoveel ruimte nodig. Bovendien had Maggie er altijd op gestaan om haar aandeel in de huur te betalen, en meer had ze zich niet kunnen veroorloven. Ze was heel koppig in dat soort dingen. Vanaf de dag dat ze elkaar hadden ontmoet, hadden ze al hun uitgaven gedeeld, zelfs nadat ze waren getrouwd.

'Ik wil niet afhankelijk van je zijn, Jimmy O'Connor!' had ze gezegd, met de tongval van haar Ierse ouders, terwijl haar vuurrode haar om haar gezicht zwierde. Hij wilde graag kinderen bij haar, een huis vol kinderen met rood haar. De afgelopen zes maanden hadden ze het uitgebreid over het krijgen van kinderen gehad. Maar Maggie had ook kinderen willen adopteren - om ze een beter leven te geven dan anders het geval zou zijn.

'Wat denk je van half om half?' had Jimmy geplaagd. 'Zes van onszelf en zes adoptiekinderen. Welke neem jij voor je rekening?' Ze had een concessie gedaan en gezegd dat ze er niet op tegen was als hij de kosten van de opvoeding van de kinderen betaalde, van een aantal dan. Zoveel als ze er eigenlijk wilden hebben, kon ze zich niet veroorloven, maar ze hadden het vaak over vijf of zes gehad.

'Dat is toch een gasoven?' vroeg de toekomstige huurster met een glimlach. Het was een aantrekkelijk meisje. Jimmy knikte zwijgend. 'Ik kook graag,' voegde ze eraan toe. Hij had haar kunnen vertellen dat hij ook van koken hield, maar hij had geen zin in een gesprek. Daarom knikte hij alleen maar en ging door met pakken. Vijf minuten later verlieten ze de keuken. De verhuurder riep 'bedankt'. Jimmy hoorde hoe hij de deur achter zich sloot. Daarna klonken er gedempte stemmen op de gang. Hij vroeg zich af of ze de flat zouden nemen. Het deed er ook niet toe. Een huurder was er altijd wel te vinden. Het was een leuke woning met een fraai uitzicht en het complex waar het deel van uitmaakte was netjes. Maggie had gestaan op een mooi uitzicht, hoewel het een aanslag was op haar budget. Wat had het anders voor zin om in Venice te gaan wonen, had ze gezegd, opnieuw met dat zware Ierse accent. Ze gebruikte het haar zo vertrouwde accent dikwijls en met plezier. Ze was ermee opgegroeid. Hij vond het altijd heel vermakelijk. Soms zaten ze in een pizzeria en dan deed ze alsof ze Ierse was. Iedereen trapte erin. Ze had zichzelf Gaelic geleerd. En Frans. Ze had Chinees willen leren. Dan kon ze met de immigrantenkinderen uit de Chinese wijken werken. Ze wilde met de kinderen kunnen praten.

'Erg vriendelijk is hij niet,' fluisterde een van de nieuwe huurders. Na gezamenlijk overleg in de badkamer hadden ze besloten de woning te nemen. De huur was geen probleem. De kamers waren aan de kleine kant, maar het uitzicht was fantastisch.

'Het is een beste kerel.' De verhuurder nam het voor hem op. Hij had hen beiden altijd graag gemogen. 'Hij heeft het moeilijk,' zei hij voorzichtig, niet wetend of hij het hun moest vertellen. Maar ze zouden het toch van iemand te horen krijgen. Iedereen in het gebouw was gesteld op de O'Connors, en hij vond het jammer dat Jimmy wegging, maar hij had er begrip voor. Hij zou hetzelfde hebben gedaan.

De nieuwe huurders vroegen zich af of hij zijn huis werd uitgezet, of dat ze hem verzocht hadden te vertrekken. Hij had er zo ongelukkig, ja, bijna vijandig uitgezien, terwijl hij daar zijn boeltje aan het pakken was.

'Hij had een prachtige vrouw, heel jong nog, een formidabel meisje met vuurrood haar. Tweeëndertig was ze en razend intelligent.'

'Zijn ze uit elkaar?' vroeg de vrouw nietsvermoedend. Ze voelde nauwelijks meer sympathie voor Jimmy, die haar een paar keer bijna kwaadaardig had aangekeken toen hij zijn koekenpannen in een kartonnen doos stopte.

'Ze is een maand geleden overleden. Een hersentumor. Verschrikkelijk! Een aantal maanden geleden kreeg ze hoofdpijn. Ze dacht dat het migraine was. Drie maanden geleden werd ze voor onderzoek opgenomen in het ziekenhuis. Hersenscans neem ik aan. mri's, tomografie, dat soort dingen. Het was een uitgebreid onderzoek. Uiteindelijk vonden ze een hersentumor. Ze hebben geprobeerd om haar te opereren, maar de tumor was al te groot. Bovendien waren er uitzaaiingen. Binnen twee maanden was ze dood. Ik dacht dat hij er ook onderdoor zou gaan. Ik heb nooit twee mensen gezien die zo van elkaar hielden. Altijd lachen en dollen en kletsen. Vorige week heeft hij de huur opgezegd. Hij zei dat hij hier niet kon blijven. Het maakte hem te neerslachtig. Ik vind het zo sneu voor hem, het is zo'n aardige man.' De verhuurder had tranen in zijn ogen.

'Wat afschuwelijk!' zei de vrouw, die ook tranen voelde opwellen. Het was een vreselijke geschiedenis. Ze had op allerlei plaatsen in de kamer foto's van de twee gezien, waarop ze er gelukkig en verliefd uitzagen. 'Wat een klap voor hem.'

'Ze was een buitengewoon dappere vrouw. Tot vorige week nog maakten ze wandelingetjes, kookte hij voor haar en bracht hij haar naar het strand omdat ze daar zo van hield. Het zal lang duren voor hij hier overheen is, als dat al gebeurt. Een vrouw zoals zij vindt hij nooit weer.' De populaire verhuurder, die bekendstond als een ruwe bolster, blanke pit, pinkte een traan uit zijn oog. Hij liep de trap af en het jonge stel volgde hem. De rest van de dag liet de geschiedenis hun niet meer los. Laat in de middag schoof de verhuurder een briefje onder Jimmy's deur door met de mededeling dat de jongelui de flat hadden genomen. Over drie weken was hij van dat probleem verlost.

Jimmy staarde naar het briefje. Zo had hij het gewild en zo was het goed. Alleen had hij nu geen dak meer boven zijn hoofd. Maar het interesseerde hem niet meer waar hij woonde. Desnoods sliep hij op straat in een slaapzak. Misschien werden mensen op die manier dakloos. Misschien kon het hun niet meer schelen waar ze woonden en leefden, of beter gezegd óf ze leefden. Na haar dood had hij erover gedacht om zelfmoord te plegen, om zonder iets te zeggen stil de oceaan in te lopen. Wat een opluchting zou dat zijn geweest. De dag nadat ze was gestorven had hij uren op het strand gezeten en met die gedachte gespeeld. Ineens was het geweest alsof hij haar kon horen, alsof ze hem vertelde hoe boos ze zou zijn als hij dat zou doen en wat een slappeling hij zou zijn. Hij hoorde zelfs haar zware Ierse tongval. De avond viel al toen hij terugging naar zijn flat. Urenlang had hij op de bank zitten huilen.

Diezelfde avond nog was hun familie uit Boston overgekomen, en de twee dagen na haar overlijden hadden geheel in het teken van rouw en begrafenis gestaan. Hij had niet gewild dat ze in Boston werd begraven. Het was haar wens om samen met hem in Californië te blijven, dus had hij haar daar laten begraven. En nadat iedereen was vertrokken, was hij weer op zichzelf aangewezen. Haar ouders, broers en zussen waren kapot geweest van het verlies, maar geen van hen was zo radeloos als hij. Niemand wist hoeveel hij had verloren, wist wat ze voor hem had betekend. Zijn hele leven had om Maggie gedraaid. Nooit meer zou hij een vrouw vinden van wie hij zoveel zou houden als van haar, dat wist hij absoluut zeker. Misschien zou hij wel nooit meer verliefd worden. Hij kon zich geen andere vrouw in zijn leven voorstellen. Wat een karikatuur zou dat zijn. Wie kon de vergelijking met haar doorstaan? Al dat enthousiasme, al die passie, aanleg, levensvreugde en moed. Een kraniger iemand had hij nooit ontmoet. Ze was zelfs niet bang geweest om dood te gaan, ze had het gewoon aanvaard als haar lot. Hij was het die had gehuild, die God had gesmeekt om van gedachten te veranderen, die doodsbang was geweest en zich niet kon voorstellen hoe hij zonder haar verder moest. Onvoorstelbaar was het. Ondraaglijk. En hier zat hij nu. Het was nu een maand geleden. Weken. Dagen. Uren. Er zat niets anders op dan moeizaam verder te leven zonder haar.

Een week na haar overlijden was hij weer aan het werk gegaan, en iedereen had hem behandeld alsof hij gebroken glas was. Hij werkte weer hele dagen met de kinderen, maar zijn levensvreugde, zijn bezieling was weg. Het was alleen maar zaak om een manier te vinden om verder te leven, stapje voor stapje, om te blijven ademen, om iedere morgen toch weer op te staan zonder dat hij een doel voor ogen had.

Eén deel van hem wilde voor altijd in de flat blijven, terwijl een ander deel het niet kon verdragen daar nog één keer alleen wakker te worden. Hij wist dat hij weg moest. Waarheen kon hem niet schelen. Gewoon weg. Hij had de naam van de makelaardij in een advertentie gezien en de telefoon gepakt. Alle makelaars waren op pad. Hij liet zijn naam en telefoonnummer achter en ging door met pakken. Toen hij bij haar gedeelte van de kleerkast kwam, was het alsof Mike Tyson uithaalde en hem tegen de borst stompte. Hij snakte naar adem. Het was allemaal zo echt en tastbaar dat het de lucht uit zijn longen zoog en het bloed uit zijn hart. Een paar ogenblikken stond hij daar. Hij rook haar parfum en voelde haar aanwezigheid alsof ze in de aangrenzende kamer stond.

'Wat moet ik nu verdomme doen?' zei hij hardop. De tranen sprongen in zijn ogen. Hij moest zich vasthouden aan de deurpost. Het was alsof een bovennatuurlijke kracht hem bijna tegen de grond sloeg. Hij miste haar zo erg dat hij nauwelijks overeind kon blijven.

'Ga door, Jimmy,' zei een stem in zijn hoofd. 'Je mag het nu niet opgeven.' De Ierse tongval was er nog steeds.

Verdomme, waarom mocht dat niet? Maar zij had het niet opgegeven. Ze had gevochten tot het bittere einde. De dag dat ze stierf had ze haar haar gewassen, haar lippen gestift en haar lievelingsblouse aangedaan. Ze had nooit opgegeven. 'Ik wil zo niet doorgaan,' schreeuwde hij tegen de stem die hij kon horen, tegen het gezicht dat hij nooit meer zou zien.

'Vooruit, blijf niet op je luie reet zitten. Actie!' kon hij haar duidelijk horen zeggen, terwijl hij daar stond te staren naar haar kleren, en plotseling lachte hij door zijn tranen heen.

'Oké, Maggie... goed dan...' zei hij. Hij pakte haar kleren en legde ze zorgvuldig opgevouwen in de verhuisdoos, alsof ze ze op een goede dag zou komen halen.

4

Zondag was Liz weer op De Villa. Ze had een afspraak met de makelaar. De vorige dag had Coop erin toegestemd om het gastenverblijf en het poorthuis te verhuren. Liz wilde spijkers met koppen slaan voor hij zich bedacht. De huuropbrengst zou zijn financiële positie aanzienlijk versterken. Bovendien wilde ze hem zoveel mogelijk helpen voor ze vertrok. Om elf uur zou ze de makelaar treffen. Toen beiden op De Villa arriveerden, was Coop al weg. Hij was met Pamela, zijn fotomodel van twintig, gaan brunchen in het Beverly Hills-hotel. De volgende dag zouden ze gaan winkelen op Rodeo Drive, had hij haar beloofd.

Pamela was beeldschoon, maar mooie kleren had ze niet. Het verwennen van vrouwen was een van Coops specialiteiten. Hij vond het heerlijk om dingen voor hen te kopen. Abe zou een hartverlamming krijgen als hij de rekening te zien kreeg. Coop had beloofd haar mee te nemen naar Theodore, Valentino, Dior en Ferré, en waar ze nog meer heen zou willen. Daarna zouden ze nog naar Fred Segal gaan. Het grapje zou zeker vijftigduizend dollar gaan kosten. Of meer, vooral als zijn oog op iets zou vallen in de etalages van Van Cleef of Cartier. Het zou nooit bij Pamela opkomen om hem te zeggen dat zijn vrijgevigheid buitensporig was. Voor het twintigjarige meisje uit Oklahoma was dit, was Coop, de vervulling van een droom.

'Het verbaast me dat Mr. Winslow bereid is om een gedeelte van zijn landgoed te verhuren, zeker als het om een vleugel van het hoofdgebouw gaat,' zei de makelaar tegen Liz, die haar binnenliet in het gastenverblijf. Ze was aan het vissen naar een roddelverhaal dat ze de toekomstige huurders kon vertellen. Liz vond dat niet prettig, maar het was niet te voorkomen als ze gingen verhuren, meer een noodzakelijk kwaad. Mensen konden het uitleggen zoals ze wilden. Hun meningen waren nooit vleiend als het belangrijke filmsterren of andere beroemdheden betrof. Dat hoorde er nu eenmaal bij.

'Natuurlijk heeft het gastenverblijf een eigen ingang, dus hij zal weinig last van zijn huurders hebben. Ach, en weet u, hij reist zoveel dat hij er nauwelijks weet van heeft dat ze er zijn. Het hebben van huurders geeft zelfs een stukje bescherming. Het is altijd goed als de mensen weten dat het landgoed permanent bewoond wordt. Dat voorkomt inbraak en andere ongemakken. Nee, dit biedt echt extra veiligheid.' Vanuit dat oogpunt had de makelaar het nog niet bekeken, maar er zat wat in. Toch bleef ze wantrouwig, er was vast meer aan de hand. Cooper Winslow had al in jaren geen hoofdrol in een grote film meer gespeeld. Ze kon zich de laatste die ze had gezien niet meer herinneren. Natuurlijk was hij nog steeds een grote ster en baarde hij veel opzien waar hij ook kwam. Hij was een van de grote Hollywoodlegendes. Dat zou haar zeker helpen om beide woningen te verhuren en er een stevige prijs voor te bedingen. Het gaf aanzien, heel veel aanzien om hier te wonen. In het hele land vond je maar één zo'n villa -misschien wel op de hele wereld. En dan woonde er ook nog een beroemde filmster, als hij tenminste thuis was. Misschien konden de huurders als ze geluk hadden een glimp van hem opvangen als hij aan het tennissen of zwemmen was. Ze zou dat in de prospectus zetten.

De deur naar het gastenverblijf ging krakend open. Liz wilde dat ze een schoonmaakploeg had ingehuurd, maar daar was geen tijd voor geweest. Bovendien wilde ze snel tot zaken komen. Toch zag het er over het algemeen prima uit. Het was de mooiste vleugel van het gebouw. Het had dezelfde hoge plafonds als overal in het huis, en fraaie openslaande terrasdeuren, die toegang gaven tot het park. Er was een mooi stenen terras dat omzoomd werd door hagen. Aan de zijkanten ervan stonden antieke marmeren banken en tafels die Coop jaren geleden in Italië had gekocht. De woonkamer stond vol met prachtig Frans antiek. Naast de woonkamer bevond zich een kleine studeerkamer die dienst kon doen als kantoortje. Via een kleine trap kwam je in de grote slaapkamer met zijn spiegelende art-decomeubilair, dat Coop in Frankrijk op de kop had getikt. De kamer was geheel bekleed met lichtblauwe zijde. Aangrenzend had je een enorme badkamer van wit marmer en een kleedkamer die meer wandkasten had dan de meeste mensen nodig hadden, hoewel Coop er niet genoeg aan zou hebben gehad.

Aan de andere kant van de woonkamer waren twee kleine maar gerieflijke slaapkamers, waarvan de wanden bekleed waren met chintz met een bloemetjesmotief, en waarin fraai antiek stond. Ook was er een schitterende rustieke keuken met een grote eettafel. De makelaar zei dat de keuken haar deed denken aan de Provence. Een eetkamer ontbrak, maar volgens Liz was dat geen probleem, omdat de woonkamer zo ruim was. De huurders zouden er een tafel neer kunnen zetten. Of ze konden in de keuken eten die er gezellig, leuk en huiselijk uitzag. Er stond een massief, oud Frans fornuis, in de hoek was een schouw van keramiek en de muren waren bedekt met prachtige antieke, beschilderde tegels. Al met al zou iemand er een volmaakt appartement aan hebben. Het lag op het terrein van een van de mooiste landgoederen van Bel Air. Bovendien konden de huurders vrij gebruik maken van de tennisbaan en het zwembad.

'Hoeveel huur vraagt hij ervoor?' De ogen van de makelaar glinsterden van opwinding. Zo'n mooie woning had ze nog nooit gezien. Ze kon zich zelfs voorstellen dat een andere filmster het zou huren, gewoon om er de blits mee te maken. Misschien iemand die in de stad was om een film te maken, of iemand die een jaar in Los Angeles verbleef. Dat het appartement gemeubileerd was zou voor sommigen echt een uitkomst zijn. En dan was het ook nog met smaak gedaan. Even wat stof afnemen en wat verse bloemen neerzetten en het gastenverblijf zou weer een bewoonde indruk maken, zag ook de makelaar.

'Wat zou je ervoor kunnen vragen, denkt u?' vroeg Liz. Ze had geen idee. Ze woonde al meer dan twintig jaar in dezelfde bescheiden flat en had al jaren geen zicht meer op de ontwikkeling van de huurprijzen.

'Ik zat te denken aan zo'n tien à twaalfduizend dollar. Als de huurder er zijn zinnen op heeft gezet, kunnen we misschien tot vijftien gaan. In ieder geval niet minder dan tienduizend.'

Het klonk Liz als muziek in de oren. Met de verhuur van het poorthuis zou het Coop maandelijks een veilige buffer geven, als ze er tenminste voor konden zorgen dat hij geen gekke dingen deed met zijn creditcards. Ze maakte zich ernstig zorgen over wat hij zou uithalen als ze weg was. Dan had hij niemand meer die hem een beetje in de gaten hield, of hem indien nodig zelfs de les las. Niet dat ze hem volledig in de hand had, maar ze kon hem er in ieder geval van tijd tot tijd vermanend op wijzen dat hij zich niet dieper in de schulden moest steken.

Meteen nadat Liz de voordeur van het gastenverblijf had gesloten reden ze naar de noordkant van het landgoed, waar het afgelegen poorthuis stond, omringd door een tuin die een geheimzinnige indruk maakte. In feite lag het huis een heel eind van de hoofdingang. Het had zoveel grond en lag zo in het groen dat het wel een landgoed op zich leek. Het was een fraai stenen huis dat aan één kant begroeid was met wingerd. Liz moest altijd aan een Engelse cottage denken. Er ging een vreemde betovering van uit. Binnen werden sierlijke houten lambriseringen afgewisseld door muren van ruw gekapte steen. Het was een interessant contrast tussen twee werelden, en het was compleet anders dan het elegante Franse interieur van het gastenverblijf.

Ze liepen door de rozentuin die het huis omgaf en gingen naar binnen. 'Goh, wat is dit schitterend!' zei de makelaar geestdriftig. 'Het is alsof je in een andere wereld komt.'

De kamers van het poorthuis waren klein en goed geproportioneerd. De plafonds bestonden uit houten balken en het meubilair was van Engelse makelij en zwaarder dan in het gastenverblijf. Er stond een grote, fraaie, leren bank die Coop van een Engelse club had gekocht. In de woonkamer bevond zich een reusachtige open haard. Het was een huis waarin je je meteen thuis voelde. Er was een redelijk grote keuken waarvan de muren vol met antiek keukengerei hingen. Boven waren twee slaapkamers van gemiddelde grootte, waarin meubilair uit de tijd van George de Derde stond. Coop had dat een tijdlang verzameld. De muren waren bekleed met behang in een stoer streepjespatroon. In alle kamers lagen prachtig geborduurde tapijten. In de kleine eetkamer stond een buffet waarin antiek zilveren bestek lag uitgestald. In een kast stond porselein dat in de achttiende eeuw gemaakt was door Spode. De woning was een volmaakte kopie van een kleine Engelse cottage. Je waande je eerder in Engeland dan in Bel Air. Het poorthuis lag dichter bij de tennisbaan dan het hoofdgebouw, maar weer verder van het zwembad, dat vlak bij het gastenverblijf lag. Voor elke woning viel dus wat te zeggen wat kwaliteit, stijl en gemak betrof.

'Voor de juiste huurder is deze woning het absolute einde,' zei de makelaar, die haar vreugde niet onder stoelen of banken stak. 'Ik zou hier ook wel willen wonen.'

'Dat heb ik ook altijd gedacht,' glimlachte Liz. Ze had Coop een keer gevraagd of ze er een weekendje mocht logeren, maar uiteindelijk had ze het niet gedaan. Net zoals het gastenverblijf was het poorthuis volledig ingericht. Ook hier vond je alles wat je maar nodig had: linnengoed, gordijnen, porselein, kookgerei en bestek.

'Ook voor deze woning kan ik zeker tienduizend dollar per maand vragen,' zei de makelaar verheugd. 'Misschien wel meer. Ze is klein, maar echt heel mooi. Er gaat een onmiskenbare bekoring van uit.' Het poorthuis deed heel anders aan dan het gastenverblijf, dat door zijn afmetingen een voornamere en luxueuzere indruk maakte. Toch was ook het gastenverblijf heel huiselijk. De plafonds daar waren gewoon hoger, en er was veel meer ruimte doordat de woonkamer, de grote slaapkamer en de keuken zo enorm groot waren. Maar alle twee waren het schitterende objecten en de makelaar was er zeker van dat ze ze in een mum van tijd zou hebben verhuurd. 'Ik wil volgende week graag langskomen om wat foto's van beide woningen te maken. Ik laat het nog maar niet aan andere makelaars weten. Eerst eens even kijken of wij ook mensen in ons bestand hebben die een gestoffeerde en gemeubileerde woning zoeken. Dit soort woningen krijg je niet iedere dag, en ik wil dat Coop de goede huurders krijgt.'

'Dat is erg belangrijk voor hem,' zei Liz ernstig.

'Zijn er ook bepaalde beperkingen waar ik rekening mee moet houden?' vroeg de makelaar, terwijl ze in een notitieblokje snel een paar aantekeningen maakte over het aantal kamers, de grootte en de faciliteiten.

'Om heel eerlijk te zijn, hij is niet dol op kinderen. Hij zou niet willen dat er iets werd beschadigd. Hoe hij tegenover honden staat, weet ik niet. Maar afgezien daarvan zal er volgens mij geen probleem zijn, zolang iemand zich maar fatsoenlijk gedraagt en de huur op tijd betaalt.' Ze vertelde er niet bij dat hij alleen maar vrouwelijke huurders wilde.

'Wat die kinderen betreft moeten we voorzichtig zijn. We willen niet dat er een brief naar de huurcommissie gaat waarin we van discriminatie worden beschuldigd,' waarschuwde de makelaar. 'Maar ik zal het in gedachten houden als ik de woningen laat zien. Het zijn tamelijk luxe panden en de huur is bepaald niet mis. Dat zal het tuig buiten de deur houden.' Behalve natuurlijk als er popsterren in kwamen. Dat was altijd lastig in te schatten. De makelaar had al wat problemen met ze gehad, net als al haar collega's.

Even na het middaguur verliet de makelaar het landgoed. Liz liep alles nog even na in het hoofdgebouw en reed daarna terug naar haar flat. Coops personeel was nog niet helemaal bekomen van het ontslag dat ze de vorige dag van Abe hadden gekregen. Toch was het ook niet als een volslagen verrassing gekomen. De onregelmatige uitbetaling van de salarissen had al een beetje in die richting gewezen. Livermore had al laten weten dat hij naar Monte Carlo vertrok, waar hij ging werken voor een Arabische prins. Die loerde al maanden op hem en had hem een doorlopend aanbod gedaan. Vanmorgen had Livermore gebeld om te zeggen dat hij de baan nam. Dat hij bij Coop wegging scheen hem niet bijzonder te raken. In ieder geval liet hij er niets van merken, zoals gewoonlijk. Volgende week zou hij naar Zuid-Frankrijk vliegen. Voor Coop zou dat een hele slag zijn.

In de namiddag was Coop weer terug, samen met Pamela. Ze hadden uitgebreid geluncht in het Beverly Hills-hotel en lange tijd bij het zwembad zitten kletsen met vrienden van Coop. Het waren allemaal belangrijke mensen in Hollywood. Pamela was diep onder de indruk van de wereld waarin ze zich plotseling bewoog. Gedurende de rit van het hotel naar De Villa had ze bijna niets gezegd. Een halfuur later lagen ze samen in bed. Naast zijn bed stond een ijsemmer met een fles Cristal-champagne. Ze dineerden in bed en zijn kok serveerde het avondeten op dienbladen. Op aandringen van Pamela keken ze naar twee oude films van hem op video. Later bracht hij haar naar huis. De volgende ochtend moest hij vroeg op omdat hij een afspraak had met zijn trainer en zijn acupuncturist. Afgezien daarvan sliep hij liever alleen. Zelfs als hij met een prachtige jonge vrouw in bed lag verstoorde dat soms zijn nachtrust.

De volgende ochtend had de makelaar voor dag en dauw al twee folders gemaakt met alle bijzonderheden over de beide huurobjecten en was ze bezig om een aantal van haar cliënten te bellen die op zoek waren naar een bijzondere woning. Ze maakte vier afspraken: drie afspraken met vrijgezellen die ze het poorthuis zou laten zien, en een afspraak met een jong paar dat belangstelling had voor het gastenverblijf. De jongelui waren hun huis aan het verbouwen en dat zou ten minste een jaar in beslag nemen, zo niet twee. Kort daarop ging haar telefoon. Het was Jimmy.

Hij klonk ernstig en kalm door de telefoon en legde uit dat hij op zoek was naar een huurhuis. Het kon hem niet schelen waar. Gewoon een kleine, gebruiksvriendelijke woning met een fatsoenlijke keuken. Zijn hoofd stond nu niet naar koken, maar hij besefte dat hij er op een gegeven moment misschien wel weer behoefte aan zou hebben om iets voor zichzelf klaar te maken. Naast sport was koken een van de weinige dingen die hem ontspanning boden. Het kon hem ook niet schelen of het huis gemeubileerd was. Aan meubilair hadden Maggie en hij alleen het allernoodzakelijkste bezeten. Ze waren er nooit aan verknocht geweest. Hij zou het geen probleem vinden om het zolang op te slaan. Nieuw meubilair zou minder pijnlijk zijn, dacht hij. Het zou hem niet zo aan haar herinneren. Eigenlijk had hij liever een gemeubileerd huis, nu hij er zo over nadacht. Het enige aandenken aan Maggie dat hij meenam waren hun foto's. Al het andere dat van haar was geweest borg hij op in dozen. Dan hoefde hij er niet iedere dag naar te kijken.

De makelaar vroeg of hij een voorkeur had voor een bepaalde plaats: Hollywood, Beverly Hills, Los Angeles, Malibu. Nee, die had hij niet. Hij zei dat hij van de oceaan hield, maar ook die zou hem aan haar herinneren. Alles eigenlijk. Het zou moeilijk zijn om iets te vinden dat geen herinneringen aan haar opriep.

Omdat hij maar geen prijs noemde, besloot de makelaar om een visje uit te gooien. Ze vertelde hem over het poorthuis. Ze beschreef het, maar noemde geen huurprijs. Na een moment van aarzeling zei hij dat hij het graag wilde zien. Ze maakte een afspraak met hem voor vijf uur die middag. Toen vroeg ze hem in welk deel van de stad hij werkte.

'Watts,' zei hij verstrooid, alsof er voor hem niets vreemds aan was. Maar de makelaar aan de andere kant van de lijn keek ervan op.

'O, ik begrijp het.' Ze vroeg zich af of hij zwart was, maar het was duidelijk dat ze hem dat niet kon vragen. Een ander punt was of hij de huur wel kon betalen. 'Heeft u een bepaalde prijs in gedachten, Mr. O'Connor?'

'Nee, eigenlijk niet,' zei hij kalm en keek toen snel op zijn horloge. Hij had een afspraak met een familie over twee van hun pleegkinderen, en moest nodig weg. 'Goed, dan zie ik u om vijf uur.' Ze was er niet meer zo zeker van of hij wel de juiste huurder was. Iemand die in Watts werkte kon Cooper Winslows poorthuis toch niet betalen. Dat bestond niet. Toen ze hem die middag zag, was ze daar zeker van.

Jimmy kwam aanrijden in zijn aftandse Honda Civic. Maggie had erop gestaan dat ze die zouden kopen, hoewel hij meer voelde voor een veel swingender auto toen ze naar Californië verhuisden. Hij had haar proberen uit te leggen dat wonen in Californië betekende dat je een grote auto had, maar zoals altijd had ze hem uiteindelijk weten te overtuigen. Hun werk ging nu eenmaal niet samen met het rijden in een dure auto, hoe makkelijk hij het zich ook kon veroorloven. Het feit dat hij stamde uit een oude familie met geld, heel veel geld, was altijd een goed bewaard geheim gebleven. Zelfs hun vrienden wisten het niet.

Hij droeg een oude, rafelige spijkerbroek met een gat op de knie, een verbleekte Harvard-universiteitstrui die hij al jaren had en een paar gehavende laarzen. In de woningen van de families die hij bezocht, waren dikwijls ratten en hij voelde er niets voor om gebeten te worden. Maar voor de rest vormde zijn uiterlijk een groot contrast met zijn kleren. Hij was gladgeschoren, modern gekapt, en oogde intelligent en heel beschaafd. Alles aan hem was met elkaar in tegenspraak; de makelaar wist niet hoe ze het had.

'Wat doet u eigenlijk voor werk, Mr. O'Connor?' vroeg ze zo achteloos mogelijk, terwijl ze de deur naar het poorthuis openmaakte. Ze had het die middag al drie keer laten zien: één man vond het te klein, de tweede vond het te afgelegen en de derde wilde eigenlijk een flat. Het was dus nog steeds vrij, hoewel ze er nu zeker van was dat Jimmy het niet kon betalen. Niet van het salaris van een welzijnswerker. Maar ze moest het hem toch laten zien.

Toen ze de heg passeerden had ze al gehoord hoe hij zijn adem inhield. Het huis zag eruit als een Ierse cottage en had hem herinnerd aan de reizen die hij met Maggie naar Ierland had gemaakt. En meteen toen hij over de drempel van de woonkamer stapte, kreeg hij het gevoel of hij in Engeland of Ierland was. Het was een ideaal huisje voor een man alleen. Het had een mannelijke uitstraling - rechttoe, rechtaan. Zo te zien was hij in zijn nopjes met de keuken en ook de slaapkamer leek hem te bevallen. Maar het allerprettigste was dat hij het gevoel had buiten te zijn, zei hij. In tegenstelling tot de man die het die middag had bekeken, vond hij de geïsoleerde ligging juist prettig. Het paste bij zijn stemming.

'Wil uw vrouw het ook zien?' vroeg de makelaar, die op subtiele wijze probeerde uit te vissen of hij getrouwd was. Hij was een knappe vent en verkeerde zo te zien in een uitstekende conditie. Ze wierp een blik op zijn universiteitstrui en vroeg zich af of hij inderdaad op Harvard had gezeten of dat hij de trui bij de kringloopwinkel had gekocht.

'Nee, die is...' begon hij, maar hij maakte zijn antwoord niet af. 'Ik ben... Ik ga hier alleen wonen.' Hij kon het woord 'weduwnaar' niet over zijn lippen krijgen. Iedere keer dat hij het probeerde sneed het dwars door zijn ziel. En 'vrijgezel' klonk zo zielig en oneerlijk. Soms wilde hij zeggen dat hij getrouwd was. Als hij een trouwring had gehad, zou hij hem nog steeds dragen. Maggie had hem er nooit een gegeven, en haar ring had ze gedragen toen ze gecremeerd werd. 'Het huis bevalt me,' zei hij kalm. Hij liep nog een keer door de kamers en trok alle kasten open. Wonen op een landgoed leek hem wel een beetje te chic voor een welzijnswerker. Maar misschien kon hij zeggen dat hij op het huis paste of wat bijkluste als tuinman, wanneer hij beroepshalve mensen mee naar huis nam.

Hij zat niet om een verhaal verlegen als het moest. Dat hadden de afgelopen jaren wel bewezen. Het allerbelangrijkste was echter dat hij wist dat Maggie het hier prachtig zou hebben gevonden. Het huis was echt iets voor haar. Natuurlijk zou ze er nooit in hebben toegestemd om er te gaan wonen. Ze had haar helft immers niet kunnen betalen. De gedachte deed hem glimlachen en hij kwam in de verleiding om de woning te nemen. Maar hij besloot er nog een nachtje over te slapen. Hij beloofde de makelaar dat hij haar de volgende dag zou bellen. 'Ik wil er graag nog even over nadenken,' zei hij toen hij afscheid van haar nam. Ze was er zeker van dat hij zijn gezicht wilde redden. Te oordelen naar zijn auto, kleding en baan kon hij het zich niet veroorloven. Maar het leek een vriendelijke man en ze was aardig tegen hem. Je kon nooit weten met wie je te maken had. Ze zat lang genoeg in het makelaarsvak om dat te weten. Degenen die er het minst fatsoenlijk of het meest armoedig uitzagen, bleken soms de erfgenamen van een enorm fortuin te zijn. Ze had dat al aan het begin van haar loopbaan geleerd, dus was ze beleefd tegen hem.

Op weg naar huis dacht Jimmy na over het poorthuis. Het was een prachtige, kleine woning en het scheen hem een vredig toevluchtsoord toe. Hij zou het heerlijk hebben gevonden om er met Maggie te wonen en vroeg zich af of dat hem parten zou gaan spelen. Het was moeilijk uit te maken wat nu het beste was. Zijn verdriet zou hem overal achtervolgen. Eenmaal thuis sloeg hij weer aan het pakken, gewoon om wat afleiding te hebben. De flat was al zo goed als leeg. Hij maakte een kop soep en staarde stilletjes uit het raam.

Het grootste deel van de nacht lag hij wakker en dacht aan Maggie. Wat zou zij hem aanraden? Hij had erover gedacht om een flat te nemen aan de rand van Watts. Met het oog op zijn werk was dat handig en de gevaren verontrustten hem nu niet bepaald. Of anders misschien een doorsneeflat in Los Angeles. Maar 's avonds in bed kon hij het poorthuis niet uit zijn gedachten zetten. Hij kon het betalen, en hij wist dat Maggie er helemaal weg van zou zijn geweest. Misschien moest hij zichzelf één keer in zijn leven laten gaan. En hij verkneukelde zich bij de gedachte aan het verhaal dat hij in ruil voor huurverlaging in de tuin werkte. Het klonk plausibel.

Bovendien hield hij van de keuken, de woonkamer, de open haard, en de tuin die het huis omgaf.

De volgende morgen om acht uur belde hij onder het scheren de makelaar op haar mobiele nummer. 'Ik neem het.' Hij zei het warempel met een glimlach. Het was de eerste maal in weken dat hij glimlachte, maar hij was ineens enthousiast over het poorthuis. Beter kon het niet.

'U neemt de woning?' klonk het stomverbaasd. De makelaar was er zeker van geweest dat ze niets meer van hem zou horen. Ze vroeg zich af of de prijs die ze had genoemd wel tot hem was doorgedrongen. 'De huur is tienduizend dollar per maand, Mr. O'Connor; dat is geen probleem?' Ze had niet het lef gehad om een hogere prijs te vragen, ook al omdat ze zich begon af te vragen of het huis wel zo gemakkelijk te verhuren was als ze aanvankelijk had gedacht. Het huis had iets speciaals, iets heel eigens. Niet iedereen hield ervan om op een afgelegen landgoed te wonen, maar hij scheen dat juist aantrekkelijk te vinden.

'Dat is in orde,' stelde hij haar gerust. 'Moet ik ook een cheque uitschrijven of een waarborgsom storten om het te bezegelen?' Nu hij een besluit had genomen, wilde hij niet achter het net vissen.

'Nou, nee... Ik... Wij moeten eerst uw gegevens natrekken.' Ze was er zeker van dat hij daarbij door de mand zou vallen, maar wettelijk was ze verplicht het hele proces te doorlopen, hoe weinig het er ook op leek dat hij het huis zou kunnen huren.

'Ik zou niet graag willen dat iemand anders het zo meteen huurt.' Jimmy klonk bezorgd. Hij had zijn oude nonchalante levensstijl verloren. Hij had onlangs gemerkt dat hij zich nu makkelijker zorgen maakte over dingen, dingen waar hij vroeger zelfs niet aan gedacht had. Maggie had hem altijd van die taken ontlast. Nu moest hij alles zelf doen.

'Natuurlijk. Ik houd het voor u vast. U heeft de oudste rechten.'

'Hoe lang duurt dat onderzoek?'

'Een paar dagen. De banken zijn tegenwoordig een beetje traag als het om een onderzoek naar iemands kredietwaardigheid gaat.'

'Dan heb ik een beter idee. Waarom belt u mijn bank niet?' Hij gaf haar het nummer van het hoofd van de afdeling particulieren van de Bank of America. 'Misschien dat hij ervoor kan zorgen dat het wat sneller gaat.' Jimmy was altijd bescheiden, maar hij wist ook dat alles oneindig veel sneller zou gaan als ze die bankier belde. Zijn kredietwaardigheid was geen punt en was dat ook nooit geweest.

'Dat wil ik met alle plezier doen, Mr. O'Connor. Onder welk nummer bent u vandaag te bereiken?'

Hij gaf haar het nummer van zijn kantoor en verzocht haar om een berichtje op zijn antwoordapparaat achter te laten als hij er niet was. Dan zou hij haar zo spoedig mogelijk terugbellen. 'Ik ben de hele morgen op kantoor.' Hij had een stapel papierwerk op zijn bureau liggen. Om tien uur die morgen kreeg hij een telefoontje van haar.

Het onderzoek naar zijn financiële middelen was precies gegaan zoals hij had verwacht. De makelaar had plichtmatig het hoofd van de afdeling particulieren gebeld en na het noemen van Jimmy's naam onmiddellijk te horen gekregen dat er absoluut geen enkel probleem was. Hij was zeer kredietwaardig. Zijn saldo konden ze niet bekendmaken, maar het bedrag was zodanig dat hij tot hun meer kredietwaardige klanten behoorde. Meer wilden ze er niet aan toevoegen.

'Is hij bezig met het kopen van een huis?' had de bankier met belangstelling gevraagd. Hij hoopte het maar, hoewel hij dat niet zei. Het zou een teken zijn dat het de goede kant opging met Jimmy, na de recente tragedie die hij had meegemaakt. Hij kon het zich zeker veroorloven. Als hij had gewild, had hij De Villa kunnen kopen. Maar dat ging hij de makelaar niet aan haar neus hangen.

'Nee, hij gaat een poorthuis huren op een landgoed. Het is flink duur.' Ze zei het alleen maar om bevestigd te krijgen wat hij haar had verteld, zodat er geen enkel misverstand over bestond. 'Tienduizend dollar per maand bij vooruitbetaling. Daarbovenop komt nog een waarborgsom van vijfentwintigduizend dollar.' De bankier verzekerde haar nogmaals dat er geen enkel probleem was. Het wekte haar nieuwsgierigheid. 'Wie is hij?' had ze hem in een zeldzame opwelling van indiscretie gevraagd.

'Precies wie hij zegt dat hij is: James Thomas O'Connor. Hij is een van onze meest solide klanten.' Meer wilde hij haar niet vertellen. Het maakte haar behoorlijk nieuwsgierig.

'Ik was een beetje bezorgd. Het is toch vrij uitzonderlijk dat een welzijnswerker zo'n hoge huur betaalt.'

'Het is jammer dat er niet meer mensen zijn zoals hij. Heeft u verder nog vragen?'

'Zou u mij een bevestiging willen faxen?'

'Ja hoor, geen enkel probleem. Is het de bedoeling dat wij de zaak verder financieel afhandelen of is hij van plan het zelf te doen?'

Ze besefte dat ze daarnet Cooper Winslows poorthuis had verhuurd. 'Ik zal het hem vragen,' zei ze. Ze belde Jimmy terug en vertelde hem het goede nieuws. Ze zou hem de sleutels overhandigen, zodra hij dat wilde. Hij sprak met de makelaar af dat hij tijdens zijn lunchpauze langs zou komen met een cheque, en vertelde haar dat hij pas zou verhuizen als hij zijn oude woning had ontruimd. Dat zou over een paar weken zijn. Hij wilde zo lang mogelijk vasthouden aan wat er nog tastbaar was van Maggie, maar hij was plotseling enthousiast over het poorthuis. En hij wist dat hij haar, overal waar hij ging, met zich zou meenemen.

'Ik hoop dat u daar heel gelukkig zult zijn, Mr. O'Connor. Het is een juweel van een huis. En ik weet zeker dat u het leuk zult vinden om Mr. Winslow te ontmoeten.'

Hij hing op en moest lachen. Wat zou Maggie wel niet hebben gezegd van een filmster als huisbaas? Voor één keer ging hij nu iets geks doen, en ergens diep in zijn hart had hij het gevoel dat Maggie het niet alleen zou hebben goedgekeurd. Nee, ze zou het heerlijk hebben gevonden voor hem.

5

Toen Mark de volgende morgen op zijn kantoor kwam, had hij bijna niet geslapen. Weer had hij de ene nachtmerrie na de andere gehad. Nauwelijks was hij binnen of de telefoon ging. Het was Abe Braunstein.

'Wat je me gisteren vertelde, vind ik verrekte akelig voor je,' zei Abe meevoelend. Hij had de afgelopen avond over hem zitten piekeren. Plotseling had hij zich afgevraagd of Mark misschien een appartement zocht. Hij kon niet eeuwig in een hotel blijven logeren. 'Ik kreeg gisteravond ineens een te gek idee. Ik weet niet of je op zoek bent naar een woning of wat je wensen zijn, maar er is net iets unieks op de markt gekomen. Een van mijn klanten wil de gastenvleugel van zijn huis verhuren. Het is Cooper Winslow. Hij zit, onder ons gezegd en gezwegen, financieel behoorlijk in de knoei. Hij heeft een fantastisch landgoed in Bel Air met een kast van een villa. Behalve de gastenvleugel wil hij ook het poorthuis verhuren. Gisteren was de eerste kijkdag, maar ik geloof niet dat de panden al verhuurd zijn. Ik dacht, ik zeg het je maar even, want wie weet heb je er een fantastische woning aan. Het is een beetje of je in een park woont. Misschien vind je het leuk om even te gaan kijken.'

'Ik heb er nog niet zo over nagedacht,' zei Mark eerlijk. Hij was er nog niet klaar voor, hoewel het idee om te wonen op Cooper Winslows landgoed in Bel Air wel wat had. Bovendien zou het misschien een fantastische omgeving zijn voor zijn kinderen als ze kwamen logeren.

'Als je wilt haal ik je tegen lunchtijd af en rijden we ernaar toe. Het is in ieder geval een interessant uitstapje. Die villa is fantastisch. Tennisbaan, zwembad en een tuin van vijfeneenhalve hectare, en dat midden in de stad.'

'Ik wil het heel graag zien.' Eigenlijk was hij niet in de stemming om naar huizen te kijken, zelfs niet nu het Cooper Winslows gastenverblijf betrof. Maar hij wilde Abe niet voor het hoofd stoten en misschien zou het iets voor de kinderen zijn. Hij moest het toch maar doen.

'Ik haal je om halfeen op. Ik zal de makelaar vragen of ze ons daar opwacht. De huur is pittig, maar ik denk dat je die wel kunt betalen,' zei hij met een glimlach. Hij wist dat Mark een van de best betaalde vennoten van de maatschap was. Belastingrecht mocht dan weinig opwindend zijn, maar het had Mark geen windeieren gelegd. Toch liep hij er niet mee te koop. Hij reed in een Mercedes, maar afgezien daarvan stond hij met beide benen op de grond en was hij heel bescheiden. Dat was nooit anders geweest.

De rest van de ochtend dacht Mark er niet meer aan. Er was weinig kans dat het gastenverblijf van De Villa hem zou aanstaan. Het was meer uit hoffelijkheid tegenover Abe dat hij erheen ging om te kijken. Hij had toch niets te doen in zijn lunchpauze. Nu hij nauwelijks meer at, hield hij tijd over.

Abe arriveerde op het afgesproken tijdstip. Hij vertelde Mark dat de makelaar hen over een kwartier op De Villa verwachtte. De hele weg praatten ze over een nieuwe belastingwet. Daar leken een paar mazen in te zitten, die hun warme belangstelling hadden. Ze waren zo verdiept in hun gesprek dat Mark verrast opkeek toen ze de hoofdingang van De Villa bereikten. Die was heel imposant. Abe kende de code en opende het hek. Ze reden de bochtige, boomrijke oprijlaan af, langs het prachtig verzorgde park waar geen eind aan leek te komen en toen Mark het huis zag, barstte hij in lachen uit. Hij kon zich in de verste verte niet voorstellen dat hij in zo'n huis zou wonen. Het leek wel een paleis.

'Mijn hemel, woont hij daar echt?' Er waren marmeren pilaren en trappen, en hij zag een enorme fontein, die hem deed denken aan de Place de la Concorde in Parijs.

'Het huis werd gebouwd voor Vera Harper. Winslow heeft het al meer dan veertig jaar in zijn bezit. Het kost hem een vermogen om er te kunnen wonen.'

'Dat kan ik me voorstellen. Hoeveel personeel heeft hij?'

'Op dit moment ongeveer twintig mensen; over twee weken nog één hulp in de huishouding en drie tuinlieden. Momenteel heeft hij acht tuinlieden in dienst. Mijn maatregelen noemt hij de tactiek van de verschroeide aarde. Hij is er bepaald niet gelukkig mee. Ik wil ook dat hij zijn auto's verkoopt, dus als je nog een Rolls of een Bentley wilt? Het is een interessante vent, maar hij is zo spilziek als de pest. Ik geef het niet graag toe, maar deze villa past bij hem. Er is een soort van gewapende vrede tussen ons.' Abe had alle eigenschappen die Coop miste: hij was praktisch en zuinig, en stond met beide benen op de grond. In tegenstelling tot Coop had hij geen greintje elegantie of stijl, maar hij leefde meer met de mensen mee dan Coop vermoedde. Dat was ook de reden dat hij Mark had meegenomen om het huis te zien. Hij had met hem te doen en wilde hem helpen. Hij had het gastenverblijf zelf nooit gezien, maar Liz had hem verteld dat het grandioos was, en ze had gelijk.

Mark maakte een fluitend geluid toen de makelaar hem binnenliet in het gastenverblijf. Met verbazing keek hij naar de hoge plafonds. De openslaande terrasdeuren gaven uitzicht op het park, dat werkelijk prachtig was. Het was een plezier om naar te kijken. Hij had het gevoel alsof hij in een oud Frans kasteel was. Ook het meubilair was erg mooi. De keuken was een beetje ouderwets, maar dat kon hem niet veel schelen. Zoals de makelaar al zei: het was er warm en gezellig. De pracht en praal van de grote slaapkamer vond hij amusant. Blauwe glanszijde was nu niet direct wat hij voor een slaapkamer zou hebben gekozen, maar het was zeker stijlvol. Het was geen gekke oplossing om hier een jaar te wonen en uit te vinden wat hij met zijn leven wilde. Bovendien was het afgesloten park een prachtig en veilig speelterrein voor zijn kinderen. Er was veel voor te zeggen. Hij had onlangs nog met de gedachte gespeeld om terug te gaan naar New York om dicht bij zijn kinderen te wonen, maar hij wilde zich niet aan Janet opdringen. Ook had hij heel wat klanten in Los Angeles die op hem rekenden. Wat hij in geen geval wilde was een overhaast besluit, en deze woning was een manier om dat te voorkomen. Dan had hij weer een thuis, ook al was de woning niet van hemzelf, 's Nachts wakker liggen in een hotel en luisteren naar het doortrekken van de wc's en het dichtslaan van deuren was een stuk deprimerender.

'Dit is niet mis,' zei hij glimlachend tegen Abe. Hij keek rond en voelde zich een naïeveling. Hij had er zelfs geen weet van gehad dat er mensen waren die zo leefden. Zijn eigen huis was comfortabel en prima afgewerkt, maar de gastenvleugel leek wel een filmdecor. Het zou in ieder geval leuk en plezierig zijn om hier te wonen. Zijn gevoel zei hem dat zijn kinderen hier zouden genieten, vooral van het zwembad en de tennisbaan. 'Ik ben blij dat je me dit hebt laten zien.' Hij schonk Abe een dankbare glimlach.

'Ik heb er gisteravond over nagedacht en meende dat het wel de moeite waard was om te gaan kijken. Je kunt niet voor eeuwig in een hotel blijven wonen.' Mark had al zijn meubilair aan Janet gegeven, dus was het alleen maar gunstig dat het gastenverblijf gemeubileerd was. En hoe gemeubileerd! In velerlei opzicht was dit een ideale woning voor hem.

'Wat is de huur?' vroeg Mark aan de makelaar.

'Tienduizend dollar per maand,' zei ze zonder met haar ogen te knipperen. 'Maar zoiets vind je nergens. Veel mensen zouden bereid zijn het tienvoudige te betalen om hier te wonen. De Villa met zijn gastenverblijf is een uniek bezit. Ik heb net vanmorgen het poorthuis verhuurd aan een heel aardige jongeman.'

'Echt waar?' vroeg Abe met belangstelling. 'Iemand die ik moet kennen?' Zijn klantenkring bestond uit bekende personen en uit filmsterren die Coops vrienden waren.

'Nee, ik denk het niet. Het is een welzijnswerker,' zei ze stijfjes. Abe keek verbaasd.

'Kan hij het betalen?' Als Coops accountant had hij er belang bij om dergelijke vragen te stellen. Ze wilden geen huurder die in gebreke bleef.

'Blijkbaar. Het hoofd van de afdeling particulieren van de Bank of America heeft me verteld dat hij een van hun meest kredietwaardige klanten is. Tien minuten nadat ik hem had gebeld, kreeg ik een fax van hem waarin hij het gesprek bevestigde, en net toen ik mijn kantoor uit liep om hierheen te gaan, kwam de huurder langs met een cheque voor de eerste maand en de waarborgsom. Ik breng hem vanavond het huurcontract. Hij woont in Venice Beach.'

'Interessant,' luidde Abes commentaar. Toen richtte hij zich weer op Mark, die net een onderzoek instelde naar de wandkasten. Het waren er meer dan hij nodig had. Maar dat er twee slaapkamers voor de kinderen waren, vond hij echt fantastisch. Die zouden het hier waarschijnlijk reuze naar hun zin hebben. De woning was elegant en fraai, maar toch comfortabel, en het geheel was buitengewoon smaakvol.

Mark keek rond en dacht na over de huurprijs. Hij wist dat hij het zich kon permitteren. Hij wist alleen niet of hij zoveel geld aan huur wilde besteden. Als hij het huis nam, was het de eerste keer in zijn leven dat hij iets buitensporigs deed, maar misschien werd het tijd om ook eens uit de band te springen. Janet had het gedaan. Ze was regelrecht in de armen van een andere man gelopen. Hij zou alleen maar een jaar lang een duur appartement huren, maar wel een waarin hij echt met plezier zou wonen. Het zou zelfs kunnen zijn dat hij in deze rustige omgeving voor het eerst weer behoorlijk zou slapen. Hij zou wat baantjes kunnen zwemmen als hij thuiskwam van zijn werk. Of tennissen, als hij tenminste een tegenstander vond. Hij kon zich niet voorstellen dat hij Cooper Winslow zou vragen om een balletje met hem te slaan. 'Is Mr. Winslow hier vaak?' vroeg hij belangstellend aan de makelaar.

'Hij schijnt veel te reizen. Dat is ook de reden dat hij graag huurders wil, en niet alleen maar personeel. Hij wil dat het landgoed constant bewoond is.' Het was het geijkte antwoord en Abe had onmiddellijk door dat Liz haar dat waarschijnlijk had verteld. Ze was altijd heel diplomatiek en beschermend als het om Coops goede naam ging. Abe voelde er niets voor om de makelaar te vertellen dat er over twee weken bijna geen inwonend personeel meer zou zijn.

Mark knikte. 'Daar valt wat voor te zeggen,' zei hij. 'Het is een goede veiligheidsmaatregel.' Maar hij wist ook wat Abe hem had verteld over Coops financiële situatie. Ze wisselden veel van dat soort informatie over hun klanten uit.

'Bent u getrouwd, Mr. Friedman?' vroeg de makelaar beleefd. Ze wilde zeker weten dat hij geen tien kinderen had. Het feit dat Coops accountant hem had meegebracht betekende dat een nauwgezet onderzoek achterwege kon blijven, wat voor alle betrokkenen alles een stuk eenvoudiger maakte.

'Ik... eh... nee... Dat wil zeggen, ik ga scheiden.' Hij kreeg de woorden met moeite uit zijn keel.

'Zijn de kinderen bij u?'

'Nee, die wonen bij hun moeder in New York.' Het brak bijna zijn hart toen hij het zei. 'Ik ben van plan om daar als het maar even kan heen te gaan om ze te zien. Ze kunnen alleen in de vakantie hier komen. Trouwens, u weet hoe kinderen zijn, die willen bij hun vriendjes blijven. Ik mag blij zijn als ze hier één keer per jaar komen,' zei hij bedroefd. Maar de makelaar was opgelucht. Liz had haar ervoor gewaarschuwd dat Coop niet dol was op huurders met kinderen. Hij was geknipt als huurder: een man alleen, met kinderen in een andere stad die hem bijna nooit zouden komen opzoeken. Beter kon het niet. Bovendien moest hij wel kredietwaardig zijn, anders had Abe hem niet meegebracht. Toen, terwijl ze terugliepen naar de woonkamer, hakte Mark plotseling de knoop door. 'Ik doe het,' riep hij. Zelfs Abe leek geschrokken, maar Mark straalde en de makelaar was in haar nopjes. De huizen waren nog maar twee dagen op de markt en ze had ze al verhuurd - en tegen een heel behoorlijke prijs. Tienduizend dollar voor elk vond ze een eerlijke prijs, en Liz had gezegd dat Coop tevreden zou zijn als ze de woningen voor die prijs kon verhuren. Ze had niet meer willen vragen. En Mark maakte een opgetogen indruk. Plotseling wilde hij zo snel mogelijk weg uit zijn hotel en verhuizen. De makelaar zei hem dat hij het appartement kon betrekken zodra ze zijn kredietwaardigheid hadden onderzocht en zijn cheque hadden ontvangen. Dan zou hij binnen een paar dagen de sleutels krijgen. Ze zei hem ook dat Liz haar te kennen had gegeven dat ze beide woningen eerst wilde laten schoonmaken door een schoonmaakbedrijf.

Mark en de makelaar drukten elkaar de hand na de geslaagde transactie. 'Ik denk dat ik komend weekend verhuis,' zei hij blij. Daarna bedankte hij Abe uitvoerig, die hem tenslotte had meegenomen om het appartement te zien.

'Dat ging allemaal veel makkelijker en sneller dan ik had verwacht, en met veel meer resultaat,' zei Abe tevreden glimlachend, terwijl ze de oprijlaan afreden. Hij had verwacht dat het een hels dilemma voor Mark zou zijn om tot een besluit te komen.

'Waarschijnlijk is dit het gekste wat ik ooit gedaan heb, maar misschien is het nodig dat ik af en toe iets geks doe,' opperde Mark. Hij was altijd zo serieus, zo rationeel in alles wat hij deed. Hij vroeg zich nu af of dat de reden was dat hij Janet was kwijtgeraakt aan een andere man. Was die misschien opwindender? 'Nogmaals bedankt, Abe. Ik vind het een fantastische woning en ik denk dat de kinderen dat met mij eens zullen zijn. Wat een weelde om daar een jaar te mogen wonen!'

'Het zal je goed doen,' zei Abe meevoelend.

Die avond belde Mark Jessica en Jason in New York en vertelde hun van het gastenverblijf dat hij van Coop had gehuurd. 'Wie is dat?' vroeg Jason. De naam zei hem niets.

'Volgens mij is het een stokoude vent die in films speelde toen pappa nog klein was,' legde Jessica uit.

'Dat klopt wel zo ongeveer,' zei Mark blij. 'Maar het belangrijkste is, dat het een groot huis is waarin we een eigen vleugel hebben, en dat het in een prachtig park ligt met een zwembad en een tennisbaan. Ik denk dat jullie het hartstikke leuk zullen vinden om daar te zijn.' Alle drie zaten ze aan de telefoon.

'Ik mis ons oude huis,' zei Jason mistroostig.

'Ik heb de pest aan deze school,' viel Jessica in. 'De meisjes zijn krengen en de jongens watjes.'

'Geef het de tijd,' zei Mark diplomatiek. Het was niet zijn idee geweest om te scheiden of de kinderen mee te nemen naar New York. Maar hij wilde geen kritiek leveren op hun moeder. Als hij en Janet elkaar iets te verwijten hadden, was dat een zaak van hen beiden. Het leek hem verkeerd om de kinderen daarbij te betrekken. 'Aan een nieuwe school moet je wennen. Zeg, ik kom gauw bij jullie langs.' In februari ging hij een weekend naar New York, met het vliegtuig, en in maart was het voorjaarsvakantie. Dan gingen ze naar de Caribische eilanden, naar Saint Barth. Het hotel was al geboekt. En hij dacht erover om dan een kleine boot te huren. Hij probeerde los te komen van zijn oude, vertrouwde leventje. 'Hoe gaat het met mamma?'

'O, goed. Ze gaat veel uit,' klaagde Jason. Ze hadden nog met geen woord gerept van een andere man. Mark wist zeker dat Janet de kinderen nog niet met hem had laten kennismaken. Ze wachtte op rustiger tijden. Ze zaten daar nog maar een week of drie, vier. Dat was niet erg lang, maar hem leek het een eeuwigheid.

'Waarom kunnen we ons oude huis niet houden?' vroeg Jessica bedroefd. Toen hij haar vertelde dat hij het net had verkocht, begonnen ze allebei te huilen. Weer een gesprek dat triest eindigde. Dat was de laatste tijd schering en inslag. En Jessica zocht voortdurend naar een zondebok. Meestal kreeg hij de schuld. Ze had nog steeds niet door dat haar moeder de scheiding wilde. En Mark wilde Janet niet zwartmaken. Hij vond dat ze niet om de hete brij moest heen draaien, maar haar verantwoordelijkheid moest nemen. Tot dusver had ze dat niet gedaan. Ze had de kinderen simpelweg gezegd dat zij en pappa niet goed meer met elkaar overweg konden, wat een leugen was. Het was allemaal goed gegaan tot Adam op het toneel was verschenen. Mark vroeg zich af hoe ze hem bij de kinderen zou introduceren. Waarschijnlijk als iemand die ze net had ontmoet. Vermoedelijk zou het jaren duren voor ze erachter kwamen. Als ze er al ooit achter zouden komen, en dat benauwde hem ook. Zijn kinderen zouden hem altijd de schuld blijven geven van de scheiding. Een van de dingen die hij het meeste vreesde was dat ze net zo dol op Adam zouden worden als hun moeder, en dat ze hem dan zouden vergeten. Hij zat in Los Angeles, drieduizend mijl van hen verwijderd, en die man kon hen net zo vaak zien als hij wilde. Hij verlangde erg naar de vakantie die ze in Saint Barth zouden doorbrengen. Hij had die bestemming gekozen omdat hij dacht dat ze er de tijd van hun leven zouden hebben, en hijzelf ook.

Ook dit keer beloofde hij hun dat hij de volgende dag zou bellen. Hij stelde het hotel ervan in kennis dat hij zaterdag vertrok. Hij kon nauwelijks wachten. Hij vond zijn nieuwe onderkomen geweldig. Het was de eerste prettige gebeurtenis nadat Janet hem had overvallen met het schokkende nieuws. Hij had het gevoel alsof hij vijf weken in shocktoestand had verkeerd. Die avond ging hij de straat op om een hamburger te eten voor hij ging slapen. Voor de eerste keer sinds weken had hij echt trek.

Op vrijdagavond stopte hij zijn kleren in twee koffers en de volgende morgen reed hij naar het landgoed. Hij had de code van de toegangspoort en opende het hek. Eenmaal in het gastenverblijf zag hij dat het onberispelijk schoon was. Er was gezogen, geschrobd en afgestoft. Het meubilair glansde je tegemoet. De keuken was smetteloos en er lagen schone lakens op zijn bed. Een paar ogenblikken had hij het verrassende gevoel dat hij thuiskwam.

Nadat hij zijn spullen had uitgepakt, maakte hij een wandeling door het prachtig verzorgde park. Hij deed boodschappen en maakte een lunch voor zichzelf. Daarna ging hij liggen zonnen bij het zwembad. Hij was in een uitstekend humeur toen hij in de namiddag zijn kinderen belde. Het was het einde van hun dag, een winterse zaterdag in New York, waar het sneeuwde. Beide kinderen klonken verveeld. Ze waren het beu om steeds binnen te moeten zitten. Jessica zou die avond uitgaan met vrienden, maar Jason had niets te doen. Hij miste zijn vader, zijn huis, zijn vrienden en zijn school. Blijkbaar was er niets in New York dat hij leuk vond.

'Kop op, hè! Over twee weken kom ik naar New York en dan gaan we wat leuks doen. Zeg, heb je deze week nog gevoetbald?' Mark probeerde wat met hem te praten, maar Jason bleef klagen.

'We kunnen nooit spelen vanwege de sneeuw.' Jason haatte New York. Al vanaf zijn derde woonde hij in Californië. Daar voelde hij zich lekker. Hij herinnerde zich zelfs niet dat hij vroeger in New York had gewoond. Het enige dat hij wilde, was terug naar Californië. In zijn beleving was dat terug naar huis.

Ze praatten nog een poosje met elkaar. Ten slotte beëindigde Mark het gesprek. Hij ging naar de keuken om te zien waar alles stond, 's Avonds keek hij naar een speelfilm op video. Hij vond het leuk om te zien dat Cooper Winslow er een gastrolletje in had. Het was zeker een knappe man. Mark vroeg zich af of ze elkaar zouden ontmoeten, en zo ja, wanneer, 's Middags had er iemand achter hem gereden in een Rolls Royce cabrio, maar door de afstand had hij slechts een glimp kunnen opvangen van de inzittenden, een man met zilvergrijs haar - vermoedelijk Coop - en een aantrekkelijke jonge vrouw die naast hem op de voorbank zat. Mark besefte dat Coop een veel boeiender leven leidde dan hij. Na zestien trouwe huwelijksjaren had hij geen idee hoe het zou zijn om weer afspraakjes te maken. Hij had er ook geen behoefte aan. Hij had te veel aan zijn hoofd: te veel herinneringen, te veel verdriet. Het enige waar hij aan kon denken waren zijn kinderen. Op dit moment was er geen plaats voor een vrouw in zijn leven, in zijn hart. Hij was al dankbaar dat hij die avond sliep als een roos, en de volgende morgen blij en gelukkig wakker werd, omdat hij had gedroomd dat zijn kinderen bij hem woonden. Inderdaad zou hij dan weer vrede met zijn leven hebben. Maar ondertussen was dit al een hele vooruitgang in vergelijking met zijn hotelkamer. En over twee weken zou hij hen zien. Het was iets om naar uit te kijken. Aan iets anders had hij geen behoefte.

Hij maakte voor zichzelf een ontbijt en bemerkte tot zijn verbazing dat het fornuis het niet deed. Hij maakte een notitie dat hij de makelaar zou bellen, maar eigenlijk kon het hem niet schelen. Met toast en sinaasappelsap was hij net zo blij. Hij was niet zo'n kok, maar als de kinderen er waren, zou hij voor ze koken.

In het hoofdgebouw deed Coop gelijksoortige ontdekkingen. Zijn kok had een andere baan gevonden en hem eerder die week verlaten. Livermore was al weg. De beide dienstmeisjes hadden het weekend vrijaf en zouden de volgende week vertrekken. De huisbediende werkte al voor iemand anders. En Paloma was er de weekends niet. Pamela stond in de keuken en maakte een ontbijt voor hem klaar. Ze droeg een slipje en daaroverheen een van zijn overhemden. Ze beweerde dat ze zijn keukenprinses was en getuigde daarvan door hem een bord met een keiharde berg roerei met verkoolde bacon aan te reiken.

'Dat heb je knap gedaan,' zei hij bewonderend, terwijl hij een bezorgde blik op de eieren wierp. 'Ik neem aan dat je geen dienblad kon vinden?'

'Wat voor dienblad bedoel je, schat?' vroeg ze op de lijzige toon, die zo typisch is voor Oklahoma, de staat waar ze vandaan kwam. Ze was zo trots op haar prestatie geweest dat ze de servetten en het zilveren bestek vergeten was. Terwijl ze terugging om die te halen, prikte Coop voorzichtig met een vinger in de eieren. Ze waren niet alleen hard, maar ook nog eens koud. Tijdens het koken had ze met een vriendin zitten bellen. Koken was nooit haar sterke punt geweest, wel wat ze met hem in bed deed, daar was hij heel tevreden over. Het enige probleem was dat je bijna nergens met haar over kon praten. Alleen over haar haar, haar make-up en haar vocht inbrengende crèmes. En over haar laatste fotosessie. Ze was enorm beperkt, maar het was ook niet haar conversatie die hem fascineerde. Hij vond het gewoon prettig met haar samen te zijn. Van jonge vrouwen ging iets heel stimulerends uit. Coop ging met flair om met vrouwen van haar leeftijd: hij was galant, gezellig, wereldwijs en gedistingeerd. Bovendien ging hij bijna iedere dag met haar winkelen. Ze had nog nooit in haar leven zoveel plezier gehad als nu met Coop. Het maakte haar niet uit hoe oud hij was. Ze had een gloednieuwe garderobe, en vorige week had hij nog diamanten oorringen en een diamanten armband voor haar gekocht. Het was duidelijk dat Cooper Winslow wist wat een fijn leven was.

Toen ze even later naar beneden ging om een glas sinaasappelsap voor hem te halen, spoelde hij zijn eieren door het toilet. Het vervulde haar met trots toen ze zag dat zijn bord helemaal leeg was. Zodra Pamela haar ontbijt op had, ging hij weer met haar naar bed. Ze stonden aan het eind van de middag op. 's Avonds nam hij haar mee uit eten. Ze dineerden in Le Dome. Wat ze heerlijk vond, was om met hem naar Spago te gaan. Het was een regelrechte sensatie voor haar om te zien hoe de mensen naar hen staarden als ze hem herkenden, en zich afvroegen met wie hij was. De mannen keken afgunstig naar hem en de vrouwen trokken hun wenkbrauwen op. Ook daar genoot Pamela van.

Na het diner zette hij haar bij haar flat af. Het was een gezellig weekend geweest, maar hij had een drukke week voor de boeg. Hij deed een lucratieve reclamespot voor een automerk, en het was Liz' laatste week.

Eigenlijk was Coop heel blij dat hij die avond alleen sliep. Pamela zorgde voor een hoop plezier, maar al gauw merkte je dat het nog maar een kind was. En dat was hij niet. Hij had zijn schoonheidsslaap nodig. Hij ging om tien uur naar bed en sliep als een blok, totdat Paloma de volgende dag met een ruk de gordijnen opende en het daglicht binnenliet. Hij schrok wakker, schoot overeind en staarde haar aan.

'In 's hemelsnaam, waarom doe je dat?' Hij kon zich niet voorstellen wat ze in zijn slaapkamer moest, en was blij toen hij zag dat hij de vorige avond zijn zijden pyjama had aangetrokken. Anders had hij hier misschien open en bloot op bed gelegen. 'Wat doe je hier?' Ze had schone, witte werkkleding aan en droeg deze keer vuurrode schoenen met hoge hakken en een zonnebril met nepdiamantjes. Ze zag eruit als een combinatie van een verpleegster en een waarzegster. Grappig vond hij het allemaal niet.

'Miss Liz zei ik moest u om acht uur wakker maken,' zei ze en ze keek hem nijdig aan. Ze had een behoorlijke afkeer van hem en liet dat duidelijk blijken. Coop had ook een hekel aan haar.

'Kun je niet kloppen?' blafte hij haar af. Hij liet zich terugvallen in bed en sloot zijn ogen. Hij was in diepe slaap geweest, toen ze hem wekte.

'Geprobeerd, maar u gaf geen antwoord. Dus ik kom binnen. Wakker worden! Miss Liz zegt u moet werken.'

'Mijn hartelijke dank,' zei hij stijfjes, zijn ogen nog steeds gesloten. 'Zou je een ontbijt voor me willen klaarmaken?' Er was nu niemand anders meer die dat voor hem kon doen. 'Ik wil graag roereieren met roggebrood, sinaasappelsap en zwarte koffie. Dat is het.'

In zichzelf mompelend liep ze de kamer uit. Coop kreunde. Een ding was zeker: hun onderlinge verhouding zou nog heel wat problemen veroorzaken. Hadden ze niet een van de anderen kunnen houden? Nee, natuurlijk niet, beklaagde hij zichzelf... Paloma kostte bijna niets. Maar toen hij twintig minuten later uit de douche kwam en zijn ontbijt op een dienblad op zijn bed vond, moest hij toegeven dat de eieren goed waren, beter dan die van Pamela. Dat was tenminste iets. Wel had ze huevos rancheros gemaakt in plaats van roerei. Normaliter zou hij haar erop aangesproken hebben, maar ze waren verrukkelijk en hij werkte ze achter elkaar naar binnen. Een halfuur later verliet hij De Villa, onberispelijk gekleed zoals gewoonlijk. Hij droeg een blazer, een grijze broek en een blauw overhemd met een marineblauwe Hermès-das. Zijn haar zat even fraai als altijd. Hij was het toonbeeld van elegantie en verfijning, zoals hij daar in de oude Rolls stapte. Mark reed achter hem de oprijlaan af, op weg naar zijn werk. Hij vroeg zich af waar Coop op dat uur naartoe ging, maar hij had geen idee. Winslow was alleen, wat ongebruikelijk voor hem was, en dat gold ook voor het vroege tijdstip waarop hij het huis verliet.

Liz, die van de andere kant kwam, passeerde beiden en zwaaide naar Coop. Ze kon nog steeds niet geloven dat dit haar laatste week was.

6

Liz' laatste werkdagen bij Coop waren voor hen bitter en zoet tegelijk. Nog nooit was hij zo lief en vrijgevig geweest. Hij gaf haar een diamanten ring. Naar eigen zeggen was die van zijn moeder geweest, maar ze nam dat soort verhalen altijd met een korreltje zout. Maar aan wie de ring ook had toebehoord, hij was prachtig en paste volmaakt om haar vinger. Ze beloofde dat ze het sieraad altijd zou dragen, als herinnering aan hem.

Vrijdagavond nam hij haar mee naar Spago. Daar dronk ze te veel, en toen hij haar bij haar huis afzette, huilde ze omdat ze hem zo zou missen. Maar hij had zich ondertussen neergelegd bij haar vertrek. Hij verzekerde haar dat ze de juiste keus had gemaakt, nam afscheid en reed naar huis, waar een nieuwe vlam op hem wachtte. Pamela zat voor een tijdschrift in Milaan. Hij had Charlene zojuist ontmoet bij het autospotje. Ze zag er grandioos uit. Negenentwintig was ze. Meestal had hij jongere vrouwen, maar ze had het meest fantastische lichaam dat hij ooit had gezien, en hij had er nogal wat gezien. Haar lichaam was het waard om opgenomen te worden in Cooper Winslows eregalerij.

Charlene had enorme borsten - volgens haar puur natuur -en een taille die hij met beide handen kon omvatten. Ze had lang gitzwart haar en enorme, katachtig groene ogen. Haar moeder was Japanse, zei ze. Ze zag er fantastisch uit en was helemaal weg van hem. Ze was veel intelligenter dan Pamela, wat een beetje als een opluchting kwam. Charlene had twee jaar in Parijs gewoond en colleges gevolgd aan de Sorbonne. Als bijverdienste had ze modellenwerk gedaan. Ze was opgegroeid in Brazilië. Al met al was ze een oogstrelende mengeling van internationale kenmerken. Op de tweede dag van de opnames was ze met hem naar bed gegaan. Het was een fantastische week voor Coop.

Hij had haar uitgenodigd om het weekend bij hem door te brengen. Ze had de uitnodiging met een kreetje van verrukking aanvaard. Hij speelde al met de gedachte om haar mee te nemen naar Hotel du Cap. Ze zou er geweldig uitzien, zonder topje bij het zwembad. Ze lag in zijn bed toen hij thuiskwam na zijn etentje met Liz, en een minuut later lag hij naast haar. Het was een heel boeiende, beetje acrobatische nacht. Zaterdag nam hij haar mee naar Santa Barbara, waar ze lunchten, en ze waren weer op tijd terug voor het diner in L'Orangerie. Hij genoot van haar gezelschap. Misschien werd het tijd om afscheid te nemen van Pamela. Charlene had veel meer te bieden en qua leeftijd paste ze ook beter bij hem.

Toen Paloma maandagmorgen op haar werk arriveerde, was Charlene er nog steeds. Coop vroeg haar om hun ontbijt te brengen, wat ze met een stuurse uitdrukking op haar gezicht deed. Ze keek Coop dreigend aan, klapte de dienbladen op het bed en beende de kamer uit op haar helderroze hoge hakken. De manier waarop ze accessoires combineerde met haar werkkleding fascineerde hem altijd.

'Ze mag me niet,' zei Charlene teleurgesteld. 'Volgens mij keurt ze het af.'

'Zit er maar niet over in. Ze is smoorverliefd op me. Je moet niet vreemd opkijken als ze uit jaloezie een scène maakt,' zei hij sarcastisch. Ze porden in hun eieren, die rubberachtig aanvoelden en bedekt waren met een dikke laag peper. Coop snakte naar adem en Charlene begon te niezen. Het had weinig te maken met de huevos rancheros die ze de week ervoor voor hem had gemaakt. Deze slag was voor Paloma, maar Coop was van plan haar er ernstig over te onderhouden als Charlene weg was. Tegen die tijd was het al middag.

'Het was een gedenkwaardig ontbijt dat je ons vanmorgen bracht, Paloma.' Coop stond in de keuken met een koele blik in zijn ogen. 'Een beetje peper is lekker, maar dit was wel wat veel van het goede en voor de eieren had ik een cirkelzaag nodig. Waar had je ze van gemaakt? Van rubber, cement of gewoon van ordinaire lijm?'

'Ik weet niet waarover heeft u het,' zei ze. Ze was het zilver aan het poetsen. Livermore had haar gezegd dat dat iedere week moest gebeuren. Ze had weer de zonnebril met nepdiamantjes op haar neus. Blijkbaar was dat haar lievelingsbril. Coop begon er ook al van te houden. Hij vroeg zich af of er ook maar een kansje was om haar in het gareel te krijgen. Zo niet, dan zou hij iemand anders nemen, wat Abe er ook van mocht zeggen. 'U vond mijn eieren niet lekker?' vroeg ze poeslief. Hij keek haar dreigend aan.

'Je weet best waar ik het over heb.'

'Om acht uur vanmorgen belde miss Pamela vanuit Italië,' deelde ze hem tussen neus en lippen mee. Coop staarde haar verbijsterd aan. Haar accent was plotseling verdwenen.

'Wat zei je daarnet?' Hij bedoelde eigenlijk 'hoe'.

'Ik zei...' Ze keek naar hem op met een onschuldige glimlach om haar lippen. 'Miess Pamela u heeft gebeld om acht uur.' Het accent was er weer. Ze speelde een spelletje met hem.

'Zoëven zei je het anders, waar of niet, Paloma? Wat zijn dat voor grappen?' Hij was zichtbaar geïrriteerd en Paloma leek wat verlegen, maar verborg dat door het aannemen van een zelfverzekerde houding en door haar schouders op te halen. 'Dat was toch wat u verwachtte? De eerste twee maanden dat ik hier was, noemde u me Maria.' Als hij heel goed luisterde kon hij horen dat ze uit San Salvador kwam, maar ze sprak bijna net zo goed Engels als hij.

'Toen hadden we nog niet behoorlijk kennisgemaakt,' verontschuldigde hij zichzelf. Hoewel hij het haar nooit zou bekennen, was hij lichtelijk geamuseerd. Ze had gedacht dat ze hem kon ontlopen door te doen alsof ze nauwelijks Engels sprak. Vermoedelijk was ze niet alleen slim, maar was ze ook een verrekt goeie kok. 'Wat voor werk deed je in San Salvador, Paloma?' Zijn nieuwsgierigheid was opeens gewekt. Hoe irritant ze ook was, ze werd opeens een mens van vlees en bloed voor hem. Eigenlijk wist hij niet of hij dat wel wilde. Het kon lastig zijn. Desondanks kreeg zijn nieuwsgierigheid de overhand.

'Ik was verpleegster,' zei ze. Ze was nog steeds aan het poetsen. Het was rotwerk, en ze miste Livermore net zo erg als hij.

'Dat is nou jammer,' zei Coop met een grijns. 'Ik hoopte dat je me zou vertellen dat je kleermaker of naaister was. Dan zou je in ieder geval fatsoenlijk kunnen zorgen voor mijn garderobe. Gelukkig hoef ik geen gebruik te maken van je kwaliteiten als verpleegster.'

'Hier verdien ik meer. En u heeft kleren te veel,' zei ze. Weer was dat accent er, alsof het een kledingstuk was dat ze naar believen aan- en uittrok. Het was alsof ze kiekeboe met hem speelde.

'Ik dank je voor je toelichting. Je hebt zelf ook een paar in het oog springende dingetjes,' zei hij, terwijl hij naar haar roze schoenen keek. 'Waarom heb je me trouwens niet geroepen toen Pamela belde?' Hij had al besloten dat hij een andere minnares zou nemen, maar hij bleef altijd vrienden met zijn exen. Bovendien was hij zo edelmoedig dat ze altijd bereid waren hem zijn grillen en zonden te vergeven. Pamela zou zeker vergevingsgezind zijn, dat wist hij.

'U had het druk met die andere vrouw, toen ze belde. Hoe ze heet weet ik niet.' Het accent was weer verdwenen.

'Charlene,' zei hij, en Paloma trok een neutraal gezicht. 'Dank je, Paloma,' zei Coop rustig. Hij besloot om weg te gaan nu hij zijn punt had gescoord en verliet de keuken. Het baarde hem zorgen dat ze nooit iets opschreef en hem alleen vertelde dat er iemand had gebeld als haar dat te binnen schoot. Maar ze scheen te weten wie wie was. In ieder geval tot nu toe. En zijzelf werd met de dag interessanter.

Paloma had de week daarvoor kennisgemaakt met Mark. Hij had haar verteld dat de wasmachine in de gastenvleugel kapot was en ze had aangeboden om wat spullen voor hem te wassen. Het fornuis was nog steeds stuk. Ze had hem gezegd dat hij de keuken in het hoofdgebouw kon gebruiken als dat nodig was. Coop kwam 's ochtends toch nooit in de keuken. Ze had hem de sleutel van de tussendeur gegeven. De espressomachine in het gastenverblijf deed het ook niet. Mark had een lijstje gemaakt en de makelaar had hem beloofd dat alles zou worden gerepareerd. Maar nu Liz weg was, was er niemand om daar zorg voor te dragen. Behalve Coop zelf dan. Maar zowel Mark als de makelaar wist dat de kans wel heel klein was dat hij dat werkelijk zou doen. Mark bracht zijn kleren naar de wasserette en Paloma waste zijn lakens en handdoeken. In de weekends maakte hij gebruik van Coops espressoapparaat. Andere behoeften had hij voorlopig niet. In plaats van het fornuis gebruikte hij de magnetron. Alleen als de kinderen kwamen, zou hij het fornuis nodig hebben. Mark was er zeker van dat het tegen die tijd gerepareerd zou zijn, ook al zou hij er zelf voor moeten zorgen. Hij zei tegen de makelaar dat hij daartoe bereid was. Ze zei dat ze zou zien wat ze kon doen. Maar Coop belde haar nooit terug, en hem ook niet. Coop zou die week een nieuwe commercial doen voor een kauwgommerk. Het was een belachelijk spotje, maar het werd goed betaald, dus had zijn agent hem overgehaald. Coop werkte tegenwoordig meer dan anders, hoewel hij nog geen aanbieding had voor een speelfilm. Zijn agent had er stad en land voor afgelopen, maar zonder resultaat. In Hollywood kenden ze zijn reputatie en voor de hoofdrollen die hij wilde spelen, de romantische held, was hij te oud. Hij was er nog niet aan toe om een vader of opa te spelen, en er was al jaren geen vraag geweest naar playboys op leeftijd.

Charlene bleef die week bijna iedere nacht bij hem slapen op De Villa. Ze probeerde werk te krijgen als actrice, maar er zat bij haar nog minder schot in dan bij Coop. Het enige werk dat ze had gedaan sinds haar komst naar Hollywood, waren twee video's voor de leeftijdscategorie achttien jaar en ouder. Een ervan was om vier uur 's morgens op de betaaltelevisie vertoond. Haar agent had haar er uiteindelijk van weten te overtuigen dat geen van beide video's goed was voor haar cv. Ze had Coop al gevraagd of hij zijn invloed wilde aanwenden om haar werk te bezorgen, en hij had gezegd dat hij zou zien wat hij voor haar kon doen. Ze was begonnen als lingeriemodel op Seventh Avenue, na in Parijs iets soortgelijks te hebben gedaan. Daar had ze een schitterend lichaam voor. Maar of ze eigenlijk wel kon acteren, daar had hij grote twijfels over. Ze beweerde dat ze in Parijs een gewild model was, maar liet nooit een portfolio zien. Haar echte kwaliteiten lagen op een vlak dat Coop veel meer aansprak en hadden niets te maken met acteren, modellenwerk of televisie.

Hij genoot enorm van Charlenes gezelschap en was dan ook opgelucht toen Pamela, die weer terug was uit Milaan, hem vertelde dat ze tijdens de fotosessie iets had gekregen met de fotograaf. Dat soort dingen losten zich vanzelf op, vooral in het wereldje waarin Coop verkeerde. Daar draaide alles om lichamelijk genot, kortstondige relaties en avontuurtjes. Alleen als hij uitging met beroemde actrices versterkte hij de geruchten dat er een verloving of huwelijk in het verschiet lag. Maar met Charlene wilde hij niets van dit alles. Het ging erom het haar naar de zin te maken en daar zelf ook plezier aan te beleven. Hij was al twee keer uitgebreid met haar gaan winkelen. Het hele bedrag dat zijn twee huurders hem hadden betaald, was eraan opgegaan. Maar ze was het waard. Dat had hij ook tegen Abe gezegd, toen de accountant hem had gebeld om hem te waarschuwen dat hij zijn huis zou moeten verkopen als hij zich niet gedroeg. 'Weet je wat jij zou moeten doen, Coop? Een rijke vrouw zoeken in plaats van achter de modellen en actrices aan te lopen.' Coop lachte en zei dat hij erover na zou denken. Maar het huwelijk had Coop nooit aangetrokken. Het enige dat hij wilde was plezier maken en dat zou hij tot zijn dood blijven doen, als het aan hem lag.

Het weekend erop ging Mark naar New York om zijn kinderen te zien. Hij had Paloma inmiddels alles over hen verteld. Ze had wat voor hem gewassen en hij had haar royaal betaald. Ook zonder dat zou ze het voor hem hebben gedaan. Ze had met hem te doen. Hij had haar verteld dat zijn vrouw hem had verlaten voor een andere man. Vanaf dat moment nam ze vers fruit voor hem mee en legde dat in een schaal op zijn keukentafel, samen met wat tortilla's die ze had gemaakt. Ze vond het leuk als hij over zijn kinderen vertelde. Het was duidelijk dat hij gek op ze was. Overal in de woning waren foto's van hen te vinden, en ook van hem en zijn vrouw.

Toch werd het een enerverend weekend. Het was de eerste keer sinds hun vertrek uit Los Angeles, nu ruim een maand geleden, dat Mark de kinderen weer zag. Janet had tegen hem gezegd dat hij hun de tijd had moeten geven om te wennen voor hij kwam. Hij vond haar nerveus en vijandig. Ze leidde een dubbelleven. Tegenover de kinderen veinsde ze dat ze alleen was, maar ondertussen bleef ze Adam in het geheim ontmoeten. Die wilde weten wanneer hij de kinderen zou zien. Ze had hem beloofd dat dat snel zou gebeuren, maar ze wilde niet dat Jessica en Jason erachter zouden komen waarom ze naar New York was verhuisd. Ze was doodsbang dat ze Adam niet zouden accepteren en hem de oorlog zouden verklaren - uit loyaliteit aan hun vader of om andere redenen. Janet maakte een zenuwachtige en gespannen indruk toen Mark haar zag, en hij vroeg zich af wat er aan de hand was. Ook de kinderen waren ongelukkig. Maar ze waren dolenthousiast toen ze hun vader zagen.

Ze bleven bij hem in het Plaza-hotel en de roomservice had overwerk. Hij nam hen mee naar het theater en naar de bioscoop. Hij ging winkelen met Jessica, en hij en Jason maakten een lange wandeling in de regen om alles eens op een rijtje te zetten. Toen het zondagavond was had hij het gevoel dat het meeste ongezegd was gebleven. Hij vond het vreselijk om hen weer te verlaten. De hele terugreis met het vliegtuig was zijn stemming gedrukt. Hij begon zich af te vragen of hij eigenlijk niet moest verhuizen naar New York. Toen het volgende weekend aanbrak, speelde hij nog steeds met die gedachte. Het was zaterdag en hij lag bij het zwembad. Opeens merkte hij dat de nieuwe bewoner van het poorthuis eindelijk was gearriveerd. Hij kuierde erheen en zag hoe Jimmy in zijn eentje verhuisdozen uit een bestelbusje tilde. Hij bood aan om hem een handje te helpen.

Jimmy aarzelde een ogenblik en maakte toen dankbaar gebruik van het aanbod. Het verbaasde hem hoeveel spullen hij nog had. De meeste van zijn bezittingen had hij laten opslaan, maar hij had een hele hoop ingelijste foto's, een stuk of wat trofeeën, zijn sportspullen en zijn kleren gehouden. Hij had een uitgebreide stereo-installatie, waarvan een deel van Maggie was geweest. Al met al leek het een hele berg. Zelfs met Marks hulp duurde het twee uur voor ze de bestelwagen leeg hadden. Alle twee waren ze moe toen ze ophielden. Verder dan het zich aan elkaar voorstellen waren ze nog niet gekomen. Ze gingen zitten en Jimmy bood hem een biertje aan. Mark had daar wel oren naar. Het was een heel karwei geweest.

Mark nam een slok bier. 'Allemachtig, wat een hoeveelheid!' zei hij met een grijns. 'En zware spullen zijn het ook. Wat heb je in die dozen zitten, je verzameling bowlingballen soms?'

Jimmy glimlachte en haalde zijn schouders op.

'Ik zou het bij god niet weten. We hadden een tweekamerappartement en het meeste heb ik op laten slaan. Dat ik dit dan toch nog allemaal heb.' Hij had een heleboel boeken, paperassen en cd's. Het leek een eindeloze stapel, maar hij kon alles gemakkelijk kwijt in de vele ladekasten, boekenkasten en wandkasten van het poorthuis. Hij opende een doos en haalde er een foto van Maggie uit, die hij op de schoorsteenmantel zette. Hij keek er een poosje naar. Het was een van zijn lievelingsfoto's. Ze waren weer eens op vakantie in Ierland en zij had juist een vis gevangen in een van de vele meren. Ze keek triomfantelijk en blij, haar rode haar in een knotje op haar hoofd en haar ogen toegeknepen tegen de zon. Ze zag eruit als een veertienjarige. Het was de zomer voor ze ziek werd, nog maar zeven maanden geleden. Hem scheen het een mensenleven. Hij draaide zich om en zag dat Mark naar hem keek. Jimmy ontweek zijn blik en zweeg.

'Leuke vrouw zo te zien. Is ze je vriendin?' Jimmy schudde zijn hoofd en verzamelde moed. Ten slotte antwoordde hij.

Hij was nu gewend aan die brok in zijn keel, die soms als een gezwel voelde, die brok die er de oorzaak van was dat hij bij de minste aanleiding in tranen uitbarstte. Dat zou niet meer overgaan.

'Nee, mijn vrouw,' zei hij kalm.

'Ach, dat spijt me voor je,' zei Mark meevoelend. Hij nam aan dat ze gescheiden waren. Dat gebeurde tegenwoordig aan de lopende band. 'Hoe lang is het geleden?'

Jimmy ademde diep in. 'Morgenavond zeven weken,' zei hij. Hij sprak er nooit over, maar hij wist dat hij moest leren om over zijn gevoelens te praten. Waarom dan nu niet? Mark leek hem een aardige gozer. Ze woonden op hetzelfde landgoed; misschien zouden ze wel vrienden worden. Jimmy probeerde zijn stem niet te laten trillen, terwijl hij zijn ogen neersloeg.

'Bij mij is het zes weken geleden. Afgelopen weekend heb ik mijn kinderen opgezocht in New York. Ik mis ze vreselijk. Mijn vrouw is er met een ander vandoor,' zei Mark somber.

'Ach, wat spijtig,' zei Jimmy meevoelend. Hij kon het verdriet in Marks ogen lezen, een verdriet dat weerspiegeld en vergroot werd door zijn eigen wanhoop. 'Dat moet een hele klap zijn. Hoe oud zijn je kinderen?'

'Jessica is vijftien en Jason is dertien. Het zijn geweldige kinderen. Tot dusver hebben ze de pest aan New York. Als Janet dan toch voor een ander moest vallen, waarom dan niet voor iemand hier uit de buurt? De kinderen weten trouwens niet van zijn bestaan. En jij, heb je ook kinderen?'

'Nee, we spraken er wel over. We waren nog niet zover.' Hij was verbaasd over zijn eigen openhartigheid. Beiden waren plotseling getroffen door de wrede slagen van het leven, door verdriet en onverwacht verlies, en het was of een vreemde, onzichtbare band hen bond.

'Misschien is dat wel net zo goed. Misschien is het gemakkelijker om uit elkaar te gaan als je geen kinderen hebt, misschien ook niet. Wie zal het weten?' zei Mark met een mengeling van medelijden en discretie. Met een schok besefte Jimmy wat Mark dacht.

'We gaan niet scheiden,' zei hij met verstikte stem.

'Misschien komt het wel weer goed,' zei Mark, die hem benijdde. Maar blijkbaar woonde ze ook niet in de buurt, en dat maakte een oplossing problematisch. Opeens zag hij de blik van intens verdriet in Jimmy's ogen.

'Mijn vrouw is dood.'

'Mijn hemel, dat wist ik niet... Het spijt me... Ik dacht... Hoe is het gebeurd? Een ongeluk?' Hij keek weer naar de foto. Met een schok realiseerde hij zich dat de mooie, jonge vrouw met de vis er niet meer was. Ze was niet bij hem weggegaan, nee, ze was dood. Het was overduidelijk dat Jimmy diepbedroefd was.

'Ze had een hersentumor. Het begon met hoofdpijn... migraineachtige verschijnselen... Ze onderzochten haar. Twee maanden later was ze dood. Zo maar. Ik praat er meestal niet over. Ze zou het hier fantastisch hebben gevonden. Haar familie kwam uit Ierland, uit het graafschap Cork. Ze was Ierse in hart en nieren. Een geweldige vrouw. Ik wou dat ik half was zoals zij.' Tijdens het luisteren moest Mark bijna huilen. Hij zag tranen glinsteren in Jimmy's ogen en keek hem meevoelend aan. Meer kon hij niet doen. Daarna hielp hij hem met het verslepen van de rest van de dozen. Hij sjouwde zeker de helft ervan naar boven. Een tijdlang zwegen ze, maar tegen de tijd dat alle dozen in de juiste kamers stonden en ze er een paar opengemaakt hadden, leek Jimmy zijn evenwicht hervonden te hebben. 'Ik weet niet hoe ik je moet bedanken. Eigenlijk een beetje gek om hierheen te verhuizen. We hadden een prima flat in Venice Beach, maar ik moest gewoon weg en toen bood dit zich aan. Dit leek me een goede eerste stap. Later zien we wel weer verder.' Deze woning was niet zo beladen met herinneringen en gaf hem de kans om tot zichzelf te komen. Gezien de omstandigheden vond Mark het een verstandig besluit.

'Ik bivakkeerde in een hotel twee straten van mijn kantoor en hoorde de hele nacht het gekuch van de mensen om me heen. Een accountant met wie ik samenwerk, tipte me. Hij is de financieel adviseur van Coop en wist dat deze van plan was het poorthuis en de gastenvleugel te verhuren. Vanaf het moment dat ik de woning zag, was ik er verliefd op. Het terrein is fantastisch voor mijn kinderen. Het is of je in een park woont. Ik ben twee weken geleden hierheen verhuisd. Het is zo stil hier, ik slaap als een roos. Wil je het bij mij eens zien? Het is totaal anders. Toen ik die morgen ging kijken, had jij deze woning net gehuurd. Maar ik denk dat die van mij meer geschikt is voor kinderen.' Die waren het enige waar hij aan kon denken, vooral nu hij hen het vorig weekend nog had bezocht en wist hoe ongelukkig ze zich voelden in New York. Jessica had voortdurend ruzie met haar moeder en Jason had zich teruggetrokken in zichzelf en had voor niets en niemand meer interesse. Volgens hem zaten ze geen van beiden lekker in hun vel, en dat gold ook voor hun moeder. Hij had Janet nog nooit zo gestrest gezien. Ze had het leven van alle gezinsleden overhoopgegooid en hij vroeg zich af of ze misschien tot de slotsom gekomen was dat het toch niet allemaal zo idyllisch was als ze had gedacht. Ze had gekozen voor een weg die niet alleen voor hen steil en moeilijk begaanbaar was, maar ook voor zichzelf.

'Ik neem even een douche,' zei Jimmy glimlachend tegen Mark. 'Daarna kom ik bij jou, als je tenminste thuis bent. Heb je zin om vanmiddag een balletje te slaan?' Hij had sinds Maggies dood niet meer getennist.

'Ja, lijkt me leuk. Ik ben nog niet bij de tennisbaan geweest. Er was niemand om mee te spelen. Wel heb ik al gezwommen. Het zwembad ligt pal naast het gastenverblijf. Het is prachtig. Ik had me voorgenomen om er iedere avond na mijn werk wat baantjes te trekken, maar de tijd ontbrak me.'

'Heb je Coop al gezien?' vroeg Jimmy met een geamuseerde grijns. Mark kon zien dat hij zich alweer wat beter voelde. De arme drommel raakte gauw uit zijn evenwicht na de dood van zijn vrouw.

'Nee, nog niet, of liever, ik heb hem nog niet gesproken. Ik heb hem alleen vanuit de verte gezien, als hij weggaat of thuiskomt. Hij heeft altijd verdomd leuke jongedames bij zich in de auto. Volgens mij heeft hij er nogal wat.'

'Zo staat hij toch ook bekend? Ik heb de indruk dat hij al bijna zijn hele leven niets anders doet. Ik heb hem al in geen jaren in een film gezien.'

'Ik heb het vermoeden dat het hem op het ogenblik niet meezit, of beter gezegd, dat hij financieel in de penarie zit. Dat is ook de reden dat wij zijn huurders zijn geworden,' zei Mark nuchter. Zij hadden er alleen maar voordeel van gehad.

'Zoiets had ik al gedacht. Zeker wat jouw woning betreft,' merkte Jimmy op. 'Waarom zou hij een vleugel van zijn huis verhuren als hij het geld niet nodig had? Het moet een fortuin kosten om een dergelijk landgoed te onderhouden.'

'Zijn accountant heeft zojuist al zijn personeel de laan uit gestuurd. Best kans dat we hem vandaag of morgen met een schoffel zien.' Ze moesten er beiden om lachen. Vijf minuten later vertrok Mark naar zijn woning. Hij was blij dat hij Jimmy had ontmoet en had bewondering voor het werk dat deze deed met de kinderen uit Watts. En dat zijn vrouw was overleden, vond hij vreselijk voor hem. Wat een ellendige, domme pech. Het leek hem erger dan wat hem was overkomen. Hij had tenminste zijn kinderen nog, en Janet had wel zijn leven op z'n kop gezet, maar ze was in ieder geval niet dood. Mark kon niets ergers bedenken dan wat zijn nieuwe vriend was overkomen.

Jimmy verscheen een halfuur later, fris en schoon, met zojuist gewassen haar. Hij droeg een korte broek en een t-shirt, en had een tennisracket in zijn hand. Hij was diep onder de indruk toen hij Marks appartement zag. Mark had gelijk, het verschilde inderdaad hemelsbreed van zijn woning. Jimmy had liever het poorthuis, maar hij begreep waarom de gastenvleugel zo geschikt was voor Marks kinderen. Ze hadden er veel meer bewegingsruimte. Ook vermoedde hij dat ze het leuker zouden vinden om vlak bij het zwembad te wonen.

'Maakte Coop geen bezwaar tegen je kinderen?' vroeg Jimmy, terwijl ze op weg waren naar de tennisbaan.

'Nee, waarom?' Mark keek verbaasd. 'Ik heb de makelaar verteld dat ze in New York wonen en hier jammer genoeg niet vaak zullen zijn, behalve in de vakantie. Het is makkelijker voor ze als ik daarnaar toe ga.'

'Uit wat de makelaar zei, kon ik opmaken dat hij niet van kinderen houdt. In beide woningen heeft hij mooie spullen staan. Het kwam mij trouwens goed uit. Onze flat was erg klein. We hadden niet veel meubilair en wat we hadden was niet veel soeps meer. Ik heb het simpelweg allemaal laten opslaan. Het is best fijn om een tijdje in een totaal nieuwe omgeving te zijn. En jij, hoe heb jij het opgelost?'

'Behalve mijn kleren heb ik alles aan Janet gegeven. Ik vond het beter voor de kinderen als ze al hun vertrouwde dingen om zich heen hadden. Deze woning kwam als een geschenk uit de hemel. Anders had ik een vracht meubilair moeten kopen. Waarschijnlijk was ik dan in het hotel gebleven. Voor een tijdje in ieder geval. Mijn hoofd stond er nog niet naar om een flat in te richten. Ik ben hier gewoon binnengelopen met mijn koffers, heb ze uitgepakt en klaar was Kees. Thuis!'

'Ja,' grinnikte Jimmy. 'Bij mij ging het net zo.' Ja, dat had Mark zoeven gemerkt.

De tennisbaan was snel gevonden, maar ze waren teleurgesteld toen ze zagen dat hij in slechte staat verkeerde. Ze probeerden een game te spelen. Het oppervlak van de baan was echter gebarsten en oneffen, dus besloten ze om maar wat heen en weer te volleren. Het was een goeie oefening en ze genoten. Toen ze uitgespeeld waren, gingen ze naar het zwembad. Mark zwom baantjes en Jimmy lag wat te zonnen. Daarna ging Jimmy weer op huis aan. Hij nodigde Mark uit om die avond te komen eten. Hij was van plan om een steak te roosteren op de barbecue en uit macht der gewoonte had hij er twee gekocht.

'Klinkt goed. Dan zorg ik voor de wijn,' had Mark aangeboden. Een uur later was hij er met een mooie cabernet. Ze zaten op Jimmy's terras en praatten over hun leven, sport, hun werk, Marks kinderen en de kinderen die Jimmy had willen hebben. Over hun vrouwen spraken ze zo min mogelijk. Het was nog steeds te pijnlijk voor ze. Mark bekende dat hij absoluut geen zin had om weer op het vrijerspad te gaan en Jimmy vroeg zich af of dat er bij hem ooit weer van zou komen. Op dit moment dacht hij van niet, maar op je vierendertigste was dat moeilijk te zeggen. Ze waren het erover eens dat ze een poosje een rustig leventje wilden leiden. Ten slotte kwam het gesprek op Coop. Ze probeerden erachter te komen wat voor man het was, wie hij werkelijk was, als hij al een eigen identiteit had. Jimmy huldigde de theorie dat het uiteindelijk je gevoel voor realiteit aantastte als je zo lang in de schijnwereld van Hollywood leefde. Afgaande op wat ze over hem gelezen hadden, klonk het inderdaad plausibel.

Op hetzelfde ogenblik dat zij op Jimmy's patio zaten, lag Coop in het hoofdgebouw in bed met Charlene. Ze was op seksueel gebied voor alles in, en Coop deed dingen met haar waar hij in jaren zelfs niet van had durven dromen. Door het liefdesspel voelde hij zich weer jong; het daagde hem uit en amuseerde hem. Ze had iets flirterigs, wat hem opwond. Dan, van het ene moment op het andere, was ze een felle leeuwin, die hem uitdaagde haar te veroveren. Aan slapen kwam hij nauwelijks toe.

Charlene sloop de volgende morgen naar beneden. Ze wilde hem verrassen met een heerlijk ontbijt. Daarna zou ze weer met hem naar bed gaan. Ze stond in de keuken - ze droeg alleen een string en haar rode satijnen schoenen met hoge hakken - toen ze na het klikken van een slot een deur hoorde opengaan. Ze draaide zich om en zag Mark in zijn onderbroek staan. Met zijn verwarde, blonde haar maakte hij een slaperige en slungelige indruk. Ze zei geen sorry. Ook deed ze geen enkele poging om haar lichaam te bedekken. Ze grijnsde alleen maar.

'Hoi, ik ben Charlene,' zei ze, alsof ze een ochtendjas en bontpantoffels droeg. Hij zag haar gezicht niet eens, zo gebiologeerd was hij door haar enorme borsten, haar minuscule slipje en haar ongelooflijk lange benen. Het duurde zeker een minuut voor zijn ogen haar gezicht vonden.

'Godallemachtig... Het spijt me verschrikkelijk... Paloma heeft gezegd dat Coop de keuken in het weekend nooit gebruikte... mijn fornuis doet het niet en ook het espressoapparaat is kapot... Ik was net van plan om een kop koffie te maken... Paloma heeft me een sleutel gegeven...' Hij struikelde bijna over zijn woorden, maar Charlene leek niet in het minst van slag. Bovenal maakte ze een vriendelijke en geamuseerde indruk.

'Ik maak wel even een kop koffie voor je, Coop slaapt toch nog.' Waarschijnlijk was ze model of actrice, vermoedde Mark. Of gewoon een vriendinnetje. Hij had hem een paar weken terug met een blondje gezien. Mark wist niet wie ze waren. Op de een of andere manier zouden ze seksueel wel van wanten weten, nam hij aan.

'Nee, ik ga echt weer... Nogmaals mijn excuses...' Ze stond daar maar te glimlachen naar hem en drukte haar borsten bijna tegen zijn gezicht.

'Het geeft echt niet.' Het scheen haar hoegenaamd niet te kunnen schelen dat ze bijna naakt voor hem stond. Als hij zich niet zo had gegeneerd, zou hij om het tafereel gelachen hebben. Hij voelde zich totaal hulpeloos. Ze maakte een kop koffie voor hem en reikte hem die aan, en al die tijd maakte hij een vernederde indruk. 'Ben je de huurder?' vroeg ze op haar gemak, terwijl hij het dampende kopje vasthield en probeerde weg te komen.

'Ja.' Wie zou hij anders moeten zijn? Een geveltoerist soms, of zomaar iemand van de straat? 'Ik zal hier niet meer komen. Ik koop zelf wel een koffiezetapparaat. Misschien is het beter als je het Coop niet vertelt,' zei hij nerveus. Ze was een prachtige vrouw.

'Dat is goed hoor,' zei ze vriendelijk. Ze nam een pak sinaasappelsap uit de koelkast en schonk een glas voor Coop in. Toen keek ze naar Mark, die op het punt stond om weg te gaan. 'Wil je ook wat sap?'

'Nee, dank je... Zo is het goed. Bedankt voor de koffie,' zei hij. Hij wist niet hoe snel hij weg moest komen. Hij deed de deur naar het hoofdgebouw weer op slot en stond even later te grinniken in de gang - uit de buurt van zijn woonkamer, omdat zich daar de tussendeur bevond. Wat hij net toch had meegemaakt, hij kon het niet geloven. Het was net een scène uit een bijzonder slechte film. Maar ze had absoluut een prachtfiguur en ongelooflijk lange, ravenzwarte haren.

Hij bleef erom lachen. Hoe meer hij eraan terugdacht, hoe leuker het werd. Zodra hij zich had aangekleed, ging hij naar het poorthuis. Hij moest het Jimmy vertellen, 's Middags zou hij een nieuw koffiezetapparaat kopen, had hij zichzelf plechtig beloofd.

Jimmy zat op de patio met een beker koffie en las de krant. Toen hij opkeek, zag hij het grijnzende gezicht van Mark. Jimmy glimlachte uitnodigend. Mark leek niet in staat om zijn plezier te verhelen.

'Je raadt nooit waar en met wie ik vanochtend koffie heb gedronken!'

'Waarschijnlijk niet, maar ik zie aan je gezicht dat het leuk was.' Mark vertelde hem over Paloma, de sleutel, het kapotte fornuis en het koffiezetapparaat dat het niet deed, en natuurlijk over Charlene. Dat hij plotseling voor haar neus gestaan had. Dat ze praktisch niets had aangehad, alleen een string en schoenen met hoge hakken, en dat ze toen doodgemoedereerd koffie voor hem had gemaakt.

'Het was net een scène uit een film. Tjee, stel je voor dat ik hem tegen het lijf was gelopen. Waarschijnlijk had hij me eruit gezet.'

'Of erger.' Maar Jimmy moest ook grinniken. Hij zag het al voor zich, Mark in zijn onderbroek die koffie kreeg aangereikt door een naakte vrouw. Dat moest een grappig gezicht zijn.

'Ze bood me ook nog sinaasappelsap aan. Maar ik vond dat ik te veel risico nam als ik daar nog langer bleef.'

'Als je nog een kop koffie wilt? Ik zeg er wel meteen bij dat de bediening hier wat prozaïscher is.'

'Ja, graag.' Ze waren net twee kinderen uit dezelfde straat die elkaar gevonden hadden. Hun levensomstandigheden leken zoveel op elkaar dat er een band tussen hen kon ontstaan. Het feit dat ze elkaars buren waren had iets geruststellends en plezierigs. Alle twee leidden ze hun eigen leven en hadden ze hun eigen vrienden, maar de laatste tijd hadden ze hun vrienden- en kennissenkring ontlopen. Hun persoonlijk drama had hen van de anderen gescheiden, en zelfs in het gezelschap van hun allerbeste vrienden voelden ze zich hulpeloos. Ze hadden zichzelf geïsoleerd. Nu hadden ze een partner gevonden om te delen in dat isolement. Dat was veel gemakkelijker dan omgaan met mensen die ze kenden van toen ze nog waren getrouwd. Het was alsof ze met een schone lei begonnen, ook al hadden ze elkaar deelgenoot gemaakt van wat hun overkomen was. Het medelijden van hun oude vrienden was soms moeilijk te verdragen.

Een halfuur later keerde Mark naar zijn woning terug. Hij had wat werk meegenomen van kantoor. Maar in de namiddag ontmoetten ze elkaar weer bij het zwembad. Mark had een nieuw koffiezetapparaat gekocht en Jimmy was nu klaar met uitpakken. Hij had een stuk of wat foto's van Maggie opgehangen op in het oog springende plaatsen. Merkwaardig genoeg zorgde het ervoor dat hij zich minder eenzaam voelde, als hij haar gezicht kon zien. 's Nachts was hij soms doodsbang dat hij zou vergeten hoe ze eruit had gezien.

'Is het gelukt met je werk?' vroeg Jimmy, die het zich gemakkelijk had gemaakt in een ligstoel, aan Mark.

'Ja,' glimlachte Mark. 'En ik heb een nieuw koffiezetapparaat gekocht. Ik zal die sleutel morgenochtend aan Paloma teruggeven. Zoiets overkomt me geen tweede keer.' Hij moest nog steeds glimlachen als hij het beeld terugriep van Charlene in haar string.

'Had je soms iets minder van hem verwacht?' vroeg Jimmy, met een verwijzing naar hun huisbaas.

'Eigenlijk niet. Maar ik had alleen niet verwacht dat ik een directe inkijk zou krijgen in zijn seksleven.'

'Vermoedelijk zal het je nog wel even bezighouden.' Jimmy vond het net zo amusant als hij. Een halfuur zaten ze zo rustig te kletsen, toen ze een hek open hoorden gaan en weer dichtklappen. Een ogenblik later verscheen een lange man met zilvergrijs haar die hen glimlachend aankeek. Hij droeg een spijkerbroek en een zorgvuldig gestreken wit overhemd. Zijn voeten waren gestoken in bruine krokodillenleren instappers; sokken had hij niet aan. Hij was het toonbeeld van perfectie. Alle twee sprongen ze op als twee schooljongens die betrapt waren op iets wat niet mocht. In feite hadden ze toestemming om gebruik te maken van het zwembad. De enige reden dat Coop was gekomen, was om kennis met ze te maken. Hij had hen gezien vanaf zijn veranda. Charlene was boven en stond onder de douche haar haar te wassen.

'Laat je door mij niet storen. Ik kwam alleen even langs om gedag te zeggen. Ik was al een tijdlang van plan om met mijn gasten kennis te maken.' Zowel Mark als Jimmy moest inwendig lachen bij het woord 'gasten'. Als je tienduizend dollar per maand betaalde, was je geen gast, maar een huurder. Hij gaf eerst Mark en toen Jimmy een hand. 'Dag, ik ben Cooper Winslow,' zei hij met een stralende glimlach. 'Wie van jullie woont waar? Kenden jullie elkaar al?' Hij was net zo nieuwsgierig naar hen als zij naar hem.

'Ik ben Mark Friedman en woon in de gastenvleugel. En wat uw tweede vraag betreft, is het antwoord nee. We hebben elkaar gisteren ontmoet toen Jimmy bezig was zijn spullen uit te laden.'

'Ik ben Jimmy O'Connor,' zei Jimmy kalm, terwijl hij de knappe man die boven hem uittorende een hand gaf. Ze hadden beiden het gevoel van jongens die op een nieuwe school komen en voor de eerste keer het hoofd ontmoeten. Ze waren het erover eens dat Coop zijn reputatie van charmeur ten volle verdiende. Hij gedroeg zich ongedwongen en gezellig, en zag er elegant en gedistingeerd uit. Zelfs zijn volmaakt geperste spijkerbroek zat als gegoten om zijn goed geproportioneerde lichaam en zijn buitengewoon lange benen. Als ze hadden moeten raden hoe oud hij was, zouden ze hem zelfs geen zestig geschat hebben. Hij zag er veel jonger uit. Het was onbegrijpelijk dat hij al zeventig was. Je zag zo waarom vrouwen hem aanbaden. Zelfs in spijkerbroek straalde hij distinctie en elegantie uit. De man die zich liet zakken in een stoel en naar hen glimlachte was in alles de legendarische filmster uit Hollywood.

'Hopelijk voelen jullie je prettig in je nieuwe woning.'

'Nou en of,' antwoordde Mark vlug. Hij hoopte vurig dat Charlene hem niets verteld had over vanmorgen. Hij was bang dat dat wel zo was en dat Coop daarom naar hen toe gekomen was. 'Het is een grandioze woning,' zei hij vol bewondering, terwijl hij niet probeerde te denken aan de vrouw met de string die hem koffie had aangeboden. Jimmy, die doorhad waar Mark aan dacht, stond te grinniken met een ondeugende blik in zijn ogen. Het was een schitterend verhaal.

'Ik heb het hier altijd heerlijk gevonden,' zei Coop, doelend op De Villa. 'Jullie moeten een keertje bij mij langskomen in het hoofdgebouw. Op een avond misschien, dan eten we samen.' Toen schoot hem te binnen dat hij geen kok, butler of wie dan ook meer had om zijn gasten behoorlijk te ontvangen. Hij moest nu een cateringbedrijf bellen als hij mensen te eten uitnodigde. Paloma mocht van hem alleen maar pizza's of taco's maken, hoe goed haar Engels nu ook was. Iets anders vertrouwde hij haar niet toe. Zowel met als zonder dat accent was het een opgewonden standje, dat zich nauwelijks liet sturen. Als hij haar zou vragen om het diner te verzorgen, was het niet te voorspellen hoe ze zich zou gedragen. 'Mag ik weten waar jullie vandaan komen?'

'Ik kom oorspronkelijk uit Boston,' antwoordde Jimmy. 'Ik woon hier sinds mijn afstuderen, nu acht jaar geleden. Ik heb het hier erg naar mijn zin.'

'En ik woon hier al tien jaar,' liet Mark weten. 'Ik ben hiernaar toe gekomen vanuit New York.' Hij wilde eraan toevoegen 'met mijn vrouw en kinderen', maar deed dat niet. Het klonk allemaal zo klagerig, zeker als hij moest uitleggen waarom ze niet meer samen waren.

'Heel verstandig van jullie om hierheen te komen. Ik kom zelf ook uit het oosten. Ik kan niet meer tegen het weer daar. Vooral de winters zijn vreselijk. Nee, dan is het hier een stuk aangenamer.'

'Vooral als je op zo'n landgoed woont,' zei Jimmy vol bewondering. Het fascineerde hem om hier met Cooper Winslow te zitten praten. De filmster leek compleet in harmonie met zichzelf te zijn. Hij was het klaarblijkelijk gewend om aandacht en complimenten te krijgen. Ongetwijfeld was hij zich bewust van de oogverblindende indruk die hij maakte. Hij verdiende er al een halve eeuw zijn geld mee. Een indrukwekkend statistisch gegeven, zeker als je in aanmerking nam hoe hij er nu nog uitzag, op zijn leeftijd.

'Goed, ik hoop dat het jullie hier zal bevallen. Als er iets is, laat het me dan even weten.' Mark vond het niet het moment om te klagen over het fornuis of het koffiezetapparaat. Hij zou ze laten repareren en de kosten daarvan zou hij inhouden op de volgende huurtermijn. Hij wilde het gesprek niet op het kopje koffie van die ochtend brengen. Er bestond een kleine kans dat die rondborstige dame Coop over hun ontmoeting had verteld, ook al had ze beloofd dat ze het niet zou doen. Mark durfde haar niet op haar woord te geloven.

Coop glimlachte triomfantelijk naar hen, bleef nog een pa'ar minuten zitten kletsen en vertrok toen. De twee mannen keken elkaar aan. Ze spraken pas toen ze veilig konden aannemen dat hij weer thuis was. Ze wilden niet dat hij kon horen wat ze zeiden.

'Allemachtig!' doorbrak Mark als eerste de stilte. 'Heb je ooit zo'n ongelooflijke verschijning gezien? Vanaf nu past mij enkel bescheidenheid. Wie zou daar ooit tegenop kunnen?' Hij was nog nooit van zijn leven zo onder de indruk van iemand geweest. Cooper Winslow was de knapste man die hij ooit had gezien. Maar Jimmy leek minder geïmponeerd, zoals uit zijn bedachtzame antwoord bleek.

'Er is alleen één probleem,' zei hij op fluistertoon. 'En dat heeft te maken met hoe hij in elkaar zit. Je vraagt je onwillekeurig af of hij wel een hart heeft, of niet alles bij hem alleen maar charme, een goed figuur en mooie kleren is.'

'Meer heb je misschien niet nodig,' zei Mark, die aan Janet dacht. Een man met het uiterlijk, de humor en de charme van Cooper Winslow zou ze nooit hebben verlaten. Vergeleken met Coop voelde hij zich een enorme sul. Zodra Coop was verschenen, waren al zijn onzekerheden zichtbaar geworden.

'Nee, dat is niet zo,' zei Jimmy verstandig. 'De man is een lege huls. Niets wat hij zegt heeft diepgang. Het gaat alleen maar over uiterlijk vertoon en flauwekul. Kijk eens naar de vrouwen met wie hij omgaat. Stel, je bent dertig jaar ouder. Wat zou je dan liever willen, een dom mokkel die in een string ontbijt voor je maakt, of een persoonlijkheid met wie je kunt praten?'

'Is het goed als ik daar even over nadenk?' zei Mark. Beiden lachten.

'Nou ja, het is misschien best leuk voor een tijdje, maar wat dan? Ik zou er knettergek van worden.' Maggie was ook zo compleet geweest: ze was slim, eerlijk, mooi, geestig en sexy. Voor hem was ze de ideale vrouw geweest. Een dom blondje was wel het laatste dat hij wilde. En Mark wilde alleen maar zijn Janet. Maar op het eerste gezicht leek het of Cooper Winslow zijn zaakjes voor elkaar had. Zelfs Jimmy moest toegeven dat het een indrukwekkende verschijning was. 'Eigenlijk mag hij dat meisje met die joekels wel houden. Als ik mocht kiezen, nam ik zijn instappers. Die waren echt helemaal te gek.'

'Jij mag die schoenen hebben, dan neem ik die stoot. Goddank had hij het niet over de ontmoeting die ik vanochtend met haar in de keuken had,' zei Mark met een zucht van opluchting.

'Ik wist dat je 'm zat te knijpen.' Jimmy lachte naar Mark. Hij mocht hem wel. Het was een aardige vent met een goed hart. Jimmy had het leuk gevonden om met hem te praten en het vooruitzicht van een vriendschap sprak hem aan. Het was een veelbelovend begin. Hij had enorm met hem te doen. Het was niet moeilijk om een link te leggen met wat hij zelf had doorgemaakt - vooral met het intense verdriet dat Mark voelde omdat hij zijn kinderen miste. 'Zo, nu hebben we hem ontmoet. Hij ziet er echt uit als een filmster, vind je niet?' vroeg Jimmy, die terugdacht aan het korte treffen. 'Ik vraag me af wie zijn kleren strijkt? Die van mij zijn een en al kreuk en dat was voor de verhuizing ook al zo. Maggie vertikte het om ook maar iets te strijken. Ze zei dat het indruiste tegen haar geloof.' Ze was een loyale katholiek en een hartstochtelijk feministe geweest. De eerste keer dat hij haar had gevraagd om een vracht kleding te wassen, scheelde het weinig of ze had hem een mep gegeven.

'Ik heb tot nu toe alles naar de stomerij gebracht, zelfs mijn ondergoed,' gaf Mark grif toe. 'Vorige week was ik door mijn schone overhemden heen. Noodgedwongen heb ik toen zes nieuwe gekocht. Huishouden is niet mijn sterkste punt. Paloma doet af en toe een wasje voor me en daar geef ik haar wat voor. Misschien doet ze het ook wel voor jou, als je het haar vraagt.' Ze was ongelooflijk aardig voor hem geweest. Zo te zien was ze niet alleen behulpzaam en capabel, maar ook intelligent en verstandig. Hij had uitvoerig met haar gepraat over zijn kinderen, en ze had alleen maar meevoelende en verstandige dingen gezegd. Hij had veel respect voor haar. 'Maak je over mij geen zorgen,' zei Jimmy daarop met een glimlach. 'Ik verricht wonderen met een stofzuiger en een fles allesreiniger. Ook daar was Maggie niet toe te bewegen.'

Mark wilde niet vragen wat ze dan wel deed. Onmiskenbaar beschikte ze over de nodige kwaliteiten, anders was Jimmy niet zo dol op haar. Later op de middag vertelde Jimmy hem dat hij en Maggie elkaar op Harvard hadden ontmoet. Klaarblijkelijk was het een buitengewoon intelligente jonge vrouw.

'Janet en ik hebben elkaar ontmoet toen we rechten studeerden. Maar ze heeft nooit als juriste gewerkt. Meteen na ons trouwen werd ze zwanger. Ze werd huisvrouw en zorgde voor de kinderen.'

'Dat was de reden dat we nog geen kinderen hadden. Maggies carrière plaatste haar voor een dilemma. In haar ogen waren werk en kinderen onverenigbaar. Ze vond dat moeders thuis moesten blijven bij hun kinderen. Daarin was ze heel Iers. Ik dacht dat we er na verloop van tijd wel uit zouden komen.' In plaats daarvan was er iets gebeurd waar hij geen rekening mee had gehouden.

Na een tijdje kwam het gesprek weer op Coop, en om zes uur ging Jimmy terug naar het poorthuis. Hij had een afspraak om met vrienden te gaan eten. Hij nodigde Mark uit om mee te gaan, maar die zei dat hij nog wat papieren moest doornemen. Door de nieuwe belastingwetten had hij meer leeswerk. Ze namen afscheid. Beiden kwamen ze tot de conclusie dat het een goed weekend was geweest. Er was een vriendschap ontstaan, ze waren tevreden met hun nieuwe woning, en de ontmoeting met Cooper Winslow was amusant geweest. Deze had hen niet teleurgesteld. Coop beantwoordde helemaal aan het beeld dat van hem bestond: de volmaakte Hollywoodlegende.

Jimmy en Mark spraken af dat ze de week erop een avond samen zouden eten. Terwijl Jimmy naar het poorthuis terugliep, liep Mark naar de gastenvleugel. Weer moest hij glimlachen bij de gedachte aan dè vrouw die hem vanmorgen zijn koffie had aangereikt. Wat een mazzelaar was die Cooper Winslow toch.

7

De volgende ochtend na zijn ontmoeting met Mark en Jimmy bij het zwembad kreeg Coop een telefoontje van Liz. Hij was dolgelukkig haar stem te horen. Ze was nu een week getrouwd en nog steeds op huwelijksreis, maar ze maakte zich zorgen om hem.

'Waar zit je?' vroeg hij. De klank van haar stem deed hem glimlachen. Hij was er nog steeds niet aan gewend dat hij haar gezicht niet iedere morgen zag.

'Op Hawaï,' zei ze trots. Ze greep iedere gelegenheid aan om de naam van haar man te gebruiken. Ze genoot ervan, ook al voelde het onwennig. Getrouwd te zijn met Ted was net een droom. Ze had er spijt van dat ze het niet eerder had gedaan.

'Wat vulgair,' plaagde Coop haar. 'Ik ben nog steeds van mening dat je hem de bons moet geven en terug moet komen. Een scheiding is zo gepiept.'

'Waag het niet! Ik vind het prettig om een achtenswaardige getrouwde vrouw te zijn.' Het beviel haar veel beter dan ze ooit had gedacht.

'Liz, je stelt me teleur. Ik had gedacht dat je meer karakter bezat. Jij en ik waren de laatsten die standhielden. Nu ben ik de enige.'

'Nou, misschien moet je dan ook maar trouwen. Het is echt niet zo vreselijk. Er zijn zelfs belastingvoordeeltjes. Zoiets is me tenminste verteld.' Ze vond het inderdaad heerlijk. Ted was de ware Jakob. Hij was een fantastische man voor haar, en ondanks het ongemak dat ze hem had bezorgd, was Coop blij voor Liz.

'Dat vindt Abe ook. Volgens hem moet ik een rijke vrouw aan de haak slaan. Hij is zo afschuwelijk grof.'

'Zo'n slecht idee is dat niet,' plaagde ze hem. Ze kon zich niet voorstellen dat Coop ooit zou trouwen. Hij vond al die afwisseling veel te leuk. Ze zag hem zich nog niet settelen met één vrouw. Coop had een harem nodig om zich te amuseren.

'Ik ben in elk geval al in geen tijden een rijke vrouw tegengekomen. Waar ze zitten mag Joost weten. Ik heb trouwens liever hun dochters.' De laatste tijd ging zijn voorkeur uit naar hun kleindochters, maar dat aspect bleef onaangeroerd. Hij had door de jaren heen verhoudingen gehad met een aantal rijke erfgenames en met gefortuneerde vrouwen op leeftijd, maar jongere vrouwen trokken hem meer. Er waren een paar zeer rijke Saoedi-Arabische vrouwen geweest en zelfs een Indiase prinses. Maar Coop raakte altijd op hen uitgekeken, wat hun status ook was en hoe rijk ze ook waren. Een deur verder was er altijd een die mooier en opwindender was. Dus ging hij altijd een deur verder. Liz vermoedde dat hij dat altijd zou blijven doen, ook al werd hij honderd. Hij hield van zijn vrijheid.

'Ik wou gewoon even weten of je je fatsoenlijk gedraagt,' zei Liz liefdevol. Ze miste hem echt. Ze had een enorm zwak voor hem. 'Ben je een beetje tevreden over Paloma?'

'Ze is echt fantastisch,' zei Coop op een toon alsof hij het meende. 'Ze maakt rubbereieren, doet peper op mijn toast en verandert mijn kasjmieren sokken in babysokjes. Verder heeft ze een uitstekende smaak. Ik ben warempel van haar zonnebril met nepdiamantjes gaan houden, en dan heb ik het nog niet eens over haar roze pumps, die ze draagt als ze haar luipaardgympjes niet aanheeft. Ze is een parel, Liz. God mag weten waar je haar hebt gevonden.' De waarheid was dat hij, ondanks de ergernis die ze bij hem opwekte, genoot van de vijandigheid die er tussen hen was ontstaan.

'Het is een aardige vrouw, Coop. Laat haar zien hoe ze de dingen moet doen, dan leert ze het wel. Ze is een maand lang door de anderen ingewerkt, maar blijkbaar zit het er niet meer zo goed in.'

'Volgens mij hield Livermore haar opgesloten in de kelder, met voetboeien. Misschien moet ik dat ook maar eens proberen. O, ik moet je nog vertellen dat ik gisteren mijn gasten heb ontmoet.'

'Je gasten?' vroeg Liz stomverbaasd. Daar wist ze niets van.

'Twee mannen. De ene woont in de gastenvleugel en de ander in het poorthuis.' Zijn huurders dus.

'O, dié. Wat zijn het voor mensen?'

'Zo te zien heel respectabel, een advocaat en een welzijnswerker. De welzijnswerker heeft op Harvard gezeten. Hij ziet eruit als een schooljongen. De advocaat maakt een enigszins nerveuze indruk, maar hij was heel sympathiek. Zolang ze geen bierflesjes in het zwembad gooien of ongewenste kinderen adopteren, zijn het voor mij redelijke en welopgevoede mensen. Ze zien er niet uit als heroïneverslaafden of criminelen. Ik zou zo zeggen dat we geluk hebben gehad.'

'Daar heeft het inderdaad alle schijn van. De makelaar heeft me verzekerd dat het aardige lui zijn.'

'Best kans dat ze gelijk heeft. Ik schort mijn definitieve oordeel op tot ze hier wat langer zijn, maar op de korte termijn voorzie ik geen problemen.' Dat was een hele opluchting voor haar. Ze had er zich zorgen over gemaakt. Dat was ook de reden van haar telefoontje geweest. 'Waarom bel je me trouwens? Je zou nu in innige omstrengeling op het strand moeten liggen met die loodgieter van je.'

'Hij is effectenmakelaar, geen loodgieter. Hij speelt op dit ogenblik golf met een klant.'

'Hij neemt klanten mee?' lachte Coop. 'Op je huwelijksreis? Liz, dat kan niet goed gaan. Je moet onmiddellijk met hem kappen.' Coop lachte. Het was een pak van haar hart dat hij zo opgewekt klonk.

'Hij is die klant hier tegen het lijf gelopen,' zei ze lachend. 'Over een week ben ik weer thuis. Dan bel ik je. Zeg, gedraag je en koop deze week geen diamanten armband. Je bezorgt Abe Braunstein nog een maagzweer.'

'Die verdient hij anders wel. Het is de meest humorloze en smakeloze man die er op deze planeet rondloopt. Ik zou je een diamanten armband moeten sturen, gewoon om hem te jennen. Dat verdien je op zijn minst.'

'Ik draag die prachtige ring die je me hebt gegeven bij mijn afscheid,' herinnerde ze hem. Ze was hem altijd heel dankbaar. 'We praten verder als ik weer terug ben. Hou je taai, Coop.'

'Zal ik doen, Liz. Bedankt voor je telefoontje.' Hij vond het heerlijk om met haar te praten. Hij gaf het niet graag toe, maar hij miste haar heel erg. Hij voelde zich verloren sinds ze was weggegaan. Zijn huis en zijn leven waren als een schip zonder roer. Hij had nog steeds geen idee hoe hij zonder haar verder moest.

Toen hij diezelfde morgen zijn agenda raadpleegde, zag hij in haar keurige handschrift staan dat hij 's avonds een etentje had bij Arnold en Louise Schwartz. Wat het organiseren van soirees betreft, spande het echtpaar Schwartz al twee decennia lang de kroon in Hollywood. Hij was een belangrijke filmproducer en zij was in de jaren vijftig een beeldschone filmster geweest. Coop had er niet veel zin in, maar hij wist hoe geschokt ze zouden zijn als hij verstek liet gaan. Veel liever bracht hij weer de nacht door met Charlene, maar hij voelde er niets voor om haar mee te nemen. Ze was een beetje te pikant voor die kringen. Charlene was het type meisje waar hij mee dolde, niet iemand met wie hij gezien wilde worden bij een officieel diner. Hij had vrouwen ingedeeld in een aantal categorieën. Charlene was een meisje voor 'thuis'. De grote filmsterren hield hij achter de hand voor premières en officiële openingen. Dat zorgde dan voor maximale publiciteit. Er waren heel wat actrices en modellen met wie hij graag uitging, maar naar het echtpaar Schwartz ging hij bij voorkeur alleen.

Ze hadden altijd de hele kamer vol met interessante mensen. Hij wist nooit wie hij nu weer zou ontmoeten. Het was veel effectiever om alleen te gaan. Bovendien vonden ze het prettig als hij als vrijgezel kwam. Hij was zeer gesteld op Arnold en Louise Schwartz. Hij belde Charlene om te zeggen dat ze elkaar die avond niet zouden zien. Ze vatte het heel goedmoedig op. Een avond voor zichzelf kon ze goed gebruiken, zei ze. Ze moest de was nog doen en haar benen harsen. Bovendien was ze toe aan een schoonheidsslaapje. Dat laatste was iets wat ze absoluut niet nodig had, wist hij. Ook al bleef ze de hele nacht op, de volgende morgen zag ze er weer uit om op te eten. Coop deed niets liever dan dat laatste, maar deze avond was voor Louise en Arnold Schwartz.

Hij lunchte met een producer, liet zich masseren en manicuren, deed een tukje en dronk een glas champagne, en om acht uur verliet hij zijn huis in smoking. De chauffeur die hij altijd inhuurde als hij uitging, zat al te wachten in de Bentley. In zijn smokingjasje en met zijn zilvergrijze haar zag Coop er knapper uit dan ooit.

'Goedenavond, Mr. Winslow,' zei de chauffeur vriendelijk. Hij was al jaren Coops chauffeur en reed ook andere filmsterren. Hij werkte op freelance basis en verdiende daar een goede boterham mee. Een freelance chauffeur was veel handiger voor Coop dan een chauffeur in vaste dienst. Over het algemeen reed hij liever zelf.

Het kolossale herenhuis van het echtpaar Schwartz lag aan Brooklawn Drive. Toen Coop er arriveerde, stond er al een honderdtal mensen in de enorme hal. Ze dronken champagne en klonken op de gastheer en gastvrouw. Mrs. Schwartz zag er elegant uit in haar donkerblauwe avondjapon en ze droeg een fantastische set saffieren. Overal om haar heen zag Coop de mensen die je hier kon verwachten: ex-presidenten en hun vrouwen, politici, kunsthandelaren, filmproducenten, regisseurs, internationaal vermaarde advocaten, en het gebruikelijke handjevol filmsterren. Enkele van deze acteurs waren van een jongere lichting dan Coop, maar geen van hen was zo beroemd als hij. Hij werd onmiddellijk omringd door een schare enthousiaste bewonderaars, zowel mannen als vrouwen. Een uur later volgde Coop de mensenstroom om te gaan eten.

Hij zat aan dezelfde tafel als een andere beroemde filmster van ongeveer dezelfde jaargang. Ook zaten er twee beroemde schrijvers en een filmagent uit Hollywood aan zijn tafel... en de directeur van een van de grote studio's. Hij moest niet vergeten om na het diner een praatje met hem te maken. Hij had gehoord dat ze een speelfilm aan het maken waren waar hij volmaakt in zou passen. De vrouw rechts van hem kende hij. Ze was een van de bekendere getrouwde vrouwen in Hollywood. Ze probeerde met haar feesten Louise Schwartz naar de kroon te steken, zonder veel succes overigens. Maar de vrouw aan zijn linkerhand had hij nooit eerder gezien. Ze had een fijn, aristocratisch gezicht, grote bruine ogen en een ivoorkleurige huid. Haar donkere haar droeg ze in een knot, als een ballerina van Degas.

'Goedenavond,' zei hij vriendelijk. Hij zag dat ze klein en lenig was, en hij vroeg zich af of ze soms echt danseres was. Terwijl een hele stoet obers de eerste gang serveerde, vroeg hij het haar. Ze moest lachen. Het was niet de eerste keer dat iemand het haar vroeg, en ze deed alsof ze zich gevleid voelde. Ze wist wie hij was, en ze had opwinding gevoeld toen ze merkte dat hij naast haar zat. Hij keek op haar tafelkaartje: Alexandra Madison. De naam zei hem niets.

'Ik werk in een ziekenhuis. Als arts.'

'Wat interessant,' zei hij. Even leek hij onder de indruk. 'Wat is uw specialisme? Is het iets nuttigs?' Gewoonlijk viel hij op een ander type vrouw, maar ze was buitengewoon aantrekkelijk en hij zag dat ze prachtige handen had, met kortgeknipte, ongelakte nagels. Ze droeg een witsatijnen avondjapon en ze had een meisjesachtig gezicht en figuur.

'Alleen als je kinderen hebt. Ik ben me aan het specialiseren als kinderarts, neonatoloog om precies te zijn.'

'Ik heb een hekel aan kinderen, behalve als ze gebraden op mijn bord liggen,' zei hij met een brede glimlach die het volmaakte, witte gebit toonde dat zijn handelsmerk was.

'Dat geloof ik niet,' zei ze giechelend.

'Echt waar, ik meen het. En de kinderen haten mij. Ze weten dat ik ze opeet. Ik begin pas van ze te houden als ze volwassen worden, vooral van vrouwen.' Hij was in ieder geval eerlijk. Zijn leven lang had hij kinderen gewantrouwd en het land aan ze gehad. Over het algemeen koos hij vrouwen zonder kinderen. Kinderen maakten alles ingewikkelder. Ze hadden al menige avond voor hem vergald. Vanuit zijn standpunt bekeken had je veel meer plezier met een vrouw zonder kinderen. Je hoefde niet naar huis te vliegen om de babysitter te betalen. Ze werden niet op het laatste moment ziek. Ze gooiden geen vruchtensap over je heen en begonnen niet tegen je te krijsen. Dat was een van de vele redenen waarom hij de voorkeur gaf aan jongere vrouwen. De meeste vrouwen die ouder waren dan dertig, hadden kinderen. 'Waarom ben je niet iets leukers gaan doen? Leeuwentemmer bijvoorbeeld? Of eigenlijk is ballerina zo gek nog niet. Ik vind dat je een verandering van loopbaan moet overwegen nu het nog kan.' Alexandra vond het enig om naast hem te zitten. Ze was onder de indruk van hem, maar had er plezier in om met hem te dollen, en Coop mocht haar, ondanks haar ongelukkige beroepskeuze en al te sobere kapsel.

'Ik zal er eens over nadenken. Wat vind je van dierenarts? Zou dat beter zijn?' vroeg Alexandra onschuldig.

'Ik hou ook niet van honden. Die zijn vies. Ze laten overal op je broek haren achter, ze happen naar je en ze stinken. Ze zijn minder erg dan kinderen, maar veel scheelt het niet. We moeten in een heel andere richting denken. Is acteren niet iets voor je?'

'Ik denk van niet,' zei ze lachend, terwijl een ober wat kaviaar op haar blini's schepte. Coop vond het eten bij het echtpaar Schwartz altijd verrukkelijk en ook Alexandra zag er tevreden uit. Ze maakte de indruk dat ze was opgegroeid in een omgeving als deze, zo gemakkelijk en elegant bewoog ze zich. Haar hele wezen straalde het uit, ook al droeg ze geen kostbare juwelen. Ze droeg alleen een parelketting en een paar oorbellen met parels en diamanten. Maar er was iets aan haar wat welstand deed vermoeden. 'En jij?' Ze draaide de rollen om. Vóór alles was ze intelligent en ook dat kon zijn goedkeuring wegdragen. Het betekende uitdaging, althans aan de eettafel. 'Waarom ben je acteur geworden?'

'Ik vind het leuk om te doen. Zou jij dat niet vinden? Denk je eens in dat je iedere dag een rol kunt spelen en mooie kleren kunt dragen. Het is echt heel leuk. Veel leuker dan wat jij doet. Jij draagt een lelijke, kreukelige, witte jas, en de kinderen beginnen meteen te krijsen als ze je zien en kotsen je onder.'

'Dat is waar. Maar de kindertjes met wie ik te maken heb zijn te klein om lastig te zijn. Ik werk op de intensive care van neonatologie. Mijn patiënten bestaan voor het merendeel uit prematuren.'

'Jakkes,' zei hij, afschuw voorwendend. 'Die zijn waarschijnlijk niet groter dan muizen. Straks krijg je nog rabies. Het is nog veel erger dan ik dacht.' Hij vermaakte zich kostelijk met haar, en een man aan de andere kant van de tafel keek geamuseerd naar hem. Als Coop al zijn charmes in de strijd gooide bij een vrouw, was het of je naar kunst keek. Maar aan Alexandra had hij een goede tegenspeler. Ze was een verstandige vrouw, slim genoeg om zich niet door Coop in de luren te laten leggen, of zich van haar stuk te laten brengen. 'Wat doe je verder nog?' Coop bleef haar uithoren.

'Ik vlieg al sinds mijn achttiende; ik heb zelf een vliegtuig. Zweefvliegen vind ik erg leuk. Ik heb ook aan parachutespringen gedaan, maar daar ben ik mee opgehouden. Ik heb mijn moeder beloofd dat ik dat niet meer zou doen. Ik tennis en ski. Ik hield ervan om te racen op een motor, maar ook daar ben ik mee gestopt. Ditmaal op verzoek van mijn vader. En voor ik medicijnen ging studeren, heb ik een jaar in de gezondheidszorg gewerkt in Kenia.'

'Een beetje suïcidaal klinkt het allemaal wel. Zo te horen bemoeien je ouders zich behoorlijk met je sportieve activiteiten. Zie je ze nog regelmatig?'

'Alleen als het moet,' zei ze eerlijk. Hij zag aan haar ogen dat ze de waarheid zei. Ze was een buitengewoon zelfverzekerde en karaktervolle vrouw. Ze fascineerde hem.

'Waar wonen ze?' vroeg hij belangstellend.

'In de winter in Palm Beach en 's zomers in Newport. Heel saai en voorspelbaar. Ik ben een beetje een rebel.'

'Ben je getrouwd?' Hij had gezien dat ze geen trouwring droeg en verwachtte geen positief antwoord. Zijn gevoel zei hem dat ze niet getrouwd was. Hij had een uitstekende antenne voor dat soort dingen.

Ze aarzelde even voor ze antwoordde. 'Nee,' zei ze. 'Maar het had niet veel gescheeld,' voegde ze er ongevraagd aan toe. Ze liep er niet mee te koop, maar hij was zo'n buitengewone man. Het was een genoegen om vrijuit met hem te praten. Je praatte heel gemakkelijk met hem en hij was heel ad rem.

'Hoe kwam dat zo?'

Haar ivoorkleurige gezicht werd ijzig, hoewel ze bleef glimlachen. Maar haar ogen stonden plotseling heel verdrietig. Alleen Coop had oog voor zulke dingen. 'Ik kreeg bij het altaar de bons. Nou ja, de nacht ervoor dan.'

'Wat stijlloos. Ik heb een bloedhekel aan mensen die dergelijke grofheden begaan. En jij?' Hij probeerde tijd te winnen. Hij kon zien dat het haar pijn deed om erover te praten. Even had hij er spijt van dat hij de vraag gesteld had. Hij had niet verwacht dat ze zo volkomen openhartig zou antwoorden. 'Ik hoop dat hij daarna in een slangenkuil is gevallen of in een poel vol krokodillen. Hij verdient het.'

'Zo is het ook min of meer gegaan. Die poel met krokodillen, bedoel ik. Hij is met mijn zuster getrouwd.' Het was nogal wat voor een eerste kennismaking. Maar ze nam aan dat ze hem toch nooit meer zou zien, dus maakte het niet uit wat ze tegen hem zei.

'Wat grof. Heb je nog contact met haar?'

'Alleen wanneer het moet. De laatste keer was toen ik naar Kenia ging. Ik heb genoten van dat jaar. Het was een heel boeiende ervaring.' Daarmee gaf ze aan dat voor haar het onderwerp gesloten was, en Coop nam het haar niet kwalijk. Ze was pijnlijk openhartig tegen hem geweest. Zo vrijuit zou hij nooit met een vreemde durven praten. Hij bewonderde haar erom. Hij vertelde haar vervolgens over zijn laatste safari, die vol ellende en ongemakken was geweest. Zijn gastheren hadden hem uitgenodigd om een wildpark te bezoeken en naar zijn mening hadden ze hem gekweld met alle verschrikkingen die maar denkbaar waren. Hij had iedere minuut verafschuwd, maar zoals hij erover vertelde, klonk het allemaal heel grappig. Ze schaterde van het lachen om zijn beschrijving van de gebeurtenis.

Ze genoten van elkaars gezelschap en hadden geen oog voor de andere gasten. Aan het einde van de maaltijd moest ze nog steeds lachen, en hij vond het jammer dat ze opstond. Ze had aan een van de andere tafels een paar bekenden gezien. Het waren vrienden van haar ouders en ze voelde zich verplicht om een praatje met hen te maken, maar ze zei tegen Coop dat ze erg had genoten van hun ontmoeting. Ze meende het. Dankzij hem was het een avond om niet gauw te vergeten.

'Ik heb niet veel tijd om uit te gaan. Mrs. Schwartz was zo aardig om me uit te nodigen. Ze is een vriendin van mijn ouders. Vanavond kon ik vrij krijgen, anders was ik hier niet geweest. Meestal kan ik niet weg uit het ziekenhuis. Ik ben blij dat ik gekomen ben.' Ze gaf hem een stevige hand. Een ogenblik later stond Louise Schwartz nerveus giechelend naast hem.

'Kijk uit, Coop,' waarschuwde ze hem. 'Het is een pittige tante. En haar vader vermoordt je als je met haar uitgaat.'

'Hoezo? Is hij soms lid van de maffia of zoiets? Ze leek me een volstrekt respectabele vrouw.'

'Dat is ze ook. Vandaar ook dat hij je vermoordt. Haar vader is Arthur Madison.' Het was een naam die iedereen kende. De Madisons waren de eerste staalmagnaten van het land, en de rijkste. En zij was arts. Een interessante combinatie. Hij moest aan de woorden van Abe Braunstein denken. Alexandra was niet slechts een rijke vrouw, maar misschien wel een van de rijkste. Tegelijkertijd was ze heel eenvoudig en had ze volstrekt geen pretenties. Bovendien was ze een van de intelligentste vrouwen die hij ooit had ontmoet. Of beter nog: ze had veel esprit. Het was bijna onmogelijk om ongevoelig te blijven voor haar aantrekkelijke, amusante en in ieder geval uitdagende persoonlijkheid. Coop keek belangstellend toe hoe ze met een aantal mensen sprak. Ze had het helemaal gemaakt bij Coop. Hij kwam haar weer tegen toen hij naar huis ging. Hij had zijn vertrek precies op het hare afgestemd, en wees op de wachtende Bentley.

'Kan ik je een lift geven?' Het klonk vriendelijk en zonder bijbedoelingen. Hij had uitgerekend dat ze ongeveer dertig moest zijn en zijn schatting bleek juist. Hij was precies veertig jaar ouder, maar daar was niets van te zien of te merken. Het merkwaardige was dat hij niet door haar werd aangetrokken om haar status en geld. Hij mocht haar echt heel graag. Het was duidelijk een vrouw die niet met zich liet sollen. Hij kon zien dat ze voorzichtig was, dat ze onder geen beding gekwetst wilde worden. En wie ze was, of wie haar vader was, maakte haar alleen maar interessanter. Ze sprak hem enorm aan en zou dat ook hebben gedaan zonder haar vader of zijn geld. Coop keek peinzend naar haar. Hoe vreemd het ook klonk, hij hield van Alexandra om haar persoon.

'Ik ben hier met de auto, maar bedankt voor het aanbod,' zei ze beleefd en met een glimlach. Op het moment dat ze het zei, bracht een van de parkeerwachters haar oude, versleten Volkswagen. Ze glimlachte naar hem.

Coop stak de draak met haar auto. 'Ik ben onder de indruk. Een heel bescheiden karretje. Ik bewonder je smaak.'

'Ik heb gewoon geen zin om veel geld aan auto's uit te geven. Ik rij praktisch niet. Ik ga nooit ergens heen. Ik werk altijd.'

'Ja, met die muisachtige baby's. Een opleiding tot kapster, heb je daar weleens over nagedacht?'

'Dat wilde ik het liefst, maar ik kwam niet door de examens heen. Ik zakte steeds voor watergolven.' Ze was net zo ad rem hij.

'Het was heel fijn je te ontmoeten, Alexandra,' zei hij, terwijl hij haar aankeek met zijn onweerstaanbare blauwe ogen.

'Noem me maar Alex. Ik vond het ook leuk u te ontmoeten, Mr. Winslow.'

'Misschien moet ik je Dr. Madison noemen. Zou je dat prettiger vinden?'

'Absoluut.' Ze gleed achter het stuur van haar aftandse wagen en grijnsde naar hem. Het kon haar helemaal niets schelen om hier te komen in een auto die eruitzag of iemand hem langs de kant van de weg had achtergelaten, iets wat misschien inderdaad wel het geval was. 'Slaap lekker,' riep ze, terwijl ze wegreed en naar hem zwaaide.

'Slaap lekker, dokter!' riep hij haar na. Ze reed de oprijlaan af en hij kon zien dat ze lachte. Hij glimlachte toen hij achter in zijn Bentley stapte. Hij zou Louise morgenochtend bloemen sturen, en niet zo weinig ook. Hij was blij met zijn beslissing om Charlene die avond niet te zien. Hij had een fantastische avond gehad met Alex Madison. Ze was inderdaad een heel bijzondere vrouw. Dat beloofde nog wat.

8

De ochtend na het diner stuurde Coop Louise Schwartz een enorm boeket bloemen. Hij overwoog of hij haar secretaresse zou bellen voor het telefoonnummer van Alex Madison, maar besloot toen om meteen naar het ziekenhuis te telefoneren om te zien of hij haar zelf op kon sporen. Hij vroeg naar neonatologie. Nadat ze een lijst van specialisten in opleiding hadden geraadpleegd, kreeg hij het nummer van haar oproepapparaat. Hij piepte haar op, maar ze antwoordde niet. Men zei hem dat ze weliswaar dienst had, maar dat ze niet aan de telefoon kon komen. Het verraste hem dat hij teleurgesteld was toen ze niet terugbelde.

Twee dagen later ging hij opnieuw uit in smoking. Zoals altijd was hij uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de uitreiking van de Golden Globes, hoewel hij al ruim twintig jaar niet meer voor iets genomineerd was. Maar net als de andere sterren van naam voegde hij opwinding en kleur toe aan de gebeurtenis. Hij zou met Rita Waverly gaan, een van de grootste filmsterren die Hollywood de afgelopen drie decennia had gekend. Hij vond het heerlijk om met haar naar belangrijke evenementen te gaan. De aandacht die ze van de pers kregen was gigantisch, en in de loop der jaren was er soms gesuggereerd dat ze samen iets hadden. Zijn publiciteitsagent had een keer het bericht verspreid dat ze zouden gaan trouwen. Ze was boos op hem geweest. Maar ze waren nu zo vaak samen gezien, dat niemand meer in het gerucht geloofde. Alleen al het feit dat hij met haar gezien werd, maakte dat hij er op zijn best uitzag. Ondanks haar leeftijd zag Rita Waverly er oogverblindend uit. In haar persmap stond dat ze negenenveertig was, maar Coop wist zeker dat je er negen jaar bij moest tellen.

Hij haalde haar af bij haar flat in Beverly Hills. Ze verscheen in een gedecolleteerde, witsatijnen japon, die in strakke banen om haar lichaam zat, een lichaam dat in de afgelopen jaren alle mogelijke vermageringskuren en plastisch-chirurgische ingrepen had ondergaan. Men had aan haar geschaafd, gesleuteld en gesjord, en het resultaat was verbluffend. Op haar goed gevulde, kunstmatig vergrote boezem hing een diamanten halssnoer van drie miljoen dollar, dat ze in bruikleen had gekregen van Van Cleef. Terwijl ze het gebouw uit liep, sleepte haar bontjas van witte mink over de vloer. Ze was het prototype van een Hollywoodster. Zij en Coop vormden een prachtig paar en de reporters werden razend enthousiast toen ze hen in de gaten kregen. Je zou bijna het idee krijgen dat ze vijfentwintig waren en dat jaar de oscar hadden gewonnen. Zoals altijd, liep de pers met hen weg.

'Hierheen...! Hierheen...! Rita...! Coop...!' schreeuwden de fotografen om maar een betere hoek te krijgen van waaruit ze hun plaatjes konden schieten, terwijl gillende fans met hun handtekeningenboekjes zwaaiden en duizend flitsen de gezichten van het stralende paar deden oplichten. Op één zo'n avond zou een doorsnee ego tien jaar kunnen teren, maar zij waren eraan gewend. Om de paar meter werd hun door een televisieploeg gevraagd wat ze van de genomineerden van dit jaar vonden, en Coop beantwoordde geduldig lachend hun vragen.

'Schitterend... een film van grote klasse... maakt dat je trots op je vak kunt zijn...' zei hij deskundig, terwijl Rita mooi stond te zijn. Door al die aandacht en idolate bewondering duurde het bijna een halfuur voor ze hun plaatsen bereikten. Ze zaten aan tafels en zouden eerst wat eten voor de prijsuitreiking begon. Iedereen kon zien hoe attent Coop was: hij droeg haar jas, boog zich vriendelijk naar haar toe, reikte haar een glas champagne aan.

'Ik krijg er bijna spijt van dat ik niet met je getrouwd ben,' plaagde Rita hem. Ze wist net zo goed als hij dat het allemaal maar voor de show was, hoewel hij dol op haar was. Ze waren goed voor elkaars reputatie. Door de jaren heen waren er steeds geruchten geweest dat ze een romance hadden, en zelfs de geringste aanwijzing had hen teruggebracht in het brandpunt van de publieke belangstelling. De waarheid was dat er zelfs nooit iets was geweest wat er maar in de verte op leek. Hij had haar een keer gekust, gewoon voor de gein, maar ze was zo narcistisch dat hij het geen week met haar zou hebben uitgehouden. Zij ook niet met hem, trouwens. Daar kenden ze zichzelf goed genoeg voor.

Zodra de show begon, tastten de televisiecamera's het publiek af. Ze zoomden onmiddellijk in op Coop en Rita en bleven daar tamelijk lang hangen.

'Verrek!' riep Mark plotseling uit. Hij zat samen met Jimmy in het poorthuis voor de buis een biertje te drinken. Mark had voorgesteld om naar de uitreiking van de filmprijzen te kijken; ze hadden toch alle twee niets beters te doen. Hij had zich afgevraagd of ze Coop zouden zien en er zelfs nog een grapje over gemaakt, maar zowel Mark als hij had niet verwacht dat ze hem en zijn fraaie partner zo uitgebreid in beeld zouden krijgen. De camera leek niet bij hen weg te slaan. 'Moet je nou eens kijken!' Mark wees met zijn vinger en Jimmy grinnikte.

'Wie is dat? Rita Waverly? Allemachtig, hij kent ook echt iedereen, hè?' Zelfs Jimmy was onder de indruk. 'Ze ziet er behoorlijk goed uit voor haar leeftijd.' Hij moest er ineens aan denken hoe leuk Maggie het altijd had gevonden om naar al dat Hollywoodgedoe te kijken: naar de uitreiking van de Golden Globes, de oscars, de Grammy's, de Emmy's en zelfs de prijzen voor de soaps. Ze was opgetogen dat ze steeds wist welke ster nu weer in beeld was. Maar aan Coop en Rita was weinig eer te behalen, zelfs een kind zou hen hebben herkend. 'Tjonge, wat een jurk,' merkte Mark op, terwijl de camera zich op iemand anders richtte. 'Gaaf, niet? Zeg, heb je het ooit eerder meegemaakt dat je je huisbaas op een van de nationale zenders zag?'

'Ja, dat was in Boston, geloof ik. Hij was gearresteerd wegens een misdrijf. Ik zag een flits van hem op het avondjournaal. Volgens mij had hij crack gedeald.' Beiden grinnikten, en Jimmy trok nieuwe biertjes open. Ze vonden het gemakkelijk en prettig dat ze vrienden waren geworden. Ze woonden vlak bij elkaar, waren allebei tegemoetkomend en intelligent en hadden, buiten hun werk, weinig andere dingen in hun leven. Beiden hadden ze onlangs iets verdrietigs meegemaakt en beiden waren ze alleen, en zowel Jimmy als Mark was nog niet zo ver om op zoek te gaan naar een nieuwe partner. Een paar keer per week samen een steak eten en wat biertjes drinken maakte het eenvoudiger om de avonden door te komen. Coop was nu van het scherm verdwenen, en ze maakten zich op om naar de uitreiking te gaan kijken. Jimmy had net een zak popcorn in de magnetron gelegd.

Jimmy hield Mark de geopende, dampende zak popcorn voor. 'Ik voel me zo langzamerhand net de helft van een komisch duo,' zei hij glimlachend. Mark keek even naar hem op en grinnikte. De genomineerde titelsongs uit de categorie drama werden net gespeeld.

'Anders ik wel. Maar ik vind het prima zo. Voorlopig in ieder geval. Misschien komt er ooit een dag dat ik Coops agenda pak en een van zijn exen probeer.' Jimmy had zo'n beetje een eed gezworen dat hij de rest van zijn leven alleen zou blijven. Hij was niet van plan om Maggies nagedachtenis in de nabije toekomst te verraden, of beter gezegd, nooit. Zijn vriendschap met Mark was een zegen voor beiden, en vulde hun eenzame avonden.

Alex Madison had die avond dienst. Dat was de prijs die ze had moeten betalen voor de maandagavond die ze bij het echtpaar Schwartz had doorgebracht, de avond van haar ontmoeting met Coop. Ze had geruild met een andere arts-assistent, die vanavond een afspraak had met het meisje van zijn dromen. Die ruil had weinig voeten in de aarde gehad.

Ze had al een drukke, enerverende avond achter de rug, toen ze in de wachtkamer de ouders van een te vroeg geboren baby opzocht. De toestand van het twee weken oude kindje, die eerder op de dag kritiek was geweest, was nu weer stabiel. Ze wilde de ouders geruststellen en hun vertellen dat het weer beter ging met hun baby, en dat het kindje nu sliep. Maar de wachtkamer was leeg, waaruit ze opmaakte dat het echtpaar even ergens was gaan eten. Ze keek om zich heen en haar blik viel op de televisie, die zoals altijd keihard aanstond. Ze was stomverbaasd toen ze Coop zag. De camera's hadden hem net scherp in beeld.

Ze grijnsde. 'Hé, jou ken ik!' riep ze luid in die lege wachtkamer. Hij zag er ongelooflijk knap uit. En wat charmant was hij toen hij zich naar Rita Waverly overboog en haar een glas champagne aanreikte. Twee dagen geleden had hij hetzelfde voor haar gedaan, op het feestje van Louise en Arnold Schwartz. Ze kreeg een gek gevoel vanbinnen als ze eraan dacht.

Coop was zonder twijfel een schitterende man en ook Rita Waverly mocht er zijn. 'Ik vraag me af hoeveel chirurgische ingrepen ze heeft gehad,' zei Alex. Zonder het in de gaten te hebben, praatte ze opnieuw hardop. Het was grappig om te bedenken hoever hun wereld van de hare verwijderd was. Zij was dag en nacht bezig met het redden van levens en met het troosten van ouders van wie de kinderen op het randje van de dood zweefden. Mensen zoals Coop en Rita Waverly daarentegen hadden er een dagtaak aan om er mooi uit te zien en gekleed in bontjas en avondtoilet en behangen met juwelen feesten te bezoeken. Zij had zelf bijna nooit tijd om make-up te dragen en droeg gekreukelde, groene pyjama's met een label op de borst, waarop met grote letters nicu stond. De kans dat ze op de lijst van best geklede vrouwen zou verschijnen was te verwaarlozen, maar ze had nu eenmaal voor dit vak gekozen. Het leven dat ze leidde, beviel haar. Voor geen goud zou ze terug willen naar het chique, pretentieuze en hypocriete wereldje van haar ouders. Als ze eraan dacht, was ze blij dat ze niet met Carter was getrouwd. Hij was nog niet met haar zuster getrouwd en lid van de high society, of hij was al net zo snobistisch en arrogant als al die andere mannen die ze zo had verafschuwd in haar vorige wereld. Coop was een geval apart. Hij was filmster, een beroemdheid. Hij had in ieder geval een excuus. Het was zijn vak om zich zo te gedragen en er zo uit te zien. Haar vak was heel anders.

Een ogenblik later was hij weer uit beeld. Ze ging terug naar haar veilige, beschermde omgeving die vol lag met piepkleine couveusekindjes die met slangetjes aan de bewakingsapparatuur lagen. Coop en de Golden Globes waren weer vergeten. Zelfs het berichtje op haar oproepapparaat zag ze pas de volgende dag. Hij was nu volledig naar de achtergrond verdwenen.

Zo geamuseerd als Mark, Jimmy en Alex waren om Coop op de televisie te zien, was Charlene bepaald niet. Met een norse blik zat ze voor de buis. Hij had haar twee dagen geleden verteld dat ze niet mee kon naar het diner van het echtpaar Schwartz omdat de tafelschikking om een extra man vroeg. Hij had haar verzekerd dat ze zich er dood zou vervelen, iets wat hij altijd zei als hij ergens alleen naartoe wilde. Maar om met hem naar de uitreiking van de Golden Globes te gaan, was nou echt iets voor haar geweest. Ze was woedend dat hij Rita Waverly boven haar had verkozen. Maar professioneel gezien zou het hem alleen maar windeieren hebben gelegd als hij met Charlene was gegaan.

'Kreng!' Humeurig spuwde ze haar gal richting tv. 'Die moet wel tachtig zijn,' zei ze hardop, net zoals Alex in de wachtkamer had gedaan. Als er mensen op televisie kwamen die je kende, gebeurde er iets dat maakte dat je met ze wilde praten. En er waren een hoop dingen die ze Coop graag zou willen toevoegen. Ze had gezien hoe hij een arm om Rita had heen geslagen, zich naar haar had overgebogen en haar iets in haar oor had gefluisterd. Rita had gelachen om iets wat hij had gezegd. Vervolgens had de camera een andere ster vlak naast hen in beeld gebracht.

Charlene sprak een stuk of wat berichten op zijn voicemail in, en ziedde van woede toen hij haar om twee uur 's nachts met zijn mobieltje belde.

'Waar hang je in godsnaam uit, Coop?' Zo te horen zat ze tussen een woede-uitbarsting en een huilbui in.

'Ook jij een goeienavond, schat.' Hij klonk kalm en onverstoorbaar.

'Ik lig thuis in bed. Waar ben je?' Hij wist waardoor ze zo van streek was, had het van tevoren geweten. Maar het was onvermijdelijk geweest. Geen haar op zijn hoofd die eraan dacht om haar mee te nemen naar zo'n door publiciteit omgeven evenement als de uitreiking van de Golden Globes. Zijn relatie met haar was daar wat hem betrof niet serieus of belangrijk genoeg voor. Afgezien daarvan legde het veel meer gewicht in de schaal om gezien te worden met Rita Waverly. Hij genoot enorm van het gezelschap van Charlene en haar soortgenoten, maar dan wel in de privésfeer. Hij had geen enkele behoefte om haar te tonen aan het oog van de wereld. Hij nam terecht aan dat ze hem op tv had gezien.

'Is Rita Waverly bij je?' vroeg ze met een stem die naar hysterie neigde. Hij wist dat ze zo meteen lastig zou worden. Dat soort vragen waren altijd een stimulans voor hem om snel naar de volgende kandidate op zijn lijst te gaan. Mooi of niet, Charlene was haar voorkeursplaats bijna kwijt. Er waren achter de coulissen altijd anderen die wachtten. Het was tijd om een deur verder te gaan.

'Natuurlijk niet. Waarom zou Rita hier zijn?' Hij klonk onschuldig en was dat ook.

'Op tv leek het of je zin had haar ter plekke te neuken.' Daar had je het gedonder al.

'Nu niet grof worden,' zei hij, alsof hij tegen een stout kind sprak, dat juist had geprobeerd om op zijn voet te stampen. Wanneer Coop twijfelde, trok hij zich altijd terug, of koos hij voor de aanval. Maar bij Charlene was dat niet nodig. Het enige dat hij moest doen, was rustig verdwijnen. 'Het was heel saai, een ware beproeving,' zei hij met een goed geveinsde geeuw. 'Dat is het altijd. Het is werk, meisje.'

'Zeg op, waar is ze?' vroeg ze. Ze had hem de hele avond proberen te bellen. Bovendien had ze bijna een hele fles wijn op. Allicht had zijn zaktelefoon tijdens de prijsuitreiking uitgestaan. Pas toen hij thuis was, had hij eraan gedacht om hem weer aan te zetten.

'Wie bedoel je?' Hij deed of zijn neus bloedde. Zo te horen was ze behoorlijk in de lorum. Ze had met hem willen praten, en toen hij maar niet kwam was ze over haar toeren geraakt.

'Rita!' zei Charlene vasthoudend.

'Ik heb geen idee waar ze is. Ik neem aan in haar eigen bed. En nu ga ik slapen, mijn beste Charlene. Ik moet morgenochtend vroeg op om te bellen in verband met een commercial. Ik ben niet zo jong als jij. Ik heb mijn slaap nodig.'

'Ik geloof er geen moer van. Als ik bij je zou zijn dan bleven we de hele nacht wakker. Dat weet je best.'

'Ja,' glimlachte hij, 'dat weet ik wel zeker. Laat dat nou net de reden zijn dat je hier niet bent. We hebben wat slaap in te halen.'

'Zal ik nu naar je toe komen?' vroeg ze onsamenhangend. Ze klonk nu zelfs dronkener dan zoëven. Ze was blijven drinken terwijl ze aan het praten waren.

'Ik ben moe, Charlene, en jij klinkt alsof je in de olie bent. Waarom laten we het vannacht niet overgaan?' Hij klonk verveeld.

'Ik kom er nu aan.'

'Geen sprake van,' zei hij op besliste toon.

'Ik klim over het hek.'

'Dan pakt de bewaking je op. Dat zou toch heel gênant zijn. Kom, we gaan slapen en praten morgen verder,' zei hij vriendelijk. Hij wilde geen scène; zeker niet als ze dronken en van streek was. Hij keek wel uit.

'Wat valt er morgen te praten? Ben je bezig me te bedriegen met Rita Waverly?'

'Mijn doen en laten gaat je geen snars aan. Bovendien moet er, wil er sprake zijn van overspel, een band tussen ons bestaan, en die is er niet. Laten we de verhoudingen niet uit het oog verliezen. Goedenavond, Charlene,' zei hij vastberaden. Meteen daarna hing hij op. Bijna onmiddellijk ging zijn mobiel weer. Hij liet haar inspreken op zijn voicemail. Vervolgens probeerde ze zijn vaste telefoon. De volgende twee uren deed ze verwoede pogingen om hem te bellen. Ten slotte zette hij zijn mobieltje uit en ging slapen. Hij had een gruwelijke hekel aan bezitterige vrouwen die scènes maakten. Het was echt tijd om Charlene te lozen. Jammer dat Liz er niet meer was. Die was altijd erg goed in het afwimpelen geweest. Als Charlene belangrijker voor hem was geweest, had hij haar een diamanten armband gestuurd of een ander, even indrukwekkend, geschenk, als dank voor de tijd die ze samen hadden doorgebracht. Maar in Charlenes geval zou dat haar alleen maar aanmoedigen, wist hij. Charlene was het soort meisje dat je pats-boem de bons moest geven en dan verder aan haar lot moest overlaten. Het was zonde dat ze zo'n ophef had gemaakt, dacht hij, terwijl zijn ogen dichtvielen. Als ze dat niet had gedaan, had hij het hartstikke leuk gevonden om haar nog twee of drie weken om zich heen te hebben. Zeker niet langer. Maar na vannacht was het meteen einde verhaal. In feite was ze al weg, besefte hij toen in de verte voor de honderdste keer de telefoon ging. Charlene, de groeten.

Toen Paloma hem de volgende morgen het ontbijt op een dienblad kwam brengen, bracht hij het voorval in bedekte bewoordingen ter sprake. Hij had minder over Paloma te klagen dan de eerste paar dagen. Wel had ze zijn gepocheerde eieren geserveerd met scherpe pepers. Hij had de eerste hap onmiddellijk uitgespuugd. Toch had zijn mond de hele dag gebrand. Ze had gezegd dat ze iets extra lekkers voor hem had willen klaarmaken, en hij had haar dringend verzocht dat nooit meer te doen.

'Paloma, als Charlene belt, zeg haar dan dat ik niet thuis ben, ook al ben ik er misschien wel. Heb je dat begrepen?'

Paloma keek hem aan door haar toegeknepen ogen. Het was hem ten slotte gelukt om door die zonnebril met nepdiamantjes heen te kijken. Trouwens, haar hele gezicht verraadde haar. Meestal straalde haar hele houding afkeuring, verachting en kwaadheid uit. Tegen haar vrienden had ze het over die 'vieze oude man' als ze over hem sprak. 'U houdt niet meer van haar?' zei ze. Ze deed niet langer moeite om met een accent te spreken. In plaats daarvan had ze andere trucjes achter de hand. Ze genoot ervan om hem op talloze manieren uit te dagen.

'Dat is het niet. Het is gewoon zo dat ons... ons kleine intermezzo... afgelopen is.' Zoiets had hij aan Liz nooit uit hoeven te leggen, en hij wilde het ook niet uitleggen aan zijn dienstmeid. Maar Paloma leek vastbesloten om op te komen voor de underdog en de verdediging op zich te nemen van heel het vrouwelijke geslacht.

'Intermezzo? Intermezzo? Wil dat zeggen dat u niet meer met haar slaapt?' Coop huiverde.

'De manier waarop je het zegt is grof, maar het klopt wel, ben ik bang. Je zou me een groot plezier doen door haar niet met mij door te verbinden.' Hij had het niet duidelijker kunnen zeggen. Een halfuur later kwam ze hem zeggen dat er telefoon was.

'Wie is het?' vroeg hij afwezig. Hij lag in bed een script te lezen, en keek of er een rol voor hem inzat.

'Ik weet het niet. Een secretaresse geloof ik,' zei ze vaag. Hij nam de telefoon op. Het was Charlene.

Ze snikte en was hysterisch. Ze zei dat ze hem onmiddellijk wilde zien. Als hij dat niet wilde, zou ze een zenuwinstorting krijgen, zei ze, en het duurde een uur om van haar los te komen. Hij zei haar dat hij geloofde dat hun relatie haar geen goed deed. Het leek hem verstandiger als ze elkaar een poosje niet zouden zien. Hij vertelde haar niet dat hij dit soort theatraal gedoe nu juist uit de weg ging in zijn leven, vertelde niet dat hij haar niet meer wilde zien. Ze huilde nog altijd toen hij het gesprek beëindigde, maar was minder hysterisch. Meteen ging hij op zoek naar Paloma. Hij was nog steeds in pyjama. Hij trof haar in de woonkamer, waar ze aan het stofzuigen was. Ze droeg nieuwe paars fluwelen gympjes en een bijpassende zonnebril, met glitters natuurlijk. Ze verstond geen woord van wat hij tegen haar zei en hij zette de stofzuiger uit. Hij keek haar woedend aan. Zij keek onverschillig.

'Je weet donders goed wie dat was,' zei hij beschuldigend. Het gebeurde zelden dat hij zijn zelfbeheersing verloor, maar Paloma bracht het slechtste in hem boven. Hij kon haar wel wurgen. Abe ook trouwens. Die had de rest van zijn personeel ontslagen en nu zat hij met haar opgescheept. Iedere welwillendheid tegenover Paloma was onmiddellijk weer verdwenen. Het was en bleef een heks.

'Nee, wie was het dan?' vroeg ze, alsof ze van de prins geen kwaad wist. 'Rita Waverly?' Ook zij had Coop bij de uitreiking van de Golden Globes gezien. Tegen haar vrienden die meekeken, had ze gezegd wat een hufter hij was. Hij zou niet erg gecharmeerd zijn geweest van haar kritische opmerkingen.

'Het was Charlene. Wat een rotstreek van je. Het heeft haar vreselijk van streek gemaakt en mij ook. Ze was hysterisch. Ik kan me een prettiger begin van de dag voorstellen. Ik waarschuw je, als ze hierheen komt en je laat haar binnen, gooi ik jullie allebei het huis uit. Dan bel ik de politie en zeg ik tegen ze dat jullie hier ingebroken hebben.'

'Doe niet zo zenuwachtig,' zei ze met een blik van 'man hou toch op'.

'Ik ben niet zenuwachtig. Ik ben kwaad, Paloma. Ik had je nog zo gezegd dat ik niet met Charlene wilde praten.'

'Het is me door het hoofd geschoten. Of liever, ik wist niet wie ze was. Goed, ik zal de telefoon niet meer opnemen.' Het maakte hem alleen nog maar bozer. Weer een overwinning, weer een taak die ze niet meer zou hoeven te vervullen.

'Ik wil dat je de telefoon opneemt, Paloma. En als het Charlene is, zeg je dat ik er niet ben. Begrepen?'

Ze knikte en zette de stofzuiger weer aan, als blijk van haar openlijke minachting voor hem. Ze kon haar verachting heel goed tonen en in lijdelijk verzet was ze ook een kei.

'Mooi zo. Dank je,' zei hij en hij liep met dreunende stappen de trap op. Eenmaal in bed kon hij zich niet concentreren op zijn script. Behalve dat hij razend was op Paloma, ergerde hij zich ook nog eens danig aan Charlene. Ze was lastig, hysterisch en grof. Hij had de pest aan vrouwen die als een klit aan hem hingen. Als de liefde taande, moesten ze op een elegante manier van het toneel verdwijnen. Maar gevoel voor stijl was duidelijk niet een van Charlenes sterke punten. Hij kon op zijn klompen aanvoelen dat ze dwars zou gaan liggen. Toen hij ten slotte opstond en zich douchte, schoor en aankleedde, was hij nog steeds uit zijn humeur.

Hij lunchte bij Spago met een regisseur onder wie hij jaren geleden had gewerkt. Coop had hem gebeld en voorgesteld om te gaan lunchen. Hij wilde uitvissen met wat voor plannen de regisseur rondliep. Het kon maar zo zijn dat er een mooie rol voor hem in zat. De gedachte eraan drong Charlene in ieder geval naar de achtergrond. Pas toen hij op weg was naar Spago realiseerde hij zich dat hij nog helemaal niets van Alex had gehoord, en hij besloot om haar opnieuw op te piepen. Hij liet het nummer van zijn mobiel op haar oproep-apparaat achter.

Hij was blij verrast toen ze hem deze keer meteen terugbelde. Hij had zijn mobiel net op de passagiersstoel naast hem gelegd, toen ze belde.

'Goedemorgen, ik ben dokter Madison, met wie spreek ik?' Ze had het nummer niet herkend en was heel formeel. Hij glimlachte.

'Ik ben het, Coop. Hoe gaat het met u, dokter Madison?'

Ze was verrast zijn stem te horen. Onwillekeurig deed het haar plezier. 'Ik zag je gisteravond bij het Golden Globes-gala.'

'Ik dacht dat je geen tijd had om televisie te kijken.'

'Heb ik ook niet. Ik liep door de wachtkamer op zoek naar de ouders van een patiëntje van me, en ineens zag ik jou met Rita Waverly. Jullie zagen er fantastisch uit,' zei ze welgemeend. Ze had een jeugdige stem en diezelfde spontaniteit die hij zo leuk had gevonden tijdens hun eerste ontmoeting. Ze had niets gekunstelds en straalde alleen maar schoonheid en intelligentie uit, heel anders dan Charlene. Maar die vergelijking was niet eerlijk. Charlene zou altijd in het nadeel zijn bij vrouwen zoals Alex Madison. Alex had alles mee: haar uiterlijk, charme, intelligentie, afkomst. Ze kwam uit een andere wereld. En daarentegen deed Charlene weer dingen waar vrouwen als Alex niets van wisten. Er was in Coops wereld plaats voor beiden, of beter dat was zo geweest tot gisteravond. Toch zouden er opnieuw vrouwen zoals Charlene in zijn leven verschijnen, daarvan was Coop overtuigd. Zulke meisjes waren er in overvloed. Vrouwen als Alex waren ver in de minderheid. 'Waarschijnlijk was dat telefoontje van gister dan ook van jou,' zei ze openhartig. 'Ik herkende het nummer niet en de tijd ontbrak me om terug te bellen. Ik zag het zelfs pas vandaag. Het leek me beter om meteen terug te bellen toen het nummer zojuist opnieuw verscheen. Ik was bang dat het misschien een huisarts was die advies wilde. Ik ben blij dat dat niet zo is.' Ze klonk opgelucht.

'Anders ik wel, zeker als het gaat om die kleine wezentjes die jij behandelt. Ik ben nog liever kapper dan dat ik jouw werk doe.' Toch had hij in werkelijkheid meer respect voor haar dan hij wilde toegeven. Maar zijn geveinsde afschuw was deel van zijn spel, en dat wist zij ook.

'Hoe was het gisteravond? Heb je veel plezier gehad? Rita Waverly ziet er echt prachtig uit. Is ze aardig?' Hij moest glimlachen om haar vraag. 'Aardig' was niet het woord dat hij zou hebben gekozen om Rita Waverly te beschrijven. Ze zou het als een belediging hebben opgevat. 'Aardig' was nou niet bepaald een deugd die hoog in aanzien stond in Hollywood. Nee, ze was belangrijk, invloedrijk, mooi en had glamour, ook al was ze wat snel op haar teentjes getrapt.

'Volgens mij zijn de woorden "interessant" en "onderhoudend" toepasselijker. Ze is op en top een filmster,' zei hij diplomatiek.

'Net als jij,' kaatste Alex de bal terug. Hij lachte.

'Touché! Zeg, wat zijn je plannen voor de rest van de dag?' Hij vond het prettig om met haar te praten en hij wilde haar weer zien, maar dan moest hij haar wel zien los te weken van het ziekenhuis en haar taken in het ICU. Of dat zou lukken? Hij vroeg het zich af.

'Ik werk tot zes uur. Daarna ga ik naar huis. Ik ben van plan om zo'n twaalf uur achtereen te pitten. Morgenvroeg om acht uur begint mijn werk weer.'

'Je werkt te hard, Alex,' zei hij. Hij klonk oprecht bezorgd.

'Zo is het leven van een specialist in opleiding nu eenmaal. Het is een vorm van slavernij. Alleen als je bewijst dat je kunt overleven, haal je de eindstreep.'

'Het klinkt allemaal heel nobel,' zei hij monter. 'Denk je dat je lang genoeg wakker kunt blijven om met me te eten vanavond?'

'Met jou en Rita Waverly?' plaagde ze, maar van boosaardigheid was geen sprake. Dat was gisteravond en vanmorgen met Charlene wel anders geweest. Alex was daar de persoon niet naar. Ze was de personificatie van onschuld, fatsoen en opgewektheid. Haar optreden was een verademing voor Coop, die meer dan genoeg had van al die geblaseerde vrouwen. Alex was als een vleug frisse lucht in zijn mondaine leven. Ze was zo totaal anders, en ook het feit dat ze de dochter van Arthur Madison was, speelde mee. Een fortuin van die omvang was niet iets waar je zo aan voorbijging.

'Als je het graag wilt, zou ik Rita kunnen uitnodigen,' zei hij tactisch. 'Maar ik dacht meer aan een etentje voor twee personen, als je kunt tenminste.'

'Het lijkt me heel leuk,' zei ze. Ze meende het en voelde zich gevleid door zijn uitnodiging. 'Maar ik weet niet of ik tijdens het eten mijn ogen wel open kan houden.'

'Als je in slaap valt, vertel ik je achteraf wel wat ik gegeten heb. Wat vind je daarvan?'

'Daar zal het wel op uitdraaien, ben ik bang. Maar misschien kunnen we een beetje vroeg gaan en een snelle en eenvoudige maaltijd nemen. Ik ben al zo'n twintig uur op.' Haar arbeidsethos was iets waar Coop met zijn hoofd niet bij kon. Toch had hij er bewondering voor.

'Het lijkt me boeiend om eens te kijken hoe dat is. Ik neem de uitdaging aan. Waar zal ik je komen ophalen?'

'Bij mij. Is dat een goed idee?' Ze gaf hem een adres op Wilshire Boulevard, in een goed maar niet overdadig luxueus appartementencomplex. Ze was geheel selfsupporting. Voor haar levensonderhoud had ze wel wat meer nodig dan haar salaris, maar om zich niet te veel van de anderen te onderscheiden, probeerde ze haar uitgaven binnen de perken te houden. Ze had een heel kleine eenkamerflat. 'Zeven uur lukt me wel. Maar ik wil het echt niet laat maken, Coop. Morgen moet ik weer fris en helder zijn om me volledig op mijn werk te kunnen concentreren.'

'Ik begrijp het. Ik haal je om zeven uur af en dan gaan we naar een simpel eettentje. Hand erop!'

'Dank je,' zei ze, glimlachend bij het idee. Ze kon het nog niet geloven dat ze echt uit eten ging met Cooper Winslow. Ze wist zeker dat niemand het zou geloven als ze het zou vertellen. Na het gesprek ging ze weer aan het werk en Coop ging naar zijn lunch in restaurant Spago. Die was gezellig, maar leverde niets op.

Hij had de laatste tijd bitter weinig te doen gehad. Hij had een aanbod gekregen voor nog een reclamespot, ditmaal voor mannenondergoed. Hij had ervoor bedankt. Het zou afbreuk aan zijn image hebben gedaan. Maar Abes dreigementen was hij zeker niet vergeten. Hoezeer hij er ook de pest aan had om zich te laten leiden door financiële belangen, er zou toch geld moeten worden verdiend. Het enige dat hij nodig had, was een hoofdrol in een kassakraker. Het woord 'onmogelijk' scheen niet in Coops vocabulaire voor te komen, en dat gold zelfs voor het woord 'onwaarschijnlijk'. Het was gewoon een kwestie van timing. Ondertussen waren er gastrolletjes en commercials. En vrouwen zoals Alex Madison. Maar hij was niet op haar geld uit, hield hij zichzelf voor. Hij vond haar gewoon aardig.

Precies om zeven uur haalde Coop Alex af op Wilshire Boulevard. Voordat hij de ontvangsthal kon binnenlopen, kwam ze al naar buiten gesneld. Het complex zag er degelijk maar een beetje verwaarloosd uit. In de auto bekende ze hem dat haar flat betrekkelijk deprimerend was.

'Waarom koop je geen huis?' vroeg hij haar tijdens hun rit in zijn favoriete Rolls. Het geld was zeker geen punt voor haar, maar blijkbaar was ze heel bescheiden. Hij constateerde dat ze geen juwelen droeg en eenvoudig gekleed was. Ze droeg een zwarte broek, een zwarte coltrui en een tweedehands marineblauw jack. Hij droeg een grijze broek, een zwarte kasjmieren trui, een leren jas en zwarte krokodillenleren instappers. Hij had al vermoed dat ze zich zeer eenvoudig zou kleden, en nam haar mee naar een Chinees restaurant. Toen hij dat tegen haar zei, was ze opgetogen.

'Ik hoef geen huis,' zei ze in antwoord op zijn vraag. 'Ik ben bijna nooit thuis en als ik een keertje thuis ben, slaap ik. Bovendien weet ik niet of ik hier blijf als ik klaar ben met mijn specialisatie. Ik zou trouwens best in Los Angeles willen blijven werken.' Een ding wist ze zeker, naar haar ouders in Palm Beach zou ze nooit teruggaan. Dat was een afgesloten hoofdstuk. Ze ging er alleen heen op belangrijke feestdagen en familieaangelegenheden, en dan nog als ze er absoluut niet onderuit kon.

Coop had een boeiende avond met haar. Talloze onderwerpen passeerden de revue. Kenia kwam opnieuw ter sprake. Ze praatten over Indonesië, dat ze na haar afstuderen intensief had bereisd, en vooral over Bali. Dat was een van haar lievelingsbestemmingen, samen met Nepal, waar ze trektochten had gemaakt. Ze had het over boeken die ze graag las, over het algemeen verrassend serieuze literatuur. Haar muzikale voorkeur strekte zich uit over vele genres. Ze wist veel af van antiek en architectuur. Ook was ze geïnteresseerd in politiek, vooral in relatie tot de medische sector. Ze wist verbazend veel van recente wetgeving op dat gebied. Hij had nooit iemand gekend zoals zij. Haar geest was als een goed afgestelde machine. Een computer viel bij haar in het niet. Hij moest alle zeilen bijzetten om haar bij te houden, en hij genoot ervan. Toen hij naar haar leeftijd vroeg, zei ze hem dat ze dertig was. Ze nam aan dat hij achter in de vijftig, begin zestig was. Dat hij al heel lang bij de film zat, wist ze wel, maar ze wist niet op welke leeftijd hij was begonnen. Ze zou stomverbaasd hebben gestaan als ze had vernomen dat hij onlangs de zeventig was gepasseerd. Dat was hem bepaald niet aan te zien.

Ze had een verrukkelijke avond en dat zei ze ook tegen hem, terwijl hij haar naar huis reed. Het was nog maar halftien. Hij had er angstvallig voor gewaakt om het laat te maken. Hij wist dat ze om halfzeven op moest en dat ze niet genegen zou zijn om hem nog eens te zien, als hij haar tot middernacht op sleeptouw nam en ze zich de volgende morgen geradbraakt zou voelen.

'Fijn dat je mee bent gegaan,' zei Coop hartelijk. 'Ik zou heel teleurgesteld zijn geweest als je het niet had gedaan.'

'Dat is aardig van je, Coop. Ik heb een fantastische avond gehad en het eten was heerlijk.' Zo at ze graag: eenvoudig, maar goed en net pittig genoeg. En hij was buitengewoon aangenaam gezelschap geweest, beter nog dan ze had verwacht. Ze was bang geweest dat hij een beroepsdeformatie had en niet meer zou zijn dan glitter, glamour en charme. De ontdekking dat hij intelligent, warm en erudiet was, had haar verrast. Het gevoel dat bij haar overheerste, was niet dat hij een rol speelde, maar dat hij als mens echt de moeite waard was. Ook dat had haar verrast.

'Ik wil je graag blijven zien, Alex, als je tenminste tijd en geen andere verplichtingen hebt.' Hij had haar tot nu toe niet gevraagd of ze een vriend had. Trouwens, andere mannen hadden hem nooit weerhouden. Zijn zelfvertrouwen was groot genoeg om zich te meten met de meest geduchte concurrenten en meestal had hij zich zonder veel moeite van hen ontdaan. Hij was per slot van rekening Cooper Winslow, en stand verplicht.

'Nee, ik heb momenteel geen andere "verplichtingen". Ik heb er niet genoeg tijd voor. Ik ben bang, dat ik een niet erg betrouwbare vriendin ben om afspraakjes mee te maken. Of ik werk, of ik sta stand-by en kan dan ieder ogenblik opgepiept worden.'

'Ik weet het,' glimlachte hij. 'Of je slaapt. Ik zei je toch dat ik van een uitdaging hou?'

'Nou, dat ben ik, en in meer dan een opzicht,' bekende ze. 'Ik ben een beetje huiverig voor relaties die wat verder gaan. Verdomd huiverig, kan ik wel zeggen.'

'En dat heeft je zwager op zijn geweten?' vroeg hij vriendelijk. Ze knikte.

'Ik heb mijn lesje wel geleerd. Sinds die ervaring ben ik een stuk voorzichtiger geworden. Ik stort me niet in het ongewisse, maar hou het bij mijn kindertjes. Dat is iets wat ik kan behappen. Van dat andere ben ik niet zo zeker.'

'Je hebt gewoon de ware nog niet ontmoet. Dan neem je dat risico wel.' Daar zat een kern van waarheid in, maar wat zij had gezegd klopte ook. Ze was doodsbang om opnieuw gekwetst te worden en had sinds haar verbroken verloving geen serieuze relatie meer gehad. Afspraakjes maakte ze bijna niet. 'Mijn werk is mijn leven, Coop. Zolang dat maar niet vergeten wordt, vind ik het fijn om je te ontmoeten.'

'Uitstekend,' klonk het verheugd. 'Dan bel ik je.' Maar hij zou er even mee wachten. Hij voelde altijd haarscherp aan hoe hij dit soort dingen moest aanpakken. Hij wilde dat ze hem miste en dat ze zich zou afvragen waarom hij nog niet had gebeld. Hij wist precies hoe hij met vrouwen moest omgaan. Alex had het een en ander over zichzelf losgelaten en was een open boek voor hem.

Ze bedankte hem, zonder hem te kussen. Hij keek haar na tot ze veilig en wel binnen was. Onder het wegrijden zwaaide hij. Peinzend stond ze in de lift. Het was moeilijk te bepalen of hij het meende; ze had zo haar twijfels. Je viel zo gemakkelijk voor iemand die zo aardig en charmant was als hij, en God weet wat er dan zou gebeuren. Terwijl ze haar flat binnenging, vroeg ze zich af of ze nog wel met hem uit moest gaan, of dat niet te riskant was. Hij was een door de wol geverfde minnaar.

Alex trok haar kleren uit en smeet ze op een hoop op een stoel. De operatiejas die ze vandaag had gedragen lag daar ook, samen met de jassen van gisteren en eergisteren. Ze had zelfs geen tijd om de was te doen.

Coop was zeer met zichzelf ingenomen tijdens de terugrit. Het was precies gegaan zoals hij gewild had. Wat zijn of haar bedoelingen ook waren, het was een goed begin geweest. Hij kon rustig afwachten en kijken uit welke hoek de wind blies, om vervolgens daar zijn strategie op af te stemmen. Maar Alex Madison was zeker een mogelijkheid.

Hij maakte er zich geen zorgen over, en Alex had daar de energie niet voor. Nog voor hij De Villa bereikte, sliep ze al.

9

Charlene belde Coop een stuk of vijf keer die avond, en de volgende morgen kwamen daar nog zeker tien telefoontjes bij. Maar deze keer luisde Paloma Coop er niet in. Ze wist dat hij in staat was om haar te vermoorden. Twee dagen later stond hij Charlene ten slotte te woord. Hij probeerde haar op een hoffelijke manier te lozen. Maar dat hij twee dagen niets van zich had laten horen, stemde niet overeen met Charlenes idee van hoffelijkheid.

'Wat is er?' vroeg Coop terloops, toen hij had opgenomen. 'Hoe gaat het met je?'

'Ik ben helemaal uit mijn doen, dan weet je dat,' zei ze. Ze klonk behoorlijk over haar toeren. 'Waar zat je in 's hemelsnaam?'

'Ik deed een reclamespot, op lokatie.' Het was gelogen, maar het kalmeerde haar een paar ogenblikken.

'Je had me ten minste kunnen bellen,' zei ze. Zo te horen was ze gepikeerd.

'Ik heb erover gedacht,' loog hij. 'Maar ik had geen tijd. Bovendien vond ik het beter als we wat afstand van elkaar namen. Het heeft geen enkele zin om zo door te gaan, Charlene. Ik dacht dat je dat wel wist.'

'Waarom niet? Het ging fantastisch.'

'Dat is waar,' gaf hij zich elegant gewonnen. 'Maar ik ben in ieder geval te oud voor je. Je moet iemand van je eigen leeftijd zien te vinden om je mee te vermaken.' Het kwam niet in hem op dat ze maar een jaar jonger was dan Alex.

'Dat was anders nooit een reden voor je.' Ze wist uit de sensatiepers en van de mensen die hem kenden dat hij verhoudingen had gehad met meisjes die nog jonger waren dan zij. 'Dat is maar een excuus, Coop.' Ze had natuurlijk gelijk, maar dat zou hij haar nooit hebben toegegeven.

'Het lijkt me niet goed,' probeerde hij het over een andere boeg te gooien. 'Het is verschrikkelijk moeilijk om een relatie op te bouwen in ons beroep.' Maar ook dat was geen reden die hout sneed. Alle twee wisten ze dat hij met bijna iedere actrice en elk filmsterretje in Hollywood wat had gehad, en dat die relaties zo nu en dan vrij lang geduurd hadden. Hij wilde gewoon kappen met Charlene. Hij vond haar ordinair, zeker wat haar kleding betrof. Bovendien was ze nogal bezitterig. Maar het ergste was nog dat ze hem verveelde. Alex intrigeerde hem veel meer. Ook haar fortuin liet hem niet onverschillig. Het was niet de hoofdreden waarom hij door haar werd aangetrokken, maar het gaf zijn verlangen en fascinatie een extra dimensie. Charlene had niets van dat alles te bieden. Verder zei zijn verstand hem dat hij zich betrekkelijk ingetogen moest gedragen, als hij wat met Alex wilde. Het zou zijn zaak geen goed doen als er berichten in de boulevardpers zouden verschijnen over hem en een vrouw die haar carrière was begonnen als pornoster in videofilms. Voorlopig ging al zijn aandacht uit naar Alex. Charlene was verleden tijd, een buitengewoon korte en onbeduidende episode in zijn leven. Er waren veel meisjes zoals zij in zijn leven geweest en hij had altijd snel genoeg van ze gekregen. Die paar exotische elementen zoals haar Japanse grootmoeder en het feit dat ze in Frankrijk had gewoond en in Brazilië was opgegroeid, konden niet goedmaken wat ze aan distinctie miste. Daarbij had hij ontdekt dat ze een boosaardig, opvliegend karakter had.' Hij had de indruk dat ze wat onevenwichtig was. Hij had haar een hint gegeven, maar in plaats van netjes te verdwijnen hing ze aan hem als een pitbull die een bot vast heeft, iets wat Coop verafschuwde. Hij had veel liever een snel, pijnloos einde dan het wanhopige geklit van Charlene. Hij nam het haar kwalijk. Iedere keer als hij haar sprak, voelde hij zich vastgezet en in het nauw gedreven.

'Over een paar dagen bei ik je, Charlene,' zei hij ten slotte. Maar dat maakte haar alleen maar nog woedender.

'Je liegt. Ik weet nu al dat je niet zult bellen.'

'Ik lieg niet.' Hij klonk behoorlijk beledigd. 'Er is net een telefoontje binnengekomen op de andere lijn. Ik bel je terug.'

'Je bent een leugenaar,' schreeuwde ze. Hij hing snel op. De manier waarop Charlene zich gedroeg, beviel hem voor geen meter. Van de ene dag op de andere was ze een blok aan zijn been geworden. Er was niet veel aan te doen. Uiteindelijk zou ze wel bakzeil halen. Ondertussen was ze heel onaangenaam. Coop ergerde zich aan haar.

's Middags belde hij Alex, maar ze had drie spoedgevallen achter elkaar en het was al avond voor ze op zijn telefoontje reageerde. Meer dan een berichtje op zijn voicemail zat er niet in. Toen ze om negen uur belde, lag ze al in bed. Ze zei dat ze de volgende morgen om vier uur op moest. Het viel niet mee om een relatie met haar op te bouwen, maar in Coops ogen was het beslist de moeite waard.

De volgende middag wist hij Alex eindelijk aan de lijn te krijgen. Ze had maar een paar minuten om te babbelen. De komende dagen moest ze werken. Ze spraken af dat ze zondag zou komen eten. Wel wees ze hem op het risico dat ze kon worden opgeroepen.

'Wil dat zeggen dat ze je bellen om advies in te winnen?' vroeg hij hoopvol en een beetje naïef. Hij kon zich niet herinneren ooit een afspraakje met een dokter te hebben gehad, hoewel hij verscheidene keren was uitgegaan met verpleegsters en één keer met een bottenkraakster.

'Nee,' zei ze met een gulle lach. Haar lach klonk hem als muziek in de oren. Heel haar wezen straalde eerlijkheid en ongedwongenheid uit. 'Als ze me oppiepen, betekent dat, dat ik onmiddellijk weg moet.'

'Misschien moet ik in dat geval je pieper maar in beslag nemen.'

'Op sommige dagen zou dat een zegen zijn. Is het echt geen probleem als ik bij je kom eten als ik oproepbaar ben?'

'Absoluut niet. Ik geef je je eten wel mee in een paar bakjes, als je weg moet.'

'Zou je niet liever wachten tot ik echt een dag vrij heb? Volgende week heb ik een vrije dag. Zeg het maar,' bood ze uit zichzelf aan.

'Nee, ik wil je zien, Alex. Ik maak wel iets eenvoudigs dat je eventueel mee kunt nemen.'

'Ben je van plan zelf te koken?' Zo te horen was ze behoorlijk geïmponeerd.

Coop stond trouwens zelf ook te kijken van zijn woorden. Het enige dat hij kon, was het maken van toast voor zijn kaviaar en het koken van water voor zijn thee. 'Ik bedenk wel wat.' Het leven zonder kok was een nieuwe uitdaging voor hem. Hij zat erover te denken om Wolfgang Puck, de eigenaar van restaurant Spago, te vragen of deze hem wat pastagerechten en pizza met zalm wilde bezorgen. Hij vond het een aanlokkelijk idee en op zaterdag belde hij Wolfgang. Die beloofde dat hij hem een ober met een eenvoudige maaltijd voor twee personen zou sturen. Beter kon het niet.

Alex arriveerde die zondagmiddag om vijf uur, precies volgens afspraak. Ze kwam in haar eigen auto. Die had ze nodig voor geval ze werd opgeroepen. Ze kwam de oprijlaan af getuft en was diep onder de indruk toen ze De Villa zag. In tegenstelling tot meisjes als Charlene had ze eerder huizen van dit soort gezien. Ze had er zelfs in gewoond. Haar ouderlijk huis in Newport had veel weg van De Villa, was zelfs nog iets groter. Maar ze was tactvol genoeg om dat niet tegen Coop te zeggen. Het landgoed op zich en het park vond ze heel mooi. Ze was opgetogen dat ze gebruik kon maken van het zwembad. Coop had haar gezegd om een badpak mee te nemen. Ze was net het water in gegaan en zwom met lange, gelijkmatige slagen onder het toeziend oog van Coop haar baantjes, toen Mark en Jimmy aan kwamen lopen in hun korte broek. Ze hadden een partijtje tennis gespeeld, of beter gezegd een partijtje lob, zoals ze hun spelletje op de oneffen, kapotte baan noemden. Ze waren verbaasd toen ze Coop en een heel aantrekkelijke jonge vrouw daar zagen, en Alex, die net naar de oppervlakte kwam, was verbaasd toen ze hen met Coop zag praten.

Ze zwom naar de kant en Mark keek bewonderend naar haar. Ze was mooi en zag er veel interessanter uit dan de vrouw die koffie voor hem had gemaakt. Hij hoopte nog steeds dat die niets tegen Coop gezegd had over hun matineuze ontmoeting.

'Alex, mag ik je mijn inwonende gasten voorstellen?' zei Coop met een weids gebaar. Hij noemde hun namen en ze glimlachte naar hen.

'Wat een prachtig huis om in te logeren,' zei ze nog steeds glimlachend. 'Jullie boffen maar.' Dat beaamden ze, en een paar minuten later gingen ze met haar het water in. Coop zwom bijna nooit. Hoewel hij in zijn studententijd captain van het zwemteam was geweest, vond hij het prettiger om aan de rand van het zwembad wat met de anderen te babbelen en iedereen te vermaken met zijn ongelooflijke verhalen over Hollywood.

Ze bleven tot zes uur bij het zwembad. Daarna nam Coop Alex mee naar binnen om haar het huis te laten zien en om haar de gelegenheid te geven haar badpak te verwisselen voor droge kleren. Wolfgangs ober was tegen die tijd al druk in de weer in de keuken, en Coop zei dat ze om zeven uur zouden eten. Het was allemaal tot in de puntjes verzorgd. Ze gingen in de bibliotheek zitten en hij bood haar een glas champagne aan. Dat sloeg ze af: het kon zijn dat ze opgeroepen werd. Als ze oproepbaar was, was alcohol taboe. Coop vond het niet erg dat hij geen glaasje aan zijn gast kwijt kon. Beiden waren allang blij dat haar pieper zich in ieder geval tot nu toe koest had gehouden.

Coop nam een slokje van zijn Cristal. De ober van Spago serveerde verrukkelijke hors-d'oeuvres en verdween daarna weer in de keuken om de laatste hand te leggen aan het eten. 'Je gasten zijn erg aardig,' zei Alex, die zich helemaal op haar gemak voelde. 'Hoe ken je ze?'

'Het zijn vrienden van mijn accountant,' zei Coop vlug. Het was de halve waarheid, maar het verklaarde hun aanwezigheid op zijn landgoed.

'Het is aardig van je dat ze hier mogen logeren. Zo te zien vinden ze het hier heerlijk.' Mark had gezegd dat hij vanavond zou barbecueën. Hij had Coop en Alex uitgenodigd om ook van de partij te zijn, maar Coop had gezegd dat hij andere plannen had. Mark had een onverholen belangstelling getoond voor Alex, en nadat Coop en zij het hoofdgebouw weer waren binnengegaan, had hij het op gedempte toon met Jimmy over haar gehad.

'Een leuke vrouw om te zien,' zei hij, maar Jimmy zei dat het hem niet was opgevallen. Hij liep nog steeds het grootste deel van de dag rond in verdoofde toestand en had geen belangstelling voor vrouwen. Mark pakte de draad sneller op. Hij werd met de dag bozer op Janet en blijkbaar zorgde dat ervoor dat andere vrouwen plotseling meer aantrekkingskracht op hem uitoefenden. Zijn verdriet was van een andere orde dan dat van Jimmy. 'Het verbaast me dat Coop in haar geïnteresseerd is.'

'Waarom dat?' Jimmy keek verbaasd. Hij had niet veel aandacht voor haar uiterlijk gehad, maar ze was onmiskenbaar intelligent, en Coop had gezegd dat ze arts was. Daar was toch niets mis mee?

'Nou, veel hersens, kleine tieten. Naar wat ik tot nu toe gezien heb niet zijn gebruikelijke type,' verklaarde Mark.

'Misschien zit er meer bij hem, dan wij denken,' opperde Jimmy. Ze kwam hem vaag bekend voor. Hij wist niet of het gewoon een bepaald type vrouw was dat hij destijds vaak in Boston had gezien of dat hij haar ooit ontmoet had. Hij had haar niet gevraagd welke tak van geneeskunde ze uitoefende. Coop was bijna voortdurend aan het woord geweest. Zijn verhalen waren altijd onderhoudend. Hij was heel sociaal, en zowel Jimmy als Mark kon begrijpen waarom vrouwen hem graag mochten. Hij was enorm charmant, zag er ontegenzeggelijk knap uit en was geestig en gevat.

Terwijl Coop en Alex zaten te eten, was Mark bezig met de barbecue. Het was de eerste keer dat hij hem gebruikte. De vorige week hadden ze die van Jimmy gebruikt. De steaks die Jimmy had gemaakt, waren verrukkelijk geweest. Mark maakte hamburgers en een salade. Alles liep gesmeerd, totdat hij te veel aanmaakspul op de houtskool gooide en de vlammen de hemel in schoten. Het dreigde compleet uit de hand te lopen.

'Shit! Je kunt zien dat het alweer een tijdje geleden is,' verontschuldigde hij zich. Hij probeerde de vlammen te doven en hun maaltijd te redden. Maar een minuut later volgde een kleine explosie. Coop en Alex hoorden het vanuit de eetkamer, waar ze aan een heerlijk diner zaten, dankzij de bereidwillige medewerking van Wolfgang. De maaltijd bestond uit pekingeend, drie verschillende soorten pasta, een enorme gemengde salade en zelfgebakken brood.

'Wat was dat?' vroeg Alex geschrokken.

'De IRA, denk ik,' zei Coop laconiek, en ze vervolgden hun maaltijd. Hij scheen zich geen zorgen te maken. 'Mijn twee vrienden hebben waarschijnlijk de gastenvleugel opgeblazen.'

Maar toen Alex over zijn schouders naar buiten keek, zag ze een dikke wolk rook tussen de bomen opstijgen. Het volgende dat ze zag waren vuurtongen. Een klein bosje had vlamgevat.

'Mijn hemel, Coop... Volgens mij staan er bomen in de fik.'

Hij draaide zich om. Hij had haar net willen zeggen dat ze zich geen zorgen moest maken, maar hij moest constateren dat ze gelijk had.

'Ik pak de brandblusser,' zei hij praktisch, zonder te weten of hij er wel een had en, zo ja, waar het ding dan was.

'Je kunt beter 911 bellen.' Ze haalde meteen haar mobiel uit haar handtas en belde de brandweer. Ondertussen rende Coop de deur uit om poolshoogte te nemen.

Mark stond buiten bij de barbecue. Je kon zien dat hij zich knap lullig voelde. Samen met Jimmy probeerde hij het vuur met handdoeken te verstikken, maar dat had geen enkele zin. Toen tien minuten later de brandweerwagens langs de poort ronkten, brandde het behoorlijk. Alex was ontsteld en Coop maakte zich zorgen om het huis. De brandweerlieden hadden maar drie minuten nodig om het vuur te doven. De schade viel reuze mee. Alleen een paar van de keurig gesnoeide heggen waren behoorlijk door het vuur geblakerd. Inmiddels hadden de mensen van de brandweer Coop ontdekt. De volgende tien minuten was hij bezig met het uitdelen van handtekeningen. Ook haalden ze herinneringen aan de oorlog op en vertelde Coop over zijn ervaringen bij de vrijwillige brandweer in Malibu van dertig jaar geleden.

Hij bood hun een glas wijn aan, wat ze beleefd weigerden. Maar toen Alex' oproepapparaat een halfuur later piepte, stonden ze nog steeds vol bewondering om hem heen en genoten ze van zijn verhalen, terwijl Mark zich uitputte in verontschuldigingen en Coop hem verzekerde dat er niets ernstigs was gebeurd. Ze belde het ziekenhuis, terwijl de anderen doorgingen met praten.

Ze ging een eindje verderop staan om beter te kunnen luisteren. Twee van hun koefjes waren in coma geraakt en één was inmiddels overleden. De dienstdoende arts had zijn handen vol en had haar hulp nodig. Er was een nieuw patiëntje onderweg, een prematuurtje met een waterhoofd. Ze keek op haar horloge en voegde zich weer bij het gezelschap. Ze had beloofd dat ze over een kwartier in het ziekenhuis zou zijn, als het kon eerder.

'Wat is je specialisatie?' vroeg Jimmy zachtjes, tussen het praten van de anderen door. Coop had noch van de oproep, noch van het gesprek dat ze met haar mobieltje had gevoerd, iets gemerkt. Hij had het te druk met het amuseren van de groep brandweerlieden, maar Jimmy was geïntrigeerd door de vragen die hij haar tijdens het telefoongesprek had horen stellen. Ze leek hem uiterst vakbekwaam.

'Neonatologie. Ik ben specialist in opleiding in het academisch ziekenhuis.'

'Dat is vast een boeiend vak,' zei hij vriendelijk, terwijl ze Coops aandacht trok en hem meedeelde dat ze weg moest.

'Laat je niet afschrikken door deze twee brandstichters,' zei Coop met een grijns in Marks richting. Alex was erg onder de indruk van het feit dat hij zo rustig gebleven was onder het hele gebeuren. Haar vader zou in alle staten geweest zijn. 'Doe ik ook niet,' zei ze met een glimlach. 'Een klein vreugdevuur, dat moet toch kunnen onder vrienden? Nee, het ziekenhuis belde dat ik moest komen.'

'Hebben ze gebeld? Wanneer dan? Ik heb niets gehoord.'

'Je had het te druk met andere dingen. Het spijt me echt, maar ik moet er over tien minuten zijn.' Ze had hem gewaarschuwd. Toch was het altijd vervelend als het gebeurde. Ze had het heel gezellig bij hem gevonden.

'Eet nog even gauw wat voor je weggaat. Het ziet er allemaal vreselijk lekker uit.'

'Dat weet ik wel. Ik zou heel graag blijven, maar ze hebben mijn hulp nodig. Er waren net twee spoedgevallen en er is er één onderweg. Ik moet als een speer weg,' zei ze verontschuldigend. Ze kon zien dat Coop teleurgesteld was. Dat was ze zelf ook, maar ze was eraan gewend. 'Ik heb toch genoten. Het zwemmen vond ik heerlijk.' Het bezoek had bijna drie uur geduurd, wat praktisch een unicum was wanneer ze telefonisch oproepbaar was. Ze zei Jimmy en Mark gedag en Coop begeleidde haar naar haar auto. Ondertussen borgen de brandweerlieden hun blusmateriaal op. Ze beloofde dat ze hem straks zou bellen. Twee minuten later was Coop weer terug, een ontspannen glimlach op zijn gelaat.

'Dat was kort maar krachtig,' zei hij met een spijtige blik tegen zijn huurders. Ze waren er langzamerhand gewend aan geraakt dat hij hen zijn gasten noemde. Hij scheen werkelijk te geloven dat het zo was.

'Wat een aardige vrouw,' zei Mark bewonderend. Blijkbaar hoorde ze bij Coop, zodat een nadere kennismaking er niet in zat. Dat vond hij jammer, hoewel ze wel een beetje jong voor hem was. Maar dat was ze zeker voor Coop. Hij had haar grootvader kunnen zijn, zoals van de meeste vrouwen met wie hij omging.

'Als we eens samen een hapje aten. Hoe denken de heren daarover?' stelde hij aan Jimmy en Mark voor, die hun hamburgers hadden zien verbranden tijdens de noodlottige barbecue. 'Wolfgang Puck heeft een zeer verdienstelijke maaltijd gestuurd en ik heb er een hekel aan om alleen te eten,' zei hij vriendelijk. Intussen reden de laatste brandweerlieden weg.

Een halfuur later zaten Coop en zijn 'gasten' te smullen van de pekingeend, de verschillende pasta's en de zalmpizza, en vergastte Coop hen op nog een aantal van zijn verhalen. Hij was kwistig met wijn en toen de twee mannen om tien uur vertrokken, hadden ze behoorlijk wat gedronken. Ze hadden het gevoel dat ze in Coop een nieuwe vriend hadden gevonden, of beter gezegd, een heel oude. De wijn was top geweest en het eten heerlijk. En hij maakte nog geen beschonken indruk toen ze hem verlieten.

Mark liep met Jimmy in de richting van het gastenverblijf. 'Wat een schitterende kerel!' zei hij.

'Ja, het is me er eentje,' beaamde Jimmy. Hoe beneveld hij ook was, hij wist nu al dat hij morgen een knallende koppijn zou hebben. Maar de avond was het waard geweest, althans dat vond hij nu. Hij had zich buitengewoon vermaakt, meer dan hij ooit had kunnen dromen. Een avondje doorzakken met een beroemde filmster, het had iets volslagen onwerkelijks.

De twee vrienden wensten elkaar goedenacht. Mark ging terug naar de gastenvleugel en Jimmy naar het poorthuis. Ondertussen zat Coop glimlachend in zijn bibliotheek een glas port te drinken. Het was een heel plezierige avond geweest. Wel anders dan hij had verwacht. Hij vond het jammer dat Alex zo vroeg had moeten vertrekken, maar zijn twee huurders waren verrassend aangenaam gezelschap geweest. Wat een plezier had hij gehad. En de brandweer had de avond een extra dimensie gegeven.

Het was al twaalf uur toen Alex in het ziekenhuis tijd had om Coop te bellen. Ze zat in haar werkkamer koffie te drinken. Het was nu te laat om nog te bellen, vond ze. Ook zij had zich haar avond heel anders voorgesteld. Het ging helemaal niet goed met de baby met het waterhoofdje die net was opgenomen. Met het eerste van de twee kindjes die extra bewaking hadden gekregen, ging het nu veel beter. Het overlijden van de andere baby had iedereen enorm verdriet gedaan. Ze vroeg zich af of ze er ooit aan gewend zou raken. Maar het hoorde nu eenmaal bij haar werk. Terwijl ze languit op een veldbed ging liggen om toch wat slaap te krijgen, vroeg ze zich af hoe het zou zijn als het eventueel serieus zou worden met Coop. Het was lastig om erachter te komen wat er werkelijk schuilging achter die charme, humor, en al die verhalen. Ze vroeg zich af of het allemaal maar schijn was, of dat het uit zijn hart kwam. Het was moeilijk te zeggen, maar ze voelde er veel voor om het uit te zoeken.

Weliswaar besefte ook zij dat er een enorm leeftijdsverschil tussen hen bestond, maar het was zo'n bijzondere man, dat zijn leeftijd haar echt niets uitmaakte. Coop had iets dat ervoor zorgde dat ze alle mogelijke risico's die een verhouding met hem met zich meebracht wilde negeren. Hij was betoverend, fascinerend en had een magnetische uitstraling. Ze probeerde zichzelf voor te houden dat het misschien toch niet zo'n verstandig idee was om iets met hem te beginnen. Hij was ouder, hij was filmster en hij had door de jaren heen talloze verhoudingen gehad. Maar het enige waar ze aan kon denken was hoe indrukwekkend en ongelooflijk aantrekkelijk hij was. De aantrekkingskracht die van hem uitging leek het te winnen van de bedenkingen die ze tegen hem had. Ze was in zijn ban. En terwijl ze wegdommelde, hoorde ze een paar alarmbellen in haar hoofd rinkelen, maar ze besloot om die voorlopig allemaal te negeren. Ze zou wel zien hoe de dingen liepen.

10

Mark was in diepe slaap verzonken, geholpen door de wijn die hij met Jimmy en Coop had gedronken, toen hij de telefoon hoorde. Hij begon wakker te worden en besloot toen dat het maar verbeelding was. Hij had een hoop gedronken en wist dat hij een behoorlijke hoofdpijn zou hebben als hij zijn ogen zou opendoen, dus hield hij ze maar gesloten en sliep verder. Maar de telefoon bleef rinkelen. Ten slotte opende hij één oog en zag dat het nog maar vier uur was. Kreunend draaide hij zich om, en besefte toen dat het geen droom was. De telefoon ging echt. Hij had er geen idee van wie hem op dat tijdstip kon bellen. Hij wist de hoorn te grijpen. Met gesloten ogen lag hij op zijn rug. De hoofdpijn kwam al op. 'Ja?' Zijn stem klonk bars en de kamer draaide. Een paar ogenblikken hoorde hij alleen maar gehuil. 'Wie is daar?' Hij vroeg zich af of iemand het verkeerde nummer had gedraaid. Plotseling sperde hij zijn ogen open en was hij klaarwakker. Het was zijn dochter in New York die belde. 'Jessie, meisje toch, is alles goed met je? Wat is er gebeurd?' Hij dacht dat er misschien iets verschrikkelijks gebeurd was met Janet, of met Jason. Maar het enige dat Jessica kon doen, was huilen. Ze snikte het uit van verdriet. Ze klonk als een gewond dier. Als klein meisje had ze zo gehuild toen haar hond stierf. 'Jess, vertel me toch wat er is!' De angst sloeg hem om het hart.

'Het is iets met mamma...' Ze begon weer te snikken.

'Is ze gewond?' Hij zat rechtop in bed en huiverde. Hij had het gevoel of iemand hem met een baksteen op zijn hoofd had geslagen, maar de adrenaline joeg hem op. Ze zou toch niet dood zijn? Hij werd misselijk bij de gedachte. Hij hield nog steeds van haar, ook al had ze hem verlaten en hij zou ontroostbaar zijn geweest als ze stierf.

'Ze heeft een vriend!' jammerde Jessica. 'We hebben hem gisteravond ontmoet. Wat een eikel!' Ineens drong het tot Mark door dat het in Californië weliswaar nog maar vier uur was, maar in New York al zeven uur in de ochtend.

'Dat is hij vast niet, schat,' zei Mark, die eerlijk probeerde te zijn. Maar in zijn hart was hij opgelucht dat Jessica de man niet mocht. Mark haatte hem. Hij had Janet van hem afgepikt en hun familie te gronde gericht. Hoe kon je nog waardering hebben voor iemand die dat op zijn geweten had? Jessica dacht er blijkbaar net zo over.

'Het is een griezel, pappa. Hij doet net of hij heel cool is, maar hij behandelt mamma als een sloof. Ze zegt dat ze hem pas een paar weken kent, maar ik geloof haar niet. Ik weet dat ze liegt. Hij praat over dingen van zes maanden geleden, en van vorig jaar. Mamma doet dan net alsof ze er niets van begrijpt en probeert hem de mond te snoeren. Denk je dat ze daarom met ons wilde verhuizen naar New York?' Jessica's wereld was ingestort. Het was heel dom geweest van Janet om tegen de kinderen te liegen. Hij had zich afgevraagd hoe en wanneer ze dit zou oplossen. Nou, ze had het opgelost, maar niet al te best, te oordelen naar het gesnik van Jessica. 'Ik weet het niet, Jess. Dat zul je haar moeten vragen.'

'Heeft ze je daarom in de steek gelaten?' Het waren lastige vragen zo midden in de nacht en hij had geen zin om ze te beantwoorden, zeker niet met de geweldige kater die hij voelde opkomen. Hij had al een gigantische hoofdpijn. 'Denk je dat ze een vriend had? Is dat soms de reden dat ze steeds naar New York ging toen oma ziek was, en ook na oma's dood?'

'Ze heeft me verteld dat ze zich zorgen maakte om opa. En oma was lang ziek, je moeder was daar nodig,' zei hij naar waarheid. Hij vond dat Janet haar maar op de hoogte moest brengen van de rest. Als ze het niet deed, zou Jessica haar nooit meer vertrouwen. Hij kon het haar niet kwalijk nemen.

Hij vertrouwde Janet ook niet meer.

'Ik wil terug naar Californië,' zei Jessica onomwonden, terwijl ze een snuivend geluid maakte. Maar ze was opgehouden met snikken.

'Ik ook,' zei Jason, haar woorden herhalend. Hij sprak via het andere toestel. Hoewel hij niet huilde, klonk hij behoorlijk aangedaan. 'Ik haat hem, pappa. Jij zou hem ook haten. Het is een echte klootzak.'

'Nou, jullie taalgebruik is er in New York niet op vooruitgegaan. Wacht tot jullie wat rustiger zijn en bespreek deze dingen dan met je moeder. Ik zeg het met tegenzin, maar jullie moeten deze man een kans geven.' Het was niet erg waarschijnlijk dat ze enthousiast zouden zijn over welke vriend van hun moeder dan ook. Of over zijn vriendin, als dat er ooit weer van zou komen. Maar zover was hij nog niet. 'Best mogelijk dat hij heel aardig blijkt te zijn. En als hij belangrijk voor haar is, moeten jullie misschien toch maar aan hem zien te wennen. Je moet nooit te vlug klaarstaan met je oordeel.' Hij probeerde verstandig met hen te praten, zowel in hun belang als het hare, maar ze waren niet voor rede vatbaar. Hij voelde er niets voor om ze aan te moedigen in hun aversie tegen de man op wie hun moeder verliefd was, en voor wie ze hem had verlaten. Het zou de kinderen alleen maar ongelukkiger maken. Als ze uiteindelijk met Adam trouwde, dan zouden ze hem wel moeten accepteren. Er was geen andere keuze.

'Hij heeft bij ons gegeten, pappa,' zei Jason. 'Hij behandelt mamma als een voetveeg en ze doet echt stom als hij erbij is. Ze schreeuwde tegen ons toen hij weg was. Daarna begon ze te huilen. Ik denk dat ze echt van hem houdt.'

'Misschien is dat ook zo,' zei Mark verdrietig.

'Ik wil naar huis, pappa,' zei Jessica. Zo te horen was ze wanhopig. Maar er was geen huis om naar terug te keren. Ze hadden het verkocht. 'Ik wil bij jou wonen en terug naar mijn oude school,' drong ze aan.

'Ik ook,' zei Jason haar na.

'Nu we het toch over school hebben, wordt het geen tijd om te gaan?' Het was bijna halfacht in New York en hij hoorde Janet op de achtergrond iets tegen hen zeggen. Hij wist het niet zeker, maar het klonk alsof ze gilde. Ze zou nog harder gillen als ze wist wat ze hem allemaal hadden verteld, maar hij vermoedde dat ze er geen idee van had. Hij vroeg zich zelfs af of ze wist dat hij aan de telefoon was en zij hem hadden gebeld.

'Beloof je dat je er met mamma over zult praten dat we terug willen naar Californië?' vroeg Jessica op gedempte toon. Het bevestigde zijn vermoeden dat hun moeder niet wist met wie ze belden.

'Nee. Jullie tweeën moeten het niet meteen opgeven. De dingen hebben tijd nodig. Ik wil dat jullie tot rust komen en redelijk proberen te zijn. En nu wil ik dat jullie naar school gaan. We praten later wel verder.' Veel later. Pas wanneer hij geen houten hoofd meer had.

Ze klonken nog steeds ongelukkig toen ze afscheid namen, en voor de eerste keer in twee maanden zei Jessica dat ze van hem hield. Maar hij wist dat het alleen was omdat ze op dit moment haar moeder haatte. Uiteindelijk zou de rust weerkeren. Misschien zouden ze Adam wel aardig vinden, als ze hem eenmaal hadden leren kennen. Volgens Janet was het een fantastische man. Maar in het diepst van zijn hart hoopte hij dat ze loyaal zouden zijn met hem en een hekel zouden hebben aan Adam. Hoe kon hij ook iets anders voelen na wat Janet hem had aangedaan.

Mark lag in bed na te denken over het zojuist gevoerde gesprek met zijn kinderen en vroeg zich af wat hij moest doen. Voorlopig niets, was zijn conclusie. Hij was van plan om rustig af te wachten wat er zou gebeuren. Hij draaide zich om en probeerde weer te slapen, maar zijn hoofd bonkte, en hij maakte zich zorgen om Jessica en Jason. Het was al zes uur toen hij toegaf aan zijn ongerustheid en hun moeder belde. Ze klonk bijna net zo ongelukkig als de kinderen eerder die morgen.

'Ik ben blij dat je belt,' zei ze. Ze was verbaasd zijn stem te horen. 'De kinderen hebben gisteravond kennisgemaakt met Adam. Ze gedroegen zich vreselijk tegen hem.'

'Vind je het gek? Ze verdragen het idee niet dat je iets met een andere man hebt. Daar zijn ze nog niet aan toe. En misschien vermoeden ze dat je hem al een tijdje kent.'

'Dat is precies waar Jessica me van beschuldigde. Je hebt het haar toch niet verteld?' vroeg ze paniekerig.

'Nee, maar ik denk dat je er niet aan ontkomt. Ze komen er toch wel achter. Vroeg of laat zal een van jullie zich verspreken. Ze vermoeden het nu al door bepaalde dingen die hij heeft gezegd.'

'Hoe weet jij dat?' Zo te horen was ze verbijsterd. Hij besloot om open kaart te spelen.

'Ze hebben me vanmorgen vroeg gebeld. Ze voelden zich behoorlijk ongelukkig.'

'Jessica sloot zich halverwege het eten onder veel kabaal in haar kamer op en Jason wilde zélfs geen woord tegen hem zeggen. Tegen mij trouwens ook niet. Jessie zegt dat ze me haat.' Mark hoorde tranen in Janets stem.

'Ze haat je niet. Ze is gekwetst en boos, en ze wantrouwt je. En ze heeft gelijk. Dat weten we allebei.'

'Het zijn zaken die haar niets aangaan,' zei Janet fel, maar ze voelde zich schuldig.

'Misschien niet, maar Jessie denkt daar blijkbaar anders over. Misschien had je nog even met hem moeten wachten.' Ze had geen zin om Mark te vertellen dat Adam druk op haar had uitgeoefend. Hij had erop gestaan dat zij hem bij de kinderen zou introduceren, en ze had toegegeven aan zijn wens. Ze vond het zelf ook nog te vroeg, maar hij had gezegd dat hij genoeg had van al dat stiekeme gedoe. Als ze hun relatie serieus nam, dan wilde hij de kinderen ontmoeten. Het was uitgelopen op een ramp. Zij en Adam hadden na afloop laaiende ruzie gekregen. Hij was het huis uit gestormd en had de deur achter zich dichtgeknald. Het was een ellendige avond geweest.

'Wat moet ik nu doen?' vroeg Janet. Haar stem klonk angstig en bezorgd.

'Loop niet te hard van stapel. Oefen geen druk op ze uit. Geef ze de tijd.' Dat Adam onmiddellijk bij haar in wilde trekken, vertelde ze maar niet. Hij wilde niet wachten tot ze waren getrouwd, en ze wist niet of ze hem aan het lijntje kon houden. Ze wilde hem niet verliezen, maar haar kinderen ook niet. Ze had het gevoel of er aan alle kanten aan haar werd getrokken.

'Het is niet zo gemakkelijk als je denkt, Mark,' zei ze op klagende toon. Het klonk alsof zij het slachtoffer was, maar alle twee wisten ze dat dat niet het geval was.

'Pas op dat je onze kinderen niet de vernieling in helpt,' waarschuwde Mark. 'Ik begrijp niet hoe je van mij of van hen op dit punt nog sympathie kunt verwachten. De waarheid is dat je voor hem ons huwelijk geruïneerd hebt, en vroeg of laat zullen de kinderen dat te weten komen. Dat zal wel even slikken voor ze worden.' Voor hem was het ook even slikken geweest, maar hij had van haar gehouden en hield nog steeds van haar. 'Ze hebben het recht om boos te zijn. Op jou én op Adam.' Eerlijker kon hij het niet zeggen. Hij had er de pest in dat hij altijd de vredestichter was. Blijkbaar was hij in staat om alle kanten van een probleem te zien, en niet alleen maar zijn eigen kant. Het was een van zijn sterkste eigenschappen en - met betrekking tot haar - een van zijn zwakste.

'Ja. Misschien wel. Maar ik weet niet of hij dat begrijpt. Hij heeft zelf geen kinderen en weet niet goed hoe hij met ze moet omgaan.'

'Dan had je misschien een ander moeten zoeken. Iemand zoals ik bijvoorbeeld.' Ze zweeg en hij vond het stom van zichzelf dat hij het had gezegd. De wijn, de port en de cognac waren niet bevorderlijk voor het gesprek, en zijn hoofdpijn ook niet. Zijn kater was al enorm en hij was nog niet eens opgestaan. Het was tot nu toe een drukke morgen geweest voor hem.

'Ik denk dat ze uiteindelijk wel zullen kalmeren,' zei Janet hoopvol. Adam zou het niet tolereren als het niet zou gebeuren. Hij wilde dat ze hem aardig vonden en voelde zich beledigd door de manier waarop ze zich gedroegen. Hij kapittelde haar erom.

'We houden contact,' zei Mark en hij legde neer. Hij bleef nog twee uur liggen, maar het lukte hem niet meer om te slapen. Zijn hoofd bonkte als een gek. Het was bijna negen uur toen hij opstond. Pas over tienen ging hij naar kantoor. In de lunchpauze belden de kinderen weer. Ze waren net thuis van school en hielden vast aan het standpunt dat ze bij hem wilden komen wonen. Hij zei hun dat hij niet over een nacht ijs wilde gaan. Hij wilde dat ze kalmeerden en in ieder geval zouden proberen om redelijk te zijn tegen hun moeder. Maar het enige dat Jessica wist te zeggen, was dat ze Janet haatte en dat ze nooit meer met haar zou praten als ze met Adam ging trouwen.

Jessica gaf geen krimp. 'We willen bij jou komen wonen, pappa,' drong ze aan.

'En wat gebeurt er als ík iemand leer kennen aan wie je een hekel hebt? Je kunt niet voor dit soort dingen weglopen, Jessie.'

'Heb je dan iemand, pappa?' klonk het geschokt. Het idee was geen moment bij haar of Jason opgekomen.

'Nee, maar dat zal vast wel weer eens gebeuren. Best kans dat je haar ook niet mag.'

'Jij hebt mamma niet in de steek gelaten. Volgens mij is mamma om Adam bij jou weggegaan.' Hij besefte dat dit nieuws bij hem zou zijn ingeslagen als een bom, als hij van niets had geweten. Kinderen konden de dingen onbarmhartig zeggen. Maar hij wist ervan, en Jessica's vermoedens waren juist. Hij wilde haar de waarheid niet zeggen, maar hij wilde ook niet tegen haar liegen. 'Pappa, ik loop weg als je ons dwingt om bij haar te wonen.'

'Nou geen dreigementen, Jess. Dat is niet eerlijk. Je bent oud genoeg om beter te weten. Bovendien maak je je broer zenuwachtig. Zeg, als we op vakantie zijn praten we verder over al deze dingen. Misschien denk je er dan wel heel anders over. Het kan best zijn dat je tot de conclusie komt dat hij toch wel aardig is.'

'Vergeet het maar!' zei ze fel.

Gedurende de twee weken die volgden was er een niet aflatende strijd. Huilbuien, dreigementen, telefoontjes in het holst van de nacht. Adam was zo stom geweest om ze te vertellen dat hij bij hen en hun moeder wilde intrekken. Toen Mark de kinderen kwam ophalen in New York, was er een totale oorlog gaande tegen hun moeder. Tijdens hun vakantie werd er over niets anders gesproken. En Janet had heel wat te stellen met Adam. Als hij niet bij haar mocht wonen, zou dat voor hem een teken zijn dat ze meer gaf om de kinderen dan om hem, bleef hij maar herhalen. Hij had lang genoeg op haar gewacht. Nu wilde hij zijn leven delen met haar en de kinderen. Maar haar kinderen pikten hem niet. Het resultaat was dat ze haar ook niet meer wilden. Aan het einde van de vakantie ging Mark met Janet om de tafel zitten. Hij zei tegen haar dat hij niet wist, hoe hij ervoor kon zorgen dat ze tot bedaren kwamen en bij haar wilden blijven. Jessica dreigde dat ze een kinderadvocaat zou bellen en de rechtbank zou vragen om haar aan haar vader toe te wijzen. Ze was niet alleen oud genoeg om het te doen, maar ook om de rechtbank naar haar te laten luisteren, en dat gold ook voor Jason.

'Ik denk dat je jezelf behoorlijk in de nesten hebt gewerkt,' zei Mark ronduit. 'Er is op dit moment geen enkel zicht op een vermindering van de spanning. Waarom stuur je ze niet tot het einde van het schooljaar naar Los Angeles? Daarna kun je dan de zaak opnieuw met ze bespreken. Ik denk dat je de dingen nu alleen maar erger maakt als je ze dwingt om hier te blijven. Ze zijn niet bereid om te luisteren of om tot redelijke afspraken te komen.' Haar aanpak van de situatie had alles te wensen overgelaten en nu betaalde ze het gelag. Allebei wisten ze dat. Ze had het gevoel dat ze twee kanten op getrokken werd. Ze wilde loyaal zijn én aan Adam én aan de kinderen, en dat veroorzaakte een constante innerlijke strijd.

'Zul je ze naar me terugsturen aan het eind van het schooljaar?' vroeg ze angstig. Ze wilde haar kinderen niet verliezen. En Adam wilde ze ook niet kwijt. Hij had niet alleen tegen haar gezegd dat hij met haar wilde trouwen zo gauw de scheiding erdoor was, maar hij wilde ook een of twee kinderen bij haar. Ze kon zich in de verste verte niet voorstellen hoe ze dat aan Jessica en Jason moest verkopen. Maar dat was een zorg van later. Op dit moment dreigden ze dat ze naar hun vader zouden gaan.

'Ik weet nog niet wat ik ga doen,' zei Mark eerlijk. 'Het hangt ervan af wat zij het volgend schooljaar willen.' Ze had er voor zichzelf een ongelooflijke puinhoop van gemaakt, en Mark kreeg bijna medelijden met haar. Maar hij werd ook verscheurd door zijn eigen gevoelens. Het had verrekte weinig gescheeld, of ze had hem de dood in gejaagd toen ze bij hem wegging. Het ergste was nog dat hij nog steeds van haar hield, maar dat hield hij voor zich. Ze was zo totaal geobsedeerd door Adam, dat ze niet alleen haar huwelijk om zeep had geholpen, maar ook de relatie met haar kinderen voor hem op het spel had gezet. In Marks ogen had ze daar heel slecht aan gedaan. Hij zou zijn kinderen voor niets en niemand hebben opgeofferd. De kinderen wisten dat, en dat was ook de reden dat ze bij hem wilden zijn.

Janet bette haar ogen. 'Kunnen ze terecht op hun oude school?' vroeg ze. Ze had nooit verwacht dat er iets dergelijks zou gebeuren, anders had ze hem misschien niet verlaten. En nu zat ze met Adam, die alles uit de kast haalde om haar te dwingen hem in hun huis op te nemen.

'Ik weet het niet. Misschien. Ik zal het in ieder geval proberen,' zei Mark nadenkend.

'Is jouw huis groot genoeg?' Ze had zich al bijna neergelegd bij het idee. Ze zag ook wel dat ze geen andere keuze had, tenzij ze met Adam kapte, of hem in het geniep zou ontmoeten. Maar ze wist dat hij dat niet zou willen.

Mark stelde haar gerust. 'Het is een ideale woning voor ze,' zei hij. Huilend luisterde Janet naar zijn beschrijving van De Villa. Ze wist dat ze zich ellendig zou voelen zonder hen, maar als ze een paar maanden bij Mark waren, zouden ze zich misschien makkelijker schikken als ze terugkwamen. Ze hoopte het maar. 'Ik zal zien wat ik kan doen als ik weer thuis ben. Ik bel je nog.' Allebei de kinderen stortten zich op hem na zijn gesprek met Janet en wilden weten wat hun ouders besloten hadden. 'Voorlopig nog niets,' zei hij streng. 'We zien wel hoe het loopt. Ik weet zelfs niet of jullie weer op je oude school terechtkunnen. En wat er ook gebeurt, ik wil dat jullie ondertussen vriendelijk voor je moeder zijn. Dit is voor haar ook moeilijk. Ze houdt van jullie.'

'Als ze van ons hield, zou ze bij jou zijn gebleven,' zei Jessica bot. Haar ogen vlamden van woede. Ze was een leuke, blonde tiener met heel wat krassen op haar ziel. Mark hoopte dat hij elke verdere schade zoveel mogelijk kon beperken. Het laatste wat hij wilde, was dat de scheiding zijn kinderen kapot zou maken.

'Zo werkt het niet altijd, Jess,' zei hij verdrietig. 'Mensen veranderen... Het leven verandert... Je krijgt niet altijd wat je dacht te zullen krijgen, en je doet niet altijd wat je van plan was te doen. Het leven zet je vaak op het verkeerde spoor.' Maar daar wilden ze niets van horen. Ze waren nog steeds woedend op hun moeder - en op haar vriend.

Hij vloog diezelfde avond nog terug naar Californië. De week daarop gebruikte hij om met hun oude school in Los Angeles te praten over hun toelating. Ze waren nog geen drie weken weg en hun school in New York was uitstekend, dus was er van een achterstand geen sprake. Aan het eind van de week stemde hun vroegere school erin toe om hen terug te nemen. De rest was een fluitje van een cent. Het enige dat hij moest doen, was het nemen van een oppas om een oogje in het zeil te houden als hij op kantoor was, en ze met de auto naar hun naschoolse, sportieve en andere activiteiten te brengen. Hij dacht niet dat dat een probleem zou opleveren, en in het weekend belde hij Janet.

'Alles is geregeld. Ze kunnen maandag beginnen als ze willen, maar ik neem aan dat je ze nog wel een week bij je wilt houden, om vrede met ze te sluiten. Beslis jij maar wanneer ze komen.'

'Dank je, Mark. Bedankt voor je welwillendheid. Ik vind niet dat ik het verdien. Ik zal ze zo missen,' zei ze. Ze begon weer te huilen. Deze hele episode was een hel voor hun tweeën geweest, en was dat nu voor hun kinderen.

'Ze zullen jou ook missen. Waarschijnlijk gaan ze na de zomer wel weer naar hun school in New York, als hun boosheid eenmaal is weggeëbd.'

'Ik weet het niet. Ze zijn heel stellig in hun mening over Adam, en hij is weinig flexibel. Omdat hij nooit kinderen heeft gehad, valt het niet mee voor hem om plotseling voor de taak te staan een paar tieners op te voeden.' Mark benijdde Janet niet. Als hij haar zo hoorde, bevond ze zich maar in een ellendige situatie. Hij en de kinderen deelden de lakens uit en zij was hun speelbal. Ze had nooit goed kunnen omgaan met stress. Hij had altijd de kastanjes uit het vuur gehaald. Wat ze wel zelf had gedaan, was haar relatie met Adam. Daarmee had ze het leven van het hele gezin geruïneerd.

Zondag vertelde Janet het aan de kinderen, en die hadden zelfs niet de mildheid om hun blijheid enigszins te camoufleren. Alle twee juichten, en Jessica begon een halfuur later haar spulletjes al te pakken. Het liefst zouden ze de volgende dag al vertrokken zijn, maar Janet stond erop dat ze nog een week zouden blijven. Ze vertelde hun ook dat ze wilde dat ze in de zomervakantie thuis zouden komen. Zij en Adam hadden al samen besloten dat ze in juli, wanneer de scheiding definitief was, zouden trouwen, maar dat zei ze er niet bij. Ze was bang dat ze nooit meer terug zouden komen als ze hun het nieuws vertelde. Dat probleem zou ze later wel oplossen.

Met het vertrek van de kinderen voor de deur was het een martelende week voor haar. Op zaterdag zette ze hen op het vliegtuig naar Californië. Mark had besloten om geen oppas voor ze te nemen. Hij had Janet verteld dat hij een afspraak had gemaakt met de huishoudster van zijn huisbaas. Zij zou op hen passen. Hij zou hen wegbrengen met de auto, als ze ergens iets hadden. Desnoods zou hij minder gaan werken. Ze waren het waard.

Janet stond op het vliegveld en maakte een terneergeslagen indruk toen de kinderen vertrokken. Ze hadden haar omhelsd, en Jason had een paar ogenblikken geaarzeld. Hij voelde medelijden met haar, ook al wilde hij niet blijven. Maar Jessica keek zelfs niet om. Ze gaf haar moeder simpelweg een kus, zei gedag en wandelde de gate door. Ze wist niet hoe gauw ze in Californië moest komen om haar vader te zien.

Bij aankomst daarentegen heerste er een algehele jubelstemming. Toen ze uit het vliegtuig stapten, stond Mark al te wachten. De kinderen slaakten een kreet van vreugde. Mark omhelsde hen met tranen in zijn ogen. Eindelijk begon alles er wat zonniger uit te zien. Hij was Janet definitief kwijt, misschien door zijn eigen toedoen, misschien ook niet, maar hij had zijn kinderen terug. Zijn diepste wens was in vervulling gegaan.

11

Met Alex' werkrooster ging er een heel nieuwe wereld open voor Cooper Winslow. Zo'n vrouw had hij nooit gekend. Hij had al eerder relaties met carrièrevrouwen gehad, zelfs met een paar advocates, maar nooit met een arts - een aankomend specialist nog wel. Zijn uitgaansleven bestond nu uit pizza's, fastfood en eten van de afhaalchinees; en bijna iedere maaltijd, filmvoorstelling of avond werd onderbroken door telefoontjes van het ziekenhuis. Zij kon het ook niet helpen. Daarom hadden de meeste specialisten in opleiding ook geen privéleven. De meesten van hen zochten hun vrienden onder artsen en verpleegsters of andere aankomend specialisten. Afspraakjes maken met een beroemde filmster was een geheel nieuwe ervaring voor haar. Maar ze wist dat ze weinig tijd had en deed haar uiterste best om met veel kunst en vliegwerk toch iets te regelen. Coop, van zijn kant, deed zijn best om zich aan te passen. Hij was verrukt van haar. Meestal vergat hij dat ze rijk was. Soms dacht hij eraan, en als een mooi lint om een kerstgeschenk maakte het het pakje alleen maar mooier. Maar hij probeerde er niet aan te denken. Zijn enige zorg was hoe haar ouders over hem zouden denken. Tot nu toe had hij het er niet met haar over gehad.

Hun vriendschap ontwikkelde zich langzaam. Dat kwam voor een deel door haar overvolle rooster, en voor een ander deel doordat men haar afschuwelijk had bedrogen, waardoor ze buitengewoon voorzichtig was geworden. Ze wilde niet opnieuw een vergissing maken, maar eerst de kat uit de boom kijken. Coop had haar na hun vijfde afspraakje gekust, verder waren ze niet gegaan. Hij had geen druk op haar uitgeoefend. Nee, zo dom was hij niet, hij had geduld. Hij zou pas met haar slapen als ze hem te kennen gaf dat ze het wilde. Coop wist instinctief dat ze hem zou afweren of ervandoor zou gaan als hij het forceerde. Hij was niet van plan om dat te laten gebeuren. Hij was geheel en al bereid om te wachten tot ze zover was. Coop Winslow had een engelengeduld.

Wat Charlene betreft: die was uiteindelijk van het toneel verdwenen. Ze was gestopt met bellen, nadat hij twee weken lang niet op haar telefoontjes had gereageerd. Zelfs Paloma was positief over Alex. Hoe zou het ook anders hebben gekund? Wel had ze met Alex te doen. Paloma vroeg zich af of die aardige vrouw wel wist waar ze in verzeild raakte, al gedroeg Coop zich voor zolang het duurde voorbeeldig. Zelfs als Alex er niet was, bleef hij 's avonds thuis en las hij scripts, of hij ging uit met vrienden. Het echtpaar Schwartz gaf weer een - ditmaal bescheidener - etentje en hij ging er zonder Alex heen. Het lukte haar deze keer niet om te komen: ze moest werken . Hij praatte niet met hen over Alex. Het was beter als de mensen niet zouden weten dat hij iets met haar had. Hij wilde haar behoeden voor ook maar het geringste schandaal. Hij wist hoe respectabel en fatsoenlijk ze was, en zou het vreselijk hebben gevonden als ze in de roddelpers over één kam werd geschoren met meisjes die hij nu probeerde te ontlopen. Weliswaar was ze gedeeltelijk op de hoogte van zijn reputatie, hij stond tenslotte al tientallen jaren bekend als playboy, maar de details hield hij liever voor haar verborgen.

Het was trouwens onwaarschijnlijk dat ze in de gelegenheden waar ze nu aten, de aandacht van de schandaalpers op zich zouden vestigen. Hij had haar nog niet meegenomen naar een fatsoenlijk restaurant, omdat ze simpelweg de tijd of de energie niet had voor een avond in stijl. Ze moest altijd werken. Het was al heel wat als ze naar een film gingen. Ze vond het heerlijk om naar De Villa te komen als ze een weekend vrij had. Dan zwom ze wat, en op een avond kookte ze voor hem; maar voor ze samen aan tafel konden, moest ze alweer weg. Ze was eraan gewend, maar van Coop vroeg het een enorm aanpassingsvermogen. Hij wist niet hoe hij het had. Maar het voelde als een uitdaging. Haar enorme esprit en intelligentie leken hem de obstakels en ongemakken waard.

Iedere keer als Alex Mark bij het zwembad tegenkwam, vond ze het leuk om een praatje met hem te maken. Hij praatte veel over zijn kinderen, en op een avond vertelde hij Alex over de problemen die hij met Jessica, Jason, Janet en Adam had. Hij bekende Alex dat hij eigenlijk niet wilde dat zijn kinderen de man die zijn huwelijk had verwoest aardig zouden vinden, maar dat hij ook niet wilde dat ze ongelukkig waren. Alex had met hem te doen. Ze vond het fijn om met hem te praten.

Jimmy zag ze minder dan Mark. Hij scheen bijna net zo hard te werken als zij. Op sommige avonden bezocht hij pleeggezinnen, en hij was coach van een softbalteam, onderdeel van één van zijn projecten. Mark vertelde haar over hem en Maggie, en bleef maar herhalen wat een geweldige vent Jimmy was. Alex kreeg intens medelijden met hem door wat ze hoorde. Toch praatte Jimmy nooit over zijn vrouw als Alex hem tegenkwam. Meestal was hij in zichzelf gekeerd en leek hij zich niet op zijn gemak te voelen in het bijzijn van vrouwen. Hij vond het afschuwelijk dat hij weer alleen was. In zijn hart was hij nog steeds getrouwd. Intussen was Alex erachter gekomen dat zowel Mark als Jimmy huurder was, hoewel Coop het haar nooit had verteld, en zij er nooit naar had gevraagd. Ze vond dat het haar niets aanging wat hij zakelijk-financieel met hen was overeengekomen.

Ze kende Coop drie weken, toen hij haar uitnodigde om een weekend samen op stap te gaan. Ze zei dat ze zou kijken of ze er tijd voor kon vrijmaken, maar ook dat ze er een hard hoofd in had. Ze was verbaasd toen het bleek te lukken. De enige voorwaarde die ze stelde, was dat ze een eigen kamer zou hebben in het hotel. Ze was nog niet zover dat ze met hem naar bed wilde. Ze wilde de tijd nemen en niet te hard van stapel lopen, maar ze werd als door een magneet tot hem aangetrokken. Ze zei tegen Coop dat ze haar hotelkamer zelf wilde betalen. Ze zouden logeren in een vakantieoord dat hij kende in Mexico. Alex was opgetogen. Ze hield van reizen en had al sinds ze met haar specialisatie was begonnen geen vakantie meer gehad. Twee zonnige dagen vol plezier met hem, het klonk haar als muziek in de oren. Ze nam aan dat ze door Mexico als bestemming te kiezen elk gerucht in de roddelpers zouden vermijden. Niemand zou iets in de gaten hebben. Het was een naïeve veronderstelling van haar kant, maar Coop hielp haar niet uit de droom. Dan zou hij zichzelf maar in de wielen rijden. Hij wilde graag met haar weg en voelde er niets voor om haar te ontmoedigen door haar bang te maken voor de pers. Hij wilde alles ongecompliceerd en plezierig houden.

Op een vrijdagavond vertrokken ze, en het hotel was nog mooier dan hij het had afgeschilderd. Ze hadden slaapkamers die onderling waren verbonden, een enorme woonkamer, een patio en hun eigen zwembad. Vlak achter het hotel lag een klein besloten strand. Ze zagen nooit iemand, behalve als ze het zelf wilden. In de namiddag gingen ze de stad in, winkelden en zaten op een terrasje margarita's te drinken. Het was of ze op huwelijksreis waren, en de tweede nacht verleidde ze hem, precies zoals hij gehoopt had. Ze was zelfs niet dronken toen ze het deed, ze wilde het. Ze was verliefd. Nog nooit was een man zo aardig, zo zorgzaam en zo teder voor haar geweest. Hij was niet alleen een fantastische kameraad en een geweldige vriend, maar ook de volmaakte minnaar. Cooper Winslow wist hoe hij met vrouwen moest omgaan. Hij wist wat ze wilden, wat ze prettig vonden, hoe ze behandeld wilden worden en wat hun behoeften waren. Ze had nog nooit zoveel plezier in winkelen gehad als met Coop, had nog nooit zo gemakkelijk met iemand gepraat, nog nooit zoveel gelachen en was nog nooit zo verwend. Hij was uniek.

Het verbaasde haar hoeveel handtekeningen hij uitdeelde, en hoeveel mensen hem vroegen of ze een foto van hem mochten maken. Het leek wel of de hele wereld hem kende. Maar niemand kende hem zo goed als zij - althans dat gevoel had ze. Hij leek verrassend genoeg bereid om niet alleen zijn leven en zijn verleden met haar te delen, maar ook zijn zielsgeheimen. En zij, op haar beurt, was volkomen open tegen hem.

'Wat zullen je ouders van ons denken?' vroeg Coop nadat ze voor de eerste keer met elkaar naar bed waren gegaan. Het was een gedenkwaardige gebeurtenis geweest. Ze zaten in het zwembad, de maan bescheen hun naakte lichamen en in de verte klonk muziek. Het was de meest romantische avond in haar leven.

'God mag het weten,' zei ze met een peinzende blik. 'Mijn vader heeft zijn hele leven nooit van iemand gehouden, of het nu een man was of een vrouw, inclusief zijn eigen kinderen en mijn moeder. Hij wantrouwt iedereen. Maar ik kan me moeilijk voorstellen dat hij jou niet mag. Je bent fatsoenlijk, van goeden huize, beleefd, intelligent, charmant en succesvol. Wat is daartegen?'

'Het kan zijn dat het leeftijdsverschil hem niet bevalt.' Om maar eens iets te noemen.

'Dat zou kunnen. Maar op sommige dagen zie je er jonger uit dan ik.' Ze glimlachte naar hem in het maanlicht en ze kusten elkaar opnieuw. Hij had haar niet verteld dat ook hun omstandigheden verschilden. Dat zij kredietwaardig was en hij niet. Hij gaf het niet graag toe. Het was een werkelijkheid waar hij liever zijn ogen voor sloot. Maar het was prettig om te weten dat ze financieel onafhankelijk van hem was. Dat was altijd een belangrijk punt voor hem geweest. Hij zou zich ook alleen aan een vrouw willen binden als zijn financiële positie stabiel was - en meestal was dat niet het geval. Zelfs als hij geld had, gleed het hem door zijn vingers. Het ging vanzelf, en de meeste vrouwen die hij had gekend, waren schrikbarend duur geweest. Alex was bescheiden en had zelf geld. Dat was dus geen probleem. Voor de eerste keer in zijn leven dacht hij zowaar over een huwelijk. Op een vage, afstandelijke wijze natuurlijk, maar het joeg hem niet meer zo'n angst aan als voorheen. Tot zijn grote verbazing kon hij zich voorstellen dat hij zich met haar settelde, zonder te willen dat Dr. Kevorkian, dé man op het gebied van euthanasie, het huwelijk voltrok. Hij had altijd gedacht dat hij aan zelfdoding de voorkeur gaf boven een huwelijk. Beide waren even dodelijk. De twee begrippen waren min of meer synoniem voor hem. Maar met Alex was alles anders. Hij zei het haar in die betoverende Mexicaanse nacht en kuste haar.

'Ik ben nog niet zover, Coop,' zei ze zacht. Ze was altijd eerlijk tegen hem. Ze hield van hem, maar ze wilde hem niet misleiden. Aan een huwelijk was ze nog lang niet toe. Daar waren twee oorzaken voor aan te wijzen: haar medische carrière en die rampzalige, pijnlijke ervaring toen ze op het punt stond om te trouwen. Ze wilde niet nog een teleurstelling, maar Coop scheen de enige man die haar zoiets nooit zou aandoen. 'Ik ben zelf ook nog niet zover,' fluisterde hij. 'Maar ik krijg in ieder geval niet meer de bibbers als ik eraan denk. Dat is al een hele vooruitgang.' Ze vond het prettig dat ook hij behoedzaam was met betrekking tot het huwelijk. Zozeer zelfs dat hij nooit getrouwd was. Toen ze hem ernaar vroeg, zei hij dat hij de ware vrouw nooit had gevonden. Maar nu begon hij te denken dat hij haar eindelijk had gevonden. Alex was een vrouw die het waard was om je leven mee te delen.

Hun gezamenlijke weekend was betoverend, en toen ze terugvlogen naar Los Angeles straalde het geluk uit hun ogen. Het afscheid viel hun zwaar.

'Wil je bij mij blijven slapen,' vroeg hij, terwijl ze van het vliegveld naar huis reden. Ze dacht na met een weemoedige blik in haar ogen.

'Willen, ja. Maar misschien is het beter als ik het niet doe.' Ze wilde nog steeds dat het niet te snel ging. Ze was bang dat ze zich zou hechten en dat er dan iets mis zou gaan wat alles bedierf. 'Maar ik zal je vannacht zeker missen.'

'Ik jou ook,' zei Coop en hij meende het. Hij voelde zich als herboren. Hij stond erop om haar koffer naar haar flat te dragen. Hij was er nog nooit geweest en het was een schok voor hem. Hij stond versteld van de bergen gebruikte operatiejassen die op de grond lagen neergesmeten, versteld van de torenhoge stapel medische boeken en van de kale, sobere badkamer. Het enige dat ze had, waren handdoeken, zeep en toiletpapier. Meubilair was er praktisch niet, en ze had geen gordijnen, vloerkleden of leuke spulletjes. 'Mijn hemel, Alex, het lijkt wel een kazerne!' Ze had zich nooit om de inrichting bekommerd. Ze had er de tijd niet voor en het interesseerde haar niet. Ze kwam hier toch alleen maar om te slapen. 'Pas maar op dat deze woning niet onbewoonbaar verklaard wordt.' Uiteindelijk moest hij lachen om de manier waarop ze woonde. Het enige waar deze gevoelige jonge vrouw zich al die jaren om had bekommerd was haar artsencarrière. Hij had tankstations gezien die er gastvrijer uitzagen. 'Het beste zou zijn als je hier de fik in steekt en bij mij intrekt.' Maar hij wist dat ze dat niet zou doen. Voorlopig niet, tenminste. Daar was ze veel te voorzichtig en te onafhankelijk voor. Maar ondanks het onopgemaakte bed en de Spartaanse inrichting bracht hij de nacht bij haar door. De volgende morgen stond hij gelijk met haar op, en om zes uur ging ze naar haar werk. 'Toen hij weer in De Villa was, miste hij haar. Bij geen enkele vrouw had hij dat gevoel ooit gehad.

Later die morgen kwam Paloma, en toen ze Coops gezicht zag, was haar nieuwsgierigheid gewekt. Ze kreeg het idee dat hij werkelijk verliefd was op de jonge arts. Ze begon bijna sympathie voor hem te voelen. Misschien had hij toch een hart...

Die middag had hij een aantal afspraken en poseerde hij voor de cover van GQ. Het was al zes uur voor hij weer thuis was. Hij wist dat Alex nog aan het werk was. Ze zou tot de volgende morgen in het ziekenhuis zijn. Dat was de tol die ze moest betalen voor het weekendje Mexico. Anderen hadden haar uren overgenomen en nu zou ze een aantal dagen achter elkaar moeten werken om dat te compenseren.

Hij had het zich net gemakkelijk gemaakt in de bibliotheek met een glas champagne en een muziekje, toen hij bij de voordeur een angstaanjagend geluid hoorde. Het klonk als een machinegeweer of als een serie explosies. Het was of een gedeelte van het huis instortte. Hij stond op en keek uit het raam. Eerst zag hij niets, maar toen ving hij een glimp op van een jonge knaap. Coop sperde zijn ogen open van verbazing. De jeugdige vandaal reed op een skateboard de marmeren trappen af en maakte onderweg de meest vreemde luchtsprongen waarna hij weer landde op het marmer. Hij ging maar door. Met een paar snelle passen was Coop bij de voordeur en rukte die open met een woedende blik op zijn gezicht. Het smetteloze marmer lag er al sinds 1918 en nu zou dit crimineeltje met zijn skateboard het vernielen.

'Zeg, ben jij nou een haartje betoeterd! Als je niet gauw weg bent, bel ik de politie. Hoe ben je hier eigenlijk gekomen?' Als hij over het hek was geklommen, had het alarm moeten afgaan en dat was niet het geval geweest. Een andere manier om hier te komen, kon Coop niet bedenken. De jongen staarde met angst en verbazing naar de man die boven hem uittorende.

'Mijn vader woont hier,' was het enige dat hij er met benepen stem kon uitbrengen, terwijl hij het skateboard stevig tegen zijn borst geklemd hield. Hij had er geen moment bij stilgestaan dat hij het marmer zou kunnen beschadigen. Het had hem een prima plek geleken om zijn sprongen te oefenen en hij had er reuze lol in gehad, totdat Coop de deur had geopend en hem tierend had gedreigd dat hij hem zou laten arresteren.

'Wat bedoel je met "mijn vader woont hier"? Ik woon hier en goddank ben ik niet je vader!' zei Coop, die nog steeds kookte van woede. 'Wie ben je?'

'Ik ben Jason Friedman.' De jongen stond te trillen op zijn benen. Hij liet het skateboard op de grond kletteren. Alle twee schrokken ze ervan.

'Mijn vader woont in het gastenverblijf.' Hij was de vorige avond met zijn zus uit New York gekomen en vond het hier heerlijk. Na school was hij er meteen op uitgetrokken om het huis en het terrein te verkennen. Daar was hij de hele middag mee bezig geweest. De avond van hun aankomst had Mark hem en Jessica aan Jimmy voorgesteld. Ze hadden samen met Jimmy gegeten. Jason kende Coop alleen van wat zijn vader over hem had verteld. Toen ze aankwamen zat Coop in Mexico, waar hij het weekend zou doorbrengen. Jason keek Coop aan. 'En nu woon ik hier ook, met mijn zus,' voegde hij eraan toe, daarmee de zaak alleen maar erger makend. 'We zijn hier gisteren gekomen, vanuit New York.' Het enige dat de jongen wilde, was dat ze hem niet zouden arresteren. Hij was bereid alle informatie te geven die Coop verlangde, alleen om dat te voorkomen.

'Wat bedoel je met "ik woon hier"? Hoe lang blijf je?' Hij wilde weten hoe lang hij de aanwezigheid van deze vijand binnen zijn grenzen moest verdragen. Het stond hem vaag bij dat Liz had gezegd dat Mark kinderen in New York had die zo nu en dan zouden komen logeren. Maar dat zou dan voor een paar dagen zijn en sporadisch voorkomen.

'We zijn weg bij mamma en gaan bij pappa wonen. We haten haar vriend.' Zo openhartig was Jason gewoonlijk niet, maar hij was behoorlijk geïntimideerd door Coop.

'Hij zou jou ook haten als je met een skateboard over zijn marmeren trap ragde. Als je het ooit nog eens in je hoofd haalt, zal ik je eigenhandig afranselen.'

'Dat zal mijn vader niet toestaan,' zei Jason fel. De man had ze vast niet allemaal op een rijtje, dacht hij. Hij wist dat het een filmster was, maar eerst had hij gedreigd dat hij hem zou laten arresteren en nu wilde hij hem slaan. 'Dan komt u nog in de gevangenis.' Toen bond hij wat in. 'Trouwens, het spijt me. Maar ik heb uw trap niet beschadigd.'

'Dat had anders heel goed gekund. Ben je echt al verhuisd?' Dat was het meest afschuwelijke nieuws tot nu toe. Hij hoopte maar dat de jongen loog, maar hij had het angstige gevoel dat dat niet zo was. 'Je vader heeft me niet verteld dat je hier zou komen wonen.'

'Het ging allemaal op stel en sprong, door die vriend van mijn moeder. We zijn hier gisteren gekomen. Vandaag zijn we weer begonnen op onze oude school. Mijn zus zit op de middelbare school.'

'Dat maakt me er niet geruster op,' zei Coop, die hem pijnlijk getroffen aankeek. Dit zou hem toch niet gebeuren! Het kon niet waar zijn dat deze twee kinderen in zijn gastenvleugel zouden komen wonen. Hij zou ze moeten verwijderen en wel zo snel mogelijk, voor ze iets beschadigden of de woning tot aan de grond lieten afbranden. Hij zou zijn advocaat bellen. 'Ik zal een hartig woordje met je vader spreken,' zei hij dreigend. 'En geef hier dat ding.' Hij stak zijn hand uit naar het skateboard, maar Jason deed een grote stap naar achter. Hij was niet bereid het af te staan. Het was zijn lievelingsbezit en hij had het uit New York meegesleept.

'Ik heb toch gezegd dat het me spijt,' bracht Jason hem in herinnering.

'Je hebt zoveel gezegd, vooral over de vriend van je moeder.' Coop stond op de bovenste tree in al zijn aristocratische grandeur en keek op hem neer. Het was een lange man, en Jason stond op de marmeren vloer die naar de trap leidde. Vanaf die positie leek Coop een reus.

'Het is een eikel. We hebben de pest aan hem,' spuide Jason ongevraagd zijn mening.

Coop keek hem dreigend aan. 'Dat is dan jammer, maar het geeft jullie nog niet het recht om in mijn huis te wonen. Zeg je vader maar dat ik er morgen met hem over zal praten.' Onmiddellijk daarna liep hij terug naar het hoofdgebouw en sloeg de deur met een klap achter zich dicht. Jason skateboardde in vliegende vaart naar het gastenverblijf om zijn vader een afgezwakte versie van de ontmoeting te geven.

'Je had niet op de trap moeten skaten, Jase. Je had de treden kunnen beschadigen, het is een oud huis.'

'Ik heb tegen hem gezegd dat het me speet. Het is een echte etter.'

'Welnee, hij is heel aardig. Hij is gewoon niet gewend aan kinderen hier. We moeten hem een beetje ontzien.'

'Kan hij ons wegsturen?'

'Ik denk van niet. Dat zou discriminatie zijn - tenzij je natuurlijk iets verschrikkelijks doet en hem een legitieme reden geeft. Doe me een plezier en probeer dat te vermijden.' Beide kinderen waren meteen verliefd op het huis geweest. En Mark was dolenthousiast dat ze er waren. Ze waren uitzinnig van vreugde geweest toen ze hun oude schoolkameraadjes terugzagen. Jessica had al met iedereen die ze kende telefonisch contact gehad. En Mark had voor zijn kinderen gekookt. In de middag hadden ze Paloma op de binnenplaats ontmoet, en die was meteen dol op ze. Maar haar werkgever was beduidend minder van hen gecharmeerd. Hij wist nog steeds niet dat Paloma in haar vrije tijd zo af en toe de was en wat licht huishoudelijk werk voor Mark deed.

Coop had de deur nog niet achter zich dichtgesmeten of hij schonk zichzelf een hartversterking in en belde Alex op haar oproepapparaat. Drie minuten later belde ze terug. Ze kon aan zijn stem horen dat er iets verschrikkelijks was gebeurd. 'Mijn huis is in bezit genomen door buitenaardse wezens,' zei hij met trillende stem. Je kon nauwelijks horen dat hij het was.

'Is alles goed met je?' Ze klonk bezorgd.

'Allesbehalve. De kinderen van Mark zijn hier komen wonen. Ik heb er nog maar één ontmoet, en dat is een jonge crimineel. Ik zal onmiddellijk een uitzettingsprocedure in gang zetten. Maar het kan best zijn dat ik voor die tijd al een zenuwinzinking krijg. Die jongen was aan het skateboarden op de trap aan de voorzijde, en maakte sprongen op het marmer.' Ze moest lachen om zijn verhaal en was opgelucht dat er niets ernstigs was gebeurd. Maar Coop deed alsof het huis was ingestort.

'Ik denk niet dat je ze kunt verwijderen. Er zijn allerlei wetten om mensen met kinderen te beschermen,' zei ze verstandig. Zijn ontsteltenis amuseerde haar. Hij had echt de pest aan kinderen, precies zoals hij had gezegd.

'Ik heb wetten nodig die mij beschermen. Je weet wat voor hekel ik aan kinderen heb.'

'Hm, dat betekent dus dat wij er geen zullen krijgen?' Ze plaagde hem, maar hij kreeg het idee dat het nog weleens een belangrijk obstakel voor haar kon worden. Hij had er niet bij stilgestaan, maar ze was jong genoeg om kinderen te willen. Momenteel was hij niet in de stemming om erover na te denken.

'Alles is bespreekbaar,' zei hij wijselijk. 'Jouw kinderen zouden zich in ieder geval gedragen. Marks kinderen kennen geen manieren. Of beter gezegd, die ene niet. Hij heeft me verteld dat zijn zus op de middelbare school zit. Waarschijnlijk rookt ze crack en dealt ze op school.'

'Het zal allemaal wel meevallen, Coop. Hoe lang blijven ze daar?'

'Zo te horen voor altijd. Morgen is nog te lang. Ik zal morgen eens informeren bij zijn vader.'

'Nou, zorg dat je niet over je toeren raakt.' Maar ze kon horen dat hij dat al was.

'Ik raak nog aan de drank. Ik denk dat ik zwaar allergisch ben voor iedereen die jonger is dan vijfentwintig. Het kan toch onmogelijk zijn bedoeling zijn om zijn kinderen hier te laten wonen. Wat moet ik doen als het niet lukt om ze eruit te gooien?'

'We maken er het beste van en leren ze hoe ze zich moeten gedragen.'

'Schat, dat is lief gezegd van je, maar sommige mensen zijn hardleers. Ik heb hem gezegd dat hij zweepslagen krijgt als hij nog een keer skateboardt op mijn trap. Hij zei dat hij ervoor zou zorgen dat ik naar de gevangenis ging.' Het was geen erg goed begin geweest. Maar om te dreigen met een afranseling was ook niet echt politiek correct.

'Zeg gewoon tegen Mark dat hij ervoor moet zorgen dat ze je niet lastig vallen. Hij is een aardige kerel. Ik weet zeker dat hij het zal begrijpen.'

Toen Coop de volgende dag Mark belde, putte deze zich uit in verontschuldigingen voor alle overlast die Jason hem mogelijk had bezorgd. Hij legde de hele situatie aan Coop uit en zei dat hij er zeker van was dat zijn kinderen aan het eind van het schooljaar terug zouden gaan naar Janet. Hoogstwaarschijnlijk zouden ze maar drie maanden blijven logeren.

Voor Coop klonk het als een doodvonnis. Het enige dat hij had willen horen, was dat ze morgen zouden vertrekken, maar dat zat er hoegenaamd niet in. Mark verzekerde hem dat ze zich zouden gedragen. Coop berustte erin dat de kinderen en hij op elkaars lip zouden zitten. Hij wist dat er geen andere keus was. Voor hij Mark belde, had hij eerst met zijn advocaat gebeld; Alex had het bij het rechte eind gehad, hij zat met Jason en Jessica opgescheept. Zelfs de excuusbrief die Jason van Mark moest schrijven, stemde Coop nauwelijks milder. Hij was woedend dat Mark hen op een of andere wijze bij hem had binnengesmokkeld. Coop wilde niet het hoofd zijn van een middelbare school, crèche, welpenkamp of skateboardpark. Binnen een straal van honderd mijl van zijn huis, of waar hij ook was, wilde hij geen kinderen. Hij hoopte maar dat de romance van hun moeder snel eindigde en ze gauw naar haar zouden terugkeren.

12

Na Jasons eerste aanvaring met Coop zei Mark tegen zijn zoon dat hij altijd uit de buurt van het hoofdgebouw moest blijven en alleen op de oprit mocht skateboarden. Jason zag Coop een paar keer thuiskomen in zijn auto, maar er waren geen verdere incidenten, in ieder geval de eerste twee weken van hun verblijf niet. Ze waren blij om weer terug te zijn in Los Angeles bij hun vroegere vrienden en vonden het fijn op school. Hun nieuwe huis vonden ze echt 'vet', ondanks hun chagrijnige huisbaas, het etiket dat ze Coop hadden opgeplakt. Hij stond nog steeds afkeurend tegenover hen, maar zowel zijn accountant als zijn advocaat had gezegd dat er niets was wat hij kon doen. Er waren strenge wetten om kinderdiscriminatie tegen te gaan. Mark had hem er van tevoren op gewezen dat hij kinderen had en dat ze van tijd tot tijd zouden komen. Hij had het recht om daar samen met zijn kinderen te leven, ook al woonden ze er nu permanent. Het enige dat er voor Coop opzat, was dat hij aan hen gewend raakte en zijn beklag deed als ze iets uitspookten wat niet mocht. Behalve die ene keer dat Jason de trap aan de voorzijde had gebruikt als skateboardhelling, waren er tot nu toe geen problemen meer geweest.

Pas toen Alex voor de eerste keer het weekend bij hem doorbracht, gebeurde er wat. Om twaalf uur 's middags werden ze gewekt door een hels kabaal bij het zwembad. Het leek wel of er vijfhonderd mensen tegen elkaar schreeuwden. Ergens vandaan klonk luide rapmuziek. Alex luisterde naar de teksten en kon een glimlach niet onderdrukken. Ze waren nogal grof, maar erg grappig. De rappers toonden totaal geen respect voor volwassenen en lieten horen hoe kinderen over hen dachten.

Coop kwam half overeind. Hij maakte een geschokte indruk. 'Mijn god, wat gebeurt daar?' vroeg hij vol afgrijzen.

'Zo te horen is er een feestje,' zei Alex, die zich geeuwend uitrekte en dicht tegen hem aankroop. Om bij hem te zijn, had ze met vier mensen uren moeten ruilen. Het ging prima tussen hen. Coop wist zich goed aan te passen aan haar drukke leven. In jaren had hij niet zoveel plezier beleefd aan een vrouw. En ondanks een behoorlijk leeftijdsverschil, voelde ze zich erg op haar gemak bij hem. Ze had er nog eens goed over nagedacht. Nee, zijn leeftijd was niet belangrijk voor haar. Hij maakte een jeugdiger en veel interessantere indruk dan de meeste mannen van haar leeftijd.

'Het zijn vast opnieuw die buitenaardse wezens. Ik denk dat er zojuist weer een ufo is geland.' Hij had in de afgelopen drie weken tieners gesignaleerd, maar Mark scheen ze goed onder controle te hebben. Tot die morgen dan. Het was nog niet tot Coop doorgedrongen dat Paloma af en toe een oogje in het zeil hield. 'Zijn die lui verdomme doof. Je kunt die muziek in Chicago horen.' Hij stapte uit bed en keek uit het raam. 'Allemachtig, Alex, het zijn er duizenden.' Ze stapte ook uit bed om te kijken. Er waren twintig à dertig jongeren bij het zwembad, die lachten, schreeuwden en met dingen gooiden.

'Zo te zien hebben ze inderdaad een feestje,' stelde Alex vast. 'Er zal wel iemand jarig zijn.' Het deed haar goed om gezonde, gelukkige kinderen te zien die lol hadden. Na al die doodsstrijd en tragiek die ze in haar dagelijks leven zag, zag dit er prettig normaal uit. Maar Coop, die naast haar stond, keek verbijsterd.

'Buitenaardse wezens vieren geen verjaardag, Alex. Ze komen op het meest ongelegen moment uit het ei en dalen af naar de aarde om er alles wat ze tegenkomen kapot te maken. Ze worden hierheen gestuurd om ons en onze planeet te vernietigen.'

'Zal ik erheen lopen om ze te vragen of ze de muziek wat zachter willen zetten?' vroeg ze behulpzaam, met een brede grijns. Ze kon zien dat hij er echt door van slag was. Hij hield van zijn vredige, ordelijke leventje, hield ervan dat alles om hem heen mooi en stijlvol was. De songs waar ze naar luisterden hadden niets esthetisch. Ze had met hem te doen.

'Dat zou fijn zijn,' zei hij dankbaar. Ze trok een short en een t-shirt aan en glipte in haar sandalen. Het was een prachtige voorjaarsdag. Zodra ze terug was, zou ze ontbijt maken, beloofde ze. Hij bedankte haar en ging zich douchen en scheren. Hij zag er altijd uit als om door een ringetje te halen. Zelfs bij het opstaan zag hij er knap en betrekkelijk monter uit. Dit in tegenstelling tot Alex die altijd wakker werd met het gevoel of ze de hele nacht aan een touw achter een paard was aangesleept. Haar haar zat dan helemaal door de war en door de vele uren die ze werkte, voelde ze zich altijd uitgeput.

Maar ze had haar jeugd mee en leek zelf wel een tiener toen ze naar het zwembad liep om Mark de boodschap van Coop over te brengen.

Bij het zwembad aangekomen, zag ze dat Mark er was. Jessica was het middelpunt van een schare giechelende en gillende meisjes in badpak en bikini. De jongens waren 'cool' en negeerden hen. Mark deed zijn best om vanuit het zwembad een spelletje Marco Polo te organiseren.

'Hé, hallo, hoe gaat het met jou? Ik heb je een tijd niet gezien,' zei hij vriendelijk. Hij was zich al gaan afvragen of het nog aan was tussen Coop en haar. Maar andere vrouwen had hij daar ook niet gezien. Alles was de laatste weken betrekkelijk rustig geweest.

'O, ik moest werken. Is er soms iemand jarig of zo?'

'Jessie wilde gewoon graag met een aantal vriendinnen haar terugkeer vieren.' Jessica was dolgelukkig dat ze bij haar vader was, en wilde de eerste tijd niet met haar moeder praten. Mark werd er wanhopig van, maar tot nu toe was hij er niet in geslaagd om haar van gedachten te doen veranderen. Hij zei Janet keer op keer dat ze geduld moest hebben, maar Jessica bleef een onverzoenlijke indruk maken. Jason was tenminste genegen om met haar te praten, maar hij stak niet onder stoelen of banken dat hij het super vond om bij zijn vader te wonen.

'Sorry dat ik je erover lastig val, zo te zien hebben ze vreselijk veel plezier,' zei Alex verontschuldigend. 'Maar Coop heeft wat problemen met het lawaai. Zouden ze het geluid van de muziek wat zachter kunnen zetten?' Mark keek geschrokken en huiverde toen hij besefte hoe hard de muziek stond. Hij was zo gewend aan de chaotische drukte van kinderen, dat het hem niet was opgevallen. Het zou beter geweest zijn als hij Coop vooraf had gewaarschuwd, dat besefte hij ook wel, maar hij durfde momenteel zijn kinderen zelfs niet ter sprake te brengen.

'Het spijt me. Iemand moet in een onbewaakt ogenblik de volumeknop hebben opengezet. Je weet hoe kinderen zijn.' Dat wist ze inderdaad, en ze was blij om te zien dat het aardige, fatsoenlijke en gezonde kinderen waren. Er was niets afschrikkends te bekennen: geen tatoeage of hanenkam, alleen een heleboel oorringen en een enkele neuspiercing. In tegenstelling tot wat Coop haar zou hebben verteld als hij ze had gezien, zag niemand van hen eruit als een crimineel of een junk. Voor zover Alex kon zien waren het gewone wezens van vlees en bloed.

Mark kwam het water uit en liep naar de gettoblaster om het geluid zachter te zetten. Met een glimlach op haar gezicht sloeg Alex een paar ogenblikken de kinderen gade. Ze zag Jessica temidden van haar vriendinnen staan. Ze had voortdurend de slappe slag. Het was een aantrekkelijk meisje met lang, steil blond haar en een prachtig figuur. Verscheidene jongens keken verlekkerd naar haar, maar ze leek hen niet te zien. Toen zag ze Jason naderen in gezelschap van Jimmy. Hij droeg een vangershandschoen en had een honkbal in zijn hand. Ze waren serieus aan de praat en hij had een brede grijns op zijn gezicht. Jimmy had hem net geleerd hoe hij de bal met onfeilbare nauwkeurigheid effect kon meegeven. Het was een techniek die hij daarvoor nog niet had beheerst, maar Jimmy had het hem glashelder uitgelegd.

'Hallo!' zei Alex toen ze bij haar stilhielden. Jimmy maakte even een verlegen indruk en stelde haar vervolgens voor aan Jason. Er was altijd iets schuws in Jimmy's blik, alsof tegenwoordig zelfs het kijken naar mensen pijnlijk voor hem was. Alex kon zien hoe het verlies hem had aangepakt. Hij zag eruit als iemand die leed aan een trauma. Hij had diezelfde apathische blik die ze zo vaak in de ogen van ouders had gezien die net hun baby verloren hadden. Maar als hij met Jason praatte scheen hij zich meer op zijn gemak te voelen dan in het gezelschap van volwassenen. 'Hoe is het met je?' vroeg ze terloops. 'Heb je de laatste tijd nog mooie branden gezien?' De laatste keer dat ze hem had gezien, was toen Mark met z'n barbecue een bosbrand had veroorzaakt en ze even later opgepiept werd, omdat ze haar in het ziekenhuis nodig hadden. 'Dat was een hele belevenis.' Ze moesten beiden glimlachen bij de herinnering. Ze had nog steeds het onvergetelijke visioen van Coop die handtekeningen uitdeelde aan de brandweerlieden, terwijl het struikgewas nog nasmeulde. Ze moest lachen als ze eraan dacht.

'Het heeft mij een fantastisch diner opgeleverd,' zei Jimmy met een verlegen glimlach. 'Volgens mij hebben we jouw eten opgegeten, nadat je weg was. Jammer dat je moest werken. Maar als dat niet zo was geweest, hadden wij niets te eten gehad,' merkte hij verstandig op, en hij moest grinniken om zijn eigen herinneringen aan die avond. 'Het was me de avond wel. Sinds mijn studententijd heb ik niet meer zo'n kater gehad. Pas om elf uur de volgende morgen was ik in staat om naar mijn werk te gaan. Hij schenkt tamelijk exotisch spul en niet weinig ook.'

'Zo te horen heb ik heel wat gemist,' zei ze glimlachend tegen hem. Daarna richtte ze haar aandacht op Jason en vroeg hem welke positie hij op het veld innam. Hij zei dat hij korte stop was.

'Hij is een prima werper,' prees Jimmy hem. 'En een verrekte goeie slagman. Vanmorgen zijn we drie ballen kwijtgeraakt, allemaal over het hek. In één klap het park uit, geheide homeruns.'

'Indrukwekkend. Ik kan geen bal raken al zou mijn leven ervan afhangen,' bekende ze.

'Mijn vrouw ook niet,' zei hij, zonder erbij na te denken. De woorden waren zijn mond uit voor hij ze kon tegenhouden. Ze kon aan zijn ogen zien dat ze hem pijn deden. 'De meeste vrouwen kunnen geen bal slaan of werpen. Ze hebben andere dingen waar ze goed in zijn,' zei hij in een poging om het gesprek af te leiden van Maggie en terug te keren naar de wereld in het algemeen.

'Het zou best kunnen dat ik ook díe deugden niet bezit,' zei Alex luchthartig. Ze begreep dat het een moeilijk moment voor hem was geweest. 'Koken kan ik ook niet, al zou mijn leven ervan afhangen. Maar ik maak een meesterlijke pindakaassandwich en weet waar ik een fantastische pizza moet bestellen.'

'Meer heb je ook niet nodig. Ik ben een veel betere kok dan mijn vrouw was.' Verhip, nou deed hij het weer. Ze zag hoe hij zich verschanste achter een muur, nadat hij het had gezegd. Hij verloor zich in een afwezig stilzwijgen en ze kletste wat met Jason. Daarna ging de jongen zijn zus en haar vrienden opzoeken.

'Het zijn aardige kinderen,' zei Alex, die hoopte dat ze hem weer op zijn gemak kon stellen. Ze kon zien hoe moeilijk hij het had. Ze had willen zeggen hoezeer ze met hem meeleefde, maar wilde niet dat hij nog meer van streek raakte.

'Mark is uitzinnig van vreugde nu ze hier zijn. Hij miste ze enorm,' zei Jimmy, die weg probeerde te kruipen van de rand van de afgrond. Hij viel voortdurend in een afgrond van leed. Alles wat hij zei of deed, herinnerde hem aan Maggie. 'Hoe verwerkt onze huisbaas de nieuwe situatie?'

'Hij krijgt psychiatrische hulp en antidepressiva,' zei ze ernstig, en Jimmy barstte in lachen uit. Het was een feest om hem te horen lachen. Het was een vrolijkheid die in schril contrast stond met hoe hij zich, naar ze aannam, het merendeel van de tijd voelde.

'Is het zo erg met hem gesteld?'

'Eigenlijk nog slechter. Vorige week ging het bijna mis. Alle belangrijke functies deden het niet meer. Zijn hart en ademhaling stopten. Ik denk dat hij het wel redt, maar ik moest wel mijn kennis van beademingstechnieken ophalen. Hij ligt nu aan de beademing. Trouwens, nu ik het toch over hem heb: ik geloof dat ik maar beter kan teruggaan. Ik kwam hier om te vragen of de muziek wat zachter kon.'

'Wat wordt het?' vroeg Jimmy terloops. 'Tot nu toe was het rap, met een paar behoorlijk pikante teksten,' zei ze grijnzend tegen hem.

'Nee, ik bedoel het ontbijt: pindakaas of pizza?'

'Hm... Dat is een interessante vraag. Ik had er nog niet over nagedacht. Persoonlijk zou ik voor pizza van gisteren kiezen. Daar leef ik op. Met donuts als toetje, het liefst oudbakken. Maar ik denk dat Coop een wat gewonere smaak heeft: zoiets als eieren met spek.'

'Kun je het aan?' vroeg Jimmy bezorgd. Hij mocht haar graag. Ze straalde enorm veel warmte en mededogen uit. Hij wist niet precies wat ze deed. Iets met baby's, als hij het zich goed herinnerde. Hij had het idee dat ze goed was in haar vak. Ze was beslist slim en wekte de indruk hart voor de zaak te hebben. Hij was er nog niet achter wat ze zag in Cooper Winslow. Hij vond het een vreemde combinatie, maar de keuze van een levenspartner of een vriend of vriendin was vaak moeilijk rationeel te verklaren. Mensen schenen nooit het pad te volgen dat je verwachtte. Coop was oud genoeg om haar vader te zijn - of haar opa. Ze leek hem niet het type vrouw dat zich liet verlokken door beroemde namen en glamour. Hij begon zich af te vragen of Coop meer te bieden had dan hij dacht, of dat hij Alex had overschat. Dat laatste zou hij betreuren. Niettegenstaande de avond die Jimmy met hem had doorgebracht, had hij geen hoge dunk van Coop. Het was ongetwijfeld een charmante en knappe vent, maar veel inhoud of diepgang had hij niet.

'Zou ik 911 kunnen bellen voor een ontbijt?' vroeg Alex, die haar best deed een luchtige toon te blijven aanslaan. Het was een aardige man, en ze had met hem te doen.

'Tuurlijk, je laat Coop gewoon handtekeningen zetten,' zei hij gemelijk. Meteen daarna sloeg hij een verontschuldigende toon aan. Hij wist dat hij geen reden had om zich hatelijk over de man uit te laten. 'Sorry, dat was nergens voor nodig.'

'Geeft niet, hij heeft veel gevoel voor humor, ook als hij zelf het slachtoffer is. Het is een van de dingen die ik zo leuk aan hem vind.'

Het brandde op zijn lippen om te vragen wat er behalve zijn uiterlijke verschijning nog meer aantrekkelijk aan hem was, maar hij slikte zijn vraag in.

'Zeg, ik kan nu maar beter teruggaan. Ik denk dat we vandaag geen gebruik zullen maken van het zwembad. Coop zou hier absoluut niet tegen kunnen. We zouden hem in bedwang moeten houden.' Ze moesten alle twee lachen. Ze zwaaide naar Mark en wandelde terug naar het hoofdgebouw. Daar trof ze een prikkelbare Coop, die worstelde met het ontbijt. Hij had de muffins helemaal zwart laten worden en de dooiers van alle vier de eieren die hij aan het bakken was, waren kapotgegaan. De bacon was onherkenbaar verbrand, en overal op de tafel had hij sinaasappelsap gemorst.

Met een brede glimlach nam ze de chaos op. 'Je kunt koken!' zei ze met verbazing. Ze zou het niet veel beter hebben gedaan. Ze was veel beter thuis op de intensive care dan in de keuken. 'Ik ben diep onder de indruk.'

'Nou, ik niet. Waar zat je in vredesnaam? Ik was even bang dat die buitenaardse wezens je hadden gegijzeld.'

'Coop, het zijn aardige kinderen. Ik denk dat je je geen zorgen hoeft te maken. Ik heb gewoon wat zitten praten met Mark en Jimmy. En met Jason, de zoon van Mark. Alle kinderen bij het zwembad maken een beleefde, welopgevoede en evenwichtige indruk.' Met de spatel in zijn hand draaide hij zich naar haar om terwijl de eieren stonden te verbranden.

'Mijn god... Die lui uit de ruimte... Ze hebben jouw vorm aangenomen... Je bent een van hen... Wie ben je eigenlijk?' Hij had die opengesperde blik van afgrijzen in zijn ogen die je alleen in sciencefictionfilms zag. Ze moest om hem lachen. 'Ik ben nog steeds dezelfde, en met hen is alles goed. Ik vond alleen dat ik het je moest vertellen, anders maak je je maar zorgen.'

'Je was zolang weg, dat ik dacht dat je er met ze vandoor was gegaan, dus heb ik mijn eigen ontbijt maar gemaakt... Ons ontbijt,' corrigeerde hij zichzelf. Toen keek hij vol ontzetting om zich heen. 'Zullen we uit eten gaan? Ik betwijfel of dit nog te eten is.' Hij zag er wat moedeloos uit.

'Ik denk dat ik pizza's zou hebben laten aanrukken.'

'Als ontbijt?' Hij leek ontsteld. Met een blik van verontwaardiging richtte hij zich in zijn volle lengte op. 'Alex, jouw eetgewoontes zijn vreselijk. Hebben ze je tijdens je studie niets geleerd over voeding? Pizza is geen geschikt ontbijt, zelfs niet voor een arts.'

'Sorry,' zei ze nederig. Ze stopte twee nieuwe muffins in de toaster, nam de tafel af en schonk twee glazen sap in.

'Dit is vrouwenwerk,' zei hij met een opgeluchte blik waaruit een mannelijk vooroordeel sprak. 'Ik denk dat ik het verder maar aan jou overlaat. Ik hoef alleen maar sinaasappelsap en koffie.' Maar vijf minuten later had ze roerei, bacon, muffins, sap en koffie gemaakt, die ze hem op een dienblad op het terras bracht. Ze had zijn beste borden gebruikt en glazen van baccarat voor het sap. En opgevouwen tissues in plaats van servetten.

Hij liet zijn krant zakken. 'Wat je gemaakt hebt is voortreffelijk... Je moet alleen nog wat schaven aan de bediening... Een linnen tafellaken doet het altijd goed bij fraai porselein,' plaagde hij haar met een glimlach.

'Wees maar blij dat ik geen wc-papier heb gebruikt. Dat doen we in het ziekenhuis als we geen servetjes meer hebben. Het werkt prima, net zoals kartonnen borden en plastic bekertjes. Volgende keer zal ik er wel een paar voor je meenemen.'

'Dat is een pak van mijn hart,' zei hij grootmoedig. Ze weigerde stelselmatig zich ergens op te laten voorstaan, om het even waar ze was opgegroeid, of wat haar naam was. Ze hadden de heerlijke eieren die ze had gemaakt bijna op, toen hij de kans kreeg haar de vraag te stellen waar hij al even mee rondliep. 'Hoe zou je familie over mij denken, Alex? Over ons, bedoel ik. Wat denk je?' Hij maakte een bezorgde indruk en dat ontroerde haar. Ze had in toenemende mate het gevoel dat zijn gevoelens voor haar echt waren, en daar was ze eigenlijk wel blij mee. Tot nu toe was er in ieder geval niets aan hem wat haar tegenstond, maar hun relatie was nog pril. Ze gingen nu nauwelijks langer dan een maand met elkaar om. Als ze elkaar beter leerden kennen, kon er nog veel veranderen en zouden er problemen kunnen ontstaan.

'Wat maakt dat voor verschil? Zij bepalen mijn leven niet, Coop. Dat doe ik zelf. Ik beslis met wie ik omga.'

'Maar ze hebben er waarschijnlijk wel een mening over.' Uit wat hij over haar vader had gelezen, had Arthur Madison een mening over van alles en nog wat op deze planeet, en dat zou zeker het geval zijn waar het zijn dochter betrof. Voor zover Coop wist liepen de meningen en daden van Arthur Madison niet over van warmte en gezelligheid. Als er één was die bezwaar zou maken tegen hun verhouding, was hij het wel.

'Het botert niet erg tussen mijn familie en mij,' zei Alex ernstig. 'Ik hou ze op veilige afstand. Dat is een van de redenen dat ik hier woon.' Haar ouders hadden haar haar hele leven bekritiseerd, en haar vader had nooit een vriendelijk woord voor haar over. Haar enige zus was er de nacht voor de bruiloft met haar verloofde vandoor gegaan. Ze had met niemand van hen veel op. Voor Alex' gevoel had haar moeder ijswater in haar aderen en had ze al jaren geleden het plezier in het leven verloren. Ze stond toe dat haar man alles deed en zei wat hij wilde, zelfs waar het zijn kinderen betrof. Alex had altijd het gevoel gehad dat zij, Alex, was opgegroeid in een volkomen liefdeloze omgeving waarin iedereen op eigen voordeel uit was, om het even wie daarvan het slachtoffer werd.

Noch geld, noch het verstrijken van de tijd kon dat goedmaken. 'In feite zijn zij die buitenaardse wezens waar jij het over had. Ze zijn van een andere planeet gekomen om het leven op aarde te modelleren naar hun voorbeeld. Ze zijn er uitstekend voor toegerust: ze hebben geen hart, ze hebben een doorsneeverstand, waarmee ze alleen rechtlijnig kunnen denken, en ze hebben een ontstellende hoeveelheid geld dat ze uitsluitend ten eigen bate aanwenden. Hun geheime plan om de rijkdommen van de wereld zoveel mogelijk naar zich toe te harken is redelijk succesvol. Mijn vader gunt niemand iets, hij heeft lak aan iedereen, behalve aan zichzelf. Om het maar eens recht voor zijn raap te zeggen, ik hou niet van mijn ouders. En ze houden ook niet van mij. Ik ben niet van plan om me aan hun spelregels te houden. Ik pik hun praatjes niet. Dat heb ik nooit gedaan en dat zal ik nooit doen ook. Dus wat ze ook over ons denken, als ze het een keer te horen krijgen, en dat zullen ze ook wel volgens mij, interesseert me niet in het minst.'

'Nou, dat laat aan duidelijkheid niets te wensen over.' Coop was een beetje van zijn stuk gebracht door de felheid waarmee ze had gesproken. Het was niet moeilijk om te zien hoeveel pijn ze haar hadden gedaan, vooral haar vader. Coop had altijd gehoord dat Arthur Madison geen hart had en over lijken ging. 'Ik heb anders vaak gelezen dat je vader veel aan liefdadigheid doet.'

'Hij heeft een fantastische pr-man. Mijn vader geeft alleen maar aan doelen die hem in enig opzicht voordeel of aanzien opleveren. Hij heeft honderd miljoen dollar aan Harvard geschonken. Maar wat doet Harvard ertoe als er overal op de wereld kinderen van honger omkomen en als er mensen aan ziekten sterven die genezen hadden kunnen worden als iemand geld beschikbaar stelde? Nee, van echte liefdadigheid is bij hem geen sprake.' Bij haarzelf lag dat anders. Ze gaf negentig procent van het geld weg dat ze ieder jaar uit haar belegd vermogen kreeg en leefde zo bescheiden mogelijk. Ze veroorloofde zichzelf maar sporadisch kleine luxes, zoals haar flat aan Wilshire Boulevard. Ze vond dat ze een verantwoordelijkheid tegenover de wereld had, dat haar maatschappelijke positie dat juist met zich meebracht. Daarom had ze ook een jaar in Kenia gewerkt. Daar had ze beseft dat haar zus haar een grote dienst had bewezen door er met Carter vandoor te gaan, hoewel ze haar haatte om haar verraad. Maar Carter en zij zouden elkaar hebben afgemaakt. Het had haar jaren gekost om te ontdekken dat hij net zo was als haar vader, en haar zus leek in alles op haar moeder. Trouwen met een belangrijk iemand bracht geld, status, geborgenheid en een naam met zich mee. Dat was het enige waar haar zus op uit was. En het enige dat Carter wilde was de belangrijkste man van de wereld worden. Haar vader was egocentrisch en dat was Carter ook. Door de verwijdering was er geen gelegenheid om erover te praten, maar bij Alex bestond al jaren het vermoeden dat haar zus ongelukkig was. Alex vond het spijtig voor haar. Haar zus was een oppervlakkig, eenzaam, geesteloos, nutteloos mens.

'Wil je daarmee zeggen dat het je vader niets kan schelen als via de roddelpers of een ander medium bekend wordt dat wij wat hebben?' vroeg hij ongelovig. Dat was iets wat Coop niet had verwacht.

'Nee, dat beweer ik niet. Ik wil je juist vertellen dat het hem waarschijnlijk heel veel kan schelen. Maar mij interesseert het niets. Ik ben een volwassen vrouw.'

'Daar gaat het mij nu net om,' zei hij. Zo te zien was zijn bezorgdheid nog toegenomen. 'Vermoedelijk zal het hem niet aanstaan dat je een verhouding met een filmster hebt, laat staan iemand van mijn leeftijd.' Of met zijn reputatie. Hij was tenslotte jarenlang een beruchte playboy geweest. Alex was er zeker van dat zelfs haar vader dat wist.

'Kan zijn,' zei ze, wat hem er nauwelijks geruster op maakte. 'Hij is drie jaar jonger dan jij.' Dat kwam hard aan bij Coop. Evenmin als het andere dat ze had gezegd, klonk het als goed nieuws. Het enige verheugende feit was dat de mening van haar vader haar koud liet. Maar als haar vader boos genoeg werd, zou hij haar en Coop misschien nog behoorlijk wat problemen kunnen bezorgen. Hoe, dat wist hij niet, maar mensen die zo invloedrijk waren als Arthur Madison vonden altijd wel een manier.

'Kan hij ervoor zorgen dat je geen cent krijgt?' vroeg Coop. Hij klonk nerveus.

'Nee,' zei ze rustig, hoewel het Coop volstrekt niets aanging. Ze vermoedde dat hij het niet op zijn geweten wilde hebben dat haar familie haar problemen bezorgde. Het was lief van hem om zich daar zorgen over te maken. 'Het meeste wat ik heb, is afkomstig van mijn grootvader. De rest is door mijn vader al op een vermogensrekening gezet waar hij zelf niet meer aan kan komen. En ook al zou hij me onterven, dan zou me dat nog geen moer kunnen schelen. Ik verdien mijn eigen kostje. Ik ben arts.' Ja, dat was ze, en bovendien was ze de meest onafhankelijke vrouw die hij ooit had ontmoet. Ze wilde van niemand iets aannemen, en zeker niet van hem. Ze had Coop niet nodig, ze hield simpelweg van hem. Zelfs emotioneel was ze niet afhankelijk van hem. Ze genoot van zijn gezelschap, maar als het moest kon ze elk moment weggaan. Het was een benijdenswaardige positie. Ze was jong, intelligent, rijk, mooi en onafhankelijk. De volmaakte vrouw. Alleen had Coop graag gehad dat ze iets afhankelijker van hem was. Hij was niet zeker van Alex, had haar niet vast aan de haak. Ze was hier omdat zíj het wilde, en voor zolang ze het wilde. Alex boog zich naar hem over om hem een zoen te geven. 'Heb ik daarmee al je vragen beantwoord?' vroeg ze. Haar lange zwarte haar viel over haar schouders. Met haar blote voeten, short en t-shirt was ze net een van de tieners bij het zwembad.

'Voorlopig wel. Ik wil gewoon geen problemen veroorzaken tussen jou en je familie,' zei hij. Zijn woorden klonken vriendelijk en getuigden van verantwoordelijkheid. 'Dat zou een hoge prijs zijn om te betalen voor een romance.'

'Die prijs heb ik al betaald,' zei ze met een bedroefde blik.

'Die indruk kreeg ik ook.' Zo te horen was ze jaren geleden met een noodvaart uit Dodge vertrokken, vermoedelijk nadat haar zuster er met haar verloofde vandoor was gegaan.

De rest van de dag verliep heel plezierig. Ze lazen de krant, lagen op het terras in de zon en bedreven halverwege de middag de liefde. De tieners werden uiteindelijk rustig en ze hoorden hen nauwelijks meer. Voor het avondeten gingen Coop en zij zwemmen. De kinderen hadden het zwembad inmiddels verlaten. Alles was keurig schoongemaakt en weer op zijn plaats gezet. Het zag er allemaal piekfijn uit. Mark had er nauwkeurig op toegezien en hun alles laten opruimen voor het feestje was afgelopen.

's Avonds gingen zij en Coop naar de film. Mensen draaiden zich om toen hij bij de kassa kaartjes kocht, en twee mensen vroegen om zijn handtekening terwijl hij popcorn bestelde. Ze raakte eraan gewend dat ze waar ze ook kwamen nieuwsgierige blikken op haar gericht kreeg, en ze vond het vermakelijk als de mensen haar met de camera in de aanslag vroegen om opzij te gaan. Meestal poseerden er dan een of meer mensen uit hun groep met hem.

'Bent u ook beroemd?' vroegen ze haar botweg.

'Nee hoor,' zei ze met een bescheiden glimlach.

'Als u misschien een beetje kunt opschuiven.' Ze bewees hun die dienst. Met een lach op haar gezicht ging ze uit de weg, en achter de rug van de fotograaf trok ze gezichten naar hem. Maar ze vond het niet erg. Het was grappig en ze vond het leuk om hem ermee te plagen.

Na de film gingen ze naar een delicatessezaak om een sandwich te eten. Ze waren weer vroeg thuis. Ze moest om zes uur op. Om zeven uur begon haar werk in het ziekenhuis. Het was een geslaagd weekend geweest en ze was gelukkiger dan ooit met hem. Ze deed haar best om hem niet wakker te maken toen ze opstond. Hij had haar zelfs niet horen vertrekken en moest glimlachen om het briefje dat hij naast zijn scheerapparaat vond.

'Lieve Coop, bedankt voor het fantastische weekend... Heel rustig en ontspannen allemaal... Als je een foto met handtekening wilt, neem dan contact op met mijn agent... Ik bel je nog. Ik hou van je, Alex.'

Het merkwaardige was dat hij ook van haar hield. Hij had dat niet verwacht. Hij had gedacht dat ze alleen maar een welkome afleiding zou zijn, omdat ze zo anders was dan de vrouwen met wie hij gewoonlijk afspraakjes maakte. Hij was verbaasd, toen hij merkte hoe graag hij haar mocht. Ze was zo echt, zo sympathiek, zo liefdevol. Hij had totaal geen idee wat hij ermee aan moest. Meestal had hij eenvoudigweg een paar weken of maanden plezier, daarna ging hij over naar de volgende. Maar nu merkte hij dat hij over de toekomst nadacht en dat had alles te maken met haar persoonlijkheid, status en geld. Abes woorden waren niet aan dovemansoren gezegd. En als hij een rijke vrouw wilde - waar hij nog niet zo zeker van was - dan was Alex de aangewezen persoon. Er was niets op haar aan te merken. Een huwelijk met Alex zou hem niet in verlegenheid brengen. Er was veel dat ervoor pleitte. Soms wenste hij bijna dat ze een ander was. Hij kon onmogelijk net doen alsof ze mét een van de rijkste jonge vrouwen van het land was. Hij wist niet wat hij voor haar gevoeld zou hebben als dat niet zo was, wist niet of hij haar dan ook niet na een kortstondige flirt aan de dijk zou hebben gezet. Het maakte alles ingewikkeld en vertekende de dingen. Hij wantrouwde zijn motieven veel meer dan zij dat deed. En toch, ondanks alles, besefte hij dat hij van haar hield, wat dat ook mocht betekenen voor nu of voor de toekomst.

Hij pakte zijn scheerapparaat. 'Waarom geniet je er niet gewoon op een ontspannen manier van?' vroeg hij aan zijn spiegelbeeld.

Wat het zo ongemakkelijk maakte, was dat ze hem noopte tot een nauwgezet gewetensonderzoek. Hield hij wel van haar? Was ze niet alleen maar een heel rijke jongedame die hem voor altijd van al zijn problemen kon verlossen, als hij met haar trouwde? Tenminste, als haar vader het al zou toestaan. Ze had hem weliswaar gezegd dat het haar geen bal kon schelen wat haar vader zei en dat zijn mening er voor haar niet toe deed, maar hij hechtte daar geen onvoorwaardelijk geloof aan. Ze was per slot van rekening een Madison, en dat bracht verantwoordelijkheden met zich mee met betrekking tot partnerkeuze, nageslacht en fortuin.

En dan was er nog iets... Kinderen... Nog steeds voelde hij absoluut niets voor kinderen, zelfs niet als ze rijk waren. Hij vond ze onuitstaanbaar en wilde ze niet. Nooit. Maar zij was nog veel te jong om geen kinderen te willen. Ze hadden er nog niet echt over gepraat, maar het was zelfs hem duidelijk dat ze er ooit een paar zou willen. Voor Alex lag het waarschijnlijk anders, maar hij vond alles maar ingewikkeld en ondoorzichtig. Het allerergste was nog dat hij haar niet wilde kwetsen. Bij geen enkele vriendin had hij zich daar ooit eerder zorgen over gemaakt. Alex haalde het beste in hem naar boven, en hij was er helemaal niet zeker van of hij dat wel prettig vond.

Hij was zich aan het scheren toen de telefoon ging. Hij nam niet op. Hij wist dat Paloma ergens in huis rondzwierf, maar waar ze zich ook bevond, ze liet de telefoon gaan. Het kwam bij hem op dat het Alex zou kunnen zijn. Ze werkte nu een aantal dagen achtereen om het weekend te compenseren. Met het scheerschuim nog op zijn gezicht snelde hij naar de telefoon en zodra hij haar hoorde was hij uit zijn hum. Het was Charlene en ze klonk gespannen.

'Ik heb je vorige week gebeld en je belde maar niet terug,' begon ze meteen op beschuldigende en boze toon.

'Ik heb je boodschap niet ontvangen,' zei hij naar eer en geweten. 'Heb je een bericht op mijn antwoordapparaat achtergelaten?' Hij veegde met zijn handdoek de rest van het schuim van zijn gezicht.

'Ik heb met Paloma gesproken,' zei ze op laatdunkende toon. Hij hoefde haar stem maar te horen of hij kreeg de kriebels. Zijn slippertje met haar leek lichtjaren verwijderd van wat hij nu had met Alex. Momenteel had hij een fatsoenlijke verhouding met een respectabele vrouw en geen seksueel circus met een meisje dat hij nauwelijks kende. Tussen de twee vrouwen en de gevoelens die hij voor hen had, gaapte een wereld van verschil.

'Dat is dan meteen de verklaring,' zei Coop vriendelijk. Hij wilde het gesprek zo snel mogelijk beëindigen. Als het aan hem lag, zag hij haar nooit meer. Hij was heel blij dat de schandaalpers er geen lucht van had gekregen, maar ze waren dan ook praktisch nooit uitgegaan. Bijna alles wat ze samen deden had zich in zijn slaapkamer afgespeeld. 'Paloma geeft me alleen berichten door als haar hoofd ernaar staat en dat is zelden het geval.'

'Ik moet je zien.'

'Dat lijkt me niet zo'n goed idee. Ik ga trouwens vanmiddag de stad uit.' Dat was een leugen, maar meestal werkte het ontmoedigend. 'Ik denk niet dat we elkaar nog iets te zeggen hebben, Charlene. Het was leuk, maar daarmee is dan ook alles gezegd.' Hij had maar twee weken wat met haar gehad, tussen Pamela en Alex door. Het was nauwelijks een reden voor theater en drama.

'Ik ben zwanger.' Ze had hem geloofd toen hij zei dat hij van plan was de stad uit te gaan, en achtte het raadzaam om het hem te vertellen nu ze de kans had. Aan Coops kant van de lijn viel een lange, diepe stilte. Hij had zoiets al vaker bij de hand gehad, en het was altijd vrij gemakkelijk geweest om het probleem uit de wereld te helpen. Wat tranen, een paar opbeurende woorden en geld om de abortus te betalen, en het was gepiept. Vermoedelijk zou het deze keer niet anders gaan. 'Ach, wat vervelend voor je. Zeg, ik wil je niet kwetsen, maar weet je wel zeker dat het van mij is?' Vrouwen hadden er altijd een hekel aan als hij dat vroeg, maar sommigen waren er inderdaad niet zeker van. In dat geval was hij gewoonlijk minder meevoelend. En in Charlenes geval scheen de vraag zeker gerechtvaardigd. Hij wist dat ze zich voor en na - en misschien wel tijdens - hun kortstondig avontuur, op romantisch gebied niet onbetuigd had gelaten. Seks was de pijler van Charlenes bestaan. Het was haar voornaamste middel van communicatie en vergelijkbaar met de eetzucht en koopzucht van sommige vrouwen. Ze was een heel actieve jonge vrouw.

Charlene klonk als de beledigde onschuld zelf. 'Natuurlijk weet ik zeker dat het van jou is. Dacht je dat ik je anders zou bellen?'

'Dat is een interessante vraag. Maar in dat geval heb ik met je te doen. Weet je een goede dokter?' Haar mededeling had hem terughoudend en erg voorzichtig gemaakt. Hij voelde zich bedreigd.

'Nee. En ik heb geen geld.'

'Ik zal zorgen dat mijn accountant je een cheque stuurt om alle kosten te dekken.' Tegenwoordig was een abortus niet moeilijk. Vroeger moest je de Mexicaanse grens over of naar Europa. Nu was het net zo makkelijk als het poetsen van je tanden, voor Coop tenminste. Risico liep je niet en het was ook niet duur. 'Ik zal je de namen van een paar artsen geven.' Het was maar een rimpeling in de zee van zijn leven, geen vloedgolf. Het had allemaal veel erger gekund. Zoals een publiek schandaal, iets wat hij vanwege Alex nu absoluut niet kon gebruiken.

'Ik wil het kind,' zei ze. In Coops oren klonk het koppig en hardnekkig. Vanuit zijn gezichtspunt was ze gevaarlijk en bedreigend. Hij wilde maar één ding: zichzelf en Alex beschermen. Charlene vormde voor hem een levensgrote bedreiging. Hij had nooit van haar gehouden. Hij voelde zich niet alleen enorm bedreigd door wat ze zei, maar ook door de toon waarop ze sprak. Haar benarde toestand had meer weg van een chantagemiddel dan van een menselijk dilemma. Het was moeilijk voor hem om nog iets voor haar te voelen. Alle beschermende gevoelens die hij bezat, koesterde hij niet voor haar, maar voor Alex. Hij wilde niet dat Alex van streek raakte door deze nachtmerrie.

'Dat lijkt me geen goed idee, Charlene' zei hij. Hij probeerde afstand te houden. Hij kon er niets aan doen, maar eigenlijk vond hij dat ze het ook wel had kunnen regelen zonder hem erin te kennen. Ze hadden tenslotte nauwelijks iets gehad. In plaats daarvan wilde ze hem betrekken bij haar drama. Maar het hebben van een kind van een beroemdheid - en ook het afpersen van geld - trok sommige vrouwen aan. Ze scheen het gevoel te hebben dat ze recht op hem had, wat hem de stuipen op het lijf joeg. Hij was niet van plan om zich voor haar karretje te laten spannen. 'Daar kennen we elkaar niet goed genoeg voor. Bovendien ben je te jong en te aantrekkelijk voor zo'n handenbindertje. Die leveren alleen maar ellende op.' Het was een verstandige strategie die in het verleden had gewerkt, maar Charlene leek van geen wijken te weten. Waarom zou ze eigenlijk een kind willen van iemand die bijna een vreemde voor haar was? Toch alleen omdat in dit geval die vreemde Cooper Winslow heette.

'Ik heb zes abortussen gehad, Coop. Ik kan er niet nog een bij hebben. Bovendien wil ik ons kind.' Onze baby, zei ze, en dat was precies waar het haar om ging. Ze probeerde hem mee te sleuren in de ellende. Onwillekeurig vroeg hij zich af of ze wel zwanger was, of dat dit een truc was om aan geld te komen. 'Ik wil je zien, Coop.'

'Ook dat lijkt me geen goed idee.' Nee, dat was wel het laatste wat hij wilde. Een hysterische ontmoeting met haar ontbrak er nog maar aan. Ze wilde hem terug, wilde dat hij zich verplicht tegenover haar voelde, dat was het enige dat ze echt wilde, maar daarvoor bedankte hij. Hij had geen moment geloofd dat ze de waarheid sprak en was niet van plan om zijn relatie met Alex op het spel te zetten. Zijn verhouding met Charlene had niet meer dan drie weken geduurd; zijn relatie met Alex zou misschien voor het leven zijn. 'Ik kan je niet voorschrijven wat je moet doen, maar ikzelf voel veel voor een abortus.' Hij was niet zo dom om smekend te klinken. Het liefst zou hij haar nu wurgen, inclusief de baby, als die er was. Hij was er zelfs nog niet van overtuigd dat ze zwanger was. Of, mocht dat wel zo zijn, dat het kind van hem was.

'Ik laat het niet weghalen!' zei ze op klagende toon. Toen begon ze te huilen. Ze hield zoveel van hem, zei ze. Ze had gedacht dat ze voor altijd samen zouden zijn, gedacht dat hij ook van haar hield. Hoe moest het nu met een kind dat geen vader had?

'Precies,' zei hij koel. Hij was vastbesloten om haar zijn bezorgdheid niet te laten merken. 'Geen kind verdient een vader die het niet erkent. Ik trouw niet met je. Ik ben zelfs niet van plan om jou of het kind te zien. Ik wil geen vader worden. Nooit heb ik je de indruk gegeven dat ik van je hield, Charlene. We waren twee volwassenen die een paar weken lang seks met elkaar hadden. Meer was er niet. Laat daar geen misverstand over bestaan.'

'Dat is nou net hoe kinderen op de wereld komen,' zei ze, en ze begon ineens te giechelen. Hij had het gevoel alsof hij in een erg slechte film terechtgekomen was, en dat beviel hem niks. Door al het ongemak dat ze hem bezorgde, kreeg hij zelfs nog meer de pest aan haar. 'Het is ook jouw kind, Coop,' zei ze bijna kirrend.

'Het is mijn kind niet. In dit stadium is het niemands kind. Het is niets. Het is een nietszeggende cel ter grootte van de kop van een speld. Je zult het niet eens missen.' Hij wist dat dat niet helemaal waar was. Haar hormonen zouden haar doen geloven dat ze ervan hield. Maar hij weigerde daar aandacht aan te besteden.

'Ik ben katholiek.' Hij kromp ineen toen ze het zei.

'Ik ook, Charlene. Maar als dat enig verschil zou maken, zouden we niet met elkaar naar bed zijn gegaan zonder te zijn getrouwd. Volgens mij heb je geen echte keus. Je bent of verstandig of heel, heel dom. Als je ervoor kiest om dom te zijn, dan doe ik daar niet aan mee. Als je het kind houdt, doe je dat zonder mijn steun of zegen.' Hij was van plan daaraan vast te houden en wilde dat dat haar van begin af aan duidelijk was. Hij vond het beter dat ze het wist en geen illusies over hem zou koesteren.

'Je zult je kind wel móéten onderhouden,' zei ze nuchter. 'Dat ben je wettelijk verplicht.' Ze was heel sluw. 'En ik kan niet werken als ik zwanger ben. Ik kan niet acteren of poseren met een grote, dikke buik. Je bent verplicht me te helpen.' Hij kon zichzelf momenteel nauwelijks bedruipen en voelde er helemaal niets voor om haar financieel te steunen. 'We moeten maar eens om de tafel gaan zitten om de zaak te bepraten,' zei ze. Ze klonk ineens bijna opgewekt. Vermoedelijk dacht ze dat ze hem er uiteindelijk in zou kunnen luizen - misschien zelfs wel in een huwelijk - als ze de baby had. Maar het enige gevolg was dat hij haar haatte. Naar zijn mening vormde ze niet alleen een bedreiging voor zijn financiën, maar ook voor zijn relatie met Alex, die zoveel voor hem betekende. 'Ik wil je niet zien,' zei hij op ijzige, vastberaden toon. Dit liet hij zich niet aandoen.

'Ik denk dat je wel zult moeten, Coop,' zei ze. Haar stem klonk dreigend. 'Wat zullen de mensen wel denken als ze erachter komen dat je niet voor mij en ons kind wil zorgen?' Ze deed het voorkomen alsof hij na een tienjarig huwelijk zijn gezin met zeven kinderen in de steek had gelaten. Ze was een vrouw met wie hij een paar weken lang naar bed gegaan was en nu ontpopte ze zich als een chanteuse en een nachtmerrie. 'Wat zullen de mensen denken als ze ontdekken dat je me chanteert?' vroeg hij met een scherpte in zijn stem die hij niet langer kon onderdrukken.

'Dit heeft niets te maken met chantage, maar alles met vaderschap,' zei ze luchtig. 'Zo gaat het in het leven, Coop. Mensen trouwen en krijgen kinderen, en soms krijgen ze kinderen en trouwen ze.' Ze deed het voorkomen alsof het onvermijdelijk was. Hij kreeg de neiging haar te slaan. Zo harteloos en onbeschaamd had nog nooit iemand hem behandeld. Alle andere vrouwen die hij zwanger had gemaakt, waren redelijk geweest. Charlene was dat niet en was er ook niet toe bereid. Dit was een gouden kans voor haar.

'Met of zonder baby, ik trouw niet met je, Charlene. Knoop dat goed in je oren. Het kan me geen ene moer schelen wat je doet. Het geld voor een abortus kun je krijgen en daarmee houdt het op. Als je ondersteuning van me verlangt, zul je me moeten dagvaarden.' Ze zou het doen, daar twijfelde hij niet meer aan. Hoogstwaarschijnlijk voor het oog van de camera's.

'Ik zou het afschuwelijk vinden, als het zover zou komen, Coop. Het zou zoveel negatieve publiciteit opleveren, voor ons alle twee. Het zou onze carrières werkelijk kunnen schaden.' Hij zei maar niet dat er bij haar van een carrière geen sprake was. Hij wilde geen olie op het vuur gooien. Bovendien was de waarheid dat hetzelfde ook voor hem gold. Ze huurden hem alleen nog maar in voor gastrolletjes en een enkel spotje. Maar hij wilde koste wat kost een schandaal met haar vermijden. Nooit was hij verwikkeld geweest in iets wat ook maar op een schandaal leek. Hij mocht dan misschien bekend staan als lichtzinnig en als een playboy, maar niemand had ooit iets werkelijk schandaligs over hem vermeld. Als Charlene haar zin kreeg, zou ze daar verandering in brengen. En door zijn huidige verhouding met Alex kwam dat op een hoogst ongelegen moment. Arthur Madison zou dat echt waarderen. 'Kunnen we misschien even lunchen voor je vertrekt?' Ze klonk zielig en onschuldig. Het ene moment was ze wraaklustig, het volgende weer poeslief. Even had hij bijna medelijden met haar, toen was het gevoel van bedreiging er weer.

'Nee, daar komt niets van in. Ik stuur je deze morgen nog een cheque. Hoe je het oplost, is jouw zaak. Maar reken er niet op dat ik alsnog enthousiast word, of van gedachten verander. Als je mijn kind houdt, wil ik niet betrokken raken bij deze waanzin.'

'Zie je nou wel?' Ze klonk voldaan. 'Ook jij beschouwt het al als je kind. Het is ons kind, Coop, en het wordt een prachtbaby.' Haar verbeelding ging met haar aan de haal. Hij wilde de hoorn neerleggen.

'Je bent niet goed snik. Dag Charlene.'

'Tot ziens, pappa,' fluisterde ze, waarna ze ophing. Hij staarde met afgrijzen naar de telefoon. Dit was echt een nachtmerrie.

Hij vroeg zich af wat ze ging doen. Zou ze beseffen dat hij niet bereid was mee te werken, en zich laten aborteren, of zou ze de baby koste wat kost willen hebben? Dat laatste zou waarschijnlijk een afschuwelijk schandaal veroorzaken, zeker nu hij iets met Alex had. Hij besloot dat het beter was om het op te biechten aan Alex. Normaal zou hij haar niets hebben gezegd, maar er stond zoveel op het spel. Hij wist niet waar het op uit zou draaien. Charlene was een ongeleid projectiel. Het was onvoorspelbaar wat ze zou gaan doen. Hij besefte dat er twee dingen waren die hij meteen moest doen, ook al had hij daar nog zo'n hekel aan.

Eerst moest hij Charlene een cheque sturen om de kosten van een abortus te dekken. Daarna moest hij Alex zien te vinden om het haar te vertellen. Hij liep naakt door de slaapkamer, greep zijn chequeboek en schreef een cheque uit voor een bedrag dat hij passend achtte. Vervolgens belde hij naar Alex in het ziekenhuis. Hij liet een boodschap voor haar achter. Zodra ze even tijd had moest ze hem bellen. Niet dat hij erop zat te wachten om het haar te vertellen, maar onder deze omstandigheden was dat waarschijnlijk het verstandigste wat hij kon doen. Hij hoopte maar dat ze hem niet meteen de bons zou geven als hij het haar vertelde.

13

Een halfuur nadat Alex Coops bericht had ontvangen, belde ze hem terug. Ze was bezig geweest met de rapportage over een nieuwe opname. Daarna was er een nieuw patiëntje binnengebracht: een te vroeg geboren baby met een hartklepprobleem. Het probleem was waarschijnlijk te verhelpen, maar het kindje had veel zorg nodig. Alex klonk gejaagd en afwezig aan de telefoon.

'Dag. Je had gebeld?'

'Is het druk daar, vanmorgen?' Hij probeerde zijn nervositeit voor haar te verbergen. Plotseling besefte hij hoeveel ze voor hem betekende, en dat niet alleen vanwege haar geld. Hij wilde haar echt geen pijn doen, of haar kwijtraken.

'Valt wel mee. Er gebeurt van alles, maar een gekkenhuis is het hier nog niet.' Ze scheen alles volledig onder controle te hebben. Maar ze vond het altijd prettig om iets van hem te horen en met hem te kletsen als ze even tijd had. Het was aardig van hem geweest om haar te bellen.

'Heb je tijd voor een snelle lunch?' vroeg hij. Hij probeerde het zo normaal mogelijk te laten klinken.

'Sorry, Coop, maar ik kan hier niet weg. Ik heb hier de leiding. Daarom zit ik hier vast.' Ze had dienst tot de volgende ochtend. 'Ik mag het gebouw niet verlaten.'

'Dat hoeft ook niet. Zal ik bij jou langskomen om koffie te drinken?'

'Als je het niet erg vind dat ik hier niet weg kan, vind ik dat prima. Is er soms iets?' Hij klonk normaal, maar hij had nooit eerder voorgesteld om langs te komen in het ziekenhuis. Ze vroeg zich af of hij haar miste.

'Nee, ik wil je gewoon zien.' Ze werd bijna zenuwachtig van de manier waarop hij het zei. Hij had gezegd dat hij om twaalf uur zou komen, en zodra ze had opgehangen, nam een spoedgeval al haar aandacht in beslag. Ze was nog druk bezig met de afwikkeling en het tekenen van formulieren toen de assistente van de afdelingsbalie belde om te zeggen dat er iemand voor haar was.

'Is het degene die ik denk dat het is?' vroeg de vrouw vol bewondering toen ze Alex op haar afdeling belde. Alex moest lachen.

'Ik denk het wel.'

'Poe, wat een knappe vent,' zei de receptioniste bewonderend. Hij bevond zich net buiten gehoorsafstand. Alex liet haar papierwerk rusten en glimlachte.

'Ja, dat is hij zeker. Zeg hem maar dat ik eraan kom.' Het was een goed moment om te pauzeren. Ze holde de kamer uit in haar ziekenhuiskleding met daarover haar witte jas. Ze droeg sokken en Zweedse muilen. Haar stethoscoop hing vreemd gedraaid om haar hals en uit haar jaszak staken een paar rubberhandschoenen. Haar haar had ze opgestoken in een vlecht. Ook deze keer had ze niet de moeite genomen om make-up op te doen. Dat deed ze nooit als ze werkte. Het was net een verklede tiener, zoals ze daar door de gangen naar hem toesnelde.

'Dag, Coop,' zei ze vrolijk, met een stralende glimlach. De mensen die bij de intensive care rondhingen, probeerden onopvallend naar hem te kijken. Ze was er inmiddels aan gewend. Coop zag er zoals altijd onberispelijk uit. Hij droeg een sportcolbert van tweed, een beige coltrui, een perfect geperste kaki broek en bruine suède instappers. Hij zag eruit alsof hij uit een modetijdschrift was gestapt. Zelf had ze het gevoel of iemand haar door het struikgewas had gesleept.

Ze zei tegen de assistente dat ze naar het zelfbedieningsrestaurant ging om even vlug wat te eten. Als ze haar nodig hadden, moest ze haar oppiepen. 'Met wat geluk laten ze ons misschien wel tien hele minuten met rust.' Ze ging op haar tenen staan en kuste hem, en hij sloeg een arm om haar heen. Ze namen de lift naar het souterrain. Terwijl de deuren zich sloten, zag Alex hoe de mensen naar hen keken. Ze glimlachte. Hij was een indrukwekkende verschijning. 'Je hebt er zojuist voor gezorgd dat mijn aanzien hier met vierduizend procent is gestegen. Je ziet er fantastisch uit.' Vertederd door haar woorden drukte hij haar tegen zich aan.

'Jij ook. Je ziet er echt uit als een dokter met al die dingen.' Haar stethoscoop hing om haar hals, ze had haar pieper bij zich, en op een van haar zakken zat een klem die ze was vergeten te verwijderen. Die beroepsattributen maakten haar volwassener. Het zou ook een prachtig Halloween-kostuum zijn. Het imponeerde hem haar daar te zien. Hij was onder de indruk van de vanzelfsprekendheid waarmee ze langs de balie was gesneld en een van de verpleegsters had geïnstrueerd, voor ze zich tot hem had gewend. Ze was iemand van formaat. Dat maakte hem nog nerveuzer bij de gedachte wat hij haar zo zou gaan zeggen. Hij had geen flauw idee hoe ze zou reageren. Maar hij besefte dat hij het haar moest vertellen, voor iemand anders het deed. Dat gedoe met Charlene kon nog linke soep worden.

Ze maakten een keuze uit de sandwiches en legden ze op het dienblad. Alex schonk voor hen beiden een beker koffie in. 'Dit spul is behoorlijk riskant,' waarschuwde ze hem. Ze wees op de koffie. 'Ze zeggen dat er rattengif in zit, en ik geloof hen. Ik breng je na de lunch wel naar de eerste hulp, mocht je dat nodig vinden.'

'Ben ik even blij dat je dokter bent,' zei hij. Hij rekende de lunch af en volgde haar naar een kleine hoektafel. Gelukkig zaten ze er afgezonderd van de anderen, en scheen niemand in het restaurant hem tot nu toe herkend te hebben. Hij wilde een paar minuten rustig met haar praten. Voor hij zijn sandwich had uitgepakt zat ze al te eten. Hij nam een paar minuten de tijd om moed te verzamelen, en ze zag dat zijn hand trilde toen hij suiker in zijn koffie deed.

'Wat is er met je, Coop?' Ze was kalm, ongedwongen en meevoelend, en haar ogen stonden vriendelijk.

'Niets... Of toch... Er is deze morgen iets gebeurd.' Ze keek naar zijn ogen en wachtte op wat hij ging zeggen. Ze kon zien dat hij bezorgd was. Zijn sandwich en koffie waren nog onaangeroerd.

'Iets ergs?'

'Iets vervelends. Ik wou er met je over praten.' Ze had in de verste verte geen idee wat het was. Zijn ogen verrieden niets. Hij haalde diep adem en stak van wal met wat naar hij vreesde binnenkort een schandaal zou veroorzaken. 'Ik heb een paar onverstandige dingen in mijn leven gedaan, Alex. Niet veel, maar een paar. Meestal had ik een prachtige tijd. Ik heb niemand pijn gedaan. Over het algemeen doe ik de dingen open en bloot, met mensen die de spelregels kennen.' Zijn woorden maakten haar angstig. Ze wist zeker dat hij op het punt stond haar te vertellen dat het uit was tussen hen. Zo te horen was dit de inleiding. Ze had het eerder meegemaakt, maar dat was al lang geleden. Sinds die tijd had ze iedereen op afstand gehouden. Totdat Cooper kwam. Vanaf hun eerste ontmoeting was ze verliefd op hem. En nu klonk het als een afscheidswoord. Ze leunde achterover in haar stoel en keek naar hem. Ze zou haar harde lot in ieder geval met waardigheid en moed onder ogen zien. Hij keek naar haar en kon zien dat ze terugdeinsde. Het was zelfbescherming. Maar hij ging verder. Het moest. 'Ik heb nooit van iemand geprofiteerd. Ik spiegel de vrouwen niets voor. De meesten met wie ik wat heb gehad, deden dat bij hun volle bewustzijn. Ik heb een paar fouten gemaakt, maar door de bank genomen heb ik niet veel op mijn kerfstok. Geen ongelukken, geen slachtoffers. Wanneer het voorbij is, is het van beide kanten "tot ziens" en "dank je". Voor zover ik weet, is er niemand die me haat. De meeste vrouwen met wie ik een verhouding heb gehad, vinden me aardig, en dat is wederzijds. En de fouten waren een kort leven beschoren en werden snel hersteld.'

'En nu? Is dit van ons ook een fout?' Ze vroeg zich af of hij op dit ogenblik bezig was een fout te herstellen. Het kostte haar moeite om haar tranen terug te dringen, terwijl hij aan het woord was. Maar hij leek geschokt door haar vraag.

'Van ons? Natuurlijk niet! Denk je dat ik daarop zinspeel? Ach, schatje toch... Dit gaat niet over ons. Dit gaat over een stomme streek die ik heb uitgehaald voor ik jou ontmoette.' Ze leek enorm opgelucht, terwijl hij haar handen in de zijne hield en zijn verhaal vervolgde. 'Ik zal proberen om het kort te houden.' Hij moest wel, nu de kans bestond dat ze onderbroken zouden worden. Dat zou vreselijk zijn, hij móést het haar vertellen. 'Kort voordat ik jou ontmoette, had ik wat met een jonge vrouw. Misschien had ik het niet moeten doen. Het is een eenvoudig meisje dat graag actrice wil worden. De enige rollen die ze tot dusver heeft gehad, waren rolletjes in pornovideofilms en commercials. Veel heeft ze niet mee, maar ik vond het een aardige meid. We speelden beiden een spel. Ze kende de spelregels. Ze was niet onschuldig, ze kende het klappen van de zweep. Ik heb haar nooit misleid. Ik heb nooit voorgewend dat ik om haar gaf. Het was voor alle twee een seksueel intermezzo, meer was het niet. Het was heel snel voorbij. Zelfs ik heb snel genoeg van een vrouw met wie ik niet kan praten. Er leek geen vuiltje aan de lucht.'

'En?' Alex kon de spanning niet verdragen. Het was duidelijk dat hij niet verliefd was op die vrouw, maar wat bedoelde hij te zeggen?

'Ze heeft me vanmorgen gebeld. Ze is zwanger, zegt ze.'

'Shit,' zei Alex enkel, maar met een gevoel van enorme opluchting. 'De situatie is in ieder geval niet hopeloos. Ze kan er wat aan laten doen.' Het was een pak van haar hart dat hij niet verliefd was op die vrouw. Ze zond Coop een geruststellende glimlach toe. Hij had het gevoel of er een immens gewicht van zijn schouders viel. Ze was niet opgestaan en weggelopen. Ook had ze hem niet gezegd dat ze hem nooit meer wilde zien. Maar het hele verhaal kende ze nog niet.

'De andere helft van het probleem is dat ze het kind wil houden.'

'Nou, dat is inderdaad vervelend. Maar ik begrijp wel wat haar daarin zou kunnen aantrekken. Een kind van een beroemde vader! Chanteert ze je, Coop?' Alex was praktisch, intelligent en scherpzinnig, en dat maakte het gemakkelijker om met haar te praten dan hij had gedacht.

'Daar heeft het wel wat van weg. Ze wil geld. Ze zegt dat het in haar beroep niet mogelijk is om te werken als je zwanger bent. Ze zullen wel geen pornofilms maken met zwangere vrouwen, denk ik,' zei hij grimmig. Alex drukte bemoedigend zijn handen. 'Ze wil dat ik haar en het kind onderhoud. Ik heb haar gezegd dat ik geen kind wil. Bij haar noch bij iemand anders... Behalve misschien bij jou,' verbeterde hij zichzelf met een berouwvolle glimlach. Hij vond het buitengewoon dwaas dat hij Alex dit allemaal opbiechtte, maar hij wilde schoon schip maken. 'Ik heb haar niet van jou verteld, anders was de boot echt aan geweest. Ze ging al als een waanzinnige te keer. Het ene moment huilde ze en het volgende sloeg ze dreigende taal uit. Even later sprak ze dan weer op suikerzoete toon over "onze baby". Het was walgelijk en angstaanjagend. Ik heb geen idee wat ze van plan is en of ze de baby echt wil houden. Misschien haalt ze de roddelpers erbij. Ze is een ongeleid projectiel met een enorme springlading, als je me die woordspeling wilt toestaan. Ik zal haar een cheque sturen voor een abortus, maar dat is alles waartoe ik op het ogenblik bereid ben. Dat heb ik ook tegen haar gezegd. Drie weken duurde de hele verhouding maar. Het had helemaal niet mogen gebeuren. Ik behoor beter te weten op mijn leeftijd. Maar ik verveelde me en ze was aangenaam gezelschap. Maar wat er nu gebeurt is bepaald niet aangenaam,' zei hij met een schuldbewuste blik in zijn ogen. 'Het spijt me vreselijk, Alex, om onze relatie te belasten met deze ellende. Maar ik wilde het je toch zeggen. Ik vond dat je er recht op had het te weten, zeker als ze naar de schandaalpers stapt. Ze is ertoe in staat. De pers zou ervan smullen.'

'En zij vermoedelijk ook,' zei Alex op meevoelende toon. 'Weet je zeker dat ze zwanger is? Misschien is het alleen maar een poging om te zien wat ze van je kan loskrijgen. Zo te horen is het geen al te beminnelijke tante.'

'Dat is ze inderdaad niet. Ik weet niet of ze nu wel of niet zwanger is, of dat het kind van mij is. Ik heb steeds condooms gebruikt, maar om je de stuitende details te geven: op een keer is er een gescheurd. Vanuit haar standpunt gezien, had ze mazzel, denk ik.' Hij althans wist dat het geen opzet was geweest, maar simpelweg het noodlot dat het op hem had gemunt.

'Eventueel kun je om een dna-onderzoek vragen, zeker als ze bereid is tot een vruchtwaterpunctie. Dan kunnen ze haar testen. Maar dat is nu nog niet aan de orde. Hoelang is ze al zwanger?'

'Ik geloof dat ze het had over twee maanden of zoiets.'

Hij en Alex gingen nu zes weken met elkaar, dus had hij de waarheid gesproken toen hij zei dat hij vlak voor Alex iets met Charlene had gehad. Inderdaad, het was vlak daarvoor. Iets van twee weken, of nog minder. Maar, hield ze zichzelf voor, wat hij had uitgespookt voor hij haar kende, ging haar niets aan.

'Wat ben je van plan te doen, Coop?' vroeg Alex, terwijl ze nog steeds zijn handen vasthield. Ze vond het geweldig dat hij zo eerlijk tegen haar was geweest en voelde zich nu nog meer verbonden met hem. Ze wist dat dit soort dingen gebeurde. Vooral in zijn wereld, waar beroemdheden een makkelijk doelwit vormden voor afpersers, chanteurs en hebzuchtige lieden.

'Ik weet het nog niet. Op dit moment kan ik niet veel doen, behalve afwachten en kijken wat ze doet. Ik wilde je alleen maar waarschuwen dat er een landmijn op onze weg ligt, als ze het openbaar maakt.'

'Als ze inderdaad een baby krijgt, trouw je dan met haar?' vroeg Alex met een bezorgde blik.

'Ben je gek! Geen sprake van. Ik ken haar nauwelijks. En wat ik van haar weet - met uitzondering van haar fantastische benen en aanverwante attributen dan - bevalt me niet.' Nu niet meer, in ieder geval. 'Ik hou niet van haar, heb nooit van haar gehouden en zal nooit van haar houden. Ik ben niet stom of edelmoedig genoeg om onder de gegeven omstandigheden met haar te trouwen. In het ongunstigste geval betaal ik haar kinderalimentatie en in het gunstigste geval lost alles zich vanzelf op. Ik heb haar gezegd dat ik het kind nooit wil zien, en dat meen ik.'

Zijn kind niet zien? Maar dan had je het over een heel andere situatie. Dat had te maken met verantwoordelijkheid en moraal. Ze besefte dat hij de zaak opnieuw zou moeten bekijken, als ze werkelijk een kind zou krijgen. Maar hij hield in ieder geval niet van die vrouw en was niet van plan om met haar te trouwen. Het gebeuren had geen wezenlijke invloed op hun relatie. Behalve dan dat er straks wat rumoer zou kunnen ontstaan als de roddelpers er lucht van kreeg, maar daar maakte ze zich geen zorgen over. Het enige waar ze zich om bekommerde waren zijn gevoelens voor haar.

'Ik vind het vervelend om het te zeggen,' zei Alex, terwijl Coop zijn adem inhield en wachtte op wat komen ging. 'En ik weet zeker dat jij daar anders over denkt, maar het klinkt niet catastrofaal, Coop. Deze dingen gebeuren waarschijnlijk tamelijk vaak met mensen in jouw positie. Het is onplezierig, maar niet wereldschokkend. Nu ik ervan weet, voel ik me een stuk beter. Ik zie er alleen niet zo'n groot probleem in. Gênant misschien, als het in de openbaarheid komt. Maar dit soort dingen gebeurt voortdurend. Ik voel me een stuk beter,' herhaalde ze stralend. 'Ik dacht dat je op het punt stond om me de bons te geven.' In werkelijkheid, begon het leven net voor hen.

'je bent fenomenaal.' Hij leunde achterover, ademde uit en zond haar een lange, dankbare blik toe. 'Ik hou echt van je. Ik was bang dat je me zou zeggen dat ik op kon donderen, bang dat je het uit zou maken.'

'Geen denken aan!' Ze waren met hun aandacht zo bij het gesprek geweest, dat de lunch erbij ingeschoten was. 'Je zou best eens een blijvertje kunnen zijn.' Hij dacht er net zo over en wilde dat net tegen haar zeggen toen haar pieper ging. Ze wierp er een vluchtige blik op. 'Shit!' zei ze. Ze nam vlug een slok koffie en stond op. 'Noodgeval... Ik moet weg... Je hoeft nergens over in te zitten, alles is oké... Ik hou van je... Ik bel je nog...' Ze stoof ervandoor, en voor hij het wist was ze al halverwege het restaurant.

Hij stond op. 'Ik hou van je,' riep hij haar achterna, terwijl alle mensen om hem heen stonden te kijken. Ze draaide zich om en zwaaide. Een man met een haarnetje, die met een natte doek de tafels aan het afnemen was, grijnsde naar hem.

'Zo mag ik het horen!' Coop glimlachte naar hem en liep opgelucht met veerkrachtige stap het restaurant uit. Hoe anders was dat bij het binnengaan geweest. Alex was een opmerkelijke vrouw, en ondanks wat er was gebeurd, was ze nog steeds de zijne.

14

Jimmy zat in de keuken een stapel papieren door te nemen cue hij had meegenomen van zijn werk. Hij was er nog niet uit of hij avondeten zou maken. Het leek erop of hij nooit meer warm at, behalve dan als vrienden hem daartoe overhaalden, of als Mark langskwam met een steak en een six-pack bier. Het kon hem niet schelen of hij nu wel of niet at, of hij leefde of niet. Het was al heel wat dat hij zijn dagen doorkwam. En de nachten duurden oneindig lang.

Het was nu drie maanden geleden dat Maggie stierf. Hij vroeg zich af of het ooit beter zou gaan. Er scheen geen eind te komen aan het verdriet dat hij voelde, 's Nachts in bed huilde hij. Hij sliep nooit voor drie of vier uur in. Er waren zelfs nachten dat hij geen oog dicht deed.

Hij besefte dat zijn verhuizing naar het poorthuis een goede zet was geweest, maar hij wist nu ook dat hij Maggie met zich meegenomen had. Ze was nu een deel van hem, deel van alles wat hij dacht en deed. Ze maakte deel uit van de manier waarop hij naar dingen keek, van wat hij geloofde, van wat hij wilde. Nu en dan voelde hij zich meer Maggie dan Jimmy. Hij zag alles door haar ogen. Ze had hem zoveel geleerd. Soms vroeg hij zich af of dat de reden was dat ze was gestorven. Dat het was omdat ze hem alles had geleerd wat ze hem had moeten leren. Maar die gedachte bood hem geen enkel soelaas. Het was een ondraaglijk verlies, en de pijn die hij dag en nacht voelde was nauwelijks te harden. Niets kon de pijn verzachten. Het lukte hem af en toe om het gevoel voor een paar uur op afstand te houden, bijvoorbeeld als hij met Mark praatte, of wanneer hij aan het werk ging, of wanneer hij zijn pupillen coachte bij het softballen. Maar de pijn wachtte geduldig op hem, als een onafscheidelijke metgezel. Hij loerde overal en wachtte hem op om hem te verrassen. Het was een gevecht dat hij blijkbaar niet kon winnen. Voorlopig won de pijn nog steeds.

Jimmy had net besloten niet de moeite te nemen om iets te koken, toen er op de deur werd geklopt. Hij stond op en deed open. Hij zag er onverzorgd en moe uit, en glimlachte toen hij zag dat het Mark was. Jimmy zag hem tegenwoordig niet zo vaak meer, omdat Mark het druk had met zijn kinderen. Hij moest voor hen koken en hielp ze met hun huiswerk. Maar hij belde Jimmy regelmatig om te vragen of hij met hen mee wilde eten. Jimmy vond Jessica en Jason erg aardig en het was hartstikke leuk om bij hen te zijn. Maar het had ook tot gevolg dat hij zich eenzaam voelde. Het herinnerde hem eraan dat hij en Maggie kinderen hadden zullen krijgen. Nu zou hij nooit kinderen bij haar hebben. Ze zou haar armen nooit meer om hem heen slaan.

'Ik heb net boodschappen gedaan,' liet Mark weten. 'Ik dacht, ik kom even langs om te vragen of je zin hebt om bij ons te eten.' Soms was het beter om bij hem binnen te vallen en hem persoonlijk uit zijn hol te sleuren. Jimmy sloot zich nogal van de buitenwereld af, en Mark wist dat hij het moeilijk had vanwege Maggie. De laatste tijd leek het zelfs erger. Het was alsof hij zich door het mooie weer en het zich overal manifesterende lentegevoel zelfs nog eenzamer voelde zonder haar.

'Het lijkt me leuk, maar nee, dank je... Ik heb een stapel werk meegenomen van kantoor. Ik ben de hele tijd op pad om huisbezoeken af te leggen. Blijkbaar lukt het me niet om op kantoor iets te doen.' Mark vond dat hij er bleek en moe uitzag en had met hem te doen. Het was een zware tijd voor Jimmy geweest, Mark wist er alles van. Hij had zelf ook een moeilijke tijd doorgemaakt, maar alles was een stuk beter gegaan toen zijn kinderen waren teruggekomen naar Californië om bij hem te wonen. Hij hoopte maar dat er snel iets zou gebeuren waardoor de dingen makkelijker voor Jimmy zouden worden. Het was een slimme, knappe vent en aardig bovendien. Hij en Jimmy hadden de afgelopen weken zelfs geen tijd gehad om een partijtje lobbal te spelen. Hij had het te druk gehad met de kinderen en scheen nauwelijks meer een minuut voor zichzelf te hebben.

'Je moet toch eten,' zei Mark praktisch. 'Ik maak zo meteen eten voor de kinderen. Waarom zou ik niet ook voor jou koken? We eten ribkarbonades en hamburgers.' Dat was bijna vaste prik. Hij had de kinderen beloofd dat hij een kookboek zou kopen, zodat hij ook eens iets anders op tafel zou kunnen zetten.

'Echt, ik voel me prima,' zei Jimmy, die er moe uitzag. Hij begreep dat Mark de barmhartige Samaritaan probeerde uit te hangen en hij waardeerde dat. Maar hij was gewoon niet in de stemming om mensen te ontmoeten. Eigenlijk was hij dat al maanden niet, en het was de laatste tijd erger geworden. Hij ging niet meer sporten, en de laatste keer dat hij naar de film was geweest, was met Maggie. Het was net alsof hij het als verraad jegens Maggie beschouwde als hij weer volop aan het leven zou deelnemen.

'O, nou zou ik bijna vergeten, dat ik een interessant nieuwtje heb over onze huisbaas,' zei Mark met een brede grijns. Hij gaf Jimmy een exemplaar van een van de roddelbladen. Bij de kruidenier was zijn oog op het blad gevallen en hij had het gekocht om het Jimmy te laten zien. Erg verheffend was het niet, maar Mark moest toegeven dat het hem amuseerde. Die vent was echt spraakmakend. 'Het staat op pagina twee.' Jimmy sloeg het blad open en zijn ogen vielen open van verbazing.

'Krijg nou wat.' Een foto van Coop besloeg de halve pagina. De andere helft werd ingenomen door een sexy vrouw met lang, zwart haar en Aziatische ogen. Het artikel stond vol met toespelingen en vermeende bijzonderheden over hun verhouding en hun onwettige kind. Verder stonden er nog wat roddels over hem in en bevatte het een lange lijst met namen van beroemde vrouwen met wie hij wat had gehad. 'Nou, nou,' zei Jimmy met een grijns, terwijl hij Mark het blad teruggaf. 'Zou Alex het al gezien hebben? Het is geen lolletje om een relatie te hebben met een kerel die zich op een dergelijke manier in de nesten werkt. En zij ziet eruit als een vrouw die recht op haar doel afgaat.'

'Ik denk niet dat het veel voorstelt,' veronderstelde Mark. 'Ze is hier maar een blauwe maandag geweest. Veel langer schijnen Coops avontuurtjes niet te duren. Sinds ik hier ben, heb ik al drie vriendinnetjes gezien. Het houdt de dingen intussen wel interessant, vind je niet?'

'Voor hem in ieder geval wel. Tjonge, die is vast in zijn sas met het kind.' Jimmy kon het niet helpen dat hij leedvermaak had. 'Het zal je vader maar wezen.'

'Hij is praktisch negentig wanneer zijn kind gaat studeren,' voegde Mark eraan toe.

'Ja, en vermoedelijk gaat hij dan nog naar bed met meisjesstudenten,' durfde Jimmy te beweren. Het was allemaal weinig verheffend wat ze uitkraamden, maar het artikel in het roddelblad had beiden een beetje baldadig gemaakt. Toen Mark vertrok, beloofde Jimmy dat hij het weekend zou komen eten.

Toen Coop het er die avond voor het eten met Alex over had, was hij bij lange na niet zo geamuseerd. Hij was diep geschokt door het artikel en door het feit dat het nieuws nu bekend was. Wat was hij blij dat hij Alex van tevoren had gewaarschuwd.

'Ach, je hebt wel een miljoen keer de roddelpers gehaald. Het hoort bij je werk. Als je een ander was geweest, zou het niemand een snars kunnen schelen met wie je naar bed gaat.'

'Het was een smerige streek van haar om naar de pers te stappen.' Hij was witheet, maar Alex bleef kalm.

'Ach, je had het kunnen voorspellen.' Alex probeerde hem te kalmeren door hem te verzekeren dat het haar niet kon schelen. Uiteindelijk zou iedereen dat verhaal over de baby weer vergeten. 'En bovendien, niet iedereen leest die roddels,' hield ze hem voor. Het was een opluchting voor hem dat ze er zo kalm onder bleef. Het maakte alles een stuk makkelijker voor hem.

Ze gingen buitenshuis een pizza eten en Alex deed alles om hem af te leiden. Maar dat was niet eenvoudig. Hij was in een mistroostige stemming. Toen ze weer terug waren in zijn woning, herinnerde hij zich dat hij haar iets had willen vragen. Hij vroeg haar of ze met hem mee wilde naar de uitreiking van de Academy Awards. Ze was verbluft en opgetogen, maar keek toen plotseling bezorgd.

Hij noemde haar de datum, en ze dacht diep na. 'Ik moet even kijken of ik die avond wel weg kan. Volgens mij werk ik dan.'

'Kun je niet met iemand ruilen?' Hij kende nu het klappen van de zweep.

'Ik zal het proberen. Ik heb de afgelopen tijd nogal vaak geruild. Veel mogelijkheden heb ik niet meer.'

'Zo'n kans mag je niet voorbij laten gaan,' zei hij. Hij hoopte maar dat ze meeging. Hij vond het niet alleen leuk om haar bij zich te hebben, maar hij wilde ook met haar gezien worden. Ze verleende hem een zekere waardigheid, en dat was net wat hij nu nodig had om de vuilspuiterij van Charlene het hoofd te bieden. Maar hij had geen zin om dat uit te leggen aan Alex. Dat waren de verborgen machinaties van Hollywood, en hij vond dat hij haar de bijzonderheden moest besparen.

Ze bracht weer de nacht bij hem door, hoewel ze daar eerst niets voor voelde. Maar hij voelde zich zo ongemakkelijk in haar flat en het was er altijd zo'n troep, dat het gewoon simpeler was om bij hem te blijven. Haar flatje had meer weg van een enorme wasmand dan van een woning. 'Wasmand' was de naam die Coop gebruikte als hij het over haar flat had. En ze genoot als ze in De Villa was. Ze vond het heerlijk om 's avonds te zwemmen, en ze vond het helemaal niet erg als ze Marks kinderen tegenkwam. De woning en het park hadden iets vreedzaams en rustgevends. Het was duidelijk te zien waarom Coop het er zo naar zijn zin had en met alle macht aan zijn bezit vasthield.

Twee dagen later vertelde ze hem dat het haar opnieuw gelukt was om te ruilen en dat ze meeging naar de uitreiking van de Academy Awards. Vervolgens sloeg de paniek toe. Ze besefte dat ze niets had om aan te trekken, en tijd om te winkelen was er niet. De enige avondjapon die ze had was de japon die ze op het feest van het echtpaar Schwartz had gedragen op de avond dat ze elkaar hadden ontmoet. Nee, als ze met Cooper Winslow naar de uitreiking van de Academy Awards ging dan moest ze wat chiquers aan.

Alex kroop dicht tegen hem aan. 'Ik had nooit gedacht dat ik nog eens zoiets zou doen,' zei ze giechelend. Hij was blij dat ze meeging. Er was nog een artikel over hem en Charlene verschenen in een van de andere roddelbladen. De kritiek was niet van de lucht. Maar afgezien daarvan vond hij het ook ontzettend leuk om met Alex naar zo'n groots evenement te gaan. 'Weet je, ik heb alleen niets om aan te trekken. Misschien moet ik in operatiekleding en op Zweedse muilen gaan. Ik heb niet veel tijd om tussentijds te winkelen, als ik al tijd heb.'

'Laat dat maar aan mij over,' zei Coop geheimzinnig. Hij wist veel meer van kleding dan zij. Al jaren had hij garderobes van vrouwen betaald, en als ze er zelf niet uitkwamen, zocht hij de kleding uit. Het was een van de vele dingen waar hij goed in was. En geld speelde geen rol.

'Als je iets koopt, betaal ik je het terug,' hield ze hem voor. Ze wilde van niemand afhankelijk zijn. En anders dan de andere vrouwen met wie hij wat had gehad, was zij moeiteloos in staat om het zelf te betalen als ze zich een keer te buiten ging. En dat was ze ook van plan. Maar ze waardeerde zijn aanbod om naar kleding voor haar te kijken.

Die avond droomde ze dat ze op een bal was en een enorme avondjurk droeg, die om haar heen zwierde terwijl ze de ene dans na de andere danste met een knappe prins. Die prins leek als twee druppels water op Coop. Ze begon zich al een echte sprookjesprinses te voelen. Dat een van zijn veroveringen een kind van hem zou krijgen, scheen haar niet in het minst te deren.

15

De avond van de Academy Awards kwam toch sneller dan Alex had verwacht. Sinds zijn uitnodiging waren er twee weken voorbijgegaan. Dit jaar vond de uitreiking in de derde week van april plaats, en dat was later dan gewoonlijk. Coop had woord gehouden. Hij had een fantastische avondjapon voor haar gevonden bij Valentino. De japon was gemaakt van nachtblauw satijn. Zo'n elegante avondjurk had ze nog nooit gezien. Hij was schuin gesneden en deed haar volmaakte figuur volledig tot zijn recht komen. Ze had hem gepast: hij moest alleen wat worden ingenomen, dat was alles. Coop had van Dior een jasje van sabelbont voor haar in bruikleen, en van Van Cleef en Arpels een adembenemend saffieren halssnoer met bijpassende armband en oorhangers.

'Ik voel me net Assepoester,' had ze gezegd, toen ze de jurk aan hem showde. Hij had ook een kapper en een schoonheidsspecialiste in de arm genomen om haar te kappen en op te maken. Om tijd te winnen, kleedde ze zich bij hem om.

Ze kwam regelrecht uit het ziekenhuis, met haar operatiekleding nog aan, en drie uur later - hocus-pocus-pilatus-pas - was ze een sprookjesprinses. Nee, fraaier nog. Het was net een jonge koningin, zoals ze daar uit zijn grote slaapkamer kwam en de trap af schreed. Coop stond in de hal op haar te wachten en straalde toen hij haar zag. Ze zag er elegant, mooi en heel aantrekkelijk uit. Ze was op-en-top de aristocrate die ze van huis uit was, en toen ze zichzelf in de spiegel zag, was ze verbaasd dat ze aan haar moeder moest denken. Toen Alex nog een klein meisje was, was haar moeder ook zo gekleed naar bals gegaan. Alex herinnerde zich zelfs een blauwe jurk die wel wat weg had van de hare. Maar zelfs haar moeder had nooit zulke saffieren gehad als die Coop van Van Cleef en Arpels had geleend. Ze waren gigantisch en ze stonden Alex schitterend.

'Wauw!' zei hij toen hij haar zag. Vervolgens maakte hij een buiging. Hij had een van zijn vele smokings aan; deze was gemaakt door zijn kleermaker in Londen. Hij droeg schitterende lakschoenen. Verder droeg hij saffieren overhemdsknopen en manchetknopen die hij niet had geleend, maar die zijn eigendom waren. Hij had ze cadeau gekregen van een Saoedische prinses. De vader van die prinses had haar liever verbannen dan dat hij haar met Coop liet trouwen. Waar ze nu zat, mocht Joost weten. Coop zei vaak dat ze eerder als blanke slavin verkocht zou zijn, dan dat het haar zou zijn toegestaan om Mrs.Winslow te worden. Het was in elk geval een mooi verhaal, en de saffieren overhemdsknopen en manchetknopen waren heel indrukwekkend. 'Je ziet er fantastisch uit, lieveling,' zei hij, terwijl ze samen de deur uit stapten.

Wat Coop haar ook allemaal verteld had ze was niet voorbereid op de pracht en praal waarmee de uitreiking omgeven was. Het was nog licht toen ze arriveerden. Er lag een lange rode loper en er stond een eindeloze rij limousines te wachten op het moment dat de passagiers konden uitstappen. De vrouwen waren mooi en droegen dure avondjaponnen en oogverblindende juwelen. Fotografen verdrongen elkaar om foto's van hen te nemen. Veel van die vrouwen waren beroemde actrices. Meestal ging Coop met een van hen naar de oscaruitreiking, maar dit jaar betekende het meer voor hem om met Alex te gaan. Zij en Coop waren het toppunt van aristocratische waardigheid, zoals ze daar langzaam voortschreden over de rode loper. Alex droeg blauw satijnen schoenen met griezelig hoge hakken en maakte dankbaar gebruik van Coops arm om overeind te blijven. Ze glimlachte verlegen, terwijl honderden camera's haar fotografeerden. Coop had het niet tegen haar gezegd, maar ze deed hem denken aan Audrey Hepburn in Breakfast at Tiffany's. Ze was mooi, elegant en voornaam. En toen ze zich naar een andere batterij camera's toe draaide en Coop naar de fotografen zwaaide als een president op staatsbezoek, klonk er een kreet in de gastenvleugel van De Villa.

'Goh, moet je nou eens kijken... Dat is die vrouw... Je weet wel... Ach, hoe heet ze ook alweer... Alex!!! Met hem!' Jessica wees en alle hoofden volgden haar vinger. Net als bij de uitreiking van de Golden Globes zat Jimmy ook nu weer bij Mark tv te kijken. Coop en Alex waren uit de limousine gestapt en liepen nu langzaam het gebouw in waar de oscaruitreiking zou plaatsvinden. 'Ze ziet er prachtig uit.' Jessica vond het veel opwindender om haar te zien dan om het even welke filmster, want Alex kende ze.

Allemaal staarden ze naar Alex. 'Ze ziet er inderdaad prima uit,' zei Mark. 'Ik vraag me af waar ze die halsketting vandaan heeft.'

'Waarschijnlijk geleend,' merkte Jimmy verstandig op. Hij vroeg zich nog steeds af wat ze in hem zag. Hij vond het stom van haar dat ze met een man als Coop ging. Ze verdiende beter. Ze is alleen maar het snoepje van de week voor hem, had hij tegen Mark gezegd, maar Mark vond dat ze slim genoeg was om op zichzelf te passen. Eigenlijk kenden ze haar geen van tweeën echt, maar ze vonden haar aardig.

'Ik heb nooit geweten dat ze zo mooi was. Met die prachtige kleren en sieraden ziet ze er fantastisch uit,' merkte Mark op. Hij had haar alleen gezien in een short en een t-shirt, bij het zwembad en op de avond dat hij het struikgewas in de fik had gestoken. Maar hij moest bekennen dat ze er behoorlijk indrukwekkend uitzag in deze kleren. Hij begon weer oog te krijgen voor de vrouwen om hem heen, dit in tegenstelling tot Jimmy, die nog steeds met het gevoel rondliep alsof hij hersendood was. Elke belangstelling die hij eens had voor het andere geslacht scheen met de dood van Maggie verdwenen te zijn. Maar ook Mark was nog niet begonnen met het maken van afspraakjes. Hij keek alleen maar.

Hij had toch geen tijd, het contact met de kinderen eiste hem helemaal op.

Coop en Alex gingen de zaal binnen en verdwenen uit beeld. Later, toen het fraaie paar eenmaal zat en de camera's de zaal aftastten, zagen ze hen weer. Ze kregen een close-up te zien van Alex. Ze lachte en fluisterde Coop wat in het oor, wat hem op zijn beurt deed lachen. Ze leken erg gelukkig samen. Later zagen de fans hoe Coop en Alex naar het Vanity Fair-feest gingen in restaurant Morton. Ze droeg het jasje van sabelbont en zag er net zo betoverend uit als elke andere filmster. Misschien bekoorlijker nog, omdat ze echt was.

Het was een grandioze avond geweest, en onderweg naar huis bedankte ze Coop uitvoerig. Ze zaten achter in de Bentley en de chauffeur reed. De Azure cabrio met turbomotor was weer teruggegaan naar de garage, omdat Coop zich de auto niet kon veroorloven. Maar de Bentley limousine was al jaren zijn eigendom. Zowel hun aankomst als hun vertrek bij de oscaruitreiking had er met deze auto heel stijlvol uitgezien.

'Wat een magnifieke avond,' zei Alex blij. Tegelijkertijd moest ze gapen. Het was drie uur in de ochtend. Alle sterren van wie ze ooit in haar leven had gehoord, had ze gezien, en hoewel ze als meisje nooit erg geïnteresseerd was in filmsterren, moest ze toegeven dat het opwindend was. Zeker als je iemand als Coop bij je had. Hij had haar al de kleine vertrouwelijke verhalen en pikante roddels verteld. Ook had hij haar voorgesteld aan iedereen die ze ooit maar in een film had gezien. Hij was heel trots op haar geweest en liet haar dat merken. Ze voelde zich net Assepoester. 'Nu zal ik wel weer in een pompoen veranderen, denk ik,' zei ze, terwijl ze tegen zijn schouder leunde. 'Ik moet over drie uur in het ziekenhuis zijn. Misschien moet ik maar gewoon opblijven.'

Coop glimlachte naar haar. 'Dat kun je doen,' zei hij. 'Je was fantastisch, Alex. Iedereen dacht dat je een nieuw ster was. Het zit er dik in dat je morgen van een stuk of wat producers een script thuisgestuurd krijgt.'

'Lijkt me niet erg waarschijnlijk,' zei ze lachend, terwijl ze bij De Villa uit de auto stapte. Het was heel vredig en plezierig om na een lange avond thuis te komen. Maar dankzij Coop was het leuker geweest dan ze ooit voor mogelijk had gehouden. Hij had ervoor gezorgd dat het in alle opzichten een gedenkwaardige avond voor haar werd, tot aan haar haar, haar make-up en het geleende saffieren halssnoer toe.

Ze gaf hem het halssnoer, dat hij vervolgens in de safe legde, samen met de bijpassende oorhangers en armband. 'Ik zou het voor je moeten kopen,' zei hij spijtig. 'Ik wou dat ik het kon.' Op het prijskaartje had Alex gelezen dat de ketting drie miljoen dollar kostte. Behoorlijk aan de prijs dus. Maar het was de eerste keer dat Coop tegenover haar toegaf dat er dingen waren die zijn middelen te boven gingen. Hoewel er natuurlijk maar weinigen waren die zo'n ketting konden betalen. Het verbaasde haar niet. Bovendien zou ze het toch niet hebben aangenomen. Maar het was een prettige gedachte en het was ontzettend leuk geweest om hem te dragen. Louise Schwartz had een vergelijkbaar halssnoer gedragen, maar dat was beduidend groter, hoewel je je dat nauwelijks voor kon stellen. En Coop wist dat Louise er nog zo een had, maar dan ingelegd met robijnen. Louise had een spectaculaire avondjapon gedragen, ook van Valentino. De couturier had hem speciaal voor haar ontworpen.

'Wat zeg je ervan, mijn prinsesje, als we eens gingen slapen?' Coop keek haar aan. Hij had zijn jasje uitgedaan en was bezig zijn das los te knopen. Hij was ongelooflijk knap en zag er nog net zo onberispelijk uit als aan het begin van de avond. Alex liep met haar schoenen in de hand de trap op. Haar satijnen japon sleepte achter haar aan. 'Ben ik nu weer een pompoen?' vroeg ze slaperig. Ze zag eruit als een prinses die heel moe was.

'Nee, lieveling,' zei Coop teder. 'En je zult ook nooit een pompoen worden.'

Het was net een sprookje met hem, en soms voelde het als iets onwerkelijks. Alex moest zichzelf eraan herinneren dat ze in een ziekenhuis werkte met zieke, te vroeg geboren baby's, en dat ze in een eenkamerflat woonde waar overal vuil wasgoed rondslingerde. Ze had best de mogelijkheid om daar verandering in aan te brengen, maar ze had lang geleden besloten om daar geen gebruik van te maken. Coop was de enige die wat glamour en extravagantie in haar leven bracht.

In minder dan vijf minuten viel ze in zijn armen in slaap. Toen om vijf uur de wekker ging, scheelde het weinig of ze had zich omgedraaid en was weer in slaap gevallen. Coop zorgde er met wat zachte drang voor dat ze haar bed verliet. Hij zou haar later nog bellen, zei hij. Twintig minuten later reed ze klaarwakker in haar stokoude auto knarsend de oprijlaan af. De vorige avond was net een droom - tot ze zichzelf in de ochtendkranten zag. Er stond een grote foto van haar en Coop in, op weg naar de uitreiking van de oscars.

Een van de verpleegsters wierp er een zijdelingse blik op. 'Ze lijkt op jou,' zei ze. Toen keek ze op, haar ogen wijd open van verbazing. Ze had het onderschrift gelezen: Alexandra Madison. Coop was vergeten om de pers te vertellen dat ze arts was en Alex had hem ermee geplaagd. Ze zei hem dat ze hard had moeten werken voor haar titel en dat ze van hem verwachtte dat hij die gebruikte.

'Kan ik niet gewoon tegen ze zeggen dat je mijn psychiatrisch verpleegster bent?' had hij teruggeplaagd. Ze zag er stralend uit op de foto's, en Coop hield haar hand vast en glom. Het was een bericht aan de wereld dat alles oké was met hem en dat hij zich niet verborg. Het was precies de boodschap die hij had willen uitdragen. Zijn persagent feliciteerde hem er later op de ochtend mee.

'Prima publiciteit, Coop,' had hij gezegd. Zonder dat er iets werd gezegd, was het een weerwoord op alle vuilspuiterij en verhalen in de roddelpers. De onderliggende boodschap was, dat het er niet toe deed, mocht hij een pornosterretje zwanger hebben gemaakt. Hij was nog steeds wie hij was en had relaties met fatsoenlijke vrouwen.

In de middageditie stond nog een foto. Toen Coop haar belde, vertelde hij haar dat hij telefoontjes had gehad van een aantal societyjournalisten, maar dan van serieuze kranten en niet van de roddelpers.

'Ze willen weten wie je bent.'

'En heb je het ze verteld?'

'Natuurlijk heb ik dat gedaan. En deze keer ben ik niet vergeten om ze te vertellen dat je arts bent,' zei hij trots. 'Ze wilden ook nog weten of we trouwplannen hadden. Ik heb ze gezegd dat het nog veel te vroeg is om daarover iets te zeggen, maar dat je een speciale plaats inneemt in mijn leven en dat ik je aanbid.'

Ze nam een slok koude koffie uit haar plastic bekertje. 'Nou, dat zal ze wel eventjes bezighouden,' zei ze. Ze had op dat ogenblik twaalf uur achtereen gewerkt, maar gelukkig was het betrekkelijk rustig geweest. Ze was vermoeider dan ze had verwacht. Ze was er niet aan gewend om een hele nacht door te halen en dan ook nog eens een hele dag te werken. Coop had tot elf uur geslapen. Daarna was hij bij de masseur, de manicure en de kapper geweest. 'Hebben ze het nog over het kind gehad?' vroeg ze ongerust. Ze wist hoezeer dat hem van streek maakte.

'Met geen woord.' En van Charlene had hij ook niets meer gehoord. Die had het te druk met de roddelpers.

Maar twee weken later nam haar advocaat contact met hem op. Het was begin mei, en Charlene beweerde dat ze drie maanden zwanger was. Ze eiste dat hij haar zolang de zwangerschap duurde, zou onderhouden en wilde met hem afspraken maken over alimentatie voor haar en voor het kind. 'Alimentatie voor haar? Voor een avontuurtje van drie weken? Is ze nu helemaal gek,' beklaagde Coop zich bij zijn advocaat. Maar ze beweerde dat ze nu te ziek was. Ze zou pas weer aan het werk kunnen als het kind er was. Volgens haar advocaat was ze heel erg misselijk. 'Blijkbaar niet te misselijk om interviews te geven. Die vrouw is verdomme een monster.'

'Bid dan maar dat het kind niet jouw monster is,' zei zijn advocaat tegen hem. Ze spraken af dat tegenover elk aanbod van Coop de belofte van Charlene moest staan dat ze een vruchtwaterpunctie inclusief dna-test zou laten uitvoeren. 'Hoe groot is de kans dat het van jou is, Coop?'

'Ik denk zo'n vijftig procent. Het kan net zo goed van mij zijn als van een ander. Ik ben met haar naar bed geweest, het condoom scheurde. Hoeveel kans maak ik, statistisch gezien?'

'Dat moet ik voor je nakijken,' zei zijn advocaat. Hij klonk somber. 'Ik ben niet graag bot, maar zoals een van mijn cliënten zei: "Je stopt hem erin en de rest van je leven betaal je." Ik hoop dat je nu wat voorzichtiger bent, Coop. Dat was een aantrekkelijke vrouw met wie je bij de uitreiking van de oscars was.'

'Slim is ze ook,' zei Coop trots. 'Ze is arts.'

'Hopelijk is ze niet zo'n geldbeluste tante als de vorige. Die aanstaande moeder ziet er ook prima uit, daar niet van. Oosters bloed of zoiets, als ik het goed heb. Maar wat ze ook is, ze heeft een hart als een kassa. Ik hoop dat de rest het waard was.'

'Dat ben ik al vergeten,' zei Coop discreet. Toen haastte hij zich om Alex te verdedigen. 'Mijn vriendin de dokter is absoluut niet op geld uit. Iemand die uit zo'n familie komt, heeft niets van mij nodig. Geen cent.'

'Echt waar? Wie zijn het dan?' vroeg hij nieuwsgierig.

'Haar vader is niemand minder dan Arthur Madison.'

De advocaat floot. 'Hm, dat is interessant. Heeft hij zich tegenover jou al uitgelaten over het kind?'

'Nee, nog niet.'

'Ik geef je op een briefje dat je vroeg of laat van hem zult horen. Weet hij dat je iets met zijn dochter hebt?'

'Ik weet het niet. Hij en Alex schijnen niet veel met elkaar te praten.'

'Het is anders geen geheim meer. Elke krant in het land heeft het over jullie.'

'Het kan altijd erger.' En het werd erger. Charlene stond in alle roddelbladen.

Een week later stond ook Alex erin. Het nieuws was min of meer hetzelfde, alleen voegden ze nu Alex' foto toe aan die van Coop en Charlene. Ze zag er in de schandaalbladen uit als een jeugdige koningin; de koppen waren smerig, zoals te verwachten was. Mark kocht alle kranten om ze aan Jimmy te laten zien. Jessica was dol op Alex. Ze kwam Alex regelmatig bij het zwembad tegen, als deze niet werkte. De twee werden vanzelf vriendinnen. Alex vond haar aardig, maar ze zei niets tegen Coop. Ze wist hoe hij over de kinderen van Mark dacht. Bovendien had hij op het ogenblik genoeg aan zijn hoofd.

Daar kwam nog bij dat hij de laatste dagen telefoontjes van Abe kreeg. Deze herinnerde hem eraan dat hij nog steeds te veel geld uitgaf. Ook was zijn accountant bezorgd over de alimentatie die hij Charlene zou moeten betalen. 'Je hebt er het geld niet voor, Coop. En als je een betaling overslaat, laat ze je gijzelen. Zo gaan die dingen. Als ik haar goed inschat, zal ze dat doen ook.'

'Bedankt voor je opbeurende nieuws, Abe.' Hij gaf minder geld uit dan anders omdat Alex een bescheiden smaak had, maar volgens Abe was het bedrag nog steeds te hoog. Hij bleef Coop erop wijzen dat hij de rekening gepresenteerd zou krijgen.

'Je kunt maar beter met die dochter van Madison trouwen,' zei hij gniffelend. Hij vroeg zich af of Coop om die reden een relatie met haar had. Als je in aanmerking nam wie Alex was, was het nauwelijks voorstelbaar dat Coop geen bijbedoelingen had. Coop zelf was nog steeds bezig zijn geweten te onderzoeken. Met de dag raakte hij er meer van overtuigd dat hij van haar hield.

Ook had Coop een telefoontje van Liz gekregen over de ophef in de schandaalpers. Ze was er razend over.

'Wat een beroerde toestand! Je had nooit iets met haar moeten beginnen, Coop!'

'Vertel mij wat,' grinnikte hij berouwvol. 'Zeg, hoe bevalt de huwelijkse staat?'

'Uitstekend! Alleen moet ik wel wennen aan San Francisco.

Ik heb het altijd koud en het is er verschrikkelijk stil.'

'Nou, dan ga je toch bij hem weg en kom je terug? Ik kan nog steeds niet zonder je.'

'Fijn om te horen, Coop.' Maar ze was gelukkig met Ted en dol op zijn dochters. Het enige dat haar speet was dat ze zolang had gewacht om te trouwen. Ze besefte nu hoeveel ze had ingeleverd voor Coop. Ze had graag zelf kinderen gehad, maar daar was het nu te laat voor. Op haar tweeënvijftigste moest ze zich tevredenstellen met Teds dochters. 'Wat voor soort vrouw is Alex eigenlijk?'

'Een engel,' zei hij met een glimlach. 'Je buurmeisje. Audrey Hepburn. Dr. Kildare. Ze is fantastisch. Je zou haar een schat vinden.'

'Kom eens een weekend met haar naar San Francisco.'

'Dat zou ik graag doen, maar ze is altijd aan het werk, of ze is oproepbaar. Ze is eerste arts-assistent. Dat is een heel verantwoordelijke taak.' Liz kon het niet helpen dat ze haar een merkwaardige partij voor hem vond, maar je zag zo dat het een heel mooie vrouw was. En de kranten schreven dat ze dertig was, wat voor Coop wel de absolute grens was. Iedere vrouw tussen de eenentwintig en dertig was een prooi voor Coop.

Liz vroeg hem ook of hij veel opdrachten had. Ze had hem de laatste tijd in geen film meer gezien, zelfs niet in een spotje. Hij had zijn filmagent een paar keer gebeld, maar op het moment zat er niets voor hem in het vat. En zoals zijn agent hem had voorgehouden, hij werd er niet jonger op.

'Ik heb minder gewerkt dan ik zou willen, maar ik heb nog een paar ijzers in het vuur. Ik heb net vanmorgen drie producers gesproken.'

'Wat jij nodig hebt, is een grote mooie rol om te laten zien dat je er nog bent. Zodra ze je in een grote rol hebben gezien, willen ze je allemaal weer hebben. Je weet zelf wat voor kuddedieren die producers zijn, Coop.' Ze wilde het niet tegen hem zeggen, maar hij had een belangrijke rol nodig waarin hij iemands vader speelde. Het probleem was dat Coop nog steeds de held wilde spelen, en niemand wilde hem daarvoor inhuren. Maar Coop kon zichzelf niet voorstellen als oudere man. Dat was ook de reden dat hij zich zo thuis voelde bij Alex. De gedachte dat hij veertig jaar ouder was, kwam zelfs niet bij hem op. En bij Alex ook niet. Ze had er aanvankelijk over gepiekerd, maar toen ze hem leerde kennen en op hem verliefd werd, vond ze het niet belangrijk meer.

Dat weekend lagen ze op het terras over ditjes en datjes te praten, toen haar pieper ging. Ze was die dag oproepbaar, maar toen ze een blik op het apparaatje wierp zag ze dat het niet het ziekenhuis was. Ze herkende het nummer meteen. Het duurde een hele tijd voor ze haar mobiel pakte. Uitgestrekt op een ligstoel naast haar lag Coop in de schaduw de krant te lezen, terwijl hij met een half oor naar de conversatie luisterde.

'Ja, dat klopt. Het was heel leuk. Hoe is het met jou?' Coop had geen idee met wie ze aan het praten was, maar het gesprek verliep zo te horen stroef. Ze fronste haar voorhoofd. 'Wanneer? Volgens mij werk ik dan... In het ziekenhuis tijdens de lunchpauze kan wel, als ik tenminste een vervanger kan regelen... Hoe lang ben je in de stad?... Prima, dan zie ik je dinsdag.' Uit het gesprek kon hij niet opmaken of ze nu met een vriend sprak of bijvoorbeeld een advocaat. Wie het ook was, ze wekte niet de indruk dat ze het gesprek prettig vond.

'Wie was dat?' vroeg Coop verbaasd.

'Mijn vader. Hij moet dinsdag vergaderen in Los Angeles. Hij wil met me praten.'

'Dat kan interessant worden. Heeft hij het nog over mij gehad?'

'Hij zei alleen dat hij had gezien dat ik bij de uitreiking van de oscars was. Hij heeft je naam geen enkele keer genoemd. Dat bewaart hij voor later.'

'Zullen we hem te eten vragen?' bood Coop grootmoedig aan, hoewel de gedachte dat de man jonger was dan hij - en veel belangrijker - hem nog steeds nerveus maakte. Arthur Madison bestond niet alleen uit geld, maar ook uit macht.

Alex wierp een blik op hem. 'Nee, dat maar niet,' zei ze. Doordat ze een zonnebril droeg kon hij haar gelaatsuitdrukking niet zien, maar die was ongetwijfeld niet warm en zacht. Enthousiast om haar vader te zien was ze niet. 'Maar toch bedankt. Ik zie hem in mijn lunchpauze in het ziekenhuis. Hij vliegt na de vergadering terug.' Coop wist dat hij zijn eigen Boeing 727 had.

'Misschien de volgende keer dan,' zei hij vriendelijk. Maar hij kon zien dat ze niet verlangend uitkeek naar de ontmoeting. Tien minuten later werd ze opgepiept voor een spoedgeval en moest ze naar het ziekenhuis.

Pas met etenstijd was ze weer terug. Eerst ging ze nog even zwemmen. Bij het zwembad liep ze Mark en zijn kinderen tegen het lijf. En Jimmy. Voor de eerste keer sinds ze hem kende, vond ze dat hij er opgewekter uitzag. De kinderen waren enthousiast haar te zien. Jessica zei tegen haar hoe mooi ze er had uitgezien bij de oscaruitreiking.

'Dank je. Het was ontzettend leuk,' zei Alex. Ze hijgde niet, hoewel ze een halfuur aan één stuk had gezwommen. Jessica was ook in het water. Mark, Jimmy en Jason waren met een honkbal in de weer. Jimmy legde aan een aandachtig luisterende Jason uit hoe deze zijn worp kon verbeteren.

Tien minuten later - Jessica was Alex net aan het uithoren over wat al de sterren hadden gedragen - hoorde Alex een suizend geluid en wierp Jason de bal dwars door het grote raam van Coops woonkamer.

'Shit!' zei Mark zacht, terwijl de twee vrouwen toekeken en Jimmy een kreet van enthousiasme slaakte.

'Wat een superworp!' riep hij naar Jason, nog voor hij in de gaten had waar de bal terechtkwam. Zijn uitroep werd gevolgd door het nadrukkelijke gerinkel van glas. Mark en Alex keken elkaar aan. Op Jasons gezicht stond paniek te lezen.

'O jee,' voegde Jessica eraan toe. Binnen een paar tellen was Coop bij het zwembad. Hij kon zijn woede nauwelijks bedwingen.

'Wat is dit, zijn we aan het oefenen voor de Yankees of zo, of willen we de zaak gewoon eens even lekker vernielen?' Hij richtte zich tot het hele gezelschap en Alex voelde een plaatsvervangende schaamte. Er was geen twijfel over mogelijk: hij had de pest aan rotzooi, overlast en kinderen.

'Het was een ongelukje,' zei Alex kalm.

'Hoe haal je het in je botte hersens om een honkbal in de richting van mijn ramen te gooien?' schreeuwde Coop tegen Jason. Hij had de vangershandschoen gezien en het was wel duidelijk wie het had gedaan. De jongen stond het huilen nader dan het lachen door Coops woede-uitbarsting. Bovendien was hij ervan overtuigd dat hij behoorlijk op zijn kop zou krijgen van zijn vader. Deze had hem ervoor gewaarschuwd de boel niet te verpesten door Mr. Winslow tegen zich in het harnas te jagen. Hij had al eens een aanvaring met hem gehad, met zijn skateboard.

Jimmy deed een stap naar voren. 'Ik was het, Coop. Het spijt me enorm,' zei hij. 'Ik had beter moeten weten.' Hij vond het hartverscheurend om te zien hoe overstuur zijn jonge vriend was. Bovendien kon Coop Jimmy niet veel maken. 'Ik zal er een nieuw raam in laten zetten.'

'Dat mag ik hopen. Maar geloven doe ik je niet. Volgens mij heeft Friedman junior het gedaan.' Hij keek naar Jason, toen naar Mark en daarna weer naar Jimmy. Alex stapte het zwembad uit en pakte haar handdoek.

'Als je wilt, zal ik er een andere ruit inzetten, Coop,' bood Alex edelmoedig aan. 'Het gebeurde niet expres.'

'Het is hier geen honkbalveld,' zei Coop boos. 'Het duurt eindeloos lang voor zo'n raam klaar is en het inzetten is een heidens karwei.' Het waren gebogen ramen, en speciaal voor het huis geblazen. Het zou een fortuin kosten om het raam te vervangen. 'Zorg dat je kinderen zich gedragen, Friedman,' zei hij onvriendelijk. Met die woorden verdween hij weer in het hoofdgebouw. Alex keek verontschuldigend naar de anderen. 'Het spijt me enorm,' zei ze zacht. Het was een kant van hem die ze liever niet zag, maar hij had haar vaak genoeg duidelijk gemaakt dat hij een hekel had aan kinderen.

'Wat een zak,' zei Jessica hardop.

'Jessie!' zei Mark streng. Jimmy keek naar Alex.

'Ik ben het met haar eens. Maar het spijt me vreselijk. Ik had hem mee naar de tennisbaan moeten nemen om te honkballen. Het is gewoon niet bij me opgekomen dat hij een raam zou kunnen ingooien.'

'Ach, zo erg is het allemaal ook weer niet,' zei Alex meevoelend. 'Hij is niet gewend aan kinderen. Hij houdt van rust en orde om zich heen.'

'Zo zit het leven niet in elkaar,' zei Jimmy nuchter. Hij ging iedere dag met kinderen om en niets verliep ooit rustig en ordelijk. Het ging altijd anders dan je verwachtte en dat was nu net wat hij zo leuk vond. 'Mijn leven in ieder geval niet.'

'Mijn leven ook niet,' zei Alex met gevoel voor werkelijkheid. 'Maar het zijne wel. Of beter gezegd, hij vind het prettig om te denken dat het zo is.' Allemaal moesten ze denken aan de vuilspuiterij in de roddelpers. 'Zit er maar niet over in, Jason. Het is maar een raam, geen mens. Dingen kun je altijd vervangen, maar mensen niet.' Terwijl ze het zei, keek ze naar Jimmy. Ze had haar tong wel af willen bijten.

'Je hebt gelijk,' zei hij zachtjes.

'Het spijt me... Dat bedoelde ik niet...' Ze dacht dat ze door de grond zou zinken.

'Ja, dat bedoelde je wel, en je hebt gelijk. We vergeten dat weleens. We raken zo gehecht aan onze spulletjes, onze "dingen". Waar het om gaat zijn de mensen. De rest is allemaal bijzaak.'

'Ik heb daar iedere dag mee te maken,' zei ze.

Hij knikte. 'Ik ben er op een hardhandige manier achter gekomen,' zei hij eerlijk, en hij glimlachte naar haar. Hij kon niet begrijpen wat ze met een man moest bij wie alles draaide om show en uiterlijk vertoon. Alles aan haar leek zo eerlijk en puur. 'Bedankt dat je zo aardig was tegen Jason. Ik zal ervoor zorgen dat alles in orde komt.'

'Nee, dat doe ik,' merkte Mark op. 'Het is mijn zoon. Ik betaal de schade. En jij bent voortaan wat voorzichtiger,' zei hij tegen Jason. Daarna keek hij naar Jimmy. 'En dat geldt ook voor jou.'

'Het spijt me, pap,' zei Jimmy en hij keek er berouwvol bij. Iedereen moest lachen, terwijl Jason en Jessica toekeken. Jason vond dat hij er tamelijk makkelijk van afgekomen was. Op die schreeuwlelijk van een Mr. Winslow na, was iedereen heel aardig tegen hem geweest. Toen hij de bal door het raam zag zeilen, had hij gedacht dat zijn vader hem zou vermoorden. 'Toch was het een geweldige gooi, pitcher. Ik ben trots op je.'

'Laten we niet overdrijven,' zei Mark nog. Hij wilde Coop geen aanleiding geven om hun de huur op te zeggen. 'Vanaf nu wordt er alleen op de tennisbaan met een bal gespeeld, afgesproken?' Zowel Jason als Jimmy knikte. Ondertussen trok Alex haar short over haar natte badpak heen en trok ze haar t-shirt aan.

'Jongens, ik zie jullie binnenkort wel weer,' zei Alex en ze ging ervandoor. Haar donkere haar hing nat over haar schouders. De twee mannen zagen haar gaan.

'Jessie heeft gelijk. Hij is een klootzak,' merkte Mark op zodra Alex buiten gehoorsafstand was. 'En zij is een fantastische vrouw. Hij verdient haar niet, ook al ziet hij er nog zo goed uit. Hij zal niets van haar heel laten.'

'Ik denk dat hij met haar trouwt,' mengde Jessica zich belangstellend in het gesprek. Had haar vader maar iemand als Alex.

'Ik hoop van niet,' zei Jimmy. Hij sloeg zijn arm om Jason heen en met zijn vieren liepen ze naar de gastenvleugel. Mark zou weer eens voor hen barbecueën. Jimmy had Marks uitnodiging aangenomen.

Boven in het hoofdgebouw sprak Alex Coop aan op het gebeurde. Hij kookte nog steeds van woede.

'Het is nog maar een kind, Coop. Deed jij dat soort dingen dan niet toen je jong was?'

'Ik ben nooit jong geweest. Ik had een pak aan en een das om toen ik werd geboren en was meteen een volwassen man met goede manieren.'

Hij kuste haar. 'Je moet niet zo vervelend doen,' plaagde ze hem.

'Waarom niet? Ik vind het leuk om af en toe eens lekker kwaad te worden. Trouwens, je weet dat ik de schurft heb aan kinderen.'

'Wat zou je zeggen als ik je vertelde dat ik zwanger was?' vroeg ze met een blik die maakte dat zijn mond bijna openviel.

'Ben je dan zwanger?'

'Nee. Maar stel dat ik dat wel zou zijn. Dan zou je al die dingen moeten verdragen: skateboards, gebroken ramen, vuile luiers en meubilair dat onder de pindakaas en jam zit. Dat is wel iets om over na te denken.'

'Echt waar? Ik geloof dat ik moet overgeven. Dokter Madison, je hebt een boosaardig gevoel voor humor. Ik hoop dat je vader je over de knie legt, wanneer jullie elkaar ontmoeten.'

'Dat zal hij zeker doen,' zei Alex koeltjes. 'Dat doet hij meestal.'

'Prima, je verdient het.' Hij had er praktisch alles voor gegeven om erbij te zijn. Maar Alex had hem niet uitgenodigd en was dat ook niet van plan. 'Wanneer zie je hem?'

'Aanstaande dinsdag.'

'Wat is de reden dat hij je wil zien? Wat denk je?' vroeg Coop met onverholen nieuwsgierigheid. Hij was ervan overtuigd dat het over hem ging.

'We zien het wel,' glimlachte Alex, terwijl ze langzaam arm in arm naar zijn slaapkamer liepen. Ze had een prima medicijn tegen zijn woedeaanvallen. In feite was hij het incident met de honkbal al bijna vergeten toen ze hem kuste. En een moment later was de gebroken ruit wel het laatste dat hem bezighield.

16

Alex wist van tevoren al hoe de ontmoeting met haar vader zou verlopen, tot op zekere hoogte in ieder geval. Hun ontmoetingen verliepen altijd volgens een vast patroon. Nooit veranderde er iets in haar contact met hem.

Vijf minuten voor hun afspraak was hij er. Hij wachtte in het zelfbedieningsrestaurant op haar komst. Hij was lang en slank, had grijs haar en blauwe ogen, en zag er onbuigzaam uit. Altijd moest hij een reden hebben om zijn dochter te zien. Hij kon nooit gewoon wat met haar kletsen en vragen hoe het met haar ging. In plaats daarvan was het net of hij een vergadering voorzat en een aantal agendapunten afwerkte. In zekere zin was dat ook zo. De enige vorm van genegenheid, het enige dat op familiebanden wees, was de mededeling dat ze de groeten van haar moeder kreeg. En haar moeder was al net zo'n kouwe kikker als hij. Dat was ook de reden dat ze het al die jaren bij hem uitgehouden had. Maar Alex' vader had de volledige regie. Behalve over Alex. Dat was ook de reden van hun strijd. Het was een fel gevecht dat al haar hele leven duurde.

Hij had er precies tien minuten voor nodig om ter zake te komen. Hij wond er geen doekjes om.

'Ik wilde je spreken over Cooper Winslow, Alex. De telefoon leek me daar niet geschikt voor.' Voor haar maakte het geen verschil. Hun contact was zo afstandelijk en steriel, dat een 'persoonlijk' gesprek niets toevoegde.

'Waarom niet?'

'Ik vond dat dit een persoonlijke ontmoeting rechtvaardigde, zo belangrijk vond ik het.' Voor Alex vormde het feit dat hij haar vader was al voldoende rechtvaardiging om hem te zien, maar dat kwam zelfs niet bij hem op. Er moest altijd een reden zijn. 'Het is een heikele kwestie en ik ben niet van plan eromheen te draaien.' Dat deed hij nooit, maar aan de andere kant gold dat ook voor haar. Ze zou het niet graag hebben toegegeven, maar in sommige opzichten leek ze wel wat op hem. Ze was meedogenloos eerlijk, niet alleen tegen anderen, maar ook tegen zichzelf. Ze hield vast aan bepaalde principes en kwam openlijk voor haar mening uit. Het verschil tussen hen beiden was dat Alex aardig was en haar vader niet. Arthur Madison verspilde geen tijd aan gevoelens en nam nooit een blad voor zijn mond. En als er iets vervelends moest worden gedaan, was hij de eerste om het te doen. Hij had het zojuist gedaan.

Hij keek haar strak aan. 'Hoe serieus is die relatie van jullie?' vroeg hij recht voor zijn raap. Hij kende haar goed en probeerde haar gezicht te lezen. Hij wist dat ze hem niets zou voorliegen, maar de kans dat ze hem zou zeggen wat ze voelde, was ook niet erg groot. Ze vond dat het haar zaak was en niet de zijne.

'Ik weet het nog niet,' zei ze behoedzaam, en eigenlijk klopte dat wel.

'Besef je wel dat de man tot over zijn oren in de schulden zit?' Coop had dat nooit tegen haar gezegd, maar uit het feit dat hij huurders had, had ze opgemaakt dat hij krap zat. Veel rollen kreeg hij niet meer, in feite was dat al jaren zo. Maar ze had - ten onrechte - aangenomen dat hij wat geld opzij gezet had. En vanzelfsprekend was De Villa veel waard. Haar vader wist dat dat zijn enige bezit was en dat er een enorme hypotheek op rustte.

'Ik bespreek zijn geldzaken niet met hem,' zei ze kortaf. 'Ze gaan me niets aan, evenmin als mijn zaken hem iets aangaan.'

'Heeft hij naar je inkomen of je erfenis gevraagd?'

'Natuurlijk niet, daar is hij veel te beleefd voor,' wierp ze tegen. Coop was veel te welopgevoed om het over haar geld te hebben.

'En te doortrapt. Waarschijnlijk heeft hij je financiële positie al grondig tegen het licht gehouden, net zoals ik bij hem heb gedaan. Ik heb een centimeters dik dossier op mijn bureau liggen. Florissant ziet het er niet uit. Hij zit al jaren tot aan zijn nek in de problemen. Hij heeft een waslijst oninbare schulden. Krediet van de bank krijgt hij niet. Volgens mij lukt het hem niet eens om een bibliotheekboek te lenen, als hij dat zou willen. Bovendien heeft hij er een handje van om rijke vrouwen te paaien. Hij is er met minstens vijf verloofd geweest.'

'Hij heeft er slag van om iédere vrouw om zijn vinger te winden,' verbeterde Alex hem. 'Je wilt dus beweren dat hij achter mijn geld aan zit, klopt dat?' Net als hij was ze heel direct. Ze waren aan elkaar gewaagd. Haar vaders suggestie dat Coop haar alleen maar als een makkelijk doelwit zag, deed haar pijn. Ze was er volstrekt zeker van dat hij van haar hield. Dat hij ook schulden had, was een vervelende bijkomstigheid. 'Inderdaad. Ik acht de kans heel groot dat zijn beweegredenen minder zuiver zijn dan je lief is, en dat hij je belazert. Best mogelijk dat het onbewust gebeurt en dat hij zijn eigen motieven niet kent. De man zit in een vreselijke positie. Alex, wanhoop is een slechte raadgever, zowel voor hem als voor jou. Zijn vertwijfeling kan hem er zelfs toe brengen met je te trouwen, wanneer het niet anders kan. Afgezien daarvan is hij veel te oud voor je. Volgens mij heb je geen idee in wat voor wespennest je jezelf steekt. Ik wist helemaal niets van jullie verhouding, totdat je moeder jullie samen bij de uitreiking van de Academy Awards zag. We waren alle twee behoorlijk geschrokken. Je moeder kende vroeger iemand die ooit een verhouding met hem heeft gehad. Niet dat er toen iets aan te merken was op zijn gedrag, maar hij heeft nogal een verleden. En je hebt vast gehoord van dat pornosterretje dat een kind van hem krijgt. Dat ontbrak er nog maar aan.'

'Dat kan iedereen overkomen,' zei ze rustig. Ze verafschuwde haar vader om elk woord dat hij had gezegd, hoewel daarvan niets op haar gezicht te lezen viel. Ze hield al jaren al haar gevoelens voor hem verborgen.

'Mannen met verantwoordelijkheidsgevoel overkomen dergelijke dingen niet. Hij is een playboy, Alex. Hij heeft een buitensporig en genotzuchtig leven geleid. Geen cent heeft hij gespaard. Zijn schulden bedragen op het ogenblik een kleine twee miljoen dollar, om nog maar niet te spreken van de hypotheek op het huis.'

'Hij hoeft maar één fatsoenlijke rol in een film te krijgen,' verdedigde ze hem moedig, 'en dan kan hij zijn schulden voldoen.' Ze hield van hem, wat haar vader ook zei.

'De moeilijkheid is dat hij die niet krijgt. Hij kan geen werk krijgen, daar is hij te oud voor. Trouwens, zelfs als hij dat onwaarschijnlijke geluk heeft, ligt het meer in de lijn der verwachting dat hij op de oude voet doorgaat. Wil je met zo iemand getrouwd zijn, Alex? Met een man die het geld over de balk zal gooien en iedere cent uitgeeft die hij verdient? Misschien ook jouw geld? Waarom denk je in vredesnaam dat hij achter je aan zit? Het is onmogelijk dat hij niet weet wie je bent, of wie ik ben.'

'Natuurlijk weet hij dat. Ik heb hem geen cent gegeven en hij heeft me er ook niet om gevraagd. Het is een buitengewoon trotse man.'

'Hij is een blaaskaak. "Alleen maar een hoed en geen vee," zoals ze in Texas zeggen. Hij heeft het geld niet om jou of zichzelf te onderhouden. En die vrouw die een kind van hem verwacht, hoe denkt hij dat op te lossen?'

'Haar ondersteunen, mocht dat nodig zijn,' zei ze eerlijk. 'Hij weet nog niet eens of het wel van hem is. Ze zal zich in juli moeten laten testen.'

'Als het kind niet van hem was, zou ze hem niet beschuldigen.'

'Dat weet je niet. Trouwens, het kan me niet schelen. Het is niet leuk, maar het betekent niet het einde van de wereld. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal. Ik vind het veel belangrijker dat hij aardig tegen mij is, en dat is hij.'

'Waarom zou hij dat niet zijn? Je bent rijk en ongetrouwd.

En dan hebben we het er nog niet eens over dat je een heel aantrekkelijke vrouw bent. Maar ik denk eerlijk gezegd dat hij nog te beroerd zou zijn om voor je op zijn horloge te kijken, als je geen Madison was.'

Alex keek haar vader recht in zijn ogen. 'Daar geloof ik helemaal niets van,' zei ze. 'Maar we zullen het nooit weten, denk je ook niet, pappa? Ik ben wie ik ben, en ik heb wat ik heb. Ik ben niet van plan om de mannen in mijn leven te selecteren op basis van hun vermogen. Hij komt uit een gegoede familie. Het is een goede man. Sommige mensen hebben geen geld. Zo is het nu eenmaal. En het kan me geen moer schelen.'

'Is hij eerlijk tegen je, Alex? Heeft hij je ooit verteld dat hij schulden had?' Haar vader bleef er maar op hameren en probeerde al haar gevoelens die ze voor Coop had te ondergraven. Maar het kon haar niet schelen. Ook al had ze zijn jaarbalans nooit gezien, ze wist wie Coop was. Ze kende zijn grillen, zijn sterke eigenschappen en zijn gebreken. Ze hield van hem zoals hij was. Het enige dat haar zorgen baarde, was dat hij geen kinderen wilde op zijn leeftijd. Dat hield haar veel meer bezig, omdat ze er op een gegeven moment aan toe zou zijn.

'Ik heb je al gezegd dat we het nooit over onze financiën hebben.'

'De man is veertig jaar ouder dan jij. Als je met hem trouwt, wat God verhoede, dan ben je straks zijn verpleegster.'

'Dat risico moet ik dan misschien maar nemen. Het betekent niet het einde van de wereld.'

'Dat zeg je nu, maar als jij veertig bent, is hij tachtig. Twee keer zo oud. Het is belachelijk, Alex. Wees verstandig. En gebruik je hersens. Volgens mij is die man op je geld uit en niet op je hart.'

'Ik vind het walgelijk, wat je daar zegt,' zei ze verhit.

'Wie kan het hem kwalijk nemen, als dit voor hem de enige manier is om zich in te dekken voor zijn oude dag, en zichzelf te redden? Andere opties heeft hij niet. Daar is het te laat voor. Jij bent zijn enige broodwinning. Dat meisje dat zwanger van hem is, zal hem niet onderhouden. Het is niet leuk, Alex, maar alles is zo klaar als een klontje. Als hij iets voor je betekent, dan ben ik niet degene die zegt dat je hem nooit meer moet zien. Maar wees in godsnaam voorzichtig. Wat je ook doet, trouw niet met hem. En als je het doet, als je zo stom bent om het erop te wagen, dan zal ik alles doen om je tegen te houden. Desnoods praat ik met hem, en zal ik hem ervan weerhouden. Hij zal een zeer geducht tegenstander aan mij hebben.'

Alex glimlachte vermoeid. 'Ik wist dat ik op je kon rekenen, pappa,' zei ze. Zelfs al bedoelde hij het goed, dan nog hoefde hij het niet op zo'n gemene en pijnlijke wijze te doen. Op die manier was hij altijd met haar omgegaan. Het had alles te maken met macht en zeggenschap. Toen Carter er vlak voor de bruiloft met haar zus vandoor was gegaan, had haar vader Alex de schuld gegeven. Hij had haar gezegd dat het nooit zover gekomen zou zijn als ze hem goed behandeld had. Alles was altijd haar fout. Wel had ze gehoord dat hij tegenwoordig niet meer zo enthousiast over Carter was. Die had een hoop geld van haar zus op onverstandige manier in aandelen belegd en was alles kwijtgeraakt. Gelukkig bezat ze nog steeds een aanzienlijke som. Maar het toonde in ieder geval aan dat hij niet erg slim was.

'Je vindt wat ik tegen je zeg vast heel onvriendelijk klinken. Maar ik maakte me zorgen over hem en jou. Toen ik het ging onderzoeken, was ik geschokt door wat ik aantrof. Hij mag dan aantrekkelijk zijn - en dat zal hij ook wel zijn, als jij het zegt - en hij is vast en zeker charmant en gezellig, allemaal dingen die heel verleidelijk zijn op jouw leeftijd, maar de rest is een complete ramp. Ik geloof niet dat hij je uiteindelijk gelukkig zal maken, ook al trouwt hij met je. Hij is altijd vrijgezel geweest. Hij hoefde niet te trouwen. Hij had gewoon zijn pleziertje en ging dan naar de volgende. Dat kun je toch niet serieus noemen, Alex? Dat is niet wat ik voor jou wil. Ik wil niet dat zo iemand met je pronkt, je het hoofd op hol brengt en je daarna weggooit. Of erger nog: met je trouwt en je gebruikt om in zijn financiële behoeften te voorzien. Het kan zijn dat ik het bij het verkeerde eind heb, maar ik denk het niet,' zei haar vader. Hij klonk ongelukkig. Maar het enige dat hij ermee bereikte, was dat haar loyaliteit voor Coop toenam. Het schrikte haar niet af. Haar vaders opmerkingen hadden een averechts effect. Het verhaal over de omvang van Coops schulden maakte dat ze met hem te doen had.

Gelukkig ging haar pieper toen haar vader aan het eind van zijn betoog gekomen was. Het was geen noodgeval, maar ze gebruikte het als een excuus om de ontmoeting te beëindigen. Ze hadden niets gegeten. Wat hij te zeggen had, vond hij veel belangrijker. Hij voelde het als zijn verantwoordelijkheid. Hij had de hele kwestie met haar moeder besproken en zoals gewoonlijk wilde die er niet bij betrokken worden. Maar ze had hem aangespoord om met Alex te praten. Iemand moest toch met haar praten. En hij was altijd bereid om het vuile werk op te knappen. Het was voor alle twee een heel vervelend uur geweest.

'Ik moet weer aan het werk,' zei Alex. Ze stond op.

'Ik vind dat je alles moet doen om uit de krant te blijven, Alex. Het zal je naam geen goed doen als je met hem wordt gezien. Je krijgt dan iedere fortuinjager die er op deze aarde rondloopt achter je aan.' Tot nu toe had ze dat vermeden, voornamelijk door haar eigen inspanningen en de manier waarop ze leefde. De mensen van haar werk hadden geen idee wie ze was of - belangrijker - wie haar vader was, en ze vond het goed zo. 'Ze zullen allemaal bloed in het water ruiken, als Winslow met je klaar is.'

Weer zo'n vleiend beeld! Hij zag haar als een prooi voor de haaien. Ze wist dat haar vader het goed bedoelde, maar de manier waarop hij zich uitdrukte was weerzinwekkend. En zijn wereldbeeld vond ze treurig. Hij vertrouwde niemand en was maar al te bereid om het slechtste in de mens te zien. Het was voor hem niet te bevatten dat Coop, om het even wat zijn reputatie of financiële nood was, echt van haar hield. En ze geloofde dat dat zo was.

'Kom je van de zomer nog naar Newport?' vroeg hij in een poging om het gesprek een wat plezieriger wending te geven. Alex schudde haar hoofd. 'Mijn werk laat het niet toe,' zei ze. En al was dat wél zo geweest, dan nog zou ze liever in Los Angeles blijven dan dat ze daarheen ging. Ze had geen zin haar moeder, haar zuster, Carter of haar vader te zien, noch iemand van hun vrienden. Ze had zich allang afgesloten voor die wereld. Ze bleef in Californië bij Coop.

Ze gaf haar vader een afscheidskus. 'Laat wat van je horen,' zei hij stijfjes.

'Zal ik doen. Doe mamma de groeten van mij.' Ze kwam nooit bij Alex op bezoek. Nog niet één keer had ze dat gedaan. Hoewel ze prima in staat was om te reizen en overal ter wereld vrienden bezocht, verwachtte ze van Alex, dat deze bij haar in Palm Beach langskwam. Maar zij en Alex hadden niets gemeen. Haar moeder wist nooit wat ze tegen Alex moest zeggen, dus belde ze bijna nooit. Ze vond haar oudste dochter maar een vreemde vogel en had het hoe en waarom van een medische loopbaan nooit begrepen. Ze had thuis moeten blijven en moeten trouwen met een aardige jongeman uit Palm Beach. Ook al was het met Carter dan niet goed gegaan, er waren toch genoeg mannen zoals hij. Ja, en dat was precies de reden dat Alex was vertrokken. Ze wilde geen man als hij. En voorlopig was ze gelukkig met Coop, ondanks alles wat haar vader had gezegd.

Haar vader begeleidde haar naar de lift. Toen de deuren dichtgingen, draaide hij zich om en liep weg. Terwijl de lift naar boven ging, sloot Alex een moment haar ogen. Ze voelde zich gevoelloos. Haar vader had altijd dat effect op haar.

17

Op hetzelfde moment dat Alex een ontmoeting met haar vader had, zat Coop ontspannen onder een boom bij het zwembad. Ter bescherming van zijn huid zorgde hij er altijd angstvallig voor om uit de zon te blijven. Dat vormde onderdeel van het geheim waarom hij schijnbaar nooit ouder werd. Doordeweeks was het overdag altijd vredig en rustig bij het zwembad. Hij vond het heerlijk. Hij zat er helemaal in zijn eentje. Zijn huurders waren aan het werk en die vreselijke kinderen van Mark zaten op school. Hij lag daar met een peinzende blik in de schaduw van de boom en vroeg zich af wat haar vader op dit ogenblik allemaal tegen haar zei. Hij was er bijna zeker van dat het, in ieder geval gedeeltelijk, over hem ging. Ook wist hij zeker dat haar vader hun relatie zou afkeuren. Hij hoopte maar dat haar oude heer haar niet te zeer van streek zou maken. Maar zelfs Coop moest toegeven dat haar vader redenen had om bezorgd te zijn. Hij was op dit moment niet echt kredietwaardig. En als haar vader onderzoek had gedaan, dan was hij ongetwijfeld van alles op de hoogte.

Voor de eerste keer in zijn leven kon het Coop warempel iets schelen hoe iemand over hem dacht. In het belang van hen beiden was hij uiterst gewetensvol met haar omgegaan, ondanks zijn financiële rampspoed. Ze was zo sympathiek, dat het moeilijk was om misbruik van haar te maken, hoewel hij dat had overwogen. Maar tot nu toe was hij verrassend netjes geweest en had hij zichzelf weten te beheersen. Bovendien begon hij serieus te denken dat hij echt van haar hield, wat dat dan ook mocht betekenen. Het had door de jaren heen verschillende dingen betekend. De laatste tijd betekende het dat hij zich goed en op zijn gemak voelde, en dat een relatie hem geen hoofdpijn bezorgde. Soms gaf gewoon het feit dat hij haar aardig vond hem al een goed gevoel. Er waren zoveel lastige vrouwen in de wereld, en meisjes als Charlene.

Het was een stuk gemakkelijker om met een vrouw als Alex om te gaan. Ze was eerlijk, aardig en grappig. Wat hij ook prettig vond, was dat ze niet veeleisend was. Ze was verbazingwekkend onafhankelijk. Hij wist dat hij zich tot haar kon wenden om hulp als hij financieel in een uitzichtloze situatie mocht belanden. Haar geld was een soort verzekeringspolis voor hem. Nu had hij het nog niet nodig, maar op een dag misschien wel. Hij had geen verhouding met haar om haar geld, maar hij vond het prettig dat het er was. Je kon nooit weten. Het gaf hem een veilig gevoel.

Het enige dat hem niet beviel en dat hem weerhield van het doen van openlijke toezeggingen, was dat ze jong genoeg was om kinderen te krijgen. Vermoedelijk zou ze ooit moeder worden. Volgens Coop was dat buitengewoon spijtig. En een werkelijk zwakke plek in hun relatie. Maar je kon niet alles hebben. Misschien bood het feit dat ze de dochter van Arthur Madison was voldoende compensatie daarvoor. Hij had het nog niet uitgedokterd, maar binnenkort zou hij de zaken op een rijtje zetten. Ze had tot nu toe geen druk op hem uitgeoefend en ook dat waardeerde hij in haar. Het contact met haar verliep heel ontspannen. Er waren veel redenen waarom hij haar graag mocht. Bijna te veel.

Met zijn gedachten nog bij Alex liep hij terug naar het huis en bij het binnengaan stuitte hij op Paloma. Ze was het meubilair aan het afstoffen met een sandwich in haar hand. Tijdens die bezigheid liet ze mayonaise op het tapijt vallen. Hij attendeerde haar erop.

'Sorry,' zei ze, terwijl ze met haar luipaardgympjes op de vlek stapte die ze had gemaakt.

Hij had zijn pogingen om haar te onderrichten of op te voeden opgegeven. Ze probeerden alleen nog maar om elkaars nabijheid te verdragen en elkaar niet te vermoorden. Een aantal weken geleden was hij erachter gekomen dat ze ook huishoudelijk werk voor de familie Friedman deed. Ach, zolang ze maar deed wat ze voor hem moest doen, zou het hem een zorg zijn. Het sop was de kool niet waard. Uit pure noodzaak was hij wat minder streng geworden. Misschien kwam het ook door de invloed die Alex op hem had. De glazenmakers waren die middag bezig om een nieuw woonkamerraam in te zetten. Hij was nog steeds kwaad vanwege het honkbalincident. Mocht hij ooit kinderen krijgen bij Alex, dan hoopte hij maar dat het geen jongens zouden zijn. De gedachte alleen al maakte hem misselijk. Net zoals die verdomde Charlene. In ieder geval stond ze deze week niet in de roddelbladen.

Hij schonk zichzelf een glas ijsthee in. Hij had Paloma geleerd hoe ze die moest maken. Ze had een kan van het spul in de koelkast gezet. Tijdens het inschenken ging de telefoon. Misschien was het Alex, dacht hij. Maar het was een onbekende stem, een vrouw die Taryn Dougherty heette. Ze wilde hem graag ontmoeten, zei ze.

'Bent u producer?' vroeg hij met het glas ijsthee nog in zijn hand. Sinds het voorval met Charlene had hij niet erg fanatiek achter werk aangezeten. Hij had wel wat anders aan zijn hoofd.

'Nou, nee, ik ben ontwerper. Maar dat is niet de reden dat ik bel. Er is iets dat ik met u wil bespreken.' Het is misschien wel een journalist, dacht hij. Hij had er onmiddellijk spijt van dat hij de telefoon had opgenomen en zijn naam had genoemd. Het was te laat om te zeggen dat hij de butler was en dat Mr. Winslow niet thuis was, iets wat hij tegenwoordig af en toe deed nu hij Livermore niet meer had.

'Waar gaat het over?' vroeg hij koeltjes. Hij vertrouwde op het ogenblik niemand meer. Iedereen scheen wat van hem te willen, Charlene voorop.

'Het is een persoonlijke aangelegenheid. Ik heb een brief in mijn bezit van een oude vriend van u.' Het klonk hem te geheimzinnig. Waarschijnlijk was het een truc, of een of ander complot. Misschien had Charlene er de hand in. Maar de vrouw maakte een prettige indruk door de telefoon.

'Wie is dat dan?'

'Jane Axman. Het kan best zijn dat u zich haar naam niet meer herinnert.'

'Die zegt me inderdaad niets. Bent u haar advocaat?' Dat hij haar geld schuldig was, was ook een mogelijkheid. Hij kreeg ook veel van dat soort telefoontjes. Hij gaf ze altijd door aan Abe. Vroeger trok Liz ze altijd na, maar nu moest hij dat zelf doen.

'Ik ben haar dochter.' Meer wilde de vrouw aan de telefoon blijkbaar niet zeggen. Maar ze hield vol dat het belangrijk was en dat het niet veel tijd in beslag zou nemen. En hij was toch wel een beetje nieuwsgierig. Misschien was ze wel een heel aantrekkelijke vrouw. Hij was geneigd om met haar in het Beverly Hills Hotel af te spreken, maar was te lui om de deur uit te gaan. Bovendien zat hij te wachten op bericht van Alex. Ze had hem na de ontmoeting met haar vader nog niet gebeld. Hij was bang dat ze misschien overstuur was. Om nu midden in een restaurant te zitten en op zijn mobiel te worden gebeld, daar voelde hij niets voor.

'Waar bent u nu?' vroeg Coop, alsof dat ertoe deed.

'Ik logeer in het Bel Air Hotel. Ik ben net aangekomen uit New York.' Ze verbleef in ieder geval in een prima hotel. Niet dat het veel zei, maar wel iets. Uiteindelijk kreeg zijn nieuwsgierigheid de overhand.

'Dat is niet zo ver bij mij vandaan. Als u nu meteen eens kwam?'

'Dank u, Mr. Winslow,' zei ze beleefd. 'Ik zal het kort houden.' Ze wilde hem alleen maar zien. Eén keer. En hem haar moeders brief laten zien. Het was iets uit het verleden waar ze hem deelgenoot van moest maken.

Tien minuten later stond ze met haar huurauto voor de ingang en drukte hij vanuit zijn huis op een zoemer. Ze reed de oprijlaan op. Toen ze was uitgestapt, zag hij dat het een lange blondine was van naar schatting achter in de dertig. Negenendertig was ze, om precies te zijn. Het was een knappe vrouw met een slank figuur en ze droeg een korte rok. Ze ging uitstekend gekleed. Zo te zien had ze gevoel voor stijl. Ze had iets vertrouwds, maar hij kon niet zeggen wat het was. Hij geloofde niet haar ooit eerder gezien te hebben. Glimlachend liep ze op hem toe en gaf hem een hand.

'Heel aardig van u dat u me wilde ontvangen. Het spijt me heel erg dat ik u stoor. Ik wilde de knoop doorhakken. Ik heb lang met het plan rondgelopen om u te schrijven.'

Coop nam haar mee naar de bibliotheek. 'Wat gaat u in Californië doen?' vroeg hij. Hij bood haar een glas wijn aan, dat ze afsloeg. In plaats daarvan vroeg ze om een glas water. Het was heet buiten.

'Ik weet het nog niet. In New York werkte ik als industrieel ontwerper. Ik had een eigen zaak, maar die heb ik onlangs verkocht. Ik heb altijd filmkostuums willen ontwerpen, maar dat is waarschijnlijk weer een van die krankzinnige ideeën van me. Ik vond dat ik hier maar eens wat rond moest kijken.' En dat ze hem moest ontmoeten, had ze eraan toe kunnen voegen.

'Daar leid ik uit af dat u niet getrouwd bent,' zei hij. Hij reikte haar het glas water aan waar ze om had gevraagd. Het was van baccarat. Paloma gebruikte die glazen om de planten water te geven.

'Ik ben gescheiden. In enkele maanden tijd was ik gescheiden, had ik de zaak verkocht en was mijn moeder gestorven. Het is een van die zeldzame periodes in je leven dat je kunt gaan en staan waar je wilt. Ik weet niet precies of ik dat nu prettig vind of doodeng.' Taryn Dougherty zei het met een glimlach. Ze maakte niet de indruk dat er veel dingen waren die haar afschrikten. Ze was buitengewoon zelfverzekerd.

'Vertel eens, wat staat er in die brief? Heeft iemand me geld nagelaten?' Hij moest lachen toen hij het zei.

Ze glimlachte. 'Ik ben bang van niet.' Ze overhandigde hem zwijgend de brief van de vrouw die hij zich niet meer herinnerde. Het was een lange brief en onder het lezen keek hij verscheidene malen op naar haar. Toen hij klaar was met lezen, bleef hij een paar ogenblikken stil zitten. Hij staarde haar aan en wist niet wat hij moest zeggen, wist niet wat ze van hem wilde. Met een ernstig gezicht gaf hij haar de brief terug. Als het weer een complot was om hem te chanteren, dan trapte hij daar niet in. Eén keer was genoeg.

'Wat wil je van me?' vroeg hij. Zijn vraag klonk bot en maakte haar verdrietig. Ze had een warmere reactie van hem verwacht.

'Helemaal niets. Ik wilde je alleen een keer ontmoeten en ik hoopte dat je mij ook wilde zien. Ik moet toegeven dat het wel even schrikken is. Dat was bij mij ook zo. Mijn moeder heeft het me nooit verteld. Na haar dood vond ik die brief, wat trouwens haar bedoeling was. Mijn vader stierf jaren geleden. Ik heb geen idee of hij het ooit heeft geweten.'

'Ik hoop van niet,' zei Coop ernstig. Hij was nog steeds van slag. Maar ze wilde niets van hem, had ze gezegd, en dat was een hele opluchting. Hij geloofde haar. Ze maakte een eerlijke indruk en ze zag er leuk uit. Als ze niet een beetje te oud voor hem was geweest, zou hij zich tot haar aangetrokken hebben gevoeld.

'Ik denk niet dat het hem iets uitgemaakt zou hebben. Hij is heel goed voor me geweest. Hij heeft me bijna al zijn geld nagelaten. Andere kinderen had hij niet. Als hij het wist, dan heeft hij het mijn moeder of mij nooit kwalijk genomen, voor zover ik weet. Het was een heel aardige man.'

'Gelukkig maar,' zei Coop. Hij nam haar wat beter op. Plotseling realiseerde hij zich waarom ze iets vertrouwds had: ze leek op hem. Logisch! In de brief stond dat haar moeder veertig jaar geleden een verhouding met Coop had gehad. Dat was in Londen geweest, waar ze samen in een toneelstuk speelden. Hun relatie was van korte duur. Na de laatste voorstelling was ze teruggegaan naar Chicago. Daar ontdekte ze dat ze zwanger was. Om persoonlijke redenen besloot ze het Coop niet te vertellen. Ze vond dat ze hem niet goed genoeg kende om hem tot last te zijn, zoals ze zich uitdrukte. Voor een vrouw die een kind kreeg - dat was wat ze, ook weer om persoonlijke redenen, besloten had - een wat merkwaardige gedachte. Ze trouwde met iemand anders, kreeg een dochtertje en vertelde het meisje nooit dat haar vader niet haar echte vader was. Dat was Coop. In plaats daarvan liet ze een brief achter waarin alles uit de doeken werd gedaan. En nu zaten ze elkaar nieuwsgierig op te nemen. De man die altijd had gedacht dat hij geen kinderen had, had er nu plotseling twee: deze vrouw van negenendertig die zo onverwacht was verschenen en het kind dat Charlene droeg. Vooropgesteld natuurlijk dat het van hem was. Het was een heel vreemd gevoel voor een man die een hekel had aan kinderen. Maar Taryn was geen kind. Ze was een volwassen vrouw die respectabel en intelligent bleek te zijn, geld had en uiterlijk sterk op hem leek. 'Hoe zag je moeder eruit? Heb je een foto van haar?' Hij was benieuwd of de foto iets in hem wakker zou roepen.

'Nou, ik heb er voor alle zekerheid een meegenomen. Volgens mij is hij ongeveer uit die tijd.' Ze nam de foto voorzichtig uit haar tasje en gaf hem aan Coop. Hij keek ernaar en plotseling flitsten er herinneringen op. Het was beslist een vertrouwd gezicht. Ze had geen onuitwisbare indruk achtergelaten, maar er kwamen weer bepaalde beelden boven, en hij dacht dat hij wist welke rol ze in het stuk had gespeeld. Ze was een vervangster. De actrice voor wie ze was ingevallen, had te veel gedronken. Coop herinnerde zich dat hij met haar op het toneel had gestaan. Maar andere dingen waren uit zijn geheugen verdwenen. In die tijd had hij behoorlijk de beest uitgehangen en veel gedronken. Bovendien had hij sinds die tijd nog talloze andere vrouwen gehad. Hij was dertig toen Taryn werd verwekt.

Hij gaf de foto aan Taryn terug. 'Heel vreemd allemaal,' zei hij. Weer nam hij zijn dochter op. Ondanks haar lengte had ze een soort klassieke schoonheid. Hij schatte haar op een meter tweeëntachtig. Hijzelf was een meter drieënnegentig. Haar moeder was vast ook lang geweest, dacht hij. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen.'

'Dat geeft niet,' zei Taryn Dougherty vriendelijk. 'Ik wilde je gewoon een keer zien. Ik heb een gelukkige jeugd gehad. Ik had een prachtvader en was dol op mijn moeder. Ik was enig kind. Ik heb je niets te verwijten. Je hebt het nooit geweten. Bovendien was mijn moeder degene die alles geheimhield. Maar ook haar neem ik niets kwalijk. Ik heb er geen spijt van hoe alles gelopen is.'

'Heb je kinderen?' vroeg hij ongerust. De ontdekking dat hij een volwassen dochter had was al schokkend genoeg. Hij wilde niet ook nog eens geconfronteerd worden met kleinkinderen.

'Nee. Ik heb altijd gewerkt. Bovendien heb ik nooit echt kinderen gewild, hoe pijnlijk het ook is om dat toe te geven.'

'Geneer je maar niet, dat is genetisch bepaald,' zei hij met een ondeugende grijns. 'Ik heb ook nooit kinderen gewild. Ze maken een hoop lawaai, ze zijn vies en ze stinken. Dat soort dingen.' Ze moest lachen om zijn woorden. Ze vond hem heel aardig en ze kon zich voorstellen dat haar moeder verliefd op hem was geworden, en had besloten zijn kind te houden. Hij was heel charmant en onderhoudend. Echt een heer van de oude stempel, hoewel hij in geen enkel opzicht een bejaarde indruk maakte. Het was nauwelijks te geloven dat hij en haar moeder van dezelfde jaargang waren. Haar moeder was jarenlang ziek geweest. Deze man leek jonger dan hij was. 'Ben je van plan hier nog een tijdje te blijven?' vroeg hij belangstellend. Hij vond haar aardig. Ondanks zichzelf voelde hij een soort band met haar. Precies benoemen kon hij het niet. Het was nog te nieuw. Hij had tijd nodig om erachter te komen.

'Ik denk het wel.' Ze wist nog steeds niet wat ze wilde. Maar ze voelde zich bevrijd nu ze dit gedaan had. Sinds ze het wist, had het als een last op haar gedrukt. Maar nu ze hem had ontmoet, kon ze met een onbezwaard gemoed doorgaan met haar leven, ook als ze hem verder nooit meer zou zien.

'Kan ik je bellen in het Bel Air Hotel? Misschien is het leuk om elkaar nog eens te ontmoeten. Heb je misschien zin om in de avond een keer te komen eten?'

'Lijkt me fantastisch,' zei ze. Ze stond op en daarmee kwam er een eind aan de ontmoeting. Ze had woord gehouden. Een halfuur was ze op bezoek geweest. Ze probeerde het niet te rekken. Ze had gedaan waarvoor ze was gekomen: ze had hem ontmoet. En nu keerde ze weer terug naar haar eigen leven. Toen richtte ze zich tot hem. Haar ogen stonden ernstig. 'Je hoeft je geen zorgen te maken dat ik met de pers praat, dat beloof ik je. Dit gaat alleen ons aan.'

'Dank je,' zei hij. Hij was geroerd. Wat een aardige vrouw was ze toch. Ze wilde niets van hem. Ze wilde hem alleen maar zien. En wat ze zag beviel haar. Dat gold ook voor hem. 'Het is misschien raar om te zeggen, maar je was waarschijnlijk een heel lief meisje. Je moeder moet een keurige vrouw zijn geweest.' Ja, dat moest wel, zeker nu ze hem niet in een moeilijke positie had gebracht en alle verantwoordelijkheid zelf had gedragen. Hij vroeg zich af of hij zich ook maar iets aan haar gelegen zou hebben laten liggen. Het was moeilijk te zeggen. Maar haar dochter - zijn dochter - vond hij heel aardig. 'Wat jammer dat je moeder er niet meer is,' zei hij, en hij meende het. Dus al die tijd had er ergens, zonder dat hij het wist, een dochter van hem rondgelopen en had hij gewoon zijn eigen leven geleid. Die wetenschap gaf hem een vreemd gevoel.

'Dat is aardig van je. Zelf vind ik het ook jammer. Ik hield erg veel van haar.' Bij het afscheid kuste hij haar wangen. Zij draaide zich naar hem om en glimlachte. Het was dezelfde glimlach die hij iedere dag in de spiegel zag en die zijn vrienden en vriendinnen zo goed kenden. Kijken naar haar had iets griezeligs. Hijzelf kon de gelijkenis zien. Het kon niet anders of haar moeder had die ook gezien. Vreemd moest dat voor haar zijn geweest. Hij vroeg zich af of haar man het ooit had geweten. Hij hoopte voor hem van niet.

De rest van de dag was Coop wat stil. Hij had heel wat om over na te denken. Toen Alex om zeven uur langskwam, was hij nog steeds in een peinzende stemming. Ze vroeg of alles goed met hem was. Hij vroeg haar naar de ontmoeting met haar vader. Ze zei dat die goed verlopen was. Meer zei ze niet. 'Was hij naar tegen je?' vroeg Coop duidelijk bezorgd. Ze haalde haar schouders op.

'Hij is wie hij is. Je hebt je vader nu eenmaal niet voor het uitkiezen,' zei ze filosofisch. Ze schonk zich een glas wijn in. Het was voor beiden een lange dag geweest. Pas toen ze aan tafel zaten, begon Coop over Taryn. Paloma had wat kip voor hen achtergelaten en Alex had er pasta en een salade bij gemaakt. Daar hadden ze genoeg aan. Plotseling keek Coop op met een vreemde blik in zijn ogen.

'Ik heb een dochter,' zei hij cryptisch.

Alex keek hem aan. 'Dat kan ze nog niet weten, Coop. Daar is het nog te vroeg voor. Ze maakt je maar wat wijs. Ze probeert op je gevoel te werken,' zei ze, onmiddellijk boos over wat ze als de zoveelste streek van Charlene zag.

'Dat kind bedoel ik niet.' Hij scheen half verdoofd. De hele middag had hij over Taryn zitten nadenken. Zijn ontmoeting met haar had een krachtige uitwerking op hem gehad.

'Heb je nog iemand zwanger gemaakt?' Ze leek geschokt.

'Blijkbaar is dat het geval geweest, negenendertig jaar geleden.' Toen vertelde hij haar over Taryn, en Alex kon zien hoe ontroerd hij was.

'Wat een ongelooflijk verhaal,' zei ze met een zekere mate van ontzag. 'Hoe heeft haar moeder dat al die jaren geheim kunnen houden? Wat voor vrouw is het?' Het intrigeerde haar.

'Ze is aardig. Ik vind haar sympathiek. Ik vind dat ze behoorlijk op me lijkt. Natuurlijk ziet ze er wel beter uit,' zei hij hoffelijk. 'Ik vind haar echt heel aardig. Ze is heel...' Hij zocht naar het juiste woord. 'Waardig... Rechtschapen... Zoiets. In dat opzicht doet ze me aan jou denken. Ze is heel open en fatsoenlijk. Ze was nergens op uit en zei dat ze niet naar de krant zou stappen. Ze wilde me alleen maar een keer ontmoeten. Dat was alles.'

'Waarom nodig je haar niet nog een keer uit?' stelde Alex voor. Ze kon zien dat hij dat graag wilde.

'Waarschijnlijk doe ik dat ook wel.'

Maar in plaats daarvan lunchte hij de volgende dag met Taryn in het Bel Air Hotel. Ze praatten honderduit over zichzelf en waren verbaasd hoeveel ze in een aantal opzichten op elkaar leken. Hun smaak stemde in heel veel dingen overeen, tot aan hun favoriete ijsje en toetje, en de boeken die ze wel en niet leuk vonden toe. Het was griezelig om te zien hoe sterk genetisch bepaald ze waren. Aan het einde van de lunch kreeg hij ineens een idee.

'Voel je er iets voor om op De Villa te logeren, zolang je hier bent?' stelde hij haar voor. Hij meende het. Hij wilde meer tijd met haar doorbrengen. Ze leek hem een geschenk uit de hemel en hij wilde haar niet afwijzen. Hij wilde haar om zich heen. In ieder geval gedurende een paar dagen, of misschien wel weken. Het idee stond Taryn ook wel aan.

'Ik wil me niet opdringen,' zei ze voorzichtig, maar hij kon zien dat het idee haar aansprak.

'Dat doe je niet.' Hij had er nu spijt van dat hij huurders in de gastenvleugel en het poorthuis had. Maar hij had ook een enorm gastenverblijf in het hoofdgebouw. Hij wist zeker dat Alex geen bezwaar zou maken. Hij had Taryn over haar verteld en die vond dat Alex zo te horen een fantastische vrouw was, wat Coop beaamde.

Taryn beloofde dat ze de volgende dag bij hem zou intrekken, en 's avonds vertelde hij het aan Alex. Ze was dolgelukkig voor hem en popelde om haar te ontmoeten. Ze had hem nog steeds niet verteld wat haar vader had gezegd. Dat was ze trouwens ook niet van plan. Terugkijkend besefte ze dat hij het goed had bedoeld. Ze wist echter dat het Coops hart zou breken als hij alle gruwelijke dingen hoorde die haar vader zo nodig had moeten zeggen. Hij hoefde die niet te weten. Haar vader snapte eenvoudigweg niet wie Coop was.

En wat Taryns invloed op hem ook was, het had duidelijk zo moeten zijn. In de paar maanden dat ze hem nu kende, had Alex Coop nog niet zo rustig en in harmonie met zichzelf gezien.

18

Taryn verhuisde naar De Villa met heel weinig bagage en nog minder drukte. Ze was bescheiden, beleefd, vriendelijk en zelfstandig. Ze deed geen beroep op Paloma en zorgde er angstvallig voor Coop niet te storen. Alex kwam en de twee vrouwen konden het meteen goed met elkaar vinden. Beiden waren sterke, eerlijke, financieel onafhankelijke en vooral heel aardige vrouwen. Alex zag de gelijkenis tussen Coop en Taryn. Die was opvallend. Niet alleen leken ze fysiek op elkaar, maar ze hadden ook dezelfde aangeboren aristocratische manier van doen. De twee dingen die ze niet met hem gemeen had, was dat ze met heel weinig bagage reisde en geen financiële zorgen had. Afgezien daarvan leken ze op elkaar als twee druppels water. En Coop vond het geweldig om haar bij zich te hebben.

Dagen brachten ze samen door om elkaar te leren kennen. Ze wisselden inzichten en meningen uit over van alles en nog wat, en brachten elkaars verleden in kaart. Er waren verschillen en overeenkomsten die hen beiden intrigeerden, en Taryn vond hem een aardige man. Nadat ze elkaar beter hadden leren kennen, vroeg ze hem of het hem ernst was met Alex. Hij zei dat hij het niet wist. Zo openhartig was hij nog nooit geweest. Meer nog dan Alex haalde Taryn het beste in hem naar boven. Het was of ze gekomen was om een compleet mens van hem te maken. En hij gaf haar ook iets. Nu ze van zijn bestaan wist, wilde ze weten wie hij was, en wat ze zag beviel haar, hoewel ze ook zijn zwakheden zag.

'Ik zit met een dilemma vanwege Alex,' bekende hij.

'Omdat ze zo jong is?' vroeg Taryn. Ze lagen in de schaduw bij het zwembad. Alle anderen waren aan het werk. Ze had dezelfde lichte huid als haar vader en meed net zoals hij instinctief de zon. Coop zei altijd dat die gave albasten huid terug te voeren was op zijn verre Britse voorvaderen. Hij had een 'Engelse' huid, en Taryn klaarblijkelijk ook.

'Nee, daaraan ben ik gewend: jong is geen bezwaar,' grinnikte hij. 'Ze is bijna te oud voor me.' Alle twee moesten ze erom lachen. Hij had haar ook over Charlene verteld. 'Arthur Madison is haar vader. Je weet wat dat zeggen wil. Ik vraag me voortdurend af wat mijn beweegredenen zijn. Ik zit tot over mijn oren in de schulden.' Ze vond zijn openhartigheid aandoenlijk. Hij had er zelfs tegen Alex geen woord over gezegd. 'Nu eens ben ik bang dat ik uit ben op haar geld, dan weer weet ik zeker dat dat niet het geval is. Het zou me zo verrekte goed uitkomen. Misschien té goed. De vraag is of ik ook van haar zou houden als ze geen cent had. Ik weet het niet. Zolang ik er niet achter ben, zal ik ermee blijven worstelen. Het is nogal wat om jezelf zo'n vraag te stellen.'

'Misschien doet het er niet toe,' zei Taryn praktisch.

'Maar misschien ook wel.' Zijn plotselinge openheid gaf hem een gevoel van enorme opluchting. Ze was de enige met wie hij volkomen openhartig kon zijn, omdat zij nergens belang bij had, en hij niets van haar wilde. Hij was niet uit op haar liefde, haar lichaam of haar geld. Hij wilde haar alleen maar bij zich hebben. Zo dicht was hij nog nooit bij onvoorwaardelijke liefde geweest. Het leek of het zomaar ineens was gebeurd, bijna alsof hij had geweten van haar bestaan en had gewacht op haar komst in zijn leven. Hij had haar nodig. En misschien had Taryn hem op de een of andere vreemde en onverwachte manier ook nodig. 'Zodra seks en geld erbij komen, Taryn, wordt het een warboel. In mijn leven is dat in ieder geval altijd zo geweest.' Hij vond het heel fijn om haar deelgenoot te maken van zijn geheimen. Hij stond er zelf verbaasd van.

'Misschien heb je gelijk. Dat soort problemen heb ik ook met mijn man gehad. We hebben de zaak samen opgebouwd en uiteindelijk heeft dat ons de das omgedaan. Hij wilde meer verdienen dan ik. Ik maakte de ontwerpen en kreeg de nodige blijken van waardering. Hij was jaloers. Het einde van het liedje was dat hij tijdens de scheidingsprocedure heeft geprobeerd om me de zaak afhandig te maken. Het eenvoudigste was alles gewoon te verkopen en te verkassen. Bovendien ging hij met mijn assistente naar bed. Toen hij bij me wegging, is hij bij haar ingetrokken. Het scheelde weinig of het had mijn hart gebroken.'

'Kijk, dat bedoel ik nou,' zei Coop hoofdschuddend. 'Geld en seks, die twee verknoeien iedere keer de boel. Bij ons spelen ze geen van beide een rol en zie, alles gaat van een leien dakje.' En het voelde zo mooi. De verstandhouding die hij met haar had was hem van de ene op de andere dag dierbaar geworden.

'Hoe diep zit je in de schulden?' vroeg ze met een bezorgde blik.

'Behoorlijk diep. Alex weet het niet. Ik heb het haar nooit verteld. Ik wilde niet dat ze zou denken dat ik op haar geld uit was om mijn schulden te kunnen betalen.'

'Ben je dat dan?'

'Ik weet het niet,' zei hij eerlijk. 'Het zou beslist een stuk makkelijker zijn dan dat ik me uit de naad werk met het versieren van commercials en Joost mag weten wat voor andere baantjes. Maar ze is zo aardig, dat ik geen geld van haar wil. Als ze anders geweest was misschien wel. En ik wil ook geen geld van jou,' zei hij beslist. Hij wilde de warboel niet nog groter maken, of wat ze samen hadden bezoedelen. Zoals het nu was, was het goed. Alles was zuiver tussen hen en dat moest zo blijven. 'Het enige dat ik nodig heb, is een rol in een fatsoenlijke film, dan ben ik weer boven Jan. Maar God mag weten wanneer dat gebeurt en of het überhaupt gebeurt. Misschien gebeurt het wel nooit meer. Het is moeilijk te zeggen.' Zo te zien bleef hij er kalm onder.

'Wat ben je dan van plan?' Ze maakte zich zorgen om hem.

Echt duidelijk over zijn financiële positie was hij niet.

'Komt tijd, komt raad.' En als dat niet zo was, dan was er nog altijd Alex, maar dat leek hem onjuist. Dat was wat hij Taryn allemaal uitgelegd had.

Terwijl ze aan het praten waren, wees hij plotseling naar haar voeten. 'Mankeert er iets aan?' vroeg Taryn. Ze had net een pedicure gehad en haar nagels waren roze gelakt. Misschien gaf hij meer om rood, dacht ze. Maar haar kleur was roze. Rood deed haar te veel aan bloed denken.

'Je hebt mijn voeten.' Hij zette zijn voet naast de hare en alle twee moesten ze lachen. Ze leken wel een tweeling. Ze hadden dezelfde lange, elegante voeten. Ze stak haar handen uit. 'En dezelfde handen.' Het was niet te ontkennen dat ze zijn dochter was, en dat wilde hij ook niet ontkennen. Hij had erover zitten denken om haar te introduceren als zijn nicht. Maar naarmate de tijd voortschreed en hij haar beter leerde kennen, begon hij er steeds meer voor te voelen om haar voor te stellen als zijn dochter, en hij vroeg wat ze ervan vond.

'Ik vind het leuk, maar alleen als het geen problemen oplevert.'

'Ik zou niet weten waarom. We zeggen gewoon dat je wat groot uitgevallen bent voor een meisje van veertien.'

'Ik zal niemand vertellen hoe oud ik ben,' lachte ze. Ze hadden ook bijna dezelfde lach. 'Dat komt mij ook wel goed uit. Het valt niet mee om op mijn leeftijd plotseling weer vrijgezel te zijn. Ben je bijna veertig en dan moet je ineens weer je eigen weg zien te vinden. Sinds mijn tweeëntwintigste ben ik getrouwd geweest.'

'Wat saai,' zei hij plagerig, en opnieuw moest ze lachen. Hij was gezellig in de omgang en geweldig om mee te praten. Ze vond het heerlijk om haar tijd met hem door te brengen en omgekeerd was dat ook zo. Ze hadden dagen niets anders gedaan. Het was alsof ze in één teug een heel leven inhaalden. Ze haalde het beste uit hem en hij uit haar. 'Blijkbaar was het tijd voor verandering. We zullen hier op zoek moeten gaan naar een andere partner voor je.'

'Nu nog niet,' zei ze rustig. 'Daar is het nog te vroeg voor. Ik moet eerst weer op adem komen. In de afgelopen paar maanden ben ik mijn man, mijn zaak en mijn moeder kwijtgeraakt, en heb ik een nieuwe vader gekregen. Ik moet even gas terugnemen. Het is een hoop om te verwerken.'

'Wat denk je te gaan doen? Ben je van plan om hier een baan te zoeken?' Hij kreeg nu het gevoel dat hij haar moest beschermen.

'Ik weet het niet. Het ontwerpen van filmkostuums is wel iets wat ik zou willen proberen. Dat is een oude wens van me, maar waarschijnlijk is het niet erg realistisch. Eigenlijk hoef ik niet meer te werken. We hebben de zaak goed verkocht en mijn moeder heeft me alles nagelaten wat ze had. Mijn vader... Mijn andere vader,' zei ze met een glimlach, 'heeft heel goed voor mij gezorgd. Ik kan rustig de tijd nemen om erachter te komen wat ik wil. Misschien kan ik je helpen bij het uitzoeken van jouw problemen. Dingen op een rijtje zetten en orde brengen in de chaos, is een van mijn sterke punten.'

'Dat moet je van je moeder hebben. Bij mij werkt het altijd andersom. Ik verander orde in chaos. Het gaat vanzelf. Het is altijd een financiële puinhoop bij mij geweest.' Hij zei het op opgewekte toon en met gepaste bescheidenheid, wat haar vertederde.

'Als je wilt dat ik ernaar kijk en mijn mening geef, moet je een gil geven.'

'Misschien kun je me uitleggen wat mijn accountant wil, hoewel dat eigenlijk wel duidelijk is. Hij hamert altijd op hetzelfde aambeeld. Koop niets en verkoop het huis, daar komt het in wezen op neer. Het is een ongelooflijk vervelend mannetje.'

'Dat is nu eenmaal de aard van het beestje,' zei ze meevoelend.

Ook als Alex er was, hadden ze veel plezier. Ze kookten gezamenlijk, gingen naar de film en voerden eindeloze gesprekken. Maar Taryn, discreet als ze was, wist altijd precies wanneer ze Coop en Alex alleen moest laten. Ze wilde hun niet tot last zijn. Ze genoot enorm van Alex' aanwezigheid en had groot respect voor het werk dat ze deed.

Taryn en Alex lagen op een zaterdagmorgen bij het zwembad te kletsen, toen Mark met zijn kinderen uit de gastenvleugel kwam. Coop zat bij het hoofdgebouw op het terras. Hij was verkouden en wilde niet zwemmen.

Alex stelde Taryn aan hen voor, maar zei niet wie zij was. Dat was ook niet nodig. Mark vroeg of Coop en zij familie waren. Hij zei dat ze griezelig veel op elkaar leken en vroeg aan Alex of haar dat ook was opgevallen. De twee vrouwen moesten lachen.

'Om je de waarheid te zeggen,' zei Taryn kalm, 'is hij mijn vader. We hebben elkaar een hele tijd niet gezien.' Het was het understatement van de eeuw en Alex had binnenpret. Taryn pakte het heel goed aan.

'Ik wist niet dat Coop een dochter had,' zei Mark met niet-begrijpende blik.

'Hij ook niet,' zei Taryn met een glimlach, en ze dook het water in.

'Wat zei ze?' vroeg Mark beduusd aan Alex.

'Dat is een lang verhaal. Misschien vertellen ze het je nog weleens.'

Een paar minuten later verscheen Jimmy. Het was een warme dag en iedereen had zin om te zwemmen. Mark had het met Taryn over haar zaak en over New York, en de kinderen waren bij hun zojuist gearriveerde vriendjes. Alex verzocht hun om geen muziek te draaien, omdat Coop zich niet lekker voelde, en de kinderen gingen naar de andere kant van het zwembad om te kletsen en lol te maken. Het gaf haar de gelegenheid om nu eens in alle rust met Jimmy te praten. Er waren altijd andere mensen om hen heen.

'Hoe staan de zaken?' vroeg Alex spontaan. Ze lag languit op een ligstoel en Jimmy was bezig zijn armen in te wrijven met zonnebrandcrème. Ondanks zijn donkere haar had hij een lichte huid. Ze bood aan om zijn rug in te wrijven. Hij aarzelde, zei 'graag' en draaide zich toen om. Sinds Maggies dood had niemand dat voor hem gedaan, iets waar Alex niet bij stilstond. Even later gaf Alex hem de tube terug.

'Gaat wel. En met jou? Hoe is het op je werk?' vroeg Jimmy. 'Druk. Soms heb ik weleens de indruk dat iedereen een te vroeg geboren kind heeft, of een baby die iets mankeert. Gezonde baby's krijg ik nooit meer te zien.'

'Het moet wel deprimerend werk zijn,' zei Jimmy invoelend. 'Toch niet. De meesten worden uiteindelijk gezond. Sommigen niet. Dat is iets waar ik nog steeds niet aan gewend ben.' Ze vond het afschuwelijk als ze ze niet konden redden. Het was zo triest voor alle betrokkenen. Maar de overwinningen smaakten zoet. 'Het leven van de kinderen met wie jij werkt, is ook niet gemakkelijk. Het is onvoorstelbaar wat sommige ouders hun kinderen aandoen.'

'Daar zal ik ook nooit aan gewend raken,' bekende hij. Alle twee hadden ze veel meegemaakt in hun werk. En op hun eigen manier waren ze bezig met het redden van mensenlevens. 'Wat deed je besluiten om arts te worden?' vroeg hij. Voor het eerst in tijden klonk hij nieuwsgierig en belangstellend.

'Mijn moeder,' zei ze kortweg.

Hij glimlachte. 'Is ze ook arts?'

'Nee,' zei Alex, 'ze leidt een volstrekt nutteloos leven. Ze gaat winkelen, laat haar nagels doen en gaat naar etentjes. Daarmee heb je het wel zo'n beetje gehad. Mijn zus is precies zo. Ik wilde alles doen om dat te vermijden.' Het lag wel wat gecompliceerder, maar in de kern was het waar. Ze was ook een kei in de bètavakken geweest. 'Toen ik klein was, wilde ik piloot worden. Maar dat schijnt ook behoorlijk saai te zijn. Na een tijdje voel je je net een veredelde buschauffeur. Wat ik doe is veel leuker. Het is iedere dag weer anders.'

'Ik ken dat,' glimlachte hij. 'Toen ik op Harvard zat, was het mijn ambitie om als prof ijshockey te spelen voor de Bruins. Maar mijn vriendin overtuigde me ervan dat ik er lullig uit zou zien zonder tanden. Ik vond dat ze gelijk had. Maar schaatsen doe ik nog steeds graag.' Maggie en hij hadden altijd veel geschaatst, maar hij probeerde daar niet aan te denken. 'Wie is die vrouw met wie Mark aan het praten is?' vroeg hij belangstellend. Alex glimlachte.

'Dat is Coops dochter. Ze logeert een tijdje bij hem. Ze is pas uit New York hierheen gekomen.'

'Ik wist niet dat hij een dochter had.' Jimmy keek verbaasd.

'Het kwam voor hem ook een beetje als een verrassing.'

'Blijkbaar krijgt hij een hoop van dat soort verrassingen.'

'Dit was een aangename verrassing. Ze is echt heel aardig.' Zo te zien vond Mark dat ook. Ze waren al een halfuur aan de praat. Alex zag hoe Jessica naar haar keek. Jason had het druk met andere dingen en probeerde zijn vriendjes kopje onder te duwen. 'Het zijn prima kinderen,' zei ze, doelend op Jessica en Jason. Jimmy was het met haar eens.

'Ja, dat zijn ze zeker. Hij boft maar, zolang ze hier zijn tenminste. Ik vermoed dat ze binnenkort weer teruggaan naar hun moeder. Hij zal ze enorm missen.' Alex vond dat maar triest. Hij was zo gelukkig met hen.

'Misschien gaat hij ook terug. En jij? Ben je van plan hier te blijven, of ga je uiteindelijk toch terug naar het oosten?' Ze wist dat hij uit Boston kwam en ineens moest ze aan haar neef denken, die ongeveer in dezelfde tijd op Harvard had gezeten. Misschien kende Jimmy hem wel.

'Ik voel er het meest voor om hier te blijven,' zei Jimmy met een peinzende blik. 'Hoewel ik wel een beetje met mijn moeder te doen heb. Mijn vader is er niet meer en ze is alleen. Ik ben de enige die ze nog heeft.' Alex knikte, en vroeg hem vervolgens naar haar neef. Jimmy grinnikte. 'Luke Madison was een van mijn beste studiemakkers. We woonden in hetzelfde studentenhuis. In ons laatste jaar zopen we ons ieder weekend klem.'

'Dat is typisch Luke.' Ze lachte.

'Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik hem misschien wel tien jaar niet gezien heb. Als ik het goed heb, is hij na zijn afstuderen naar Londen gegaan. Daarna heb ik hem uit het oog verloren.'

'Daar woont hij nog steeds. Hij heeft zes kinderen. Allemaal jongens, geloof ik. Ik zie hem ook niet vaak. Alleen op bruiloften, en die mijd ik als het even kan.'

'Is er een speciale reden?' Ze boeide hem. Ook haar genegenheid voor Coop intrigeerde hem. Hij kon er geen chocola van maken, maar dat zei hij niet. Hij was niet erg gesteld op Coop. Waarom wist hij zelf niet. Het was een soort instinctieve afkeer. Misschien was het wel jaloezie. De man was ook zo'n charmeur. Hij leek alleen maar uit te zijn op pleziertjes. Het ging helemaal in tegen Jimmy's principes.

'Er is één bruiloft die me nog steeds zo zwaar op de maag ligt dat ik er geen trek meer in heb.' Alex gaf hem tekst en uitleg en hij moest lachen om haar verklaring.

'Dat is jammer. Als je de ware treft, kan het fantastisch zijn, zoals in mijn geval. En dan heb ik het meer over het huwelijk zelf dan over het trouwen. Wij zijn alleen op het stadhuis getrouwd. Ze was een geweldige vrouw.'

'Ik vind het heel erg wat er gebeurd is,' zei Alex, en ze meende het. Ze had altijd vreselijk met hem te doen, maar ze moest zeggen dat hij er de laatste tijd beter uitzag. Niet meer zo gekweld en bleek. Ook was hij wat aangekomen. De avonden bij Mark en de kinderen hadden hem goed gedaan. Hij had veel plezier met de kinderen en in ieder geval at hij weer behoorlijk.

'Verdriet is iets vreemds. Op sommige dagen heb je het gevoel dat je eraan onderdoor gaat en op andere is het goed te verdragen. En bij het wakker worden weet je niet hoe je dag zal verlopen. Een goede dag kan in een rotdag veranderen. En een dag die zo slecht is begonnen dat je wel dood zou willen, kan plotseling omslaan. Het is zoiets als pijn of een ziekte, je kunt nooit zeggen welke kant het op gaat. Ik denk dat je er gewend aan raakt. Na een tijdje wordt het een manier van leven.'

'Alleen tijd kan je wonden helen, denk ik.' Het leek afgezaagd, maar ze vermoedde dat het waar was. Het was nu bijna vijf maanden geleden. Toen hij hier arriveerde, had hij eruitgezien als een levend lijk. 'Bij mij was dat ook zo, al is dat wat mij is overkomen een stuk minder erg. Het heeft lang geduurd voor ik over mijn op het laatste nippertje afgeketste huwelijk heen was. Je kunt wel zeggen, jaren.'

'Volgens mij ligt dat anders. Bij jou ging het om vertrouwen, bij mij gaat het om verlies. Het is radicaler. Je kunt niemand de schuld geven. Het doet alleen ontzettend pijn.' Hij was verbazingwekkend openhartig over zijn verdriet. Alex had het idee dat het hem goed deed om erover te praten. 'Zeg eens, hoelang moet je nog voor je specialist bent?'

'Nog een jaar. Soms lijkt het wel een eeuwigheid. Al die dagen nachtdiensten. Misschien blijf ik in het academisch ziekenhuis werken als ik klaar ben, tenminste als ze me willen hebben. De afdeling neonatologie is echt geweldig. Het is een nogal lastige specialisatie om werk in te vinden. Eerst was ik van plan om gewoon kinderarts te worden, maar ik raakte verslingerd aan dit werk. Veel adrenaline. Het zorgt ervoor dat ik scherp blijf. Ik denk dat ik me anders maar zou vervelen.' Ze hadden het er nog steeds over toen Taryn en Mark terugkwamen. De twee hadden zitten praten over fiscale wetgeving en belastingconstructies. Het verbaasde Mark hoeveel ze ervan wist. Ze leek geïnteresseerd te zijn in wat hij te vertellen had. Ze was bijna net zo lang als hij, en Alex glimlachte toen ze hen zag aankomen. Ze vormden een knap paar en waren praktisch even oud.

'Waar hebben jullie het over?' vroeg Mark. Hij en Taryn gingen zitten.

'Werk. Waar zou het anders over moeten gaan?' Alex grinnikte.

'Wij ook al.' Terwijl ze aan het praten waren, kwam er zo te horen een groep tieners terug naar het zwembad. Alex was blij dat Coop niet meegekomen was. Hij zou er gek van geworden zijn. Het scheen een gunstige speling van het lot dat zijn enige kind pas was komen opdagen toen ze negenendertig was. Dat was ongeveer de goede kinderleeftijd voor Coop. Zoiets had ze de vorige dag tegen Taryn gezegd en alle twee hadden ze moeten lachen. Coop liet altijd duidelijk merken dat hij een hekel had aan kinderen.

Vijf minuten later begon er in het zwembad een levendig partijtje waterpolo, en Mark en Jimmy voegden zich bij de kinderen.

'Dat is een aardige man,' zei Taryn over Mark. 'Ik heb de indruk dat hij er behoorlijk kapot van was toen zijn vrouw hem verliet. Een geluk voor hem dat zijn kinderen terug wilden.'

'Coop was anders een stuk minder enthousiast,' merkte Alex op. Beiden lachten.

'Wat is Jimmy voor iemand?' vroeg Taryn belangstellend.

'Hij is ongelukkig. Bijna vijf maanden geleden is hij zijn vrouw kwijtgeraakt. Volgens mij was dat een hele klap voor hem.'

'Alweer een scheiding? Het lijkt wel een epidemie.' Alex schudde haar hoofd.

'Nee. Kanker. Tweeëndertig was ze,' fluisterde ze. Jimmy zwom in hun richting. Hij had net een doelpunt gescoord voor zijn team en gooide Jason de bal toe. Deze scoorde nog een doelpunt. Het spel ging gepaard met heel veel gegil en gespetter. Terwijl ze zat te kijken, zag ze Coop zwaaien. Hij wilde dat ze terugkwamen. Hij was toe aan zijn lunch. 'Ik geloof dat de baas roept.' Alex attendeerde Taryn erop. Ze keek glimlachend op. Zelfs van deze afstand kon Alex zien dat hij trots op haar was. Ze was blij voor hem. Taryn voegde iets moois toe aan zijn leven.

'Ben je gelukkig met hem, Alex?' vroeg Taryn haar. Ze had zich lopen afvragen wat hun relatie voor Alex betekende. Coop had haar veel over hen beiden verteld.

'Ja. Het is alleen jammer dat hij zo'n hekel heeft aan kinderen. Verder heeft hij alles wat ik van een man verlang.'

'Vind je het leeftijdsverschil geen probleem?'

'Het hield me eerst wel bezig, maar ik geloof niet dat het belangrijk is. Hij is af en toe net een kind.'

'Maar niet écht een kind,' zei Taryn verstandig. 'Nu maakt het nog niet zoveel uit, dat leeftijdsverschil, maar straks wel. Op een gegeven moment zit je echt met een probleem.'

'Dat is precies wat mijn vader zegt.'

'Hij keurt jullie relatie af?' Het verbaasde haar niet. Je moest als vader wel helemaal idolaat zijn van filmsterren, wilde je in Coop de ideale schoonzoon zien. Gezien zijn reputatie was het onwaarschijnlijk dat de vader van Alex tot die categorie behoorde.

'Dan moet je wel weten dat ik in zijn ogen alles verkeerd doe. Bijna alles in ieder geval. En hij maakt zich zorgen over Coop.'

'Niet zonder reden. Coop heeft er behoorlijk op los geleefd. Zeg, die vrouw die beweert dat ze een kind van hem krijgt, zit je daar ook over in?'

'Eigenlijk niet. Dat komt voornamelijk doordat ze hem koud laat. Trouwens, misschien is het zijn kind wel helemaal niet.'

'En als dat wel zo is?'

Alex haalde haar schouders op. 'Dan zal hij haar iedere maand een cheque sturen. Hij zegt dat hij het kind niet wil zien. Hij is behoorlijk pissig op haar.'

'Dat kan ik me voorstellen. Het is jammer dat ze geen abortus wil. Dat zou voor iedereen het handigste zijn.'

'Dat zou het zeker. Maar als je moeder dat had gedaan, zou je hier nu niet zijn. Ik ben blij dat ze het niet gedaan heeft, vooral voor Coop. Je betekent heel veel voor hem,' zei Alex hartelijk. Volgens haar was het voor hen beiden een zegen.

'Voor mij betekent het ook veel om mijn echte vader te kennen. Ik had niet gedacht dat het zo zou zijn. Of misschien toch wel en is dat de reden waarom ik ben gekomen. Eerst was ik nieuwsgierig, maar nu geef ik echt om hem. Ik weet niet wat voor vader hij voor me zou zijn geweest toen ik nog klein was, maar nu is hij een fantastische vriend.' Ook Alex kon zien hoe positief het effect van Taryn op Coop was. Het was alsof hij een stukje van zichzelf had teruggevonden, een stukje waarvan hij nooit had geweten dat hij het kwijt was, terwijl dat toch zo was.

Taryn en Alex zwaaiden de anderen gedag en wandelden langzaam naar het hoofdgebouw. Coop stond hen op te wachten. 'Wat een kabaal maken ze,' klaagde hij. Hij was verkouden en voelde zich beroerd.

'Zo meteen zijn ze uit het zwembad weg,' stelde Alex hem gerust. 'Ze gaan zo naar huis om te lunchen.'

'Wat als we eens met z'n drieën gingen lunchen in de Ivy?' stelde Coop voor. Beide vrouwen vonden het een goed idee en gingen zich verkleden. Twintig minuten later kwamen ze gekleed en wel weer terug, klaar om uit te gaan.

Hij reed met hen naar North Robertson in zijn oude Rolls en onderweg praatten en lachten de drie honderduit. Ze zaten op het terras en genoten van elkaars gezelschap. Het was een ongedwongen, plezierige middag, en terwijl Alex over de tafel naar Coop keek, zonden ze elkaar een glimlach toe, en wist ze dat alles goed was in zijn wereld en in de hare.

19

Het was bijna eind mei. Alex was aan het werk in het ziekenhuis en de assistente bij de balie meldde dat er telefoon voor haar was. Ze had net een ontspannen weekend met Coop doorgebracht en moest nu twee dagen achtereen werken. Maar voor de verandering was het betrekkelijk rustig op de afdeling.

'Wie is het?' vroeg Alex, terwijl ze de hoorn pakte. Ze was net terug van haar lunchpauze.

'Ik weet het niet,' zei het meisje. 'Het is intern.' Waarschijnlijk een andere dokter, dacht Alex.

'Met dokter Madison,' zei ze formeel.

'Zo, dat is niet mis.' Ze kon niet horen wie het was.

'Met wie spreek ik?'

'Met Jimmy. Ik moest hier zijn voor wat laboratoriumtests en ik dacht, ik bel even. Heb je tijd voor een praatje?'

'Ja, prima. Je hebt een goede tijd uitgekozen. Ik denk dat iedereen slaapt. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar we hebben vandaag nog geen problemen gehad. Waar zit je nu?' Ze was blij zijn stem te horen; ze hadden laatst zo leuk gepraat. Het was zo'n aardige kerel en hij had zo'n tegenslag gehad. Het deed haar altijd pijn. Wat hij in ieder geval nodig had waren goede vrienden, en ze was een van de eersten om zich te melden als hij van tijd tot tijd een schouder nodig had. En hij en Mark waren goede vrienden geworden.

'Ik ben in het centrale lab.' Hij klonk wat afwezig en ze vroeg zich af wat voor gezondheidsklachten hij had. Waarschijnlijk stress. En verdriet.

'Kun je hierheen komen? Ik kan mijn afdeling niet verlaten, maar ik kan je wel een beker van onze ondrinkbare koffie aanbieden, als je maag het spul tenminste kan verdragen.'

'Lijkt me leuk,' zei hij. Het was wat hij had gehoopt toen hij het erop gewaagd had haar te bellen. Hij had zich een tikkeltje schuldig gevoeld dat hij haar stoorde. Ze vertelde hem waar hij moest zijn, en hij zei dat hij eraan kwam.

Hij stapte uit de lift. Ze zat al op hem te wachten en zwaaide vanaf de afdelingsbalie. Ze belde met een moeder die haar baby onlangs mee naar huis had genomen. Alles leek goed te gaan. De baby ging geweldig vooruit. Vijf maanden waren ze met het kindje bezig geweest om het zover te krijgen dat het naar huis mocht. Het was een van Alex' sterren.

Hij keek rond. 'Hier werk je dus,' zei hij bewonderend. Er was een glazen wand achter het bureau. Daardoorheen zag hij een wirwar van apparatuur, couveuses, lampen en mensen die rondliepen in ziekenhuiskleding en met mondkapjes op. Ook Alex had zo'n kapje. Het hing om haar nek, samen met een stethoscoop, die nonchalant bungelde. De hele dag had ze al dezelfde groene ziekenhuiskleding aan. Hij was onder de indruk. Het was onmogelijk om dat niet te zijn. Hier was ze in haar element, een ster in haar eigen wereld.

'Leuk je te zien, Jimmy,' zei ze spontaan, terwijl ze met hem naar haar piepkleine werkkamer liep. Het veldbed waar ze op sliep was nog niet opgemaakt. Ouders zag ze alleen in de wachtkamer. 'Waarvoor moest je komen, als het niet al te onbeleefd is om dat te vragen?' Ze maakte zich zorgen om hem, vooral hier, in haar hoedanigheid als arts.

'O, gewoon routine. Elk jaar word ik vrij grondig onderzocht. Dat moet voor mijn werk. Röntgenfoto's van de borstkas, een tb-test, dat soort dingen. Eigenlijk had het al eerder moeten gebeuren. Ik kreeg de ene herinnering na de andere en had nooit tijd. Ten slotte hebben ze me het mes op de keel gezet, en gezegd dat ik volgende week niet zou mogen werken als ik niet ging. En hier ben ik dan! Ik moest er een middag vrij voor nemen. Je weet immers nooit hoelang het gaat duren.

Daarom heb ik het ook steeds uitgesteld. Waarschijnlijk zal ik zaterdag moeten werken om het in te halen.'

Alex glimlachte naar hem. 'Komt me bekend voor,' zei ze. Ze was opgelucht dat hem niets ernstigs mankeerde. Ineens ontdekte ze dat ze in zijn donkerbruine ogen keek, en zoals altijd kreeg ze vreselijk met hem te doen. Je kon nog steeds de sporen zien van wat hij had meegemaakt. 'Wat voor werk doe je precies?' vroeg ze belangstellend, terwijl ze hem een plastic beker met het twijfelachtige brouwsel aanreikte. Hij nam een slokje en begon onmiddellijk te grinniken.

'Jullie hebben hetzelfde rattengif als wij, merk ik. Bij ons doen we er zand in, dat geeft net dat kleine beetje extra.' Ze moest lachen. Ze was eraan gewend, maar ze vond de ziekenhuiskoffie ook afschuwelijk. 'Wat voor werk ik doe? Ik haal jongens weg bij gezinnen waar ze altijd geslagen worden of waar ze verkracht worden door hun vader, oom en twee oudere broers... Ik laat kinderen in het ziekenhuis opnemen die zo met brandende sigaretten bewerkt zijn dat ze over hun hele lichaam afdrukken hebben... Ik luister naar moeders die doodsbang zijn dat ze door het lint gaan en hun kinderen wat aandoen; moeders die in wezen fatsoenlijk zijn, maar al zeven kinderen hebben en het zelfs met voedselbonnen nog niet redden, terwijl ze ook nog eens door hun man regelmatig in elkaar worden geslagen... Ik laat kinderen van elf jaar die heroïne spuiten afkickprogramma's volgen - soms zijn ze zelfs niet ouder dan negen. En soms luister ik alleen maar, of trap een balletje met een aantal jochies. Ik denk dat ik hetzelfde doe als jij. Ik probeer om iets positiefs tot stand te brengen als dat maar even mogelijk is, maar vaak blijft het bij een poging.' Het was ongelooflijk om te horen, en ze was net zo onder de indruk van hem als hij van haar.

'Ik denk niet dat ik zou kunnen doen wat jij doet. Ik zou zwaar depressief worden als ik iedere dag die ellende om me heen zag. Ik werk met superkleine mensjes die op de wereld komen met een achterstand, en wij doen ons uiterste best om ze op het goede niveau te brengen. Nee, ik denk dat ik me van de menselijke soort zou afkeren als ik jouw werk moest doen.'

'Het merkwaardige is dat het zo niet werkt,' zei hij. Hij nam een slok koffie en gruwde. Het was nauwelijks te geloven, maar de koffie hier was warempel nog slechter dan het bocht dat hij op zijn werk dronk. 'Soms put je er hoop uit. Je bent altijd geneigd te geloven dat er iets zal veranderen, en een enkele keer gebeurt dat ook. Dat geeft voldoende energie om door te gaan tot het opnieuw gebeurt. En hoe je er ook over denkt, het werk moet toch gedaan worden. Als je het niet doet, kun er donder op zeggen dat het er slechter op wordt. En als het veel slechter wordt voor ook maar een van hen...' Zijn stem zakte weg en hun ogen ontmoetten elkaar. Ze kreeg een idee.

'Zal ik je rondleiden?' Ze dacht dat het misschien zijn interesse zou hebben.

'Hier bij neonatologie?' Ze knikte. Hij maakte een verbouwereerde indruk. 'Kan dat wel?'

'Mocht iemand ernaar vragen, dan zeg ik wel dat je een collega bent die een kijkje komt nemen. Als je maar niet naar voren stapt als er een noodgeval is.' Ze gaf hem een witte jas. Jimmy was van gemiddelde grootte maar breedgeschouderd en de jas zat wat krap, waardoor de mouwen aan de korte kant waren. Maar het zou niemand opvallen, iedereen hier zag er vreselijk uit. Wat ze deden was belangrijk, niet hoe ze eruitzagen.

'Wees maar niet bang. Als er iemand blauw aanloopt, ben ik als de bliksem weg.'

Maar alles verliep gladjes. Ze hadden haar zelfs niet nodig. Ze leidde hem rond en vertelde van ieder patiëntje wat er aan de hand was, hoe het ervoor stond en wat ze konden doen. De baby's lagen in couveuses en waren zo klein dat de meeste geen luiers droegen. Hij had nog nooit in zijn leven zoveel slangen en apparaten gezien, of baby's die zo klein waren. Hun kleinste patiëntje woog nog geen zeven ons. De verwachting was dat het zou sterven. Ze had baby's onder haar hoede gehad die nog minder wogen, legde ze Jimmy uit. Hoe groter ze waren, des te groter de kans op overleving. Maar ook de toestand van de grotere baby's was ernstig. Hij vond het hartverscheurend om de moeders daar te zien zitten die de nietige vingertjes of teentjes streelden en niets anders konden doen dan wachten op een verandering ten goede. De mooiste gebeurtenis in hun leven was veranderd in een nachtmerrie, waarmee ze soms maanden moesten leven voor duidelijk werd hoe het zou aflopen. Iedereen moest wel onvoorstelbaar gestrest zijn, en hij was vol ontzag toen ze de ruimte weer hadden verlaten.

'Mijn hemel, Alex, dat is ongelooflijk. Hoe kun je die druk aan?' Als ze één fout maakten, ook al duurde die maar een fractie van een seconde, of als ze ook maar iets nalieten wat essentieel was, dan liep iemands leven gevaar en kon het leven van een gezin een totaal andere loop krijgen. Het was een last die hij nooit zou kunnen dragen en hij bewonderde haar enorm om wat ze deed. 'Ik denk dat ik iedere dag met doodsangst naar mijn werk zou gaan.'

'Nee, dat zou je niet doen. Jouw werk is net zo belastend. Als jij te laat komt, of niet in de gaten hebt wat er aan de hand is, of niet alert genoeg reageert, kan dat tot gevolg hebben dat zo'n stumpertje sterft, vermoord wordt of voor het leven getekend is. Jij hebt er dezelfde eigenschappen en intuïtie voor nodig als in mijn vak. Ander werk, maar dezelfde instelling.'

'Je moet ook ruimhartig zijn, wil je dit werk doen,' zei hij vriendelijk. En dat was ze. Dat had hij al wel ontdekt. Daarom begreep hij ook niet wat ze in Coop zag. Coop leefde alleen voor zichzelf en Alex was er voor iedereen. Maar misschien was dat wel de reden dat het goed ging tussen hen beiden.

Ze stonden nog wat na te praten bij de balie, toen ze werd geroepen om een patiëntje te beoordelen en overleg te plegen met een van de verpleegsters. Hij besloot ervandoor te gaan. 'Bedankt dat je me wilde ontvangen,' zei hij, nog steeds vol ontzag. 'Ik ben diep onder de indruk.'

'Het is teamwerk,' zei ze eerlijk. En toen bescheiden: 'Ik ben maar een klein onderdeeltje in het geheel. Een minuscuul radertje.' Hij pakte haar even bij haar schouders en vertrok. Hij zwaaide, de liftdeuren sloten zich en ze ging weer aan het werk. Pas zaterdagmiddag zag ze hem weer. Tot haar verwondering had ze opnieuw een vrije zaterdag, maar zondag moest ze werken. Taryn en zij zaten samen met Coop, Mark, Jessica en Jason bij het zwembad, toen Jimmy kwam aanlopen vanuit het poorthuis. Taryn droeg een enorme hoed, en Coop zat zoals gewoonlijk in de schaduw van zijn favoriete boom. Hij zat nooit in de zon en daaraan dankte hij, volgens hem, zijn rimpelloze huid en zijn jeugdige uiterlijk. Hij vond het prettig om te zien dat Taryn zijn voorbeeld volgde. Alex kreeg van hem tot vervelens toe te horen dat ze veel te lang in de zon zat.

Jimmy zag er nu een keer wat uitgeruster uit, vond Alex, die automatisch haar diagnose stelde. Ze behandelde de rest van de wereld alsof het haar patiënten waren, en het was bijna onmogelijk voor haar om niet te registreren hoe ze eruitzagen, zich gedroegen of bewogen. Ze scheen niet in staat te zijn om haar medische bril af te zetten. Jimmy glimlachte zodra hij haar zag en hij gaf Coop een hand. Mark en Taryn gingen onmiddellijk weer door met hun gesprek over iets dat hen alle twee scheen te fascineren. Vóór een keer hadden de kinderen geen vriendjes uitgenodigd om te komen zwemmen, dus alles was tamelijk rustig. Nu het zulk mooi weer was, leek het wel of het voortdurend feest was bij het zwembad, maar dit keer zaten alleen de feitelijke bewoners van De Villa er. Voor Coop een hele opluchting. Het gezelschap was zo al groot genoeg.

Sinds de komst van Taryn was hij in een uitstekend humeur. Ze brachten veel tijd in elkaars gezelschap door. Hij had haar mee uit genomen naar al zijn favoriete plekjes. Zo hadden ze geluncht bij Spago en Le Dome. Hij genoot ervan om haar aan de buitenwereld te tonen en haar te introduceren als zijn dochter. Niemand scheen verbaasd: ze namen gewoon aan dat ze waren vergeten dat hij een dochter had. En ze was een respectabele verschijning. Coop stelde haar aan iedereen voor en ze vond het heerlijk om de sfeer van Hollywood te proeven. Bij haar ontmoetingen met Alex vertelde ze er in geuren en kleuren over. Het was een geheel nieuwe wereld voor haar en ze vond het hartstikke leuk. Vroeg of laat zou ze een besluit moeten nemen: teruggaan naar New York of hier in Los Angeles iets zien te vinden. Maar ze had geen haast. Ze had veel te veel plezier en moest niets.

Alex vond dat Taryn een positieve invloed op Coop had. Daarvoor was hij óók fantastisch geweest, maar op de een of andere manier scheen hij plotseling meer betrokken bij andere mensen, meer in hen geïnteresseerd. Hij was niet meer zo gericht op zichzelf. Als hij nu aan Alex vroeg wat ze had gedaan, klonk het als ongeveinsde belangstelling. Maar wanneer ze het hem dan uitlegde, keek hij nog steeds een beetje afwezig. De gecompliceerde medische ingrepen die ze met haar team uitvoerde gingen hem wat boven zijn pet, maar daarin was hij geen uitzondering. In ieder geval maakte hij de laatste tijd een gelukkige en zachtmoedige indruk.

Hij werkte zo nu en dan, maar nog te weinig, zei hij. Abe beklaagde zich nog steeds over hem. En Liz had wat van zich laten horen. Ze stond versteld van het aantal mensen dat op zijn landgoed woonde en was bezorgd over de overlast die de kinderen van Mark hem zouden kunnen bezorgen. Ze was geroerd door zijn verhaal over Taryns thuiskomst.

'Ik ben nog geen vijf minuten weg, Coop, of je hebt allemaal nieuwe mensen om je heen.' Net als Alex vond ze dat hij opvallend rustig en tevreden klonk. Zo had ze hem nog nooit gehoord. Toen ze hem naar Alex vroeg, hield hij zich op de vlakte. Hij had zo zijn vragen, maar die hield hij voor zichzelf. Hij besefte in toenemende mate dat hij nooit meer zou hoeven werken als hij met haar trouwde. Deed hij dat niet, dan zou hij voor altijd van bijeengesprokkelde gastrolletjes moeten leven. Het was zo verleidelijk om het maar te doen, maar hij had er een hekel aan om de weg van de minste weerstand te kiezen, zelfs op zijn leeftijd. Een meer praktische kant van zijn persoonlijkheid zei dat hij er recht op had. Maar Alex was zo oprecht en sympathiek en werkte zelf zo hard, dat het hem werkelijk tegen de borst stuitte om van haar te profiteren. Hij hield van haar, en het makkelijke leventje was zo aanlokkelijk. Zijn financiële problemen zouden definitief tot het verleden behoren, maar een andere kant van hem was bang dat hij afhankelijk van haar zou worden als hij ophield met werken. Ze zou het recht hebben om hem naar haar pijpen te laten dansen, of op zijn minst om dat te proberen. Dat zou hij vreselijk vinden. Voorlopig leek het probleem nog onoplosbaar. Alex van haar kant had geen idee waarmee hij worstelde. Ze was van mening dat hun relatie prima liep, en dat was ook zo, voor alle twee. Op Coops gewetensconflict na dan. Tot zijn grote verdriet scheen het in zijn binnenste te groeien als een goedaardig gezwel. Nooit eerder had hij daar last van gehad, maar Alex had een nieuw element in zijn leven gebracht, een soort van wit licht dat sommige dingen deed groeien en andere kleiner maakte. En zijn gedachtewisselingen met Taryn schenen dit alleen maar te versterken. Beiden waren ze opmerkelijke vrouwen, die een enorme invloed op hem hadden. Meer dan hij ooit had gedacht of gewild. Wat was het leven eenvoudig geweest zonder de last van een geweten. En of hij het nou leuk vond of niet, het leek er niet op dat die stemmen in zijn hoofd vanzelf weggingen. Het enige dat hij nu nodig had, waren de antwoorden op hun vragen. Hij was er naarstig naar op zoek.

Tegen het einde van de zaterdagmiddag - Jimmy was met Jason ergens naartoe om nieuwe sportspulletjes te kopen, Jessie zat aan de andere kant van het zwembad met een vriend en lakte haar nagels, Taryn en Mark zaten nog steeds halfluid te praten en Coop sliep onder de boom - richtte Mark zich tot Alex en nodigde hij de bewoners van het hoofdgebouw uit om bij hen te komen eten. Alex wisselde snel een blik met Taryn en die reageerde met een nauwelijks waarneembaar knikje, dus nam ze de uitnodiging namens allen aan. Toen Coop wakker werd en de anderen weg waren, zei ze het tegen hem.

'We zien ze wel erg vaak,' klaagde hij. Mark en Taryn probeerden ondertussen wat te tennissen op de kapotte tennisbaan, dus kon ze open tegen hem zijn.

'Ik geloof dat Taryn Mark heel graag mag,' verklaarde ze. 'Ik denk dat het wederzijds is. Ze wilde graag dat ik de uitnodiging aannam. We hoeven niet te gaan als je geen zin hebt. Ze kan best alleen gaan.'

'Nee, het is goed. Ik doe alles wat nodig is voor mijn enige dochter,' zei hij met een grootmoedige grijns. 'Voor je kinderen moet je alles overhebben.'

Hij vond het inderdaad bijzonder prettig om een bijna veertigjarige dochter te hebben, en hij vond het prettig dat niemand precies wist hoe oud ze was. Dat herinnerde hem ineens aan Charlene. Via haar advocaten lag er een nieuwe eis om meer geld. Ze wilde een grotere flat in een betere buurt, het liefst in Bel Air, vlak bij hem. Verder informeerde ze of ze zijn zwembad mocht gebruiken; ze voelde zich te beroerd om ergens heen te gaan, beweerde ze. Coop was uit zijn vel gesprongen toen zijn advocaat hem erover belde. Vóór de resultaten van de dna-test bekend waren, kreeg ze niets, maar dan ook helemaal niets, had hij gezegd. Het zou nog vijf à zes weken duren voor die afgenomen werd. En tot die tijd, en gezien haar gedrag hoogstwaarschijnlijk ook daarna, was ze persona non grata op De Villa of welke andere plaats ook waar Coop kwam. Zijn advocaat had de woedende boodschap wat bijgeschaafd en er keurig voor gezorgd dat ze bij de tegenpartij terechtkwam.

Alex had met hem te doen. Het was begrijpelijk dat hij van de situatie walgde. En het was ook behoorlijk belastend voor hen beiden. Ze wist dat hij bang was voor de financiële gevolgen. Onlangs was er een zaak geweest waarbij een vrouw twintigduizend dollar per maand alimentatie had gekregen van een man met wie ze twee maanden iets had gehad. Maar in dat geval was de vader een beroemde rockster geweest met een gigantisch inkomen, zoals Alex Coop ter geruststelling liet weten. Coops financiële positie was totaal anders. Daar was ze zich na het gesprek met haar vader heel goed van bewust. Coop sprak nooit over zijn schulden en hij sprong uiterst zorgeloos met geld om. Maar ze wist dat hij zich ergens in zijn achterhoofd zorgen moest maken over de hoogte van het bedrag dat hij Charlene als alimentatie zou moeten geven als het kind van hem was.

's Avonds om zeven uur daalden de drie af naar het gastenverblijf. Taryn droeg een wijde broek van blauwe zijde die haar heel goed stond. Ze had hem zelf ontworpen en hem gedragen in de laatste maanden dat haar zaak bestond. Alex droeg een roodzijden broek, een witte blouse en goudkleurige sandalen met hoge hakken. Ze zag er meer dan ooit uit als een mannequin of ballerina; niet als een arts. Het was een hemelsbreed verschil met de ziekenhuiskleding, de Zweedse muilen en de vlecht die ze op haar werk droeg; en Jimmy, die zich bij hen voegde voor de maaltijd, genoot van het contrast. Onder het eten vertelde Jimmy over zijn rondleiding door de couveuseafdeling, terwijl Taryn en Jessie hielpen bij het opdienen van de voortreffelijke spaghetti carbonara die Mark had gemaakt. Voor de salade had Jimmy gezorgd. Als toetje was er tiramisu. Coop had twee uitstekende flessen Pouilly-Fuissé meegenomen. Iedereen luisterde geboeid naar wat Jimmy over het werk van Alex vertelde. Ze was onder de indruk van het feit dat hij zo aandachtig had geluisterd en zoveel begrepen had. Alleen toen het ging over een baby met een ernstig hart- en longprobleem, moest ze hem even corrigeren. Maar al het overige had hij correct weergegeven.

'Zo te horen weet hij heel veel over wat je doet,' merkte Coop droogjes op toen ze weer thuis waren en de trap op liepen. Het was al na twaalven. Taryn had besloten om nog wat te blijven. Ze vond het hartstikke leuk om met Mark en Jimmy te kletsen. De kinderen waren met vriendjes op stap en zouden daar blijven logeren. Het was een gezellige avond geweest. 'Wanneer kwam hij je opzoeken in het ziekenhuis?' vroeg Coop op koele toon. Alex was verbaasd. Hij klonk warempel jaloers. Dat was onnodig, maar het ontroerde haar. Het was fijn te merken hoeveel hij om haar gaf.

'Afgelopen week. Hij moest zich laten onderzoeken voor zijn werk. Na afloop kwam hij even koffiedrinken en heb ik hem de afdeling laten zien. Blijkbaar heeft hij behoorlijk aandachtig geluisterd.' Hij had met meer aandacht geluisterd dan ze besefte, maar Coop was zich daar meer bewust van dan zij. Hij wist hoe mannen te werk gingen. Niet alleen was het hem opgevallen dat Jimmy naast haar zat, maar ook dat hij haar het grootste deel van de avond voor zich had opgeëist. Alex had het absoluut niet in de gaten gehad. Ze had steeds vluchtige blikken over de tafel op Coop geworpen, die tussen Taryn en Mark zat. Maar vanaf het hoofd van de tafel waar Mark hem had geplaatst, had hij een goed overzicht gehad over alles wat er gebeurde. Hij had Jimmy de hele avond geobserveerd.

'Ik geloof dat hij op je valt,' zei Coop bot. Hij scheen er niet blij mee te zijn. Jimmy was van haar eigen leeftijd en hun beroepsmatige interesses lagen niet zo heel ver uit elkaar. Die van Coop behoorden tot een ander melkwegstelsel. Hij was niet van plan om de concurrentie aan te gaan met een man die half zo oud was als hij. Dat was een vernedering die hij niet zou dulden, een vernedering die hij nooit had ondergaan. Hij was gewend om de enige ster aan zijn eigen firmament te zijn, en dat verwachtte hij ook. Hij hield ervan dat alles om hem draaide.

'Doe niet zo mal, Coop,' wees Alex hem terecht. 'Hij is veel te depressief om op wie ook maar te "vallen". Sinds de dood van zijn vrouw is hij een wrak. Hij zegt dat hij nog steeds niet kan slapen en geen eetlust heeft. Ik maakte me echt zorgen toen hij het er gisteren over had. Als je het mij vraagt moet hij antidepressiva gaan slikken. Maar ik heb niets gezegd. Ik wilde hem niet van streek maken.'

'Waarom schrijf je ze hem niet voor?' zei Coop onvriendelijk. Alex sloeg haar armen om zijn hals en kuste hem.

'Ik ben zijn arts niet. Maar voor jou heb ik wel een recept,' zei ze. Haar handen gleden onder zijn overhemd. Hij ontspande enigszins. Het was duidelijk dat hij zich vanavond niet had geamuseerd; zij wel. Ze vond het heerlijk om met anderen samen te zijn en met hen te kletsen. Het was ontzettend leuk dat je zulke goed bij elkaar passende mensen dicht bij je in de buurt had, hier op het terrein van De Villa. 'Trouwens, nu we het toch over romances hebben... Volgens mij zien Mark en Taryn wel wat in elkaar. Denk je niet?'

Hij leek te aarzelen, en knikte toen. Hij vond Mark maar saai. 'Ik denk dat ze wel wat beters kan vinden. Ze is een fantastische vrouw. Ik wil haar voorstellen aan een paar producers die ik ken. Ze heeft een erg saai leven geleid, niets dan sleur, en die man die haar aan de dijk heeft gezet, was zo te horen een zak. Volgens mij kan ze wel wat meer glamour en opwinding gebruiken.' Alex vond dat hij de plank missloeg. Taryn was niet gebiologeerd door sterren en glitter, dat was juist een van de dingen die Alex zo in haar waardeerde. Ze was ongekunsteld en stond met beide benen op de grond. Ze had iemand nodig die echt was. Maar het was een buitengewoon groot compliment aan het adres van Taryn, dat haar vader haar wilde voorstellen aan zijn collega's en vrienden. Hij was terecht trots op haar.

'We zien wel wat ervan komt,' zei Alex vaag.

Ze gingen in bed liggen en Coop bedreef de liefde met haar. Na het vrijen voelde hij zich beter. Het was alsof hij zijn territorium heroverd had. Het maakte hem altijd zenuwachtig als er mannen op zijn terrein zaten die jonger waren, zeker als hij zag dat Alex plezier beleefde aan hun gezelschap.

Toen hij de volgende morgen wakker werd, was ze weg. Ze was alweer aan het werk. Hij en Taryn gingen op bezoek bij vrienden in Malibu. Het was bijna tien uur die avond toen Coop Alex belde. Ze had een drukke dag gehad, en hij en Taryn hadden plezier gemaakt. Van de prikkelbaarheid die ze de vorige avond in zijn stem had bespeurd was niets meer te merken. Ze sprak met hem af dat ze elkaar na haar werk zouden treffen. Om zes uur had ze vrij. Hij had beloofd dat hij haar mee zou nemen naar een film die ze dolgraag wilde zien, en ze keek ernaar uit.

Ze praatte ook nog een minuutje met Taryn; ze leken nu bijna een familie. Ze zou de volgende dag met Mark uit eten gaan en Alex was blij voor haar.

Kort daarna zocht ze het veldbed in haar werkkamer op. Ze sliep altijd in haar werkkleding als ze dienst had. Haar Zweedse muilen stonden vlak naast haar, voor het geval ze halsoverkop haar bed uit moest. Ze sliep nooit diep als ze nachtdienst had. Ze was altijd verdacht op telefoontjes, zelfs in haar slaap. Die ochtend om vier uur was het raak. Ze schoot overeind en greep de telefoon.

'Madison,' zei ze, de slaap verjagend. Binnen een paar seconden was ze klaarwakker. Ze was verbaasd. Het was Mark. Ze dacht dat er misschien iets was gebeurd met een van zijn kinderen, of misschien wel met Coop. Maar toen bedacht ze dat Taryn gebeld zou hebben als er iets met Coop was. 'Is er iets ernstigs?' vroeg ze vlug. Het tijdstip van het telefoontje gaf haar het antwoord al voor hij het zei.

'Er is een ongeluk gebeurd,' zei hij. Zo te horen was hij behoorlijk overstuur.

'In het huis?' Misschien waren Taryn en Coop alle twee gewond. Maar Taryn was niet bij Coop. Mark vertelde haar niet dat ze bij hem in bed lag. Ze was laat op de avond langsgekomen om een borrel te drinken. De kinderen sliepen bij vriendjes, wat hem een onverwachte vrijheid had gegeven.

'Een auto-ongeluk,' zei hij gauw.

'Coop?' Ze hield haar adem in, zich volledig bewust van hoeveel ze van hem hield. Er was geen ongeluk voor nodig om haar dat te vertellen.

'Nee, Jimmy. Ik weet niet precies wat er gebeurd is. Gisteren hadden we het er nog over dat we hier geen bloedverwanten hebben die we kunnen bellen als een van ons een keer ziek wordt. Blijkbaar heeft hij toen mijn naam op zijn persoonsbewijs gezet, want zoëven belden ze. Hij is naar jullie ziekenhuis gebracht. Ik geloof dat hij op traumatologie ligt, of zoiets. Ik dacht, misschien kun jij kijken hoe het met hem is. Taryn en ik gaan er zo snel mogelijk heen.'

'Hebben ze nog iets over de aard van zijn verwondingen gezegd?' zei Alex geschrokken.

'Nee, dat niet. Ze hebben alleen gezegd dat het ernstig was. Hij is in Malibu van de weg afgeraakt en dertig meter naar beneden gedoken. Zijn auto is total loss.'

'Shit.' Het kwam meteen bij haar op dat het misschien wel helemaal geen ongeluk was. Al sinds de dood van Maggie was hij depressief. 'Heb je hem vandaag nog gezien, Mark?'

'Nee, vandaag niet.' Gisteravond leek alles nog goed, maar dat zei niet altijd alles. Wanneer ze eenmaal de beslissing genomen hebben, maken zelfmoordenaars vaak een opgewekte, soms zelfs euforische indruk. Maar ze had zaterdagavond onder het eten niets vreemds aan hem ontdekt.

'Zodra ik een vervanger heb gevonden, ga ik naar traumatologie.'

Meteen nadat ze had opgehangen, belde ze een van haar collega's. Het was een aardige vent die ze goed kende en die al vaker voor haar was ingevallen. Ze legde uit waarom het ging en zei dat ze niet meer dan een halfuur nodig had om naar traumatologie te gaan en poolshoogte te nemen. Hij zei dat het geen probleem was. Tien minuten later verscheen hij, met de slaap nog in zijn ogen. Intussen had ze de afdeling traumatologie al gebeld. Het enige dat ze haar konden vertellen, was dat zijn toestand kritiek was. Hij was nu een uur binnen en een operatieteam was met hem bezig.

Daar aangekomen sprak ze met de eerste arts-assistent. Die vertelde haar dat Jimmy beide benen, een arm en zijn bekken had gebroken. Verder had hij een hoofdwond en lag hij in coma. Het zag er niet best uit. Ze ging naar binnen en keek van een afstand toe om de mensen die met hem bezig waren niet in hun werk te belemmeren. Ze hadden een buis ingebracht in zijn luchtpijp en hij lag aan een heleboel apparaten. Zijn hartslag en ademhaling waren onregelmatig, en zijn gezicht was zo kapot en bont en blauw, dat ze hem nauwelijks herkende. Haar hart deed pijn toen ze hem zag.

'Heeft hij ernstig hoofdletsel?' vroeg ze aan de eerste arts-assistent toen ze hem weer zag. Deze schudde zijn hoofd.

'Dat is nog niet duidelijk. Het kan zijn dat hij geluk heeft gehad. Zijn e.e.g. ziet er niet slecht uit. Maar hij is behoorlijk diep in coma. Het hangt er allemaal vanaf hoe erg zijn hersenen gekneusd zijn en of hij uit zijn coma ontwaakt. Daar kan ik nu nog niets over zeggen.' Maar ze hadden besloten voorlopig niet over te gaan tot een operatie die de druk zou verminderen. Ze hoopten dat die vanzelf minder zou worden. Tijd, daar kwam het op aan. En geluk. Toen het even wat rustiger was, liep Alex naar hem toe. Ze hadden zijn arm en benen nu gezet en hem wat toonbaarder gemaakt, maar hij was er heel, heel slecht aan toe.

Ze verliet de patiënt en liep naar de wachtkamer. Mark en Taryn waren intussen gearriveerd. Ze zagen er ontdaan uit. 'Hoe ernstig is het?' vroeg Taryn, voor Mark het kon vragen. 'Ernstig,' zei Alex kalm. 'Maar het kon nog erger. En misschien wordt het eerst nog erger voor het beter wordt.' Ze zei niet: 'als hij al beter wordt', maar die gedachte schoot wel door haar hoofd.

'Wat zou er gebeurd zijn, denk je?' vroeg Mark haar. Jimmy dronk niet veel en het was onwaarschijnlijk dat hij dronken achter het stuur had gezeten. Maar ze had geen zin hun haar vermoedens mede te delen. Wel had ze het er met de zaalarts over gehad. Niet dat het in dit stadium van belang was, maar straks misschien wel. Als het een poging tot zelfdoding was geweest, was het zaak om hem goed in de gaten te houden als hij uit zijn coma ontwaakte.

'Ken je hem?' had de arts haar gevraagd. Ze had gezegd dat ze vrienden waren en hem over Maggie verteld. Hij had een aantekening op Jimmy's status gemaakt en er een rood omcirkeld vraagteken bijgezet.

Zo eenvoudig als ze kon, legde ze Taryn en Mark uit wat de gevaren van een hersenkneuzing waren.

'Bedoel je dat het kan eindigen met hersendood?' Mark leek geschokt. Hij en Jimmy waren de afgelopen paar maanden vrienden geworden. Hij wilde niet dat hem iets vreselijks zou overkomen.

'Hopelijk niet, maar het kan. Het hangt er allemaal vanaf hoe snel hij uit zijn coma ontwaakt. Er is hersenactiviteit en hij ligt aan de monitor. Als er veranderingen plaatsvinden, weten we dat meteen.'

'Godallemachtig,' zei Mark. Hij haalde zijn hand door zijn haar en keek ontsteld. Taryn was al even verbijsterd. 'Moet zijn moeder het niet weten?'

'Dat denk ik wel,' zei Alex rustig. Zijn toestand was kritiek en er was altijd een kans dat ze hem niet konden redden. 'Zal ik bellen?' Het waren moeilijke telefoontjes. Ze vond het niet plezierig, maar het meedelen van slecht nieuws was een deel van haar werk. Het was misschien gemakkelijker voor haar om het te doen.

'Nee, ik bel haar wel. Dat ben ik wel aan Jimmy verschuldigd.' Mark was niet iemand die zich drukte. Hij liep naar de telefoon en nam het nummer uit zijn portefeuille dat Jimmy hem had gegeven speciaal met het oog op een dergelijke gebeurtenis. Het was nooit bij hem opgekomen dat hij het nog eens nodig zou hebben. Het was alleen maar uit voorzorg. En nu was het zover, en belde hij Jimmy's moeder om haar te vertellen dat haar zoon in coma lag.

'Hoe ziet hij eruit?' vroeg Taryn op gedempte toon, nadat Mark was gaan bellen.

'Zijn toestand is slecht. Ik vind het vreselijk wat er met hem is gebeurd,' zei Alex met een ongelukkige blik in haar ogen. Zij en Taryn hielden elkaars handen vast in afwachting van Marks terugkeer. Toen hij terugkwam, was hij nog bezig zijn tranen af te vegen, en het duurde een minuut voor hij zijn evenwicht hervonden had.

'Arme vrouw, ik voelde me net een moordenaar met een bijl. Volgens Jimmy is hij alles wat ze nog heeft. Ze is weduwe en hij is enig kind.'

'Is ze erg oud?' vroeg Alex, die zich zorgen maakte over haar welzijn.

'Ik weet het niet. Ik heb het hem nooit gevraagd,' zei Mark peinzend. 'Haar stem klonk niet oud, maar ik zou het niet kunnen zeggen. Zodra ik het haar had verteld, begon ze te huilen. Ze zei dat ze het eerste het beste vliegtuig zou nemen. Over een uur of acht, negen zou ze hier zijn.'

Alex informeerde opnieuw naar Jimmy. Zijn toestand bleek onveranderd. Ze moest weer aan het werk. Ze liet Mark en Taryn achter in de wachtkamer. Voor ze wegging, vroeg Mark nog of ze van plan was om Coop te bellen. Op dat moment was het vijf uur in de ochtend, een beetje te vroeg om hem te bellen.

'Ik wacht nog een paar uur en bel hem rond een uur of acht.' Ze gaf Mark en Taryn haar toestelnummer en het nummer van haar pieper en vroeg hun haar te bellen als er nieuws was. Ze omhelsden elkaar. Taryn liet haar hoofd op Marks schouder rusten toen Alex hen had verlaten.

Op haar eigen afdeling was het die morgen gelukkig rustig, en zoals ze had gezegd dat ze zou doen, belde ze iets na achten Coop. Hij lag nog te slapen en was verrast dat ze hem zo vroeg belde. Maar hij zei dat hij het niet erg vond. Zijn trainer zou om negen uur komen, en zodra Paloma er was wilde hij toch opstaan en ontbijten.

'Jimmy heeft vannacht een ongeluk gehad,' vertelde ze hem somber, zodra hij helemaal wakker was.

'Hoe weet je dat?' Hij klonk achterdochtig, wat ze merkwaardig vond.

'Mark heeft me gebeld. Hij en Taryn zitten hier beneden bij traumatologie. Jimmy is op de Malibu Canyon Road van de weg af geraakt. Hij heeft behoorlijk wat gebroken en hij ligt in coma.'

Coop leek behoorlijk onder de indruk van het nieuws. Hij had door de jaren heen veel akeligheden en verdriet gezien en al zou je nog zo graag geloven dat het anders zou zijn, het was wel degelijk zo dat ook goede mensen het slachtoffer werden van rampzalige gebeurtenissen. 'Denk je dat hij het haalt?'

'Dat is in dit stadium nog moeilijk te zeggen. Het kan beide kanten op. Hoe snel hij uit zijn coma ontwaakt, zal voor een groot deel afhangen van die hersenkneuzing en de gevolgen daarvan. Die gebroken botten overleeft hij wel.'

'Arme kerel. Hij heeft niet veel geluk in zijn leven, vind je ook niet? Eerst zijn vrouw en nu dit.' Ze vertelde hem niet dat ze hem ervan verdacht het lot een handje te hebben geholpen. Ze had geen enkel bewijs, alleen haar intuïtie en het weinige dat ze van hem wist. 'Zeg, hou me op de hoogte.'

'Kom je hierheen om Taryn en Mark gezelschap te houden?' Ze vond dat hij het had moeten aanbieden, maar het was geen moment bij hem opgekomen. Er was niets dat hij kon doen voor Jimmy, het was gewoon een kwestie van afwachten. En hij had een hekel aan ziekenhuizen. Hij werd er zenuwachtig van, behalve als hij Alex in het souterrain ontmoette, zoals hij een keer had gedaan.

'Ik zie niet in wat ze daarmee opschieten,' zei Coop rationeel. 'Bovendien kan ik nu mijn trainer niet meer afzeggen.' Alex vond het maar een raar excuus. Maar hij gebruikte het instinctief. Coop voelde er niets voor om Jimmy te zien met allemaal buisjes. Hij was als de dood voor dat soort dingen. 'Ze zijn behoorlijk van de kaart door het gebeuren,' probeerde Alex hem over te halen, maar Coop trapte er niet in. Hij wilde niet geconfronteerd worden met de realiteit.

'Dat is heel begrijpelijk,' zei hij rustig. 'Maar ik heb jaren geleden al ontdekt dat het rondhangen in ziekenhuizen nergens goed voor is. Je raakt er alleen maar gedeprimeerd van en je loopt de artsen voor de voeten. Zeg ze maar dat ik ze mee uit lunchen neem, als ze daar nog zijn met lunchtijd. Maar ik hoop dat het allemaal niet zolang duurt.' Ze wist dat hij weigerde de ernst van de situatie onder ogen te zien, wat het makkelijker voor hem te hanteren maakte.

'Ik denk dat ze Jimmy niet alleen willen laten.' Ook dacht ze dat ze absoluut niet in de stemming zouden zijn om ergens te gaan lunchen. Maar Coop weigerde om het drama van dichtbij mee te maken, met hen noch met Alex. Onder geen beding zou hij naar het ziekenhuis gaan. Dat zou hem veel te veel van streek maken.

'Als het waar is wat je zegt, en daar twijfel ik niet aan, dan maakt het voor Jimmy geen verschil of ze nu samen zitten te treuren in de wachtkamer, of dat ze lunchen bij Spago.' Alex vond zijn suggestie smakeloos, maar zei er niets van. Het was wel een erg ongewoon standpunt. Maar ze wist uit ervaring dat mensen vreemd op stressvolle situaties konden reageren. Coop leek ze volledig te vermijden.

Om tien uur belde ze weer naar traumatologie. Jimmy's toestand was nog altijd hetzelfde. Het enige nieuws dat Mark te melden had, was dat Mrs. O'Connor al onderweg was met het vliegtuig. Als alles voorspoedig verliep zou ze even na het middaguur in het ziekenhuis zijn. Tijdens haar middagpauze ging Alex naar traumatologie om naar Jimmy te kijken. Mark en Taryn zaten nog steeds op dezelfde plaats. Mark zag er slecht uit. Taryn had buiten een sigaret gerookt. Ze zei hen gedag en ging de intensive care binnen om naar Jimmy te kijken. Hij lag gescheiden van de andere patiënten en ze hielden hem goed in de gaten. Alex praatte even met de verpleegsters, die alleen maar konden melden dat hij nog dieper in coma was. Het zag er niet goed uit.

Alex stond zwijgend naast zijn bed en beroerde met haar vingers teder zijn naakte schouder. Er waren elektroden op geplakt, waarvandaan draden liepen die met apparaten waren verbonden. Hij lag met beide armen aan een infuus en ze hadden hem een bloedtransfusie moeten geven, omdat hij bij een inwendige bloeding veel bloed had verloren. Jimmy lag in puin, mocht je wel zeggen.

'Hé, ventje toch,' zei ze zacht, terwijl de zuster wegliep en haar met hem alleen liet. De verpleegsters wisten dat ze net zo competent was om de bewakingsapparatuur in de gaten te houden als zij. Bovendien verschenen de gegevens nog op twee andere lokaties op het scherm. 'Hoe ben je hier in vredesnaam beland? Ik denk dat je nu maar beter wakker kunt worden...'

Terwijl ze met hem sprak vulden haar ogen zich met tranen. Iedere dag had ze in haar werk te maken met even grote drama's, maar dit was anders. Hij was haar vriend. Ze wilde niet dat hij onder deze omstandigheden zou doodgaan. 'Ik weet dat je Maggie mist, Jimmy... Maar we houden van je, wij allemaal... Je leven heeft hier zin... Jason zal er kapot van zijn als het mis met je gaat... Je moet nu bijkomen, Jimmy... Je bent het gewoon verplicht...' De tranen rolden over haar wangen onder het spreken. Ze bleef een halfuur bij hem en praatte vriendelijk maar standvastig tegen hem. Ten slotte kuste ze zijn wang, beroerde zijn arm nog een keer en ging terug naar de wachtkamer om zich bij de anderen te voegen.

'Hoe gaat het met hem?' Mark maakte nog steeds een paniekerige indruk, en Taryn was aan het eind van haar Latijn. Ze leunde met haar hoofd tegen de stoelleuning en haar ogen waren gesloten. Zodra ze Alex hoorde, opende ze haar ogen en ging rechtop zitten.

'Nog ongeveer hetzelfde. Misschien helpt het als hij de stem van zijn moeder hoort.'

'Denk je echt dat dat verschil zal maken?' Taryn scheen verbijsterd. Ze had het eerder gehoord, maar er nooit echt geloof aan gehecht.

'Ik weet het niet,' zei Alex eerlijk. 'Ik heb mensen horen vertellen dat ze konden horen dat er tegen hen gepraat werd, toen ze in coma lagen. Niemand had aan die mogelijkheid gedacht. Er zijn mensen door vreemdere zaken uit de klauwen van de dood gered. Geneeskunde is zowel kunst als wetenschap. Ik zou op mijn afdeling hierboven kippenveren verbranden en geiten de strot doorsnijden als het een van mijn baby's zou helpen. Praten kan in elk geval geen kwaad.'

'Misschien moeten we dat dan allemaal maar doen,' zei Mark met een bezorgde blik. Hij zag erg op tegen de ontmoeting met Jimmy's moeder. Door wat Alex had gezegd, was zijn ongerustheid nog toegenomen. Hij had geen idee hoe oud ze was, en als ze erg oud en broos was, zou dit weleens te veel voor haar kunnen zijn. 'Kunnen we naar hem toe?' Ze hadden hem één keer een paar seconden vanuit de deuropening gezien, maar de toestand om hem heen was nu minder hectisch. Alex ging het vragen en even later wenkte ze hen. Maar ze was meer gewend aan ziekenhuisbedden dan zij. Taryn bleef maar twee minuten en liep toen weg. De tranen stroomden over haar wangen. Mark stond als een rots in de branding naast zijn vriend en praatte met hem, zoals Alex had aangeraden. Maar na een paar minuten was hij zo geëmotioneerd dat hij moest ophouden met praten. De gelaatskleur van Jimmy was niet goed, en hoewel hij nog niet op het punt stond zijn laatste adem uit te blazen, zag hij eruit alsof hij doodging. Dat was heel goed mogelijk. Alex wist het, en zelfs een leek als Mark kon het zien.

Na het bezoek aan hun vriend zaten ze alle drie te huilen in de wachtkamer. Het was een afgrijselijke morgen geweest. Allemaal waren ze moe en bang.

Even later ging Alex naar boven, maar voor ze wegging vroeg Mark haar of Coop ook kwam.

'Ik geloof van niet,' zei ze rustig. 'Hij heeft vanmorgen een afspraak.' Ze had het hart niet om hun te vertellen dat het een afspraak met zijn trainer was. Ze wist dat Coop het als excuus had gebruikt en veronderstelde terecht dat hij bang was om te komen. Dit was nou niet bepaald zijn sterke kant. Alex belde ieder uur met traumatologie om naar Jimmy te informeren. En om halfeen piepte Mark haar op en vertelde haar dat de moeder van Jimmy er was. Zodra ze arriveerde, was ze meteen naar Jimmy toe gegaan.

'Hoe is het met haar?' vroeg ze, diep bezorgd om de vrouw die ze nog nooit had ontmoet. Alex wist dat het zijn moeders hart zou breken als ze hem zo zag.

'Ze zag er beroerd uit. Maar wie niet?' Marks stem klonk alsof hij had gehuild. Dat deed hij al sinds de vroege ochtend. Het ontroerde Alex, en ook Taryn was aangedaan. Ze kende Jimmy nauwelijks, maar toch was ze er kapot van. Het was zo'n drama. Maar als hij stierf liet hij tenminste geen wezen achter. Dat was in ieder geval iets, en een heel kleine troost.

'Ik kom over een paar minuten naar jullie toe,' beloofde Alex, maar het was bijna twee uur voor ze weg kon. Er was toch nog een noodgeval. Ze verontschuldigde zich voor haar late komst. 'Waar is zijn moeder?'

'Ze is nog steeds bij hem, al bijna een uur.' Of ze dat nou als een goed of een slecht teken moesten zien, wisten ze niet. Alex kon het haar niet kwalijk nemen. Het was tenslotte haar kind, zelfs al was hij drieëndertig. Er was geen verschil met de moeders die op haar afdeling handenwringend en met smartelijke blik zaten te wachten, behalve dan dat zijn moeder hem beter kende, meer tijd had gehad om van hem te gaan houden, en meer te verliezen had als hij zou sterven. Alex besefte hoe diepbedroefd ze moest zijn.

'Ik wil niet storen,' zei Alex voorzichtig, maar de andere twee wisten haar te overreden om te gaan kijken. Ze ging dus naar binnen, maar sprak met zichzelf af dat ze zich niet voor zou stellen als ze de indruk had dat ze ongelegen kwam. Wat ze zag verraste haar. Voor haar ogen stond geen oud dametje, maar een heel aantrekkelijke, sierlijke, jeugdige vrouw van begin vijftig. Zoals ze daar stond met haar donkere haar in een paardenstaart en zonder make-up, zou je haar zelfs die leeftijd niet geven. Ze was van Boston naar Los Angeles gereisd in een spijkerbroek en een zwarte coltrui, en ze was een knappere, vrouwelijke uitvoering van Jimmy. Alleen had zij geen atletisch, maar een tenger figuur. Verder had ze enorm grote, blauwe ogen, terwijl die van Jimmy donkerbruin waren. Maar haar gelaatstrekken leken op die van haar zoon.

Ze stond rustig naast zijn bed en praatte zachtjes tegen hem, net zoals Alex die morgen had gedaan. Toen ze Alex zag, keek ze haastig op. Ze nam aan dat het een zuster of een van de artsen was. Iedereen droeg hier dezelfde ziekenhuiskleding en hetzelfde instrumentarium.

'Is er iets aan de hand?' Geschrokken wierp ze een blik op de monitors boven haar, en keek toen weer naar Alex.

'Nee, sorry... Ik ben een vriendin van Jimmy... Ik werk in dit ziekenhuis. Ik kwam gewoon even kijken.' Valerie O'Connor keek haar verdrietig aan en de blikken van de twee vrouwen bleven een paar ogenblikken op elkaar gericht. Toen ging ze verder met praten tegen Jimmy.

Toen Valerie weer opkeek, was Alex er nog steeds. 'Dank je,' zei ze. Daarop verliet Alex haar en ging terug naar de anderen. Ze was in ieder geval blij dat de vrouw jong genoeg was om de schok te weerstaan. Ze leek zelfs te jong om een zoon van Jimmy's leeftijd te hebben. Ze had hem gekregen toen ze twintig was, en nu was ze drieënvijftig. Op een goede dag had ze er ineens tien jaar jonger uitgezien.

Alex ging bij Mark en Taryn zitten. 'Het lijkt me een aardige vrouw,' zei ze. Ze voelde zich leeg. Vrienden vergden meer van haar dan patiënten.

'Jimmy is dol op haar,' zei Mark wezenloos.

'Hebben jullie al iets gegeten?' vroeg Alex. Beiden schudden hun hoofd. 'Ga dan beneden wat eten in het zelfbedieningsrestaurant.'

'Ik heb geen trek in eten,' zei Taryn, die er beroerd uitzag.

'Ik ook niet,' voegde Mark eraan toe. Hij had de hele dag vrijgenomen en was in de negen uur dat ze in het ziekenhuis waren de wachtkamer niet uit geweest. 'Komt Coop nog?' vroeg hij opnieuw. Het verbaasde hem dat hij niet was gekomen. Coop behoorde er te zijn, vond hij.

'Ik weet het niet. Ik moet hem bellen,' zei Alex. Over drieënhalf uur was ze vrij. Ze dacht erover om nog wat te blijven om te kijken hoe het met Jimmy zou gaan. Mark moest dan naar huis, naar zijn kinderen, en Taryn had een adempauze nodig. Ze zag er uitgeput uit. Maar ze was een echte kameraad geweest.

Toen Alex weer boven was, belde ze Coop. Hij had een tukje gedaan bij het zwembad en kwam net binnen. Naar zijn stem te oordelen was hij in een goed humeur.

'Hoe staan de zaken, dokter Kildare?' plaagde hij. Ze ervoer het als ongepast. Ze besefte toen dat hij niet begreep hoe ernstig de toestand was waarin Jimmy verkeerde, dus trad ze in detail. 'Ik weet het, lieveling, ik weet het,' zei hij vriendelijk.

'Maar ik kan er toch niets aan veranderen, dus is het maar beter om er niet onder gebukt te gaan. Jullie drieën lijken me al overstuur genoeg. Wat voor zin heeft het als ik ook nog eens hysterisch ga zitten doen? Hem zal het niet helpen.' Hij had gelijk, maar toch ergerde ze zich aan zijn opmerkingen. Hij deed er nogal luchtig over. En of hij nu een hekel had aan ziekenhuizen of niet, ze verwachtte van hem dat hij bij hen was. Iemand die ze kenden kon elk moment sterven. Zelfs zij met haar medische achtergrond kon daar niet gewoon aan voorbijgaan. Misschien waren leven en dood minder indrukwekkend op zijn leeftijd, of juist angstaanjagender. Misschien was de dood niet zo onheilspellend meer als er al kennissen en vrienden van je waren gestorven. Maar voor Alex was zijn vermijdingsgedrag schokkend. 'Daar komt nog bij dat ik een bloedhekel heb aan ziekenhuizen, behalve als ik jou kom opzoeken. Maar van al dat medische gedoe krijg ik de kriebels. Heel vervelend.' Zo is het leven soms, dacht Alex onwillekeurig. Ze dacht aan al die vervelende toestanden waar Jimmy mee te maken kreeg toen Maggie stierf. Hij had verteld dat hij Maggie tot haar laatste snik zelf had verzorgd, verteld hoe hij had geweigerd zich te laten assisteren door een verpleegster of verpleger. Hij vond dat hij het haar verschuldigd was, en wilde het zelf doen. Maar ieder mens was anders. Coop was geen held in dingen die mooi noch prettig waren. Coma's en ongelukken waren niet prettig, en de aanblik van Jimmy was dat ook niet. Maar door alles uit de weg te gaan bleef Coop in gebreke jegens de anderen.

'Hoe laat ben je thuis?' vroeg hij, alsof er niets met Jimmy was gebeurd. 'Gaan we nog naar de film?'

Toen hij dat zei, knapte er iets in Alex. Ze kon het gewoon niet. 'Het gaat niet, Coop. Ik heb nu wel iets anders aan mijn hoofd. Ik ben van plan om hier nog wat te blijven. Misschien kan ik wat voor zijn moeder doen. Mark en Taryn gaan zo meteen naar huis en ik kan haar niet met een zoon die in coma ligt alleen laten in een vreemde stad. Ze is hier in haar eentje.'

'Wat zielig,' zei Coop op scherpe toon. 'Vind je niet dat je nu een beetje overdrijft? In 's hemelsnaam, Alex, hij is je vriendje niet. Ik hoop tenminste van niet.' Ze verwaardigde zich niet hem te antwoorden. Wat je ook verder van zijn opmerking kon zeggen, ze was in ieder geval ongevoelig en beledigend. Zijn jaloezie was hier misplaatst en totaal ongefundeerd.

'Ik kom later thuis,' was alles wat ze zei.

'Misschien wil Taryn wel met me naar de film,' zei hij humeurig. Alex voelde hoe ze verkilde. Hij gedroeg zich niet als een volwassen man, maar als een verwende snotaap. Maar Coop was zo nu en dan een kind, dat maakte deel uit van zijn charme.

'Ik denk niet dat ze meegaat, maar je kunt het haar altijd vragen. Zeg, tot straks,' zei Alex stroef, en legde neer. Ze leed behoorlijk onder Coops reactie op de situatie.

Om zes uur was ze klaar met werken. Toen ze bij traumatologie kwam, maakten Mark en Taryn net aanstalten om te vertrekken. De moeder van Jimmy zat bij hen in de wachtkamer. Ze maakte een rustige maar verdrietige indruk. Toch was ze in een betere conditie dan zij. Ook voor haar was het een enerverende, lange dag geweest. Eerst de schok van het nieuws en toen de lange vliegreis vanuit Boston om bij haar zoon te komen. Maar zo te zien was het een kalme, capabele en bescheiden vrouw. Mark en Taryn gingen een paar minuten later weg, en Alex bood aan om een sandwich en een kop koffie voor haar te halen.

'Heel lief van je,' glimlachte Valerie naar Alex. 'Maar ik ben bang dat ik geen hap door mijn keel krijg.' Uiteindelijk wilde ze wel een paar crackers en een kop soep, die Alex voor haar meebracht uit de personeelskantine. Valerie pakte de soep aan en at er een lepel van. 'Wat een geluk dat je hier de weg weet,' zei ze dankbaar. 'Ik kan maar niet geloven dat dit gebeurd is. Wat die arme Jimmy allemaal aan ellende heeft meegemaakt! Eerst werd Maggie ziek, toen overleed ze, en nu dit weer. Ik zit erg over hem in.'

'Ik ook,' zei Alex zacht.

'Ik ben heel blij dat hij hier zulke goede vrienden heeft. Goddank had hij Mark mijn telefoonnummer gegeven,' zei ze. De twee vrouwen praatten even. Ze vroeg Alex naar haar werk, en van Jimmy had ze al over Coop gehoord. Voordat Alex kwam had Mark haar verteld hoe de vork in de steel zat, zodat ze niet zou denken dat Alex de vriendin van Jimmy was. Maar dat wist ze al. Zij en Jimmy hadden steeds nauw contact gehouden en ze wist dat hij sinds de dood van Maggie geen andere vrouw ontmoet had. Ze was bang geweest dat het er nooit meer van zou komen. De twee waren voor elkaar geschapen en hadden een benijdenswaardig huwelijk gehad. Net zoals zijzelf. Ze was tien jaar weduwe en had allang het idee opgegeven dat ze nog een man zou ontmoeten om wie ze gaf. In haar ogen was er op de hele wereld geen man te vinden zoals Jimmy's vader. Ze waren vierentwintig jaar getrouwd geweest, en ze legde zich erbij neer dat dat voldoende moest zijn voor een heel leven. Niemand kon hem vervangen, en ze had geen behoefte om het te proberen.

Een hele tijd zaten ze daar zo te praten. Valerie vroeg Alex of deze met haar mee wilde gaan als ze weer bij Jimmy ging kijken. Ze bekende dat ze zich dan dapperder voelde. Na het bezoek praatten ze samen en huilde ze. Ze kon zich haar leven niet zonder hem voorstellen. Hij was alles wat ze op de wereld had, hoewel uit wat ze zei bleek dat ze een actief leven leidde. Ze deed in Boston vrijwilligerswerk ten behoeve van blinden en daklozen. Maar Jimmy was haar enige kind. Alleen de wetenschap al dat hij zich ergens op de aardbol bevond, gaf haar leven zin, ook al was hij dan niet thuis.

Het was bijna tien uur toen Alex een van de verpleegsters wist over te halen om voor Valerie een veldbed op te zetten in een achterafkamer. Alex had Jimmy's moeder een lift naar het poorthuis aangeboden, maar deze wilde haar zoon niet alleen laten. Ze gaf er de voorkeur aan om in het ziekenhuis te blijven voor het geval er iets gebeurde.

Om halfelf belde Alex Coop, maar die was er niet. Taryn zei dat hij naar de film was, wat Alex vreemd voorkwam.

'Ik denk dat het hele ziekenhuisgebeuren hem nerveus maakt,' verklaarde Taryn, maar zover was Alex ook al. Toch irriteerde het haar nog steeds dat hij zelfs niet probeerde zich te vermannen. Hij ontkende de werkelijkheid volkomen.

'Zou je hem willen zeggen dat ik vanavond thuis slaap? Ik moet morgen om vijf uur beginnen. Het is dicht bij mijn werk, dus dat is makkelijker. Ik wil hem niet wakker maken als ik opsta,' legde Alex uit. Taryn had er begrip voor.

'Ik laat wel een briefje voor hem achter. Ik ben zelf doodop.' Alex had haar al verteld dat er geen verandering was in Jimmy's toestand. Die was niet beter en niet slechter en niet hopelozer.

Toen ze afscheid wilde nemen van Valerie, sliep deze al half. Alex sloop op haar tenen weg. Die avond in haar eigen bed dacht ze aan Coop. Ze probeerde vast te stellen wat haar gevoelens waren. Het duurde lang voor ze erachter was. Terwijl ze al in slaap sukkelde, besefte ze dat ze niet boos op hem was, nee, ze was teleurgesteld in hem. Door Jimmy's ongeluk had ze voor de eerste keer een kant van Coop gezien die haar niet beviel. En hoeveel ze ook van hem hield, voor haar had hij aan respect ingeboet. Het ongeluk was verschrikkelijk nieuws, maar ook dit was heel hard aangekomen.

20

Alex belde Coop de volgende morgen vanaf haar werk, en hij vertelde haar dat ze een fantastische film had gemist. Het verbaasde haar. Zijn afweermechanisme werkte op volle toeren. Hij vroeg zelfs niet hoe het met Jimmy was. Ze bracht hem toch maar op de hoogte en zei dat zijn toestand ongewijzigd was. Hij zei dat het hem speet dat te horen, maar probeerde zo snel mogelijk van onderwerp te veranderen.

'Wordt vervolgd,' zei hij op bijna brute toon. Ze kon hem wel door elkaar rammelen. Begreep hij dan niet dat iemands leven aan een zijden draadje hing? Wat ontging hem allemaal? Blijkbaar alles. De toestand waarin Jimmy verkeerde was een realiteit die Coop niet aankon.

Ze zei er wat over tegen Taryn toen ze elkaar naderhand weer op de intensive care van traumatologie zagen. Mark en Valerie waren bij Jimmy.

'Volgens mij kan hij niet omgaan met moeilijke situaties,' zei Taryn eerlijk. Ze was ook een beetje verbaasd geweest over zijn reactie. Tijdens het ontbijt had hij iets tegen haar gezegd over het weren van negatieve energie en hoe gevaarlijk het wel niet was als die je gedachten binnensloop. Maar Taryn vermoedde dat hij zich schuldig voelde. Hoe natuurlijk zijn vermijdingsgedrag voor hemzelf ook was, hij wist dat het niet juist was, of hij het nu toe wilde geven of niet. Maar wat Alex dwarszat, was hoe hij zichzelf kon toestaan om de situatie uit de weg te gaan. Door zijn ontkenning bood hij niemand ook maar enige steun. En het gevolg was dat ze zich door hem bedrogen voelde. Wat ze uiteindelijk zou moeten accepteren, was dat hij niet anders kon. Maar als haar op een dag iets 'negatiefs' zou overkomen, wat zou er dan gebeuren? Die vraag baarde haar zorgen. Zou hij er voor haar zijn, of ging hij naar de film? Het was beangstigend om te zien hoe hij alles in het werk stelde om te vluchten. Zijn gedrag stemde haar bepaald niet vrolijk en wekte kwade voorgevoelens.

Toen haar werkdag erop zat, ging ze naar De Villa, hoewel de anderen samen met Valerie in het ziekenhuis waren. Maar ze wilde Coop niet te veel op de proef stellen. Ze kwam thuis en hij was vriendelijk en ongedwongen. Hij had een heerlijke maaltijd laten komen van restaurant Spago. Hij was in gebreke gebleven, en dit was zijn manier om dat weer goed te maken bij haar. Coop deed geen vervelende dingen; als hij iets deed dan was het mooi, comfortabel, leuk, elegant of hoffelijk. Op de een of andere manier was het hem gelukt om zaken die hem niet bevielen of die hem angst inboezemden uit zijn leven te bannen. Hij liet alleen maar dingen toe die hij 'amusant' vond en leuk om te doen. Het probleem was, hield Alex zich voor, dat het echte leven zo niet in elkaar stak. Over het algemeen kende het leven meer onplezierige dan plezierige kanten. Behalve in de wereld van Coop. Hij schermde zich voor rottigheid af. Hij hield zichzelf en alle anderen voor dat narigheid gewoon niet bestond. Dat leidde tot heel vreemde voorstellingen en ervaringen. Hij bankroet? Dat kon niet! Het was wél zo, maar hij wilde het niet weten. Hij ging gewoon door met leven, geld uitgeven en zich vermaken. Ondanks alles hadden ze een heerlijke, ontspannen avond. Voor Alex had het iets surrealistisch.

Zonder het Coop te zeggen belde ze het ziekenhuis om te informeren naar Jimmy's toestand. Die was nog steeds hetzelfde. De hoop begon te tanen. Hij lag nu bijna vierentwintig uur in coma. Met iedere dag die voorbijging werd de kans op volledig herstel minder. Hij had nog ongeveer een dag, misschien twee, om bij te komen. Gebeurde dat niet, dan was de mogelijkheid van een volledig herstel definitief verkeken. Best mogelijk dat hij bleef leven, maar het zou nooit meer de Jimmy worden, zoals ze hem hadden gekend. Het enige dat ze kon doen was bidden. Ze had een beklemd gevoel toen ze die avond met Coop sliep, niet alleen vanwege Jimmy, maar vooral ook om wat ze bij Coop miste. Ze vond het deprimerend. Volgens haar was er een enorme leemte in zijn persoonlijkheid.

De volgende dag had Alex vrij, maar ze ging toch naar het ziekenhuis om Valerie bij te staan en Jimmy te bezoeken. Ze droeg haar ziekenhuiskleding, ook al had ze geen dienst: het vergemakkelijkte de toegang tot het heilige der heiligen.

'Fijn dat je me gezelschap wilt houden,' zei Valerie dankbaar tegen haar. Alleen zij en Alex waren er. Mark was weer aan het werk; Coop deed een commercial voor een farmaceutische firma en had erop gestaan dat Taryn met hem meeging. Valerie en Alex zaten urenlang in de wachtkamer en hielden om beurten Jimmy gezelschap. Ze praatten beiden eindeloos tegen hem, alsof hij hen kon horen. Toen Alex Valerie kwam aflossen, stond deze aan het hoofdeinde tegen haar zoon te praten. Alex' blik viel op het voeteneinde en ze zag een teen bewegen. Eerst dacht ze dat het een reflex was. Toen bewoog de hele voet. Alex wierp een blik op de monitor en keek toen naar de zuster. Zij had het ook gezien. Toen pakte hij heel rustig de hand van zijn moeder en hield die in de zijne. De tranen stroomden over haar wangen, en ook over die van Alex. Valerie ging door met praten. Heel rustig, heel nadrukkelijk, vertelde ze hem hoeveel ze van hem hield en hoe gelukkig ze was dat het beter met hem ging. Eigenlijk kon je dat nog niet zeggen, maar ze deed alsof dat al het geval was. Het duurde nog een halfuur voor hij zijn ogen opende en zijn moeder zag.

'Dag, mam,' fluisterde hij.

'Dag, Jimmy.' Ze zond hem door haar tranen een glimlach toe. Alex moest een snik onderdrukken. Ze bleef er bijna in. 'Wat is er gebeurd?' Zijn stem was hees. Dat kwam door de buis die ze hadden ingebracht om hem te beademen. Vanmorgen hadden ze hem eruit gehaald omdat hij in staat was op eigen kracht adem te halen, ook al was hij bewusteloos.

'Je bent een waardeloze chauffeur,' zei zijn moeder als antwoord op zijn vraag, en zelfs de verpleegster moest lachen. 'Hoe is het met mijn auto?'

'Slechter dan met jou. Maar ik koop met veel plezier een nieuwe voor je.'

'Afgesproken.' Hij sloot zijn ogen, om ze onmiddellijk daarna weer te openen. 'Wat doe jij hier?' zei hij tegen Alex.

'Ik had vrij en dacht, kom, laat ik eens kijken hoe de patiënt het maakt.'

'Lief van je, Alex,' zei hij en hij viel in slaap. Een paar minuten later kwam de zaalarts naar hem kijken.

'Yes!' Hij grijnsde naar Alex. 'Gelukt!' Het was een ware triomf voor het hele team en terwijl ze hem onderzochten, stond Valerie in Alex' armen te snikken op de gang. Ze had gedacht dat hij dood zou gaan, en ze was zo opgelucht dat ze zich helemaal liet gaan nu de spanning weggevallen was.

'Rustig maar... Alles komt nu goed...' Alex hield haar in haar armen en troostte haar. Het was een vreselijke beproeving voor haar geweest, en het was een enorme opluchting dat hij het had gered.

Alex wist Valerie uiteindelijk over te halen om hem alleen te laten. Het was avond toen ze samen naar het poorthuis reden. In Coops huis vond ze een reservesleutel en daarmee liet ze haar binnen. Coop was nog steeds op de set van de commercial. Alex keek of Valerie van alles voorzien was.

'Het is echt fantastisch wat je allemaal voor me hebt gedaan,' zei Valerie. Weer stonden er tranen in haar ogen. Alles en iedereen maakte haar nu aan het huilen. Het waren twee afgrijselijke dagen geweest en ze begon zich behoorlijk trillerig te voelen. 'Ik wou dat ik een dochter had zoals jij.'

'En ik wou dat ik zo'n moeder had,' zei Alex welgemeend, en ze glimlachte naar haar. Ze liep terug naar het hoofdgebouw en voelde zich enorm opgelucht. Toen Coop tegen elf uur thuiskwam, had ze een bad genomen en haar haar gewassen. Ook hij zag er vermoeid uit. Het was voor hem ook een lange dag geweest.

'Allemachtig, ik kan geen pap meer zeggen,' klaagde hij, terwijl hij voor zichzelf, Alex en Taryn een glas champagne inschonk. 'Ik heb op Broadway theatervoorstellingen gedaan die minder tijd kostten dan het opnemen van deze vreselijke reclamespot.' Maar ze hadden hem er tenminste goed voor betaald, en Taryn had het interessant gevonden. Het had haar wat afleiding bezorgd. De hele dag had ze op gezette tijden gebeld om te horen hoe het met Jimmy was. 'Hoe was jouw dag, schat?' vroeg hij opgewekt aan Alex.

'Kon niet beter.' Ze glimlachte naar Taryn, die het nieuws al had gehoord. 'Jimmy is vandaag uit zijn coma ontwaakt. Alles zal uiteindelijk weer goed komen. Hij zal nog wel een behoorlijke tijd in het ziekenhuis moeten blijven, maar hij komt er weer bovenop.' Haar stem trilde onder het spreken. Het was voor iedereen een emotionele ervaring geweest, behalve voor Coop.

'En ze leefden nog lang en gelukkig,' voegde Coop eraan toe met een enigszins neerbuigende glimlach. 'Zie je nu wel, schat? Als je maar gewoon niet te veel aandacht aan dat soort dingen schenkt, lossen ze zich na verloop van tijd vanzelf op. Het is veel makkelijker om het aan God over te laten en je met je eigen dingen bezig te houden.' Wat hij zei was een totale ontkenning van haar beroep. Ongetwijfeld zwaaide God de scepter, maar zij droeg ook haar steentje bij.

'Ja, zo kun je het natuurlijk zien,' zei ze rustig.

Taryn glimlachte opgelucht. 'Hoe gaat het met zijn moeder?' vroeg ze, ineens bezorgd.

'Uitgeteld, maar verder gaat het prima. Ik heb haar naar het poorthuis gebracht.'

'Je zou toch denken dat iemand van haar leeftijd het prettiger vindt in een hotel met wat bediening,' zei Coop met gevoel voor stijl. Zoals altijd zag hij er 's avonds even onberispelijk en elegant uit als 's morgens - zelfs na zo'n inspannende opnamedag.

'Misschien heeft ze er het geld niet voor,' zei Alex nuchter. 'Ze is trouwens minder oud dan we dachten.'

Coop scheen verrast, hoewel het hele drama hem niet bijzonder interesseerde. Hij had er zijn buik van vol. 'Hoe oud is ze?'

'Ik weet het niet. Ze ziet eruit als twee-, drieënveertig, vijfenveertig op zijn hoogst... Maar ze moet begin vijftig zijn.'

'Ze is drieënvijftig,' liet Taryn weten. 'Ik heb het haar gevraagd. Ze ziet er ongelooflijk uit, meer als zijn zus dan als zijn moeder.'

'Nou, dan hoeven we in ieder geval niet bang te zijn dat ze struikelt in het poorthuis en een heup breekt,' zei Coop plagerig. Hij was blij dat de hele geschiedenis voorbij was. Natuurlijk was hij opgelucht over de goede afloop, maar hij haatte melodrama. Nu konden ze de draad van hun leven weer oppakken. 'Zeg, wat zullen we morgen gaan doen?' vroeg hij blij. Hij had wat geld verdiend en was in een uitstekende stemming. En nu ging het ook weer goed met Jimmy. Zelfs Coop was blij voor hem, en Alex was opgelucht om te zien dat het hem toch iets deed.

'Morgen werk ik,' zei Alex lachend.

'Alweer?' Hij leek teleurgesteld. 'Hè, wat saai. Ik vind dat je maar een dag vrij moet nemen, dan gaan we winkelen op Rodeo Drive.'

'Ik zou niets liever doen.' Alex glimlachte naar hem. Hij was soms zo teder en jongensachtig, dat je moeilijk boos op hem kon blijven. Ze had zich geërgerd aan zijn reactie op het hele voorval met Jimmy. Het was een kant van hem die haar had verbaasd. Te moeten inzien dat hij bepaalde dingen niet aankon en niet voelde, deed haar echt pijn. 'Ik denk niet dat het ziekenhuis het me in dank zou afnemen als ik wegbleef van mijn werk, omdat ik zo nodig moest winkelen. Leg zoiets maar eens uit.'

'Vertel ze dat je hoofdpijn hebt. Zeg dat je denkt dat je werkruimte vergeven is van de asbest en dat je van plan bent om een schadeclaim in te dienen.'

'Misschien moest ik maar gewoon naar mijn werk gaan,' zei ze lachend tegen hem. Om twaalf uur gingen ze allemaal naar bed. Zij en Coop bedreven de liefde, en toen ze de volgende morgen naar haar werk ging gaf ze haar slapende vriend een zoen. Ze had hem zijn gebrek aan medegevoel met Jimmy vergeven. Sommige mensen konden niet met noodsituaties en medische problemen omgaan. Zijzelf was er zo vertrouwd mee, dat ze het zich nauwelijks kon voorstellen. Maar niet iedereen was geschikt voor het werk dat ze deed, hield ze zichzelf voor. Ze voelde een sterke behoefte om hem te verontschuldigen. Ze was bereid om hem een kans te geven. In feite moest ze dat wel doen, wilde ze zich er happy bij voelen. Liefde had te maken met mededogen, met het sluiten van compromissen en met vergevingsgezindheid, in haar ogen tenminste. Coops definitie zou er waarschijnlijk iets anders hebben uitgezien. Bij hem ging het om schoonheid, elegantie en romantiek. En liefde moest ongecompliceerd zijn. Daar zat hem het probleem. Voor Alex was liefde niet altijd zonder haken en ogen. Maar voor Coop moest het zo zijn. Dat was een lastige hobbel.

Tijdens de lunchpauze ging ze even bij Jimmy langs. Zijn moeder was net naar het zelfbedieningsrestaurant om een sandwich te halen. Ze babbelden wat. Alle twee vonden ze Valerie een geweldige vrouw. Alex zei dat ze dol op haar was, en Jimmy was het met haar eens. Hij lag ontspannen op zijn bed. Morgenochtend mocht hij de intensive care verlaten en kwam hij ergens anders te liggen.

'Bedankt dat je hier was toen ik totaal van de wereld was. Mamma heeft me verteld dat je haar gisteren de hele dag gezelschap hebt gehouden. Dat was aardig van je, Alex. Bedankt.'

'Ik wilde niet dat ze hier alleen zou zijn. Dat is nogal eng voor mensen,' zei ze. Ze keek naar hem. Toen besloot ze de stoute schoenen aan te trekken. Volgens haar was zijn gezondheidstoestand nu zodanig, dat ze hem de vraag kon stellen die haar kwelde sinds het ongeluk had plaatsgevonden. 'Zeg, hoe is dat ongeluk eigenlijk gebeurd? Ik neem aan dat je niet gedronken had.' Ze zat heel dicht bij hem, en zonder erbij na te denken nam hij haar hand in de zijne.

'Nee, gedronken had ik niet... Ik weet het niet. Ik raakte de macht over het stuur kwijt, denk ik. Gladde banden... Versleten remmen... Iets versletens...'

'Wilde je dat het zou gebeuren?' vroeg ze zacht. 'Heb je het bewust gedaan of liet je het gebeuren?' Ze fluisterde bijna. Hij keek haar aan en zweeg een paar ogenblikken.

'Om je de waarheid te zeggen, Alex, ik weet het niet... Ik heb me die vraag ook gesteld. Ik was verdoofd... Ik zat aan haar te denken... Zondag was haar verjaardag... Ik denk dat ik het liet gebeuren... een fractie van een seconde maar. Ik geloof dat ik in een slip raakte. Ik liet het begaan en toen ik het wilde stoppen was het te laat. Uiteindelijk werd ik hier wakker.' Het was precies wat ze had verwacht. En hij zag er net zo ellendig uit als zij zich voelde door zijn woorden. 'De bekentenis valt me zwaar. Ik zou het nooit weer doen, maar die ene seconde liet ik het simpelweg aan de schikgodinnen over... En gelukkig lieten ze me leven.'

'Je hebt een enorm risico genomen,' zei ze verdrietig. Het ging haar aan het hart dat hij al zo lang en zo hevig leed. Hij had op een verschrikkelijke manier leergeld betaald. Hij had geworsteld met al zijn beproevingen en angsten, maar in elk geval leefde hij nog. 'Naar mijn mening kan een goede therapie geen kwaad.'

'Ja, dat denk ik ook. De laatste tijd zat ik daar trouwens over te denken. Ik kan dit gevoel niet meer verdragen, het gevoel dat je aan het verdrinken bent en niet meer aan de oppervlakte kunt komen. Het klinkt gek om het te zeggen,' zei hij, terwijl hij naar zijn gipsbenen en de monitors keek. 'Maar ik voel me nu eigenlijk beter.' En inderdaad, dat zag je aan hem. 'Ik ben blij dat te horen,' zei Alex opgelucht. 'Ik zal je van nu af in de gaten houden en je achter je vodden zitten, net zolang tot ik zie dat je springend van vreugde vanuit het poorthuis de oprijlaan afrent.'

Hij moest lachen om het beeld dat ze schiep. 'Ik denk niet dat er voorlopig veel te springen valt.' Hij zou zich een tijdje moeten behelpen met een rolstoel en daarna met krukken. Zijn moeder had al aangeboden om te blijven en voor hem te zorgen zolang hij nog niet mobiel was. De artsen dachten dat hij over een week of zes, acht weer kon lopen. Hij maakte zich al zorgen over zijn werk, en dat was een goed teken. 'Alex,' zei hij attent, 'bedankt voor alle goede zorgen. Hoe wist je wat er was gebeurd?' vroeg hij, onder de indruk van het feit dat ze had doorzien welke rol hijzelf bij het ongeluk had gespeeld. Ze was een heel meelevend iemand.

'Ik ben arts, dat weet je toch?'

'O ja, dat is waar. Maar over het algemeen rijden baby's niet met een auto van een rots.'

'Het was gewoon een ingeving. Ik weet niet waarom, maar ik wist het vanaf het moment dat Mark het me vertelde. Ik denk dat ik het voelde.'

'Je bent een slimme vrouw.'

'Ik geef veel om je,' zei ze ernstig, en hij knikte. Hij gaf ook om haar, maar was bang het te zeggen.

Alex ging weer aan het werk toen Valerie terugkwam met een sandwich. Ze stak de loftrompet over Alex en was nieuwsgierig naar haar.

'Mark zegt dat ze de vriendin is van Cooper Winslow. Is hij niet een beetje te oud voor haar?' vroeg ze belangstellend. Ze had Cooper nog niet ontmoet, maar ze wist wie hij was. Ze had veel over hem gehoord van zijn beide huurders en van Alex.

'Blijkbaar vindt ze zelf van niet,' antwoordde Jimmy.

'Wat is het voor een man?' vroeg zijn moeder, terwijl ze een hap nam van haar volkorensandwich. Jimmy was nog steeds aangewezen op vloeibaar voedsel en het water liep hem in de mond. Wat was het lang geleden dat hij voor het laatst trek had! Misschien, dacht hij bij zichzelf, klopte het wat hij had gezegd en had hij zijn demonen eindelijk uitgedreven. Hij was recht op de afgrond afgegaan en naar beneden gesprongen. Vervolgens was hij veilig geland, niet door eigen verdienste overigens. Het kon best zijn dat het ongeluk op de een of andere rare manier een zegen zou blijken te zijn.

'Coop is arrogant, knap, charmant, hoffelijk en ongelooflijk egocentrisch,' antwoordde Jimmy. 'De enige moeilijkheid is dat zij het niet ziet.' In zijn ogen stond ergernis te lezen.

'Misschien zit je ernaast,' zei Valerie kalm. Ze vroeg zich af of hij - misschien zonder het zelf nog te weten - verliefd op haar was. 'Vrouwen hebben er een handje van om de dingen die ze zien op te sparen en er pas later op te reageren. Maar ze zijn er niet blind voor. Bovendien is het een heel intelligente jongedame.'

'Ze is briljant,' viel Jimmy haar enthousiast bij. Het bevestigde het vermoeden dat zijn moeder had over zijn, al dan niet onbewuste, gevoelens.

'Dat geloof ik ook. Ze zal geen vergissing begaan. Op dit moment is het misschien de relatie die ze nodig heeft, hoewel ik moet zeggen dat het me een vreemde combinatie lijkt, als ik afga op alles wat ik gehoord heb.'

Maar ze was onder de indruk toen er de volgende dag op Jimmy's nieuwe eenpersoonskamer een gigantisch boeket van Coop werd bezorgd. Ze vroeg zich af of Alex daar de hand in had gehad, maar besefte toen dat dat niet zo was. Het was typisch het boeket dat een man stuurde en niet een vrouw. Een man die gewend was om vrouwen van hun stuk te brengen en ze in te palmen. Dat je minder dan veertig rozen kon sturen, kwam niet eens bij Coop op.

'Denk je dat hij met me wil trouwen?' plaagde Jimmy zijn moeder.

'Ik hoop van niet!' zei ze lachend. Maar ze hoopte ook dat Coop niet met Alex wilde trouwen. Na al die gesprekken die Valerie met haar had gevoerd, wist ze dat Alex beter verdiende dan een filmster op leeftijd. Ze had een man nodig die van haar hield en voor haar zorgde, een man die er voor haar was en haar kinderen schonk. Iemand zoals Jimmy. Maar Valerie was zo verstandig om dat niet tegen Jimmy of Alex te zeggen. Ze waren vrienden, en voorlopig was dat genoeg.

Alex kwam Jimmy iedere dag opzoeken, ook als ze niet hoefde te werken. Ze kwam langs wanneer ze pauze had, bracht boeken voor hem mee om hem afleiding te bezorgen en vertelde hem grappige verhalen. Ze had de gewoonte om laat in de avond stilletjes naar hem toe te gaan en dan zaten ze urenlang te praten over zaken die belangrijk waren. Over zijn en haar werk, het huwelijk van zijn ouders, zijn jaren met Maggie en de kwelling van het gemis. Ze vertelde hem over Carter en haar zus. Over haar ouders en over de band die ze graag met hen had willen hebben toen ze nog een kind was, een band die er nooit was geweest, omdat haar ouders niet in staat waren om lief te hebben. Beetje bij beetje maakten ze elkaar deelgenoot van hun geheimen en verkenden ze nog niet in kaart gebracht terrein. Ze waren zich er totaal niet van bewust, en als iemand hun ernaar had gevraagd, zouden ze nadrukkelijk verklaard hebben dat het vriendschap was. Alleen Valerie wist wel beter. Ze hadden een heel wat krachtiger brouwsel op het vuur staan - dat van een ontluikende liefde. En ze was blij voor hen. Alleen was er een vlieg in het brouwsel gevallen waardoor dit zou kunnen bederven. Die vlieg heette Coop.

Dat weekend kreeg Valerie de gelegenheid om zelf een oordeel over 'de vlieg' te vellen. Tot dan toe had ze hem nog niet gezien. En ze moest toegeven dat hij heel indrukwekkend was. Hij was alles wat Jimmy had gezegd: egoïstisch, egocentrisch, arrogant, amusant en charmant. Maar er viel meer over hem te zeggen. Jimmy was gewoon nog te jong en had te weinig levenservaring om dat te zien. Als zij naar Coop keek, zag ze een kwetsbare en angstige man, een man die wist dat het spel bijna uit was, ook al zag hij er nog zo jong uit en had hij nog zoveel vrouwen om zich heen. Valerie besefte dat hij doodsbang was, bang om ziek te worden, om oud en lelijk te worden, om dood te gaan. Zijn weigering om zich ook maar iets gelegen te laten liggen aan Jimmy's ongeluk, vertelde haar dat. Ook zijn ogen spraken boekdelen. Er ging een trieste man schuil achter al die vrolijkheid. Ze had met Coop te doen, hoe charmant hij ook was. Het was een man die bang was om zijn demonen onder ogen te zien. Al het andere was maar uiterlijke schijn. Maar ze wist dat Jimmy het nooit zou hebben begrepen, als ze het hem had proberen uit te leggen. En die flauwekul met dat meisje dat een kind van hem kreeg, was alleen maar voer voor zijn ego. Ze voelde intuïtief dat hij zich er in zekere zin door gevleid voelde, zelfs als hij erover klaagde. Hij bracht het ter sprake om Alex te kwellen, gewoon om haar subtiel te laten voelen dat er nog andere vrouwen waren, vrouwen die een kind van hem wilden. De onderliggende boodschap was dat hij niet alleen jong was, maar ook potent.

Volgens haar was Alex niet echt verliefd op hem. Ze was onder de indruk van hem. Hij was de attente vader die ze altijd had willen hebben en nooit voor zich had kunnen winnen. Het was een boeiend stel mensen. En Mark en Taryn waren voor elkaar gemaakt. Dat waren zo de conclusies die Valerie trok.

Maar ze vond Coops ingewikkelde persoonlijkheid vooral boeiend. Hij van zijn kant leek op het eerste gezicht niet van haar onder de indruk. Valerie beantwoordde volstrekt niet aan het profiel van de vrouwen die hij het hof maakte. Ze was oud genoeg om hun moeder te zijn. Wat hem beviel, zei hij later tegen Alex, toen ze in bed lagen en de gebeurtenissen van de avond de revue lieten passeren, was Valeries hoffelijkheid, haar stijl en haar natuurlijke elegantie. Ze had grijze instappers gedragen, een grijze wollen trui en een parelketting. Er was niets pretentieus aan haar. En het feit dat ze geen moeite deed om jong over te komen, zorgde er juist voor dat ze er jeugdig uitzag. Je bespeurde bij haar onmiddellijk distinctie en stijlgevoel. 'Jammer dat ze geen geld heeft,' zei Coop meevoelend. 'Zo te zien kan ze het goed gebruiken. Maar ja,' lachte hij, 'wie niet?' Alex was de enige van het gezelschap die geld in overvloed had, en aan haar was het verspild. Het kon haar werkelijk niet schelen of ze het had of niet. Zoals jeugd verspild was aan jonge mensen, zo was geld verspild aan mensen die hun menslievendheid overdreven, meende hij. Hij vond dat geld moest rollen. Het was bedoeld om er plezier mee te maken. Alex potte haar geld op, of deed net of ze arm was. Het werd hoog tijd dat ze leerde om geld uit te geven. Hij zou een prima leraar zijn, maar vooralsnog aarzelde hij. Alweer dat vervloekte geweten! Hij probeerde het nog steeds de kop in te drukken. Dat opspelen van zijn geweten was nieuw voor hem en werd zo langzamerhand een ware kwelling.

De volgende dag zag Coop Valerie opnieuw. Ze zat bij het zwembad in de schaduw van zijn favoriete boom. Overdag had ze geen verplichtingen, 's avonds zou ze bij Jimmy op bezoek gaan. Ze lag in een ligstoel en droeg een heel eenvoudige zwarte bikini, die haar figuur recht deed. Ze mocht er zijn. Alex en Taryn benijdden haar. Alle twee zouden ze hun handen dichtknijpen als ze er op die leeftijd half zo goed uitzagen. Toen ze dat tegen Valerie zeiden, zei deze dat ze gewoon mazzel had. Ze had goede genen en hoefde niet veel te doen om een goed figuur te houden. Niettemin was ze blij met de lof van de twee jongere vrouwen.

Coop nodigde haar uit om bij hem een glas champagne te komen drinken, en ze kwam, gewoon om te kunnen zeggen dat ze het huis gezien had. Het verbaasde haar hoe mooi en harmonieus het was. Het huis had niets protserigs. Alles was uiterst smaakvol, met schitterend antiek en prachtige stoffen. Het was beslist het huis van een volwassen iemand, zoals ze het uitdrukte toen ze het er later met Jimmy over had. En opnieuw vond ze dat Alex daar niet op haar plaats was. Maar zo te zien waren ze gelukkig met elkaar.

Ze begon zowaar te denken dat het Coop ernst was met Alex. Hij was zo bezorgd, zo attent, zo teder. Hij was duidelijk gek op haar, maar het was bij Coop altijd moeilijk te zeggen hoe diep het allemaal ging. Hij had de neiging om alles in zijn leven oppervlakkig te houden, vooral zijn emoties. Toch kon ze zich gemakkelijk voorstellen dat hij met haar trouwde, zelfs al was dat om de verkeerde redenen: om iets te bewijzen of, erger nog, om een vinger achter het fortuin van de Madisons te krijgen. Valerie hoopte maar voor Alex dat het oprechter was dan dat, maar het was moeilijk vast te stellen. In elk geval scheen Alex zich er geen zorgen over te maken. Ze voelde zich volkomen op haar gemak bij hem en had het op De Villa naar haar zin, vooral nu Taryn er was.

'Je hebt schatten van vrienden,' merkte Valerie op, toen ze Jimmy 's avonds in het ziekenhuis bezocht. En ze vertelde hem hoe mooi ze de villa van Coop en ook het poorthuis vond. 'Ik begrijp waarom je je huis fantastisch vindt.' Zij voelde hetzelfde. Het was alsof je op het platteland was. Je kreeg er een gevoel van rust.

'Heeft Coop geprobeerd om je te versieren?' vroeg Jimmy belangstellend.

'Kom nou!' Zijn moeder moest lachen. 'Ik ben zo'n dertig jaar te oud voor hem. Hij kijkt wel uit. Vrouwen van mijn leeftijd kijken dwars door hem heen. Eigenlijk zou het nog niet zo slecht voor hem zijn, maar ik heb de energie niet voor een man als Coop,' zei ze, en ze glimlachte naar Jimmy. 'Het is te veel werk om hem te dresseren.' Ze had voor geen enkele man de energie en taalde ook niet naar hen. Die tijd was voorbij, zei ze altijd. Ze was tevreden met haar eigen leven en vond het fijn om Jimmy gezelschap te houden. Ze had beloofd om voor hem te zorgen tijdens zijn herstelperiode. Hij verheugde zich op hun samenzijn. Dat was al in geen jaren het geval geweest. Behalve moeder en zoon waren ze ook de beste maatjes.

'Misschien moest je het Alex maar eens lastig maken,' plaagde hij haar.

'Uitgesloten, schat,' lachte ze. 'Ze zou op haar sloffen winnen, en terecht.' Of het goed voor haar was, was een andere vraag. Dat viel nog te bezien.

21

Het was bijna juni, en de relatie tussen Taryn en Mark ontwikkelde zich gestaag. Ze gedroegen zich daarbij zo voorzichtig mogelijk. Zij noch Mark wilde de kinderen van streek maken. Maar zowel Jessica als Jason voelde zich prettig bij Taryn. Zozeer zelfs dat ze aan het einde van het schooljaar niet naar hun moeder in New York terug wilden. Sinds ze bij Mark waren, had Janet hen maar één keer gezien. Toen ze Mark belde, stond ze erop dat ze naar het oosten kwamen. Bovendien wilde ze dat de kinderen bij haar bleven tot de bruiloft was geweest. In het weekend van de vierde juli zou ze met Adam trouwen.

'Ik ga niet,' zei Jessica koppig tegen haar vader toen ze het bespraken. Jason zou doen wat zij deed, of niet deed, had hij gezegd. Jessica was nog steeds woedend op haar moeder. 'Ik wil hier bij jou blijven en leuke dingen doen met mijn vrienden. En ik vertik het om naar die bruiloft te gaan.'

'Dat is een andere kwestie, Jessica. Daar kunnen we later nog wel over praten. Maar je kunt niet weigeren om je moeder te zien.'

'En of ik dat kan. Ze heeft je in de steek gelaten voor die lul.'

'Dat is iets tussen jouw moeder en mij, en gaat je niets aan,' zei Mark op een toon die geen tegenspraak duldde. Niettemin was het hem duidelijk dat Janet haar schepen echt achter zich had verbrand of ze zwaar beschadigd had. En Adam had haar bepaald niet geholpen. Hij was te hard van stapel gelopen en had zich aanmatigend opgesteld. Het was de kinderen duidelijk geworden dat hij al een relatie met hun moeder had voor ze uit Californië vertrok. Dat was op zijn minst stom van ze. Het had de verstandhouding van Janet met haar kinderen erg veel kwaad gedaan. Maar vroeg of laat zouden ze haar vergeven, meende Mark. 'Kom op, Jess. Je moet haar toch maar opzoeken,' vleide Mark. 'Je moeder houdt van je.'

'Ik hou ook van haar,' zei Jessie. Ze meende het oprecht. 'Maar ik ben razend op haar.' Ze was net zestien en lag behoorlijk overhoop met haar moeder. Jason reageerde afstandelijker, maar het was duidelijk dat ook hij teleurgesteld was in haar. Al met al was hij gelukkiger bij zijn vader, en hetzelfde gold voor Jessie. 'En ik ga niet terug naar die school daar.' Het was een onderwerp dat hij nog maar even had laten rusten. Janet wilde hen zo snel mogelijk bij zich hebben. Het was de bedoeling dat ze in het najaar in New York naar school zouden gaan.

Er zat uiteindelijk niets anders op dan Janet te bellen en het met haar te bespreken.

'Het lukt me niet om ze zover te krijgen, Janet. Ik heb alles geprobeerd, maar de kinderen pikken het niet. Ze hebben nu geen zin om naar New York te gaan, en voor die bruiloft voelen ze al helemaal niets.'

'Dat kunnen ze me niet aandoen,' zei Janet. Meteen daarop barstte ze in tranen uit. 'Je moet ze dwingen!'

'Ik kan ze moeilijk verdoven en ze als pakketten opsturen,' zei Mark, die zich door beide kampen in de tang genomen voelde. Ze had haar gat gebrand en moest nu op de blaren zitten. Hij voelde geen wraakzucht, zelfs geen boosheid. Hij was gelukkig met Taryn. 'Waarom kom je niet hierheen en bespreek je het zelf met ze? Misschien maakt het de dingen makkelijker voor ze,' stelde Mark voor. Dat was verstandig gezegd, maar Janet had er geen oren naar.

'Daar heb ik geen tijd voor. Ik moet nog zoveel regelen voor de bruiloft.' Ze hadden een huis in Connecticut gehuurd. Er zouden tweehonderdvijftig gasten komen op de receptie die het weekend van de vierde juli werd gehouden.

'Goed, als je wilt dat je kinderen komen, zul je ze op andere gedachten moeten brengen. Ik heb gedaan wat ik kon.'

Ten slotte werd ze boos. 'Dwing ze dan!' zei ze. 'En als het moet sleep ik ze voor de rechter.'

'Het zijn geen kleine kinderen meer. Ze zijn veertien en zestien. De rechtbank zal zeker willen weten hoe ze er zelf over denken.'

'Ze gedragen zich als jeugdige delinquenten.'

'Dat is niet zo,' verdedigde Mark zijn kinderen op rustige toon. 'Ze zijn gekwetst. Ze denken dat je tegen ze hebt gelogen over Adam. Dat heb je ook gedaan. Hij liet ze duidelijk blijken dat je me voor hem hebt laten schieten. Volgens mij was het zijn ego dat sprak. En dat ego hebben ze maar al te duidelijk gehoord.'

'Hij is niet gewend aan kinderen.' Ze nam het voor hem op, maar wist dat Mark gelijk had.

'Het is meestal het beste om eerlijk te zijn. Eerlijkheid is een groot goed.' Hij had nooit gelogen tegen zijn kinderen. Janet ook niet, tot de komst van Adam. Ze was stapelgek op die man. En nu deed ze alles wat hij wilde. Dat ging zover dat ze zelfs haar kinderen tegen zich in het harnas joeg. 'Ik kan je alleen maar helpen als je zelf ook iets doet. Waarom kom je niet een weekend hier?'

Uiteindelijk deed ze dat. Ze verbleef twee dagen in het Bel Air Hotel. Mark wist de kinderen zover te krijgen dat ze bij haar logeerden. Daarna waren de dingen nog niet opgelost, maar ze hadden erin toegestemd om de rest van de maand juni in New York door te brengen. Janet had beloofd dat ze hen niet zou dwingen om naar de bruiloft te gaan als ze dat echt niet wilden. Ze was er zeker van dat ze hen zou kunnen overtuigen wel te komen als ze eenmaal daar waren. En Jessica had haar in ondubbelzinnige bewoordingen laten weten dat ze terug zouden gaan naar hun school in Los Angeles; Jason viel haar bij. Janet wist dat ze de kinderen niet kon dwingen om haar zin te doen. Ze zei tegen Mark dat er een bezoekregeling voor de weekenden moest komen, als ze zou instemmen. Ze wilde ze minstens één keer per maand zien. Mark stemde toe en beloofde dat hij de kinderen zou proberen te overreden. Die vonden dat ze een belangrijke overwinning hadden behaald nu hun moeder ermee had ingestemd dat ze bij hun vader mochten blijven. Mark vond dat ook. De week erop vertrokken ze redelijk goedgemutst naar New York. Ze zouden vier weken wegblijven. Zodra ze weg waren, trok Taryn bij hem in. Alles ging van een leien dakje. Je kon al wel zeggen dat zij en Jessica nu dikke vrienden waren. Taryn wekte heel andere gevoelens in Jessica - en in Jason - op dan Adam. Maar Taryn was tot nu toe eerlijk tegen hen geweest. Bovendien had ze het huwelijk van hun ouders niet kapotgemaakt, wat beslist in haar voordeel sprak.

Taryn was in het verleden nooit bijzonder gecharmeerd geweest van de kinderen van anderen en ze was verbaasd toen ze merkte hoe vertrouwd ze was met die van Mark. Ze vond hen respectvol, leuk, lief en inschikkelijk, en vatte een diepe genegenheid voor ze op, die ze volledig beantwoordden.

'Zeg, als ze voorgoed bij me blijven,' zei Mark peinzend tegen Taryn, een paar dagen nadat de kinderen waren vertrokken, 'dan zal ik een huis moeten gaan zoeken. Ik kan hier niet eeuwig blijven. We moeten dan echt iets voor onszelf hebben.' Haast was er niet bij, maar hij zei dat hij in de loop van de zomer op zoek zou gaan. Als het huis dan verbouwd moest worden, dan hadden ze in ieder geval het gastenverblijf nog tot februari. Hij moest bekennen dat het hem speet om weg te gaan. Het huis en het park waren een schitterend geheel. Hoe voorlopig het ook nog was allemaal, Mark en Taryn konden het niet over een eventuele verhuizing hebben zonder ook hun gezamenlijke toekomst te bespreken.

'Wat zou je ervan vinden om bij ons te komen wonen?' vroeg hij bedachtzaam. Het leven had voor hen onverwacht gunstig uitgepakt. Vijf maanden geleden had hij diep in de put gezeten door het vertrek van Janet en nu had hij deze fantastische vrouw ontmoet, die volmaakt bij hem paste; en niet alleen bij hem, maar ook bij zijn kinderen.

Ze boog zich naar hem toe en kuste hem. 'Dat klinkt interessant,' zei ze. 'Het hangt van de omstandigheden af, maar volgens mij ben ik wel over te halen.' Ze had geen haast om te hertrouwen, en Coop had haar gezegd dat ze de gastenvleugel kon krijgen, mocht Mark ooit vertrekken, of het poorthuis als Jimmy wegging. Maar eigenlijk wilde ze het liefst bij Mark en de kinderen wonen, waar maakte niet uit. 'Je moet wel peilen of je kinderen geen bezwaar hebben, Mark. Ik wil onder geen beding dat ze me als een indringer zien.'

'Adam zou een indringer zijn, maar jij toch niet, schat.' Hij glimlachte meewarig. Het leek hem hoogst onwaarschijnlijk dat zijn kinderen de bruiloft van hun moeder zouden bijwonen en hij was er niet zeker van of hij het hun wel kwalijk nam. Het was allemaal moeilijk te verkroppen voor ze.

De tijd die Mark en Taryn samen doorbrachten tijdens de afwezigheid van de kinderen maakte hun relatie alleen maar hechter en versterkte hun voornemen om die in de nabije toekomst vaste vorm te geven.

Het ging allemaal zo razendsnel, dat Taryn er met haar vader over sprak. Het verbaasde Coop niet, maar hij was lichtelijk teleurgesteld.

'Ik zou je veel liever met een wat opwindender man hebben gezien,' zei hij eerlijk, alsof ze al sinds haar kinderjaren bij hem was. Hij voelde zich een echte vader die zijn dochter moest beschermen. In drie maanden tijd had ze zo'n vaste plaats in zijn hart en leven gekregen dat hij wilde dat ze bij hem bleef op De Villa.

'Ik geloof dat ik geen "opwindender man" wil. Eigenlijk weet ik dat wel zeker,' vertrouwde Taryn hem toe. Ze was een verstandige vrouw. 'Ik heb een opwindende vader, ik hoef geen opwindende echtgenoot. Ik wil een rustige, betrouwbare en evenwichtige man. Mark heeft al die eigenschappen, en het is een goed mens.' Ook Coop kon dat niet ontkennen, hoewel hij al dat gepraat over belastingrecht stomvervelend vond.

'En zijn kinderen dan? Ben je onze genetisch bepaalde aversie tegen elke vorm van nageslacht soms vergeten? Zou je met zulke crimineeltjes onder één dak kunnen leven?' Hij zou het aan niemand toegeven, maar hij vond hen de laatste tijd veel minder storend. Hij vond ze bijna plezierig. Let wel, bijna, het moest niet te gek worden.

'Ik vind ze echt heel aardig. Sterker nog, ik denk dat ik van ze hou.'

'God bewaar me.' Hij liet zijn ogen rollen uit geveinsd afgrijzen. 'Dit kon weleens het einde betekenen. Of erger nog,' voegde hij eraan toe, toen hij besefte welke gevolgen het nog meer had. 'De kleine monsters worden dan straks mijn kleinkinderen. Als ze het ooit aan iemand vertellen, vermoord ik ze. Ik wil niemands grootvader zijn. Voor hen ben ik Mr. Winslow.' Taryn moest lachen. Daarna praatten ze er nog een poosje over door. In feite hadden zij en Mark het erover gehad dat ze de komende winter wilden trouwen. Beiden hadden de indruk dat de kinderen geen bezwaar zouden hebben tegen hun huwelijk.

'En met jou en Alex, hoe staat het daarmee?' vroeg Taryn hem, nadat ze waren uitgepraat over haar plannen met Mark. Alles leek gesmeerd te gaan, en ze was zichtbaar gelukkig.

'Ik weet het niet,' zei Coop bezorgd. 'Haar ouders hebben haar zojuist uitgenodigd om naar Newport te komen. Ze heeft geweigerd om te gaan. Ik ben van mening dat ze het wel moet doen. Blijkbaar was ik niet welkom. Haar vader is niet erg gecharmeerd van onze relatie. In tegenstelling tot Alex kan ik me goed voorstellen waarom. Ik weet het niet, Taryn, ik denk dat ik haar onrecht doe. Vroeger had ik nooit last van dat soort gedachten. Ik moet seniel aan het worden zijn, of gewoon stokoud.'

'Of volwassen,' zei ze vriendelijk. Ze kende onderhand al zijn zwakheden, in elk geval de meeste ervan, maar ze hield van hem. Coop was heel anders dan de vader bij wie ze was opgegroeid, maar ook hij was een heel respectabel iemand. Hij had zijn hele leven in een andere wereld geleefd, een wereld waarvan hij het stralende middelpunt was. Die wereld had hem door en door verwend. Het was niet verwonderlijk dat zijn karakter zich in sommige opzichten niet ontwikkeld had. Dat was nooit nodig geweest. Maar op de een of andere rare manier had Alex hem ertoe genoodzaakt dingen te zien die hem tot nu toe ontgaan waren, en hem gedwongen om vraagtekens te zetten bij zijn hele stelsel van normen en waarden. Ook Taryn had dat gedaan. Het had een ander mens van hem gemaakt, of hij het nou leuk vond of niet.

Het hield hem nog steeds bezig toen hij die middag in zijn eentje naar het zwembad liep om te gaan zwemmen. Taryn en Mark waren ergens heen en Alex was zoals gewoonlijk aan het werk. Jimmy was een paar dagen geleden uit het ziekenhuis ontslagen, maar moest nog steeds het bed houden. Hij lag in het poorthuis; zijn moeder zorgde voor hem. Coop was blij om wat tijd voor zichzelf te hebben om rustig te kunnen nadenken. Hij was verbaasd toen hij Valerie bij het zwembad tegenkwam. Ze zwom rustig haar baantjes. Ze had zoals gewoonlijk praktisch geen make-up op en ze droeg een effen zwart badpak dat haar jeugdige figuur fraai deed uitkomen. Haar haar had ze in een knotje. Het was ontegenzeggelijk een aantrekkelijke, zelfs mooie vrouw, dat moest hij haar nageven. Alleen had hij ze liever wat jonger. Hij had het gemakkelijk gevonden om met haar te praten, tot nu toe in ieder geval. Ze was verstandig en had een nuchtere kijk op het leven. Ze keek dwars door de mist heen die anderen, en soms ook hem, scheen te verwarren.

'Dag, Cooper,' zei ze met een glimlach. Hij zag van zijn voornemen om te gaan zwemmen af en liet zich in een van de ligstoelen zakken. Hij gaf er de voorkeur aan om naar haar te kijken, hoewel hij het een beetje jammer vond om haar daar te zien. Hij had heel wat aan zijn hoofd. Alex bijvoorbeeld. En Charlenes dna-test zou over een paar weken plaatsvinden. Dat was een heel ander probleem.

'Goedemiddag, Valerie. Hoe is het met Jimmy?' vroeg hij beleefd.

'Best. Hij baalt er alleen van dat hij nog niet kan lopen. Hij slaapt nu. Het valt niet mee met hem rond te sjouwen nu zijn benen in het gips zitten.' Jimmy was eigenlijk te zwaar voor haar.

'Je moet een verpleegster voor hem zien te regelen. Dat is toch niet te doen voor één persoon.' Hij vond het dwaas, maar bewonderenswaardig van haar.

'Ik vind het fijn om voor hem te zorgen. Die gelegenheid heb ik lang niet gehad. En waarschijnlijk is het mijn laatste kans.' Coop besefte dat hij tactloos was geweest. Vermoedelijk kon ze het zich niet veroorloven om een verpleegster voor Jimmy te nemen. Hoewel ze stijl had, was het duidelijk dat ze niet veel geld hadden. Het enige dat op het tegendeel wees, was dat Jimmy een pittige huur betaalde voor het poorthuis, maar Coop vermoedde dat hij die betaalde van de levensverzekering die Maggie waarschijnlijk had afgesloten. Vroeg of laat zou die bron opdrogen. Verder wees alles erop dat Jimmy en zijn moeder van een zeer beperkt budget leefden, al wist ze dat met stijl te doen. Valerie O'Connor was echt een dame. Valerie kwam het zwembad uit en ging naast hem zitten. 'Werkt Alex vandaag?' vroeg ze vriendelijk. Ze was niet van plan om lang te blijven, want ze wilde zich niet opdringen. Hij maakte een afwezige indruk, vond ze.

'Ze doet niet anders. Het arme kind werkt veel te hard, maar het is haar lust en haar leven.' En op zijn manier bewonderde hij haar erom. Ze hoefde het helemaal niet te doen en dat maakte het nog edelmoediger, of dwazer, al naargelang het standpunt dat je innam.

'Ik heb gisteravond een van je oude films gezien,' zei Valerie ongedwongen, en ze vertelde hem welke. Ze had er midden in de nacht naar gekeken toen ze Jimmy verzorgde. 'Je speelt geweldig, Coop.' Het had haar verbaasd. Het was een uitstekende film geweest, niet te vergelijken met de nietszeggende gastrolletjes en commercials die hij nu deed. 'Je was een topacteur en dat zou je nog kunnen zijn.'

'Ik ben er te lui voor,' zei hij eerlijk. Op zijn gelaat verscheen een vermoeide glimlach. 'En te oud. Je moet ontzettend hard werken om dergelijke films te maken. Ik ben nu te verwend.'

'Misschien toch niet,' zei ze. Ze keek naar hem. Uit haar blik sprak meer vertrouwen in hem dan hij in zichzelf had. Ze was onder de indruk geweest van de kwaliteit van de film, een film die haar totaal onbekend was. Hij moest ongeveer vijftig geweest zijn toen hij hem maakte, schatte ze. Hij was zo knap dat je er verlegen van werd, en knap was hij nog steeds. Maar in zijn jonge jaren was hij nog indrukwekkender geweest. 'Vind je je werk leuk, Coop?'

'Vroeger wel. De dingen die ik nu doe vormen geen uitdaging, Valerie.' Inderdaad ging het alleen om het gemakkelijk en snel verdienen van geld. Coop kon zich de tijd dat het anders was geweest niet herinneren, zo lang zette hij zijn principes al opzij. 'Ik zit nog steeds te wachten op de juiste rol, maar die wil maar niet komen.' Het klonk verdrietig en een beetje moedeloos.

'Best kans dat je verbaasd staat te kijken, als je er wat meer achterheen zat. De wereld verdient het om je weer in een grote film te zien. Ik heb echt genoten van die ene film.'

'Blij dat te horen.' Hij glimlachte naar haar. Ze zwegen een tijdje en hij dacht na over wat ze tegen hem had gezegd. Hij wist dat ze gelijk had. Het stemde hem tot nadenken. 'Het spijt me van je zoon,' zei hij ten slotte. 'Dat moet afschuwelijk voor je geweest zijn.' Hij keek haar aan en voor de eerste keer had hij het gevoel dat hij haar begreep. Ze was een moeder die haar zoon volkomen toegewijd was.

'Dat was het inderdaad. Hij is alles wat ik heb,' zei ze uit de grond van haar hart. 'Mijn leven zou al zijn waarde verliezen als ik Jimmy kwijtraakte.' Het schoot door Coop heen hoe afschuwelijk het zou zijn als hij zijn dochter zou verliezen, en haar kende hij nog maar net. Hoeveel sterker moest dat niet gelden voor Valerie, die zoveel lief en leed met haar zoon had gedeeld? Het was zijn eerste blijk van mededogen sinds Jimmy's ongeluk. Valerie voelde het en was hem er dankbaar voor.

'Hoelang ben je al weduwe?' vroeg hij kalm. Ze wekte zijn nieuwsgierigheid.

'Tien jaar. Het lijkt wel een eeuwigheid, maar ik ben er nu aan gewend.' Ze glimlachte naar hem. Hier zat een vrouw die vrede had met zichzelf en met datgene wat het leven haar had toebedeeld. Ze berustte erin en voelde zich er goed bij. Ze had niets zieligs. Coop had de indruk dat het in feite een sterke vrouw was. En hij had het bij het rechte eind.

'Denk je nog weleens over hertrouwen?' Het was een merkwaardig gesprek dat ze daar onder de bomen bij het zwembad voerden op die warme junidag, terwijl ze nadachten over het leven en wat dat voor hen betekende. Ze was net oud genoeg om de dingen vanuit zijn perspectief te kunnen zien, maar niet zo oud dat ze haar levensvreugde had verloren, of het belang er niet meer van inzag om plezier te maken of gelukkig te zijn. Hij vond het heel prettig om met haar te praten. Niettegenstaande haar levenswijsheid kwam ze verrassend jong bij hem over. Ze was zeventien jaar jonger dan hij. Hij en Alex verschilden maar liefst veertig jaar in leeftijd.

'De gedachte aan hertrouwen komt niet eens bij me op,' zei Valerie uit de grond van haar hart. 'Ik ben nooit op zoek gegaan. Als er een andere man voor me op de wereld is, vindt hij me wel. Van die veronderstelling ben ik altijd uitgegaan. Niemand heeft zich tot dusver gemeld. Ik vind het niet erg. Ik heb al een goede man gehad, maar ik hoef er niet zo nodig nog een.'

'Wie weet komt iemand vandaag of morgen met een verrassing.'

'Ja, wie weet,' zei ze kalm. Maar het scheen haar koud te laten. 'Jij hebt veel meer energie voor die dingen dan ik,' was het enige dat ze zei. Ze glimlachte bij de gedachte dat ze Jason, Marks zoon, het hof zou maken, als ze hetzelfde leeftijdsverschil hanteerde als hij. Maar dat hield ze voor zich.

Valeries laconieke houding sprak Coop aan; hij had een hekel aan wanhoop en vertwijfeling. 'Wat doe je vanavond met eten?' vroeg hij plotseling. Hij had niets om handen nu Alex aan het werk was en voelde zich eenzaam. Het kostte hem soms moeite om trouw te zijn aan een vrouw die bijna nooit tijd had. Vroeger had hij altijd avontuurtjes met verschillende vrouwen en was hij 's nachts nooit eenzaam, zoals nu. Zonder Taryn zou hij zich nog eenzamer voelen. Ze was als een geschenk uit de hemel gekomen.

'Ik kook voor Jimmy,' zei ze met een spontane glimlach. 'Heb je zin om mee te eten? Ik weet zeker dat Jimmy het hartstikke leuk vindt als je komt.' Sinds Jimmy's thuiskomst was Coop één keer bij het poorthuis langs geweest. Het was een bliksembezoek geweest. Later had hij tegen Alex gezegd wat voor een bloedhekel hij aan ziekenkamers had.

'Als je wilt bel ik Spago om te vragen of ze ons een maaltijd willen bezorgen,' bood hij aan, in een opwelling van dankbaarheid voor de uitnodiging. Hij vond haar aardig en genoot van hun ontluikende vriendschap. Het was bijna of ze zijn zus was.

'Mijn pasta is veel lekkerder dan die van hen,' zei ze trots.

Coop schudde van het lachen. 'Ik zal Wolfgang maar niet vertellen wat je hebt gezegd, maar ik wil je pasta graag proberen.' Jimmy was verbaasd hem te zien, toen de filmster 's avonds kwam eten. Zijn moeder was vergeten te vertellen dat Coop kwam. In het begin voelde Jimmy zich niet op zijn gemak met hem. Alex had hem regelmatig in het ziekenhuis opgezocht en ze hadden veel tijd samen doorgebracht. Hij had haar al zijn geheimen verteld, en kende nu een heleboel van de hare. Hij was er niet zeker van of Coop het wist, of dat hij jaloers op hem was. Maar Coop scheen veel meer geïnteresseerd in het gesprek met zijn moeder. En hij was het direct met haar eens over de kwaliteit van haar pasta.

'Je moet een restaurant openen,' zei hij complimenteus. 'Misschien moeten we De Villa veranderen in een kuuroord of een hotel.' Abe had hem opnieuw gedreigd. Als er niet spoedig een financiële meevaller kwam, zou hij het huis moeten verkopen. Hij had de puf en de bravoure niet meer om zich tegen hem te verzetten. En in tegenstelling tot wat Abe dacht, zag Coop Alex niet als de ideale oplossing. Haar vader trouwens ook niet.

Meteen na het avondeten ging Jimmy naar bed, en nadat Valerie hem had ingestopt, kwam ze terug. Ze ging met Coop in de woonkamer zitten. Urenlang spraken ze over van alles en nog wat: over Boston, over Europa, over de films die hij had gemaakt en de mensen die hij kende. Ze waren beiden verbaasd te ontdekken dat ze een aantal gemeenschappelijke vrienden hadden. Valerie had gezegd dat ze een onopvallend leven leidde, maar Coop was verrast toen hij ontdekte dat ze een aantal zeer markante persoonlijkheden kende. Het enige dat ze losliet, was dat haar man bankier geweest was. Ze weidde er verder niet over uit, en Coop vroeg er ook niet naar. Hij genoot simpelweg van haar gezelschap. Toen hij ten slotte vertrok, waren ze verbaasd toen ze ontdekten dat het al twee uur was. Hij was in een opperbest humeur. Hij had een prachtavond met haar gehad.

Alex had hem die avond verscheidene keren gebeld. Ze was verbaasd dat hij weg was. Daar had hij haar niets over gezegd. Maar ze had gemerkt dat hij de laatste tijd rusteloos was. Ze wist niet wat ze eraan moest doen. Ze piekerde er niet over om hem om twee uur 's nachts te bellen om hem te controleren. Evenmin was het bij haar opgekomen dat hij weleens bij de O'Connors aan het avondeten kon zitten. Maar vijf maanden nadat ze hun relatie begonnen waren, scheen er iets te haperen.

Coop lag die nacht nog lang wakker. Hij dacht na over de dingen die Valerie en hij hadden besproken. Er was veel om over na te denken. Er moesten een paar knopen doorgehakt worden. Ten slotte viel hij in een rusteloze slaap waarin hij droomde over Charlene en de baby.

22

Na het geslaagde etentje met Jimmy en Valerie wachtte Coop de volgende dag een onaangename verrassing. Hij had een bespreking met Abe en die vertelde hem er absoluut zeker van te zijn dat Coop De Villa zou moeten verkopen als hij er de komende drie maanden niet in slaagde om het tij te keren.

'Je hebt een belastingschuld, er zijn winkels, hotels en juweliers die je nog moet betalen, je staat bij je kleermaker in Londen voor tachtigduizend dollar in het krijt. Zo ongeveer iedereen op deze planeet krijgt nog geld van je. En als je aan het einde van het jaar je schuld aan de fiscus niet hebt betaald, om nog maar te zwijgen van al die creditcards, dan krijg je niet eens de kans om De Villa te verkopen, maar leggen ze er beslag op. Dan verkopen zíj die voor je.' De dingen zagen er zelfs nog onheilspellender uit dan hij had gedacht, en voor één keer liet hij Abes woorden tot zich doordringen. De maanden met Alex hadden hem op een of andere manier ontvankelijker gemaakt voor de mening van anderen.

'Ik vind dat je met Alex moet trouwen,' zei Abe praktisch, maar Coop was beledigd door het voorstel.

'Mijn liefdesleven en mijn financiële positie zijn gescheiden werelden, Abe,' zei Coop waardig. Maar zijn accountant vond zijn gewetensbezwaren buitengewoon dwaas. Het was een gouden kans. Waarom zou hij die niet pakken? Een huwelijk met Alex zou hem het steuntje in de rug geven dat hij zo dringend nodig had.

Op een avond kwam Alex uitgeput thuis. Ze was voor twee mensen ingevallen en had net drie dagen onafgebroken gewerkt. Ze had een hele serie noodgevallen gehad, een aantal moeders was hysterisch geworden, een vader had een arts met een vuurwapen bedreigd toen zijn kindje onverwacht stierf. De man was vervolgens gearresteerd. Tegen de tijd dat ze bij De Villa arriveerde, had ze het gevoel dat ze het meer dan gehad had. Mark en Taryn waren twee dagen op pad, en het enige dat Alex wilde, was een bad nemen en slapen. Lekker liggen naast Coop. Ze had zelfs niet de energie om hem te vertellen wat ze had meegemaakt.

'Beroerde dag gehad?' vroeg hij terloops. Alex schudde haar hoofd. Ze begon bijna te huilen van pure uitputting. Ze wilde Jimmy zien, maar ze was te moe om naar hem toe te gaan. Morgenochtend zou ze hem opzoeken, had ze beloofd. Hij versufte nu hij aldoor in het poorthuis zat met zijn moeder. Alex belde hem zo vaak ze kon, maar de afgelopen twee dagen had ze zelfs daar geen tijd voor gehad. Ze had het gevoel dat ze een gijzelaar op een andere planeet was geweest.

'Drie beroerde dagen,' liet ze weten. Coop bood aan om eten voor haar te koken. 'Ik zou geen hap door mijn keel kunnen krijgen, zo moe ben ik,' zei ze eerlijk. 'Het enige dat ik wil is een bad en slapen. Het spijt me, Coop. Morgen voel ik me vast weer een stuk beter.'

De volgende morgen aan de ontbijttafel zat Coop voor zich uit te staren. Hij maakte een ongewoon stille indruk. Ze maakte eieren met spek voor hem en schonk sinaasappelsap voor hem in in zijn lievelingsglas van baccarat. Toen hij zijn ontbijt op had, keek hij haar aan met een verdrietige uitdrukking op zijn gezicht.

'Is alles goed met je?' vroeg ze rustig. Ze voelde zich veel beter nu ze goed geslapen en ontbeten had. Maar ze was een stuk jonger dan hij en herstelde snel.

Een moment was er een gekwelde blik in zijn ogen. 'Ik moet je wat vertellen,' zei hij.

'Is er iets mis?'

Hij zweeg. Ze wist niet waarom, maar de laatste tijd had ze het gevoel dat het bergafwaarts ging met hun relatie.

'Alex... Er zijn dingen die je niet van me weet. Dingen die ik je niet wilde vertellen. Dingen die ik ook mezelf niet wilde vertellen,' zei hij met een bedroefde glimlach. 'Ik heb enorme schulden. Ik ben bang dat ik een beetje lijk op de verloren zoon en alles verkwist heb in "een leven van overdaad". Het probleem is dat ik, in tegenstelling tot de verloren zoon, geen vader heb om bij thuis te komen. Mijn vader is allang dood. Hij had trouwens toch geen geld. Hij is alles kwijtgeraakt in de crisisjaren. En ik zit in de penarie, zoals dat heet. Achterstallige belasting. Schulden. Ik zal vandaag of morgen de fiscus moeten betalen. Misschien moet ik zelfs De Villa verkopen.'

Even vroeg ze zich af of hij haar om geld zou vragen. Het zou haar niet geschokt hebben, als hij het had gedaan. Ze gingen nu zo intiem met elkaar om dat hij eerlijk tegen haar kon zijn. Ze had dat liever dan dat er geheimen tussen hen waren, zelfs als de waarheid niet plezierig was. Ze wist het trouwens al van haar vader. 'Ik vind het vervelend om te horen, Coop. Maar het betekent nog niet het einde van de wereld. Er zijn ergere dingen.' Doodgaan bijvoorbeeld, of een slechte gezondheid, of kanker, of wat er was gebeurd met Maggie.

'Niet voor mij. Mijn levensstijl is belangrijk voor me. Zo belangrijk zelfs dat ik er van tijd tot tijd mijn ziel voor heb verkocht door in slechte films te spelen, of door gewoon geld uit te geven dat ik niet had. Op die manier kon ik mijn leven voortzetten op de manier die ik wilde, op de manier waarvan ik vond dat ik die verdiende. Het is niet iets om trots op te zijn, maar ik heb het gedaan.' Hij was bezig op te biechten hoe de vork in de steel zat. Hij wist dat hij dat moest doen. Het was zijn geweten dat sprak, een gebied waarvan hij vroeger niet eens het bestaan vermoedde. Het was allemaal heel vreemd voor hem.

Alex keek hem teder aan. 'Wil je dat ik je help?' vroeg ze. Ze was echt van hem gaan houden, of hij nu wel of geen kinderen bij haar wilde. Ze had besloten om dat offer te brengen, als hij het haar vroeg. Ze vond dat hij het waard was.

Maar zijn antwoord ontstelde haar. 'Nee, dat wil ik niet. Dat is ook de reden dat ik met je praat. Een huwelijk met jou zou de makkelijkste oplossing zijn, maar uiteindelijk de moeilijkste. Als ik met je trouwde, zou ik nooit met zekerheid weten waarom ik het heb gedaan. Voor jou? Of voor het geld?'

'Misschien is het ook niet nodig om het te weten. Als je mij hebt, krijg je het geld op de koop toe. Je hoeft geen keuze te maken.'

'Om eerlijk te zijn, ik ben er zelfs niet zeker van of ik van je hou. In ieder geval niet genoeg om met je te trouwen. Ik vind het heel fijn bij je. Ik heb plezier met je. Ik heb nooit iemand gekend zoals jij. Maar je bent een uitweg voor me, een antwoord op al mijn gebeden en problemen. Zelfs mijn accountant vindt dat ik met je moet trouwen. Dat is een veel makkelijker manier om van mijn belastingschuld af te komen dan werken. Maar wat als ik het doe? Iedereen zal me een gigolo noemen, je vader voorop. En uiteindelijk zul jij er zelf ook zo over denken, en waarschijnlijk terecht. Maar zo wil ik niet zijn, Alex. En misschien hou ik wel van je, want ik geef genoeg om je om je te zeggen dat ik op zo'n manier niet met je wil trouwen.'

'Meen je het?' vroeg ze ontzet. 'Wat probeer je me te zeggen?' Ze dacht dat ze het wel wist, maar ze wilde het niet horen.

'Ik ben te oud voor je. Ik ben oud genoeg om je grootvader te zijn. Ik wil geen kinderen. Niet van jou, niet van Charlene, van niemand. Ik heb nu een dochter, bij de gratie Gods. Ze is een volwassen vrouw en aardig bovendien, en ik heb nooit een hand naar haar uitgestoken. Ik ben te oud, te arm en te moe, en jij bent te jong en te rijk. We moeten er een streep onder zetten.' Onder het luisteren had ze het gevoel dat haar ontbijt in haar keel was blijven steken.

'Waarom? Ik heb je zelfs niet gevraagd om met me te trouwen, Coop. Het huwelijk is voor mij geen noodzaak. En het is discriminatie om te zeggen dat ik te rijk ben.' Hij moest glimlachen om haar antwoord, maar er stonden tranen in haar ogen, en ook in die van hem. Hij haatte het om dit te doen, maar hij wist dat het noodzakelijk was.

'Je hoort te trouwen en kinderen te krijgen. Een heleboel kinderen. Je zal een fantastische moeder zijn. Bovendien kan dat kreng van een Charlene ieder moment voor een schandaal zorgen dat zijn weerga niet kent. Dan word ik door het slijk gesleurd. Ik kan er niets tegen doen, maar ik kan jou in ieder geval besparen dat je in verlegenheid gebracht wordt. Ik kan je dit niet aandoen. Niets van dit alles. Ik laat je mijn financiële problemen niet oplossen. Ik meen het. Als ik met je trouw, zal ik nooit weten waarom ik het heb gedaan. Zeer waarschijnlijk zou het om het geld zijn, als ik heel eerlijk ben. Als ik deze problemen niet had, zou ik er niet over peinzen om te trouwen. Ik zou me gewoon vermaken.' Hij was nog nooit zo openhartig tegen iemand geweest, maar hij vond dat ze er recht op had.

'Hou je dan niet van me?' Ze klonk als een klein meisje dat net gedropt was bij een weeshuis, en zo voelde ze zich ook. Hij had haar afgewezen. Net zoals haar ouders hadden gedaan. En Carter. Ze voelde de last van de hele wereld op haar drukken terwijl ze naar hem keek.

Coop deed wat hij zich had voorgenomen, hij bleef eerlijk. 'Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik ben er zelfs niet zeker van of ik weet wat liefde is. Maar wat het ook is, het kan gewoon niet, een jonge vrouw en zo'n oude man als ik. Dat is niet natuurlijk. Zo horen de dingen niet te lopen. En met je trouwen omdat het me van pas komt, verandert daar niets aan. Het maakt de dingen alleen maar erger. Eén keer in mijn leven wil ik een zekere waardigheid bezitten, en niet alleen maar net doen alsof ik die bezit. Ik wil de juiste beslissing nemen, in het belang van ons beiden. En de juiste beslissing in dit geval is je los te laten en mijn eigen rommel op te ruimen, om het even wat het van me vergt.' Het was een herculeswerk geweest om haar te zeggen wat hij op zijn lever had, en het brak bijna zijn hart als hij naar haar keek. Het enige dat hij wilde, was zijn armen om haar heen slaan en haar zeggen dat hij van haar hield. Want dat was zo. Hij hield in ieder geval voldoende van haar om haar leven niet te ruïneren door bij haar te blijven. 'Ik denk dat het beter is als je nu naar huis gaat, Alex,' zei hij verdrietig. 'Dit is voor ons alle twee pijnlijk. Maar geloof me, het is de enige juiste beslissing.' Terwijl ze de ontbijttafel afruimde, liet ze haar tranen de vrije loop. Even later ging ze naar boven en pakte ze haar spulletjes. Toen ze beneden kwam, zat hij met een sombere blik in de bibliotheek. Hij vond het afschuwelijk om het te doen, maar hij wist dat het moest. 'Een geweten is een vreselijk iets, vind je ook niet?' Zij had hem zelf een geweten gegeven, als een geschenk van haar. Ook Taryn had dat gedaan. Hij was er niet zeker van of hij hun er dankbaar voor was. Maar hij wist dat hij zijn geweten moest gebruiken, nu hij er een had.

Alex keek naar hem. 'Ik hou van je, Coop,' zei ze, in de hoop dat hij van gedachten zou veranderen, haar zou wenken en haar zou vragen om bij hem te blijven. Maar dat deed hij niet. Hij kon het niet.

'Ik hou ook van jou, kleintje... Pas goed op jezelf.' Hij maakte geen beweging in haar richting. Ze knikte en liep de voordeur uit. Ze had het gevoel alsof haar leven als sprookjesprinses voorbij was. Ze werd weggestuurd van huis, de duistere verlatenheid in. Ze kon maar niet begrijpen waarom hij het had gedaan. Onwillekeurig vroeg ze zich af of er iemand anders was. En welbeschouwd was dat ook zo. Er was een nieuwe Coop. Hij had zichzelf gevonden. Hij had het stukje van zichzelf gevonden dat altijd ontbroken had. Het was het stukje waar hij altijd bang voor was geweest om het te vinden.

Huilend reed Alex de oprijlaan af, en toen het hek openging, wist ze met zekerheid dat ze zojuist in een pompoen was veranderd. Ze vergiste zich: ze was nog steeds dezelfde Alex. Het was Coop die uiteindelijk in een prins was veranderd. Een echte prins.

23

Jimmy begreep niet waarom hij niets van Alex had gehoord. Ze had niet gebeld, ze was niet op bezoek gekomen. Volgens Valerie was Alex de hele week niet bij het zwembad geweest. Ze was er Coop ook niet tegengekomen. Toen ze hem ten slotte trof, maakte hij een verbeten indruk. Ze schroomde om met hem te praten. Ze zwom gewoon rustig door, net zo lang tot hij eindelijk iets tegen haar zei. Hij vroeg naar Jimmy.

'Hij voelt zich beter. Hij klaagt aan een stuk door. Het zal hem goed doen als hij wat kan rondlopen op krukken. Hij krijgt een beetje genoeg van me.' Coop knikte alleen maar. En Valerie vroeg naar Alex. Er was een eindeloos lange stilte. Toen keek hij naar Valerie, en ze zag iets in zijn ogen dat ze voorheen niet gezien had. Hij zag er vreselijk ongelukkig uit, wat heel ongewoon voor hem was. Coop was altijd in staat geweest om alles te verbergen, zelfs voor zichzelf. Hij was er een meester in geweest. Maar nu niet meer. Hij was niet langer een god, hij was een sterveling. En stervelingen leden. Soms leden ze zelfs veel.

'Het is uit,' zei hij ongelukkig. Valerie zweeg, en wreef haar haar droog met een handdoek. Ze kon zien hoe geschokt hij was door zijn eigen woorden.

'Dat spijt me.' Ze durfde hem niet te vragen wat er was gebeurd. Hij had het aan Taryn verteld. Die had geluncht met Alex en had Coop vervolgens verteld hoe ongelukkig Alex was. Ze had met alle twee te doen, maar ze vond dat Coop de juiste beslissing had genomen. In het bijzonder voor Alex.

Die had tijd nodig om het in te zien. En hij had zich beter gevoeld nadat Taryn dat had gezegd. Hij had op dit moment haar volle steun nodig.

'Het spijt mij ook,' zei Coop in alle oprechtheid tegen Valerie. 'Ik had het gevoel dat ik mijn laatste illusie kwijtraakte toen ik haar opgaf. Maar het is beter zo.' Hij zei niets over zijn schulden. Ook zei hij niet dat hij ervan had afgezien vanwege Alex' geld. Het was voldoende dat hij het zelf wist. Deugd beloonde zichzelf, of zoiets. Het was iets wat hij in de nacht vaak tegen zichzelf zei, maar toch miste hij haar. En hij had geen zin om op jacht te gaan naar een andere, jongere vrouw. Dat was een unicum voor hem.

'Het is een ramp om volwassen te zijn, vind je ook niet?' vroeg ze meevoelend. 'Ik haat het gewoon.'

'Ik ook.' Hij glimlachte naar haar. Ze was een aardige vrouw. Dat was Alex ook. Juist daarom had hij geen misbruik van haar willen maken. Misschien was het de eerste keer in zijn leven dat hij echt van iemand had gehouden.

'Zin om mee te eten?' vroeg Valerie attent. Hij schudde zijn hoofd. Voor één keer in zijn leven wilde hij niemand zien. Hij wilde niet praten of plezier maken of feesten. 'Dan kunnen Jimmy en jij samen lekker zielig doen en tegen elkaar katten.'

'Daarmee trek je me bijna over de streep,' lachte hij. 'Misschien over een paar dagen.' Of een paar jaren. Of een paar eeuwen. Hij was verbaasd hoezeer hij Alex miste. Ze was een verrukkelijke gewoonte geworden. Een verslaving bijna. Na verloop van tijd zou hij een blok aan haar been geworden zijn. Of hij zou haar enorm gekwetst hebben, en ook dat wilde hij niet.

Valerie zei er de eerste dagen niets over tegen Jimmy, maar toen hij weer begon op te spelen over het feit dat Alex maar niets van zich liet horen, liet ze zich vermurwen.

'Volgens mij heeft ze op dit moment genoeg aan haar eigen verdriet,' zei Valerie zacht.

'Wat bedoel je daarmee?' snauwde Jimmy. Hij was het spuugzat om de hele tijd in een rolstoel te zitten met zijn benen in het gips. En hij was boos op Alex. Ze was hem helemaal vergeten.

'Ik denk dat het uit is tussen Coop en haar. Eigenlijk weet ik dat wel zeker. Ik kwam Coop een paar dagen geleden bij het zwembad tegen en toen heeft hij het me verteld. Waarschijnlijk zijn ze allebei behoorlijk van slag. Dat zal de reden zijn dat je niets van haar hebt gehoord.'

Jimmy was heel stil na de woorden van zijn moeder. En nadat hij er een paar dagen over had nagedacht belde hij Alex in het ziekenhuis, maar ze zeiden dat ze vrij had. Hij had het telefoonnummer van haar flat niet. Toen hij haar oppiepte, kreeg hij geen antwoord. Pas de week erop kreeg hij haar op haar werk te pakken.

'Wat is er met jou aan de hand? Ben je soms overleden, of zoiets?' viel hij uit tegen haar. Hij was de hele morgen nors tegen zijn moeder geweest. En hij miste het dat hij niet met Alex kon praten. Ze was de enige voor wie hij zijn hart had geopend, en daarna was ze verdwenen.

'Ja, ik ben gestorven... Op een bepaalde manier dan... En ik heb het druk gehad.' Zo te horen voelde ze zich afschuwelijk en kon ze ieder moment in tranen uitbarsten. Ze had twee weken lang gehuild.

'Ik weet het,' zei Jimmy met veel zachtere stem. Hij kon horen dat ze verdriet had. 'Mijn moeder heeft me verteld wat er gebeurd is.'

'Hoe weet zij dat?' Alex klonk gealarmeerd.

'Volgens mij heeft Coop het haar verteld. Hij kwam haar tegen bij het zwembad of zoiets. Het spijt me, Alex. Ik besef dat je je er ongelukkig door voelt.' Hij dacht dat het goed voor haar was, maar dat hield hij voor zich. Hij wilde haar niet nog meer van streek maken.

'Ik voel me inderdaad rot. Het is heel ingewikkeld. Hij had zoiets als een gewetensconflict.'

'Het is prettig te weten dat hij een geweten heeft.' Jimmy mocht hem nog steeds niet, zelfs na wat er was gebeurd. Vooral niet als hij Alex er pijn door had gedaan. Maar pijn was onvermijdelijk in situaties als deze, waarin twee levens werden gescheiden die één geworden waren. Het was pijnlijk, ook als de relatie niet lang geduurd had. 'Zeg, volgende week gaat mijn gips eraf en krijg ik loopgips. Kan ik je komen opzoeken als het zover is?'

'Ja, natuurlijk. Dat vind ik leuk.' Ze wilde niet naar De Villa komen om hem op te zoeken. Dan liep ze het risico dat ze Coop tegen het lijf liep. Dat zou te pijnlijk voor haar zijn, en wie weet zelfs voor hem.

'Kan ik je bellen? Ik weet niet hoe ik je moet bereiken. Je bent altijd druk aan het werk en ik heb geen nummer waarop ik je thuis kan bereiken.'

'Ik heb geen huis. Ik slaap in een wasmand op een stapel vuile kleren,' zei ze. Het klonk zielig en zo voelde ze zich ook. 'Dat klinkt aanlokkelijk.'

'Dat is het niet. Hè, verdomme, Jimmy, wat voel ik me rot. Vermoedelijk heeft hij gelijk, maar ik heb het gevoel dat ik echt van hem hou. Hij zegt dat hij te oud voor me is, en hij wil geen kinderen. En... hij heeft een heleboel andere problemen en hij wil niet dat ik die voor hem oplos. Ik denk dat hij dacht dat hij edelmoedig was. Wat een domme gedachte.'

'Ik vind het een daad van fatsoen van hem,' zei Jimmy uit de grond van zijn hart. 'Hij heeft zijn best gedaan. Hij heeft gelijk. Hij is te oud voor je, en het is niet meer dan natuurlijk dat jij kinderen krijgt. Wanneer jij vijftig bent, is hij negentig.'

'Misschien is dat niet belangrijk,' zei ze op klaaglijke toon. Vooralsnog miste ze hem. Ze had nooit iemand ontmoet zoals hij.

'Misschien ook wel. Wil je echt afzien van het krijgen van kinderen? En zelfs als je hem zover weet te krijgen, zal hij nooit een echte vader zijn. Alles zal op jou neerkomen.' Ze wist dat Jimmy gelijk had. Na Jimmy's ongeluk had Coop niet thuis gegeven omdat een bezoek aan Jimmy in het ziekenhuis 'onplezierig' was. Welbeschouwd had ze een man nodig die bereid was om zowel de plezierige als de onplezierige dingen te doen. Coop zou dat nooit doen. De ontdekking van die kant van hem was haar niet bevallen.

'Ik weet het allemaal niet meer. Ik voel me gewoon rot.' Het was prettig om weer eens vrijuit te kunnen praten met Jimmy. Ze had zijn vriendschap gemist. De enige die ze na het gebeuren met Coop had gesproken was Taryn, die weliswaar veel begrip had getoond, maar ook vond dat Coop de juiste beslissing had genomen. En ergens vond Alex dat ook. Het was alleen een beroerd gevoel.

'Je zult je nog wel een tijdje rot voelen,' zei Jimmy meevoelend. Hij wist het maar al te goed. Na de dood van Maggie had hij zich ook zo gevoeld. Maar sinds het ongeluk voelde hij zich een stuk beter. Het was of hem plotseling de schellen van de ogen waren gevallen. 'Wanneer mijn gips eraf is, neem ik je mee uit eten en pikken we een bioscoopje.'

'Ik ben geen erg aangenaam gezelschap,' zei ze op zielige toon. Hij glimlachte.

'Dat geldt de meeste tijd ook voor mij. Ik ben voortdurend kortaf tegen mijn moeder. Ik begrijp niet hoe ze het met me uithoudt.'

'Ik vermoed dat ze van je houdt.' Beiden wisten dat ze hem aanbad.

Hij beloofde Alex dat hij de volgende dag weer zou bellen. Bij zijn tweede telefoontje klonk ze al wat beter. Hij belde haar iedere dag, tot het gips eraf ging. Om het heuglijke feit te vieren, nam hij haar mee uit eten. Zijn moeder speelde voor chauffeur. Ze was opgelucht toen ze zag dat Alex er beter uitzag dan ze had verwacht. Het was een hele klap geweest, maar uiteindelijk was dit wellicht het beste. Het was moeilijk te zeggen, maar ze hoopte het. Coop had er opnieuw met haar over gesproken. Hij had zich gestort op een aantal reclamespotjes. Dat bezorgde hem afleiding. En voorlopig zat hij in de rats over Charlenes dna-test. Het laatste dat hij kon gebruiken, was een kind dat hij moest onderhouden, om nog maar te zwijgen van Charlene zelf, op wie hij nog steeds woedend was.

'Valerie, ik zweer dat ik nooit meer iets met een vrouw begin,' had hij haar de vorige dag gezegd. Hij kookte echt van woede en ze had hem uitgelachen.

'Dat wil er bij mij niet in. Zelfs als je achtennegentig was en op je sterfbed lag, zou ik een dergelijke bewering uit jouw mond nog niet geloven. Coop, je hele leven heeft altijd om vrouwen gedraaid.' De afgelopen weken waren ze vrienden geworden. Hij was verrassend openhartig tegen haar, en zij tegen hem.

Hij dacht erover na. 'Dat is waar,' zei hij peinzend. 'Maar in de meeste gevallen waren het de verkeerde vrouwen. Alex was niet de verkeerde. Als ik niets had geweten van haar geld was alles misschien anders gelopen. Vanaf onze allereerste ontmoeting wist ik ervan. Het speelde altijd mee in mijn gevoelens voor haar. Ik was nooit in staat om die twee elementen - wat ik voor haar voelde en wat ik van haar wilde - te scheiden. Het was uiteindelijk te verwarrend.' Hij had er wel duizend keer zijn gedachten over laten gaan en het resultaat was altijd hetzelfde geweest: verwarring. Nu hij de knoop had doorgehakt, was hij er zeker van dat hij de juiste beslissing had genomen. Hij had zelfs één keer toegegeven aan Valerie dat Alex te jong voor hem was. Te jong, dat was een première voor hem.

'Ik vind nog steeds dat je de juiste beslissing hebt genomen, Coop,' zei ze uit de grond van haar hart. 'Hoewel ik er begrip voor had kunnen opbrengen als je met haar getrouwd was. Het is een heel bijzondere vrouw en ze houdt van je.'

'Ik hou ook van haar. Maar de waarheid is dat ik niet met haar wilde trouwen. Niet echt tenminste. En ik wilde zeker geen kinderen bij haar. Ik had het idee dat ik met haar moest trouwen omdat ik het geld nodig had. Mijn accountant drong erop aan.'

'Wat ga je nu doen om je problemen op te lossen?' vroeg Valerie bezorgd.

'Een speelfilm maken,' zei hij peinzend. 'Of een heleboel slechte commercials.' Hij had zijn agent al laten weten dat hij bereid was om heel andere rollen te spelen dan hij tot nu toe had gespeeld. Hij had zijn eis om de mannelijke hoofdrol te spelen laten varen. Hij was bereid om een rol als oudere man, of als iemands vader, in overweging te nemen. Het had Coop heel wat zelfoverwinning gekost en zijn agent had perplex gestaan. Maar de laatste was optimistischer voor hem dan hij de afgelopen tien jaar was geweest.

Het duurde tot begin juli voor Coop weer de oude leek, en Alex maakte eindelijk een vrolijker indruk. Valerie had Jimmy een paar keer met de auto naar het ziekenhuis gebracht om Alex te bezoeken. Op een zondag - ze wist dat Coop weg was - kwam Alex warempel naar het poorthuis om te eten met Mark en Taryn. De kinderen kwamen thuis na het weekend van de vierde juli. Ze hadden er uiteindelijk in toegestemd om de bruiloft van hun moeder bij te wonen. Ze zeiden nog steeds dat Adam een eikel was, maar ze deden het voor hun moeder. Mark was trots op ze.

'We gaan ons verloven,' zei Mark met een trotse blik op Taryn. Ze voelden zich er een beetje verlegen onder, maar het was duidelijk te zien dat ze alle twee enthousiast waren en dat ze heel veel van elkaar hielden.

'Gefeliciteerd!' zei Alex, die een plotselinge pijn voelde. Ze verlangde nog steeds naar Coop en de tijd die ze samen hadden doorgebracht. Ze had nooit verwacht dat alles zo snel zou eindigen, en het deed nog altijd behoorlijk pijn dat het zo was gelopen.

Jimmy strompelde op krukken de kamer door. Zijn moeder probeerde hem zover te krijgen dat hij later die zomer naar hun huis in Cape Cod ging.

'Ik kan geen vrij nemen, ma. Uiteindelijk zal ik weer aan het werk moeten.' Hij had zijn collega's al beloofd dat hij komende week weer zou beginnen. Op krukken. Huisbezoek zat er nog niet in, maar hij kon in ieder geval mensen op kantoor ontvangen. Valerie zou hem naar zijn werk brengen. Ze was van plan om bij hem te blijven tot hij weer helemaal kon lopen en in staat was om zelf te rijden.

'Ik voel me net een klein kind, nu mijn moeder me overal heen rijdt en met me meegaat naar de badkamer,' bekende hij Alex met een quasi-zielige grijns.

'Wees dankbaar dat je zo'n moeder hebt,' wees Alex hem terecht. Allen hadden een gezellige avond. Toen ze na afloop naar huis reed, vroeg ze zich af wat Coop aan het doen was. Ze wist dat hij met het vliegtuig naar Florida was voor een commercial op een zeilboot. Hij zou twee dagen wegblijven. Maar hij had haar niet gebeld. Hij vond het het beste als ze elkaar een poosje niet zouden spreken, had hij gezegd, maar hij hoopte wel dat ze op een dag goede vrienden zouden kunnen zijn. Vooralsnog was het geen vrolijk vooruitzicht: ze was nog steeds verliefd op hem.

De kinderen van Mark kwamen na de vierde juli thuis. En drie dagen later zag Alex op de kalender dat het de dag van Charlenes dna-test was. Waarschijnlijk zouden over tien dagen de resultaten bekend zijn. Ze vroeg zich af hoe het zou aflopen en wanneer zij er iets van zou horen.

Maar precies twee weken later belde Coop haar. Hij was buiten zichzelf van vreugde en wilde Alex deelgenoot van die vreugde maken. Zodra hij het had gehoord, had hij de telefoon gegrepen om haar te bellen. 'Het is niet van mij!' zei hij juichend, nadat hij Alex had gevraagd hoe het met haar ging. 'Ik dacht dat je het wel wilde weten, vandaar mijn telefoontje. Grandioos toch? Ik ben uit de penarie.'

'Weet je ook van wie het dan wel is?' Alex was blij voor hem, hoewel het haar pijn aan het hart deed zijn stem weer te horen.

'Nee, en dat interesseert me ook geen moer. Het enige dat telt is dat het niet van mij is. Ik ben nog nooit van mijn leven zo opgelucht geweest. Ik ben te oud om vader te worden, en dat geldt voor wettige én natuurlijke kinderen,' zei hij er ter wille van Alex bij. Hij wilde haar - en misschien zichzelf - eraan herinneren dat hij niet de juiste man voor haar was, voor het geval ze om hem treurde. Hij miste haar ook, maar met de dag was hij er zekerder van dat zijn besluit om met haar te breken juist was geweest. En hij was er meer dan ooit van overtuigd dat ze een man moest hebben die kinderen wilde. 'Charlene zal vast teleurgesteld zijn,' zei Alex peinzend. Ze was nog steeds bezig met wat hij had gezegd. Ze wist hoe bezorgd hij maandenlang was geweest en wat een enorme opluchting het voor hem was.

'Ze zou zich waarschijnlijk het liefst opknopen. De vader is waarschijnlijk een pompbediende, dus kan ze die alimentatie en die flat in Bel Air wel op haar buik schrijven. Als één het verdient, is zij het wel.' Alle twee moesten ze lachen. Coop klonk meer ontspannen dan hij in maanden had gedaan. De week erop snelde Alex bij het boodschappen doen de koppen van de roddelbladen. Op alle voorpagina's stond met grote letters: liefdesbaby niet van coop winslow! Daar had zijn publiciteitsagent de hand in gehad, wist ze. Coop was gerehabiliteerd. Hij was weer zo vrij als een vogel. Wel moest hij zijn rekeningen nog steeds betalen en verlangde een eenzame Alex naar hem. Maar hij had in zijn telefoontje opnieuw duidelijk gemaakt dat hij niet bij haar terugkwam, niet alleen in haar belang, maar ook in het zijne. Het leek hem niet langer verantwoord om iets te hebben met een vrouw die veertig jaar jonger was dan hij. Die tijd had hij gehad.

'Oké, oké,' zei ze, toen Jimmy haar op haar kop gaf, omdat ze nog harder werkte dan anders. 'Ja, ik mis hem nog steeds. Er zijn niet zoveel mensen als hij.'

'Misschien moeten we daar maar blij mee zijn,' plaagde Jimmy haar. Hij was weer aan het werk en voelde zich beter dan hij in lange tijd had gedaan. Hij sliep goed, en hij beweerde dat hij dichtgroeide door zijn moeders kookkunst. Maar dat was hem niet aan te zien. Na een maand fysiotherapie mocht het loopgips er ten slotte af. Ze moest mee uit eten en naar de bios, daar stond hij op. Zijn moeder fungeerde nog steeds als chauffeur. Maar hij was in een veel beter humeur, en na verloop van tijd was dat ook bij Alex het geval. Ze voelde zich weer bijna als vanouds en vond het heerlijk om dingen met hem te doen. Het was nu zes maanden geleden dat Maggie was overleden en een maand na de breuk met Coop. Beiden waren ze aan het herstellen van hun emotionele verwondingen.

'Weet je,' zei Jimmy op een avond tegen haar, terwijl ze in een Chinees restaurant zaten. Hij had voor een keer een taxi genomen. Zijn moeder had een eetafspraak en hij wilde haar niet tot last zijn. Alex had gezegd dat ze hem terug zou rijden naar het poorthuis. 'Volgens mij moet je weer eens aan de man.'

'Echt waar?' zei ze met een geamuseerde blik. 'En wie heeft jou aangesteld als de hoeder van mijn liefdesleven?'

'Daar heb je vrienden voor, of niet soms? Je bent te jong om je in rouw te dompelen voor een vent waarmee je een maand of wat iets hebt gehad. Je moet het van je afschudden en weer dingen gaan doen.' Het klonk bijna vaderlijk. Ze hadden het altijd naar hun zin samen en geen gespreksonderwerp was taboe. Ze was volstrekt eerlijk tegen hem en hij tegen haar. Ze hadden een bijzondere vriendschapsband die voor alle twee heel veel betekende.

'Nou, bedankt, Dr. Strangelove. En ik zeg er meteen maar bij dat ik nog niet zover ben.'

'Flauwekul! Je bent gewoon bang.'

'Nietwaar! Oké, je hebt gelijk,' verbeterde ze zichzelf. 'Ik heb het trouwens veel te druk. Als arts heb je geen tijd voor vriendjes.'

'Ik ben niet onder de indruk. Je was ook al arts toen je met Coop ging. Wat is het verschil?'

'Ikzelf ben het verschil. Ik ben zwaar getraumatiseerd.' Maar haar ogen lachten toen ze het zei. Ze had gewoon nog niemand gevonden met wie ze een nieuwe relatie wilde, en toegegeven: Coop was natuurlijk moeilijk te evenaren. Hij was fantastisch voor haar geweest, ook al was het dan geen band voor het leven. Ze begon het zelf ook in te zien, hoewel ze nog steeds wenste dat het wel zo was geweest.

'Volgens mij ben je helemaal niet getraumatiseerd, maar lusteloos en bang.'

Ze verorberden de restanten van hun dim sum en zij nam de laatste van zijn gevulde Chinese deegballetjes. 'En jij dan?' draaide ze de rollen om.

'Bij mij is het anders. Ik ben doodsbenauwd. Bovendien rouw ik nog,' zei hij. Het klonk ernstig, maar hij leek bij lange na niet zo terneergeslagen als bij hun eerste ontmoeting. Hij zag er weer beter en gezonder uit. 'Maar vandaag of morgen zal ik zeker met iemand een afspraakje maken. Mijn moeder en ik hebben het er uitvoerig over gehad. Ze heeft het zelf meegemaakt na mijn vaders dood. Ze zegt dat het een grote vergissing van haar is geweest om zich van de wereld af te zonderen. Volgens mij heeft ze er nu spijt van.'

'Je moeder is een fantastische vrouw,' zei Alex vol bewondering. Ze had een enorme sympathie voor haar en vond dat Jimmy maar bofte met zo'n moeder. Dat liet ze dan ook herhaaldelijk blijken.

'Ja, ik weet het. Toch denk ik dat ze verrekte eenzaam is. Volgens mij vindt ze het heerlijk om nu hier bij mij te zijn. Ik heb tegen haar gezegd dat ze maar hiernaar toe moest verhuizen.' Hij meende het oprecht.

'Denk je dat ze het doet?' vroeg Alex nieuwsgierig.

'Eerlijk gezegd, nee. Boston bevalt haar, ze voelt zich daar prettig. En ze is gek van onze woning op Cape Cod. Meestal zit ze daar de hele zomer. Zodra mijn gips eraf is, gaat ze er weer heen. Volgens mij kijkt ze er reikhalzend naar uit. Ze mag graag wat aanrommelen en de boel opknappen, als ze daar is.'

'Heb jij zin om erheen te gaan?' vroeg Alex belangstellend.

'Nu niet, een andere keer misschien.' De plaats was vol met herinneringen aan Maggie. Hij wist dat het hem moeilijk zou vallen om daarmee om te gaan. Hij had besloten het uit te stellen tot volgend jaar zomer. Tegen die tijd zou hij het emotioneel makkelijker aankunnen. Zijn moeder had gezegd dat ze er begrip voor had. Ze was altijd heel meevoelend en begripvol tegenover hem. Vooral nu. Ze was simpelweg dankbaar dat hij leefde.

'Ik heb een hekel aan ons huis in Newport. Het lijkt op de villa van Coop, maar dan nog wat groter. Ik heb dat altijd belachelijk gevonden voor een vakantiewoning aan zee. Toen ik nog klein was, wou ik graag dat we iets eenvoudigers hadden, net als de andere kinderen. Ik had altijd het grootste, het beste en het duurste. Het was om je rot te generen.' Het huis in Palm Beach was nog groter, en ook aan dat huis had ze een hekel.

Ze namen kleine slokjes van hun thee, en Alex klaagde erover dat ze te veel had gegeten. Het waren net twee kinderen die met elkaar aan het dollen waren. 'Ik kan zien dat al die rijkdom heel traumatisch voor je is geweest,' plaagde Jimmy haar. 'Moet je jezelf nu eens zien. Nette kleding draag je nooit meer. Volgens mij bezit je geen spijkerbroek zonder scheur. Je rijdt in een auto die eruitziet alsof je hem op het autokerkhof hebt gekocht, en uit wat je me verteld hebt maak ik op dat je flat de uitstraling heeft van een gemeubileerde afvalcontainer. Het is duidelijk dat je een fobie hebt voor alles wat netjes of duur is.' Hij was er zich niet van bewust, maar die opmerkingen waren ook van toepassing geweest op Maggie. Hij had het vroeger vaak tegen haar gezegd.

'Heb je kritiek op hoe ik eruitzie?' Ze leek niet in het minst beledigd, eerder geamuseerd.

'Nee hoor, je ziet er eigenlijk nogal goed uit voor iemand die negentig procent van de tijd in ziekenhuiskleding rondloopt. De overige tijd zie je er fantastisch uit. Ik heb alleen kritiek op je auto en je flat.'

'En op mijn liefdesleven, niet te vergeten, of beter gezegd op het totaal ontbreken ervan. Heb je verder nog klachten, Mr. O'Connor?'

'Ja,' zei hij. Hij keek in haar ogen en merkte dat ze eruitzagen als bruin fluweel. 'Je neemt me niet serieus, Alex.' Zijn stem klonk vreemd toen hij het zei.

'Wat zou ik dan serieus moeten nemen?' Ze leek geschrokken.

'Ik denk dat ik verliefd op je ben,' zei hij zacht. Hij wist niet zeker hoe ze zou reageren en was doodsbang dat ze het hem heel erg kwalijk zou nemen. Zijn moeder en hij hadden de vorige avond een ernstig gesprek gehad. Ze had hem aangemoedigd om het Alex te vertellen.

'Je bent wat? Ben je nou helemaal!' Ze leek stomverbaasd.

'Dat is nou niet bepaald het antwoord waar ik op hoopte. Ja, misschien ben ik verliefd op je. Ik had er de smoor over in toen je met Coop ging. Vanaf het begin vond ik dat hij de verkeerde man voor je was. Ik was er alleen nog niet klaar voor om zélf de juiste man te zijn,' zei hij eerlijk, terwijl Alex hem verwonderd aankeek. 'En ik ben er niet zeker van of dat nu wel het geval is. Maar ik hoop dat ik op een dag wel zover ben; in elk geval wil ik er mijn best voor doen. Best kans dat het in het begin moeilijk voor me is - vanwege Maggie. Maar misschien valt het allemaal wel mee. Als het gips van mijn benen gaat, moet ik opnieuw leren lopen. Dit is in zekere zin vergelijkbaar. Hetzelfde principe. Bovendien ben jij de enige vrouw die ik ooit heb gekend, voor wie ik hetzelfde voel als ik voor Maggie voelde. Ze was een kanjer van een vrouw en dat ben jij ook... Ach laat maar, ik weet niet meer wat ik zeg. Ik weet alleen dat ik hier ben en om je geef, en dat ik graag zou zien wat er zou gebeuren als we het beiden een kans geven. En nu vind je me waarschijnlijk een malloot, een mafkees die maar wat zit te raaskallen.' Hij struikelde over zijn woorden. Alex strekte haar hand uit naar de zijne.

'Hé, jochie, het is oké,' zei ze zacht. 'Ik ben ook bang... En ik vind jou ook erg aardig... Meteen toen ik je ontmoette al... Ik was doodsbang dat je het niet zou redden na dat ongeluk. Mijn enige wens was dat je uit je coma zou ontwaken en gelukkig gebeurde dat... En nu is het uit met Coop. Ik weet ook niet hoe het verder zal gaan. Laten we alleen niet te hard van stapel lopen, oké?... Dan zien we wel...'

Jimmy zat daar maar naar haar te glimlachen en wist niet eens meer wat ze hadden gezegd. Hij was niet zeker van hun gevoelens, wist alleen dat ze elkaar aardig vonden. Maar misschien was dat genoeg. Ze waren beiden prima mensen en ze verdienden de juiste persoon in hun leven. Of ze nu wel of niet voor elkaar geschapen waren stond nog te bezien, maar dit was in ieder geval een begin. Het hield een voorzichtige belofte in. Misschien zouden ze, als het lot hun gunstig gezind was, in elkaar een nieuwe liefde ontdekken. Alle twee hadden ze hun deuren geopend en stonden ze op de drempel van een nieuw begin. Meer zat er op dit ogenblik niet in, maar voorlopig was het genoeg. Geen van beiden was emotioneel klaar voor meer.

Na het eten reed ze hem terug naar het poorthuis. Onderweg voelden ze zich het ene moment op hun gemak en hoopvol gestemd, en het volgende opgelaten en bang. Ze hielp hem bij het uitstappen. Toen hij even later, ondersteund door haar, de trap op liep, draaide hij zich naar haar toe, boog zich voorover en kuste haar. Het scheelde weinig of hij was uitgegleden en gevallen. Ze foeterde op hem, terwijl ze hem in bed hielp.

'Ben je nou helemaal gek om me daar te kussen! Je had wel naar beneden kunnen vallen en mij de dood in kunnen jagen, met jezelf erbij.' Hij keek naar haar en moest lachen. Hij was meer op haar gesteld dan ooit.

'Schreeuw niet zo tegen me!' stoof hij goedmoedig op.

'Doe dan ook niet van die stomme dingen,' zei ze. Hij kuste haar opnieuw. Een paar minuten later vertrok Alex. 'Bedank je moeder namens mij!' riep ze toen ze onder aan de trap was. Ze wilde Valerie bedanken voor wat ze hun had gegeven, haar bedanken omdat ze Jimmy had aangemoedigd weer te genieten van het leven en Maggie eindelijk een klein beetje los te laten. Er waren geen toezeggingen, geen zekerheden. Maar er was hoop voor hen beiden. Ze waren jong, het leven bood nog alle kansen. Op weg naar huis dacht Alex aan hem en glimlachte in zichzelf. En in het poorthuis lag Jimmy peinzend in zijn bed en glimlachte ook. Het leven was soms een levensgevaarlijk pad, vol demonen en beproevingen. Maar zijn moeder had gelijk gehad. Het was tijd om het leven een nieuwe kans te geven; tijd voor een nieuw begin.

24

De avond dat Alex en Jimmy in het Chinees restaurant zaten, was Coop op stap met Valerie. Hij had beloofd haar mee uit te nemen naar L'Orangerie. Ze had Jimmy nu bijna twee weken verzorgd en Coop vond dat ze recht had op een verzetje. En hij waardeerde haar vriendschap. Bovendien was hij eenzaam sinds Alex weg was. In het verleden had hij zich altijd in nieuwe avontuurtjes gestort om van zijn liefdesverdriet te genezen, maar deze keer wilde hij een tijdje alleen zijn. Ook iets nieuws voor hem.

Het was de eerste keer sinds een maand dat hij weer in een restaurant zat en Valerie bleek uitstekend gezelschap te zijn. Zo te zien deelden ze dezelfde standpunten over een veelheid aan onderwerpen. Ze hielden van dezelfde opera's, van dezelfde muziek en van dezelfde Europese steden. Hij kende Boston bijna net zo goed als zij, en alle twee waren ze dol op New York. Zij en haar man hadden voor de geboorte van Jimmy enige tijd in Londen doorgebracht, en Coop vond het een heerlijke stad, waar hij altijd graag kwam. Ze hielden zelfs van hetzelfde eten en dezelfde restaurants.

Ze hadden een gezellige, ontspannen avond. Ze praatten over Mark en Taryn. Hij vertelde haar hoe Taryn in zijn leven was verschenen. En zij vertelde over Jimmy en zijn vader, en hoeveel die twee op elkaar leken. Elk onderwerp dat belangrijk voor hen was werd aangesneden, leek het wel. En hij praatte over Alex.

'Ik moet je eerlijk zeggen, Valerie, ik was gek op haar, maar ik denk dat het nooit echt goed zat. Volgens mij zouden Alex en ik elkaar op de lange duur ongelukkig hebben gemaakt. Ik ben er alleen niet zeker van of ze oud genoeg is om dat te beseffen. De laatste maand had ik zo mijn bedenkingen, maar, egoïstisch als ik ben, wilde ik haar niet opgeven.' Uiteindelijk had hij het raadzaam gevonden om voor één keer niet zelfzuchtig te zijn.

Ze praatten zelfs over Charlene, over wat een gênante vergissing dat was geweest. Niets hielden ze voor elkaar verborgen. Alex had hem dat geleerd. Hij was het nu gewend om eerlijk te zijn. Bovendien kostte het hem niet de minste moeite om oprecht te zijn tegen Valerie. Hij was zelfs openhartig over zijn benarde financiële situatie. Hij had onlangs een van zijn Rolls-Royces verkocht, wat een hele stap voor hem was geweest. Voor één keer in zijn leven zag hij de dingen onder ogen. Liz zou trots op hem zijn geweest en Abe was het bijna. En zijn filmagent had gezegd dat hij zijn best deed om een belangrijke rol voor hem te bemachtigen. Maar dat zei hij altijd.

'Misschien is het niet zo erg om volwassen te worden,' vertrouwde hij Valerie toe - een maand geleden had hij tegen Alex nog het omgekeerde beweerd. 'Het is nieuw voor me. Ik ben tot nu toe nooit volwassen geweest.' Maar zijn gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef was altijd een deel van zijn charme geweest. Alleen moest er op een gegeven moment een hoge prijs voor worden betaald. De rekening stond nog steeds open.

Hij had het met Alex over Hotel du Cap gehad, maar ze had geen vrij kunnen krijgen. Hij had het zich toch niet kunnen veroorloven. 'Ik had deze zomer naar Europa willen gaan,' zei Coop, 'maar ik ben nu van plan om hier te blijven en te kijken of ik wat opdrachten kan versieren.'

'Heb je zin om straks een paar dagen naar Cape Cod te komen als ik daar zit, Coop? Ik heb daar een comfortabel oud huis. Het is van mijn oma geweest. Ik onderhoud het niet zo goed als zij. Dat is vandaag de dag een stuk moeilijker. De woning is wat krakkemikkig, maar heel bekoorlijk. Sinds mijn jeugd breng ik er de zomer door.' Het huis betekende veel voor haar en het leek haar een leuk idee om het aan Coop te laten zien. Ze was er zeker van dat hij het naar waarde zou schatten.

'Dat zou ik heel leuk vinden,' zei hij met een warme glimlach. Hij vond het fijn om bij haar te zijn. Je kon zien dat het een vrouw was die veel had geleden. Maar tegelijkertijd had ze er veel van geleerd en er het beste van gemaakt. Ze was niet triest, gedeprimeerd of zielig. Ze was tevreden, kalm en wijs. Alleen al haar aanwezigheid deed hem goed. Vanaf het begin had hij dat gevoel gehad. Hij beschouwde haar als een goede vriendin en genoot daarvan. Hij kon zich gemakkelijk voorstellen dat hun vriendschap na verloop van tijd zou uitgroeien tot een relatie. Hij had nooit iets gevoeld voor vrouwen van Valeries leeftijd, maar nu zag hij alle voordelen. Hij had een sterke afkeer ontwikkeld jegens vrouwen als Charlene. Bovendien wilde hij niemand kwetsen of teleurstellen zoals hij dat met Alex had gedaan. Het was hoog tijd dat hij zijn vrouwelijk gezelschap zocht onder mensen die iets meer in de buurt kwamen van zijn eigen leeftijd. Valerie was altijd nog twintig jaar jonger, maar dat was al een hele vooruitgang in vergelijking met de meisjes die hij de afgelopen jaren had gehad, meisjes die half zo oud waren als Valerie en een derde van zijn eigen leeftijd hadden.

'Is er iemand in je leven, Valerie?' vroeg hij haar een beetje nieuwsgierig. Voor hij begon aan iets, of zelfs maar plannen maakte, wilde hij er zeker van zijn dat er niemand op haar wachtte in Boston of Cape Cod.

Ze schudde glimlachend haar hoofd. 'Sinds de dood van mijn man heb ik alle relaties buiten de deur gehouden. Tien jaar geleden is het nu.'

Coop schrok. 'Wat een vreselijke verspilling,' zei hij meevoelend. Ze was een prachtige vrouw en ze verdiende een levensgezel.

'Zo denk ik er langzamerhand ook over,' bekende ze. 'Ik was bang dat Jimmy hetzelfde zou doen. Ik heb hem wat dat betreft behoorlijk achter zijn vodden gezeten. Hij heeft tijd nodig, maar hij kan niet eeuwig om Maggie blijven rouwen. Dat was een fantastische vrouw en een uitstekende echtgenote. Maar ze is er niet meer. Hij zal dat een keer onder ogen moeten zien.'

'Dat zal hij ook doen,' zei Coop vol overtuiging. 'Uiteindelijk zorgt de natuur daar wel voor,' lachte hij. 'Bij mij ging het ook zo. Wat al te vaak, ben ik bang.' En toen weer ernstig: 'Maar ik heb nooit een dergelijk groot verdriet in mijn leven gekend.' Hij had enorm respect voor Valerie en Jimmy. Ze hadden van ver moeten komen, en op zijn eigen manier was dat bij hem ook het geval. Hij hoopte maar dat Alex snel zou herstellen en niet verbitterd was door de teleurstelling die hij haar had bezorgd. Hij wist hoeveel pijn Carter haar had gedaan en zou niet graag willen dat ze nog meer littekens opliep. Hij hoopte dat ze bezig was de draad weer op te pakken, of dat spoedig zou doen.

Het was voor beiden een plezierige, ontspannen avond. Na thuiskomst maakten ze nog een wandelingetje. Wat was het park vredig en mooi op zo'n warme zomeravond. Ze zaten een poosje bij het zwembad te praten. Uit het gastenverblijf klonk gelach. Hij wist dat Taryn daar was met Mark en de kinderen. Wel sliep ze weer in het hoofdgebouw nu de kinderen thuis waren.

'Ik denk dat ze goed voor elkaar zullen zijn,' zei Coop toen ze het over hen hadden, en Valerie was het met hem eens. 'Het is merkwaardig hoe de dingen zich ontwikkelen, vind je ook niet?' ging Coop verder. 'Ik weet zeker dat hij er kapot van was toen zijn vrouw hem verliet. En nu heeft hij een relatie met Taryn en willen zijn kinderen bij hem wonen. Zeker weten dat hij nooit had verwacht dat zoiets zou gebeuren. Het lot is nu en dan een wonderbaarlijk iets.'

'Dat heb ik Jimmy gisteravond ook voorgehouden. Hij moet erop vertrouwen dat alles op zijn pootjes terechtkomt, ook al gebeurt het op een andere manier dan hij vroeger had gedacht.'

'En hoe staat het met jou, Valerie? Verloopt jouw leven naar wens?' vroeg hij haar vriendelijk. Ze zaten elk in een stoel bij het zwembad en hielden elkaars hand vast. Hij kon haar blauwe ogen in het maanlicht zien. Haar donkere haar glansde.

'Ik heb alles wat ik nodig heb,' zei ze, tevreden met haar lot. Ze vroeg of verwachtte niet veel van het leven. Ze had Jimmy. Hij was blijven leven. Dat was voorlopig voldoende. Om meer durfde ze niet te vragen.

'Echt waar? Dat hoor je bijna nooit. De meeste mensen zouden dat niet zeggen. Misschien vraag je te weinig.'

'Dat zou best kunnen. Ja, misschien zou ik iemand willen hebben om mijn leven mee te delen. Maar zo niet, dan is het ook goed.'

'Als je echt meende wat je onder het eten tegen me zei, dan kom ik je graag opzoeken op Cape Cod,' zei Coop rustig.

'Ik meende het. Ik zou het heel leuk vinden.'

'Ik hou van oude huizen. En ik heb altijd van de Cape gehouden met zijn heerlijke sfeer van vervlogen tijden. Het heeft niet de pracht en praal van Newport, die me altijd een beetje misplaatst lijkt, hoe mooi de huizen er ook zijn.' Hij had graag het huis van Alex' ouders gezien, maar dat zat er niet in. Voorlopig in ieder geval niet. Misschien wanneer Alex en hij vrienden waren geworden, iets waarvan hij hoopte dat het ooit zou gebeuren. Maar het idee om Valerie op Cape Cod te bezoeken stond hem aan. Een gewone vakantie in een comfortabele woning bij een vrouw met wie hij kon praten en die hij aardig vond, daar was hij nu net aan toe. Iets leukers kon hij niet bedenken. Het was ook gemakkelijk voor hem, omdat hij wist dat hij niets van haar wilde en zij niets van hem. Wat ze elkaar ook zouden geven, het zou puur uit het hart komen als ze het deden. Er hoefden geen vraagtekens gezet te worden bij de motieven, het ging niet om gewin. Het was allemaal heel eerlijk en heel zuiver.

Ze zaten daar nog een poosje, zonder iets te zeggen. Vervolgens liep hij met haar mee tot aan de voordeur van het poorthuis. Hij ging niet mee naar binnen, maar nam afscheid met een glimlach. Hij wilde deze keer niet te hard van stapel lopen. Hij had geen haast. Ze hadden nog een leven voor zich. En zij glimlachte naar hem. Ze dacht er net zo over.

'Ik vond het ontzettend leuk, Valerie. Bedankt dat je met me wilde eten.' Hij meende ieder woord van wat hij zei.

'Ik heb ook genoten. Slaap lekker, Coop.'

'Ik bel je morgen,' beloofde hij. Ze zwaaide en liep naar binnen. Het was een ontwikkeling die ze niet had verwacht en een vriendschap die ze niet had voorzien, maar waarvoor ze wel dankbaar was. Op dit ogenblik was het genoeg en misschien zou ze ook wel nooit meer willen dan dat. Maar vooralsnog was het iets bijzonders voor hen.

25

Coop had Valerie de volgende dag willen bellen, zoals beloofd. Maar om negen uur 's morgens ging de telefoon. Het was zijn filmagent. Of hij zo snel mogelijk wilde komen. Wat het ook was dat hij met Coop wilde bespreken, hij wilde het niet telefonisch afhandelen, maar op kantoor. Coop was geïrriteerd door het geheimzinnige en samenzweerderige waas dat over alles hing, maar kwam toch om elf uur opdagen. Zijn filmagent overhandigde hem zwijgend een script.

'Wat is het voor iets?' vroeg Coop blasé. Hij had in zijn leven talloze scripts gezien.

'Lees maar, en zeg me wat je ervan vindt. Het is het beste script dat ik ooit gelezen heb.' Coop verwachtte weer een figurantenrolletje of een gastrol waarin hij zichzelf speelde. Hij had er onderhand zijn buik van vol, maar meer hadden ze hem de afgelopen jaren niet aangeboden.

'Zijn ze bereid om me erin te schrijven?' vroeg Coop.

'Dat is niet nodig. Deze rol is speciaal voor jou geschreven.'

'Hoeveel betalen ze?'

'Dat bespreken we later wel. Lees eerst het script maar. Bel me vanmiddag terug.'

'Wie speel ik?'

'De vader,' was het enige dat de agent wilde zeggen. Niet de hoofdrol. Maar Coop beklaagde zich niet. Daar was zijn positie niet naar.

Coop ging naar huis en las het script. Hij was behoorlijk onder de indruk. Op papier was het inderdaad een uitzonderlijke rol. Of het er ook uitkwam hing van de regisseur af en van de hoeveelheid geld die ze erin wilden pompen. Nu Coop het gelezen had, wilde hij meer weten.

'Goed, ik heb het gelezen,' zei Coop door de telefoon. Hij had belangstelling, maar stond nog niet te trappelen van blijdschap. Er waren nog te veel onduidelijkheden. 'Vertel me nu de rest van het verhaal maar.'

Zijn filmagent somde de namen op. 'Schaffer is de producer en Oxenberg de regisseur. De mannelijke hoofdrolspeler is Tom Stone. De vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Wanda Fox of door Jane Frank. Ze willen dat jij de vader speelt, Coop. Met zo'n cast levert je dat geheid een oscar op.'

'Wat betaalt het?' vroeg Coop die probeerde zijn opwinding te verbergen. Hij was al jaren niet meer in één adem genoemd met dergelijke klinkende namen. Als hij de rol aannam, was het een van de beste films waaraan hij ooit zijn naam had verbonden. Maar hij kon op zijn klompen aanvoelen dat ze hem niet veel zouden betalen. Het was alleen maar voor de eer, maar zelfs dan kon het de moeite waard zijn. Ze zouden draaien in New York en Los Angeles. Gezien de omvang van zijn rol nam hij aan dat de opnames drie tot zes maanden zouden duren. Hij had niets anders om handen. Alleen een stuk of wat commercials waar hij toch al geen zin in had. 'Hoeveel?' herhaalde hij tegen zijn agent, terwijl hij zich voorbereidde op het slechte nieuws.

'Vijf miljoen dollar en vijf procent van de omzet. Hoe klinkt dat, Coop?' Van Coops kant volgde er een lange stilte. Het overrompelde hem.

'Meen je dat echt?'

'En of ik het meen. Ze willen speciaal jou, Coop. Ik had nooit gedacht je nog eens zo'n rol te kunnen aanbieden. Je hoeft het maar te zeggen en hij is van jou. Ze willen het vandaag nog weten.'

'Bel maar op. Als ze willen, teken ik vanavond. Laat deze rol niet glippen.' Coop was zo verbluft dat hij naar adem stond te happen. Wat een mazzel had hij, niet te geloven. Eindelijk! 'Ze stappen niet naar iemand anders toe. Ze zitten om je te springen. Je bent dé man voor die rol en dat weten zij ook.'

'Allemachtig nog aan toe!' zei Coop. Zijn handen trilden toen hij ophing. Hij ging naar Taryn om het te vertellen, omdat hij niet zo gauw wist aan wie hij het anders moest vertellen. 'Weet je wat dat betekent?' vroeg hij haar. 'Het betekent dat ik De Villa kan houden, mijn schulden kan betalen en wat geld kan reserveren voor mijn oude dag.' Het was zijn laatste kans geweest. Zijn droom was uitgekomen. Wat een opluchting. Zijn schip met geld was binnengevaren. En toen hield hij op met praten en keek naar Taryn. Het betekende ook dat hij Alex kon vertellen dat hij zichzelf kon bedruipen, maar het vreemde was dat hij haar niet langer wilde bellen. In plaats daarvan rende hij naar de voordeur.

'Gefeliciteerd, Coop!' riep Taryn hem achterna. 'Hé, waar ga je heen?' Maar hij gaf geen antwoord. Hij liep met grote passen het pad naar het poorthuis af en klopte op de voordeur. Jimmy was naar zijn werk, maar Valerie was thuis. Ze deed de deur open, gekleed in een zwarte linnen broek en een wit t-shirt, en staarde naar Coop. Hij zag eruit als een dolleman, zo wild stonden zijn ogen en zo woest piekte zijn kapsel. Ze had hem nog nooit zo gezien. Niemand trouwens. Maar het kon hem niet schelen, hij moest het haar nu meteen vertellen. 'Valerie, ik heb net een ongelooflijke rol gekregen in een film die volgend jaar alle oscars in de wacht gaat slepen. En zelfs als dat niet gebeurt, dan kan ik in ieder geval aan al mijn eh... verplichtingen voldoen. Het is werkelijk een mirakel. Ik heb geen idee hoe dit opeens kan. Ik ga zo meteen naar het kantoor van mijn agent om het contract te tekenen.' Hij struikelde bijna over zijn woorden, zo opgewonden was hij, en Valerie keek naar hem met een brede glimlach op haar gezicht.

'Fantastisch voor je, Coop! Niemand verdient het meer dan jij.'

'O, vast wel,' zei hij lachend. 'Maar ik ben blij dat ik die rol gekregen heb, en niemand anders. Het is precies zoals je had voorspeld. Ik speel de vader in plaats van de hoofdrol.'

'Ik weet zeker dat je zult schitteren,' zei ze vol overtuiging.

'Dank je voor het compliment. Zeg, zullen we vanavond ergens gaan eten?' Hij moest het met haar vieren. En hij was ook van plan om Jimmy, Taryn en Mark uit te nodigen. Even vond hij het jammer om Alex niet uit te nodigen, maar hij wist dat zo'n uitnodiging nu niet verstandig was. Misschien kon het over een tijdje wel. In elk geval zou hij haar bellen om haar te vertellen dat hij uit de problemen was.

'Weet je wel zeker dat je vanavond weer met me wilt eten? We hebben gisteren nog samen gegeten. Misschien ga ik je vervelen.'

'Ik wil dat je met me eet.' Hij probeerde streng te zijn, maar dat lukte niet erg: hij glimlachte te veel.

'Oké. Heel graag.'

'En breng Jimmy mee.'

'Dat zal niet gaan. Hij gaat vanavond uit.' Ze wist dat hij weer een afspraakje met Alex had. Beiden waren bezig om nieuwe kanten te ontdekken aan hun oude vriendschap. Bovendien besefte Valerie dat een etentje bij Coop nog te pijnlijk voor Alex zou zijn. 'Maar ik zal tegen Jimmy zeggen dat je hem uitgenodigd hebt.' Ze wist dat hij er niets voor zou voelen om te gaan. Hij was veel liever bij Alex dan bij Coop, en dat was begrijpelijk. Niet dat hij een wrok tegen Coop koesterde, maar hij was gewoon meer geïnteresseerd in de ontwikkeling van zijn eigen liefdesleven. Het leek haar heel redelijk en heel gezond.

'Ik bel je zodra ik weer terug ben. Dan vertel ik je waar we heen gaan. Het zal wel Spago worden,' riep Coop over zijn schouder, terwijl hij het pad afsnelde en zwaaide.

Vijf minuten later reed hij in zijn auto naar het kantoor van zijn agent, en een uur later was hij alweer thuis. Hij had het contract getekend. Hij liet Valerie en Taryn weten dat hij bij Spago gereserveerd had. Om acht uur werden ze verwacht. Vervolgens belde hij Alex in het ziekenhuis. Hij kreeg haar meteen te pakken. Het was de eerste keer in bijna een maand dat hij haar belde. De laatste keer was geweest toen hij de resultaten van Charlenes dna-test had gekregen. Alex' hart bonsde in haar keel en haar hand trilde, maar ze probeerde kalm te klinken.

Hij vertelde haar in geuren en kleuren wat er was gebeurd en ze zei tegen hem hoe blij ze was. Daarna viel er een lange stilte. Hij wist wat ze dacht, wist ook wat zijn antwoord was. Hij had er onderweg naar huis de hele tijd aan zitten denken. Toch was hij een minuut of twee in de verleiding geweest.

Ze hield haar adem in. 'Verandert dit iets tussen ons, Coop?' vroeg ze. Ze had geen flauw idee wat hij nu wilde, maar ze wist dat ze het hem moest vragen.

'Ik heb er daarstraks over nagedacht, Alex. Ik zou dolgraag ja zeggen, maar dat lost niets op. Het is niet goed als wij een relatie hebben. Ook als mijn schulden betaald zijn, ben ik te oud voor je. De mensen zouden altijd denken dat ik achter je geld aan zat. Het is niet goed voor een vrouw van jouw leeftijd om bij iemand zoals ik te zijn. Je moet trouwen en kinderen krijgen en een echt leven leiden, het liefst met een man uit je eigen wereld, of met een man die hetzelfde soort werk doet als jij. Volgens mij zou het een enorme vergissing zijn als we zouden streven naar een duurzame relatie. Mocht ik je pijn hebben gedaan, dan spijt me dat, Alex. Ik heb een hoop van je geleerd, maar als dat ten koste van jou is gegaan, is dat maar een armzalig excuus. Misschien ging het wel niet om je geld. Maar ik heb er gewoon geen goed gevoel over. Misschien hebben we alle twee iemand nodig die qua leeftijd wat dichter bij ons staat. Ik weet niet waarom, maar heel mijn gevoel zegt me dat we ermee moeten stoppen voor het een echte puinhoop wordt. Je draagt een stuk van mijn hart met je mee, als je dat enige troost biedt. Hou het maar dicht bij je, als een medaillon, of een haarlok. Maar laten we de tijd niet terugdraaien, want dan maken we een grote fout waar we beiden spijt van zullen krijgen. Ik vind dat we allebei vooruit moeten kijken in plaats van achterom.'

Gezien de tijd die ze samen hadden doorgebracht en haar gevoelens voor hem, had ze gehoopt dat hij wat anders tegen haar zou hebben gezegd, maar ze moest hem gelijk geven. Ze wilde hem gewoon niet verliezen. Maar ze had er de afgelopen weken ook veel over nagedacht, en haar conclusies verschilden niet veel van die van hem. Ze miste hem verschrikkelijk en ze had een fantastische tijd met hem gehad, maar iets wat ze niet kon verklaren weerhield haar van pogingen om hem over te halen. Intuïtief voelde ze dat ze zelf niet meer terug wilde. Toch had ze zich genoopt gevoeld om het te vragen.

In werkelijkheid wilde ze nu samen met Jimmy dingen ontdekken en onderzoeken. Daar had ze een goed gevoel over. Veel meer dan ooit bij Coop het geval was geweest, vreemd genoeg. Zij en Jimmy hadden dezelfde passies, hadden dezelfde liefde voor kinderen, die zó sterk was dat ze er hun beroep van gemaakt hadden. Jimmy was gefascineerd door wat ze deed; Coop had het altijd maar eng gevonden. Bovendien had ze nooit echt tot Coops wereld behoord. Ze had het leuk gevonden om er samen met hem in te verkeren, maar ze had altijd het gevoel gehad dat ze een bezoeker was, een toerist. Ze kon zich niet voorstellen dat ze voor altijd in een dergelijke wereld zou leven. Eigenlijk had ze veel meer gemeen met Jimmy dan ze ooit met Coop had gehad. Of het met Jimmy ooit een succes werd, was een andere vraag. Geen van beiden kon daar nu al zeker van zijn. Maar met Coop was het hoe dan ook mislukt. Hij had gelijk: het was eenvoudiger om vooruit te kijken dan achterom.

'Ik begrijp het, Coop,' zei ze kalm. 'Ik vind het vreselijk om het te zeggen, maar ik denk dat ik het met je eens ben. Mijn verstand zegt het en mijn gevoel zal uiteindelijk wel volgen.' Ergens vond ze het akelig om hem te laten gaan, misschien wel omdat hij de liefhebbende, spontane vader was die ze nooit had gehad.

'Je bent een dappere meid,' zei hij edelmoedig.

'Dank je,' zei ze ernstig. 'Krijg ik een uitnodiging voor de première?'

'Zeker. En je mag ook komen als ik straks mijn oscar in ontvangst neem.'

'Afgesproken.' Ze glimlachte. Ze was blij voor hem.

Ze voelde zich beter nadat ze met hem had gesproken. Het was alsof zijn meevaller hen alle twee bevrijd had. Dit buitenkansje was precies wat hij zo vreselijk nodig had, niet alleen om zijn rekeningen te betalen, maar ook voor zijn gemoedsrust en zijn zelfrespect. Nu kon hij doen wat zijn hart begeerde. Ze was echt blij voor hem. En ze voelde zich beter die avond toen Jimmy haar kwam afhalen van haar werk. Hij was met de taxi gekomen, zij zou de rest van de avond rijden. Ze zouden eerst uit eten gaan en daarna naar de film. Zodra ze in de auto zaten, zag hij dat ze in een goede stemming was.

'Je maakt een vrolijke indruk. Wat is er gebeurd?'

'Ik heb Coop vandaag gesproken. Hij heeft een grote rol in een speelfilm gekregen. En hij heeft ook een heleboel andere problemen opgelost.' Onmiddellijk verscheen er een bezorgde blik in Jimmy's ogen, ook al wist hij dat zijn moeder en Coop uit eten waren.

'Wat voor problemen? Iets tussen jullie?'

'Ja, onder andere.' Ze wilde Jimmy niet vertellen over zijn schulden. Ze vond dat ze dat wel aan Coop verplicht was. 'We zijn er beiden achter gekomen dat het niet goed zat tussen ons, daar komt het zo'n beetje op neer. Het was leuk, maar uiteindelijk hebben we iets anders nodig.' Sinds Coops vertrek had ze zich niet zo vrij en op haar gemak gevoeld.

'Wat bedoel je met "je hebt iets anders nodig"? Wat precies?' Hij maakte ineens een gespannen indruk.

'Een andere relatie. Iemand zoals jij, suffie,' zei ze. Ze glimlachte naar hem.

'Heeft hij dat gezegd?'

'Nou, nee. Zover was ik zelf al. Ik ben arts, weet je,' zei ze. Jimmy ontspande zich. Haar woorden hadden hem een ogenblik verontrust. Coop was voor iedere man een geducht tegenstander en Jimmy voelde zich behoorlijk in het nadeel bij hem. Hij was een meter drieënnegentig lang en beschikte over een ongelooflijke charme. Maar wat Jimmy te bieden had, betekende meer voor Alex. Zijn tederheid en mededogen met anderen hadden haar hart veroverd. Coop had gelijk, ze had iemand nodig met wie ze meer gemeen had. Op de een of andere manier pasten zij en Jimmy volmaakt bij elkaar.

Zoals afgesproken aten Coop, Valerie, Mark en Taryn die avond in restaurant Spago. Ze waren in een uitgelaten stemming. Coop was bijna euforisch, zo blij was hij. Sommige mensen bleven even staan om een praatje met hem te maken. Het nieuws deed al de ronde. De volgende dag zou er een artikel over hem in de bladen verschijnen. Hij was het gesprek van de dag in de stad.

'Wanneer beginnen de opnamen?' vroeg Mark belangstellend. 'In oktober. Dan wordt er gedraaid op lokatie in New York. De bedoeling is dat we tegen de kerst weer hier zijn. Daarna vinden er studio-opnamen plaats.' Hij had twee maanden om vakantie te vieren voor hij begon met werken. 'Ik heb zin om naar Europa te gaan, in september, voor ik begin,' zei hij. Hij keek naar Valerie. Misschien zouden ze aansluitend aan zijn bezoek aan Cape Cod daarheen kunnen gaan? Hij kon het zich nu veroorloven en hoopte maar dat ze met hem mee wilde. 'Wat ik daarnet zei, over een reis naar Europa, wat zou je daarvan vinden?' vroeg hij een tijdje later fluisterend aan Valerie terwijl de anderen met elkaar aan het praten waren.

'Klinkt interessant,' zei ze met een Mona Lisa-achtige glimlach. 'Maar laten we eerst eens kijken hoe Cape Cod bevalt.' Er was nog zoveel dat ze niet van elkaar wisten.

'Kom kom, je moet een beetje durven,' plaagde hij haar, maar ze had natuurlijk gelijk. Coop had het gevoel dat hij eindelijk de vrouw van zijn leven had gevonden. 'Hotel du Cap wordt vast en zeker een succes.'

Ze keek alsof ze in verleiding was gebracht en beiden moesten lachen. Alle twee voelden ze dezelfde bijna onweerstaanbare aantrekkingskracht. Ach, als het goed zat tussen hen, zou hun relatie vanzelf tot bloei komen. Ze hoefden zich er niet overhaast in te storten. Later op de avond, toen ze opnieuw een wandeling maakten door het park van De Villa, zei Valerie dat met zoveel woorden tegen hem. Coop was het met haar eens. Er gebeurde alleen zoveel, dat hij zich net een kind in een snoepwinkel voelde.

Hij vertelde Valerie over het gesprek dat hij die middag met Alex had gehad. Hij had zich daarna bevrijd gevoeld, zei hij. Beiden wisten dat hij er verstandig aan had gedaan om met Alex te breken, hoe pijnlijk dat ook was geweest.

'Ik heb het idee dat Alex en Jimmy elkaar de laatste dagen veel zien,' zei Valerie voorzichtig. Ze wilde niet indiscreet zijn, maar ze wilde ook niet dat Jimmy zich ongemakkelijk bij Coop voelde, vooral nu niet. Coop keek een ogenblik bedenkelijk. Toen zuchtte hij en keek naar haar. Even had hij een steek van mannelijke jaloezie gevoeld, maar die ebde nu weer weg.

'Ik zie het als een goed teken, Valerie. Voor allebei. En dit is goed voor ons.' Hij glimlachte naar haar en nam haar hand in de zijne. Toen hij die avond bij haar voordeur afscheid nam, kuste hij haar. Voor elk van hen was het leven opnieuw begonnen. Het was grappig om te zien dat alles ging zoals het moest, als je maar lang genoeg wachtte. Valerie had heel lang moeten wachten, Coop wat minder lang, maar ze hadden elkaar uiteindelijk gevonden. En de juiste filmrol had hém gevonden. Hij had het gevoel alsof alles zo was voorbestemd, en hij kuste haar opnieuw. Toen glipte Valerie stil het poorthuis binnen. Haar gedachten waren bij hem. Cooper Winslow was niet degene die ze had verwacht, maar ze was blij dat hij in haar leven gekomen was. Ze voelde zich zelfs geen Assepoester bij hem. Ze voelde zich nog steeds zichzelf, maar ze voelde zich ook als een vrouw die verliefd geworden was op haar beste vriend. Coop had hetzelfde gevoel. Met veerkrachtige stap liep hij het pad naar het hoofdgebouw af. Hij verheugde zich op Cape Cod.

26

Zoals gepland ging Jimmy's gips er begin augustus af. Tegen die tijd stond het nieuws over Coops nieuwe film in alle kranten. Hij was de held van de stad. Iedereen feliciteerde hem. Ineens kreeg hij van alle kanten aanbiedingen. Maar hij was vastbesloten om met Valerie een paar weken de stad uit te gaan. Daarna zou hij naar Europa gaan, of ze met hem meeging of niet. Ze had gezegd dat ze na Cape Cod haar beslissing zou nemen.

Jimmy was alweer goed ter been toen ze vertrokken. Hij zag Alex behoorlijk vaak. Hun leven verliep voorspoedig. Mark en Taryn gingen veertien dagen met de kinderen naar Tahoe. Alleen Jimmy en Alex bleven in de stad. Beiden moesten werken.

De avond voor zij en Coop vertrokken, maakte Valerie een van haar fameuze pastagerechten. De volgende dag zou Coop eerst met haar naar Boston vliegen. Vandaar gingen ze met de auto naar de Cape. Alex at niet mee, ze moest trouwens werken. Maar Valerie was 's middags naar het ziekenhuis gegaan om met haar te lunchen en om even dag te zeggen voor ze vertrok. Mark, Taryn en de kinderen waren er wel. Coop deed alsof hij tegen de kinderen snauwde. Hij vroeg Jason of deze de laatste tijd nog veel ramen had ingegooid. Jason keek eerst gekrenkt, maar toen Coop hem uitnodigde om op de set te komen als ze draaiden in Los Angeles, was hij razend enthousiast. Jessica vroeg of ze ook mocht komen, als het kon samen met een paar vriendinnen.

'Ik vrees dat ik niet veel keus heb,' zei hij met gepijnigde blik, terwijl hij vluchtig naar Mark en Taryn keek. 'Iets zegt me dat we de komende maanden familie zullen worden. Ik doe alles wat jullie willen, zolang je me maar belooft dat je het niet over me hebt als je opa, je stiefopa of zoiets. Mijn reputatie heeft in de loop der jaren een behoorlijk aantal deuken opgelopen, maar zoiets zou écht dodelijk zijn. Dan geven ze me alleen nog maar rollen voor negentigjarigen,' zei hij quasi-zielig, en iedereen lachte. Maar Jessica en Jason raakten geleidelijk aan hem gewend. Ze waren gek op Taryn en bereid om Cooper Winslow op de koop toe te nemen. Er was een mogelijkheid dat ze allemaal vroeg of laat op de een of andere manier familie van elkaar werden, wat een wonderlijk idee was. Dat gold zelfs voor hemzelf en Alex, als het tenminste wat werd tussen haar en Jimmy, en als hij en Valerie bij elkaar bleven zoals hij hoopte. Het was allemaal een tikkeltje incestueus, maar zo te zien had iedereen er voordeel van, zelfs de kinderen van Mark.

Ze namen de laatste hapjes van hun dessert. 'Ik hoop dat je dit jaar de wc's kunt doortrekken als je naar Marisol gaat,' plaagde Jimmy. Coop keek hem over de tafel heen verbluft aan. Valerie berispte Jimmy omdat hij Coop de stuipen op het lijf joeg.

'Zo erg is het nu ook weer niet. Het is gewoon een erg oud huis.'

'Wacht eens even, zeg dat nog eens... Wie is Marisol?' vroeg Coop met een vreemde blik in zijn ogen.

'Niet "wie", maar "wat",' corrigeerde Jimmy hem. 'Marisol is de naam van mijn moeders huis op de Cape. Het werd gebouwd door mijn overgrootouders. Die naam is een combinatie van hun voornamen. Marianne en Solomon.' Coop staarde naar hen alsof hij door de bliksem getroffen was.

'Mijn god. Marisol. Dat heb je me niet verteld,' zei hij tegen Valerie, alsof ze hem net had verteld dat ze de afgelopen tien jaar in de gevangenis had doorgebracht. Dat laatste zou misschien makkelijker te verwerken zijn geweest.

Valerie schonk hem nog een glas wijn in. 'Wat had ik je dan moeten vertellen?' vroeg ze onschuldig. Haar diner was voortreffelijk geweest, maar daar dacht hij nu even niet meer aan. Coop keek haar streng aan. 'Je weet best wat ik bedoel, Valerie. Je hebt tegen me gelogen,' zei hij. De anderen keken een beetje bezorgd. Er gebeurde iets wat ze geen van allen begrepen. Maar zij begreep het wel.

'Ik heb niet tegen je gelogen. Ik heb het je alleen niet verteld. Ik dacht dat het er niet toe deed.' Maar ze wist dat het er wél toe deed en was bang dat het gewicht in de schaal zou leggen.

'Dan is je meisjesnaam Westerfield, neem ik aan.' Ze mompelde iets onbestemds en knikte toen.

'Jij laaghartige bedriegster! Schaam je! Je deed net of je arm was!' Hij leek behoorlijk van streek. De familie Westerfield was een van de rijkste families ter wereld en verreweg de rijkste van Noord-Amerika.

'Ik heb helemaal niet gedaan of ik arm was. Ik heb het er niet met je over gehad,' zei Valerie. Ze deed moeite om een rustige indruk te maken, maar was zichtbaar zenuwachtig. Ze maakte zich al een tijdje zorgen over zijn reactie. Het was heel wat voor hem om in één keer te verwerken.

'Ik ben één keer in Marisol geweest. Je moeder had me uitgenodigd toen we in de buurt een film aan het maken waren. Het huis is groter dan Hotel du Cap, en als je er een hotel van maakte, zou je meer voor een kamer kunnen vragen dan daar. Valerie, dat was heel oneerlijk van je.' Maar hij zag er lang niet zo boos uit als ze had gevreesd. De waarheid was dat de familie Westerfield de grootste bankiersfamilie in het oosten was. Ooit waren ze de Rothschilds van Amerika. Ze waren geparenteerd aan de Astors, de Vanderbilts, de Rockefellers en aan de helft van de adellijke families in de Verenigde Staten, zo niet in de wereld. In vergelijking met de familie Westerfield waren de ouders van Alex maar armoedzaaiers, maar er was één groot verschil: Valerie was volwassen en hoefde aan niemand verantwoording af te leggen. Welbeschouwd leek het niet zo'n schokkende verbintenis in zijn ogen, nu zijn financiën op orde waren, of op het punt stonden op orde gebracht te worden. Bovendien was ze geen jonge vrouw meer. Maar het verbaasde hem dat ze nooit iets tegen hem had gezegd. Ze was de meest bescheiden vrouw ter wereld. Hij had aangenomen dat ze een weduwe was met een klein inkomen. Maar dit verklaarde het feit dat Jimmy het poorthuis zo gemakkelijk had kunnen huren. Het verklaarde heel veel dingen. Het gaf een verklaring voor de mensen die ze kende en de plaatsen waar ze was geweest. Maar hij had nog nooit iemand gezien die zo pretentieloos en zo bescheiden was als zij. Hij zat een tijdje naar haar te staren en liet het tot zich doordringen. Vervolgens leunde hij achterover en lachte. 'Nou, één ding kan ik je wel vertellen, medelijden heb ik niet meer met je.' Maar hij was ook niet van plan om zich door haar te laten onderhouden. Als ze trouwden, zou hij haar onderhouden. Dat was zijn idee van het huwelijk. Met haar eigen geld kon ze zo verstandig en bescheiden omgaan als ze wilde, maar de buitensporig luxe dingen, en dat zouden er nogal wat zijn, betaalde hij. 'En ik bel de plaatselijke loodgieter als mijn wc daar niet doorspoelt, jij kleine heks. Wat zou je hebben gedaan als ik die rol niet had gekregen?' Hij zou in hetzelfde schuitje hebben gezeten als toen met Alex. Maar Valerie was ouder en rijper. Het probleem met Alex zat hem niet zozeer in het geld. Het had meer te maken met hun verschil in leeftijd, met het al dan niet krijgen van kinderen, met het feit dat hij niet aangezien wilde worden voor een gigolo en met Arthur Madison, die hun relatie afkeurde. Niets van dat alles leek aan de orde te zijn bij zijn relatie met Valerie, omdat ze de juiste vrouw voor hem was. Bovendien was zijn financiële positie nu weer gezond, ja, zelfs beter dan die ooit geweest was.

'Als je een loodgieter belt,' waarschuwde Jimmy met een grijns, 'ontploft mijn moeder. Die wc's maken voor haar deel uit van de charme van Marisol, net zoals het lekkende dak en de luiken die loslaten. Het scheelde verrekte weinig of ik had vorig jaar mijn been gebroken toen de zuidelijke veranda het begaf. Mijn moeder vindt het heerlijk om zelf te klussen.'

'Ik sta te trappelen om te gaan,' kreunde Coop. Maar hij wist al dat hij het daar fantastisch zou vinden. Valeries moeder had hem indertijd uitgenodigd en hij was meteen verliefd geworden op dat huis. Er leek geen eind aan te komen, zo uitgestrekt was het landgoed. Er waren verschillende huizen, boothuizen en gastenverblijven. Ook was er een schuur vol oldtimers, een schuur waar hij wel het hele weekend had kunnen doorbrengen. Het was een van de beroemdste huizen in het oosten. De Kennedy's waren er vaak op bezoek geweest toen ze in Hyannis Port verbleven, en de president had er gelogeerd. Toen de anderen waren vertrokken, was Coop nog steeds niet van zijn verbazing bekomen.

'Je mag nooit meer tegen me liegen,' berispte hij Valerie hoofdschuddend.

'Ik heb niet gelogen. Ik was alleen maar bescheiden,' zei ze zedig, maar met een onmiskenbaar ondeugende blik in haar ogen.

Coop glimlachte naar haar. 'Een beetje al te bescheiden misschien?' zei hij. In zekere zin was hij blij dat hij het niet had geweten. Zo was het beter.

'Je kunt nooit te bescheiden zijn,' zei ze stijfjes. Maar hij hield van haar bescheidenheid. Hij hield van haar elegantie én haar eenvoud. Het verklaarde de distinctie die hij bij haar had bespeurd. Zelfs in haar witte shirt en haar spijkerbroek was ze ontegenzeggelijk een aristocrate. En opeens besefte hij wat dat voor Alex betekende. Jimmy was precies de man die ze nodig had. Hij behoorde tot haar wereld, maar was tegelijkertijd net zo'n afvallige als zij. Zelfs Arthur Madison kon geen bezwaar tegen hem hebben. Plotseling voelde Coop zich blij. Alles was precies zo gegaan als het was voorbestemd. Niet alleen voor hem, maar ook voor haar. Ze zat op het juiste spoor, ook al wist ze het nog niet. Coop wierp een blik op Valerie, die de tafel afruimde en de afwas in de vaatwasser zette.

'Weet Alex het?'

'Ik denk het niet, Jimmy kennende.' Valerie glimlachte. 'Voor Jimmy betekent het nog minder dan voor mij.' Het betekende niets voor hen omdat het een onvervreemdbaar deel van hun persoonlijkheid was. Ze hadden hun rijkdom niet bijeengegaard, verworven of door huwelijk verkregen. Ze waren ermee geboren, dus konden ze leven zoals het hun uitkwam. Rijk of arm, rustig of wild. Dat was helemaal hun zaak. En Alex was uit hetzelfde hout gesneden. Het betekende niets voor haar. Ze hield ervan te leven alsof ze arm was. Coop trok Valerie naar zich toe. 'Pas ik daar wel bij?' vroeg hij Valerie, heel serieus. Ze was echt de vrouw van zijn leven, of ze zich ervan bewust was of niet. Hij was vastbesloten om haar daarvan ten slotte te overtuigen. Niet om haar geld, maar gewoon om wie ze was en om wat ze voor hem betekende.

'Geen enkel probleem, lijkt me. Je bent al die dingen gewend. In feite zou het weleens zo kunnen zijn dat wij niet elegant genoeg zijn voor jou.' Hij had het er in zijn leven echt van genomen. Eigenlijk was hij door en door verwend. En nu met die filmrol die hij net in de wacht had gesleept, kon hij het zich veroorloven zichzelf, en haar, te verwennen. Dat zou hij doen ook.

'Ik zal me aanpassen,' zei Coop lachend. 'Er valt genoeg voor me te doen, dat zie ik al. Ik ben van plan om al mijn geld te besteden aan reparaties aan jouw huis.'

'Niet doen,' glimlachte Valerie. 'Ik hou van het huis zoals het is. Het valt uit elkaar en brokkelt af. Overal op het terrein vind je brokstukken. Dat is juist de charme ervan.' Coop drukte haar tegen zich aan. 'Jij hebt ook charme,' zei hij. 'En jij bent niet aan het instorten of aan het aftakelen.' Maar hij wist dat hij nog steeds van haar zou houden als dat zou gebeuren. Hoewel hij waarschijnlijk het eerst zou aftakelen. Hij was tenslotte zeventien jaar ouder dan zij. In feite was ze nog een jonge vrouw, een heel rijke nog wel. Maar niet té jong. En ook al was ze nog zo rijk, het deed er niet meer toe, hij had nu geld van zichzelf. Er was een Westerfield voor nodig geweest om hem te temmen en te veroveren. Maar het karwei was ten slotte geklaard, en hoe!

'Wil je met me trouwen?' vroeg hij, terwijl Jimmy op zijn tenen de trap op liep en in zichzelf glimlachte. Grappig was dat, nu het uit was tussen Alex en Coop, was hij ineens veel meer op hem gesteld. Hij begon Winslow zelfs een beste vent te vinden.

'Uiteindelijk wel, denk ik,' antwoordde Valerie met een glimlach. Toen kuste hij haar en vertrok. Ze zouden de volgende dag in alle vroegte vertrekken.

De volgende morgen bracht zijn vaste chauffeur hen beiden in de Bentley naar het vliegveld. Coop had vier koffers bij zich. Het had hem heel wat moeite gekost om zich daartoe te beperken. Maar na de Cape zou hij naar Europa gaan. Valerie had maar één koffer bij zich. Zij had in allerijl gepakt, toen ze uit Boston vertrok.

Bij zijn vertrek had Coop afscheid van Taryn genomen, en Valerie had Jimmy stevig omhelsd, hem gekust en hem op het hart gedrukt dat hij voorzichtig moest zijn. 'Pas goed op jezelf, Jimmy,' had ze voor de tiende keer tegen hem gezegd. Vervolgens had Jimmy haar met assistentie van Coop de deur uitgewerkt, anders zouden de twee het vliegtuig missen.

In een stralend humeur waren ze naar het vliegveld vertrokken. In het vliegtuig hadden ze geslapen. Toen ze wakker werden, waren ze er al bijna. Valerie vertelde hem wat bijzonderheden over de geschiedenis van het huis die nieuw voor hem waren. Hij vond het allemaal machtig interessant. Hij popelde om het huis weer te zien en er samen met haar te genieten. In zijn herinnering was het een stijlvol, bekoorlijk, romantisch oud landgoed met een prachtig aangelegd park.

In Boston huurde hij op het vliegveld een auto en met een kalm gangetje reden ze naar de Cape. Marisol zag er nog net zo uit als hij het zich herinnerde. Beter nog, want nu was hij daar met haar.

Hij hielp haar met timmeren, bevestigde horren en repareerde rieten stoelen. Ze bleven er drie weken en hij had zich nog nooit zo gelukkig gevoeld, hoewel hij in zijn hele leven nog nooit zo hard had gewerkt. Maar hij vond het ontzettend leuk om samen met haar te klussen, en zij werkte net zo hard als hij. Ze had altijd hamer en spijkers in de zak van haar overall en op haar gezicht zat altijd wel ergens een veeg verf. Hij hield van haar en van iedere minuut die ze samen deelden.

In het weekend van Labour Day vlogen ze naar Londen, waar ze drie weken bleven. Vandaar ging Coop rechtstreeks naar New York voor zijn filmopnamen. Valerie ging voor een paar dagen terug naar Boston, waarna ze zich bij hem in New York voegde. Gedurende de opnamen logeerden ze in het Plaza-hotel. Vlak voor Thanksgiving Day vloog ze samen met Coop terug naar Californië. Taryn en Mark waren intussen getrouwd. De huwelijksvoltrekking had een week daarvoor plaatsgehad in Lake Tahoe. Alleen Jason en Jessica waren erbij geweest. Er viel heel wat te vieren. Alex woonde inmiddels bij Jimmy in het poorthuis. Ze had zijn slaapkamer in een wasmand veranderd en de huur van haar flatje opgezegd. Ze was bijna klaar met haar specialisatie; het academisch ziekenhuis waar ze werkte had haar een staffunctie beloofd als neonatoloog. Zij en Jimmy hadden trouwplannen. Maar Arthur Madison had hij nog niet ontmoet.

Coop had iedereen, zelfs Alex, uitgenodigd om op Thanksgiving Day te komen eten. Het was duidelijk te zien hoe gelukkig zij en Jimmy waren. Wolfgang had een kalkoen laten brengen, die door Paloma opgediend werd. Ze had haar luipaardgymschoenen aan en een nieuw roze uniform. De zonnebril met de nepdiamantjes deed in de winter geen dienst. Tot grote opluchting van iedereen konden Valerie en zij prima met elkaar overweg.

De week voor Kerstmis kwamen de roddelbladen met het nieuws. Maar niet alleen de roddelbladen, ook de serieuze tijdschriften en kranten, en de radio en televisie maakten er gewag van: People, Time, Newsweek en cnn. De koppen waren overal min of meer hetzelfde. Sommige nieuwsmedia openden met erfgename westerfield-fortuin trouwt filmster. In andere was hij het onderwerp van de kop: cooper winslow trouwt erfgename westerfield-fortuin. Alle foto's lieten twee gelukkige, lachende mensen zien. De pers had de foto's gekregen van zijn publiciteitsagent. Ze waren gemaakt op de bescheiden receptie die ze hadden gegeven.

De dag na hun huwelijk kwam Valerie de slaapkamertrap af met een stapel handdoeken die ze in een linnenkast had ontdekt. 'Dit komt goed uit, Coop,' zei ze opgetogen. Voor de opnamen in Los Angeles begonnen had Coop nog een week vrij. Hij probeerde haar over te halen om een weekje met hem naar Sankt Moritz te gaan, maar tot nu toe leek ze niet geïnteresseerd. Ze voelde zich gelukkig thuis, zo samen met hem. Hij vond het ook heerlijk om thuis te zijn. Nooit had hij meer genoten.

'Wat heb je daar?' Hij was bezig wijzigingen in het script door te nemen. De film liep op rolletjes en hij had al aanbiedingen voor andere films in het voorjaar. Zijn marktwaarde was natuurlijk gestegen, dus Abe was tevreden.

'Ik vond net een stapel handdoeken met een monogram erop. Volgens mij gebruik je ze niet en omdat ik nu weer een W ben, dacht ik dat ze wel geschikt zouden zijn voor Marisol. We zitten daar te springen om handdoeken.'

Coop grijnsde naar haar. 'Dus daarom ben je met me getrouwd!' zei hij. 'Stel je voor, nieuwe handdoeken voor Marisol! Zal ik er een stel voor je laten maken, als huwelijkscadeau?'

'Natuurlijk niet. Deze zijn prima. Waarom zou je nieuwe handdoeken kopen als de oude nog goed zijn?'

'Ik hou van je, Valerie,' zei hij. Vervolgens stond hij op en liep glimlachend op haar toe. Hij sloeg zijn armen om haar heen en dwong haar om de handdoeken neer te leggen. 'Je kunt alle handdoeken krijgen die je wilt. Misschien zijn er ook nog wel lakens met een monogram. Zo niet, dan is er altijd nog de kringloopwinkel.'

'Dank je, Coop,' zei ze en ze kuste hem. Het was een prachtig jaar geweest.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26