De bruiloft
Author: Danielle Steel
Date: 0101-01-01T00:00:00+00:00
Keywords: Roman
Publisher: Poema pocket

Inhoud

Allegra Steinberg, negenentwintig jaar, is advocate en juridisch adviseur voor de sterren van Hollywood. Elk moment van de dag moet Allegra beschikbaar zijn om haar veeleisende cliënten te helpen met hun levens, liefdes en ingewikkelde contracten. Met zo'n volle agenda is het geen wonder dat Allegra amper een privéleven heeft. Tot ze op een feest de knappe Jeff Hamilton ontmoet. Het is liefde op eerste gezicht. Tijdens de drukke tijd van de voorbereidingen van hun huwelijk blijkt dat in de familie Allegra niet alles op rolletjes verloopt...

Voor Beatie,

Mijn eerste en zeer dierbare bruidje,

Moge je geluk voor altijd zijn!

Met heel mijn hart en al mijn liefde,
d.s.

1

Het verkeer op de Santa Monica-snelweg kroop met een slakkengangetje voort, en Allegra Steinberg legde haar hoofd tegen de rugleuning van de nachtblauwe Mercedes 300. In dit tempo ging het een eeuwigheid duren. Ze had weliswaar niets bijzonders te doen op de weg naar huis, maar het leek altijd zo'n ontzettende tijdverspilling om in het verkeer vast te zitten. Ze strekte haar lange benen, zuchtte, zette de radio aan, en glimlachte toen ze de nieuwste single van Bram Morrison hoorde. Hij was een van haar cliënten bij het advocatenkantoor. Ze had een aantal belangrijke cliënten, en hem vertegenwoordigde ze al meer dan een jaar. Met haar negenentwintig jaar, vier jaar nadat ze haar studie rechten aan de universiteit van Yale had afgerond, was ze de jongste compagnon bij Fisch, Herzog en Freeman. Het was een van de belangrijkste advocatenkantoren van Los Angeles, en ze had altijd al een grote voorliefde gehad voor het behartigen van de zaken van artiesten.

Allegra wist al jaren geleden dat ze rechten wilde gaan studeren. Een heel korte tijd, na twee jaar zomertheater in New Haven tijdens haar eerste jaren op Yale, had ze gedacht dat ze actrice wilde worden. Het zou niemand in haar familie hebben verbaasd, maar ze zouden er ook niet bepaald blij mee zijn geweest. Haar moeder, Blaire Scott, was de auteur en producer van een van de succesvolste televisieshows die al negen jaar draaide. Het was een comedyserie met af en toe een paar ernstige momenten en wat levensechte dramatiek. De serie had gedurende zeven van de negen jaar de hoogst mogelijke kijkcijfers gekregen en had haar moeder zeven Emmies opgeleverd. Haar vader, Simon Steinberg, was een vooraanstaand filmproducer en hij had een paar van de belangrijkste films van Hollywood gemaakt. Door de jaren heen had hij drie oscars gewonnen, en zijn reputatie wat betreft kassuccessen was legendarisch. Maar wat belangrijker was, hij was iemand zoals je in Hollywood hoogst zelden vindt: een aardige man, een gentleman, een echt fatsoenlijk mens. Hij en Blaire behoorden tot de meest ongewone en meest gerespecteerde echtparen van dat wereldje. Ze werkten hard en ze hadden een echt gezin waaraan ze veel van hun tijd besteedden. Allegra had een zusje van zeventien, Samantha, 'Sam', die in de hoogste klas van de middelbare school zat en daarnaast als fotomodel werkte en die, in tegenstelling tot Allegra, wel actrice wilde worden. Alleen hun broer Scott, die op Stanford zat, leek de showbusiness finaal te mijden. Hij was net aan zijn studie medicijnen begonnen en het enige dat hij wilde was arts worden. De zogenaamde magie van Hollywood trok Scott Steinberg absoluut niet aan.

Scott had in zijn twintigjarig bestaan genoeg van de showbusiness gezien. Hij vond zelfs dat Allegra gek was om entertainmentadvocaat te zijn. Hij had geen zin zich de rest van zijn leven druk te maken over kassuccessen en winsten en kijkcijfers. Hij wilde zich specialiseren in sportgeneeskunde en orthopedisch chirurg worden. Aardig, verstandig en praktisch. Als een bot breekt, repareer je het. Hij had genoeg gezien van de ellende die de rest van het gezin moest doorstaan in hun omgang met verwende, grillige sterren, acteurs en actrices op wie je niet kon rekenen, oneerlijke mensen in de omroepwereld die na zes maanden verdwenen, en wereldvreemde investeerders. Er waren natuurlijk ook hoogtepunten en voordelen, en ze leken hun werk allemaal heerlijk te vinden. Zijn moeder beleefde een enorme voldoening aan haar show, en zijn vader had een paar fantastische films geproduceerd. Allegra vond het fijn om als advocaat voor de sterren te werken, en Sam wilde actrice worden. Van Scott mochten ze, hij hoefde niet.

Allegra glimlachte toen ze aan hem dacht terwijl ze naar het laatste gedeelte van Brams lied luisterde. Zelfs Scott was onder de indruk toen ze hem kon vertellen dat Bram een van haar cliënten was. Hij was een beroemdheid. Ze vertelde nooit wie haar cliënten waren, maar Bram had het over haar gehad in een programma van Barbara Wakers. Carmen Connors, de dubbelgangster van Marilyn Monroe en de nieuwe, blonde sensatie van de laatste jaren, was ook een van haar cliënten. Ze was drieëntwintig, kwam uit een of ander gehucht in Oregon en was een overtuigd christen. Ze was begonnen als zangeres, had kort geleden twee films achter elkaar gedaan en bleek een sensationele actrice te zijn. Ze was door caa naar het advocatenkantoor verwezen, en een van de oudere compagnons had haar aan Allegra voorgesteld. Ze konden meteen goed met elkaar opschieten en nu was ze Allegra's probleem, soms zelfs letterlijk, maar dat vond Allegra niet erg.

In tegenstelling tot Bram, die achter in de dertig was en al twintig jaar in de muziek zat, was Carmen tamelijk nieuw in Hollywood, en ze leek voortdurend door problemen overvallen te worden. Problemen met vriendjes, met mannen die verliefd op haar waren maar die ze volgens haar amper kende, stalkers, journalisten, kappers, roddelbladen, paparazzi, nepimpresario's. Ze wist nooit wat ze met dit soort mensen aan moest, en Allegra was er inmiddels aan gewend om op alle mogelijke uren, dag of nacht, door haar gebeld te worden. Meestal begon het om twee uur 's morgens. De jonge schoonheid was 's nachts vaak doodsbang dat er iemand zou inbreken en haar iets zou aandoen. Het was Allegra gelukt om iets van die angst van haar af te nemen door te zorgen voor een beveiligingsbedrijf dat van de avond tot de ochtend haar huis in de gaten hield, een supermoderne alarminstallatie en een paar afschrikwekkende waakhonden. Het waren rottweilers en Carmen was bang voor ze, maar dat waren haar zogenaamde aanvallers en stalkers dan ook. Ondanks dat alles bleef ze Allegra midden in de nacht opbellen, gewoon om uitvoerig te vertellen wat voor problemen ze op de set had, of soms alleen maar om gerustgesteld te worden. Allegra vond het niet erg; ze was eraan gewend. Haar vrienden zeiden dat ze behalve advocaat ook babysitter was. Allegra wist dat dat bij het werk voor beroemde mensen hoorde. Ze had gezien wat haar ouders hadden meegemaakt met hun sterren, en niets verbaasde haar nog. Ondanks alles vond ze het heerlijk om advocaat te zijn, en ze genoot in het bijzonder van het wereldje van de showbusiness.

Terwijl ze zat te wachten tot het verkeer weer op gang zou komen, drukte ze een ander knopje op haar radio in. Toen het verkeer eindelijk langzaam in beweging kwam, dacht ze aan Brandon. Soms kroop ze met minder dan twintig kilometer per uur naar huis als ze een cliënt thuis had bezocht, maar ook daaraan was ze gewend. Ze vond het fijn in Los Angeles te wonen, en meestal stoorde ze zich niet aan het verkeer. Ze had de kap van haar auto naar beneden gedaan, het was een warme januarimiddag, en haar lange blonde haar glinsterde in de late winterzon. Het was een perfecte Zuid-Californische dag met heerlijk weer, het weer waar ze zeven lange winters naar had verlangd toen ze op Yale studeerde, eerst op college en toen aan de Faculteit der Rechtsgeleerdheid. Na de middelbare school van Beverly Hills waren de meeste van haar vriendinnen naar de universiteit van Californië gegaan, maar haar vader wilde dat ze naar Harvard zou gaan. Allegra koos voor Yale, maar ze was na haar afstuderen nooit in de verleiding gekomen in het oosten te blijven. Haar hele leven lag in Californië.

Ze dacht eraan om Brandon op zijn kantoor te bellen toen het verkeer weer een beetje aantrok, maar besloot toch om te wachten tot ze thuis was. Ze beantwoordde soms wat zakelijke telefoontjes vanuit de auto op weg naar huis, maar nu wilde ze eerst thuis even bijkomen voor ze hem belde. Net als zij, had hij het de hele dag ontzettend druk. Aan het einde van de dag was het vaak nog erger, als hij met cliënten sprak met wie hij de volgende dag naar een rechtszitting moest, of als hij besprekingen regelde met andere advocaten of rechters. Hij was strafpleiter, voerde processen en was gespecialiseerd in witteboordencriminaliteit, voornamelijk federale delicten die te maken hadden met banken, verduistering en afpersing. 'Echt juridisch werk' noemde hij het, niet zoals wat zij deed, zei hij opgewekt. Maar zelfs Allegra moest toegeven dat wat hij deed mijlenver verwijderd lag van haar praktijk. Zijn karakter was ook heel anders, hij was veel stijver, veel serieuzer, hij had een veel intensere kijk op het leven. Gedurende de twee jaar van hun relatie had haar familie meer dan eens gezegd dat hij niet veel gevoel voor humor had. Voor hen was dit een uitgesproken mankement in zijn karakter, aangezien de meesten van haar familieleden nog weleens uit hun bol konden gaan.

Toch was er heel wat dat Allegra prettig vond aan Brandon: hun beider interesse in recht, het feit dat hij betrouwbaar en solide was. Het stoorde haar niet dat hij een gezin had. Hij was getrouwd toen hij nog aan de universiteit van Berkeley studeerde, en dat huwelijk had tien jaar geduurd. Joanie was zwanger geraakt. Hij was gedwongen met haar te trouwen, zei hij, en daarover had hij nog steeds gevoelens van wrok. Maar na tien jaar huwelijk en twee kinderen stond Joanie hem op bepaalde punten nog erg na. Toch zei Brandon weleens hoe vreselijk hij het vond om met haar getrouwd te zijn, hoe ingesloten hij zich had gevoeld, en hoe nijdig hij was geweest over hun gedwongen huwelijk vanwege haar zwangerschap. Ze kregen twee dochtertjes, en na zijn rechtenstudie was hij voor het conservatiefste advocatenkantoor in San Francisco gaan werken. Het was puur toeval dat ze hem overplaatsten naar hun kantoor in Los Angeles, net toen Joanie en hij waren overeengekomen op proef een poosje uit elkaar te gaan. Hij had Allegra drie weken nadat hij in de stad was bij een gemeenschappelijke vriend ontmoet, en ze gingen nu al twee jaar met elkaar om. Ze hield van hem, en ze hield van zijn kinderen. Joanie liet ze niet graag naar Los Angeles gaan, dus ging Brandon meestal naar San Francisco om hen te zien, en als ze kon, ging Allegra met hem mee. Het enige probleem was dat Joanie in die twee jaar nog geen kans had gezien een baan te vinden. Ze beweerde dat het voor de kinderen te traumatisch zou zijn als ze niet thuis was voor hen. Dus was ze totaal afhankelijk van Brandon, en kibbelden ze nog steeds over hun huis en hun flat in de buurt van Tahoe. Eigenlijk was er in twee jaar nog erg weinig opgelost. De scheiding was niet aangevraagd, en financieel was er ook niets geregeld. Allegra plaagde hem er weleens mee dat hij een advocaat was die geen kans zag zijn eigen vrouw een contract te laten tekenen. Maar ze wilde geen druk op hem uitoefenen. Voor nu betekende het dat hun relatie bleef zoals hij was, prettig, maar meer niet, en verder kon het niet gaan tot hij alle zaken met Joanie had geregeld.

Terwijl ze aan hem dacht en de afslag naar Beverly Hills nam, vroeg ze zich af of hij zin zou hebben om uit eten te gaan. Ze wist dat hij een rechtszaak aan het voorbereiden was, en waarschijnlijk betekende dat dat hij tot laat in de avond op kantoor zou blijven. Maar ze kon er moeilijk wat van zeggen. Zij moest zo vaak 's avonds werken, al was het meestal niet om rechtszittingen voor te bereiden. Haar cliënten waren schrijvers, producers, regisseurs, acteurs en actrices, en ze deed alles voor hen, van contracten en testamenten tot onderhandelingen over hun transacties en de behandeling van hun geldzaken of hun scheidingen. De juridische kant van haar werk interesseerde haar het meest, maar Allegra begreep beter dan de meeste advocaten dat je met beroemde cliënten, of althans cliënten uit de showbusiness, bereid moest zijn om alle aspecten van hun gecompliceerde leven te regelen, en niet alleen hun contracten. Brandon scheen dat niet altijd te begrijpen. Ondanks de vele keren dat Allegra had geprobeerd het hem uit te leggen, bleef de hele amusementswereld een mysterie voor hem. Hij zei dat hij er de voorkeur aan gaf om met en voor 'normale mensen' te werken en onder juridische omstandigheden die hij begreep, zoals een federale rechtszaal. Hij hoopte ooit rechter te worden, en op z'n zesendertigste leek dat een redelijke ambitie te zijn.

De telefoon in de auto ging over toen Allegra net een bocht maakte en heel even hoopte ze dat het Brandon zou zijn, maar hij was het niet. Het was haar secretaresse, Alice. Ze werkte al vijftien jaar op het advocatenkantoor en voor Allegra was ze een redder in de nood. Ze was buitengewoon praktisch, had een heldere geest en een kalmerende, moederlijke manier van doen tegenover hun vaak heetgebakerde cliënten.

'Hoi, Alice, wat is er?' vroeg Allegra, terwijl ze haar ogen op de weg hield en de telefoon op speaker zette.

'Carmen Connors belde net. Ik dacht dat je dat wel zou willen weten. Ze is heel erg van streek. Ze staat op de cover van Chatter.' Dat was een van de onsmakelijkste roddelbladen die er waren, en ze hadden het de laatste vijf maanden op een akelige manier op Carmen voorzien, ondanks herhaalde waarschuwingen en dreigementen van Allegra. Maar ze wisten precies hoever ze konden gaan, en ze waren meesters in het niet overschrijden van die grens. Ze wisten altijd net een aanklacht te vermijden.

'En wat nu?' vroeg Allegra fronsend, terwijl ze snel het huisje naderde dat ze met hulp van haar ouders had gekocht toen ze van de universiteit kwam. Ze had ze allang terugbetaald, en ze was dol op haar bungalowtje dat verscholen lag net buiten Doheny.

'In het artikel stond iets over een orgie waar ze met een van haar dokters, haar plastisch chirurg geloof ik, naartoe gegaan zou zijn.' Die arme Carmen was zo stom geweest om een keer met hem uit te gaan. Ze waren bij Chasen gaan eten, en volgens wat ze aan Allegra had verteld was er helemaal geen seks aan te pas gekomen, laat staan een orgie.

'Christene ziele,' mopperde Allegra, terwijl ze met een geërgerde blik haar oprit in reed. 'Heb je een exemplaar daar bij je?'

'Ik zal er op weg naar huis een kopen. Wil je dat ik hem breng?'

'Nee, laat maar. Ik kijk er morgen wel naar. Ik ben thuis. Ik zal haar meteen bellen. Bedankt. Was er nog iets?'

'Je moeder heeft gebeld. Ze wilde weten of je vrijdag nog komt eten en ze wilde zich ervan vergewissen dat je zaterdag naar de uitreiking van de Golden Globes komt. Ze zei dat ze hoopte dat je er zou zijn.'

'Natuurlijk.' Allegra glimlachte terwijl ze in de stilstaande auto met Alice praatte. 'Dat weet ze best.' Alle twee haar ouders waren genomineerd dit jaar, en ze zou het voor geen goud willen missen. Ze had Brandon er meer dan een maand geleden voor uitgenodigd, al voor Kerstmis.

'Ik denk dat ze er gewoon zeker van wilde zijn dat je komt.'

'Ik bel haar ook wel. Was dat alles?'

'Dat was alles.' Het was nu kwart over zes. Ze was om halfzes van kantoor gegaan, wat vroeg was voor haar doen. Maar ze had werk mee naar huis genomen, en als ze Brandon niet zou ontmoeten, had ze daar de tijd voor.

'Dag Alice, tot morgen,' zei Allegra, en nam de sleutel uit het contact. Ze pakte haar aktetas, sloot de auto af en haastte zich naar binnen. Het huis leek donker en leeg toen ze binnenkwam. Ze gooide haar aktetas op de bank, deed het licht aan en liep door naar de keuken.

Ze had een fantastisch uitzicht over de stad beneden haar. Het was inmiddels donker en de lichtjes flonkerden als juwelen. Ze pakte een flesje Evian en keek de post na. Een paar rekeningen, een brief van Jessica Farnsworth, een oude vriendin van school, een stuk of wat catalogi, een hoop rommel en een ansichtkaart van een andere vriendin, Nancy Towers, die aan het skiën was in St. Moritz. Het meeste gooide ze meteen weg, en terwijl ze haar Evian dronk zag ze ineens de hardloopschoenen van Brandon staan. Ze glimlachte; het huis leek altijd veel meer bewoond als hij zijn spullen achterliet. Hij had zijn eigen appartement, maar hij bracht een groot deel van zijn tijd bij haar door. Hij was graag bij haar en dat zei hij ook, maar hij was er ook duidelijk over dat hij nog niet aan een verbintenis toe was. Het huwelijk was voor hem te beperkend en te traumatisch geweest. Bovendien was hij bang om weer een fout te maken, en dat was waarschijnlijk de reden dat hij niet bepaald haast maakte met de scheiding van Joanie. Maar Allegra had alles wat ze wilde. Dat had ze tegen zowel haar therapeut als haar ouders gezegd. Ze was tenslotte pas negenentwintig. Ze had geen haast om te trouwen. Ze legde de post opzij, veegde haar lange blonde haar naar achteren, klikte het antwoordapparaat aan en ging op een barkruk aan het werkblad in de keuken zitten. Haar keuken, die helemaal uit wit marmer en zwart graniet bestond, zag er onberispelijk uit. Ze zat afwezig naar de zwart-wit geblokte vloer te kijken terwijl ze naar de ingesproken boodschappen luisterde. Zoals te verwachten viel, was de eerste boodschap van Carmen die klonk alsof ze gehuild had. Ze zei iets onsamenhangends over het artikel en hoe onrechtvaardig het was, en dat haar oma haar vanmiddag uit Portland had gebeld en dat die heel erg overstuur was. Ze wist niet of Allegra nu van plan was een aanklacht in te dienen, maar ze vond dat ze daarover moesten praten. Ze vroeg Allegra haar te bellen zodra ze thuis kwam of als ze even tijd had. Het kwam nooit bij Carmen op dat Allegra recht had op haar eigen tijd. Carmen had haar nodig voor haar eigen aangelegenheden, en dat was het enige waaraan ze dacht, maar daardoor was ze nog geen slecht mens.

Allegra's moeder had ook weer gebeld om, zoal Alice al had gezegd, haar uit te nodigen voor het eten op vrijdag en haar te herinneren aan de uitreiking van de Golden Globes dat weekend. Allegra glimlachte toen ze naar haar luisterde. Haar moeder klonk echt opgewonden, waarschijnlijk omdat Allegra's vader ook genomineerd was. Maar hoe dan ook, ze zei dat Scott over zou komen uit Stanford om het samen met Sam op de tv te volgen, en ze hoopte dat Allegra met haar ouders mee zou gaan naar de ceremonie.

Het volgende bericht was van een tennisleraar die Allegra al weken ontweek. Ze was een paar keer begonnen met lessen, maar ze had gewoon de tijd niet om er mee door te gaan. Ze maakte een notitie om niet te vergeten dat ze hem moest bellen om uit te leggen dat het haar niet lukte.

Daarna was er een bericht van een man die ze op vakantie had ontmoet. Hij was aantrekkelijk en werkte voor een belangrijke studio, maar hij speelde niet eerlijk. Ze had hem ontmoet toen ze met Brandon was. Ze glimlachte en luisterde naar de hese stem toen hij zijn naam opgaf en zei dat hij hoopte dat ze hem zou bellen. Maar daar piekerde ze niet over. Ze wilde alleen maar met Brandon uit en met niemand anders. Hij was de derde grote liefde in haar leven. De vorige had bijna vier jaar geduurd; de laatste twee jaar van haar studie en de eerste twee jaar in Los Angeles, toen ze al als advocaat werkte. Hij had ook op de universiteit van Yale gezeten, en hij was regisseur. Maar na vier jaar wilde hij zich nog steeds niet aan haar binden, en ten slotte was hij naar Londen verhuisd. Hij had haar gevraagd ook daarheen te komen, maar zij zat inmiddels tot aan haar nek in de cliënten bij Fisch, Herzog en Freeman, en het was uitgesloten dat ze zich bij hem kon voegen in Londen. Dat was in elk geval wat ze gezegd had. Maar zelfs zij had uitgedokterd dat het vrij zinloos was om een geweldige baan op te geven en hem naar het einde van de wereld te volgen, als hij domweg weigerde om beloften over de toekomst te doen, of er zelfs maar over te praten. Roger was iemand die leefde in 'vandaag en nu'. Hij praatte veel over karma, en chi, en vrijheid. Na twee jaar van therapie was Allegra eindelijk zo slim om hem niet naar Londen te volgen. Dus was ze in Los Angeles gebleven, en twee maanden later had ze Brandon ontmoet.

En voor Roger was er een getrouwde docent op Yale. Allegra had in haar laatste studiejaar een verhouding met hem gekregen, een verhouding vol lust en opwinding en passie. Ze had nog nooit iemand als hij gekend, en de enige manier waarop het hun lukte de relatie te beëindigen was toen Tom een sabbatsjaar nam en een trektocht van een jaar door Nepal ging maken. Hij nam zijn vrouw en hun zoontje mee, en toen ze terugkwamen, was zijn vrouw weer in verwachting. Tegen die tijd kende Allegra Roger al, maar als ze elkaar toevallig tegenkwamen, sloegen de vonken nog steeds over. Uiteindelijk was ze opgelucht toen hij les ging geven op Northwestern. Zijn verlangen naar haar was overweldigend, maar dat had hij nooit kunnen vertalen naar een duidelijke visie over hun toekomst. Alles wat hij kon zien als hij naar de lange weg voor zich keek, was Mithra, zijn vrouw, en hun zoon Euclid. Nu was hij een soort echo uit haar verleden, en haar therapeut bracht hem bijna nooit meer ter sprake, behalve als voorbeeld van het feit dat ze nog nooit een relatie had gehad die enige belofte voor de toekomst inhield. 'Ik weet niet zo zeker of ik dat op m'n negenentwintigste al gehad zou moeten hebben,' had ze meer dan eens geantwoord. 'Ik heb eigenlijk nooit willen trouwen.'

'Daar gaat het niet om, Allegra,' zei dokter Green altijd resoluut. Ze kwam uit New York en ze had grote donkere ogen die Allegra soms nog achtervolgden na hun sessies. Ze zagen elkaar nu al vier jaar zo af en toe. Allegra was heel tevreden met haar leven, er werd alleen zoveel druk op haar uitgeoefend: een hoop verwachtingen van haar familie en haar advocatenkantoor, en ze had het erg druk. 'Is er ooit iemand geweest die met jóu wilde trouwen?' was de repliek die dokter Green haar meer dan eens gaf bij deze, volgens Allegra, zinloze conversatie.

'Wat maakt dat nou uit als ik niet wil trouwen?'

'Waarom wil je dat niet? Waarom wil je geen man die met je wil trouwen, Allegra? Wat heeft dat te betekenen?' Ze bleef aanhouden.

'Dat is gewoon onzin. Roger zou met me getrouwd zijn als ik met hem naar Londen was gegaan. Ik wilde gewoon niet. Er was te veel dat me hier hield.'

'Waarom denk je dat hij met je getrouwd zou zijn?' Dokter Green was net een fret, ze kwam in elk hoekje, snuffelde aan elk mogelijk aanknopingspunt, in het bijzonder aan onschuldig uitziende stofjes of insecten. 'Heeft hij dat ooit gezegd?'

'We hebben het er nooit over gehad.'

'Vind je dat niet een beetje vreemd, Allegra?'

'Wat maakt het nog uit? Dat is twee jaar geleden,' zei ze dan geïrriteerd. Ze haatte het als dokter Green zo uitputtend bleef doorvragen over één punt. 'Dit is belachelijk.' Ze was trouwens toch te jong om te trouwen, en op het ogenblik te veel bezig met haar carrière om aan trouwen te denken.

'En hoe zit het met Brandon?' Dokter Green dramde graag door over hem. Soms vond Allegra het afschuwelijk om met haar over hem te praten. Ze begreep zijn motivatie gewoon niet, snapte niet hoe het gedwongen huwelijk vanwege Joanies zwangerschap hem getraumatiseerd had.

'Wanneer gaat hij de scheiding aanvragen?'

'Zodra ze de kwestie van de huizen en het geld hebben geregeld,' verklaarde Allegra altijd op redelijke toon, helemaal de advocaat.

'Waarom splitsen ze de financiële zaken niet op, en gaan ze gewoon scheiden? Ze kunnen er dan zolang als ze willen over doen om de kwestie van hun huizen te regelen.'

'Waarom? Wat is het nut van opsplitsen? Het is niet zo dat we móéten trouwen.'

'Nee. Maar wíl hij dat wel? Wil jíj het wel, Allegra? Praten jullie daar weleens over?'

'We hoeven er niet over te praten. We begrijpen elkaar uitstekend. We hebben het allebei erg druk, we hebben allebei een belangrijke carrière. We hebben pas twee jaar een relatie.'

'Sommige mensen trouwen heel wat sneller dan dat, of heel wat langzamer. Het gaat hierom' - ze richtte haar indringende bruine ogen op de groene van Allegra - 'ben je weer een relatie aangegaan met een man die zich niet kan binden?'

'Natuurlijk niet,' antwoordde Allegra. Ze probeerde de laserogen te ontwijken, maar slaagde daar niet in. 'De tijd is er gewoon nog niet rijp voor.' Dan knikte dokter Green, en wachtte vervolgens af wat Allegra verder zou zeggen.

Die gesprekken verliepen bijna altijd op dezelfde manier. Dat gebeurde al twee jaar, alleen was Allegra geen zevenentwintig meer, en ook geen achtentwintig, maar negenentwintig, en Brandon leefde pas twee jaar gescheiden van zijn vrouw. Zijn dochters, Nicole en Stephanie, waren elf en negen, en Joanie was er nog steeds niet in geslaagd een baan te bemachtigen. Ze was nog steeds voor alles wat ze nodig had afhankelijk van Brandon. En net als Brandon verklaarde Allegra dat door te zeggen dat Joanie geen opleiding had. Ze was van college gegaan om Nicky te krijgen.

Nicole was trouwens de volgende op Allegra's antwoordapparaat. Ze zei dat ze hoopte dat Allegra het aanstaande weekend met haar vader zou meekomen naar San Francisco. Ze zei dat ze haar miste en dat ze hoopte dat alles in orde was, en ze hoopte ook dat ze tijd zouden hebben om te gaan schaatsen. 'En o, ja... dat is waar ook... ik ben hartstikke blij met dat jack dat je me voor de kerst hebt gestuurd... ik wilde nog een briefje schrijven, maar dat ben ik vergeten, en mam zei...' Er viel even een pijnlijke stilte toen de elfjarige haar kalmte probeerde te herwinnen. 'Ik geef je die brief wel dit weekend. Dag... veel liefs... O... dit is Nicky. Dag.' Ze hing op en Allegra zat nog te glimlachen toen ze de boodschap die Brandon had ingesproken hoorde. Hij zei dat hij tot laat zou werken en dat hij nog steeds op kantoor zat. Zijn boodschap was de laatste.

Ze zette het antwoordapparaat uit, dronk de laatste slok Evian, gooide het flesje weg en nam de telefoon op om naar zijn kantoor te bellen.

Ze zat op de barkruk in de keuken, met haar lange benen eromheen geslagen, toen ze zijn nummer intoetste. Ze was lang en slank en mooi, en ze was zich totaal onbewust van haar uiterlijk terwijl ze hem belde. Ze leefde al zo lang in een wereld van mooie mensen, en haar leven was meer gericht op de geest dan op de schoonheid van gezicht en lichaam. Ze dacht er nooit over na, wat haar op de een of andere manier nog aantrekkelijker maakte. Je kon goed aan haar merken dat haar uiterlijk haar niet eens interesseerde, ze richtte zich helemaal op de mensen om haar heen.

Brandon nam zijn privételefoon bij het tweede belletje op, en hij klonk druk en verstrooid. Het was gemakkelijk te geloven dat hij aan het werk was. 'Brandon Edwards,' zei hij, en ze glimlachte. Ze hield van zijn stem, die laag en sexy was. Hij was lang en blond en had scherpe gelaatstrekken. Hij zag er een beetje bekakt uit en zijn manier van kleden was misschien een beetje conservatief, maar dat vond ze niet erg. Hij maakte zo'n gezonde en eerlijke indruk.

'Hallo, ik heb je boodschap ontvangen,' zei ze cryptisch, en hij wist meteen wie ze was. 'Hoe is je dag geweest?'

'Lang,' zei hij op vermoeide toon. Ze vertelde hem niet hoe haar dag eruit had gezien. Hij had weinig interesse voor haar cliënten, en hij liet altijd blijken dat hij haar werk eigenlijk maar onzin vond en dat het weinig met de advocatuur te maken had. 'Ik heb volgende week een rechtszaak en ik moet er nog veel onderzoek voor doen. Ik mag van geluk spreken als ik hier voor middernacht uit ben.' Hij klonk werkelijk uitgeput.

'Wil je dat ik je iets te eten kom brengen?' vroeg ze. 'Ik kan langskomen met een pizza.'

'Ik wil liever nog even wachten. Ik heb hier nu een broodje, en ik wil graag doorgaan. Ik haal wel iets op weg naar jou, als het niet te laat is en je me nog wilt zien.' Ze hoorde iets van warmte in zijn stem en antwoordde met een glimlach.

'Ik wil je altijd zien. Kom zo laat als je wilt. Ik heb zelf ook werk mee naar huis genomen.' Ze had de papieren voor de volgende concerttournee van Bram Morrison in haar aktetas. 'Ik heb genoeg te doen om me bezig te houden.'

'Goed, dan zie ik je straks.'

En toen herinnerde ze zich ineens iets. 'O, tussen haakjes, Brandon, ik kreeg vandaag een telefoontje van Nicky. Ze moet zich vergist hebben in de data, want ze dacht dat we dit weekend naar San Francisco zouden komen. Dat is toch volgende week?' Het komend weekend ging hij samen met haar naar de uitreiking van de Golden Globes, en het weekend daarop gingen ze naar San Francisco om de kinderen te zien.

'Eigenlijk, ik... ik heb misschien wel tegen haar gezegd... ik dacht dat het handig zou zijn om erheen te gaan voor de rechtszaak begint. Daarna kan ik een hele tijd niet meer weg, of zou dat in ieder geval niet moeten doen.' Hij klonk een beetje gegeneerd toen hij het probeerde uit te leggen, en Allegra fronste haar wenkbrauwen terwijl ze naar het uitzicht vanuit haar keuken zat te kijken.

'Maar deze week kunnen we niet. Mam en pap zijn allebei genomineerd voor prijzen, en drie van mijn cliënten ook.' Waaronder Carmen Connors. 'Was je dat vergeten?' Ze kon zich niet voorstellen dat hij van gedachten was veranderd. Ze had het er al voor de kerstdagen over gehad.

'Nee, ik dacht alleen... Ik heb nu geen tijd om dit met je te bespreken, Allie, anders zit ik hier de hele nacht. Zullen we er straks over praten?' Zijn antwoord stelde haar niet gerust, en toen ze even later haar moeder belde was ze een beetje vaag.

Zoals gewoonlijk was Blaire de hele week bezig met de opnames van haar show, en na uren op de set, was ze 's avonds moe. Maar ze was altijd blij iets van haar oudste dochter te horen. Ze zagen elkaar regelmatig, hoewel het iets minder was geworden nu Allegra zo intensief met Brandon omging.

Blaire herhaalde de uitnodiging voor het etentje op vrijdagavond en vertelde haar dat haar broer, Scott, ook zou komen. Ze vonden het allemaal fijn als hij thuiskwam, en Blaire vond een avond met al haar kinderen het prettigste dat er was.

'Gaat hij ook mee naar de Golden Globes?' vroeg Allegra, die altijd blij was hem te zien.

'Nee, hij blijft thuis met Sam. Hij zegt dat prijsuitreikingen leuker zijn op tv. Dan krijgt hij tenminste iedereen te zien die hij wil zien, in plaats van onder de voet gelopen te worden door de massa, waardoor je niet kunt zien achter wie de verslaggevers aan zitten.'

'Hij kon weleens gelijk hebben.' Allegra moest lachen om de beschrijving. Ze wist dat Sam dolgraag had willen gaan, maar haar ouders wilden haar zo veel mogelijk uit de publiciteit houden, en dat gold zeker voor de Golden Globes of de Academy Awards. Elk aankomend filmsterretje en elke verslaggever zou er zijn. De enige reden dat ze er ooit in hadden toegestemd dat ze als model ging werken was dat niemand wist wie ze was als ze haar foto's zagen. Ze werkte onder de naam Samantha Scott, de meisjesnaam van haar moeder, en hoewel haar moeder een bekende persoonlijkheid was, viel die naam minder op dan Steinberg. Iedereen in Hollywood wist wie Simon Steinberg was, en ze zouden van alles gedaan hebben om foto's van zijn dochter te maken. 'Ik zal er in ieder geval zijn,' verzekerde Allegra haar. Ze was er niet meer zo zeker van dat Brandon er ook zou zijn, maar daarover zei ze niets tegen haar moeder. Op een bepaald moment vroeg Blaire het haar. Het was geen geheim tussen hen dat Brandon geen favoriet was van Blaire, en ook niet van Simon. Ze maakten zich beiden zorgen over het feit dat Brandon nu al twee jaar met haar omging, en nog steeds niet van zijn vrouw was gescheiden.

'Gaat prins Brandon ook met ons mee?' vroeg Blaire met iets vinnigs in haar stem, en Allegra aarzelde even. Ze wilde geen ruzie met haar moeder maken, maar ze vond het niet leuk wat ze had gezegd, en ook niet de manier waarop ze het gezegd had.

'Ik weet het nog niet zeker,' zei Allegra zacht, en dat sprak boekdelen voor haar moeder. Ze verdedigde hem altijd en Blaire vond dat dat niet nodig zou moeten zijn. 'Hij bereidt een rechtszaak voor en het kan zijn dat hij dit weekend moet werken.' Ze vond niet dat het haar moeder iets aanging dat hij misschien naar San Francisco zou gaan om zijn kinderen te bezoeken.

'Denk je niet dat hij zich voor één avond vrij zou kunnen maken?' vroeg Blaire op sceptische toon, en haar stem raakte Allegra's zenuwen als nagels over een schoolbord.

'Laat nu maar, mam. Ik weet zeker dat hij zijn best zal doen, en als hij kan, gaat hij heus wel met ons mee.'

'Misschien moet je iemand anders vragen. Er is geen enkele reden waarom je alleen zou gaan, dat is lang niet zo leuk voor je.' Het irriteerde Blaire altijd dat hij Allegra in de steek liet als hij andere plannen, of te veel werk, of geen zin had. Hij deed altijd precies waar hij zin in had. Zij nam het altijd heel sportief op, en Blaire zag niet in waarom ze dat zou doen.

'Ik geniet er toch wel van,' zei Allegra rustig. 'Ik wil er gewoon bij zijn om jou en papa de prijzen te zien krijgen,' zei ze trots.

'Zeg dat niet,' zei Blaire bijgelovig, 'dat brengt ongeluk over ons.' Maar er was weinig dat ongeluk over Blaire Scott en Simon Steinberg kon brengen. Beiden hadden al enige malen een Golden Globe gewonnen. Het was een prestigieuze prijs en het was altijd heel spannend. De laatste jaren was het vaak een aanwijzing bij wie de oscars zouden terechtkomen in april. Het was een belangrijke avond in Hollywood en de hele familie Steinberg was er opgewonden over.

'Jij gaat hem winnen, mam, dat weet ik. Je wint hem altijd.' De Golden Globe was bijzonder omdat hij werd toegekend voor televisie én voor film. Het was dus een prijs die beide Steinbergs konden winnen en hadden gewonnen. Allegra was heel trots op haar ouders.

'Genoeg gevlei.' Haar moeder glimlachte, zij was ook trots op haar dochter. Allegra was een fantastisch meisje, en zij en Blaire hadden een speciale band met elkaar. 'Hoe zit het met vrijdag? Kun je komen eten?'

'Is het goed als ik je dat morgen laat weten?' Ze wilde eerst met Brandon bespreken wat zijn plannen waren, en kijken wat hij wilde doen met San Francisco. Als hij hier bleef, wilde ze dat hij mee ging eten bij haar ouders. Het leek haar gemakkelijker om over alles tegelijk te onderhandelen, dus schoof ze het gesprek door naar morgen. Ze babbelden nog een paar minuten over Scott en Sam, en over haar vader. Daarna vertelde Blaire dat ze een nieuw personage in de show ging brengen en dat het idee door de omroep heel goed ontvangen was. Ze was vierenvijftig, nog steeds mooi, en vol met opwindende, nieuwe ideeën. Ze was dol op haar werk, en voor deze show had ze er al eerder een gehad bij dezelfde omroep. De afgelopen negen jaar had ze een geweldig succes gehad met haar huidige show, die Maatjes heette. Maar het laatste jaar waren de kijkcijfers een beetje gaan schommelen, en niemand twijfelde eraan dat de Golden Globe geweldig zou helpen. Deze keer wilde Blaire hem echt winnen.

Blaire Scott had hetzelfde lange, slanke uiterlijk als Allegra, en het figuur van een mannequin. Haar haar was rood geweest, maar was inmiddels verbleekt tot een warm, rossig blond dat maar heel weinig hulp uit een flesje nodig had. Ze had haar ogen een keer laten doen en een paar jaar geleden haar hals wat strakker laten trekken, maar ze had nooit een facelift gehad. Al haar vriendinnen waren jaloers op haar, en het gaf Allegra een heleboel hoop voor de toekomst haar moeder op zo'n gracieuze manier ouder te zien worden. 'Het geheim is om niet te veel te doen,' zei ze altijd nuchter tegen haar dochters als ze het over plastische chirurgie hadden. Maar Allegra zwoer altijd dat zij het nooit zou doen. Ze vond het een verspilling van tijd om te proberen tegen de natuur in te gaan. 'Over een jaar of wat denk je er wel anders over,' zei Blaire dan. Zij had hetzelfde gezegd, maar ten slotte had ze op haar drieënveertigste, toen ze meer in de publieke belangstelling stond dan verwacht, haar ogen laten doen, en haar hals toen ze vijftig was. Het resultaat was dat ze er nu nauwelijks ouder uitzag dan vijfenveertig. 'Het verpest alles als mensen weten hoe oud je bent,' zei ze soms plagend tegen Allegra, maar ze had niet echt de behoefte om haar leeftijd te verbergen, ze wilde alleen maar aantrekkelijk blijven voor Simon. Met zijn zestig jaar was hij nog steeds de aantrekkelijke man die hij altijd was geweest. Hij zag er zo mogelijk nog beter uit dan toen ze trouwden, zei ze.

'Je zit te liegen,' grinnikte hij altijd zegevierend als ze dat zei. Allegra was graag bij hen. Ze waren vriendelijke, intelligente en gelukkige mensen die iedereen om hen heen een goed gevoel gaven.

'Ik wil een man als mijn vader,' had ze een keer tegen dokter Green gezegd. Ze was meteen bang dat dokter Green zich op Freud zou gaan storten, maar verbazingwekkend genoeg had ze dat niet gedaan.

'Dat lijkt me een uitstekende beslissing, te oordelen naar wat je me over het huwelijk van je ouders hebt verteld. Denk je dat je een man als hij voor je zou kunnen winnen?' vroeg dokter Green botweg.

'Natuurlijk,' zei Allegra opgewekt, maar ze wisten alle twee dat ze het niet meende.

Allegra beloofde haar moeder dat ze zo gauw mogelijk zou laten weten of ze vrijdag kwam eten. Daarna dacht ze erover Nicole te bellen, maar ze besloot het niet te doen. Joanie zou het waarschijnlijk niet prettig vinden. In plaats daarvan belde Allegra, terwijl ze een restje yoghurt uit de koelkast at, Carmen op. Die klonk volkomen hysterisch, zoals altijd als er weer een nieuw verhaal in de roddelbladen stond. Maar zelfs zij moest toegeven dat dit verhaal idioot was. Ze beweerden dat ze samen met haar plastisch chirurg bij een orgie in Las Vegas was geweest. Hij had haar zogenaamd een heel nieuw gezicht gegeven, een nieuwe neus, een nieuwe kin, had haar borsten vergroot en liposuctie uitgevoerd.

'Hoe zou ik dat allemaal gedaan kunnen hebben?' vroeg ze verbijsterd. Ze was nog steeds verrassend naïef en was elke keer weer geschokt als ze besefte hoever mensen wilden gaan in hun leugens over haar. Zoals bij alle beroemdheden, waren er altijd mensen die beweerden dat ze met haar op school hadden gezeten, haar beste vriend of vriendin waren, reisjes met haar hadden gemaakt, en uiteraard was het aantal mannen dat beweerde met haar naar bed te zijn geweest legio. Kortgeleden hadden zelfs twee vrouwen dat beweerd, en Carmen had alleen maar kunnen huilen. Ze vond het zo ontzettend oneerlijk dat mensen zomaar verhalen over haar verzonnen.

'Dat is de prijs van het succes,' hielp Allegra haar dan vriendelijk herinneren. Ze vond het moeilijk te geloven dat ze maar zes jaar ouder was dan Carmen. De jonge ster leek in zoveel opzichten zo naïef, zo onbewust van het kwaad dat overal op de loer lag, en verbaasd over de omvang van de publiciteit. Ze wilde graag geloven dat iedereen haar vriend was, en dat niemand haar pijn wilde doen. Behalve om twee uur 's nachts, dan geloofde ze ineens dat half Los Angeles bij haar achterdeur stond, klaar om in te breken en haar te verkrachten. Allegra had ten slotte een inwonende huishoudster voor haar ingehuurd, en ze had Carmen gezegd dat ze het licht buiten haar slaapkamer moest laten branden. Ze was bang in het donker, en altijd als de dood voor wat ze niet kon zien net buiten haar slaapkamer. 'Luister eens,' zei Allegra nog eens kalmerend over het artikel in Chatter. 'Je bent niet eens oud genoeg om al dat werk te hebben laten doen.'

'Denk je dat iemand anders dat ook kan bedenken? Ik heb alleen maar een moedervlekje van mijn voorhoofd laten halen,' zei ze ellendig. Ze snoot haar neus weer en dacht aan alles wat haar grootmoeder tegen haar had gezegd toen ze uit Portland belde. Ze zei dat ze hen allemaal te schande had gemaakt, en dat God haar nooit zou vergeven.

'Natuurlijk kunnen ze dat bedenken. Heb je de volgende pagina gelezen?'

'Nee, waarom?' vroeg Carmen terwijl ze haar perfecte lichaam uitrekte op de bank.

'Op de volgende pagina staat waarschijnlijk dat een vrouw op Mars is bevallen van een vijfling. En twee pagina's verder dat een vrouw in een ufo is bevallen van een aap. Als ze die flauwekul geloven, wie kan het dan wat schelen als ze zeggen dat jij op je drieëntwintigste een facelift hebt gehad? Laat ze doodvallen, Carmen. Je moet een beetje harder worden, anders maken ze je nog gek.'

'Dat doen ze al,' zei ze ongelukkig. Ze praatten een uur lang, en ten slotte hing Allegra op en ging naar de badkamer om te douchen. Tegen de tijd dat ze klaar was en haar haar begon te föhnen, reed Brandon de oprit in.

Ze stond aan de deur in haar badjas, met haar natte haar op haar rug en een gewassen gezicht zonder make-up, toen hij het pad kwam oplopen. In sommige opzichten was ze zelfs nog mooier dan wanneer ze opgemaakt was, en hij zag haar graag naturel en schoon en sexy.

'Wow!' zei hij en kuste haar. Hij ging mee naar binnen en zij sloot de deur achter hen af. Het was tien uur 's avonds en hij zag er uitgeput uit toen hij zijn aktetas in de vestibule neerzette en haar in zijn armen nam. 'Dit maakt het de moeite waard om zo laat te werken,' zei hij. Hij kuste haar weer en schoof zijn hand in haar badjas. Ze was naakt eronder.

'Heb je honger?' vroeg ze hem tussen het kussen door.

'Ik ben uitgehongerd,' antwoordde hij, waarmee hij op haar doelde, niet op eten.

'Waar heb je zin in?' vroeg ze lachend, terwijl ze haar benen speels om die van hem wond en zijn jasje uittrok.

'Borst, denk ik... of misschien been...' zei hij hees, en hij kuste haar opnieuw. Even later zaten ze op haar bed, hij knoopte zijn overhemd los en keek haar aan met ogen vol verlangen. Hij zag er na deze lange dag moe uit, maar zijn enthousiasme was blijkbaar niet bekoeld. Hij wilde niet eens met haar praten, hij wilde alleen maar haar lichaam verslinden.

Ze hielp hem zijn overhemd uit te trekken en hij deed zijn broek uit, en een paar minuten later lagen ze alle twee naakt op haar bed en bedreven de liefde in het zachte licht dat ze had aangelaten. Ze bracht hem volkomen in vervoering en een uur later waren ze afgemat en tevreden. Net toen ze in slaap sukkelde voelde ze dat hij opstond en was ze meteen weer wakker.

'Waar ga je naartoe?' vroeg ze, terwijl ze zich omdraaide en haar ogen opende om naar hem te kijken in al zijn lange, slanke blonde pracht. Ze pasten goed bij elkaar, en ze leken uiterlijk zo op elkaar dat mensen soms dachten dat ze broer en zus waren.

'Het is laat,' zei hij verontschuldigend, terwijl hij langzaam zijn kleren van de grond opraapte.

'Ga je naar huis?' Ze ging rechtop zitten en staarde hem verbaasd aan. Hij leek zich verlegen te voelen met haar vraag. Ze hadden niet eens met elkaar gepraat. Het enige wat ze hadden gedaan was vrijen, en in slaap vallen. Ze wilde niet dat hij wegging.

'Ik dacht... Ik moet morgen vroeg beginnen, en ik wilde je niet wakker maken.' Hij zag eruit of hij zich nogal opgelaten voelde, maar wel graag weg wilde. Hij deed dat wel vaker.

'Wat maakt het uit of je vroeg op moet? Dat moet ik ook.' Ze leek gekwetst te zijn door zijn gedrag. 'Er zijn hier schone overhemden van je. Ik moet ook vroeg op. Het is prettig om samen te slapen.' Dat was ook prettig, en ze wist dat hij dat ook vond, maar ze wist ook dat hij graag naar huis, naar zijn eigen appartement ging. Hij hield van zijn eigen ruimte, zijn eigen spullen. Hij had haar in de afgelopen twee jaar vaak genoeg verteld dat hij graag in zijn eigen bed wakker werd, en toch vrijden ze bijna nooit bij hem thuis. Hij scheen altijd hier, bij haar, te komen, maar minstens de helft van de tijd ging hij liever terug naar zijn eigen appartement. Op een vreemde manier gaf dat haar soms het gevoel gebruikt en afgedankt te zijn, en ze voelde zich dan vooral eenzaam als hij weg was en zij alleen in het huis was. Om de een of andere reden had ze haar therapeut verteld dat ze zich dan in de steek gelaten voelde. Maar ze wilde niet smeken, en ze wilde nu ook geen druk op hem uitoefenen als hij niet wilde blijven. Ze was alleen erg teleurgesteld. 'Ik zou graag willen dat je bleef, Brandon,' zei ze zacht, maar verder zei ze niets toen hij ten slotte ging douchen en toen weer terugkwam in bed. Voor Brandon leek het eenvoudiger om te blijven slapen dan om te kibbelen.

Terwijl ze daar zo lagen die nacht, glimlachte Allegra tegen hem. Er waren misschien een paar zaken die geregeld moesten worden in hun relatie, zoals zijn scheiding en zijn voorliefde voor alleen slapen, maar bij haar bestond geen enkele twijfel dat ze van hem hield.

'Dank je dat je bent gebleven,' zei ze zacht terwijl ze in zijn armen lag. Hij beroerde teder haar wang, kuste haar, en lag twee tellen later te snurken.

2

De volgende ochtend was Allegra uit bed nog voor de wekker om kwart over zes afliep, de tijd die Brandon had ingesteld. Hij stond op en ging zijn tanden poetsen en zich scheren, terwijl zij naakt naar de keuken liep om koffie te gaan zetten.

Om kwart voor zeven kwam hij, geheel gekleed, aan de ontbijttafel, en zij zette twee muffins met bosbessen en een dampende kop koffie voor hem neer.

'Geweldige bediening in dit restaurant,' constateerde hij tevreden. 'En het uniform van de serveersters vind ik helemaal geweldig,' zei hij met een blik van bewondering op haar nog steeds naakte lichaam toen ze tegenover hem aan tafel ging zitten.

'Jij mag er ook zijn,' zei ze, en ze keek met waardering naar zijn donkergrijze pak. Hij kocht al zijn kleren bij Brooks Brothers, en af en toe probeerde ze met hem naar Armani op Rodeo Drive te gaan, in de hoop hem wat op te fleuren. Maar dat was helemaal niet Brandons stijl. Hij was echt Wall Street. 'Ik vind dat je er voor dit uur van de dag verrekte goed uitziet.' Ze grinnikte door een gaap heen, en schonk een kop koffie voor zichzelf in. Ze hoefde pas om halftien op kantoor te zijn. 'Tussen haakjes, wat doen we vanavond?' vroeg ze. Ze had een uitnodiging ontvangen voor een première, en ze wist niet of hij mee kon gaan, met die rechtszaak die hij aan het voorbereiden was. Ze betwijfelde het, en zelf had ze ook niet veel zin om te gaan.

'Ik moet werken. Geen tijd meer voor pleziertjes. Ik heb de andere jongens verteld dat ik vanavond tot middernacht blijf,' zei hij. Hij keek lichtelijk paniekerig bij de gedachte aan al het werk dat ze moesten doen. De voorbereiding voor een rechtszaak ging altijd op die manier, en ze was blij dat haar bureau daar een speciaal team voor had. Zij hoefde nooit het voorbereidende werk voor een rechtszaak te doen. Ze hoefde alleen maar met hen samen te werken en informatie te verschaffen. In veel opzichten was dat wat zij deed eenvoudiger. Voor haar werk was ook creativiteit nodig, maar aan haar werk werden niet zulke hardvochtige eisen gesteld als aan dat van Brandon.

'Wil je als je klaar bent nog hierheen komen?' vroeg ze, en ze deed haar best om niet smekend te klinken. Ze vond het fijn als hij bij haar kwam, maar dat wilde hij niet altijd. En zij wilde hem niet het gevoel geven dat er druk op hem werd uitgeoefend.

'Dat zou ik dolgraag willen,' zei hij spijtig. 'Maar ik kan echt niet. Tegen de tijd dat ik klaar ben, ben ik afgepeigerd, en ik moet toch een keer naar huis.'

'Mijn ouders hebben gevraagd of we vrijdag komen eten,' zei ze. Ze betrok hem in de uitnodiging omdat ze wist dat haar moeder, of ze hem nu mocht of niet, hem uiteindelijk toch zou vragen, alleen maar om haar dochter een plezier te doen.

'Ik ga vrijdagavond naar de meisjes,' zei hij op zakelijke toon, terwijl hij een muffin at. 'Dat heb ik je verteld.'

'Ik dacht dat je dat niet meende,' zei ze met een verbaasd gezicht. 'En de Golden Globes dan?' Ze keek hem verwachtingsvol aan. 'Dat is belangrijk.' Voor haar was het belangrijk, voor Brandon niet.

'Stephanie en Nicky zijn ook belangrijk. Ik moet ze opzoeken voordat de rechtszaak begint,' zei hij vastberaden.

'Brandon, ik heb je al maanden geleden verteld wanneer de uitreiking zou zijn. Het is een belangrijke gebeurtenis voor mij, en voor mijn ouders. Carmen is ook genomineerd. Dat kan ik niet zomaar allemaal vergeten en naar San Francisco gaan,' zei ze, terwijl ze probeerde kalmer te klinken dan ze zich voelde.

'Ik begrijp best dat je niet kunt gaan, dat verwacht ik ook niet van je,' zei hij volkomen rustig.

'Maar ik verwacht dat je met mij meegaat,' zei ze, en ondanks haar dappere pogingen kwam er toch iets vinnigs in haar stem. 'Ik wil dat je er bent.'

'Dat is geen redelijke verwachting, Allegra. Ik heb je gezegd dat ik niet mee kan gaan. Ik heb je verteld waarom, en ik zie niet in wat voor zin het heeft dat nog eens uitputtend te behandelen.'

'Het heeft zin omdat het veel voor me betekent.' Ze haalde diep adem en probeerde niet kwaad op hem te worden. Er moest toch een manier zijn om het probleem tot ieders genoegen op te lossen. 'Luister, waarom blijf je niet en ga je met me naar de prijsuitreiking, dan vliegen we zondag naar San Francisco en blijven de hele dag daar. Vind je dat geen goed compromis?' Ze zag er triomfantelijk uit, dolblij dat er een rationele oplossing was, maar hij schudde zijn hoofd en nam nog een laatste slok koffie voor hij weigerde.

'Dat zal niet gaan, Allie, sorry. Dat kan ik niet doen. Aan een dag met hen heb ik niet genoeg.'

'Waarom niet?' Ze wist dat ze begon te zeuren, en ze hield zichzelf voor daarmee op te houden.

'Omdat ik meer tijd nodig heb, en eerlijk gezegd ook omdat ik wat tijd nodig heb om met Joanie over de flat in Squaw te praten. Ze denkt dat ze die wil verkopen.'

'Dat is belachelijk,' zei Allegra, die haar zelfbeheersing begon te verliezen. 'Dat kun je ook over de telefoon doen. Godallemachtig, Brandon, je doet de laatste twee jaar verdomme niets anders dan met haar praten over de flat of het huis of het tapijt of de auto of de hond. Deze ceremonie is belangrijk voor ons,' zei ze, ook voor haar familie sprekend. Hij was zichtbaar onaangedaan. Voor hem ging het nu over zijn familie, en die bestond uit zijn ex-vrouw en zijn twee dochters. 'Ik laat je niet gaan voor Joanies plezier,' zei ze botweg.

'Dat doe je niet.' Hij glimlachte terwijl hij opstond, niet bereid zich door haar op andere gedachten te laten brengen, en volkomen bereid dat te laten blijken. 'Maar hoe zit het met Stephanie en Nicky?'

'Die begrijpen het wel als je het uitlegt.'

'Dat betwijfel ik. Bovendien is het geen optie.' Hij stond naar haar te kijken, en zij staarde hem aan; ze kon gewoon niet geloven dat hij haar liet stikken en naar San Francisco ging.

'Wanneer kom je terug?' vroeg ze. Haar hart klopte in haar keel, en ze wilde dat dat niet zo was. Ze voelde zich weer verlaten, en iets in haar binnenste was doodsbang, maar ze wist dat ze daar niet aan moest toegeven. Hij ging naar San Francisco om zijn kinderen op te zoeken, en al stelde hij haar teleur, hij deed het niet met opzet. Het gebeurde gewoon. Maar toch, waarom voelde ze zich zo ellendig over zijn beslissing?

Ze kon daar geen antwoord op geven. Ze kon zelfs niet beslissen of ze nu echt kwaad moest worden omdat hij niet meeging naar de Golden Globes, of alleen maar verdrietig. Was het echt zo belangrijk? Had ze het recht om zulke eisen aan hem te stellen? En waarom waren zijn reacties altijd zo verwarrend als het om haar verlangens ging? Was het, zoals dokter Green zei, omdat ze niet wilde inzien waar hij mee bezig was? Wees hij haar af, of deed hij wat hij moest doen? En waarom zag ze nooit kans deze vragen voor zichzelf te beantwoorden?

'Ik kom, zoals altijd, met de laatste vlucht van zondag terug. Ik kom aan om kwart over tien. Ik zou om elf uur hier kunnen zijn,' zei hij om haar te kalmeren. En toen besefte ze met pijn in haar hart dat ze er dan niet zou zijn.

'Ik herinner me net dat ik zondagmiddag naar New York ga. Ik blijf daar de hele week, tot vrijdag.'

'Dan had je dus sowieso niet mee kunnen gaan naar San Francisco,' zei hij droog.

'Als je wilt kan ik daarvandaan vertrekken. Als we zondag gaan.'

'Dat is onzinnig,' zei hij, haar plan verwerpend, en hij pakte zijn aktetas op. 'Jij hebt jouw werk, Allie, ik het mijne, en soms moeten we daar gewoon volwassen over zijn.' Hij glimlachte bijna weemoedig tegen haar toen ze beiden beseften dat ze elkaar tien dagen niet zouden zien.

'Wil je vanavond hierheen komen en blijven, omdat ik je zo lang niet zal zien?' Ze wilde echt dat hij dat zou doen, maar hij bleef, zoals gewoonlijk, bij zijn oorspronkelijke plan. Brandon veranderde zelden van gedachten.

'Ik kan echt niet. Tegen de tijd dat we klaar zijn, zie ik waarschijnlijk scheel van moeheid. Voor jou is daar geen lol aan, en het heeft geen zin om hierheen te komen en meteen onder zeil te gaan, vind je niet?' Maar daarover verschilden ze van mening.

'Natuurlijk wel. Je hoeft me niet aangenaam bezig te houden,' zei ze, terwijl ze op haar tenen ging staan, haar armen om zijn nek sloeg en hem kuste.

'Ik zie je volgende week, meisje,' zei hij koeltjes, nadat hij haar had gekust. 'Ik zal je vanavond bellen, en morgen bel ik je nog voor ik naar San Francisco vertrek.'

'Ga je vrijdag voor je weggaat nog mee eten bij mam?' vroeg ze, en ze haatte zichzelf dat ze weer aan het bedelen was. Dat was nou precies wat ze niet moest doen, alleen kon ze zichzelf niet tegenhouden. Ze wilde bij hem zijn.

'Dan mis ik waarschijnlijk weer mijn vlucht, net als de vorige keer, en dan zijn de kinderen van streek.'

'De kinderen?' vroeg ze met opgetrokken wenkbrauwen. Inwendig zei ze tegen zichzelf dat ze moest ophouden voor ze het verknalde. 'Of Joanie?'

'Kom op, Allie, wees een braaf meisje. Je weet dat ik er niets aan kan doen. Ik heb een rechtszaak, jij hebt een trip naar New York, ik heb twee kinderen in San Francisco. We hebben beiden onze verplichtingen. Waarom doen we niet gewoon wat we moeten doen, en komen we daarna bij elkaar om van ons samenzijn te genieten?' Zoals hij het bracht klonk het allemaal zo verstandig, en toch kon een deel van haar het niet accepteren -het deel dat altijd teleurgesteld was als hij niet aanwezig was, zoals bij de prijsuitreiking, of als hij na het vrijen naar huis ging om daar alleen te slapen. De afgelopen nacht was hij tenminste gebleven, en ze hield zich voor dat ze daar dankbaar voor moest zijn en dat ze moest ophouden met zeuren over het weekend.

'Ik hou van je,' zei ze, toen hij haar in de deuropening kuste. Ze was een beetje opzij gaan staan zodat niemand haar naakt zou zien.

'Ik ook van jou.' Hij glimlachte tegen haar. 'Veel plezier in New York. En vergeet niet je lange onderbroek mee te nemen. Volgens de Times sneeuwt het er.'

'Fijn hoor.' Ze zag er verlaten uit toen ze hem nakeek en wuifde terwijl hij in zijn auto stapte. Ze deed de voordeur dicht en keek uit haar slaapkamerraam hoe hij achteruit haar oprit afreed. Ze voelde zich diep ongelukkig toen ze hem zag wegrijden, maar waardoor dat precies kwam wist ze niet. Misschien kwam het doordat hij weigerde zijn plannen te veranderen, of dat hij weer naar Joanie en de meisjes ging, of was het gewoon het simpele feit dat ze nu alleen naar de uitreiking van de Golden Globes moest en dat aan haar ouders moest uitleggen. Of misschien gewoon omdat ze wist dat ze hem tien dagen niet zou zien. Alles bij elkaar gaf het haar een ellendig gevoel toen ze de badkamer inging en de douche opendraaide.

Ze stond er een hele tijd onder, liet het water over haar gezicht stromen en vroeg zich af of hij ooit zou veranderen. Of zou hij altijd alleen willen slapen, en besluiten dat het te lastig was om na het werk nog langs te komen, en voor eeuwig met Joanie getrouwd blijven? Terwijl haar tranen zich vermengden met het hete water, en ze zich voorhield dat het dwaas van haar was om zo van streek te zijn, kon ze de antwoorden niet vinden.

Toen ze de douche na een halfuur eindelijk uitdraaide, was ze uitgeput. Hij was inmiddels waarschijnlijk al op kantoor, en ze vond het raar te bedenken dat hij nog in de stad was, dat hij nog twee dagen in de stad zou zijn, en dat ze hem niet zou zien. Maar toch, als ze probeerde dat soort gevoelens aan hem uit te leggen, dat ze hem nodig had, dat ze gewoon bij hem wilde zijn, scheen hij dat niet te snappen.

'Hoe denk je dat dat komt?' vroeg dokter Green haar vaak.

'Weet ik het?' had Allegra meer dan eens snauwerig geantwoord.

'Denk je dat het te wijten is aan een gebrek aan betrokkenheid van zijn kant?' drong dokter Green meestal aan. 'Of geeft hij misschien niet zoveel om jou als jij om hem? Of misschien is hij gewoon niet in staat tot een verbintenis zoals jij die graag zou willen,' opperde ze treffend. Dat volgde steevast op een bekend onderwerp dat Allegra altijd van haar stuk bracht. Waarom suggereerde ze altijd dat de mannen in Allegra's leven haar veel te weinig gaven? Waarom was het een steeds weer terugkerend onderwerp, en waarom bleef ze maar volhouden dat het een patroon was? Het irriteerde haar echt.

Allegra gooide de rest van de muffins met bosbessen weg. Hij had bijna alles opgegeten, en zij had toch geen trek. Ze zette verse koffie, en ging zich daarna aankleden. Om halfnegen was ze klaar om naar haar werk te gaan, en ze had nog wat tijd over voor ze het verkeer op de snelweg trotseerde. Ze keek op haar horloge. Ze wist dat haar moeder om vier uur al naar de studio was gegaan, maar ze sprak een boodschap in op het antwoordapparaat waarin ze bevestigde dat ze vrijdagavond bij hen kwam eten, en dat ze alleen zou komen. Ze was er zeker van dat er commentaar zou komen als ze daar vrijdag kwam, helemaal als ze vertelde waar hij was. Maar tot dan hoefde ze het in elk geval niet te horen.

En toen toetste ze uit haar hoofd een nummer in Beverly Hills in waar de helft van de vrouwen in Amerika hun rechterarm voor zouden geven. Ze waren bevriend sinds hun veertiende, waren in het tweede jaar van de middelbare school een maand of zes als vriendje en vriendinnetje met elkaar omgegaan, en waren sindsdien de beste vrienden. Hij antwoordde zoals altijd, tenzij hij 'bezig' was of uit, bij het tweede belletje, en ze glimlachte toen ze de bekende stem hoorde, die voor alle oren behalve die van haar ondraaglijk sexy klonk.

'Hoi, Alan, ik ben het maar. Geen reden tot opwinding.' Ze moest altijd glimlachen als ze met hem praatte, zo iemand was hij.

'Om deze tijd?' Hij klonk of hij ontzet was door haar telefoontje, maar ze wist dat hij meestal tamelijk vroeg opstond. Hij was sinds drie weken terug uit Bangkok, waar zijn laatste film was opgenomen. Ze wist ook dat hij net een romance met de Britse filmster Fiona Harvey had beëindigd. Dat had ze van zijn impresario gehoord. 'Wat heb je vannacht uitgespookt? Ben je gearresteerd? Bel je me om je borgtocht te betalen?'

'Inderdaad. Haal me over twintig minuten uit het Beverly Hills politiebureau.'

'Vergeet het maar. Alle advocaten horen in de cel thuis. Wat mij betreft kun je daar blijven.' Hij was dertig jaar oud, en had het gezicht en het lichaam van een Griekse god, maar hij was ook een intelligente en heel aardige man. Hij was een van Allegra's beste vrienden en hij was de enige man die ze bedenken kon die ze mee wilde nemen naar de uitreiking van de Golden Globes. Ze moest lachen om de gedachte aan Alan Carr als tweede keus. De meeste vrouwen in Amerika zouden alles over hebben voor alleen maar een ontmoeting met hem.

'Wat ga je zaterdag doen?' vroeg ze, terwijl ze als een kind haar benen liet bungelen, en probeerde niet aan Brandon te denken en van streek te raken.

'Dat gaat je niks aan, als je het niet erg vindt,' zei hij zogenaamd verontwaardigd.

'Heb je een afspraak?'

'Waarom? Wou je weer een van je angstaanjagende compagnons voor me regelen? Ik vind dat die laatste erg genoeg was, heks die je bent!'

'Kom, schiet op zeg, klojo. Dat was geen afspraakje en dat weet je best. Jij had iemand nodig die alles van Peruaans recht wist, en dat is haar vak, zwam dus niet zo. Toevallig weet ik dat ze je die avond voor een waarde van ongeveer drieduizend dollar gratis rechtskundig advies heeft gegeven, hou dus op met zeiken.'

'Wie zeikt er?' Hij klonk gemaakt zedig en deed of hij geschokt was door haar taalgebruik.

'Jij, en je hebt mijn vraag niet beantwoord.'

'Ik heb een afspraakje met een meisje van veertien, waardoor ik waarschijnlijk in de gevangenis zal belanden. Waarom?'

'Ik heb een gunst van je nodig.' Ze kon hem alles zonder omwegen en zonder gêne vertellen; ze hield van hem als van een broer.

'Ja, dat is niets nieuws. Je hebt altijd een gunst van me nodig. Wie wil er nu weer mijn handtekening hebben?'

'Niemand. Geen levende ziel. Ik heb je lichaam nodig.'

'Zo, dat is een boeiend voostel.' In de afgelopen veertien jaar, sinds hun laatste poging tot een romance, was de gedachte meer dan eens bij hem opgekomen dat hij het weer bij haar moest proberen, maar ze was zo als een zusje voor hem, dat hij zich er niet goed toe kon brengen. Maar toch, ze was mooi en intelligent, en hij kende haar beter en mocht haar liever dan welke andere vrouw ook op deze planeet. Maar misschien was dat juist het probleem. 'Wat had je precies in gedachten voor dit versleten, getekende oude lichaam?'

'Niets prettigs, dat zweer ik.' Toen lachte ze. 'Eigenlijk zal het niet zo vervelend zijn. Het kan zelfs leuk zijn. Ik heb een begeleider nodig voor de Golden Globes. Mam en pap zijn beiden genomineerd, en ook Carmen Connors, een van mijn cliënten, en nog twee andere cliënten ook. Ik moet erheen, en ik ga echt liever niet alleen.' Ze was eerlijk tegen hem, dat was ze altijd, en dat waardeerde hij heel erg.

'Wat is er met hoe heet hij ook alweer gebeurd?' Alan wist heel goed hoe hij heette, en hij had Allegra ook al meer dan eens verteld dat hij hem niet mocht. Hij vond Brandon een koele blaaskaak. Toen hij dat de eerste keer tegen Allegra zei, had ze weken niet meer tegen hem gesproken. Daarna was ze eraan gewend geraakt omdat Alan geen gelegenheid voorbij liet gaan om haar te zeggen wat hij dacht, maar deze keer ontzag hij haar.

'Hij moest naar San Francisco."

'Wat aardig van hem, Al. Geweldige timing. Geweldige vent. Om zijn vrouw te bezoeken?'

'Nee, hufter die je bent, om zijn kinderen te bezoeken. Hij begint maandag aan een rechtszaak.'

'Ik geloof niet dat ik het verband helemaal begrijp,' zei hij koeltjes.

'Hij zal zijn kinderen dan een aantal weken niet kunnen zien, dus wil hij ze nu opzoeken.'

'Zijn alle vluchten van San Francisco naar Los Angeles afgelast? Waarom kunnen de kleine schatjes niet hierheen komen om hun pappie te zien?'

'Dat laat hun moeder niet toe.'

'Nou, dat brengt jou in een verdomd vervelende situatie, hè?'

'Ja, dat is zo, daarom bel ik jou. Kun je?' vroeg ze hoopvol. Het zou echt leuk zijn om met hem te gaan. Het was altijd leuk met Alan. Het was alsof ze weer kind waren, ze maakten grapjes, lachten heel wat af en maakten een hoop drukte.

'Het is wel een opoffering, maar als het echt moet, denk ik dat ik mijn plannen wel kan wijzigen...' Hij zei het zuchtend, en zij lachte.

'Zeikerd, ik wed dat je niets te doen hebt.'

'Wel waar. Ik zou eigenlijk gaan bowlen.'

'Jij?' Ze lachte nog harder. 'Het zou nog geen vijf minuten duren voor je een hele zwerm fans om je heen had. Jij kunt helemaal niet gaan bowlen.'

'Ik zal je een keer meenemen om het te bewijzen.'

'Afgesproken. Dat zou ik echt leuk vinden,' zei ze blij. Hij had haar zoals gewoonlijk weer uit de penarie geholpen. Ze hoefde niet in haar eentje naar de prijsuitreiking. Alan Carr was een vriend op wie ze altijd kon rekenen.

'Hoe laat zal ik je afhalen, Assepoester?' Hij klonk verheugd over de afspraak. Hij genoot altijd van haar gezelschap.

'Het begint nogal vroeg. Zes uur?'

'Ik zal er zijn.'

'Bedankt, Alan,' zei ze gemeend. 'Ik stel dit erg op prijs.'

'Doe in godsnaam niet zo verdomde dankbaar. Je verdient beter dan mijn gezelschap - je verdient het dat die zak met je meegaat, als dat is wat je wilt. Je moet mij dus niet bedanken. Denk maar dat ík een bofkont ben. Dat moet je denken. Wat jij nodig hebt is wat meer houding. Hoe ben je in godsnaam zo nederig geworden? Je bent te slim om zo te zijn. Ik zou die vent dolgraag een paar dingen aan zijn verstand brengen. Hij weet niet hoe gelukkig hij is. San Francisco, m'n reet...' mopperde Alan. Allegra lachte, maar ze voelde zich stukken beter.

'Ik moet naar mijn werk. Ik zie je dan zaterdag. En doe me een plezier, probeer nuchter te blijven, doe je dat?'

'Zeur niet zo. Geen wonder dat je geen begeleider kunt krijgen.'

Ze plaagden elkaar. Hij dronk stevig, maar hij werd zelden dronken en hij misdroeg zich nooit. Ze dolden gewoon graag een beetje. Maar ze voelde zich weer mens toen ze naar haar werk reed. Alan had haar echt opgemonterd.

De hele dag voelde ze zich beter over alles dan ze vroeg in de ochtend had gedaan. Ze had een bespreking met de organisatoren van Brams tournee, werkte een paar details uit voor Carmens veiligheid, had een ontmoeting met een andere cliënt over de trust voor haar kinderen, en aan het eind van de middag besefte ze tot haar verbazing dat ze helemaal niet meer aan Brandon had gedacht. Het zat haar nog steeds dwars dat hij niet met haar naar de Golden Globes ging, maar ze voelde zich er tenminste niet meer zo ellendig over als vanochtend. En nu ze erover nadacht, besefte ze dat ze zich als een dwaas had gedragen. Hij had er recht op zijn kinderen te zien. En misschien had hij gelijk. Misschien moesten ze inderdaad allebei aan hun carrière denken, hun werk doen, en elkaar zien als er tijd over was. Het was geen erg romantische manier van leven, maar misschien was het op het ogenblik alles waar ze ruimte voor hadden. Misschien was dat helemaal niet zo erg, en misschien was zij gewoon te veeleisend, zoals hij van tijd tot tijd opmerkte.

'Is dat wat je denkt?' vroeg dokter Green haar die namiddag toen ze elkaar zagen voor hun wekelijkse afspraak.

'Ik weet niet wat ik denk,' gaf Allegra toe. 'Ik weet wat ik denk dat ik hebben wil, maar als ik dan met Brandon praat, krijg ik het gevoel dat ik onredelijk ben en te veel van hem vraag. Het kan ook zijn dat ik hem gewoon afschrik.'

'Dat is een interessante mogelijkheid,' zei dokter Green koeltjes. 'Waarom denk je dat je hem afschrikt?'

'Omdat ik meer van een relatie wil dan waar hij aan toe is.'

'En denk je dat jij daar wel aan toe bent? Waarom?' vroeg dokter Green met belangstelling.

'Ik geloof dat ik echt met hem wil samenleven, en dat hij daar als de dood voor is.'

'Waarom denk je dat?' Dokter Green begon te vermoeden dat Allegra vooruitgang boekte.

'Ik denk dat hij bang is, omdat hij 's avonds naar zijn eigen huis terug wil. Als het aan hem ligt, brengt hij de nacht echt niet bij mij door.'

'Wil hij wel dat je bij hem komt? Heeft het iets met territorium te maken?'

'Nee.' Allegra haalde haar schouders op. 'Hij zegt dat hij zijn eigen terrein nodig heeft. Hij heeft een keer gezegd dat hij zich getrouwd voelt als hij 's morgens naast mij wakker wordt. Dat was geen prettige ervaring voor hem, dus wil hij dat niet meer.'

'Daar moet hij dan een oplossing voor vinden, of voor de rest van zijn leven alleen blijven. De keuze is aan hem. Maar zijn keuze heeft invloed op jouw leven met hem, Allegra.'

'Dat weet ik. Maar ik wil hem niet haasten.'

'Na twee jaar is het geen haasten,' zei dokter Green met een misprijzend gezicht. 'Het wordt tijd dat hij het een en ander gaat veranderen. Tenzij jij tevreden bent met de toestand zoals hij nu is,' zei ze, altijd de keuze aan Allegra latend. 'Als dit is wat je wilt, mogen we niet klagen, hè? Wil je dit?'

'Ik weet het niet; ik geloof het niet,' zei Allegra een beetje zenuwachtig. 'Ik zou meer willen. Ik vind het niet fijn als hij zich terugtrekt in zijn eigen wereld. Of zelfs als hij zonder mij naar San Francisco gaat.' En om wat ze toen bekende voelde ze zich nogal dwaas. 'Ik maak me soms zorgen over zijn ex-vrouw, dat ze hem terugkrijgt. Ze is nog steeds heel afhankelijk van hem. Ik denk dat dat er ook toe bijdraagt dat hij terugschrikt voor een verbintenis.'

'Nou, hij zal toch een keer een besluit moeten nemen, vind je ook niet, Allegra?'

'Ik denk het wel,' zei ze voorzichtig. 'Maar ik denk niet dat het goed zou zijn om een ultimatum te stellen.'

'Waarom niet?' vroeg dokter Green onverschrokken.

'Dat zou hij niet prettig vinden.'

'En?' Ze drong harder aan, zoals ze wilde dat Allegra aan zou dringen bij Brandon.

'Hij zou de relatie kunnen beëindigen als ik hem te veel op zijn huid zit.'

'En wat zou dat betekenen?' vroeg dokter Green haar.

'Ik weet het niet,' zei Allegra met een angstig gezicht. Ze was een sterke vrouw, en toch was ze nooit sterk genoeg met Brandon, net zomin als met de twee mannen vóór hem. Ze durfde dat niet, en daarom kwam ze na bijna vier jaar nog steeds bij dokter Green.

'Als de relatie eindigt, ben jij weer vrij om iemand te ontmoeten die meer bereid is zich te binden. Zou dat zo vreselijk zijn?'

'Waarschijnlijk niet.' Allegra glimlachte verontrust. 'Maar wel eng.'

'Natuurlijk. Maar daar kom je wel overheen. Het doet je waarschijnlijk heel wat meer kwaad als je tot in lengte van dagen gaat zitten wachten tot Brandon de paarlen hemelpoorten eens een keer openmaakt, dan de angst iemand tegen te komen die er meer voor openstaat je lief te hebben, Allegra. Wel iets om over na te denken, vind je niet?' Ze keek Allegra strak aan, en toen, met haar gebruikelijke warme glimlach, was de sessie voorbij.

In sommige opzichten was het net of ze bij een waarzegster, een zigeunerin was geweest. Als ze wegging probeerde Allegra in haar hoofd alles te doorlopen wat ze had gezegd, en er waren altijd dingen die ze zich herinnerde, en andere die ze zich wanhopig probeerde te herinneren maar die ze vergeten was. Maar alles bij elkaar genomen deden die sessies haar goed, en ze hadden door de jaren heen heel wat werk verricht betreffende haar neiging om mannen uit te zoeken die haar niet konden of wilden liefhebben. Het was een bekend patroon in haar leven waar ze liever niet aan wilde denken of over praten. Ze hoopte dat ze na al die tijd vorderingen maakte.

Ze ging terug naar haar kantoor, werkte wat zaken af, en had aan het eind van de dag een bespreking met Malachi O'Donovan, een nieuwe cliënt. Hij was een vriend van Bram Morrison, haar zeer succesvolle rockzanger. Hij was iets minder beroemd, maar ook heel belangrijk. Hij kwam oorspronkelijk uit Liverpool, maar had allang het Amerikaanse staatsburgerschap omdat hij met een Amerikaanse was getrouwd. Zijn vrouw heette Rainbow, en hun twee kinderen heetten Swallow en Bird. Allegra was eraan gewend. In de wereld van de rockmuziek werd weinig gedaan of gezegd dat Allegra nog verbaasde.

O'Donovan had een veelbewogen leven achter de rug met arrestaties en drugs, een stuk of wat aanrandingen, en een paar ranzige rechtszaken. Door de jaren heen had hij korte tijd in de gevangenis, en een heleboel tijd met advocaten doorgebracht, en hij leek zeer geboeid te zijn door Allegra. Hij ging eerst op de versiertoer, maar toen ze dat negeerde en nadrukkelijk zakelijk bleef, gedroeg hij zich uiteindelijk normaal, en hadden ze een interessant gesprek. Ze dacht dat ze hem wel kon helpen met een paar juridische problemen, waarvan de meeste voortsproten uit een wereldtournee die hij op touw probeerde te zetten, maar hij raakte verdwaald in de bureaucratie en de juridische kwesties.

'Ik zal kijken wat ik kan doen, Mal. Ik laat van me horen zodra ik een paar dossiers van je heb gekregen van je huidige raadsman.'

'Maak je maar niet druk over mijn vorige advocaat.' Met een schouderophalen stond hij op. 'Dat is een klootzak,' zei hij met een zwaar accent.

'We hebben zijn papieren toch nodig.' Ze glimlachte vriendelijk tegen hem. 'Ik bel je zodra ik iets weet.'

Hij mocht haar heel graag. Morrison had hem niet naar de verkeerde gestuurd. Ze was slim, en ze kwam zonder geouwehoer meteen ter zake. Daar hield hij van. 'Je kunt me altijd bellen, schat,' zei hij zachtjes terwijl Regenboog al naar de lift liep. Allegra deed alsof ze hem niet had gehoord, en ze ging terug om haar kantoor af te sluiten.

Uiteindelijk ging ze die avond zelf laat naar huis. Ze las een paar dossiers door en bekeek nog een paar contracten van Bram. Carmen had net een heel interessant aanbod gekregen voor een film die echt belangrijk voor haar kon zijn. Het was fascinerend werk en Allegra was er dol op.

Ze was in een goede stemming toen ze thuiskwam en pas toen drong het tot haar door dat ze de hele dag niets van Brandon had gehoord. Ze vroeg zich af of hij geïrriteerd was door haar aandringen over de Golden Globes die ochtend.

Ze belde hem om een uur of negen op zijn kantoor, en hij klonk of hij blij was haar stem te horen. Hij vertelde dat hij de laatste dertien uur onafgebroken had gewerkt, en dat hij haar net had willen bellen.

'Heb je gegeten?' vroeg ze bezorgd, met spijt dat ze boos op hem was geworden. En toen herinnerde ze zich wat dokter Green tegen haar had gezegd. Ze had het recht om meer te verwachten dan hij bereid of geneigd was haar te geven.

'Ze brengen ons om de zoveel uur wat broodjes. De helft van de tijd vergeten we ze op te eten.'

'Je zou naar huis moeten gaan en op een fatsoenlijk tijdstip gaan slapen,' zei ze, verlangend dat hij naar haar huis zou komen. Maar deze keer vroeg ze hem dat niet, en hij stelde het niet voor. Hij zei alleen dat hij weer aan het werk moest.

'Ik bel je morgen voor ik naar San Francisco vertrek.'

'Dan ben ik bij mijn ouders. Ik ga vanuit kantoor meteen door.'

'Misschien bel ik dan niet,' zei hij domweg, en ze kon wel gillen. Waarom ging hij alles uit de weg waar zij om gaf, vooral haar familie? Het had allemaal te maken met zijn ziekelijke angst zich te binden. 'Ik bel je als ik daar ben. Ik bel je thuis.'

'Wat je maar wilt,' zei ze kalm, blij dat ze de kans had gehad dit met Jane Green te bespreken. Dat leek het altijd zoveel eenvoudiger en overzichtelijker en minder dramatisch te maken. Het was eigenlijk zo simpel. Hij was niet in staat zich voor haar open te stellen en vrijelijk van haar te houden. Maar zou hij dat ooit kunnen? Ze wilde met hem trouwen, als hij ooit gescheiden zou zijn en voldoende ontspannen om echt van haar te houden. Ze dacht dat hij dat wel deed, op zijn eigen manier, maar het was ook duidelijk dat hij ernstig belemmerd werd door zijn herinnering aan wat hem was overkomen met Joanie.

'Heb je een oplossing gevonden voor de Golden Globes?' vroeg hij plotseling. Het verbaasde haar dat hij daar over begon, het was nogal een pijnlijk onderwerp.

'Ja, dat is geregeld,' zei ze kort. 'Ik ga met Alan.'

'Carr?' Hij klonk geschokt. Hij had verwacht dat ze alleen zou gaan, met haar ouders.

'Ik dacht dat je gewoon met je broer en je ouders zou gaan, of zo.'

Ze glimlachte om zijn naïviteit. De uitreiking van de Golden Globes was een van de mondainste evenementen van het jaar, en het was niet iets waar ze met haar twintigjarige broertje heen zou gaan. 'Daar ben ik een beetje te oud voor, weet je. Alan is prima, hoor. Hij zal me de hele avond aan het lachen maken en grove dingen zeggen over alle grote sterren, maar ze kennen hem en zijn dol op hem.'

'Ik had niet verwacht dat je meteen een invaller voor me zou zoeken,' zei hij, en hij klonk op zijn teentjes getrapt en jaloers. Ze lachte, dit was misschien goed voor hem.

'Ik ben, wanneer dan ook, liever bij jou dan bij Alan,' zei ze eerlijk.

'Als je daar maar aan denkt,' zei hij lachend. 'Dat is nogal een compliment, Allie. Ik heb mezelf nooit op dezelfde hoogte geplaatst 'als Alan Carr.'

'Nou, laat het je maar niet naar het hoofd stijgen,' zei ze plagend. Ze praatten nog een paar minuten en hingen toen op. Hij had niet voorgesteld om de nacht bij haar door te brengen en toen ze er in bed over nadacht, voelde ze zich weer gedeprimeerd. Ze was negenentwintig en had een vriend die het grootste deel van de tijd liever alleen in zijn eigen bed sliep dan bij haar. En die haar in de steek liet bij een gebeurtenis die belangrijk voor haar was om bij zijn ex-vrouw en twee dochters te zijn. Hoe je het ook wendde of keerde, of hoe aanvaardbaar je het ook liet klinken, het kwetste haar gevoelens. En ze voelde zich er eenzaam door. Hij hield er zijn eigen gewoontes op na, en wat haar behoeftes ook waren, hij deed altijd wat hij zelf wilde.

'Je verdient beter dan dat.' Ze hoorde de stem van dokter Green in haar oren, en ze wist niet meer of ze dat met zoveel woorden had gezegd, of dat het de kern was van wat ze bedoelde. Maar toen ze in slaap begon te vallen zag Allegra de intense bruine ogen van haar therapeut naar haar staren, en de boodschap nog eens kracht bijzetten. Ik verdien beter dan dat, fluisterde ze tegen zichzelf... beter dan dat... maar wat hield dat in? En toen, plotseling, zag ze alleen nog Alan... hij lachte... maar lachte hij tegen haar? Of om Brandon?

3

Het huis van de familie Steinberg in Bel Air was verre van vorstelijk, maar het was een van de aantrekkelijkste huizen in de buurt, en het was groot en gezellig. Blaire had het jaren geleden zelf ingericht toen ze er, kort na de geboorte van Scott, waren komen wonen. Ze was goed in het opnieuw bekleden van dingen en het opknappen van kamers, ze zagen er dan altijd weer fris en netjes en als nieuw uit. Haar kinderen plaagden haar ermee dat hun huis constant een werk in uitvoering was. Maar ze hield ervan het er als nieuw uit te laten zien, en ze gebruikte een hoop frisse, vrolijke kleuren. Het geheel gaf je een gevoel van elegantie en warmte, en iedereen kwam er graag op bezoek. Het uitzicht vanaf de patio en uit de zitkamer was spectaculair. Ze had het er nu al maanden over dat ze de muren van de keuken door glas wilde vervangen, maar ze had het zo druk met haar show dat ze daar nog niet aan toe was gekomen.

Allegra ging van haar werk meteen door naar het huis van haar ouders, en zoals altijd als ze daar kwam, voelde ze zich omringd door de warmte en de weldaad van haar familie en van het huis waarin ze was opgegroeid. Haar kamer zag er nog net zo uit als elf jaar geleden toen ze naar college ging. Het behang en de gordijnen en de sprei waren tijdens haar rechtenstudie een keer vernieuwd met een perzikkleurig moiré. Soms bleef ze hier een nachtje of een weekend slapen. Het was altijd fijn en ontspannend om thuis te komen en bij hen te zijn. Haar kamer lag op dezelfde etage als de suite van haar ouders, die bestond uit hun slaapkamer, twee mooie kleedkamers, en twee werkkamers die ze gebruikten als ze thuis moesten werken, wat nogal eens voorkwam. Er waren ook nog twee logeerkamers op die etage. Boven hadden Sam en Scott ieder hun eigen suite, en een grote zitkamer voor gemeenschappelijk gebruik. Ze deelden een enorme tv, een klein filmscherm, een biljarttafel, en een fantastische geluidsinstallatie die ze van hun vader hadden gekregen met Kerstmis. Het was de droom van elke tiener, en er hingen altijd wel een stuk of vijf van Sams vriendinnen rond om met elkaar te praten over school, hun plannen voor college en hun vriendjes.

Sam was in de keuken toen Allegra binnenkwam, en je kon moeilijk over het hoofd zien hoe mooi ze was geworden dit laatste jaar. Met haar zeventieneneenhalf jaar was haar schoonheid plotseling nog opvallender geworden dan hij al was. Volgens de compagnons van haar vader had ze alle kwaliteiten om een ster te worden, en haar moeder gromde altijd als ze dat zeiden. Sams eerste prioriteit was altijd school geweest. Blaire vond het niet erg dat ze tussendoor wat modellenwerk deed, maar ze was niet erg enthousiast over het idee dat haar jongste kind actrice zou worden. Het was een harde carrière en bij alles wat ze elke dag om zich heen zag, begon ze te denken dat ze liever had dat Sam zich buiten de showbusiness hield. Maar ze konden niet veel zeggen. Ze had er haar hele leven mee te maken gehad, en op het ogenblik leek Sam niets liever te willen dan een carrière als actrice. Ze had zich gericht tot de Universiteit van Californië, Northwestern, Yale en de Universiteit van New York om te vragen wat ze te bieden hadden op het gebied van de toneelkunst, en gezien haar uitstekende cijfers maakte ze bij allemaal een goede kans. Maar in tegenstelling tot Allegra een tiental jaren eerder, wilde zij niet naar het oosten. Ze wilde in Los Angeles blijven, en misschien zelfs thuis blijven wonen. Ze wilde naar de Universiteit van Californië, en werd daar meteen aangenomen. Toen Allegra vrijdagavond na haar werk binnenkwam, was Sam een appel aan het eten, en haar lange blonde haar viel als een geelgouden gordijn over haar rug. Haar ogen waren enorm en net zo groen als die van haar zus.

'Hallo, kleintje. Hoe is het?' Allegra was blij haar te zien. Ze liep naar haar toe, gaf haar een kus en sloeg een arm om haar schouders.

'Goed, hoor. Ik heb van de week voor een Engelse fotograaf gewerkt. Hij was cool. Ik hou wel van die buitenlanders, ze zijn aardig tegen me. In november heb ik voor een Franse fotograaf geposeerd. Hij was onderweg naar Tokio. Deze job was voor de L.A. Times. En ik heb een eerste montage van paps nieuwe film gezien.' Als alle tieners sprong ze van de hak op de tak, maar Allegra kon het volgen.

'Hoe was paps film?' vroeg Allegra, terwijl ze een paar worteltjes pakte en Ellie hartelijk omhelsde. Ellie was al twintig jaar hun kokkin, en nu joeg ze hen beiden de keuken uit.

'Hij was wel oké. Moeilijk te zeggen. Sommige scènes zaten nog op de verkeerde plaats. Maar het zag er wel cool uit.' Dat deed Sam ook. Allegra glimlachte in zichzelf toen het jongere meisje naar boven holde. Ze was een en al armen en benen en haar; ze was als een prachtig wild veulen dat overal overheen sprong. Ze leek zo jong, en toch plotseling zo volwassen. Het was niet te geloven hoe snel dat was gegaan, maar ze was bijna een vrouw. Toen Allegra elf jaar geleden naar Yale vertrok, was Sam pas zes, en zo dachten ze in sommige opzichten allemaal nog steeds aan haar, als de baby.

'Ben jij dat?' riep haar moeder van boven aan de trap, terwijl ze over de leuning tuurde. Ze zag er nauwelijks ouder uit dan haar dochters. Het zachtrode haar was hoog opgestoken, en omlijstte haar gezicht. Er zaten twee pennen en een potlood ingestoken. Ze droeg een spijkerbroek en een zwarte coltrui en hoge Converse gymschoenen die ze voor Sam had gekocht, maar die wilde ze niet dragen. Blaire zag eruit als een kind, tot je dichterbij kwam en zag hoe mooi ze was, op een vriendelijke manier beroerd door de jaren, en met hetzelfde ranke figuur als haar dochters. 'Hoe is het met je, lieverd?' vroeg ze terwijl ze Allegra kuste en toen wegholde om de telefoon aan te nemen. Het was Simon. Hij was laat omdat er een probleem was op kantoor, maar hij zou op tijd thuis zijn voor het eten.

Het was hun innige verbondenheid die hen al die jaren gered had van de spanningen van Hollywood, dat en het feit dat zij en Simon een geweldig huwelijk hadden. Ze gaf het niet vaak toe, maar Blaires leven was een puinhoop toen ze hem ontmoette. Ze was ten einde raad geweest, en het leek erop dat alles zich ten goede keerde toen ze eenmaal getrouwd waren. Haar carrière ging van start, hun kinderen kwamen snel en gemakkelijk en waren heel erg welkom. Ze hielden van hun huis, hun kinderen, hun werk en van elkaar. Er was helemaal niets dat een van beiden er nog aan toe had willen voegen, behalve misschien meer kinderen. Ze was zevenendertig toen Sam geboren werd, en dat had ze destijds al bijna te oud gevonden, daarom stopte ze. Nu speet het haar dat ze er niet minstens nog een bij had genomen, maar aan de drie kinderen die ze hadden beleefden ze veel vreugde, ondanks een incidenteel kibbelpartijtje met Samantha. Blaire wist dat ze een beetje verwend was, maar ze was een lief meisje. Ze deed het goed op school, deed eigenlijk nooit iets echt verkeerds, en dat ze van tijd tot tijd ruzie maakte met haar moeder, hoorde eigenlijk bij haar leeftijd en haar cultuur.

Toen Blaire de telefoon had neergelegd, liep ze naar boven, zag Allegra in haar kamer uit het raam staan staren, en ging naar binnen.

'Je weet dat je altijd, wanneer je maar wilt, thuis kunt komen, hè?' zei ze zacht terwijl ze naar het trieste gezicht van haar oudste kind keek. Ze wilde wel vragen of er iets mis was, maar dat durfde ze niet zo goed. Blaire was altijd bang dat Allegra niet voldoende emotionele steun van Brandon kreeg. Hij was onafhankelijk in alles, en hij leek zich totaal niet bewust te zijn van Allegra's behoeften en gevoelens. Blaire had twee jaar lang haar best gedaan om hem aardig te vinden, maar dat lukte gewoon niet.

'Dank je, mam.' Allegra glimlachte tegen haar en liet zich toen met uitgespreide armen en benen op het grote hemelbed vallen. Soms was het heerlijk om hier gewoon te zijn, zelfs als ze maar voor een paar uurtjes thuiskwam, maar ze stoorde zich ook weleens aan de greep die ze nog op haar hadden. Ze had nog zo'n sterke band met hen dat het haar soms verontrustte. Ze hield zoveel van hen dat ze nooit de banden had doorgeknipt die andere vrouwen van haar leeftijd allang hadden verbroken. Maar waarom zou ze? Brandon klaagde dat ze te veel aan haar familie klitte. Hij beweerde dat het ongezond was, en niet normaal. Maar ze kon zo goed met hen opschieten en ze steunden haar altijd in alles. Wat moest ze dan doen? Het contact verbreken omdat ze tegen de dertig liep?

'Waar is Brandon?' vroeg haar moeder, en ze probeerde het terloops te laten klinken. Ze had Allegra's boodschap dat ze alleen kwam gekregen, en ze moest toegeven dat ze opgelucht was, maar dat zei ze natuurlijk niet. 'Moest hij laat werken?'

'Hij moest naar San Francisco, naar de meisjes,' zei Allegra, net zo terloops als haar moeder. Maar beiden wisten dat ze er alleen maar zo losjes over praatten om de indruk te wekken dat ze zich niet bezorgd maakten en dat ze zich er niet aan ergerden.

'Maar morgen zal hij zeker terug zijn.' Blaire glimlachte, ze vond het vervelend voor Allegra dat hij er nooit voor haar leek te zijn. Maar ze was geschokt door het antwoord van haar dochter.

'Nou, nee. Hij wilde het weekend bij hen zijn. Hij begint maandag aan een rechtszaak, en hij wist niet wanneer hij ze dan weer kon zien.'

'Komt hij niet naar de prijsuitreiking?' vroeg Blaire verbluft. Betekende dit iets? Wat dit een van de eerste tekenen van een einde aan de relatie? Ze probeerde alleen verbaasd en niet hoopvol te kijken.

'Nee, en zo erg is het niet.' Allegra loog omdat ze niet wilde toegeven dat ze behoorlijk van streek was geweest. Het gaf haar zo'n kwetsbaar gevoel als ze haar moeder over haar problemen met Brandon vertelde. Het gevoel dat ze er niet tegen opgewassen was als ze narigheid met hem had. Haar moeder had dat nooit met haar vader. De relatie van haar ouders was altijd perfect geweest. 'Ik ga met Alan.'

'Dat is aardig van hem,' zei Blaire met een strak gezicht. Ze ging in een gemakkelijke stoel naast het hemelbed zitten. Allegra keek naar haar. Ze wist dat nu de onvermijdelijke vragen zouden komen. Waarom was hij nog niet gescheiden? Waarom moest hij steeds naar San Francisco om zijn ex-vrouw te spreken? Had ze het idee dat deze relatie ergens toe zou leiden? Besefte ze wel dat ze op haar volgende verjaardag dertig werd? 'Vind je het niet vervelend als hij er niet is voor dingen die voor jou belangrijk zijn?' De strakke blik uit haar moeders heldere blauwe ogen sneed door haar ziel, en Allegra probeerde zich daar tegen te verzetten.

'Soms wel, maar zoals hij zegt, we zijn allebei volwassen mensen met drukke banen en een hoop verplichtingen. Soms kunnen we er gewoon niet voor elkaar zijn, en dat moeten we onder ogen zien. Het heeft geen zin om daar veel ophef over te maken, mam. Hij heeft twee kinderen in een andere stad, en die wil hij zien.'

'Zijn timing lijkt alleen niet zo best. Vind je ook niet?' Allegra kon wel gillen toen ze haar moeder zo hoorde. Het laatste wat ze vanavond wilde was Brandon verdedigen. Ze was er zelf ook boos over, en ze wilde zijn gedrag niet goedpraten tegenover haar moeder. Maar terwijl de twee vrouwen een blik wisselden, verscheen er een lange, donkerharige jongeman in de deuropening.

'Over wie zitten jullie daar te kletsen? Brandon, neem ik aan, of is er een nieuwe ster aan het firmament?' Haar broer, Scott, was net aangekomen van het vliegveld, en Allegra ging met een verrukte grijns rechtop zitten toen hij twee lange stappen nam, naast haar ging zitten en haar omarmde.

'Mijn god, je bent weer gegroeid,' zei ze met een zucht, terwijl haar moeder met een liefdevolle glimlach naar hen keek. Hij leek precies op zijn vader. Hij was bijna twee meter lang en leek nu gelukkig uitgegroeid te zijn. Hij speelde basketbal op Stanford. 'Wat voor schoenmaat heb je nu?' plaagde Allegra. Haar voeten waren klein voor haar lengte, maar Sam had maat negen, en Scott had maat dertien toen ze het hem de vorige keer vroeg.

'Nog steeds dertien, je wordt bedankt.' Hij liep naar zijn moeder om haar te omarmen en ging toen op de grond zitten om met hen te babbelen. 'Waar is pap?'

'Onderweg naar huis, hoop ik. Hij heeft een poosje geleden gebeld. Sam is boven. En we eten over tien minuten.'

'Ik rammel van de honger.' Hij zag er geweldig uit en aan de blik van zijn moeder was duidelijk te zien hoe trots ze op hem was. Dat waren ze allemaal. Hij werd vast een fantastische dokter. 'En wat zeggen de ingewijden?' vroeg hij aan Blaire. 'Ga je winnen, zoals gewoonlijk, of ga je ons voor de verandering een keer te schande maken?'

'Jullie te schande maken, lijkt me.' Ze lachte en probeerde niet aan de Golden Globes te denken. Zelfs na al die jaren van het schrijven en produceren van succesvolle shows, maakten dit soort ceremonies haar altijd nerveus. 'Ik denk dat pap degene is die ons trots gaat maken dit jaar,' zei ze cryptisch, en verder wilde ze niets zeggen. Vijf minuten later reed hij de oprit in. Ze haastten zich allemaal naar beneden, en Blaire riep naar boven naar Sam dat ze moest ophouden met telefoneren en moest komen eten.

Het was een geanimeerde maaltijd, waarbij de twee mannen probeerden met een serieus gesprek uit te komen boven de herrie die de vrouwen maakten met geroddel en nieuwtjes en gepraat over de prijzen, en Sams spervuur van vragen over Carmen: hoe ze was, wat ze droeg en met wie ze uitging. En temidden van dat alles zat Blaire achterovergeleund, glimlachend naar hen te kijken, naar haar drie kinderen en naar de man van wie ze al zoveel jaren hield. Hij was nog steeds lang en donker en knap, net als Scott. Hij was een fractie kleiner dan zijn zoon, hij werd een beetje grijs aan de slapen en er waren kleine rimpeltjes rond zijn ogen, maar deze kleine tekentjes van het ouder worden maakten hem alleen nog maar aantrekkelijker. Hij zag er fantastisch uit, en Blaire kreeg nog steeds vlinders in haar buik als ze naar hem keek. Maar tegenwoordig kwam er ook een beetje droefheid bij kijken, als ze zich zorgen maakte over het feit dat ze aan het veranderen was. Hij leek nooit te veranderen, hij leek er alleen maar beter op te worden naarmate hij ouder werd. Maar zij voelde zich nu anders. Ze maakte zich meer zorgen dan vroeger, over hem, over de kinderen, over haar carrière, over het feit dat haar kijkcijfers het afgelopen jaar een ietsje waren gedaald, en over Samantha die naar college ging. Stel dat ze toch naar het oosten ging, of besloot in het studentenhuis te gaan wonen als ze naar de universiteit ging? Wat moest ze doen als ze allemaal echt weg waren? Stel dat ze haar niet meer nodig hadden... of als ze de show kwijtraakte? Wat zou er met haar gebeuren als alles voorbij was? En als de dingen ooit zouden veranderen met Simon? Maar ze wist dat dat onzin was.

Ze probeerde er soms met Simon over te praten. Ze had plotseling zoveel angsten, over haarzelf, haar leven, haar lichaam. Het was pas een jaar of twee zo, en ze wist dat haar uiterlijk veranderd was, ook al zeiden alle mensen dat het niet zo was. Ze werd ouder en ze was tot het pijnlijke besef gekomen dat zij meer leek te veranderen dan Simon. Het verbaasde haar hoe snel het allemaal was gegaan, en dat ze nu al vierenvijftig was. En binnenkort was ze vijfenvijftig... en dan zestig... Ze zou het wel uit willen schreeuwen: O, mijn god, en: Stop de klok... wacht nog even... ik heb meer tijd nodig. Ze vond het vreemd dat Simon dat niet begreep. Misschien omdat mannen meer tijd hadden. Hun hormonen begonnen niet plotseling te veranderen als ze vijftig werden, hun uiterlijk veranderde niet zo merkbaar, en zij konden altijd nog een vrouw krijgen die de helft jonger was, en nog een stuk of wat kinderen. Zelfs als ze die niet wilden, wat Simon altijd zei als ze hem eraan herinnerde dat hij nog steeds kinderen kon hebben en zij niet. Maar zelfs al wilde hij ze niet, hij had de keuze, en dat was het verschil tussen hen. Maar als ze al deze dingen tegen hem probeerde te zeggen, zei hij alleen maar dat ze overwerkt was en dat ze dwaas deed. 'In godsnaam, Blaire, het laatste wat ik wil is meer kinderen. Ik hou van onze kinderen, maar als Sam niet gauw volwassen wordt en in haar eigen appartement de geluidsbarrière gaat doorbreken, word ik nog gek.' Dat zei hij wel, maar Blaire wist dat hij ook niet wilde dat ze wegging. Ze was hun baby. Toch vroeg ze zich af waarom het voor hem allemaal zoveel gemakkelijker was, waarom hij zich minder opwond over dingen, waarom hij zich minder zorgen maakte over de cijfers van Scott, of over het feit dat Allegra na twee jaar nog steeds een relatie met Brandon had die nog steeds getrouwd was met een andere vrouw.

Maar niets van dat alles kwam ter sprake aan de eettafel. Ze praatten over andere dingen. Simon en Scott praatten over basketbal, over Stanford, en over een mogelijke reis naar China. En toen hadden ze het allemaal over de Golden Globes, en Scott plaagde Sam met een jongen met wie hij haar de vorige keer had zien uitgaan. Hij zei dat het joch een echte klojo was, en Samantha verdedigde hem vurig, hoewel ze volhield dat ze hem helemaal niet leuk vond. Blaire kondigde aan dat de kijkcijfers, na een korte daling de vorige maand, weer omhoog waren gegaan, en dat ze de volgende zomer de tuin en de keuken ging opknappen.

'Moet dat nieuws voorstellen?' plaagde Simon, en ze wisselden een liefdevolle blik. 'Wanneer ben je niet bezig ergens iets uit te slopen en er iets anders weer in te stoppen? En bovendien, ik vind de tuin mooi zoals hij is. Waarom zou je hem veranderen?'

'Ik heb een fantastische Engelse tuinarchitect gevonden, en die zegt dat hij in twee maanden alles kan veranderen. De keuken is een ander verhaal,' zei ze grinnikend. 'Ik hoop dat jullie allemaal graag naar Jack in the Box gaan, we zullen van mei tot september al onze maaltijden daar gebruiken.' Er werd gemeenschappelijk gegromd, en Simon keek zijn zoon betekenisvol aan.

'Ik denk dat dat net de goede periode is voor onze trip naar China.

'Jij gaat helemaal nergens naartoe.' Ze keek hem recht aan. 'We gaan dit jaar de hele zomer opnames maken, en ik ga hier niet weer in m'n eentje achterblijven.' De twee mannen gingen elk jaar samen op reis, meestal ergens heen waar Blaire hen niet kon bereiken, zoals Samoa, of Botswana. 'Je mag een weekendje naar Acapulco.' Scott lachte om hen, en het plagen en de woordenwisselingen gingen door tot na negenen, toen Allegra opstond en zei dat ze naar huis moest. Ze had nog werk liggen dat die avond gedaan moest worden.

'Je werkt te hard,' zei haar moeder berispend. Allegra beantwoordde die opmerking met een glimlach.

'En jij niet?' Haar moeder werkte harder dan wie ook. Allegra had daar een groot respect voor. 'Ik zie jullie morgen bij de Globes,' zei ze, toen ze allemaal opstonden van tafel.

'Ga je met ons mee?' vroeg haar moeder, en zij schudde haar hoofd.

'Alan is altijd laat, en hij komt altijd overal tien miljoen vrienden tegen. Hij wil na afloop waarschijnlijk nog ergens heen. We kunnen jullie beter daar ontmoeten, anders worden jullie gek van ons.'

'Ga je met Alan en niet met Brandon?' vroeg Samantha verbaasd, en haar oudere zus knikte.

'Waarom?'

'Hij moest naar San Francisco, naar zijn kinderen,' zei Allegra op zakelijke toon. Ze had het gevoel dat ze het al vierduizend keer had uitgelegd, en het begon haar te vervelen.

'Weet je zeker dat hij niet met zijn ex-vrouw naar bed gaat?' vroeg Sam botweg, en even benam ze Allegra de adem. Allegra reageerde snel toen ze haar adem weer terug had, en ze was woedend op haar zusje vanwege die vraag.

'Dat is een valse rotopmerking, en nergens voor nodig. Je moet een beetje op je woorden letten, Sam,' zei Allegra fel.

'Nou, je hoeft je niet zo op te winden,' zei Sam, die er heel erg katachtig uitzag toen de twee zussen tegen elkaar stonden te sissen. 'Misschien heb ik wel gelijk, en werd je daarom zo giftig toen ik het zei.'

'Schei uit,' zei Scott tegen Sam toen hij zag dat Allegra er overstuur van raakte. 'Haar seksleven gaat ons geen bliksem aan.'

'Bedankt,' fluisterde Allegra later tegen hem toen ze hem welterusten kuste, maar ze vroeg zich ook af waarom die opmerking van Sam haar zo van streek had gemaakt. Was dat echt wat ze dacht? Was dat waarvoor ze bang was? Natuurlijk niet. Joanie was een dikke, afhankelijke zeur, en Brandon zei vaak genoeg tegen haar dat zijn ex-vrouw zo onaantrekkelijk was geworden. Daar ging het niet om. Het ging erom dat het zo kwetsend was hem steeds te moeten verdedigen. Haar hele familieavond blijkbaar dat hij er had moeten zijn, en dat vond zij ook. Inwendig was ze eigenlijk woedend dat hij er niet was.

Ze zat er de hele weg naar huis aan te denken die avond, en tegen de tijd dat ze thuis was, was ze weer behoorlijk kwaad op hem. Ze zat er nog een tijdje over te piekeren, en besloot ten slotte hem te bellen. Het nummer van zijn hotel kende ze uit haar hoofd, en ze toetste het met bevende vingers in. Misschien kon ze hem overhalen om toch nog terug te komen. Maar dan zou ze weer aan Alan moeten uitleggen dat hij niet met haar mee hoefde, en dat zou gênant zijn, ook al waren ze zulke goede vrienden dat ze alles tegen hem kon zeggen, zoals hij het ook zou zeggen als hij er boos om was.

Ze belden naar Brandons kamer voor haar, en ze wachtte eindeloos. Het was na tienen, maar hij nam niet op. Ze vroeg hun om het nog eens te proberen, voor het geval ze de verkeerde kamer hadden gebeld, maar hij was er gewoon niet. Hij was kennelijk nog bij Joanie over de scheiding aan het praten. Brandon zei dat ze soms, als de meisjes naar bed waren, nog uren zaten te argumenteren. Maar terwijl ze dat dacht, schoten de woorden van Sam, dat hij met Joanie naar bed ging, haar ineens te binnen. Allegra werd steeds nijdiger, op hem omdat hij daar was, en op haar zusje omdat ze dat had gezegd. Ze had er geen behoefte aan over hem te tobben of zich onzeker te voelen om iets dat een tiener had gezegd. Er gebeurde genoeg in haar leven zonder dit gezeur. Ze had net opgehangen toen de telefoon ging, en ze glimlachte. Ze zat zich op te winden over niets. Het was waarschijnlijk Brandon die net terug was in het hotel. Maar het was Brandon niet, het was Carmen, en ze huilde.

'Wat is er?'

'Ik ben net met de dood bedreigd.' Snikkend zei ze dat ze terug wilde naar Oregon. Maar haar carrière zou niet zomaar ophouden te bestaan. Ze had nu filmcontracten, en de hele wereld wilde een stukje van Carmen Connors.

Allegra fronste haar wenkbrauwen. 'Hoe heb je die gekregen? Probeer te kalmeren en vertel het me.'

'Het kwam met de post. Ik had vandaag vergeten de post te openen, en ik kom net thuis van een etentje, dus toen maakte ik de post open, en daar was het. Er staat' - ze barstte weer in tranen uit - 'er staat dat ik een kreng ben en dat ik het niet verdien om nog een uur te leven. Hij zegt dat hij weet dat ik hem bedrieg en dat ik een hoer ben en dat hij me wel zal krijgen.'

O, hemel, dacht Allegra. Over dat soort moest je je zorgen maken. Degenen met het waanidee dat ze een relatie hadden, of een recht, en dat ze op de een of andere manier onrechtvaardig waren behandeld. Met dat soort mensen moest je oppassen, maar ze wilde Carmen niet nog banger maken. 'Klinkt dit naar iemand die je kent? Iemand met wie je uit bent geweest en die misschien boos is omdat je niet nog een keer met hem uit wilt?'

Ze moest het op z'n minst vragen, hoewel ze wist hoe terughoudend Carmen was. In tegenstelling tot wat de roddelbladen schreven, leefde Carmen als de maagd Maria.

'Ik heb al acht maanden geen afspraakjes gehad,' zei ze verdrietig, 'en de laatste twee mannen met wie ik uit ben geweest, zijn inmiddels getrouwd.'

'Dat dacht ik al. Oké, laten we dit even rustig bekijken. Zet het alarm aan,' zei ze beheerst, alsof ze tegen een kind sprak.

'Heb ik al gedaan.'

'Mooi. Bel de bewaker bij de poort en vertel hem van de brief. Ik zal de politie en de fbi bellen en een afspraak voor morgen maken. Het heeft geen zin om dat nog vanavond te doen, maar ik laat het ze vast weten. De politie kan elk halfuur patrouillewagens langs je huis sturen. En neem een van de honden mee naar binnen, dan voel je je wat veiliger.'

'Dat kan niet... ik ben bang voor ze,' zei Carmen zenuwachtig, en Allegra lachte, wat de spanning een beetje wegnam.

'Dat bedoel ik dus. Ze jagen iedereen de stuipen op het lijf. Laat ze dan in ieder geval los op het terrein lopen. Weet je, het is waarschijnlijk allemaal onzin, maar het kan geen kwaad om voorzichtig te zijn.'

'Waarom doen ze dit soort dingen?' jammerde Carmen. Ze had al eerder bedreigingen ontvangen, en ze maakten haar altijd doodsbang, maar tot nu toe had niemand gedreigd haar echt kwaad te doen. Het waren maar praatjes, en elke beroemdheid die Allegra kende had weleens bedreigingen ontvangen. Het hoorde er gewoon bij, maar leuk was het nooit. Haar eigen ouders hadden ze ook gekregen, en er was een dreigement geweest dat Sam ontvoerd zou worden toen ze elf was. Haar moeder had voor zes maanden een bodyguard voor haar ingehuurd, en die maakte hen allemaal gek door dag en nacht tv te kijken en koffie te morsen op hun tapijten. Maar als het moest, zou Allegra er een voor Carmen inhuren. Eigenlijk wilde ze er een voor haar nemen voor de Golden Globes. Er waren er twee die ze erg prettig vond en die ze vrij vaak gebruikte. Een daarvan was een vrouw.

'Ze zijn gewoon stom, Carmen. Ze willen aandacht, en ze denken dat als ze maar dicht genoeg bij jou kunnen komen, ze ook een beetje in de belangstelling staan. Het is een verknipte manier van doen, maar probeer je er niet te veel van aan te trekken. Ik zal proberen een paar mensen voor je te regelen voor morgenavond, een man en een vrouw, dan lijkt het gewoon of je met een ander stel bent,' zei Allegra geruststellend. Ze had al vaker met dit bijltje gehakt voor andere cliënten, en ze kon iemand heel goed kalmeren.

'Misschien ga ik gewoon niet,' zei Carmen gespannen. 'En als iemand me nou neerschiet bij de prijsuitreiking?' Ze begon weer te huilen en te jengelen over teruggaan naar Portland.

'Niemand schiet jou neer bij de ceremonie. Kom op, je kunt ook met ons meegaan. Met wie ga je?'

'Een of andere vent die Michael Guiness heet. De studio heeft dat voor me geregeld. Ik ken hem niet eens,' zei ze met afkeer. Allegra sprak haar snel moed in.

'Ik wel. Hij is oké.' Hij was homo, zag er heel goed uit, en was een van hun aankomende jonge acteurs. Ze dachten waarschijnlijk dat het goed voor zijn imago zou zijn als hij met Carmen Connors gezien werd. Het feit dat hij homo was, was een vrij goed bewaard geheim. 'Ik zal overal voor zorgen. Doe jij nu maar rustig aan en probeer wat te slapen.' Ze wist dat Carmen soms de hele nacht opbleef en naar oude films op de tv keek omdat ze bang was, of eenzaam.

'Met wie ga jij?' vroeg Carmen terloops, ze nam aan dat het Brandon was. Ze had hem een paar keer ontmoet en ze vond hem erg beschaafd en heel erg saai. Ze was verbaasd over Allegra's antwoord.

'Ik ga met een oud schoolvriendje, Alan Carr,' zei Allegra achteloos. Ze maakte notities voor zichzelf dat ze morgenochtend de politie en de fbi moest bellen.

'O, mijn god!' zei Carmen verbijsterd. 'Dé Alan Carr? Echt waar? Heb je met hém op school gezeten?'

'De enige echte,' zei Allegra, geamuseerd door haar reactie. Dat gebeurde vaker.

'Ik heb al zijn films gezien.'

'Ik ook, en geloof me, sommige zijn waardeloos.' Maar sommige waren ook geweldig, dat wist ze. 'Ik vertel hem steeds dat hij een andere impresario nodig heeft, maar Alan is nogal koppig.'

'O, mijn god, hij is eindeloos.'

'Wat nog beter is, hij is heel aardig. Je zult hem mogen.' Ze vroeg zich af of Alan Carmen zou mogen. Misschien zouden ze het heel goed met elkaar kunnen vinden bij de prijsuitreiking, dat zou voor iedereen leuk zijn. 'Jij en Michael kunnen met ons meerijden als je wilt, en na afloop kunnen we nog ergens wat gaan drinken of zo.'

'Ja, leuk.' Tegen de tijd dat ze het gesprek beëindigden, klonk ze een stuk gelukkiger. Allegra zat een poosje uit het raam te staren en bedacht dat het leven soms toch wel vreemd was. Het grootste sekssymbool van Amerika had al acht maanden geen afspraakje gehad en werd met de dood bedreigd door gekken die dachten haar te bezitten. Daar klopte toch iets niet, om het zacht uit te drukken. En Carmen was ervan onder de indruk dat Allegra Alan Carr kende. Het was een beetje een omgekeerde wereld.

Na haar gesprek met Carmen keek Allegra op haar horloge. Ze hadden meer dan een uur zitten praten. Het was bijna middernacht en Allegra durfde Brandon bijna niet meer te bellen, maar ze besloot het toch te doen. Hij had haar waarschijnlijk teruggebeld toen ze met Carmen aan het telefoneren was. Maar toen ze het hotel weer belde, was hij er nog steeds niet. Ze liet weer een boodschap achter, deze keer met de vraag of hij haar terug wilde bellen.

Toen ze om één uur naar bed ging had ze nog steeds niets van Brandon gehoord, maar ze wilde het niet nog eens proberen. Ze begon zich nogal dwaas te voelen, en ze deed haar best om niet aan de woorden van Sam te denken. Ze wist niet wat Brandon uitspookte, maar ze was er zeker van dat hij niet met Joanie in bed lag. Ze kon zich er echter ook geen voorstelling van maken wat hij op dit tijdstip in San Francisco aan het doen kon zijn. Het was een slaperige stad, en naar wat zij ervan had gezien, ging om negen of tien uur alles potdicht. Hij was beslist niet in een nachtclub. Hij zat waarschijnlijk gewoon met Joanie te redetwisten over het huis of de flat bij Tahoe. Sam had niet het recht om zulke dingen over hem te zeggen. Ze was nog steeds furieus als ze daaraan dacht. Waarom deed iedereen altijd zo onaangenaam over hem? En waarom moest zij altijd voor hem opkomen en zijn gedrag verklaren?

De telefoon bleef zwijgen en eindelijk, om een uur of twee, viel ze in slaap. Om vier uur ging eindelijk de telefoon, en in de veronderstelling dat hij het was, sprong ze met een bonzend hart overeind. Maar het was Carmen. Ze had een geluid gehoord en ze was doodsbang. Ze fluisterde in de telefoon, en ze was zo bang dat er nauwelijks een touw aan vast te knopen was. Het duurde bijna een uur om haar weer te kalmeren, en Allegra overwoog of ze erheen zou gaan. Maar Carmen hield vol dat ze inmiddels weer oké was. Het was vijf uur en Carmen schaamde zich dat ze gebeld had, maar Allegra stelde haar gerust en zei dat het geen probleem was.

'Probeer nou wat te slapen, anders zie je er vanavond niet uit, en je gaat waarschijnlijk winnen, dus dan moet je mooi zijn. En nu terug naar bed,' zei Allegra, alsof ze haar grote zus was.

'Oké.' Carmen lachte en voelde zich een klein kind. Vijf minuten nadat ze het licht had uitgedaan, sliep Allegra. Ze was bekaf. Ze bewoog niet tot acht uur 's morgens toen Brandon belde en haar wakker maakte.

'Was je op?' vroeg Brandon, terwijl zij probeerde haar stem wakker te laten klinken, en vervolgens kreunde toen ze de klok zag. Ze had niet meer dan vijf uur slaap gehad, en dat voelde ze.

'Meer dan eens, om precies te zijn,' zei ze. 'Carmen had een probleempje.'

'Goeie god, ik begrijp niet waarom je dat allemaal pikt. Je zou een telefonische boodschappendienst moeten nemen, of gewoon je telefoon uitschakelen.' Maar zo zat zij niet in elkaar, en de aard van haar werk ook niet, maar dat had hij nooit begrepen.

'Het geeft niet. Ik ben eraan gewend. Ze is met de dood bedreigd.' Ze keek weer even naar de klok die op vijf over acht stond, en dacht eraan dat ze de politie en de fbi moest bellen om het aan te geven. Ze kreeg een drukke ochtend. 'Waar was je gisteravond?' Allegra deed haar best niet beschuldigend te klinken en niet aan de woorden van Sam te denken toen ze de vraag stelde.

'Ik was met een paar vrienden op stap. Wat was er zo belangrijk? Waarom heb je me twee keer gebeld?'

'Niets,' zei ze, en ze voelde zich meteen in de verdediging gedrongen. 'Ik wilde me alleen maar melden en hallo zeggen. Ik dacht dat je gisteravond bij de kinderen zou zijn.' Als dat níet zo was, waarom moest hij dan vrijdagavond al weg?

'Dat was ik ook, maar de vlucht was laat, en Joanie zei dat ze een lange dag hadden gehad, en toen heb ik dus een paar jongens gebeld met wie ik gewerkt heb. We zijn wat bars afgegaan en aan de praat geraakt.' Soms vergat ze dat hij daar gewoond had. 'Ik dacht dat er iets mis was toen ik in het hotel kwam en zag dat je had gebeld, maar ik nam aan dat je inmiddels wel zou slapen. Ik zou me misschien net als jouw cliënten kunnen gedragen en je op de raarste tijden van de dag of de nacht bellen.' Hij was er sterk op tegen dat ze zo laat gebeld werd, maar de meeste cliënten deden dat alleen maar als ze dachten dat het echt nodig was.

'Zo te horen amuseer je je nogal,' zei ze, en ze probeerde niet zo boos en teleurgesteld te klinken als ze zich voelde.

'Dat gaat best. Soms is het leuk om weer hier te zijn. Gisteravond was heel plezierig met de jongens. Ik was hier al eeuwen niet op kroegentocht geweest.' Haar trok het niet aan, maar voor hem was het waarschijnlijk leuk om weer eens met zijn vrienden uit te gaan. Hij werkte erg hard en deed dit soort dingen bijna nooit. 'Ik haal de meisjes om negen uur op. Ik heb beloofd dat we vandaag naar Sausalito en misschien ook naar Stinson gaan. Het is echt jammer dat je er niet bij kunt zijn,' zei hij, met wat meer warmte in zijn stem.

'Ik moet vanochtend naar de politie voor Carmen, en waarschijnlijk ook naar de fbi, aangezien die brief met de post kwam. En dan heb ik vanavond de Golden Globes.'

'Dat kan een plezierige avond worden,' zei hij, volkomen ongedwongen, alsof het nooit de bedoeling was geweest dat hij daar ook zou zijn. 'Hoe was het etentje gisteravond?'

'Goed. Zoals altijd. De familie Steinberg op z'n best en op z'n slechtst. Scott is thuis, dus dat was leuk. Sam begint een beetje een grote mond te krijgen tegenwoordig. Het zal de leeftijd wel zijn, maar ik kan niet zeggen dat ik het leuk vind.'

'Dat komt omdat je moeder haar in alles toegeeft. Als je het mij vraagt, is dat de beste manier om er een verwend rotkind van te maken, en daar is ze een beetje te oud voor. Het verbaast me dat je vader niet wat strenger optreedt.' Ze vond Brandon een beetje intolerant, en hoewel ze het niet helemaal oneens was met hem, was ze toch verbaasd dat hij haar familie zo gemakkelijk bekritiseerde. Zij lette er altijd op dat ze alleen maar aardige dingen over zijn kinderen zei.

'Mijn vader aanbidt haar. En ze heeft de laatste tijd meer modellenwerk gedaan. Dat is haar waarschijnlijk zo naar het hoofd gestegen dat ze denkt alles maar te kunnen zeggen.' Ze dacht nog aan Sams opmerking van gisteravond, en nu was ze daar extra nijdig over omdat Sam haar voor niets ongerust had gemaakt. Raar eigenlijk, dat ze zich zo door haar op de kast had laten jagen, maar dat kwam alleen maar omdat ze zich ongelukkig had gevoeld over het feit dat hij het weekend in San Francisco doorbracht.

'Vandaag of morgen komt ze nog in de problemen met dat modellenwerk. Een van de fotografen zal avances gaan maken, of ze geven haar drugs. Ik denk dat dat hele wereldje ongezond voor haar is. Het verbaast me dat je ouders haar dat toestaan.' Voor Brandon was de hele showbusiness een poel des verderfs, in alle vormen en variaties. Het was een wereld die hij sterk afkeurde. Hij zei ook vaak dat hij zijn dochters nooit zou toestaan modellenwerk te doen, of te acteren, of ook maar iets te doen dat hen in de schijnwerpers zou brengen. Hij zei ook altijd heel duidelijk tegen Allegra dat hij hun beroep hard en onaantrekkelijk vond, ook al waren haar ouders er ontzettend ver mee gekomen, en dat zij er kennelijk genoegen in schepte.

'Misschien heb je gelijk,' zei ze diplomatiek, terwijl ze zich afvroeg of ze gewoon te veel verschilden, of dat het kwam omdat hij weg was, en zij het gevoel had dat hij haar in de steek had gelaten. Zelfs na twee jaar was het soms moeilijk te weten of dit voor haar de juiste keus was. Meestal vond ze dat hij de juiste man voor haar was, maar er waren ook momenten, zoals nu, dat ze het gevoel had dat ze vreemden voor elkaar waren.

'Ik moet nu gaan om de meisjes op te halen,' zei hij, en toen op kalmerende toon: 'Ik bel je vanavond wel.'

'Dan ben ik bij de Golden Globes,' zei ze vriendelijk.

'Dat is ook zo. Dat was ik vergeten,' zei hij, en ze kon hem wel slaan om de manier waarop hij dat zei. 'Dan bel ik morgenochtend.'

'Bedankt.' En toen, zichzelf erom verafschuwend, voegde ze eraan toe: 'Het spijt me dat je er niet zult zijn.'

'Je zult je toch wel amuseren. Ik veronderstel dat Alan Carr een betere begeleider is voor dat soort dingen dan ik. Hij weet tenminste met wie hij praat. Ik niet. Zorg dat hij zich gedraagt, en zeg hem dat je mijn meisje bent, Allie. Geen geintjes,' zei hij, en ze glimlachte, weer enigszins vermurwd. Hij bedoelde het goed, en hij hield van haar, hij begreep gewoon niet hoe belangrijk die ceremonies voor haar waren. Het was haar leven, belangrijk voor haar familie en voor haar werk.

'Ik zal je missen. En voor de goede orde, ik zou liever met jou gaan dan met Alan.'

'Ik zal proberen er volgend jaar bij te zijn, lieverd, dat beloof ik.' Hij klonk zelfs alsof hij het meende.

'Het is goed,' zei ze, en ze wou dat hij hier bij haar in bed was. Dat was tenminste een terrein waar ze nooit enig verschil tussen hen voelde, alleen maar overeenkomsten. Op seksueel gebied konden ze het bijzonder goed samen vinden. En uiteindelijk zou de rest ook wel goed komen. Scheidingen waren nooit gemakkelijk. 'Veel plezier met de meisjes, schat. Zeg maar dat ik ze mis.'

'Dat zal ik doen. Ik spreek je morgen weer. Ik zal vanavond naar je uitkijken op het nieuws.' Maar daar lachte ze om. Zij was wel de laatste persoon die hij te zien zou krijgen. Ze was geen genomineerde, of een presentatrice. Wat de camera's van het nieuws betrof behoorde ze gewoon tot de onbeduidende massa, tenzij ze een glimp van haar opvingen als een van haar ouders won, of misschien Carmen. Maar de shots van de winnaars hielden ze altijd klein. Het enige wat de aandacht op haar zou kunnen vestigen was dat ze met Alan Carr was, maar als tamelijk onbekende, betwijfelde ze of zelfs dat haar voor de camera zou krijgen. Ze dacht niet dat Brandon haar te zien zou krijgen.

Ze hingen op, en ze voelde zich beter nu ze met hem gesproken had. Soms begreep hij haar milieu gewoon niet, en hij was traag met het op orde brengen van zijn leven, maar hij was een geweldige man, en ze moest altijd aan iedereen uitleggen dat ze echt van hem hield. Het was jammer dat ze zijn goede kanten niet zo duidelijk zagen als zij.

Ze stond op, zette koffie en belde toen de politie, de fbi en de veiligheidsdienst die Carmens huis bewaakte. Ze kwamen bij elkaar in het huis van Carmen, en Allegra had de zekerheid dat al het mogelijke werd gedaan om haar te beschermen. Ze had contact opgenomen met haar twee favoriete bodyguards, Bill Frank en Gayle Watels, beiden ex-medewerkers van de Bijzondere Bijstandseenheid van de politie, en gelukkig waren ze allebei vrij en hadden ze erin toegestemd een poosje voor Carmen te werken. Ze gingen die avond met haar mee naar de uitreiking van de Golden-Globes, en Carmen was opgelucht nu ze zo goed beschermd zou worden. Allegra had Gayle naar Fred Hayman gestuurd voor een jurk, wat geen eenvoudige opgave was aangezien het een jurk moest zijn die haar holster en andere wapens moest maskeren. Maar de dames bij Fred waren gewend aan ongebruikelijke opdrachten.

Allegra liet Carmen achter in de handen van de kapper en de visagist en ging naar huis. Het was inmiddels kwart over vier en ze had amper tijd om te douchen, haar haar te doen, en de lange, nauwsluitende zwarte jurk aan te trekken die ze voor de gelegenheid had gekocht. Hij was onopvallend en bescheiden, maar prachtig van snit en ontzettend mooi. Hij was ontworpen door Ferre, en er hoorde een prachtige witte organdie mantel bij. Ze droeg er de oorbellen met parels en diamant bij die haar vader haar had gegeven voor haar vijfentwintigste verjaardag. Haar lange, zijdeachtige blonde haar was hoog opgestoken in soepel vallende krullen, en ze zag er opwindend en sexy uit toen Alan Carr arriveerde. Ook hij zag er adembenemend uit in een nieuwe smoking van Armani. Hij droeg een witzijden overhemd met een smalle kraag en zonder das, en zijn donkere haar was naar achteren geborsteld. Hij zag er zelfs nog beter uit dan in zijn laatste vijf films.

'Wow!' zei hij, nog voor zij hetzelfde kon zeggen. Haar jurk had een split tot boven aan haar been en onthulde een paar kantachtige zwarte kousen, en ze droeg zwart satijnen sandalen met hoge hakken. 'Verwacht je van me dat ik me zal gedragen als je er zo uitziet?' vroeg hij, zogenaamd ongelovig, en ze lachte toen ze hem kuste. Hij rook het parfum in haar hals en in haar haar en hij vroeg zich voor de zoveelste keer af waarom hij de laatste jaren nooit had geprobeerd hun oude liefde weer op te laten vlammen. Hij begon te denken dat hun tijd weer gekomen was, en Brandon Edwards kon de pot op.

'Dank u, meneer. Jij ziet er ook heel knap uit,' zei ze, terwijl ze hem bewonderend en met oprechte genegenheid bekeek. 'Je ziet er echt geweldig uit, weet je.'

'Daar hoef je niet zo verbaasd over te doen,' zei hij grinnikend.

'Dat is niet beleefd.'

'Ik vergeet soms gewoon hoe knap je bent. Ik denk aan jou zo'n beetje zoals ik aan Scott denk - je weet wel, gewoon een groot kind, met een gescheurde spijkerbroek en vuile gympen.'

'Je breekt mijn hart. Hou verder je mond maar. Je ziet er heerlijk uit,' zei hij bewonderend. Er was plotseling iets teders in zijn stem, en in zijn ogen kwam iets dat ze niet meer had gezien sinds ze veertien waren, en dat ze nu niet wilde zien. Ze deed of ze het niet had gemerkt. 'Zullen we gaan?' vroeg hij, terwijl zij een avondtasje met een gesp van parels en bergkristal oppakte. Alles aan haar uiterlijk was perfect. Ze vormden een verbluffend mooi paar. Ze wist dat ze constant door de pers achtervolgd zouden worden, nu ze met hem was. Ze zouden willen weten wie ze was, en of ze al dan niet een vloedgolf van nieuwe geruchten over zijn liefdesleven in omloop moesten brengen.

'Ik heb tegen Carmen gezegd dat we haar ophalen,' zei Allegra tegen hem terwijl ze naar de wachtende limousine liepen. Het was een verlengde, en ze twijfelde er niet aan dat ze er allemaal in zouden passen. Alan leaste hem, compleet met chauffeur, op jaarbasis. Het hoorde bij zijn huidige contract. 'Is dat oké?'

'Ja, hoor. Ik ben vanavond niet een van de genomineerden, dus ik heb geen haast om daar te komen. Verdorie, misschien moesten jij en ik 'm smeren en ergens anders heen gaan. Je ziet er zo mooi uit, het is zonde om dat aan al die pummels te verspillen, en al die klootzakken van de roddelbladen.'

'Kom, kom, wees een brave jongen,' zei ze berispend, en hij kuste haar nek, maar op een speelse manier.

'Zie je hoe goed ik me gedraag? Nooit het haar van een meisje in de war brengen. Ik ben door experts getraind.' Hij zag er ongelooflijk knap uit toen hij haar hielp bij het instappen, en ze glimlachte toen hij naast haar schoof.

'Weet je, de helft van de vrouwen in Amerika zou hun rechterarm, hun linker trouwens ook, ervoor over hebben om hier naast je te zitten. Ik bof toch maar, hè?' Ze grijnsde en hij lachte, maar hij was in elk geval wel zo fatsoenlijk om gegeneerd te kijken.

'Doe niet zo gek, Al. Ik ben degene die boft. Je ziet er werkelijk grandioos uit vanavond.'

'Wacht maar tot je Carmen ontmoet. Zij is echt adembenemend mooi.'

'Ze kan niet in jouw schaduw staan, meisje,' zei hij galant, maar ze waren allebei verbluft toen ze bij haar huis aankwamen en Carmen op de oprit verscheen. Ze werd geflankeerd door de bodyguards die Allegra voor haar had aangenomen. Bill zag eruit als een muur in smoking, en Gayle zag er bedrieglijk ingetogen uit in een heel mooie, bronskleurige jurk met lovertjes die haar koperkleurige haar en haar figuur goed deed uitkomen. Het bijbehorende jasje maskeerde volkomen de beide wapens die ze droeg: een Walther ppk.380 en een Derringer .38 Special. Maar het was Carmen die hun de adem benam, en wel zo dat Alan letterlijk met stomheid geslagen was. Ze droeg een hooggesloten roodzijden jurk met lange mouwen, die elke centimeter van haar perfecte figuur liet zien. Net als die van Allegra had hij een lange split die haar legendarische benen liet zien, en toen ze zich omdraaide, bleek er hoegenaamd geen rug in de jurk te zitten en kon je haar roomzachte huid tot aan haar welgevormde bips bewonderen. Haar zilverblonde haar was strak naar achteren gekamd in een elegante wrong, en ze zag er niet alleen buitengewoon sexy uit, maar ze slaagde er ook nog in een enigszins gedistingeerde indruk te maken. Ze leek een heel sexy versie van een heel jonge Grace Kelly.

'Wow!' zei Allegra voor hen beiden. 'Je ziet er fantastisch uit.'

'Vind je het mooi?' Carmen leek een kind toen ze tegen hen glimlachte, en ze bloosde verlegen toen Allegra haar aan Alan voorstelde. 'Ik vind het echt een hele eer je te ontmoeten,' zei ze, bijna stikkend in haar woorden. Hij gaf haar een hand en verzekerde haar dat hij haar ook altijd had willen ontmoeten. Hij zei dat Allegra alleen maar aardige dingen over haar had verteld, en Carmen glimlachte blij en dankbaar naar haar advocaat. 'Dan denk ik dat ze tegen je heeft gelogen. Ik kan soms echt onuitstaanbaar zijn,' grinnikte ze, en ze lachten allemaal.

'Dat hoort bij het vak,' excuseerde Alan haar simpelweg toen de twee bodyguards tegenover hen gingen zitten, elk aan een andere kant van de tv en de bar. Allegra zette de tv aan toen ze wegreden om te zien wie er aankwamen bij de Golden Globes, en net voor ze er zelf waren, zag ze haar ouders. Haar moeder had een donkergroene fluwelen jurk aan en ze zag er heel mooi uit terwijl de Steinbergs tegen de verslaggevers glimlachten. De reporter zei voor de kijkers thuis wie ze waren, net toen de limousine bij het appartement van Michael Guiness stopte. Hij wachtte al op hen en haastte zich naar buiten, groette iedereen, en sprong op de voorbank naast de chauffeur. Hij had al een keer met Alan in een film gewerkt, en Allegra stelde hem voor aan Carmen en haar bodyguards toen ze naar het Hilton reden. 'Ik ben nog nooit bij een uitreiking van de Golden Globes geweest,' zei Michael, opgewonden dat hij met hen ging. Hij was nauwelijks ouder dan Carmen, maar minder wereldwijs, en lang niet zo beroemd als zij. Eigenlijk had Carmen met Alan moeten gaan, dacht Allegra bij zichzelf. Maar dat zou een verhaal zijn waar de roddelbladen zich als gekken op zouden storten.

Toen ze het Hilton naderden, belandden ze in een lange rij van limousines die allemaal stonden te wachten tot ze zich konden ontdoen van hun luisterrijke passagiers, als stukjes fonkelend lokaas die werden uitgezet om de haaien die de wateren verkenden te prikkelen. Er stonden honderden verslaggevers in rijen van vier of vijf man dik, met camera's, uitgestoken microfoons en taperecorders, die hoopten op één moment, een glimp, een woord van een belangrijke persoon. En binnen was het nog erger. Daar hadden verslaggevers en cameramensen toestemming gekregen om in een daartoe aangewezen ruimte interviews af te nemen van de genomineerden of van op publiciteit beluste acteurs of actrices die hun een paar minuten wilden geven. Achter hen werden de rijen van fans tegen de muren zo dik dat de enorme lobby slonk tot een smal pad waar de mensen één voor één doorheen konden schuifelen naar de grote balzaal. En in de balzaal was elke grote of kleine televisie- of filmster die je maar bedenken kon te vinden. Het was een bijzondere groep, en zelfs onder de fans die buiten stonden heerste een sfeer van opgewonden verwachting. Elke keer als een limousine voorreed en er een nieuw gezicht verscheen, gilden de fans hun namen of juichten ze, en tientallen verslaggevers stormden naar voren in het licht van een honderdtal flitsende camera's.

Alleen al de aanblik leek Carmen Connors nog angstiger te maken. Ze was een jaar eerder al bij de Golden Globes geweest, maar ze wist dat de pers dit jaar, nu ze genomineerd was, nog begeriger zou zijn haar op te slokken. En nu ze gisteravond nog met de dood was bedreigd, maakten de aandacht en de menigte en de camera's haar nog nerveuzer.

'Gaat het wel?' vroeg Allegra moederlijk.

'Ja, hoor, prima,' zei ze. Het was niet veel meer dan gefluister.

'Bill en ik stappen als eersten uit,' verklaarde Gayle, 'dan Michael, en dan jullie. In het begin zullen wij tussen jou en de camera's zijn,' zei ze, en haar kalme toon straalde al iets van bescherming uit.

'Wij vormen de achterhoede,' verzekerde Allegra haar, maar ze wist ook dat de aandacht voor Alan extreem zou zijn. Het zou wat van de aandacht van Carmen kunnen afleiden, maar het zou ook meer verslaggevers aantrekken. Er was gewoon geen enkele manier om de pers hier te ontlopen. Er stonden honderden mensen op hen te wachten, misschien zelfs wel duizend. 'We zijn vlakbij je, Carmen. Je hoeft alleen maar de hal binnen te gaan. Daarna is het oké.' Er waren massa's andere sterren om hen af te leiden, hield Allegra haar kalm voor.

'Je raakt er wel aan gewend, kind,' zei Alan terwijl hij vriendelijk Carmens arm aanraakte. Ze had iets beminnelijks over zich dat hij prettig vond, en een kwetsbaarheid die hij in jaren niet had gezien, maar die hem erg aantrok. De meeste actrices die hij kende waren behoorlijk gehard.

'Ik geloof niet dat ik hier ooit aan zal wennen,' zei Carmen zacht. Ze keek naar hem op met grote, vriendelijke blauwe ogen, en hij had bijna zijn armen om haar heen geslagen, maar hij wist dat hij haar daarmee zou choqueren.

'Het lukt je wel,' zei Alan rustig. 'Er gebeurt niets met je. Ik krijg dat soort bedreigingen zo vaak. Ze zijn gewoon gek. Ze maken hun bedreigingen nooit waar.' Hij zei het vol vertrouwen, maar het was bepaald niet wat de fbi die middag had gezegd. Ze zeiden dat de meeste bedreigingen die ook uitgevoerd werden, in de regel werden voorafgegaan door een soort verklaring, zoals zij die bij de post had ontvangen: de overtuiging van de man dat ze hem bedroog, en dat ze hem iets schuldig was, hoewel zij er zeker van was dat ze hem niet eens kende. Ze waren het met Alan eens dat de meeste bedreigingen een zwakke schreeuw waren van verwarde, incompetente mensen, maar daar was altijd de enkeling die deed wat hij aankondigde en een ware catastrofe veroorzaakte. Zowel de politie als de fbi hadden haar aangeraden een poosje voorzichtig te zijn en evenementen waarbij haar aanwezigheid al was aangekondigd of werd verwacht, of plaatsen waar veel mensen kwamen, zo veel mogelijk te mijden. Haar verschijnen hier vanavond was precies wat ze niet moest doen, maar aan de andere kant, het hoorde bij haar vak om naar de Golden Globes te gaan, en dat wist ze. Ze probeerde er het beste van te maken, maar Allegra kon zien dat ze doodsbang was toen Carmen onbewust de hand van Alan pakte, hoewel ze hem nauwelijks kende. 'Ik ben bij je,' zei hij rustig, terwijl hij haar arm pakte en haar hielp met uitstappen en met haar naar Bill, Gayle en Michael liep, die op de stoep op haar wachtten. Alan liet haar geen moment uit het oog, en Allegra ook niet. Het onmiddellijke gevolg was dat er honderden verslaggevers op haar afstormden en de menigte luidkeels haar naam begon te schreeuwen. Allegra had zoiets nog nooit gezien. Het was alsof ze overspoeld werden door een vloedgolf, en zowel zij als Alan vroegen zich af wanneer Hollywood voor het laatst een ster had geproduceerd met zoveel charisma als Carmen.

'Arm kind,' zei hij medelijdend. Hij wist hoe het was. Maar hij had zich toch nooit zo overweldigd gevoeld als zij naar zijn gevoel deed. Hij was iets ouder geweest toen zijn eerste grote succes kwam, en omdat hij een man was, werd hij nooit in die mate lastig gevallen en werd hij niet zo uitgebuit. 'Kom mee,' zei hij terwijl hij Allegra vastgreep, maar ondertussen Carmen in de gaten hield, die glimlachend probeerde weg te komen terwijl ze bijna verdrukt werd door fans, verslaggevers en camera's. Er waren er nu honderden, en zelfs de rij limousines was geblokkeerd. Niemand kon zich bewegen tot de mensenmassa rond Carmen ontbonden kon worden. 'Laten we haar even helpen,' zei Alan, en hij begon zich door de menigte heen te werken waar de bodyguards strijd leverden, de politie erbij was gekomen, en Michael Guiness volkomen hulpeloos in de menigte was opgegaan. Maar in een paar tellen was Alan bij haar, met Allegra, die hem vasthield, en hij sloeg een stevige arm om Carmens schouders. 'Hallo, lui,' zei hij doelbewust, alsof hij zich opofferde om haar op adem te laten komen. En op het moment dat ze hem herkenden, werd de massa helemaal gek, en schreeuwden ze zijn naam en ook die van Carmen. 'Absoluut... Zeker weten... We hebben hier een winnaar... Dat klopt... Dank jullie wel... Blij hier te zijn... Miss Connors wordt een van de winnaars vanavond...' Hij bleef grapjes met hen maken terwijl hij zijn rugbyschouders vooruitstak in de menigte en door bleef lopen. Gayle en Bill zagen wat hij had gedaan en waren in staat om voor hen uit te lopen. Gayle trapte met een onschuldig gezicht met haar naaldhakken op verscheidene voeten, en Bill plaatste zijn ellebogen in ribben terwijl ze een weg voor haar vrijmaakten om het gebouw binnen te gaan. Het ging langzaam, maar eindelijk konden ze bewegen en Alan hield de vaart erin terwijl hij Carmen en Allegra vasthield. Even later waren ze binnen, met opnieuw gillende fans, en een nieuwe aanval van de media met televisiecamera's die in hun gezicht werden geduwd. Even probeerde Carmen opzij te gaan, maar Alan hield haar stevig vast, dwong haar door te lopen en bleef tegen haar praten om haar rustig te houden.

'Het is in orde,' bleef hij maar zeggen. 'Je doet het prima... Kom op, lachen voor de camera's. De hele wereld kijkt vanavond naar je.' Ze zag eruit of ze op het punt stond te gaan huilen, en hij greep haar nog steviger vast. En toen, met een laatste krachtsinspanning, waren ze in de balzaal, eindelijk bevrijd van hun achtervolgers. Een van de ruches op Allegra's mantel was een beetje gescheurd, en de split in Carmens jurk was zichtbaar langer geworden. Een van de fans had nota bene haar been vastgepakt, en een ander had geprobeerd een van haar oorbellen te grijpen. Het was een compleet gevecht geweest en Carmens ogen stonden vol tranen toen ze de balzaal bereikten. 'Waag het niet,' zei Alan zacht tegen haar. 'Als je laat merken hoe bang je bent, wordt het elke keer als ze je zien erger. Je moet eruitzien of het je totaal niet stoort. Doe alsof je het geweldig vindt.'

'Ik haat het,' zei ze terwijl twee tranen over haar gezicht rolden, en hij gaf haar zijn zakdoek.

'Ik meen het, je moet heel flink zijn als je met die lui geconfronteerd wordt. Ik heb dat vijf jaar geleden geleerd. Als je dat niet bent, scheuren ze je hart uit je lijf, nadat ze je kleren ervan af hebben gestroopt.'

Allegra knikte naar haar, blij dat Alan bij hen was. Misschien was het maar goed dat het zo gelopen was. Aan Brandon zouden ze niets hebben gehad - die zou zich hooguit geërgerd hebben aan de pers - en Michael had de balzaal nog steeds niet bereikt. 'Hij heeft gelijk, weet je. Je moet de indruk wekken dat je dit met gesloten ogen aankunt.'

'En als ik dat nou niet kan?' zei ze, nog steeds duidelijk overstuur terwijl ze dankbaar naar Alan opkeek. Ze werd er nog steeds verlegen van als ze naar hem keek. Hij was zo knap en zo beroemd. In werkelijkheid was ze net zo beroemd als hij, maar in het diepst van haar hart was ze zich daar niet van bewust. Dat was een van de dingen die haar zo aantrekkelijk maakten.

'Als je dat niet kunt,' zei Alan rustig, 'dan hoor je hier niet.'

'Misschien hoor ik hier ook niet,' zei ze triest, en ze gaf hem zijn zakdoek terug. Ze had alleen haar ogen ermee gedept, en er zat een spoortje mascara op.

'Het Amerikaanse volk zegt dat je hier thuishoort. Wil jij beweren dat het leugenaars zijn?' vroeg hij op de man af, terwijl er plotseling een hele groep mensen aankwam die hem kenden.

Hij stelde hen aan iedereen voor. Allegra kende de meesten van hen, en Bill en Gayle waren een beetje verderop gaan staan nu ze wisten dat het gevaar geweken was. Alan en Carmen waren nu met hun eigen volk, andere sterren, producers en regisseurs. Een paar minuten later voegden Allegra's ouders zich bij hen. Blaire kuste Alan en zei dat ze blij was hem weer te zien, en dat ze genoten had van zijn laatste film. Simon schudde zijn hoofd en wenste in stilte, zoals zo vaak, dat Allegra op hem verliefd zou worden.

Alan was het soort schoonzoon waar elke man van droomde. Hij was knap en intelligent, prettig in de omgang, en sportief. Simon en Alan hadden verscheidene malen met elkaar getennist en golf gespeeld, en toen hij en Allegra op de middelbare school zaten, woonde hij zowat in hun keuken. Maar hij had het de laatste jaren nogal druk gehad, en Simon wist eigenlijk niet of Alan hier nu met Allegra of met Carmen was, aangezien hij aan beiden evenveel aandacht schonk. Michael was eindelijk ook binnen. Hij was een stel vrienden tegengekomen met wie hij nu een eindje verderop stond te praten.

'We hebben je lang niet gezien,' klaagde Simon op goedmoedige toon. 'Kom eens wat vaker.'

'Ik ben vorig jaar zes maanden in Australië geweest, en daarvoor acht maanden in Kenia voor een film. En nu ben ik net terug uit Thailand. Dankzij deze krankzinnige business ben ik het grootste deel van de tijd op pad. Volgende maand ga ik naar Zwitserland. Soms is het echt wel leuk, je weet hoe het is.' Hij keek Simon aan met een blik van verstandhouding. Hij had nooit voor hem gewerkt, maar was, zoals iedereen in Hollywood, altijd heel erg op hem gesteld geweest. Hij was geestig, hij was oprecht, hij was altijd een gentleman, en hij was altijd eerlijk bij alles wat hij deed. Hij leek in veel opzichten erg op Allegra, en dat waren precies de eigenschappen in haar waar Alan van hield. Dat, en het feit dat ze prachtige benen had, en een figuur dat hem er toch toe bracht anders aan haar te denken dan aan een zuster. Hij raakte ontzettend in de war als hij naar haar keek. In het begin van de avond had hij weer romantische gevoelens voor haar gekregen, maar op het moment dat Carmen was verschenen, had hij het gevoel dat iemand zijn hele binnenste uit het raam had gegooid. Hij wist niet of hij rechtop of ondersteboven was, of wat hij voor haar voelde. Alles wat hij wist was dat hij Carmen op wilde pakken in zijn armen, en dwars door de menigte wilde rennen tot hij op een plek was waar ze een lange, lange tijd alleen konden zijn en waar hij haar kon leren kennen. Ondanks de gevoelens die hij al vijftien jaar voor Allegra koesterde, had hij nooit op die manier over haar gedacht. Vanaf het moment dat ze in de limousine stapte, had hij zijn ogen niet meer van Carmen Connors af kunnen houden.

Allegra had het ook gemerkt, en ze glimlachte tegen hem. Ze wist dat hij het plotseling hevig te pakken had, en ze wist niet eens of ze dat erg vond.

'Ik zei toch dat ze je zou bevallen,' zei ze liefjes toen ze naar hun tafel liepen en een stuk of tien fotografen een foto van hen maakten. Carmen en Michael waren vlak achter hen, en Bill en Gayle vormden de achterhoede. Carmen zat goed ingeklemd tussen hen allen, maar de pers werd ook beziggehouden door andere grote sterren, hoewel geen van hen zo fabelachtig mooi was als zij.

'Hoe zou het komen dat je me aan Sam doet denken als je zo praat?' vroeg hij lichtelijk geïrriteerd. Hij wilde haar niet bekennen hoe gecharmeerd hij was van Carmen.

'Vertel je me nu dat ik een rotkind ben, of dat ik klink als een zeventienjarige?' plaagde ze, terwijl een fotograaf van de Paris Match een foto van hen nam.

'Ik vertel je dat je een lastig portret bent, maar ik hou toch van je,' zei hij grijnzend, en met een blik waar massa's vrouwen een moord voor zouden doen.

'Je bent echt een schatje, weet je,' zei ze, en ze wilde hem een zet geven, maar vond dat op deze plaats toch een beetje ongepast. 'Om je de waarheid te zeggen, denk ik dat Carmen dat ook vindt,' zei ze als een alwetende oudere zuster.

'Misschien moet je je er niet mee bemoeien,' zei hij. Hij had plotseling weer de behoefte haar nek te kussen, en voelde zich volkomen schizofreen. Het was bespottelijk, hij kende haar al vijftien jaar, hield ook al zo lang van haar, voornamelijk als broer, en nu had hij ineens weer seksuele gevoelens voor haar terwijl hij zich tegelijkertijd op een ongelooflijke manier aangetrokken voelde tot die ontstellend mooie, blonde cliënte van haar. Dit was allemaal niet de bedoeling geweest. Hij draaide zich om en bestelde bij een passerende ober een whisky met ijs. Hij had een borrel nodig om zijn hoofd weer helder te krijgen, of misschien om het juist te verdoven. 'Ik wil niet dat je iets tegen haar zegt, hoor,' zei hij tegen Allegra toen ze bij hun tafel kwamen. Het was een tafel voor tien. Zij zat er met Alan en Carmen en Michael; verder een producer, een vriend van haar vader, die ze al jaren kende, en zijn vrouw, die een beroemde actrice was in de jaren veertig; een stel waar Allegra nog nooit van had gehoord, en dat kwam niet vaak voor; en Warren Beatty en Annette Bening. 'Ik meen het, Allegra,' zei Alan weer. 'Ik wil niet dat je je ermee bemoeit en iets op gang probeert te brengen.'

'Wie zegt dat ik me ergens mee ga bemoeien?' zei ze met engelachtige onschuld op het moment dat Carmen zich bij hen voegde. Ze leek iets meer op haar gemak te zijn, en ze keek met enorme blauwe ogen en een grote grijns naar Alan toen hij naast haar ging zitten. Ze praatten een paar minuten en toen glipte Allegra weg om naar een paar vrienden te gaan. Een paar oudere compagnons van het advocatenkantoor en bijna al hun belangrijkste cliënten waren er. Haar ouders zaten aan een tafel met hun beste vrienden, van wie de meesten regisseur of producer waren, en met de ster uit haar vaders laatste film. Het was bekend terrein voor iedereen, en Allegra was volkomen op haar gemak terwijl ze door de menigte zwierf, mensen die ze goed kende begroette, hier en daar lachte met oude vrienden, van wie de meeste filmsterren, schrijvers, producers of regisseurs waren. Er waren ook veel studio- en omroepmensen. Het was een ongelooflijk belangrijke avond.

'Je ziet er geweldig uit,' zei Jack Nicholson toen ze langs hem liep, en ze bedankte hem. Hij was een van de oudste vrienden van haar vader. Streisand en Allegra knikten naar elkaar. Ze wist niet zeker of Streisand wist wie ze was, maar Allegra's moeder, Blaire Scott, kende ze zeker. En Allegra vond het bijzonder leuk om even met Sherry Lansing te babbelen. Het was ook goed voor haar zelfvertrouwen te merken dat heel wat mannen haar met openlijke bewondering bekeken. Brandon was altijd zo beheerst, dat ze dit soort bemoediging zelden van hem kreeg. Zelfs tussen de sterren kon Allegra zich handhaven. En op de een of andere manier verbaasde haar dat steeds weer.

'Wat ben je aan het doen?' vroeg Alan toen ze terugkwam. 'Op de versiertoer? Niet als je met mij bent. Die knaap met wie je omgaat heeft je slechte gewoontes bijgebracht.' Hij deed alsof hij boos op haar was, maar ze wist dat hij het niet meende.

'O, hou je mond en gedraag je,' zei ze grijnzend toen ze ging zitten. Even later werd het diner opgediend. Zodra de koffie was geserveerd werd het licht gedimd en waren ze in de uitzending, met de muziek, de show, de uitreiking van de Golden Globes in volle glorie op de televisie. Toen het begon, ging ieders hart een beetje sneller kloppen. Ze sprongen wat heen en weer tussen film en televisie, en begonnen met een paar van de minder belangrijke prijzen, maar zelfs aan het begin van de avond werd aan een paar mensen die ze kende een prijs toegekend.

Tijdens de reclamespots haastte iedereen zich om de neus te poederen en lipstick op te doen, en bij elke nieuwe prijs zoomden de camera's in op de genomineerden, en maakten daarmee iedereen nog nerveuzer. En toen was eindelijk haar moeder aan de beurt. Ze had de prijs voor de beste comedy zo vaak gewonnen dat Allegra er geen moment aan twijfelde dat ze hem ook dit jaar zou winnen. Zij en Alan wisselden een blik vol vertrouwen, en het speet haar dat ze niet dichter bij haar ouders zat zodat ze haar moeders hand kon vasthouden. Het leek ongelooflijk dat haar moeder na al die jaren nog steeds bezorgd was, en toen Allegra het gezicht van haar moeder op de monitor zag, besefte ze dat ze net zo doodsbenauwd was als alle andere genomineerden. Ze zag er paniekerig uit, en toen riepen ze de namen af, stuk voor stuk. De muziek, en toen de eindeloze stilte terwijl iedereen wachtte. En toen haar naam... alleen dit jaar, voor de eerste keer na zeven jaren zegevieren, was het niet haar moeders naam die werd afgeroepen, maar die van iemand anders. Allegra was verbijsterd, zoals haar moeder vast ook zou zijn. Ze kon het gewoon niet geloven. Ze keek Alan aan en er sprongen tranen in haar ogen toen ze aan de pijn en de teleurstelling dacht die haar moeder nu moest voelen. Ze lieten haar moeder weer op de monitor zien, vlak na de winnares, en terwijl de nieuwe winnares naar het podium liep, zat Blaire daar, beminnelijk en glimlachend, maar Allegra kon zien dat ze totaal van streek was. Het was een weerspiegeling van wat het publiek hun verteld had met de kijkcijfers.

'Ik kan het niet geloven,' fluisterde ze verpletterd tegen Alan, en ze wou dat ze haar moeder enige troost kon bieden. Maar ze konden niet door de zaal lopen terwijl de camera's draaiden.

'Ik kan het ook niet geloven,' fluisterde hij terug. 'Het is nog steeds een van de beste shows op tv. Als ik thuis ben, kijk ik er altijd naar.' Ze wist dat hij het meende.

Maar zeven Golden Globes in negen jaar tijd was heel wat. Het was nu tijd voor iemand anders. En dat was precies waar Blaire Scott bang voor was. Ze voelde een steen van haar hart naar haar maag zinken, en toen ze Simon aankeek, knikte hij haar toe en pakte haar hand, maar ze was er niet zeker van dat hij echt begreep wat ze voelde. Hij had zo vaak gewonnen, maar zijn triomfen waren altijd voor afzonderlijke feiten. Hij had niet zoals zij een serie die keer op keer, week na week, seizoen na seizoen het hoogste niveau moest handhaven. In sommige opzichten was wat zij deed veel moeilijker. Toen herinnerde ze zichzelf eraan dat Simon ook genomineerd was. Ze hield zichzelf voor dat ze niet zo egoïstisch moest zijn. Maar moeilijk was het wel. Ze had het gevoel dat ze op een aantal punten aan het verliezen was, ook al begreep niemand dat.

'Ik hoop dat mijn moeder zich niet al te ellendig voelt,' zei Allegra bezorgd, terwijl de uitreiking verder ging, en Alan deelde die hoop met haar. Ze wou dat het voorbij was, maar er waren nog zoveel prijzen te verdelen. Het leek wel een eeuwigheid te duren. En toen was Carmen aan de beurt. De prijs voor de beste filmactrice. De namen werden opgelezen en de camera's zoomden in op elk van hen, en onder de tafel kneep Carmen in Alans hand. Hij hield de hare stevig vast en hoopte dat ze hem zou winnen. En toen plotseling de explosie van haar naam, de camera's, de flitslichten, het applaus. Ze stond op en keek naar Alan die haar zo stralend aankeek alsof hij zijn hele leven voor dit moment had geleefd. Op dat moment wist Allegra dat er die avond iets was gebeurd waar geen van beiden zich van bewust was, laat staan kon begrijpen. Ze wist niet hoe lang het zou duren voor het begrip bij hen kwam, maar ze voelde dat er iets magisch tussen hen was gebeurd.

Alan stond op haar te wachten toen Carmen terugkwam, ademloos en overdonderd, lachend en huilend en met de prijs in haar handen. Hij sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar net op het moment dat een van de fotografen een foto van hen maakte. Allegra trok hem snel aan zijn mouw, en hij ging gauw naast haar zitten.

'Je moet oppassen,' waarschuwde ze, en hij wist dat ze gelijk had, maar hij had zich even niet kunnen beheersen. Carmen was zo opgewonden dat ze bijna niet stil kon zitten, en Allegra was zo blij en zo trots op haar dat het iets van de teleurstelling over het feit dat haar moeder niet had gewonnen wegnam. In sommige opzichten was Carmen net een jonger zusje. Ze had haar de afgelopen drie jaar, vanaf de tijd dat ze bij het kantoor kwam werken, verzorgd en geholpen en toezicht gehouden op haar carrière, en nu had Carmen gewonnen. En wat nog belangrijker was, ze verdiende het.

Daarna werden nog een uur lang prijzen uitgereikt, en de mensen begonnen te wensen dat ze naar huis konden gaan en iedereen had het gevoel dat ze er al een hele week zaten. En toen, eindelijk, de laatste prijzen. De prijs voor de beste filmacteur, de tegenhanger van Carmen, ging ook naar een van de cliënten van Allegra's kantoor. De beste film, de beste regisseur, en ten slotte de beste producer van een speelfilm. De prijs voor de beste producer ging naar haar vader dit jaar, zoals al twee keer eerder. Hij zag er buitengewoon vergenoegd uit toen hij naar het podium liep, zijn prijs in ontvangst nam, alle aangewezen bedankte en ook zijn vrouw, Blaire, die, zo zei hij, voor hem altijd nummer één zou zijn. Er stonden tranen in haar ogen toen ze glimlachend naar hem keek, en hij kuste haar toen hij terugkwam aan tafel.

En toen, als allerlaatste, werd de humaniteitsprijs uitgereikt. Dat gebeurde niet ieder jaar, maar alleen als een heel bijzonder iemand in de showbusiness hem echt verdiende. Ze toonden stukjes uit diverse films, en vermeldden talloze prestaties over een periode van veertig jaar. Iedereen had inmiddels door om wie het ging, behalve de persoon in kwestie zelf die er volkomen verbluft uitzag toen zijn naam werd afgeroepen. Deze keer stond Blaire op om hem eer te bewijzen, en ze huilde terwijl ze hem kuste en hij liep naar het podium. Het was Simon Steinberg, haar vader.

'Mijn god... Ik... ik weet niet wat ik tegen jullie moet zeggen,' zei hij, diep ontroerd. 'Bij uitzondering ben ik volkomen sprakeloos. Als ik dit gewonnen heb, en ik verdien het beslist niet, heb ik het aan jullie allemaal te danken, aan al die jaren van vriendelijkheid tegenover mij, jullie fatsoenlijkheid, jullie harde werk, de doelen die ik met jullie hulp heb kunnen bereiken, en de bijzondere momenten die we gedeeld hebben. Hulde aan jullie allemaal,' zei hij met tranen in zijn ogen tegen het publiek. Allegra voelde haar tranen ook over haar wangen rollen en Alan sloeg een arm om haar schouders. 'Ik dank jullie voor alles wat jullie voor me hebben betekend, voor me hebben gedaan, me hebben gegeven. Jullie zijn geweldige mensen, samen met mijn vrouw, Blaire, mijn dochter Allegra, mijn twee kinderen thuis, Scott en Sam, en iedereen met wie ik gewerkt heb. Ik blijf uw nederige dienaar.' En daarmee verliet hij het podium, en het voltallige publiek in de grote balzaal van het Hilton Hotel gaf hem een staande ovatie. Hij was werkelijk zo'n geweldige man als gezegd werd, en Allegra huilde tranen van blijdschap en trots. Al met al was het een geweldige avond geweest, en toen ze allemaal hun spullen bij elkaar zochten, zei Allegra tegen Alan dat ze even naar haar moeder wilde. Hij antwoordde dat hij met Carmen bij de tafel op haar zou wachten. Een paar minuten later vond ze haar moeder temidden van een groepje vrienden en collega's.

Allegra omhelsde haar en zei dat ze van haar Hield. 'Alles in orde?' vroeg ze fluisterend, en haar moeder knikte. Haar ogen waren nog steeds vochtig van de tranen die ze had vergoten voor Simon. Het was een belangrijke avond voor hem geweest, en ze was blij voor hem en zo trots op hem dat ze haar eigen teleurstelling vergat.

'We moeten volgend jaar gewoon nog meer ons best doen,' zei Blaire, blijkbaar niet uit het veld geslagen, maar Allegra zag iets in haar ogen dat haar helemaal niet beviel, en toen ze op haar vader af liep, merkte ze dat haar moeder nerveus in zijn richting keek. Hij stond te praten met Elizabeth Coleson, een regisseuse met wie hij had gewerkt, wist ze. Ze was Engelse, en ondanks haar jonge leeftijd had ze in Engeland al de titel van 'Dame' verworven als teken van waardering voor haar enorme talent. Ze waren diep in gesprek, haar vader lachte, en er was iets buitengewoon intiems in de manier waarop ze daar stonden. Het was niet iets waar Allegra de vinger op kon leggen, maar het was gewoon een gevoel dat ze kreeg toen ze naar hen keek. En voor ze er verder over na kon denken, wendde haar vader zich van Elizabeth af en zag haar. Hij wenkte haar meteen, en stelde haar voor als de enige in de familie met een behoorlijk beroep, en Elizabeth Coleson lachte met haar lage hese lach toen ze Allegra een hand gaf en zei hoe leuk ze het vond haar te ontmoeten. Ze was maar vijf jaar ouder dan Allegra, en ze had de seksuele uitstraling die sommige Engelse vrouwen hebben: er heel aanlokkelijk uitzien en tegelijkertijd verleidelijk gereserveerd blijven, geen zichtbare moeite doen om sexy te zijn, maar het juist wel zijn omdat ze het niet nastreven. Allegra vond dat ze seksualiteit en talent uitstraalde. Ze had iets over zich alsof ze net uit bed kwam, waardoor je je afvroeg of ze onder die nogal saaie, tamelijk ouderwetse blauwe avondjurk wel iets aan had. Het was voor Allegra duidelijk dat haar vader op haar gesteld was.

Ze babbelden een paar minuten en ze vertelde haar vader dat ze reuze trots op hem was. Hij omarmde en kuste haar, maar toen ze bij hen vandaan liep had Allegra nog steeds een vaag ongemakkelijk gevoel over Elizabeth Coleson. Ze ging terug naar haar eigen tafel en toen ze weer naar hen keek, zag ze dat haar moeder zich bij hen had gevoegd. Allegra begreep heel goed dat het een moeilijke avond voor haar moeder was geweest, hoewel ze dat nooit zou toegeven, zelfs niet aan haar oudste dochter. Ze maakte zich in elk geval hevige zorgen over haar show. Na negen jaar was het moeilijk genoeg om die interessant en gaande te houden. Ze waren de laatste tijd een paar belangrijke adverteerders kwijtgeraakt als gevolg van de dalende kijkcijfers. En nu de Golden Globe niet gewonnen was, konden die kijkcijfers nog weleens verder zakken.

Maar Allegra zag in de ogen van haar moeder nog een andere zorg, en ze vroeg zich af of dat iets met Elizabeth Coleson te maken kon hebben, of dat ze zich dat verbeeldde, en Blaire gewoon teleurgesteld was omdat de show de prijs niet had gewonnen. Het was moeilijk vast te stellen bij haar moeder. Blaire Scott was een professional, ze wist heel goed haar teleurstelling te verbergen. Toen ze naar buiten gingen waren er minstens tien verslaggevers die haar vroegen hoe ze het vond dat ze niet gewonnen had. Ze betuigde haar enthousiasme voor de auteur/producer die de prijs gewonnen had, en haar bewondering voor die show, en ze was, zoals gewoonlijk, buitengewoon beminnelijk. Ze zei dat de prijzen die haar man had gekregen heel veel voor haar betekenden, dat hij een heel bijzondere man was, en dat het misschien tijd werd dat sommige van de jongere, zeer getalenteerde mensen erkenning kregen.

Op weg naar buiten werd Carmen weer belegerd door verslaggevers, zelfs nog meer dan toen ze kwamen, en de fans gingen uit hun dak toen ze haar zagen. Ze gooiden bloemen naar haar, grepen naar haar, en ze kreeg bijna een teddybeer tegen haar hoofd die een vrouw naar haar gooide terwijl ze haar naam gilde. Maar Alan ving hem gelukkig op.

'Het is net voetbal,' grinnikte hij tegen Allegra. Tot zijn grote verbazing had hij eigenlijk genoten van de avond. Hij stelde voor om naar een restaurant dat hij kende, stijl jaren vijftig, te gaan om een hamburger te eten, en Carmen en Michael mee te nemen.

Het kostte hun een halfuur om weer in hun auto te komen, en tegen die tijd hadden ze allemaal het gevoel betast, gemolesteerd en heen en weer gesleurd te zijn door tienduizend handen en tweemaal zoveel verslaggevers.

'Mijn hemel, ik denk dat ik later als ik groot ben vakkenvuller in de supermarkt wil worden,' zei Michael vanaf de voorbank met een uitgeput gekreun, en ze moesten allemaal lachen. Maar toen Alan tegen hem over de hamburger begon, zei hij dat hij uitgevloerd was, aan een film werkte en morgenochtend vroeg in de studio moest zijn. Hij zei dat hij graag naar huis wilde als ze het niet erg vonden, en Carmen zei dat het geen probleem was. Ze vond het prima om met Allegra en Alan uit te gaan.

Ze brachten hem naar huis en gingen vervolgens naar Ed Debevic op La Cienega. Carmen zei dat het haar alleen speet dat ze zich niet even kon omkleden in een spijkerbroek en een t-shirt.

'Dat spijt mij ook,' zei Alan dubbelzinnig, en de twee vrouwen lachten. 'Ik durf trouwens te wedden dat je er fantastisch uitziet in jeans. Waarom ga je morgen niet met me mee naar Malibu, zodat ik kan vaststellen wat ik je beter vind staan, een rode avondjurk of een spijkerbroek? Je weet wel, zo'n soort parade als ze bij missverkiezingen doen... verdorie, je zou de prijs voor de sympathiekste miss kunnen winnen... of de badpakcompetitie...' Carmen lachte tegen hem, en Allegra grinnikte terwijl ze aan een tafeltje gingen zitten, terwijl de twee bodyguards van Carmen aan een ander tafeltje gingen zitten. Het was na middernacht.

Alan bestelde een dubbele hamburger met kaas en een mikshake met chocoladesmaak, wat Allegra aan hun jeugd deed denken. Zelf bestelde ze een kop koffie en wat uienringen, meer hoefde ze niet. Ze glimlachten alle drie naar de serveerster die gekleed was als een huisvrouw uit de vijftiger jaren. Het was net Ethel in I love Lucy.

'En jij, mevrouw de beste actrice van het jaar?' vroeg Alan aan Carmen, en ze giechelde. Hij ging op een leuke manier met haar om, deels als de grote broer en deels als de romantische held. Allegra moest toegeven dat hij alles was wat de meeste vrouwen verlangden. Zij kende hem gewoon te lang om hem ooit serieus te nemen, of om hem seksueel aantrekkelijk te vinden. Ze wilde op het ogenblik trouwens alleen maar Brandon.

'Ik wil graag een stuk appeltaart met slagroom en een aardbeienmilkshake,' zei Carmen, zich zondig voelend.

'Nu we allemaal onze prijzen hebben gewonnen, kunnen de calorieën me niets meer schelen. Geef me vet voedsel voor ik sterf,' zei hij, en hij gaf Carmen een kneepje en een blik vol bewondering. 'Tussen haakjes, je was geweldig vanavond. Je deed het een heel stuk beter dan ik het op jouw leeftijd had gekund. Al dat sterrengedoe is verdomd angstaanjagend.' Alleen iemand die met dezelfde druk en pijnen te maken had kon het echt begrijpen, hoewel Allegra dat ook deed omdat ze er zo dichtbij leefde.

'Elke keer als er fotografen of fans op me afkomen, zou ik wel terug willen rennen naar Oregon,' zei Carmen met een zucht.

'Ik weet er alles van.' Allegra sloeg haar ogen ten hemel, en keek haar toen ernstiger aan. 'Alan heeft gelijk, je was geweldig. Ik was reuze trots op je.'

'Ik ook,' zei Alan zacht. 'Ik was even bang dat ze je onder de voet zouden lopen toen we naar binnen gingen. De pers en de media gaan wel wat te ver, vind je niet?' Maar de bodyguards die Allegra aangesteld had, hadden goed werk verricht, dacht ze terwijl ze naar hen keek aan hun aparte tafeltje.

'Ik ben doodsbang voor de pers,' bekende Carmen, maar niemand was verbaasd dat te horen. En toen vroeg Alan aan Allegra hoe het met haar moeder was toen ze naar haar toe was gegaan.

'Van streek, denk ik. Niet dat ze dat ooit zal toegeven. Ze is te trots om te tonen hoe gekwetst ze is. Ze had waarschijnlijk ook gemengde gevoelens. Ik weet dat ze blij is voor mijn vader. Maar ze heeft zich nogal zorgen gemaakt over haar show, en dit helpt ook niet bepaald. Toen ik naar haar toe ging, vertelde ze mijn vader net hoe geweldig hij is, en hij zag er dolgelukkig uit. Ik denk dat die humaniteitsprijs echt heel veel voor hem betekent. Nog meer dan de prijs voor zijn film.'

'Hij verdient het,' zei Alan, en Carmen keek Allegra verlangend aan.

'Ik zou echt graag in een van zijn films spelen.'

'Ik zal het tegen hem zeggen,' zei ze. Hij was waarschijnlijk ook in haar geïnteresseerd. Ze was een enorme publiekstrekker, en haar talent groeide met de dag. Maar Allegra zei tegen geen van beiden iets over Elizabeth Coleson. Het was voor het eerst dat ze haar vader op die manier had zien kijken naar iemand anders dan haar moeder, maar het was waarschijnlijk gewoon professionele bewondering, en de blik die ze in haar moeders ogen had gezien zou wel van de emoties van de avond komen, een avond vol trots en teleurstelling.

Om twee uur verlieten ze de zaak van Ed Debevic, nadat ze nog wat gepraat hadden over hun tijd op Beverly Hills High School, en over Carmens jeugd in Portland. Die van haar klonk hun heel wat normaler in de oren dan de hunne was geweest. Dat maakte het voor haar nog moeilijker om zich aan te passen aan de waanzin van het leven dat ze nu leidde met de roddelpers en de paparazzi, de prijzen, en de bedreigingen met de dood.

'Wat leiden we toch een alledaags leven,' zei Alan met een geamuseerde blik toen ze weer in de limousine stapten. Hij trok Carmen op zijn schoot, en zij stribbelde niet tegen.

'Hebben jullie soms liever dat ik een taxi neem?' plaagde Allegra. In de laatste twee uur was het nog duidelijker geworden dat die twee zich ontzettend tot elkaar voelden aangetrokken.

'Wat dacht je van de kofferbak?' vroeg Alan, en Allegra gaf hem een zet toen ze instapte, terwijl Carmen tegen hen beiden lachte. In zekere zin was ze jaloers op hun lange vriendschap. Zij had niet zulke vrienden in Hollywood, eigenlijk helemaal geen vrienden, afgezien van Allegra. De enige mensen die ze kende waren de mensen met wie ze aan een film werkte, en als de film klaar was zag ze die nooit meer. Ze gingen gewoon verder met hun leven, net als zij. Een van de dingen die ze het akeligst vond van haar leven in Los Angeles was dat ze zo eenzaam was, dat ze zo zelden uitging, behalve dan op avonden zoals deze, met een door de studio aangewezen begeleider die net zo verveeld was als zij. Dat zei ze tegen hen op weg naar huis, en Alan keek haar stomverbaasd aan.

'Weet je, de helft van de mannen in Amerika zou een moord doen voor een afspraakje met jou. En niemand in het land zal geloven dat je elke avond thuiszit en tv kijkt,' zei hij, maar hij geloofde haar. Zijn eigen romantische leven was minder opwindend dan de meeste mensen dachten, afgezien van zo nu en dan een sensationele, korte affaire, die altijd in de roddelbladen terechtkwam. 'Nou, daar moeten we dus iets aan doen,' zei Alan op zakelijke toon. Ze had er al in toegestemd om de volgende dag met hem mee te gaan naar zijn huis in Malibu, en nu had hij het erover samen te gaan bowlen.

Allegra vroeg om als eerste afgezet te worden. Ze kuste beiden welterusten en feliciteerde Carmen nogmaals. Ze ging naar binnen, deed haar schoenen uit en merkte dat ze eigenlijk doodmoe was. Het was een uitputtende avond geweest.

Alan en Carmen leken goed op weg naar een nieuwe romance. Ze was blij voor hen, en ze moest meteen aan Brandon denken. Ze liep naar de keuken en luisterde naar de boodschappen op het antwoordapparaat. Ze verwachtte niet echt een telefoontje van hem, maar er was altijd een kans dat hij het toch had gedaan, of alleen maar had gebeld om te zeggen dat hij van haar hield.

Drie van haar vriendinnen en een compagnon hadden een boodschap ingesproken, maar geen enkele was urgent of zelfs maar belangrijk. Uiteindelijk was er toch een boodschap van Brandon. Hij had alleen maar gebeld om te zeggen dat hij het fijn had gehad met de meisjes, en dat hij haar zondag weer zou spreken. Hij sprak met geen woord over de Golden Globes, had er niet naar gekeken op tv, wist of zei niets over Carmen of haar vader. En plotseling, terwijl ze naar hem luisterde, voelde ze zich weer eenzaam. Het was alsof hij nooit echt deel uitmaakte van haar leven, behalve wanneer het hem uitkwam. En zelfs dan alleen voor zover hij durfde, en dat was nooit erg ver of diep. Hij was altijd een toerist. En hoeveel ze ook om hem gaf, of hoe lang hun relatie ook duurde, er was altijd een afstand tussen hen die zorgvuldig in stand gehouden werd.

Ze zette het antwoordapparaat af en liep langzaam naar de slaapkamer. Ze haalde de speldjes uit haar haar dat als een waterval over haar schouders viel. Ze wist zelf niet precies waarom, maar er kwamen tranen in haar ogen toen ze haar jurk openritste en hem over een stoel hing. Ze was negenentwintig en ze wist niet eens zeker of er wel ooit een man echt van haar gehouden had. Ze had een vreemd gevoel van eenzaamheid toen ze naakt voor de spiegel in haar kleedkamer stond en zich afvroeg of Brandon van haar hield, of hij in staat zou zijn de door hemzelf getrokken grenzen te overschrijden en er voor haar te zijn, op dezelfde manier als Alan, dat voelde ze instinctief, er wilde zijn voor Carmen. Zo eenvoudig was dat, Alan en Carmen kenden elkaar één avond, en hij stelde zich open voor haar, zonder angst en zelfs zonder aarzeling. En dan had je Brandon, die na twee jaar nog op een richel balanceerde, bang om de sprong te wagen, niet in staat zich terug te trekken, en zelfs niet bereid zijn hand uit te steken om haar tot steun te zijn. Ze was alleen. Het was zo'n soort schokkende bewustwording die je doet beven als de volle verschrikking ervan tot je doordringt, totdat je bijna gaat gillen. Ze was helemaal alleen. En dat was Brandon ook, waar hij op dat moment ook mocht zijn.

4

Het eerste telefoontje dat Allegra op zondagochtend kreeg was van Brandon. Hij stond op het punt om met de meisjes te gaan tennissen, en hij wilde er zeker van zijn dat hij Allegra nog trof voor ze wegging. Hij wist dat ze 's middags naar New York vertrok en hij wilde haar niet mislopen.

'En, hoe hebben je schaapjes het gedaan?' vroeg hij belangstellend. Ze vond het vreemd dat hij niet de moeite had genomen naar het nieuws te kijken. Dat was toch wel het minste wat hij had kunnen doen, voor haar ouders, zo niet voor Carmen. Maar ze maakte hem geen verwijt; ze was blij dat hij belde.

'Carmen heeft de Golden Globe gewonnen voor de beste filmactrice, en mijn vader voor de beste producer van een speelfilm. Ze hebben hem ook een speciale humaniteitsprijs gegeven, en dat betekent echt iets. Het was fantastisch. Mijn moeder heeft jammer genoeg niets gewonnen, en volgens mij trekt ze zich dat heel erg aan,' zei ze zuchtend, terwijl ze aan de zorgelijke en verslagen blik in haar moeders ogen dacht.

'In die business moet je op zijn minst een goede verliezer kunnen zijn,' zei hij nonchalant, en ineens was Allegra kwaad op hem. Het feit dat hij niet bij de ceremonie was geweest was al erg genoeg, maar hij hoefde niet ook nog eens zo ongevoelig over haar moeder te doen.

'Het is iets gecompliceerder dan dat. Het heeft te maken met het voortbestaan van een show of je een prijs wint of niet. Het laatste jaar vecht ze voor het overleven van de show, en hierdoor zouden ze belangrijke sponsors kwijt kunnen raken.'

'Dat is jammer,' zei hij, maar hij klonk niet bijzonder meelevend. 'Feliciteer je vader namens mij.'

'Dat zal ik doen,' zei ze, en hij ging verder met vertellen hoe de dag met zijn dochters was geweest. Het gemak waarmee hij van onderwerp veranderde begon haar goed te irriteren. De manier waarop Alan gisteravond met Carmen was omgegaan, en zelfs zoals hij met haar was omgegaan, had haar eraan herinnerd hoe gevoelig sommige mannen konden zijn, hoe bezorgd en beschermend. Niet alle mannen waren zo afstandelijk en zo doelbewust zelfstandig als Brandon. Hij leidde een onafhankelijk bestaan, en hij verwachtte van haar hetzelfde. Hij wilde niet dat ze eisen aan hem stelde. Ze waren als twee schepen die naast elkaar, evenwijdig aan elkaar, maar op een aanzienlijke afstand van elkaar, over dezelfde zee voeren. De eenzaamheid die ze gisteravond had gevoeld, overspoelde haar weer terwijl ze naar hem luisterde. Ze voelde zich de laatste tijd steeds vaker bezorgd over hun relatie, en ze voelde zich verlaten als hij er niet voor haar was. Ze had altijd een relatie willen hebben zoals haar ouders die hadden, maar ze begon zich af te vragen of dat wel voor haar was weggelegd, of dat ze steeds mannen uit zou kiezen die niet bereid waren zich te binden, zoals dokter Green had gesuggereerd.

'Hoe laat vertrek je naar New York?' vroeg hij op conversatietoon. Ze had een afspraak met een bestsellerauteur. Zijn agent had haar gevraagd hem te vertegenwoordigen bij een transactie voor een film, en ze had nog een paar andere besprekingen geregeld in New York. Het zou een drukke week voor haar worden, en ze verwachtte bij een paar serieuze onderhandelingen betrokken te zijn.

'Ik neem de vlucht van vier uur,' zei ze. Ze klonk triest, maar dat leek hij niet te merken. Ze moest nog pakken, en ze wilde nog even bij haar moeder langsgaan als ze tijd had, of haar in ieder geval bellen om te horen of alles goed met haar was na gisteravond. En ze wilde ook nog even kijken hoe het met Carmen was. 'Ik logeer in het Regency in New York.'

'Ik bel je nog.'

'Succes met je rechtszaak.'

'Ik wou dat ik hem kon overhalen een deal te sluiten, dan zou het veel beter voor hem aflopen met de aanklager. Maar hij is ontzettend koppig,' zei hij over zijn cliënt.

'Misschien doet hij het op het laatste moment toch wel,' zei Allegra hoopvol.

'Ik betwijfel het, en ik heb het inmiddels helemaal voorbereid.' Zoals gewoonlijk ging hij helemaal op in zijn eigen wereld, zijn eigen leven, en Allegra had het gevoel dat ze moest vechten voor wat aandacht. 'Tot volgend weekend dan,' zei hij. 'Ik zal je missen.' Hij klonk plotseling triest en zij glimlachte tegen de telefoon. Dit waren de haakjes waarmee zij aan hem gehecht bleef, altijd hoopvol. Hij kon wel van haar houden, hij had alleen niet zoveel tijd, en hij was zo getraumatiseerd door zijn ex-vrouw. Dat was altijd het excuus. Trauma veroorzaakt door Joanie. Allegra had het al duizend keer aan iedereen uitgelegd. Er waren momenten dat het overduidelijk voor haar was, en net zo duidelijk dat hij van haar hield.

'Ik mis je nu,' zei ze mistroostig, en er viel een lange stilte.

'Ik kon er niets aan doen, Allie. Ik moest dit weekend hier zijn.'

'Ik weet het. Maar gisteravond heb ik je gemist. Dat was belangrijk voor me.'

'Ik heb je gezegd dat ik er volgend jaar bij zal zijn.' Hij klonk alsof hij het meende, en ten slotte glimlachte ze.

'Daar hou ik je aan.' Maar waar zouden ze volgend jaar staan? Zou hij gescheiden zijn? Zouden ze dan getrouwd zijn? Zou hij zijn angst om zich te binden overwonnen hebben? Dat waren vragen waarop nog geen antwoord bestond.

'Ik bel je morgenavond op,' beloofde hij weer, en net voor ze ophingen, beroerde hij haar hart met een zacht: ik hou van je, Al.'

'Ik hou ook van jou,' zei ze, terwijl ze haar ogen dichtkneep. Hij was er wel voor haar, hij had alleen met zijn eigen angsten en verplichtingen te kampen. Ze begreep dat wel. 'Zorg goed voor jezelf deze week.'

'Dat zal ik doen. Jij ook,' zei hij, en hij klonk of hij haar echt zou missen. Ze glimlachte triest toen ze ophing. Wat ze wilden was niet gemakkelijk te bereiken, maar ze kwamen er wel, wat andere mensen er ook van dachten. Ze moest gewoon geduld hebben. Hij was het waard.

Daarna belde ze haar ouders en ze feliciteerde haar vader nogmaals, ook namens Brandon. Ze vroeg haar moeder te spreken en ze hoorde nog steeds iets van droefenis in haar stem toen ze aan de telefoon kwam.

'Alles in orde met je?' vroeg Allegra meelevend, en Blaire glimlachte, geroerd dat ze haar belde.

'O, nee, vanmiddag ga ik mijn polsen doorsnijden, of misschien stop ik gewoon mijn hoofd in de oven.'

'Dan kun je beter opschieten,' zei Allegra met een grijns, blij dat ze er grapjes over maakte, 'voor ze je keuken gaan slopen. Maar serieus, mam, je verdiende die prijs weer dit jaar, en dat weet je best.'

'Misschien niet, lieverd. Misschien is het tijd om iemand anders aan de beurt te laten komen. We hebben afgelopen herfst een heleboel problemen gehad met de show.' Een van de sterren was opgestapt, had er genoeg van na negen jaar, en een aantal anderen had om een enorme loonsverhoging gevraagd toen het contract werd vernieuwd. Er waren ook een paar schrijvers vertrokken en zoals gewoonlijk kwamen alle lasten van de verandering op Blaires schouders terecht. 'Misschien ben ik gewoon op mijn retour,' voegde ze eraan toe. Ze zei het als grapje, maar iets in de manier waarop ze het zei verontrustte Allegra. Ook wat ze gisteravond in de ogen van haar moeder had gezien beangstigde haar. Ze vroeg zich af of haar vader zich ervan bewust was, en of hij zich er iets van aantrok.

'Doe niet zo gek, mam. Je hebt nog dertig of veertig jaar van successen voor de boeg,' zei ze optimistisch.

'O, alsjeblieft niet, zeg.' Blaire kreunde bij de gedachte alleen al. Toen lachte ze en ze klonk weer als haar oude ik. 'Ik denk dat ik nog een jaar of twintig doorga en er dan voorgoed mee kap.'

'Daar ga ik mee akkoord,' zei Allegra, en ze voelde zich beter over haar, en over Brandon. Ze was in een veel betere stemming dan gisteren, en ze wilde dat ze niet naar New York hoefde zonder hem nog te hebben gezien. Ze had dolgraag voor haar vertrek de nacht met hem doorgebracht.

Ze vertelde haar moeder dat ze naar New York ging en aan het einde van de week weer terug zou zijn. Ze liet hun altijd weten waar ze naartoe ging.

'Dan zien we je wel als je weer terug bent,' zei haar moeder en ze bedankte haar voor het telefoontje. Vervolgens belde Allegra Carmen op. Ze was nog net niet hysterisch, maar ze begon aardig paniekerig te worden. De pers belegerde het hek aan de voorkant van haar huis, en ze zei dat er hele zwermen stonden te wachten om haar te bestormen als ze één voet buiten de deur zou zetten. Nu ze gisteren een Golden Globe had gewonnen, was ze groot nieuws. De bodyguards die Allegra had aangenomen waren er, maar Carmen was bang dat de pers het huis zou bestormen als ze het hek opendeed om naar buiten te gaan. Ze was een gevangene in haar eigen huis en ze had sinds vanochtend nergens heen kunnen gaan.

'Heb je geen achteringang voor leveranciers?' vroeg Allegra, en Carmen zei dat die er wel was, maar dat daar ook fotografen stonden te wachten, en televisiecamera's van verscheidene omroepen.

'Komt Alan nog langs?' vroeg Allegra, terwijl ze ondertussen een manier probeerde te bedenken om haar daar weg te krijgen zonder een hevige confrontatie met de media.

'We hebben het gisteravond over Malibu gehad, maar hij heeft niet gebeld, en ik wilde hem niet lastig vallen,' zei Carmen aarzelend. Allegra kreeg een idee, en ze wist zeker dat Alan het niet erg zou vinden om Carmen te helpen.

'Heb je soms een pruik die heel anders is dan je eigen haar?'

'Een grappige zwarte die ik vorig jaar met Halloween gedragen heb.'

'Mooi. Pak die maar, misschien heb je hem nodig. Ik ga Alan bellen.'

Samen beraamden ze een plan. Hij zou naar de hoofdingang rijden in zijn oude truck die hij zelden gebruikte, en die dus door niemand herkend zou worden, tenzij ze het nummerbord natrokken, en dan waren ze allang weg. Allegra stelde voor dat hij ook een pruik zou opzetten. Hij had er massa's van. Ze zei tegen hem dat hij naar de achterkant van het huis moest rijden en net moest doen of hij het dienstmeisje kwam afhalen. Dan moest hij gewoon wegrijden, en dan maar hopen dat niemand in de gaten had wie hij was, of dat Carmen met hem was meegegaan.

'Ik kan haar het huis in Malibu een paar dagen laten gebruiken als ze dat wil, tot alles weer wat rustiger is,' bood hij behulpzaam aan, en Allegra dacht dat Carmen dat wel prettig zou vinden.

Hij zei dat hij haar om één uur zou ophalen, en Allegra belde om haar dat te vertellen, en plotseling was Carmen verlegen en geneerde ze zich dat Alan haar kwam ophalen. Ze zei dat ze geen misbruik wilde maken van Alans vriendelijkheid.

'Toe maar, maak maar misbruik van hem,' plaagde Allegra. 'Dat vindt hij helemaal niet erg.'

Zoals was afgesproken kwam hij om één uur opdagen, vertelden ze haar later, met een blonde pruik waarmee hij eruitzag als een hippie. En de Chevrolet truck was zo oud en aftands dat niemand er enige aandacht aan besteedde toen hij het Mexicaanse dienstmeisje met het korte zwarte haar, het T-shirtje en de spijkerbroek met wijd uitlopende pijpen ophaalde. Ze had twee papieren boodschappentassen bij zich, en ze reden het hek uit zonder dat iemand hun een blik waardig keurde of een foto van hen nam. Het was een perfecte ontsnapping, en ze belden Allegra tien minuten later vanuit een tankstation.

Allegra feliciteerde hen met de goed uitgevoerde actie. 'Veel plezier, jullie twee. En kom niet in al te veel problemen terwijl ik weg ben.' Ze zei nog eens tegen Carmen dat ze in New York in het Regency logeerde, en dat ze volgend weekend weer in Los Angeles zou zijn.

Voor ze ophingen, bedankte ze Alan dat hij zich over Carmen ontfermde. 'Het is niet bepaald een opoffering,' zei hij eerlijk tegen zijn oude vriendin. 'Ik zou tegen je liegen als ik zei dat het dat wel was.' Hij was er zelf verbaasd over dat hij zo op haar gesteld was. Hij had geen idee waar het naartoe ging tussen hen, maar het idee om voor haar te zorgen tijdens Allegra's afwezigheid vond hij heel plezierig. Ze hadden zelfs haar bodyguards niet meegenomen. Ze zouden met z'n tweeën zijn in zijn strandhuis.

'Je gaat geen rare dingen doen, hè? Terwijl ik weg ben, bedoel ik. Het is een lief meisje... Ze is erg gelovig, het is een goed kind... Ze is niet zoals de andere meisjes die we kennen.' Allegra zocht naar de juiste woorden, ze was ineens bang dat hij een heftige affaire met haar zou beginnen en haar vervolgens zou laten vallen.

'Ik begrijp het, Al. Je hoeft het niet voor me uit te tekenen. Ik weet het. Ik snap het. Ik zal me gedragen. Dat zweer ik... min of meer, in elk geval.' Hij keek hunkerend naar Carmen die voor de telefooncel heen en weer wandelde in haar spijkerbroek en t-shirtje. 'Luister, Allie... ze is anders, dat weet ik... ik heb nog nooit iemand als zij ontmoet... afgezien van jou misschien, en dat is lang geleden. Ze is een beetje als wij toen we jong waren: eerlijk, oprecht, onbedorven. Dat was voordat we cynisch en volwassen werden, en enigszins gefrustreerd door de mensen die niet aan onze verwachtingen voldeden. Ik zal haar niet kwetsen, Al. Dat beloof ik je. Ik denk... laat ook maar... Ga jij nou maar naar New York en bemoei je met je eigen zaken. En binnenkort, als je terug bent, zullen we over ons leven praten, net als vroeger.'

'Afgesproken. Pas goed op haar.' Het was alsof ze hem een jonger zusje toevertrouwde, maar ze wist dat hij een goed mens was, en uit wat hij had gezegd en uit de klank van zijn stem maakte ze op dat hij erg op haar gesteld was.

'Ik hou van je, Allie. Ik wou dat jij iemand ontmoette die goed voor je was, in plaats van die klojo met de permanente ex-vrouw en de levenslange scheiding. Dat leidt tot helemaal niets, Al, dat weet je.'

'Val dood!' zei ze opgewekt, en hij lachte.

'Oké. Ik snap het. Ga jij nu maar naar New York en duik met iemand de koffer in, dat zou je misschien goed doen.'

'Je bent walgelijk.' Ze lachte, en even later hingen ze op. Hij en Carmen deden hun pruiken af en reden naar Malibu. Zijn huis was stil, zonnig en vredig, en volkomen verlaten. Ze vond het het mooiste plekje dat ze ooit had gezien, en hij was blij dat hij er met haar was en ineens wilde hij dat ze daar altijd konden blijven.

Allegra was toen al op weg naar het vliegveld. Voor ze wegging had ze Bram Morrison gebeld en hem de naam van haar hotel in New York gegeven. Hij vond het prettig om altijd te weten waar ze was. Dat was een van zijn eigenaardigheden. De anderen konden haar allemaal via kantoor bereiken als het nodig mocht zijn.

Ze ging kort na drieën aan boord, in de business class, en ze zat naast een advocaat van een ander advocatenkantoor die ze kende. Soms leek het wel of de wereld vol advocaten was, en het was raar te bedenken dat terwijl zij naar het oosten vloog, Brandon in een vliegtuig zat op weg terug naar Los Angeles. Op dit moment leken ze in ieder geval in verschillende richtingen te gaan.

Ze las de stukken over het filmcontract door voor de bespreking van de volgende dag, maakte wat aantekeningen en had zelfs nog tijd om een paar tijdschriften te lezen. Toen ze in New York aankwamen, was het net na middernacht. Ze pakte haar koffer van de band en ging naar buiten om een taxi aan te roepen. Tot haar verbazing was het ijskoud. Om één uur was ze in haar hotelkamer. Ze was klaarwakker en ze wou dat ze iemand kon bellen. In L.A. was het pas tien uur, maar ze wist dat Brandon niet voor elf uur thuis zou zijn. Dus nam ze een douche, trok haar nachthemd aan, zette de tv aan en kroop tussen de kraakheldere, frisse lakens. Het was een en al luxe, en het had iets grappigs en heel volwassens om voor zaken in New York te zijn, en dan nog in zo'n chic hotel ook.

Kende ze maar iemand die ze kon bellen, of had ze maar vrienden met wie ze kon afspreken. Ze had voor die week in New York alleen de bespreking met de schrijver die ze morgen zou ontmoeten gepland en afspraken gemaakt met een stel andere advocaten en zaakwaarnemers. Het zou een drukke week worden, maar 's avonds had ze niets te doen behalve in het hotel televisie kijken of haar papieren doornemen. Terwijl ze daar in dat enorme bed lag, voelde ze zich als een klein kind en met een ondeugende grijns at ze de bonbons op die op haar nachtkastje lagen.

'Wat valt er te lachen?' vroeg ze aan het gezicht dat ze in de spiegel zag toen ze haar tanden ging poetsen. 'Wie heeft er gezegd dat je groot genoeg bent om in een hotel als dit te slapen, en een van de belangrijkste schrijvers van de wereld te ontmoeten? Wat als ze ontdekken dat je eigenlijk maar een dom kind bent?' De gedachte dat ze zo ver gekomen was en zoveel verantwoordelijkheden had, kwam haar opeens heel vermakelijk voor, en ze lachte weer toen ze klaar was met poetsen en terugging naar het grote, luxueuze bed waar ze rest van de truffels opat.

5

De volgende ochtend liep de wekker om acht uur af. Het was nog niet eens echt licht op deze sneeuwachtige januaridag in New York, en in Californië was het pas vijf uur. Allegra draaide zich kreunend om, wist even niet waar ze was, en herinnerde zich toen de schrijver die ze die ochtend zou ontmoeten. Hij was een oudere man die wantrouwig stond tegenover alles wat met film te maken had. Zijn agent dacht echter dat het op dit moment een goede oppepper voor zijn carrière zou zijn, aangezien hij logischerwijs wat kalmer aan ging doen. Op verzoek van de agent was zij naar New York gekomen om te helpen de auteur ervan te overtuigen dat hij haar de transactie moest laten regelen. De agent zelf was net zo vermaard als de mensen die hij vertegenwoordigde, en dat hij haar had gevraagd naar New York te komen om aan de overeenkomst te werken, was een pluim op Allegra's hoed. Het was een belangrijke stap op weg naar een volledig compagnonschap in haar advocatenkantoor. Maar terwijl ze zich in haar bed omdraaide, trok het vooruitzicht hen te ontmoeten haar niet erg aan, om het even wie ze waren en hoe belangrijk ze waren. Het was een koude, sneeuwerige dag, en ze zou het liefst de hele ochtend in bed blijven.

Terwijl ze zichzelf lag te vertellen dat ze moest opstaan, kwam het onbijt, samen met The New York Times en The Wall Street Journal. En toen ze haar koffie dronk, havermout en croissants met jam at en de kranten doorbladerde, leek het vooruitzicht van een dag in New York bijna opwindend. Het literair agentschap waar ze heen moest was op Madison Avenue, en het advocatenkantoor waar ze later op de dag besprekingen had, was op Wall Street. En tussen die twee waren massa's winkels, minstens evenveel kunstgalerieën, en een overvloed aan boeiende mensen. Alleen al het in New York zijn was soms een bedwelmende ervaring. Er waren zoveel mensen die interessante dingen deden, en ontelbare culturele evenementen: opera's, concerten, allerlei tentoonstellingen, theater. Daarbij vergeleken leek zelfs Los Angeles een provinciestadje.

Ze droeg een zwart pakje en een dikke mantel en laarzen naar de bespreking die ze om tien uur had. Ze nam een taxi, liet haar handtas en haar aktetas niet los, en tegen de tijd dat ze daar aankwam had ze spijt dat ze geen muts had opgezet. Haar gezicht tintelde van de kou, en haar oren waren bevroren.

De lift stopte op de bovenste verdieping die helemaal door het agentschap werd gebruikt. Op de muren hingen een indrukwekkende collectie van Chagall, Dufy en Picasso, een paar pastels, een klein olieverfschilderij en een serie tekeningen. Het ging kennelijk goed met het agentschap. Midden in de kamer stond ook nog een klein beeld van Rodin.

Allegra werd snel naar binnen geloodst naar het hoofd van het agentschap, een kleine, bolle man met een vaag Duits accent. Hij heette Andreas Weissman.

'Mevrouw Steinberg?' Hij stak zijn hand uit en bekeek haar belangstellend. Haar fraaie, blonde, Angelsaksische uiterlijk moest zijn aandacht wel trekken. Hij vond haar erg mooi, en hij was tijdens het hele gesprek, voordat de schrijver arriveerde, gefascineerd door haar.

Eindelijk, een uur later, kwam de schrijver binnen. Het was een man van een jaar of tachtig, maar hij had de scherpzinnigheid van iemand die de helft jonger was. Jason Haverton was snel en geestig en zeer uitgeslapen, en Allegra vermoedde dat hij eens heel knap was geweest. Zelfs op zijn leeftijd was hij nog aantrekkelijk. Ze praatten ongeveer een uur over de filmindustrie in het algemeen, en Jason Haverton vroeg haar of ze misschien toevallig familie was van Simon Steinberg. En toen ze zei dat dat haar vader was, zei Haverton dat hij een grote bewondering had voor zijn films.

De twee mannen nodigden haar uit voor een lunch bij La Grenouille, en pas toen het hoofdgerecht kwam werd er over zaken gesproken. Jason Haverton gaf toe dat hij al het mogelijke had gedaan om deze deal te ontwijken en dat hij totaal geen interesse had in de verfilming van een van zijn boeken. Hij zag het als prostitutie op zijn leeftijd, maar daar stond tegenover dat hij niet meer zoveel schreef als in het verleden, en dat zijn lezerspubliek niet jong meer was. Zijn agent was ervan overtuigd dat de verkoop van een boek voor verfilming een ideale manier was om zijn publiek weer uit te breiden en jongere lezers aan te trekken.

'Ik vrees dat ik het met hem eens ben,' zei Allegra, en ze glimlachte eerst tegen Haverton en toen tegen Weissman. 'Het hoeft geen vervelende ervaring voor u te zijn,' ging ze verder, en ze schetste de verschillende mogelijkheden die er waren om de spanning voor hem tot een minimum terug te brengen en de overeenkomst aantrekkelijker te maken. Wat ze zei beviel hem, en hij was onder de indruk van haar. Ze was een intelligent meisje, en een goede advocaat. Tegen de tijd dat de chocoladesoufflé kwam waren ze dikke vrienden, en hij zei dat hij haar graag vijftig jaar eerder had ontmoet. Hij had vier vrouwen gehad, maar hij beweerde niet meer de energie te hebben om zich een vijfde aan te schaffen.

'Ze zijn zo bewerkelijk,' zei hij met een knipoog die Allegra aan het lachen maakte, en ze kon zich goed voorstellen waarom hij zoveel succes had gehad bij vrouwen. Hij was intelligent, amusant, en buitengewoon charmant. Zelfs op zijn vergevorderde leeftijd had hij nog iets buitengewoon aantrekkelijks over zich. Toen hij jong was, had hij in Parijs gewoond, en zijn eerste vrouw was een Française, de twee volgende waren blijkbaar Engels geweest, en de laatste Amerikaans. Zij was ook beroemd geweest als auteur. Ze was tien jaar geleden gestorven, en hoewel hij sindsdien met verscheidene vrouwen een relatie had gehad, was het niemand gelukt hem naar het altaar te slepen. 'Ze kosten zoveel energie, m'n kind. Ze zijn net als mooie renpaarden, veel te gevoelig, maar zo prachtig om te zien, en ondraaglijk duur. Maar ze schenken je wel veel vreugde.' Hij glimlachte tegen haar, en ze voelde zich helemaal week worden toen ze hem aankeek. Ze zou het liefst haar armen om hem heen slaan en hem knuffelen. Maar ze had het sterke vermoeden dat hij zich dan vol enthousiasme op haar zou storten, als een kat op een muis die overmand was geworden door gevoelens van vertrouwen voor de kat. Jason Haverton was duidelijk geen lieverdje. Hij was nog steeds een leeuw, zelfs op zijn tachtigste. En een zeer aantrekkelijke. Weissman zat geamuseerd toe te kijken hoe hij haar probeerde in te pakken. Ze waren oude vrienden en hij kon het alleen maar eens zijn met Jasons mening over haar. Het was een heel bijzonder meisje, en het zou hem absoluut niet verbazen te horen dat Jason in elk geval had geprobeerd haar het hof te maken. Maar ze leek te slim voor hem, en hoewel ze geen ring aan haar linkerhand droeg, lukte het haar, door terloopse opmerkingen, te laten doorschemeren dat ze niet vrij was.

'Heb je altijd in Los Angeles gewoond?' vroeg Jason terwijl ze van hun espresso nipten en het restje soufflé aten. Een bevestigend antwoord zou hem verbaasd hebben, ze had iets veel mondainers over zich, waardoor hij aan Europa dacht, of op z'n minst het oosten van Amerika. Maar ze verbaasde hem inderdaad.

'Ik heb mijn hele leven in Los Angeles gewoond, afgezien van de tijd dat ik op Yale zat.'

'Dan moet je heel bijzondere ouders hebben,' complimenteerde hij zowel haar als hen, en ze glimlachte. Hij wist al wie haar vader was en hij vond dat Allegra erg op hem leek, in ieder geval mentaal. Fijnbesnaard en oprecht, direct en zuinig met woorden maar niet met gevoelens.

'Mijn moeder schrijft ook,' verklaarde ze. 'Toen ze heel jong was schreef ze fictie, maar nu schrijft ze al jaren voor de televisie. Ze heeft een heel succesvolle show. Maar ik denk dat ze er altijd stiekem spijt van heeft dat ze geen roman heeft geschreven.'

'Ze moeten wel heel getalenteerd zijn,' zei hij, veel meer geïnteresseerd in haar dan in haar ouders. Hij was nog steeds gefascineerd door deze mooie jonge vrouw.

'Ze zijn zeker getalenteerd,' ze glimlachte. 'En u ook,' zei ze, voorzichtig de conversatie weer op hem brengend, wat hem veel plezier deed. Weissman keek geboeid en vol bewondering toe hoe ze Haverton aanpakte. Ze was zowel verstandig als vaardig. Dat zei hij ook met zoveel woorden tegen haar nadat de oude schrijver door zijn chauffeur was opgehaald om naar huis te gaan. Bij zijn vertrek wuifde hij liefdevol naar Allegra alsof ze oude vrienden waren. Hij had ingestemd met het merendeel van de overeenkomst die ze hem had voorgelegd. De agent en de advocaat gingen in zijn limousine terug naar Weissmans kantoor om de details van het contract te bespreken.

'Je doet het heel goed met hem,' zei hij, geboeid door haar, en ook geamuseerd. Ze was erg jong, maar ze was snel, en ze had een aangeboren feeling voor mensen.

'Dat is mijn beroep,' zei ze simpel. 'Omgaan met mensen zoals hij. Acteurs zijn meestal net kleine kinderen.'

'Auteurs ook.' Andreas glimlachte tegen haar; ze beviel hem.

De volgende twee uur besteedden ze aan het uitwerken van de overeenkomst, en aan het bedrag dat Jason Haverton volgens hen moest krijgen. Toen ze daarmee klaar waren, zei Allegra dat ze de filmmaatschappij zou bellen en hem hun reactie zou laten weten. Hopelijk konden ze de overeenkomst die week nog afsluiten, wellicht nog voor ze vrijdag uit New York wegging. Intussen had ze nog een paar besprekingen over andere onderwerpen, maar ze zou contact opnemen met Andreas zodra ze iets over Jasons film hoorde uit Californië.

'Hoe lang blijf je hier?' vroeg hij haar weer.

'Tot vrijdag, tenzij ik eerder klaar ben. Maar ik denk dat het een goed idee is dat ik hier ben terwijl we hier aan werken. Ik ben ervan overtuigd dat we uiterlijk woensdag wel wat antwoorden over deze overeenkomst hebben.'

Hij knikte instemmend, en schreef toen een adres voor haar op een blaadje uit een kladblok van Hermès. Alles om hem heen was van de beste kwaliteit. Hij was een man die graag het beste van alles wilde, zelfs cliënten.

'Mijn vrouw en ik geven een klein feestje vanavond. Een van mijn cliënten heeft een belangrijk nieuw boek, we denken dat het een literaire prijs kan winnen. Maar hoe dan ook, het is een goed excuus voor een kleine receptie. Ik betwijfel of Jason erbij zal zijn, maar een aantal van onze cliënten komt wel, en misschien vind je het wel leuk.' Hij gaf haar het briefje met een adres op Fifth Avenue en zijn telefoonnummer, en hij zei dat ze tussen zes en negen uur kon komen. Ze zouden het erg op prijs stellen als ze kwam.

'Dat is erg aardig van u,' zei ze. Ze had die middag met hem heel plezierig gevonden, en de manier waarop hij zaken deed beviel haar. Hij was schrander en nauwkeurig, en achter de elegantie en de Europese charme schuilde een briljante zakenman die precies wist wat hij deed en geen nonsens duldde. Dat vond Allegra een prettige eigenschap. Ze had veel goeds over hem gehoord, en ze had altijd succesvolle zaken gedaan met zijn cliënten.

'Probeer te komen, dan kun je iets proeven van het literaire leven in New York. Misschien vind je dat wel leuk.'

Ze bedankte hem nog eens en verliet een paar minuten later zijn kantoor. Het was een verrassend prettige middag geweest. Buiten op straat was de sneeuw al gaan smelten en ze schoof langzaam naar de hoek en riep een taxi aan om haar naar het hotel te brengen waar ze de nodige telefoongesprekken met Californië moest voeren.

Het was vijf uur toen ze alle telefoontjès die nodig waren om de onderhandelingen voor Havertons film op gang te brengen had afgehandeld. Een uur later, nadat ze wat aantekeningen had gemaakt, had ze nog steeds niet besloten of ze roomservice zou laten komen of dat ze naar het feestje van Weissman zou gaan. Het was ijzig koud buiten en ze had alleen maar pakjes bij zich en twee wollen jurken, en het idee om weer naar buiten te moeten in die kou trok haar niet erg aan. Aan de andere kant was het natuurlijk wel leuk om een paar van de plaatselijke literaire figuren te ontmoeten, en daar moest ze de kou dan maar voor trotseren. Ze dacht er nog een halfuurtje over na, keek onderhand naar het nieuws, en sprong toen op en liep naar de kast. Ze had besloten naar het feestje te gaan. Ze trok haar enige zwarte wollen jurk aan. Hij was hooggesloten, had lange mouwen, en hij was heel flatteus omdat hij strak om haar lichaam zat. Ze trok haar schoenen met hoge hakken aan, borstelde haar haar en taxeerde wat ze in de spiegel zag. Ze was bang dat ze er vergeleken bij de chic van New York uitzag als een provinciaalse. De enige sieraden die ze had meegebracht waren een gouden armband die ze van haar moeder had gekregen, en een paar eenvoudige gouden oorbellen. Ze kamde haar haar naar achteren in een keurige wrong en deed wat lipstick op voor ze haar dikke jas weer aantrok. Hij was oud en ze had hem toen ze op de universiteit zat altijd gedragen als ze naar het theater ging, maar hij was tenminste warm, ook al was hij niet mooi. Ze ging naar beneden naar de lobby en de portier regelde een taxi voor haar. Om halfacht was ze op de hoek van Eighty-second Street en Fifth Avenue, recht tegenover het Metropolitan Museum. Het was een mooi, oud appartementsgebouw met een portier en twee liftbediendes, verscheidene grote, donkerrode fluwelen banken, en een tapijt dat eruitzag als Perzisch en dat ervoor zorgde dat haar hoge hakken niet op de marmeren vloer van de lobby echoden. De portier vertelde haar dat het appartement van Weissman op de veertiende verdieping was, en er stapten een stuk of vijf mensen uit de lift toen zij erin stapte. Ze zagen eruit of ze van Weissmans feestje kwamen, en ze vroeg zich af of ze te laat was. Maar Andreas had gezegd tot negen uur, en zodra ze boven was liep ze op het geluid af. Het was nog steeds luidruchtig, dus wist ze dat het feest nog aan de gang was. Ze belde aan en een butler deed open. Bij de eerste snelle blik zag ze al dat er meer dan honderd mensen waren, en ergens in de verte hoorde ze pianomuziek.

Ze ging naar binnen en gaf haar jas af terwijl ze rondkeek in de hal van de elegante maisonnette. Maar het waren vooral de mensen die haar aandacht trokken. Ze waren zo typisch New Yorks met hun cocktailjurken, donkergrijze pakken en een paar tweedjasjes. Iedereen zag er zo levendig en zo opwindend uit, alsof ze je duizend verhalen konden vertellen over miljoenen plekken waar ze waren geweest. Dit was zeer beslist niet het relaxte Californië. En deze keer waren er eens geen beroemde gezichten die ze herkende. Ze wist dat de gezichten die ze zag waarschijnlijk ook heel bekend waren, maar in een andere wereld dan die van Hollywood, en ze waren boeiend voor haar omdat ze hen niet kende. Ze besefte dat ze waarschijnlijk de meeste namen wel zou weten, en toen ze om zich heen keek, zag ze Tom Wolfe en Norman Mailer, Barbara Walters en Dan Rather en Joan Lunden, en een verzameling illustere figuren, verspreid tussen uitgevers en redacteuren, professoren en schrijvers. Er was ook een klein groepje waarvan iemand zei dat het curatoren van het Metropolitan Museum waren. De directeur van Christie's was er, en nog een handjevol belangrijke kunstenaars. Het was een bijeenkomst die in L.A. nooit mogelijk zou zijn, omdat daar niet zo'n variëteit aan beroemde mensen te vinden was. In Los Angeles waren het allemaal mensen die betrokken waren bij de 'industrie', zoals men dat noemde, alsof ze auto's maakten in plaats van films. Maar in New York was het alles, het was een mengeling van decorontwerpers, acteurs uit experimentele theaterproducties, bazen van warenhuizen, grote juweliers en redacteuren, auteurs en toneelschrijvers. Het was een fascinerend gezelschap. Allegra bekeek hen terwijl ze een glas champagne van een blad pakte en ze was opgelucht toen ze Andreas Weissman in de verte zag. Hij stond in de bibliotheek, vanwaar je uitzicht had op Central Park, te praten met zijn aartsrivaal in de literaire wereld, Morton Janklow, toen Allegra naar hem toe liep. Ze praatten over een gemeenschappelijke vriend, die een van Weissmans cliënten was geweest en die kortgeleden gestorven was. Het was een groot verlies voor de literaire wereld, vonden ze beiden. Toen kreeg Andreas Allegra in de gaten en kwam hij haar begroeten. In haar zwarte jurk en met het opgestoken haar zag ze er serieuzer uit dan die middag. Maar Andreas vond dat ze er ongelooflijk mooi en jong uitzag. Ze bewoog zich op een bekoorlijke, gracieuze manier toen ze langzaam, met haar glas champagne in de hand, naar hem toe kwam. Alles aan haar manier van bewegen was elegant en vloeiend, het deed hem aan ballet denken, en aan schilderijen van Degas. Jason Haverton had gelijk, dacht Andreas Weissman, inwendig lachend. Hij had aan het eind van de middag nog gebeld om te zeggen dat ze niet alleen een goede advocaat was, maar dat hij haar prachtig vond. Hij had van de lunch met haar genoten, en hij vertelde Andreas dat als het maar een paar jaar eerder was geweest, de dingen misschien anders waren gelopen. Hij zei het op zo'n weemoedige toon dat zijn agent erom moest glimlachen, zelfs nu, terwijl hij zijn hand uitstak naar Allegra. Ze kon mannenharten blijkbaar laten ontvlammen, zelfs in hartje winter.

'Ik ben heel blij dat je kon komen, Allegra.' Hij legde zorgzaam een arm om haar schouders en loodste haar door de kamer naar een ander groepje gasten. Er waren meer gezichten die ze herkende, een befaamde galeriehouder over wie ze gelezen had, een beroemd fotomodel en een jonge kunstenaar. Het was een ongelooflijk allegaartje van mensen, en precies wat ze zo fijn vond aan New York. Daarom wilden mensen nooit uit New York weg om naar het westen te gaan. New York was veel te opwindend. Andreas stelde haar aan iedereen voor en vertelde erbij dat ze een entertainmentadvocaat uit Los Angeles was, en iedereen leek blij haar te ontmoeten.

Andreas verdween toen, en liet haar bij haar nieuwe vrienden achter. Een oudere vrouw sprak haar aan en zei dat ze bewoog als een danseres. Allegra bekende dat ze als kind acht jaar balletles had gehad, en iemand anders vroeg haar of ze actrice was. Twee zeer knappe jongemannen zeiden dat ze bij Lehman Brothers op Wall Street werkten. Een paar anderen werkten bij een advocatenkantoor waar zij een sollicitatiegesprek had gehad toen ze op Yale zat. Haar hoofd tolde tegen de tijd dat ze naar de bovenetage ging om het spectaculaire uitzicht op het park te zien en nog een paar gasten te ontmoeten. Het was negen uur toen ze weer beneden kwam. Het feest was nog in volle gang, en er was net een nieuw stel mensen binnengekomen. Ze zagen eruit als zakenmensen en ze werden vergezeld door een gelijk aantal goedgeklede vrouwen. Sommige vrouwen hadden bonthoeden op en ze hadden allemaal een perfect zittend kapsel. Het zag er allemaal heel anders uit dan in Los Angeles, waar facelifts, een jeugdig uiterlijk en blond haar standaard waren: dit zag er donkerder uit, interessanter, met minder kunstgrepen en minder make-up, maar wel met dure kleren, weinig sieraden en ernstige, intense gezichten. Er waren wel een paar facelifts, en een paar potlooddunne lijven, maar voor het grootste deel waren dit mensen die iets tot stand brachten, die alleen al door er te zijn invloed hadden op de wereld. Allegra vond de mensen en de dingen die ze zeiden fascinerend.

'Het is nogal iets, hè?' zei een stem vlak achter haar. Ze draaide zich om en zag een man die haar stond te bekijken zoals zij de anderen in de kamer had bekeken. Hij was lang en slank, met donker haar, en hij had het aristocratische uiterlijk van de ware New Yorker. Hij droeg het juiste uniform: een wit overhemd, donker pak, en een conservatieve das van Hermès in twee kleuren blauw. Toch was er iets aan hem dat niet in overeenstemming was met zijn kleding. Ze wist niet of het zijn gebruinde huid was, de glinstering in zijn ogen, of de brede glimlach. In bepaalde opzichten leek hij eerder Californisch dan New Yorks, en toch paste dat ook niet helemaal bij hem. Ze wist niet wat ze van hem moest denken, maar terwijl hij haar stond op te nemen, was zij ook een raadsel voor hem. Ze leek hier te passen, en toch was er iets aan haar waardoor hij dacht dat ze hier niet thuishoorde. Hij kwam graag bij de Weissmans - hij ontmoette er altijd de boeiendste mensen, van balletdansers, literaire agenten en financiers tot orkestleiders. Het was leuk met al die mensen in contact te komen, en te raden waarom ze gekomen waren en wie ze waren. Dat deed hij nu ook, maar hij kwam er niets verder mee. Allegra zou van alles kunnen zijn, van binnenhuisarchitect tot arts. Zij probeerde ook te raden wat hij deed, en zij twijfelde tussen effectenmakelaar en bankier. En terwijl ze hem peinzend aankeek, glimlachte hij tegen haar.

'Ik probeerde net te bedenken wat je doet, wie je bent, en waar je vandaan komt,' bekende hij. 'Ik ben er dol op om dat spelletje hier te spelen, en het lukt me altijd om het verkeerd te raden. Je bent waarschijnlijk danseres, te oordelen naar de manier waarop je je beweegt en staat, maar ik hou het op copywriter bij Doyle Dane. Hoever zit ik ernaast?'

'Behoorlijk ver,' lachte ze, geamuseerd door zijn spelletje, terwijl hij door de menigte wat dichter naar haar toe werd geschoven. Hij zag eruit of hij een goed gevoel voor humor had, en hij scheen zich volkomen op zijn gemak te voelen met haar terwijl hij haar recht in de ogen keek. 'Misschien zit je er niet al te ver naast. Ik ben zakenvrouw, en ik doe veel schrijfwerk. Ik ben advocaat,' zei ze, terwijl ze hem ook recht in de ogen keek, en hij leek verbaasd te zijn.

'Wat voor soort kantoor?' Hij bleef haar bestoken, genoot van hun raadspelletje. Hij vond het leuk om uit te puzzelen wat mensen deden, en in New York was zo'n grote verscheidenheid aan banen en mensen. Er was nooit een simpel antwoord op een vraag, en al helemaal niet op de vraag wat iemand deed. In stilte giste hij weer, en hij kwam op bedrijfsjurist. 'Ik gok op bedrijfsjurist, of waarschijnlijk iets heel serieus als antitrustwetten. Heb ik gelijk?' Het kwam hem misplaatst voor omdat ze zo mooi en zo vrouwelijk was, maar hij hield van de combinatie van een mooie vrouw die bij serieuze zaken betrokken was. Ze lachte als antwoord, en hij vond het heerlijk om naar haar te kijken. Ze had een betoverende lach, geweldig haar, en ze straalde warmte uit. Hij kon zien dat ze om mensen gaf, en ze had iets fascinerends in haar ogen. Hij las daarin veel over wie ze was en wat ze dacht. Ze was een principiële vrouw, dat zag hij zo, met vaste overtuigingen en waarschijnlijk ook sterke meningen. Maar ze had duidelijk ook gevoel voor humor, ze lachte veel. Er was ook iets heel zachtaardigs en vrouwelijks in de manier waarop ze haar handen bewoog. En haar mond zag er verrukkelijk uit.

'Waarom denk je dat ik zo'n serieuze advocaat ben?' vroeg ze lachend. Ze wisten van elkaar niet eens hoe ze heetten, maar dat leek er niet veel toe te doen. Ze vond het prettig met hem te praten en zijn spelletje mee te spelen over wat ze deed en wie ze was. 'Zie ik er zo gedreven uit?' vroeg ze, nieuwsgierig naar zijn antwoord. Hij bekeek haar nog eens goed, en schudde toen zijn hoofd. Het viel haar op dat hij een erg leuke glimlach had. Hij was heel knap.

'Ik heb me vergist,' zei hij nadenkend. 'Je bent een serieus iemand, maar je zit niet in een serieuze tak van het recht. Dat is toch een mooie combinatie, hè? Misschien vertegenwoordig je alleen boksers en skiërs. Heb ik gelijk?' Hij plaagde haar en zij lachte.

'Waarom heb je besloten dat ik geen bedrijfsjurist ben en me niet bezighoud met antitrustwetten?'

'Je bent niet saai. Je bent serieus en gewetensvol, maar je hebt wel pretogen. Antitrustmannen lachen nooit. Dus, had ik gelijk? Zit je in het sportrecht?... O, Jezus, vertel me niet dat het letselschade is, of ambtsovertredingen. Ik zou het afschuwelijk vinden als je zulk soort werk deed.' Hij huiverde toen hij zijn lege glas neerzette, en ze grinnikte tegen hem. Het was leuk geweest, en ze voelde zich verrassend op haar gemak met hem toen ze hem in de ogen keek.

'Ik doe entertainmentrecht in Los Angeles. Ik ben hier om met meneer Weissman over een van zijn cliënten te praten, en om een paar van onze andere contacten hier te bezoeken. Ik vertegenwoordig mensen in de showbusiness, schrijvers, producers, regisseurs en acteurs.'

'Interessant, heel interessant,' zei hij en bekeek haar weer eens goed, alsof hij probeerde vast te stellen of die informatie wel bij haar paste. 'En je komt uit Los Angeles?' Hij keek alsof het hem verbaasde.

'Daar heb ik mijn hele leven gewoond, afgezien van zeven jaar Yale.'

'Ik heb op een concurrerende school gezeten,' zei hij, en zij onderbrak hem door haar hand op te steken.

'Wacht even, nu is het mijn beurt. Deze is gemakkelijk: je hebt op Harvard gezeten. Je bent van de oostkust, waarschijnlijk New York, of' - ze bekeek hem met half dichtgeknepen ogen -'misschien Connecticut of Boston. En je hebt op een internaat gezeten... eens kijken, Exeter of St. Paul.' Hij moest lachen om het profiel dat ze van hem schetste: oerconservatief, oersaai en helemaal elitair New York. Hij wist niet wat het hem had gedaan, het donkere pak, de Hermèsdas, of misschien zijn pas geknipte haar.

'Je komt dichtbij. Ik kom uit New York. Ik ben naar Andover gegaan. En inderdaad Harvard. Ik heb een jaar lesgegeven op Stanford, en nu ben ik...' Ze onderbrak hem opnieuw door haar hand op te steken, en ze bekeek hem eens goed. Hij zag er niet uit als een professor, tenzij hij lesgaf aan een economische faculteit, maar daar leek hij te jong en te knap voor. In L.A. zou ze gedacht hebben dat hij acteur was, maar hij zag er ook te intelligent en niet egocentrisch genoeg uit om acteur te zijn.

'Ik ben weer aan de beurt,' hielp ze hem herinneren. 'Je hebt me al te veel verteld. Je doceert waarschijnlijk literatuur op Columbia. Maar eerlijk gezegd dacht ik dat je bankier was toen we elkaar net ontmoetten.' Hij zag er heel erg Wall Street-achtig en zeer achtenswaardig uit, als hij tenminste niet zulke plagerige ogen had gehad.

'Het is dat pak.' Hij glimlachte, en leek een beetje op haar broer. Hij was bijna net zo lang, en op een vreemde manier deed hij haar ook aan haar vader denken. Zijn glimlach had iets vertrouwds. 'Ik heb dat pak gekocht om mijn moeder een plezier te doen. Ze zei dat ik iets behoorlijks moest hebben om aan te trekken als ik terugkwam naar New York.'

'Ben je weg geweest?' vroeg ze. Hij had nog steeds niet verteld of hij bankier was of professor, en ze genoten beiden van hun plaaggesprek, terwijl de menigte nu echt begon uit te dunnen. Er hadden bijna tweehonderd mensen rondgelopen in het elegante appartement van de Weissmans, en het leek bijna leeg nu de helft weg was.

'Ik ben zes maanden weg geweest, ik heb ergens anders gewerkt,' gaf hij haar als hint. 'Ik wil je niet vertellen waar.' De dingen die ze over elkaar hadden gezegd amuseerden hem geweldig, en zij probeerde er nog steeds achter te komen waar hij was geweest, en wat hij daar had gedaan.

'Heb je lesgegeven in Europa?' Hij schudde zijn hoofd. 'Ergens anders lesgegeven?' Ze zag er nu een beetje onzeker uit. Misschien was ze door dat pak op het verkeerde been gezet. In zijn ogen kon ze zien dat hij verbeeldingskracht had, en hij hield er kennelijk van om feiten te verzamelen.

'Lesgeven doe ik allang niet meer. Maar je zit er niet zo ver naast. Zal ik het je maar vertellen?'

'Ja, doe maar. Ik geef het op. Het is allemaal de schuld van je moeder. Ik denk dat het pak me in de war heeft gebracht,' zei ze luchtig, en ze lachten alle twee.

'Ik begrijp waarom. Het brengt mij ook in de war. Toen ik vanavond in de spiegel keek, had ik geen idee wie ik was. Ik ben schrijver - je weet wel, versleten gympen, Engelse slippers, oude badjas, verschoten jeans, en Harvard-sweatshirts vol gaten.'

'Ik dacht al dat je meer dat type was.' Hij zag er echter wel geweldig uit in dat pak, en ze vermoedde dat hij nog wel iets meer in zijn kast had dan kapotte sweatshirts. Hij zag er ongelooflijk goed uit, en ze schatte hem op een jaar of vijfendertig. In feite was hij vierendertig, en hij had vorig jaar zijn eerste boek aan de film verkocht. Zijn tweede boek was net uitgekomen. Het kreeg uitstekende recensies en tot zijn verbazing verkocht het erg goed. Het was behoorlijk literair, maar het was iets dat hij voor zijn gevoel had moeten schrijven. Andreas Weissman had geprobeerd hem ervan te overtuigen dat zijn ware talent in commerciële romans lag, en hij stond op het punt aan zijn derde boek te beginnen, en te proberen zijn grenzen te verleggen. 'En waar ben je nou geweest die zes maanden? Heb je ergens op een strand op de Bahama's zitten schrijven?' Dat leek haar reuze romantisch, en hij lachte alleen maar over dat idee.

'Een strand, maar niet op de Bahama's. Ik heb zes maanden in Los Angeles gewoond, in Malibu, om mijn eerste boek te bewerken voor een film. Ik was zo gek om ermee in te stemmen dat ik het scenario zou schrijven en coproducent zou zijn, iets dat ik waarschijnlijk niet meer zal doen, en waarvoor ik vast ook niet meer gevraagd zal worden. Een vriend van me van Harvard produceert hem samen met mij.'

'Ben je pas teruggekomen?' Het was een raar idee dat ze elkaar hier ontmoetten terwijl hij zes maanden in L.A. had gewoond. Het was vreemd met al die mensen die hier vanavond waren, dat zij elkaar eruit hadden gepikt. Beiden net uit Californië, als magneten naar elkaar toegetrokken.

'Ik ben hier voor een week,' legde hij uit, 'om met mijn agent te praten. Ik heb een idee voor een derde boek, en als dat verrekte scenario waaraan ik werk ooit afkomt, sluit ik me een jaar lang op om het te schrijven. Ik heb al een aanbieding gehad om een scenario voor het tweede boek te maken, maar ik weet nog niet of ik dat wel wil. Ik betwijfel eigenlijk of ik wel zo geschikt ben voor Hollywood of de filmbusiness. Ik probeer een besluit te nemen of ik niet gewoon terug wil naar New York en me zal houden aan het schrijven van boeken, en de film maar zal vergeten. Ik heb nog geen besluit genomen. Op het ogenblik is mijn leven een beetje schizofreen.'

'Er is geen enkele reden waarom je het niet allebei zou doen. Je hoeft de scenario's niet zelf te schrijven als je dat niet wilt. Verkoop de boeken en laat iemand anders dat doen. Dan heb jij meer tijd om je boek te schrijven.' Ze had het gevoel dat ze een van haar cliënten adviseerde, en hij glimlachte om de serieuze blik in haar ogen.

'En als ze het boek dan verpesten?' vroeg hij bezorgd, en ze moest lachen om de uitdrukking in zijn ogen.

'Daar spreekt de schrijver. De doodsangst om je baby uit handen te geven. Ik kan je niet garanderen dat het zonder problemen gaat, maar soms geeft het minder stress dan wanneer je het script zelf zou schrijven, om maar te zwijgen van de coproductie.'

'Dat geloof ik graag. Over spijkers lopen is minder erg. Die mensen daar maken me dol. Ze hebben geen enkel respect voor de tekst. Het enige dat ze interesseert is de cast, en misschien de regisseur. Het script betekent helemaal niets voor ze. Wat hen betreft zijn het gewoon woorden. Ze liegen en bedriegen, en ze vertellen je wat hun uitkomt, alleen maar om hun zin te krijgen. Ik geloof dat ik eraan begin te wennen, wat God verhoede. Maar in het begin dreven ze me echt tot waanzin.'

'Zo te horen heb je een goede advocaat nodig in Los Angeles, of misschien een plaatselijke agent om je bij te staan. Je moet Andreas vragen om je te verwijzen naar iemand van de caa,' zei ze praktisch, terwijl hij zijn hand uitstak en glimlachte.

'Misschien moet ik jou bellen,' zei hij, en dat vond hij een aantrekkelijk idee. 'Ik heb me nog niet eens voorgesteld. Ik sta hier maar te klagen, het spijt me echt. Ik ben Jeff Hamilton.' Hun ogen ontmoetten elkaar en ze glimlachte, terwijl ze heel dicht bij elkaar stonden in de steeds dunner wordende menigte op het feestje van Weissman. Ze herkende zijn naam meteen.

'Ik heb je eerste boek gelezen. Ik vond het erg goed.' Het was een tamelijk serieus, en bij tijden grappig boek geweest. Maar het had indruk op haar gemaakt; ze herinnerde het zich en dat wilde wat zeggen. 'Ik ben Allegra Steinberg,' voegde ze eraan toe.

'Geen familie van de producer, neem ik aan?' zei hij langs zijn neus weg, nog steeds geamuseerd door het spel dat ze hadden gespeeld, en door het feit dat ze beiden in Los Angeles woonden. Maar dat zette ze snel recht. Ze was trots op haar familie, hoewel ze hun reputatie nooit voor zichzelf gebruikte.

'Simon Steinberg is mijn vader,' zei ze rustig.

'Hij heeft mijn eerste boek aan iemand anders doorgegeven, maar ik mocht hem erg graag. Hij heeft er een hele middag voor genomen om me te vertellen wat er mis mee was als scenario. Het grappige was dat ik besefte dat hij gelijk had. Uiteindelijk heb ik heel wat veranderingen aangebracht die hij had voorgesteld. Ik heb hem altijd nog willen bellen om hem te bedanken, maar op de een of andere manier ben ik daar nooit aan toegekomen.'

'Hij weet heel veel van een heleboel dingen af,' zei ze met een glimlach. 'Hij heeft mij door de jaren heen heel goede adviezen gegeven.'

'Dat kan ik me voorstellen.' Hij kon zich een heleboel dingen voorstellen, en een daarvan was haar terug te zien na vanavond. Ze begon nu om zich heen te kijken en kwam tot de ontdekking dat er nog tientallen gasten waren vertrokken terwijl zij en Jeff stonden te praten. 'Ik denk dat ik maar eens moest gaan,' zei ze met spijt. Het feest zou tot negen uur duren, en het was nu al veel later.

'Waar logeer je?' vroeg hij, met de bedoeling haar niet te laten wegglippen. Ze had iets heel bijzonders, en hij moest de aandrang om zijn hand uit te steken en haar aan te raken onderdrukken.

'In het Regency Hotel. En jij?'

'Ik ben verwend. Ik logeer in het appartement van mijn moeder hier in de stad. Ze is op een cruise tot februari. Het is rustig, maar erg gerieflijk. Het is maar een paar straten hiervandaan.'

Hij volgde haar als toevallig naar de hal, samen met nog een paar gasten. Ze nam haar dikke jas aan, en hij nam de zijne van een kapstok, met een lange wollen das. 'Kan ik je een lift geven?' vroeg hij hoopvol, nadat ze mevrouw Weissman hadden bedankt voor het feest. Andreas was boven ernstig in gesprek met twee jonge auteurs, en zo te zien wilde hij liever niet gestoord worden, dus gingen ze maar weer naar beneden.

'Ik ga gewoon terug naar het hotel,' zei ze toen ze in de lift naar beneden stonden. 'Ik neem wel een taxi.' Ze liepen naast elkaar door de hal, voelden zich op hun gemak bij elkaar. Hij hield de deur voor haar open, volgde haar naar buiten, en pakte toen zacht haar arm. Het sneeuwde weer en de straat was erg glad. 'Heb je zin om ergens nog wat te gaan drinken? En een hamburger misschien? Het is nog vroeg, en ik wil heel graag nog een poosje met je praten. Ik haat het om op deze manier mensen te ontmoeten, daar helemaal enthousiast over te worden, en dan zijn ze ineens verdwenen. Het lijkt zo doelloos. Al die energie en dat enthousiasme voor niks.' Hij keek haar hoopvol aan, en leek heel jong. Er was iets aan haar dat hem fascineerde. Hij had geen idee wat het was, maar zij voelde zich ook tot hem aangetrokken. Ze woonden allebei in Los Angeles; ze zaten wat hun werk betrof ongeveer in dezelfde branche; ze leken heel wat gemeen te hebben. Maar wat het ook was, hij wilde haar nog niet verlaten, en zij had er geen behoefte aan terug te gaan naar haar hotel. Na de gesprekken met hem zou dat zo eenzaam aanvoelen. En nu stonden ze buiten naar de sneeuw te kijken, met haar hand in zijn arm geschoven.

'Ik heb een paar contracten bij me die ik zou moeten lezen,' zei ze zonder enig enthousiasme. Ze hadden haar die middag een hele stapel ervan doorgefaxt, allemaal voor Malachi O'Donovans volgende tournee. Maar die kon ze ook later doen. Dit leek veel belangrijker. Het was alsof zij en Jeff Hamilton nog dingen over elkaar moesten ontdekken, een verhaal te vertellen hadden, een opdracht te vervullen hadden. 'Eigenlijk zou ik dolgraag iets eten. Die hamburger waar je het over had klinkt goed.'

Hij keek verheugd en riep een taxi aan. Ze kregen er meteen een, en hij gaf de chauffeur het adres van Elaine's. Toen hij in New York woonde en bezig was aan zijn eerste boek, was hij daar vaak heen gegaan. En nu ging hij er iedere keer als hij terug was graag heen, ter nagedachtenis aan vroeger.

'Ik was bang dat je niet mee uit zou willen,' bekende hij. Hij zag er knap en jongensachtig uit, met stralende ogen en met sneeuwvlokken in zijn haar. Uitgaan met haar betekende veel voor hem. Hij wilde meer over haar weten, over haar werk, haar leven, haar vader die hij een paar maanden eerder had ontmoet. Hij vroeg zich af waarom hun paden zich nooit hadden gekruist in Los Angeles. Het leek wel of ze hierheen moesten komen om elkaar te ontmoeten, en hij was erg blij dat dat was gebeurd, als twee planeten die eindelijk op elkaar stuiten.

'Ik ga niet vaak uit,' zei ze, toen hij haar vertelde wat hij dacht.

'Ik werk de hele tijd. Mijn cliënten verlangen veel van me.' Te veel, volgens Brandon, die een hekel had aan de omvang van haar dienstverlening aan hen. Maar het was een deel van haar, een deel van wie ze was, en ze vond het prettig.

'Ik ga nooit ergens heen,' zei hij peinzend terwijl de taxi in oostelijke richting reed. 'Ik schrijf meestal 's nachts. Ik vind het prettig wonen in Malibu. Soms ga ik 's avonds laat een strandwandeling maken. Het verheldert de geest. Waar woon je?' Hij was nieuwgierig naar haar, en hij hoopte meer van haar te zien, zelfs voor ze uit New York vertrokken.

'Ik woon in Beverly Hills. Ik heb een grappig huisje dat ik heb gekocht toen ik terugkwam van Yale. Het is klein, maar voor mij is het perfect. Ik heb er een prachtig uitzicht, en een Japanse tuin die voornamelijk uit rotsen bestaat zodat ik ook niets kan laten doodgaan. En als ik weg moet, hoef ik alleen maar de deur af te sluiten.' Ze glimlachte tegen hem. 'Zoals nu.'

'Reis je veel?' vroeg hij, en zij schudde haar hoofd.

'Ik probeer zo veel mogelijk daar te zijn voor mijn cliënten. Behalve als ze me ergens anders nodig hebben. Twee van mijn huidige cliënten zijn musicus. Soms ontmoet ik ze hier of daar voor een of twee dagen tijdens hun concerttournee. Maar meestal ben ik in Los Angeles.' Ze had Bram Morrison al beloofd dat ze zou proberen naar hem toe te vliegen tijdens zijn tournee. En als Mal O'Donovan dat wilde, zou ze dat ook voor hem doen. Het waren alle twee lange, vermoeiende tournees, en ze zou dan de halve wereld over moeten reizen, van Bangkok en de Filippijnen tot Parijs, om hun hand vast te houden.

'Ken ik een van hen?' vroeg hij, weer nieuwsgierig. Ze praatte over hen alsof het heiligen waren, en of zij had gezworen hen tegen alle kwaad te beschermen, en in zekere zin was dat ook zo.

'Een paar wel.'

'Mag je zeggen wie het zijn?' vroeg hij, terwijl hij de taxi betaalde en ze bij Elaine's naar binnen gingen. Het was er druk en lawaaiig, maar de ober herkende hem meteen en gebaarde dat ze over een paar minuten een tafeltje voor hen hadden. 'En wie zijn die cliënten aan wie je zo toegewijd bent?' De manier waarop hij het zei gaf haar het gevoel dat hij begreep hoe ze tegenover hen stond. Het verbaasde haar niet. Het was wel een heel verschil met Brandon die altijd mopperde over elke extra minuut die ze aan haar cliënten besteedde.

'De meesten ken je waarschijnlijk, en een paar maken er geen geheim van wie hun advocaat is. Hun namen kan ik je wel vertellen. Bram Morrison, en Malachi O'Donovan nu ook. Carmen Connors, Alan Carr zo nu en dan. Om er een paar te noemen.' Ze was trots op hen, als een moederkloek, en terwijl Jeff naar haar zat te kijken, begon hij iets van haar te begrijpen, hoe loyaal en beschermend ze was. Ook dat bewonderde hij in haar. 'Vertel je me nu dat ze vertegenwoordigd worden door je kantoor, of dat ze jouw persoonlijke cliënten zijn?' De namen leken te belangrijk voor iemand die zo jong was als zij. Ze zag eruit als een jaar of vijfentwintig. Maar ze lachte om zijn vraag, en hij ontdekte dat hij het heerlijk vond als ze lachte.

'Nee, dit zijn echt mijn cliënten,' verklaarde ze. 'Er zijn er natuurlijk nog meer, maar hun namen kan ik niet openbaar maken. Ik denk dat Bram aan iedereen zou vertellen wie zijn dokter is, en Mal is daar ook heel makkelijk in. En Carmen vertelt voortdurend aan de kranten wie haar vertegenwoordigt.' Ze zag er heel zakelijk uit toen ze hun namen noemde. Dat waren de mensen die haar leven vulden.

'Mijn hemel, dat is nogal een groep, Allegra. Je moet wel heel trots op jezelf zijn,' zei hij vol bewondering. 'Hoe lang werk je al bij dat kantoor?' Misschien was ze een stuk ouder dan ze eruitzag, bedacht hij, maar ze lachte, las zijn gedachten.

'Vier jaar. Ik ben negenentwintig. Binnenkort word ik dertig, en dat is veel te snel voor me,' klaagde ze, en hij glimlachte tegen haar.

'Ik ben vierendertig, en jij geeft me het gevoel dat ik de laatste tien jaar heb geslapen. Dat is een hele lading waarmee je moet jongleren, en het zijn vast geen gemakkelijke mensen om te vertegenwoordigen.'

'Sommigen wel,' zei ze, altijd erop uit om eerlijk te zijn. 'En doe niet zo raar, je hebt twee boeken geschreven, je staat op het punt aan je derde te beginnen, je schrijft een scenario en je bent coproducent. Wat heb ik gedaan? Niets anders dan een stel getalenteerde mensen vertegenwoordigen, mensen zoals jij. Ik schrijf hun contracten, ik onderhandel voor ze en ik verzorg hun trusts en hun testamenten. Ik bescherm ze als ik de kans krijg. Ik veronderstel dat het in zekere zin ook creatief is, maar laten we eerlijk zijn, het lijkt niet op wat jij doet. Je hoeft dus geen medelijden met jezelf te hebben,' wees ze hem terecht. De waarheid was dat ze allebei talentvolle mensen waren, en dat ze alle twee van hun werk hielden.

'Misschien heb ik je diensten nodig,' zei hij peinzend, en hij dacht aan het gesprek dat hij die ochtend met Andreas Weissman had gevoerd. 'Als ik weer een boek aan Hollywood verkoop, heb ik op z'n minst een gespecialiseerde advocaat nodig om de contracten te bekijken.'

'Hoe heb je dat de laatste keer gedaan?' vroeg ze, nieuwsgierig naar wat Weissman voor hem deed.

'Andreas heeft het allemaal van hier uit geregeld. Het was allemaal heel duidelijk en ik kan niet zeggen dat ik afgezet ben. We zijn toen overeengekomen dat ik een vast bedrag krijg voor het schrijven van het script, en een percentage van de totaalopbrengst als de film het goed doet. Ik wilde niet al te ambitieus zijn, omdat ik samen met een vriend de productie doe. Ik heb het meer voor de ervaring dan voor het geld gedaan. Ik schijn die fout nogal vaak te maken,' grinnikte hij, maar hij zag er niet bepaald ondervoed uit. Het pak dat hij aanhad was duur. 'Als ik dit nog eens doe,' ging hij verder, 'wil ik er meer winst uit halen, en veel minder van mijn leven ervoor opgeven.'

'Ik ben altijd bereid om de contracten voor je te bekijken.' Ze glimlachte, en hij zag eruit of dat idee hem wel aanstond. Heel erg, in feite.

'Dat zou ik heel prettig vinden.' Jeff glimlachte tegen haar. Hij vroeg zich af waarom Andreas het nooit over haar had gehad, of had aangeboden hen aan elkaar voor te stellen. Eigenlijk was het nooit bij Andreas opgekomen dat zijn protégé, zijn jonge sterauteur, zomaar een affectie zou opvatten voor de mooie blonde advocaat uit Los Angeles.

Ze zaten aan een tafeltje achterin bij Elaine's en praatten urenlang, over Harvard en Yale, en over zijn twee jaar op Oxford. In het begin had hij het vreselijk gevonden, maar hij was het er na verloop van tijd heerlijk gaan vinden. Zijn vader was gestorven toen hij daar was, en daarna was hij serieus gaan schrijven. Hij vertelde dat zijn moeder teleurgesteld was dat hij geen advocaat was geworden zoals zijn vader, of nog beter dokter, zoals de hare.

Hij omschreef haar als een sterke vrouw, heel erg puriteins en heel erg New England. Ze had uitgesproken ideeën over arbeidsethos en verantwoordelijkheid. En ze vond nog steeds dat schrijven geen serieus werk was voor een man.

'Mijn moeder schrijft ook,' verklaarde Allegra, weer over haar ouders pratend, en ze was verbaasd dat ze Jeff ineens van zoveel deelgenoot wilde maken. Er was zoveel om over te praten, zoveel dat ze hem wilde vertellen. Het was alsof ze haar hele leven op hem had gewacht om haar vriend te zijn. Hij was zo volkomen in overeenstemming met wat ze voelde en dacht. Hij was zo vol begrip. Ze konden geen van beiden geloven dat het ineens al één uur in de nacht was. 'Ik hou van de manier waarop de wet functioneert,' had ze tegen hem gezegd, 'de pure logica ervan, en de voldoening die het oplossen van problemen geeft. Af en toe word ik er gek van' - ze glimlachte over de tafel heen tegen hem, zich onbewust van het feit dat ze ekaars hand vasthielden - 'maar het is wel het werk waar ik het meest van hou.'

Er was een gloed in haar ogen toen ze dat zei, en hij genoot ervan naar haar te kijken. Hij kon zich niet herinneren ooit in zijn hele leven dit gevoel voor iemand gehad te hebben bij een eerste afspraakje.

'Waar hou je nog meer van, Allegra?' vroeg hij zacht. 'Honden? Kinderen? Het gebruikelijke?'

'Dat allemaal, denk ik. Mijn familie. Zij betekenen alles voor me.' Hij was een enig kind en hij benijdde haar om haar verhalen over Sam en Scott en haar ouders. Hij benijdde haar om veel dingen. Zijn eigen gezinsleven was uiteengevallen door de dood van zijn vader, en zijn moeder was geen warm iemand. Maar het was niet moeilijk te zien dat Simon Steinberg een warme, liefdevolle man was. 'Je moet een keer kennis met ze komen maken,' zei Allegra vriendelijk. 'En met Alan, hij is mijn oudste vriend. Alan Carr.' Ze wilde hem aan iedereen voorstellen, zoals een klein kind doet met een nieuw vriendje.

'O, nee.' Hij reageerde meteen op die naam, zoals iedereen. Het was onmogelijk dat niet te doen. 'Is hij je óudste vriend? Dat geloof ik niet,' plaagde hij.

'Hij was mijn vriendje in de tweede klas van de middelbare school. Sindsdien zijn we de beste vrienden gebleven.' Het was raar zoals Jeff overal in leek te passen - hij hoorde haar graag vertellen over haar werk, haar familie, haar vrienden. Het was allemaal zo anders dan haar gesprekken met Brandon, en toch wist ze dat het niet eerlijk was om Brandon met een vreemde te vergelijken. Ze wist niets over Jeffs eigenaardigheden, zijn zwakheden en zijn mislukkingen. Toch voelde ze zich heel erg op haar gemak met hem. Het was vreemd. En hij hield van haar openhartigheid en haar totale gebrek aan pretenties. Ze was het soort vrouw dat hij altijd had bewonderd, en zo iemand als zij was hij al heel lang niet meer tegengekomen. Maar terwijl hij naar haar keek, en de avond op z'n eind liep, wist Jeff dat er één belangrijke vraag was die hij nog niet had gesteld. In het begin had hij zichzelf voorgehouden dat hij het niet wilde weten, maar nu besefte hij dat hij het haar moest vragen.

'Is er een man in je leven, Allegra? Serieus, bedoel ik. Iemand anders dan Alan Carr.' Hij glimlachte, en hij wachtte een beetje bezorgd haar antwoord af.

Ze aarzelde een hele poos, wist niet goed wat ze moest zeggen. Hij had er recht op het te weten. Was dat wel zo? Ze hadden heel wat uren met elkaar gepraat. Er was duidelijk een sterke aantrekkingskracht, maar ze kon niet ontkennen dat Brandon een belangrijke factor in haar leven was, en ze wist dat ze Jeff over hem moest vertellen.

'Ja, er is iemand,' zei ze op droevige toon, terwijl ze Jeff in de ogen keek.

'Daar was ik al bang voor. Ik ben niet echt verbaasd, alleen bedroefd.' Hij zag er niet uit of hij de deur uit zou rennen, de nacht in. 'Ben je gelukkig met hem?' Dat was een belangrijke vraag. Als ze ja zei, was hij weg. Hij was bereid te vechten voor wat hij wilde hebben, maar hij was niet stom of gek, en hij wilde niet gekwetst worden.

'Soms wel,' zei ze eerlijk.

'En als je niet gelukkig met hem bent, hoe komt dat dan?' vroeg hij zacht. Hij wilde weten of hij nog een kans had. Zo niet, dan was het toch geen verloren tijd geweest. Hij zou altijd blij zijn dat hij haar had ontmoet. Hij had enorm van haar genoten.

'Hij heeft een moeilijke tijd achter de rug,' legde Allegra uit, hem zoals altijd weer verdedigend, en ze was er verbaasd over hoe vaak dat nodig was. 'Hij heeft het zwaar. Hij is bezig met een scheiding. Of eigenlijk,' ging ze verder, terwijl Jeff haar bekeek en tot de conclusie kwam dat wat ze zei niet klopte met de manier waarop ze keek. 'Eigenlijk leven ze apart. Hij heeft nog geen aanvraag ingediend.' Ze wist niet waarom ze dat aan Jeff vertelde, maar het hoorde bij het verhaal, en door de manier waarop ze het zei keek hij haar vragend aan.

'Hoe lang duurt het al?' Het was alsof hij wist dat dit de sleutel was voor het verhaal; zij had hem die toegeworpen en hij had hem opgeraapt en onderzocht hem nu zorgvuldig.

'Twee jaar,' zei ze zacht.

'Stoort het je?'

'Soms. Hoewel niet zo erg als het anderen schijnt te storen. Ze kibbelen al twee jaar over de bezittingen. Wat mij eigenlijk het meest stoort is dat er nog steeds dingen in onze relatie zijn waaraan iets gedaan moet worden.'

'Zoals wat?'

'Hij heeft het nog steeds nodig om afstand te houden,' zei ze eerlijk. 'Hij is bang zich te binden, en dat zal wel de reden zijn dat hij nog geen scheiding heeft aangevraagd. Als je te dicht bij hem komt, al gaat het maar om kleine, nauwelijks merkbare dingen, trekt hij zich meteen terug. Hij zegt dat hij getraumatiseerd is doordat hij de eerste keer móést trouwen, en dat begrijp ik wel, maar ik begrijp niet waarom ik daar na al die tijd nog voor moet boeten. Het is niet mijn schuld.'

'Ik heb ooit met zo'n soort vrouw samengewoond,' zei Jeff, en hij dacht terug aan een schrijfster in Vermont die hem wanhopig ongelukkig had gemaakt. 'Ik ben in mijn hele leven nooit zo eenzaam geweest.'

'Ik weet het,' zei Allegra zacht, maar ze wilde Brandon niet verraden tegenover Jeff. Ze hield van hem. Ze wilde met hem trouwen. En het leek niet fair om met iemand anders over hem te praten. En toch wist ze dat ze het moest doen. Ze had er behoefte aan Jeff te vertellen hoe haar relatie met Brandon in elkaar zat. Ze had het gevoel dat ze hem dat schuldig was, ook al had ze hem pas die avond ontmoet.

'Heeft hij kinderen?'

'Twee. Twee meisjes. Ze staan elkaar heel na, en ze zijn schattig. Ze zijn negen en elf. Hij gaat veel naar ze toe in San Francisco.'

'En ga jij dan ook?'

'Als ik kan. Ik werk veel in de weekends, het hangt ervan af wat er met mijn cliënten gebeurt, wie er met de dood wordt bedreigd, wie met een film of een nieuw contract bezig is, of wie op tournee gaat.' Ze hielden haar bezig, maar ze was ervan overtuigd dat Brandons veelvuldige afwezigheid ook bijdroeg aan haar eenzaamheid.

'Vind je het niet vervelend als hij alleen gaat?'

'Ik kan er niets aan doen als ik geen tijd heb. Hij heeft het recht zijn kinderen te zien.' Ze klonk verdedigend, maar hij was meer onder de indruk van wat hij te horen kreeg. Hij vermoedde dat ze niet gelukkig was met die man, maar dat ze het nog niet aan zichzelf wilde toegeven.

'Verontrust het je niet dat hij zo lang aan zijn vrouw blijft vasthouden?' vroeg hij haar openhartig, en ze fronste haar wenkbrauwen.

'Je klinkt net als mijn zusje.'

'Wat vindt je familie ervan?'

'Ze zijn niet erg dol op hem,' antwoordde ze met een zucht, en wat hij te horen kreeg begon hem te bevallen. Ze was misschien ooit verliefd op hem geweest, maar het was beslist geen uitgemaakte zaak. Niet met een meisje als zij. Ze verdiende zoveel beter dan dit, en de goedkeuring van haar familie betekende veel voor haar. Dat zag je zo. 'Ik denk dat ze het niet begrijpen,' klaagde Allegra. 'Na alles wat hij heeft doorgemaakt, is het voor Brandon moeilijk om zich te binden. Dat betekent niet dat het hem niet kan schelen. Het betekent alleen dat hij niet kan geven wat iedereen van hem verwacht.'

'Hoe zit het met jou? Wat verwacht jij?' vroeg hij vriendelijk.

'Wat mijn ouders samen hebben,' zei ze zonder na te denken.

'Dat soort van warmte en liefde voor elkaar en voor hun kinderen.'

'Denk je dat hij je dat zal geven?' vroeg Jeff, terwijl hij haar hand weer vastpakte, en zij trok hem niet terug. Hij deed haar denken aan een aantal mensen van wie ze hield: haar vader, Scott en zelfs Alan. Maar niet aan Brandon. Brandon was koel en afstandelijk en bang om gedwongen te worden zich te geven. Jeff leek openlijk bereid tot geven. Hij leek niet terughoudend te zijn. Hij was niet bang voor haar, of voor wat ze zou kunnen voelen, of zelfs voor wat hij zou kunnen voelen als hij haar beter leerde kennen. Hij leek volkomen bereid om naast haar te staan, om vertrouwelijk te zijn, ze kon de woorden in haar hoofd horen klinken toen ze aan dokter Green dacht, en ze glimlachte zomaar tegen Jeff. Maar hij herhaalde zijn vraag. 'Denk je dat Brandon je zal geven wat je wilt, Allegra?' Het was belangrijk voor hem dat te weten.

'Ik weet het niet,' zei ze oprecht. 'Ik denk wel dat hij zijn best zal doen.' Maar was dat wel zo? Hoe hard had hij tot nu toe zijn best gedaan?

'Hoe lang ben je bereid daarop te wachten?' vroeg hij, en ze schrok van die vraag. Dokter Green had die vraag ook gesteld en ze was nog nooit in staat geweest hem te beantwoorden.

Maar ze wilde dat Jeff wist wat ze voelde. Ze wilde hem niet misleiden. 'Ik hou van hem, Jeff. Het mag dan niet perfect zijn, maar ik neem hem zoals hij is. Ik wacht al twee jaar, en ik kan nog langer wachten als dat nodig is.'

'Je kon weleens een heel lange tijd moeten wachten,' zei hij nadenkend toen ze het restaurant verlieten. Het was duidelijk dat de relatie vol problemen was, maar het was net zo duidelijk dat Allegra er nog niet aan toe was hem los te laten. Maar Jeff was een geduldig man en hij vroeg zich af of er een reden was dat hun paden zich hadden gekruist. En terwijl ze in de sneeuw op een taxi stonden te wachten, sloeg hij een arm om haar heen en trok haar stevig tegen zich aan.

'En jij?' vroeg ze toen ze naast elkaar, hun voeten stampend in de sneeuw, in de kou stonden te wachten. 'Wie is er in jouw leven?'

'Mijn werkster, Guadeloupe, mijn tandarts in Santa Monica, en mijn typiste, Rosie,' zei hij, en ze glimlachte.

'Dat lijkt me een leuk stel.' Ze keek naar hem op, geamuseerd door zijn beschrijving. 'Is dat alles? Geen beeldschoon jong sterretje dat aan je lippen hangt, dat toekijkt als jij bij kaarslicht zit te typen, en dat wacht tot je klaar bent met werken?'

'De laatste tijd niet, nee.' Hij glimlachte weer. Er waren een paar vrouwen in zijn leven geweest met wie hij een serieuze relatie had gehad, en met twee van hen had hij samengewoond. Maar er was al heel lang niemand. De enige horde die ze moesten nemen was Brandon, en Jeff wist niet goed hoe hij dat moest aanpakken.

Eindelijk kwam er een taxi en ze stapten in, opgelucht dat het knus en warm was. Hij gaf de chauffeur het adres van het Regency, en toen ze wegreden trok hij haar dichter naar zich toe, en geen van beiden zei iets onder het rijden, terwijl ze naar de sneeuw keken die om hen heen dwarrelde.

De rit naar het hotel was te kort, en ze vonden het alle twee jammer dat ze er al waren. Maar het was inmiddels zo laat dat zelfs de bar al dicht was. Het was iets na tweeën, en omdat ze hem geen verkeerde indruk wilde geven, vroeg ze hem niet mee naar boven. Ze namen beneden in de lobby afscheid.

'Ik heb echt genoten, Jeff,' zei ze. 'Dank je voor een heerlijke avond.'

'Ik heb er ook van genoten. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik echt het gevoel dat ik Andreas Weissman iets schuldig ben.' Ze lachten terwijl hij haar naar de lift bracht. 'Hoe ziet de rest van de week er voor je uit?' vroeg hij hoopvol, en ze schudde met een teleurgestelde blik haar hoofd.

'Behoorlijk druk.' In de volgende vier dagen had ze lunches en besprekingen. Ze moest aan Brams tournee werken en ze moest nog een keer met Jason Haverton praten. Alleen de avonden waren onbezet, maar ze was van plan geweest dan te werken.

'En morgenavond?' vroeg hij, en ze aarzelde. Ze zou het eigenlijk niet moeten doen.

'Ik heb tot vijf uur besprekingen op een advocatenkantoor, en daarna ga ik met een van de advocaten iets drinken. Ik denk niet dat ik voor zeven uur vrij ben,' zei ze spijtig. Ze wilde hem weer zien, maar ze wist niet zeker of ze dat wel doen moest, ook al vanwege Brandon. Maar aan de andere kant was er geen enkele reden waarom ze geen vrienden zouden kunnen zijn, hield ze zichzelf voor.

'Zal ik je bellen om te horen hoe moe je bent? Misschien kunnen we gewoon hier iets eten, of een stukje gaan lopen. Ik zou je werkelijk heel graag zien,' zei hij, en diep vanbinnen voelde ze zijn bedoeling. Hij stelde een vraag, en hij was duidelijk, maar hij oefende geen druk uit.

'Denk je niet dat het verwarrend zal zijn, Jeff?' vroeg ze zacht. Ze wilde niet unfair zijn, niet tegenover hem, of Brandon, of zichzelf.

'Dat hoeft niet, zolang we maar weten hoe de zaken liggen,' zei hij eerlijk. 'Ik zal geen druk op je uitoefenen. Maar ik zou je heel graag weer zien.'

'Ik jou ook.' En toen kwam de lift en namen ze afscheid.

'Ik bel je morgen om zeven uur,' zei hij nog en hij wuifde toen de deuren dichtgingen. Terwijl ze naar boven ging, kon ze alleen maar aan Jeff denken. Ze vroeg zich af of ze Brandon ontrouw was geweest door de avond met hem door te brengen en door de gesprekken die ze hadden gehad. Zij zou het niet prettig vinden als Brandon met een andere vrouw uit eten ging, maar deze avond leek wel voorbeschikt te zijn. Het was alsof ze hem moest ontmoeten, alsof ze hem nodig had in haar leven, en dat ze waren voorbestemd om vrienden te zijn. Hij begreep zoveel van wat ze zei, alles eigenlijk, en zij voelde zijn gedachten aan nog voor hij ze uitsprak.

Met een vaag schuldgevoel deed ze de deur open, en daar lag een boodschap van Brandon op de grond, als om haar aan de realiteit te herinneren. Ze dacht eraan hem te bellen, aarzelde even vanwege het late uur, maar in San Francisco was het pas kwart over elf. Ze trok haar jas uit, ging zitten en toetste zijn nummer in. Hij nam bij het tweede belletje op. Hij werkte nog aan de rechtszaak van de volgende dag, en hij klonk verbaasd dat ze zo laat nog belde. Maar hij leek blij haar stem te horen.

'Waar was je vanavond?' Hij klonk meer nieuwsgierig dan boos.

'Ik was bij de agent van Haverton thuis. Het was erg laat afgelopen. Die literaire types hier in New York gaan de hele nacht door.' Het was een leugen, maar ze had geen zin hem te vertellen dat ze naar Elaine's was gegaan en hem uit te leggen wie Jeff was. Tegen Jeff was ze eerlijk geweest, ze had hem verteld dat ze een serieuze relatie had. Dat was het enige dat belangrijk was, en alles wat ze Brandon schuldig was. Er was niets gebeurd. Ze hoefde hem niet over Jeff te vertellen.

'Amuseer je je een beetje?' vroeg hij geeuwend. Hij zat al uren aan de rechtszaak te werken.

'Hoe gaat het?'

'Heel langzaam. We beginnen nu met het uitkiezen van de jury. Ik wou dat die knaap gewoon bekende, dan konden we allemaal naar huis.' Hij had deze zaak van meet af aan al vervelend gevonden.

'Hoe lang denk je dat het gaat duren als hij dat niet doet?'

'Hooguit een paar weken. Dat is lang genoeg.' Ze hadden een grote hoeveelheid materiaal door te werken, en Brandon had daarvoor drie assistenten. Het ging om een buitengewoon ingewikkeld geval van witteboordencriminaliteit.

'Ik ben dus weer thuis voor je klaar bent.'

'Ik moet dit weekend waarschijnlijk werken,' zei hij op zakelijke toon, maar dat had ze verwacht. Ze moest zaterdag toch ook naar kantoor om achterstallig werk te doen, en misschien kon ze hem overhalen zondag een beetje te ontspannen.

'Maak je daar maar geen zorgen over. Ik ben vrijdagavond thuis.' Ze had een reservering voor een vlucht om zes uur, en ze zou om tien uur, Californische tijd, thuis zijn. Misschien zou ze dan zelfs nog naar zijn huis gaan om hem te verrassen.

'Ik neem in het weekend nog wel contact met je op,' zei hij koeltjes, en ze moest meteen denken aan haar gesprek met Jeff toen ze het restaurant verlieten. Ze vond het afschuwelijk als Brandon haar zo duidelijk op een afstand hield. 'Ik bel je morgenavond wel,' zei hij zonder enig enthousiasme. 'Ben je er dan wel?'

'Eigenlijk heb ik dan een zakendiner,' loog ze voor de tweede keer. 'Zal ik jou bellen als ik terugkom? Ik denk niet dat het laat zal worden.' Ze kon niet iedere avond tot twee uur uitgaan, ze zou te uitgeput zijn om te werken, en ze was er zeker van dat Jeff dat begreep. Vanavond was een zeldzame avond geweest, een van die bijzondere ontmoetingen waarbij twee mensen ontdekken dat ze heel veel gevoelens en ideeën gemeen hebben. Maar dat kon niet avond aan avond zo doorgaan.

'Werk niet te hard,' zei Brandon nog kort, en hing toen op. Het was duidelijk dat hij weer aan zijn rechtszaak was gaan werken. Geen 'ik hou van je... ik mis je.' Geen belofte om haar af te halen van het vliegveld of naar haar huis te komen als ze terug was. Het herinnerde haar er weer eens aan hoe labiel hun relatie was, maar desondanks hield ze er toch altijd aan vast, omdat ze van hem hield. Waar wachtte ze op? vroeg ze zich af. Wat dacht ze dat er zou veranderen? Zoals Jeff had gezegd, ze kon weleens heel, heel lang moeten wachten. Misschien wel voor eeuwig.

Langzaam liep ze de badkamer binnen, terwijl ze dacht aan Brandon en aan de leuke dingen die ze hadden beleefd. Dat was vaak gebeurd in die twee jaar, maar waar ze niet aan wilde denken waren de teleurstellingen, zoals vanavond. Er waren heel veel van die momenten geweest dat hij er niet voor haar kon zijn, lichamelijk of in gedachten. Momenten waarin hij niet de woorden zei die ze wilde horen. Of als hij niet naar de evenementen kwam die voor haar belangrijk waren, zoals bij de Golden Globes. Ze vroeg zich af of ze nu aan al die dingen dacht omdat ze boos was, of omdat ze Jeff had ontmoet en wilde dat hij goed voor haar was, en Brandon fout. Wilde ze dat hij alles zou zijn wat Brandon niet was? Was hij een illusie, en verbeeldde ze zich hun punten van overeenkomst alleen maar? Denkend aan hen beiden stond ze uit het raam te kijken, en ze kon de antwoorden niet vinden.

6

Toen Allegra dinsdag om acht uur opstond, was New York bedekt met een deken van sneeuw. Park Avenue zag eruit of er bergjes slagroom op lagen, en er waren al kinderen aan het springen en het glijden en sneeuwballen naar elkaar aan het gooien op weg naar school. Vanaf haar uitkijkpost hoog boven hen zag het er leuk uit, en ze wilde dat ze met hen mee kon doen.

Ze bracht de dag door met vergaderen, en om er zeker van te zijn dat alles goed met haar was, belde ze Carmen Connors.

De huishoudster was er niet, want het antwoordapparaat stond aan. Allegra nam aan dat Carmen ofwel was gaan winkelen of de stad uit was. Ze sprak een boodschap in, waarbij ze zei dat ze hoopte dat alles oké was, en belde toen Alice op om te kijken of er geen berichten van haar waren, geen verdere bedreigingen of andere problemen.

'Sinds jouw vertrek heb ik niets meer van haar gehoord.' Al haar cliënten hadden zich rustig gehouden. Mal O'Donovan had een boodschap achtergelaten dat hij weer aan het afkicken was, en Alan had gevraagd of ze hem wilde bellen als ze terug was, maar niet eerder. En verder was alles in orde. 'Hoe is New York?' vroeg Alice.

'Helemaal wit,' antwoordde Allegra.

'Dat zal niet lang duren.' Voor morgenochtend zou het allemaal zwart en kledderig zijn, maar nu zag het er mooi uit.

Allegra lunchte in het World Trade Center met een advocaat met wie ze een jaar lang had gecorrespondeerd, en de rest van de middag was ze bij Brams promotors en twee advocaten. Daarna haastte ze zich terug naar het hotel voor een bespreking met een andere advocaat. Het ging over de toestemming voor een contract voor Carmen. Iemand wilde haar naam gebruiken voor een parfum, maar Allegra was daar niet enthousiast over. Het was geen product van hoge kwaliteit, en het was totaal niets voor Carmen om in warenhuizen te gaan zitten en parfum aan te prijzen. Hoe meer Allegra erover hoorde, hoe minder het haar beviel. Om halfzeven was ze terug in haar kamer, volkomen afgepeigerd. Het sneeuwde weer, en het verkeer was de hele dag al een nachtmerrie geweest. Het had haar een uur gekost om van Wall Street naar haar hotel te komen voor haar bespreking. En het vooruitzicht om weer naar buiten te moeten in die troep was vreselijk. Taxi's toeterden, auto's slipten, en voetgangers waadden door de sneeuw en de blubber, en nu begon het weer te sneeuwen. De enige plek waar het misschien mooi was, was Central Park, maar in de straten van New York was het een ramp. Ze keek haar boodschappen door en maakte aantekeningen. Carmen had niet teruggebeld, maar Alice had navraag gedaan bij de politie, de fbi en bij de beveiliging, en er waren verder geen bedreigingen of problemen geweest. Alles was onder controle. Er was een boodschap van Bram die wilde weten wat haar indruk was van de promotors die ze had gesproken. Ze kon antwoorden dat het goed was gegaan. Er was nog een aantal faxen van kantoor, maar geen van alle was belangrijk. De telefoon ging terwijl ze de berichten doornam, en ze nam zonder nadenken op.

'Steinberg,' zei ze verstrooid, en ze besefte meteen wat ze deed, maar de reactie van de andere kant kwam onmiddellijk.

'Hamilton. Hoe was je dag? Druk, zo te horen.'

'Druk genoeg. Ik heb voornamelijk strijd geleverd met het verkeer.'

'Ben je nog aan het werk?' Het was niet zijn bedoeling geweest haar te storen, maar hij wilde haar stem horen, zelfs als ze het druk had. Hij had daar de hele dag op gewacht, en zij glimlachte toen ze naar hem luisterde. Hij had een lage, vleiende stem die haar ongelooflijk sexy in de oren klonk, terwijl ze in haar hotelkamer zat.

'Niet echt. Ik nam net mijn berichten en faxen door. Het ziet er allemaal nogal saai uit, eerlijk gezegd. Hoe was jouw dag?'

'Behoorlijk goed. Weissman heeft goed werk verricht met de onderhandelingen voor een nieuw contract.'

'Voor de film of voor het boek? Ik raak in de war, je hebt te veel projecten lopen.'

'Hoor wie het zegt.' Hij lachte. 'Boek nummer drie. Ik laat jou de onderhandelingen voor de film doen. Ik heb daar trouwens met hem over gesproken, en hij vond het een uitstekend idee. Hij had het niet eerder voorgesteld omdat hij aannam dat ik de filmwereld binnen de kortste keren zou verlaten. Hij dacht dat ik het vreselijk zou vinden, en hij had geen ongelijk, maar het ziet ernaar uit dat ik het nog een keer probeer, één keer in elk geval. Hij zegt dat je een buitengewoon goede advocaat bent, maar dat ik je niet moest lastig vallen tenzij ik het echt meen. Hij zegt dat je het heel druk hebt, en dat je een heel stel héél belangrijke cliënten hebt.' Ze moesten allebei lachen om de vermaning van Andreas.

'Ik ben onder de indruk.' Ze lachte, vond het grappig wat hij over haar cliënten had gezegd.

'Ik ook, mevrouw Steinberg. Hoe staat het nu met een hapje eten? Heb je na al die belangrijke deals die je vandaag hebt gesloten nog de kracht om te eten?'

'Ik zal je zeggen dat ik geen enkele belangrijke deal heb gesloten. Ik heb de hele middag met advocaten en muziekpromotors gepraat, en vanavond heb ik een parfum voor Carmen afgewezen.'

'Het is tenminste leuk. Hoe waren die muziekjongens? Nogal groezelig?'

'Ongetwijfeld, maar ze waren eigenlijk behoorlijk slim. Ik mocht ze wel. Ze hebben een ongelooflijke tournee voor Bram gepland. Als hij het lichamelijk aankan, denk ik dat hij het moet doen.'

Hij vond het fijn om te horen wat ze deed. Hij hield van haar stem, haar ideeën, haar interesses. Hij had de hele dag aan haar gedacht, kon er zelfs niet mee ophouden, en alles aan haar beviel hem. Het was idioot. Hij kende haar amper en plotseling kon hij alleen nog maar aan haar denken. En zij moest toegeven dat ze tijdens haar besprekingen die middag steeds moest glimlachen als ze aan Jeff dacht, en dat ze voortdurend afgeleid was geweest.

'Je bent slecht voor mijn zakenleven, meneer Hamilton. Die mensen hier in New York zullen nog denken dat ik een drugsslachtoffer van de westkust ben. Ik vergat steeds wat ze zeiden omdat ik dacht aan de dingen die jij gisteravond gezegd hebt. Dat is geen goede manier om zaken te doen.'

'Nee, maar het is wel een prettig gevoel, hè?' zei hij, en ze glimlachten allebei. Hij wilde haar vragen of ze iets van Brandon had gehoord, maar hij deed het niet. In plaats daarvan vroeg hij of ze warme kleren bij zich had, zoals een lange broek, een wollen muts en wanten.

'Hoezo?' Ze begreep niet waarom hij dat vroeg, tenzij hij gewoon bezorgd was of ze het wel warm genoeg had, maar hij had blijkbaar iets anders in gedachten. Hij had er de hele middag aan gedacht, en hij hoopte maar dat ze er de goede kleren voor bij zich had. 'Ik heb een wollen broek, die had ik vandaag aan, en een wollen muts, maar die is nogal lelijk.'

'Geen wanten?' vroeg hij bezorgd.

'Al zo'n jaar of twintig niet meer.' Ze had zelfs vergeten handschoenen mee te nemen, met als gevolg dat ze vandaag elke keer als ze een gebouw verliet, ijshanden kreeg.

'Ik breng wel een paar van mijn moeder mee. Ben je in voor iets anders dan anders, of wil je liever iets mondains gaan doen?'

Hij nam aan dat ze nog steeds bereid was met hem te gaan eten, en dat was ze ook. Ze had zich er de hele dag op verheugd, en ze had zichzelf verteld dat het best kon, dat er geen kwaad in stak, ondanks Brandon.

'We hoeven niets mondains te gaan doen,' zei ze zacht. Ze had genoeg mondaine toestanden in haar leven als ze uitging met haar cliënten of naar ceremonies voor prijsuitreikingen of diners in Hollywood. Ze hield van eenvoudige avondjes. 'Wat had je in gedachten?' vroeg ze, zowel opgewonden als argwanend. 'Dat zul je wel zien. Kleed je warm, doe je lange broek en je laarzen aan en zet je lelijke warme muts op, en dan tref ik je over een halfuur in de lobby.'

'Is het gevaarlijk? Moet ik me zorgen maken? Ga je me wegtoveren naar Connecticut of Vermont of iets anders buitensporigs?' Ze voelde zich als een kind dat iets heimelijks ging doen met een stel vriendinnen van school.

'Nee, maar eigenlijk zou ik je dolgraag willen wegtoveren ergens heen. Ik wist niet dat dat een optie was.' Hij grinnikte, hij vond het een boeiende suggestie.

'Dat is het ook niet. Ik heb hier morgen werk te doen.'

'Dat dacht ik al. Maak je geen zorgen, het is niets gevaarlijks. Gewoon een beetje simpele pret op z'n New Yorks. Tot over een halfuur,' zei hij en hing op. Zij las de laatste van haar berichten door en ze dacht er zelfs aan om Brandon te bellen om dat maar vast achter de rug te hebben, maar ze betwijfelde of hij al thuis zou zijn, of zelfs maar terug op kantoor. Het was pas halfvijf in Californië. Ze voelde zich gemeen om te denken dat hem bellen iets was dat ze 'achter de rug' moest hebben, alsof het een medicijn was dat ze moest innemen. Het was wel raar dat ze er ineens zo over dacht, maar ze voelde zich een beetje schuldig in verband met Jeff, hoewel ze beslist niets hadden gedaan waarover ze zich schuldig hoefde te voelen, en dat zou niet gebeuren ook, daar was ze zeker van.

Ze was precies op tijd in de lobby, in haar lange broek, haar warme jas en haar rode skimuts. Door de draaideur zag ze dat het nog steeds sneeuwde. Mensen die binnenkwamen stampten met hun voeten om de sneeuw eraf te krijgen, veegden lachend de sneeuw van hun haar en hun mutsen, en hadden sneeuwvlokken op hun wimpers. Het was een leuk gezicht, en toen ze naar buiten keek zag ze een mooi rijtuig voorrijden. Het was een dicht, ouderwets rijtuig, als een oude Engelse koets, met ramen en een dak. De koetsier droeg een hoge hoed, en het zag er heerlijk knus uit. Het rijtuig stopte voor het hotel, en de koetsier stapte af terwijl de portier hielp de paarden vast te houden, en er stapte iemand uit die zich naar binnen haastte. En op het moment dat hij door de draaideur kwam, zag ze dat het Jeff was, met een skimuts die veel op de hare leek en een dikke parka.

'Uw strijdwagen staat voor,' zei hij stralend. Zijn ogen schitterden en zijn wangen waren rood van de kou toen hij haar hand onder zijn arm schoof en haar een paar witte angora wanten gaf. 'Trek ze aan, het is ijskoud buiten.'

'Je bent ongelooflijk,' zei ze terwijl ze hem verbijsterd aankeek. Hij was voor haar met die mooie koets gekomen, hielp haar met instappen, deed de deur dicht en schikte toen een deken van bont om haar heen. De koetsier had zijn instructies al gekregen. 'Dit is niet te geloven.' Ze was geroerd en ze keek hem stralend aan. Ze voelde zich als een jong meisje op haar eerste afspraakje zoals ze daar, lekker behaaglijk onder de bontdeken, naast hem zat en hij een arm om haar heen sloeg.

'Ik heb gedaan wat je voorstelde, we gaan naar Vermont. We kunnen er volgende week dinsdag zijn. Ik hoop dat dat je afspraken niet in de war schopt,' zei hij opgetogen.

'Helemaal niet.' Nu ze zo naast hem zat, had ze het gevoel dat ze alles zou doen wat hij wilde.

Ze naderden het park en ze trok de witte angora wanten aan. Ze waren lekker warm en de handen van zijn moeder waren ongeveer net zo groot als die van haar. Ze keek naar hem op en hun ogen ontmoetten elkaar. Hij was een aardige man en hij verwende haar echt.

'Dit is geweldig, Jeff. Dank je wel.'

'Doe niet zo mal,' zei hij gegeneerd. 'Ik vond dat we iets bijzonders moesten doen nu het sneeuwt.'

Ze brachten nog meer verwarring in het toch al vastzittende verkeer, en bereikten ten slotte het park, bij Central Park South. Vervolgens reden ze door een paar straten in noordelijke richting tot ze bij de Wollman schaatsbaan kwamen en de koets stopte, terwijl zij naar buiten in de duisternis keek.

'Waar zijn we?' vroeg ze een tikje nerveus. Maar het was zo koud en winderig dat zelfs de straatrovers wel binnen zouden blijven. De deur ging open en de koetsier hielp hen met uitstappen. Jeff keek haar blij aan.

'Kun je schaatsen?'

'Min of meer. Sinds Yale heb ik het niet meer gedaan, en ik ben geen Peggy Fleming.'

'Wil je het proberen?' Ze moest lachen om het idee, maar het leek eigenlijk zo leuk dat ze er geen weerstand aan kon bieden, en ze knikte.

'Dolgraag.'

Ze haastten zich arm in arm naar de baan, en de koets bleef op hen wachten. Jeff had betaald tot middernacht. Hij huurde schaatsen voor hen beiden, hielp haar bij het aantrekken, en gaf haar een hand toen ze voorzichtig het ijs op ging, maar ze had de slag tamelijk gauw te pakken. Jeff kon geweldig goed schaatsen, hij had op Harvard in het hockeyteam gezeten. Hij reed een snel rondje om de spieren los te maken, kwam toen bij haar terug, en bleef bij haar. En na verloop van tijd schaatste ze heel behoorlijk. Het sneeuwde nog steeds en er was bijna niemand op het ijs. Ze aten hotdogs om energie te krijgen en namen drie keer warme chocolademelk. Ze amuseerde zich kostelijk, en ze lachten en plaagden elkaar als oude vrienden. Voor haar gevoel was het net zoiets als met Alan, alleen een beetje beter.

'Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zoveel plezier heb gehad,' zei ze toen ze ten slotte even gingen uitrusten omdat haar enkels moe werden.

'Ik ga in L.A. zo af en toe, maar de banen in Californië zijn nogal beroerd. Vorig jaar ben ik gaan skiën in Tahoe en zelfs daar is de ijsbaan maar klein. Het is beslist geen sport die in het westen veel beoefend wordt. Dat is wel jammer. Ik doe het nog steeds graag.'

'Ik ook.' Ze keek hem vergenoegd aan. Haar zusje Sam zou hem een 'spetter' genoemd hebben zoals hij daar stond: lang en mannelijk en atletisch, en zijn ogen leken altijd te lachen. 'Ik was vergeten hoe leuk dit is,' zei ze blij en ze bedankte hem weer. Even later kocht hij een zoute krakeling en een kop hete koffie voor haar. Het was niet meer zo koud, de wind was gaan liggen, maar het sneeuwde nog steeds.

'De stad komt morgen plat te liggen als dit zo doorgaat. Misschien worden al je afspraken wel afgezegd,' zei hij hoopvol, en zij moest erom lachen. Ze zou Jason Haverton weer spreken, en ze vertelde Jeff over hem.

'Ik mag hem graag. Hij moet een ramp zijn geweest in zijn jeugd, maar hij is aardig, interessant en belezen, en zo bijdehand als wat.' Ze bewonderde hem echt, en ze had genoten van hun bijeenkomst. 'Het is grappig, het lijkt hier allemaal zoveel beschaafder dan in Californië. Er bestaat hier echt een literaire wereld vol dames en heren en goed opgeleide mensen die zich gedragen zoals het hoort en die de tradities in acht nemen. Maar daar is iedereen nog een beetje onbehouwen. Ik vergeet het soms, maar als je weer hier bent, word je er vanzelf aan herinnerd. In Californië zou een man als Jason Haverton geen leven hebben, hij zou geteisterd worden door de kranten, en de roddelbladen zouden insinueren dat hij een verhouding had met een bejaardenverzorgster, en hij zou met de dood bedreigd worden.'

'Weet je, Allegra, voor een ouwe man zou het misschien wat spanning in zijn leven brengen. Hij zou het weleens prettig kunnen vinden.'

'Ik meen het,' zei ze. Ze waren weer aan het schaatsen, en hij hield haar dicht tegen zich aan, zogenaamd om haar te beschermen tegen vallen. Ze maakte geen bezwaar, ze vond het prettig. 'Het is een heel andere wereld, Jeff.'

'Dat weet ik,' zei Jeff op serieuzere toon. 'Het moet voor sommige van je cliënten zwaar zijn om zo in de publiciteit te leven met angst voor bedreigingen met de dood en voortdurende aanvallen op hen en hun familie.'

'Op een dag krijg jij daar ook mee te maken. Het overkomt iedereen die wat geld verdient en beroemd is. Het gaat vanzelf. Je verdient geld, je wordt beroemd, en prompt wil iemand je vermoorden. Het is weerzinwekkend. Net het wilde westen. Boem, en het is gebeurd. En de roddelbladen zijn niet veel beter. Ze bedenken welke leugen dan ook als ze daardoor meer kranten denken te verkopen, en het interesseert ze geen lor wie ze daarmee kwetsen.'

'Met de cliënten die jij hebt, heb je dus altijd te maken met dat soort rotzooi. Kun je iets doen om hen te beschermen?'

'Jammerlijk weinig. Ik heb al jaren geleden van mijn ouders geleerd dat je je op de achtergrond moet houden, een keurig leven moet leiden, en moet leren het te negeren. Maar ook al doe je dat allemaal, ze achtervolgen je toch. Ze probeerden foto's van ons te maken toen we kinderen waren, maar dan ging mijn vader op zijn achterste benen staan. Hij liet het nooit toe. En als het nodig was, zorgde hij, om ons te beschermen, voor een gerechtelijk bevel dat hen op een afstand hield. Maar dat is nu allemaal veel lastiger. Ze moeten nu twee keer proberen je te vermoorden voor je enige bescherming krijgt. Vlak voor ik wegging maakten we ons bezorgd over Carmen, maar ik heb vandaag met de politie en de fbi gesproken en alles schijnt weer rustig te zijn. Ze wordt er doodsbang van, het arme kind. Ze belt me soms om vier uur 's nachts op omdat ze een geluid heeft gehoord en bang is.'

'Je zult wel veel slaap krijgen op die manier,' zei hij plagend, en ze lachte. Ze vertelde niet dat Brandon het haatte en er constant over klaagde dat haar cliënten zoveel beslag op haar legden. Het leek haar niet fair om tegen Jeff over hem te klagen, en ze wilde Jeff niet op een oneerlijke manier aanmoedigen door te doen of ze ongelukkig was met Brandon. Ze hoorden nog steeds bij elkaar. En volgende week zou Jeff terug zijn in Los Angeles en dan kon ze hem niet meer 's avonds ontmoeten zoals nu. Misschien konden ze een keer samen gaan lunchen. Ze had er al veel over nagedacht. Ze kon hem aan Alan voorstellen, of zelfs aan haar ouders. Ze wist dat Blaire dol op hem zou zijn, en Simon had hem al ontmoet. Het was heel vreemd zoals ze aan hem dacht, alsof ze hem mee naar huis nam om kennis te maken met haar ouders.

'Waar dacht je net aan?' vroeg Jeff terwijl hij naar haar gezicht keek. Ze had zulke expressieve ogen, en ze had haar wenkbrauwen gefronst. Ze aarzelde voor ze antwoord gaf.

'Ik bedacht dat ik je graag aan mijn familie zou willen voorstellen, en dat leek op de een of andere manier wat vreemd. En ik probeerde het voor mezelf te rechtvaardigen.'

'Moet je dat, Allegra?' vroeg hij zacht.

'Ik weet het niet,' antwoordde ze. 'Moet ik?' Hij gaf geen antwoord. Ze stonden aan het eind van de ijsbaan en leunden een paar minuten tegen het hek. Hij stond naar haar te kijken terwijl de sneeuw op hen neerdaalde, kwam toen dichterbij en kuste haar. Ze was zo verbluft dat ze zich niet terugtrok, maar hem vasthield om niet te vallen, en toen kuste ze hem terug, en hij drukte zich dichter en dichter tegen haar aan. Toen ze elkaar eindelijk loslieten, waren ze beiden ademloos.

'O... Jeff...' zei ze zacht, verward door wat ze hadden gedaan. Ze voelde zich weer een schoolmeisje, en tegelijkertijd heel erg een vrouw.

'Allegra.' Hij fluisterde haar naam, trok haar weer in zijn armen, en ze stribbelde niet tegen. En ten slotte stopten ze met kussen en gingen weer schaatsen, en een paar minuten lang sprak geen van beiden een woord. 'Ik weet niet zo goed of ik me nu moet verontschuldigen,' zei hij ernstig, terwijl hij haar onder het schaatsen aankeek. 'Dat wil ik eigenlijk niet.'

'Dat hoef je ook niet,' zei ze zacht. 'Ik heb jou ook gekust.'

Toen keek hij haar recht aan. 'Voel je je schuldig over Brandon?' Hij wilde weten wat ze voelde. Hij werd verliefd op haar, hij was volkomen weg van haar, van haar ideeën, haar principes, haar dromen, om van haar schoonheid maar niet te spreken. Hij wilde bij haar zijn, haar in zijn armen houden en haar kussen en haar beminnen, en Brandon kon barsten.

'Ik weet het niet,' beantwoordde ze zijn vraag zo eerlijk mogelijk. 'Ik weet niet precies wat ik voel. Ik weet dat ik me schuldig zou moeten voelen. Ik wil met hem trouwen. Dat wil ik al twee jaar. Maar hij is zo stug, Jeff. Hij weigert ook maar iets meer te geven dan hem past, en alles wat hij doet is weloverwogen, begrensd en beperkt.'

'Waarom wil je in hemelsnaam met zo iemand trouwen?' vroeg Jeff haar een beetje geïrriteerd terwijl ze weer stopten met schaatsen. Het was bijna tijd om te gaan, en het toch al spaarzame publiek werd nog spaarzamer.

'Ik weet niet waarom,' zei ze triest, moe van het altijd maar weer uitleggen, en in een poging het te verdedigen, ook tegenover zichzelf. 'Misschien omdat ik al zolang met hem samen ben, of omdat ik denk dat hij me nodig heeft. Ik denk dat ik goed voor hem zou zijn. Hij moet leren te geven, zich te ontspannen, niet zo bang te zijn om lief te hebben en zich te binden...' Ze had tranen in haar ogen toen ze Jeff aankeek, het klonk allemaal zo dwaas nu, tegenover Jeffs grootmoedigheid van geest.

'En als hij al deze dingen niet leert, wat heb je dan? Wat voor huwelijk zou dat zijn? Waarschijnlijk hetzelfde als hij met zijn ex-vrouw had: waardeloos. Misschien zou hij het je altijd kwalijk blijven nemen dat je geprobeerd hebt hem te dwingen iets te geven dat hij niet in zich heeft. Het lijkt erop dat dat is wat hem aan zijn eerste vrouw stoorde, en toch is hij nog niet eens van haar gescheiden. Hoe lang gaat dat nog duren? Nog twee jaar? Vijf? Tien? Waarom doe je jezelf dit aan? Het lijkt wel of je jezelf straft. Je verdient zoveel beter dan dat, begrijp je dat niet?' Het was wat haar eigen moeder had gezegd, maar Jeffs stem was zoveel overtuigender.

'En als jij uiteindelijk net als hij blijkt te zijn?' zei ze droevig, waarmee ze uiting gaf aan haar grootste angst, haar ergste vrees. Uiteindelijk bleken ze allemaal op Brandon te lijken, maar zo koos ze hen zelf uit.

'Doe ik je nu aan hem denken?' vroeg hij, en ze lachte door haar tranen heen.

'Nee, je doet me aan mijn vader denken.' Simon Steinberg.

'Dat beschouw ik als een compliment,' zei Jeff oprecht.

'Dat is het, en ik meen het. Je doet me ook een beetje aan mijn broer denken, en ook aan Alan.' Ze glimlachte weemoedig tegen hem en dacht aan alle goede mannen in haar leven, en niet aan die mannen die vastzaten in hun onvermogen om te geven, zoals Brandon, en de mannen die er vóór hem waren geweest. 'Heb je ooit geprobeerd hier met iemand over te praten?' vroeg hij naïef, en ze lachte.

'O, ja, de populaire sport van het westen: therapie. En hoe lang kun je dat volhouden? Ik doe het al vier jaar. Ik bezoek mijn therapeut elke donderdag,' zei ze nuchter.

'En wat zegt hij of zij... of praat je daar liever niet over?' vroeg hij aarzelend. Het was hem een raadsel waarom ze zich vastklampte aan iemand die haar kennelijk zo weinig te bieden had. Zelfs zij leek dat te begrijpen, hoewel het Jeff opviel dat ze hem vaak verdedigde, en daaraan scheen ze gewend te zijn, dus hadden anderen vóór hem haar dat ook al verteld.

'Nee, ik ben gewend erover te praten,' zei ze openhartig terwijl ze weer rond de baan schaatsten. 'Ze zegt dat het een oud probleem is, en dat is het ook. Ik zoek mannen uit die niet in staat zijn van mij, of van wie dan ook te houden. Maar ik denk dat Brandon beter is dan de vorige types.' Jeff wist niet hoe die waren geweest, maar hij was niet onder de indruk van wat hij over Brandon had gehoord. 'Hij probeert het tenminste.'

'Hoe weet je dat?' zei Jeff bijna vals. 'Wat doet hij dan voor je?'

'Hij houdt van me,' zei ze koppig. 'Hij is dan misschien wel gespannen en ontoegankelijk, maar ik denk dat hij er voor me zou zijn als ik hem nodig had.' Dat vertelde ze zichzelf altijd, maar hij had het nooit hoeven bewijzen.

'Ben je daar zeker van, Allegra?' vroeg Jeff haar ronduit. 'Denk eens na. Wanneer was de laatste keer dat hij er voor je was? Ik ken je nauwelijks, en ik denk nu al dat hij je een dezer dagen heel erg zal teleurstellen. Hij kan niet eens van zijn ex-vrouw scheiden. Waarom laat hij haar niet los?' Maar ze zag er zo ongelukkig uit toen hij dat vroeg, dat Jeff besloot het onderwerp te laten rusten. 'Het spijt me,' zei hij verontschuldigend. 'Ik ben waarschijnlijk gewoon jaloers. Ik heb niet het recht zulke dingen te zeggen. Het lijkt alleen zo oneerlijk. Het is zo moeilijk iemand tegen te komen om wie je echt geeft, en dan ben jij er plotseling, met Brandon naast je als spelbreker. Ik veronderstel dat ik hem kwijt wil om de situatie te vereenvoudigen.' Ze moest lachen om de analogie, en ze begreep wat erin opgesloten lag.

'Ik begrijp het,' zei ze. Hij had een gevoelige plek in haar geraakt, maar dat wilde ze niet toegeven. Ze was al twee jaar met Brandon samen, en ze was niet van plan met hem te breken omdat hij niet was meegegaan naar de Golden Globes, of omdat hij door de telefoon niet had gezegd dat hij van haar hield, of omdat hij liever terugging naar zijn eigen appartement nadat hij met haar gevrijd had, of omdat ze een knappe, aantrekkelijke schrijver had ontmoet in New York. Je gooide niet je hele leven uit het raam omdat iemand je meenam naar een ijsbaan. Maar het kon ook niet ontkend worden dat ze zich enorm tot Jeff aangetrokken voelde. Hij had haar volkomen uit haar evenwicht gebracht, en dat wist ze. Maar dat had niets met Brandon te maken.

Ze schaatsten arm in arm tot het tijd was en brachten toen hun schaatsen terug. Ze was nog steeds stil toen ze in de koets stapten. Jeff had er spijt van dat hij stoom had afgeblazen, en hij nodigde haar uit om boven in het appartement van zijn moeder nog iets te komen drinken, maar ze dacht dat ze beter terug kon gaan naar het hotel. Het was al laat en ze moest morgen vroeg op.

'Ik beloof dat ik me zal gedragen. Ik had dat allemaal niet over hem moeten zeggen, Allegra. Het spijt me.'

'Ik voel me gevleid,' Ze glimlachte tegen hem. 'En dat drankje wil ik dolgraag een andere keer. Ik moet morgen vroeg op.' En toen ging ze weer gemakkelijk zitten op het bankje, met zijn arm om haar heen. Hij zat te denken dat hij het fijn zou vinden samen met haar op te staan morgenochtend. Maar hij zei niets terwijl ze verder reden, naar het geluid van de paardenhoeven luisterden en door het raampje naar de sneeuw keken.

'Mooi, hè?' zei hij, en ze knikte en glimlachte tegen hem.

'Ik heb het schaatsen ontzettend leuk gevonden. Dank je, Jeff.'

Het was veel leuker geweest dan een chic diner in een Frans restaurant. Ze vond ieder moment met hem heerlijk, zelfs als hij aan haar hoofd zeurde over Brandon. Ook al irriteerde het haar, ze begreep heel goed waarom hij dat deed. Brandon gaf ook wel aanleiding tot kritiek, maar op dit moment dacht ze niet aan Brandon. Ze dacht aan Jeff terwijl ze door het park naar de Plaza reden.

'Je kunt behoorlijk goed schaatsen,' complimenteerde hij haar, en ze lachte opgewekt. 'Maar je kunt geweldig goed kussen.' Ze giechelde als antwoord.

'Jij ook, en ik vind je erg aardig.' Ze begonnen weer te babbelen, en tegen de tijd dat ze het park uitreden, waren ze aan het lachen en praten en voelden ze zich op hun gemak met elkaar. Toen ze bij haar hotel aankwamen, hielp de koetsier hen met uitstappen. Jeff betaalde de koetsier en gaf hem een flinke fooi, en toen verlieten paard en rijtuig hen. 'Ik voel me of ik Assepoester ben,' zei ze, terwijl ze keek hoe het koetsje in de sneeuw van Park Avenue verdween.

Ze gaf hem de angora wanten terug.

Hij grinnikte. 'Wat nu? Veranderen we nu alle twee in een pompoen?' vroeg hij geamuseerd, en gelukkiger dan hij zich in tijden had gevoeld. Hij vond Allegra fantastisch.

'Het was hartstikke leuk. Ik heb ervan genoten.' Het was perfect geweest met de sneeuw en het schaatsen. En toen ze naar hem opkeek en erover dacht hem te kussen, voelde ze diep vanbinnen een steek van verlangen naar hem. Hij liep met haar naar binnen, wachtte met haar op de lift, en verraste haar toen door er ook in te stappen. Tot haar eigen verbazing zei ze er niets van. Ze stonden heel stil naast elkaar en stapten er op de dertiende verdieping uit. Hij volgde haar naar haar kamer en zij pakte de sleutel uit haar zak. Ze vroeg hem niet om binnen te komen, ze stond hem alleen maar met een triest gevoel aan te kijken. Ze wilde dat de dingen anders waren dan ze waren, dat Brandon niet al twee jaar in haar leven was, maar dat was hij wel, en het had geen zin om daar verandering in aan te brengen voor een romantische avond in de sneeuw met een vreemde.

'Ik laat je hier alleen,' zei hij zacht. Hij zag er net zo gekweld uit als zij zich voelde. Hij wilde niet tegen een blinde muur aanlopen, maar hij scheen haar niet los te kunnen laten, en ook niet te kunnen geloven dat ze wat ze met Brandon had, of niet had, echt wilde.

Hij stond op het punt om welterusten te zeggen, hij was niet van plan om verder druk op haar uit te oefenen, toen ze een enkel stapje dichter bij hem kwam, en daar was hij niet tegen opgewassen. Hij trok haar in zijn armen en kuste haar, en hij hield haar zo dicht tegen zich aan dat ze bijna geen lucht kreeg, maar ze vond het heerlijk. Ze voelde zich veilig en beschermd en begeerd, en er was geen twijfel dat hij heel erg naar haar verlangde.

Ze wist dat als ze ooit met hem naar bed zou gaan, hij beslist niet voor de ochtend zou willen vertrekken.

Ze kuste hem telkens weer, verlangde net zo erg naar hem als hij naar haar, en toen trok ze zich terug en schudde bedroefd haar hoofd. 'Dit kan ik niet doen, Jeff.' Er stonden tranen in haar ogen toen ze hem aankeek, en hij knikte.

'Dat weet ik. Ik zou dat op dit moment niet eens van je willen. Je zou me daarna haten. Waarom laten we het niet een poosje zoals het nu is? Een soort van ouderwetse romance, een beetje knuffelen en kussen, en er gewoon zijn, of misschien alleen vriendschap als dat is wat je wilt. Ik zal alles doen wat jij wilt,' zei hij vriendelijk. 'Ik ga nergens heen, je moet niet het gevoel hebben dat je onder druk staat.'

'Ik weet niet wat ik voel,' zei ze eerlijk. 'Ik ben zo in de war.' Ze sloeg haar ogen naar hem op, en ze zag er echt gekweld uit.

'Ik wil jou... ik wil hem... ik wil dat hij is wat hij nooit is geweest, maar volgens mij zou kunnen zijn... en waarom trek ik me er iets van aan? Waarom doe ik dat?... en ik begrijp ook niet wat ik hier doe. Ik denk dat ik verliefd op je aan het worden ben. Is het echt? Is het alleen maar een New Yorkse idylle? Ik weet verdomme niet wat er aan de hand is,' zei ze, struikelend over haar eigen woorden, terwijl hij liefdevol glimlachte en haar weer kuste. Ze hield hem niet tegen. Ze vond het heerlijk hem te kussen, heerlijk om in zijn armen te zijn, bij hem te zijn, in koetsjes te zitten en te schaatsen. 'Wat gebeurt er als we terug zijn?' vroeg ze, terwijl ze alle twee tegen de muur buiten haar kamer leunden. Ze durfde hem niet mee naar binnen te nemen, ze wist zeker dat ze binnen vijf minuten in bed zouden belanden. Dat zou tegenover niemand eerlijk zijn, hoewel het heel aanlokkelijk was. Kon hij omgaan met haar leven zoals het werkelijk was? Dat was een interessante vraag. 'Dit is allemaal erg romantisch. Maar wat zou er gebeuren als ik boodschappen moet doen in de supermarkt, als Carmen me om vier uur in de nacht belt omdat de hond een vuilnisbak heeft omgegooid, of als Mal O'Donovan in Reno wordt gearresteerd wegens dronkenschap en verstoring van de openbare orde, en ik m'n bed uit moet om zijn borg te betalen?'

'Ik zou met je meegaan. Daar gaat het allemaal om. Ik vind het allemaal niet zo erg en niet zo schokkend. Het klinkt me eigenlijk wel grappig in de oren. Ik zou er ook geweldige ideeën van kunnen opdoen voor mijn volgende poging op het gebied van commerciële romans.'

'Wees even serieus. Het is net alsof je een stuk of wat onhandelbare tieners hebt.'

'Ik denk dat ik dat wel overleef. Zie ik er zo teer uit? Ik ben altijd nogal flexibel geweest. Het zou een goede oefening zijn voor als we kinderen hebben die dat soort dingen ook allemaal doen, hoewel, hopelijk niet, als je ze goed opvoedt.'

'Waar heb je het over?' Ze zag er volkomen verward uit, en ook een beetje ellendig. Maar het was een prettige ellende om te hebben, en dat wist ze.

'Dat ik bij je wil zijn, tijd met je wil doorbrengen en wil kijken waar het toe leidt. Met mij gebeurt hetzelfde als met jou. Ik ben bezig verliefd op je te worden, en ik weet niet waarom, maar ik wil het niet verliezen, of het allemaal teruggeven aan een vent die jou volgens mij niet waardeert en niet verdient.' Hij veegde teder een lok van haar zijdeachtige haar opzij, en keek in de ogen die hij pas twee dagen kende, maar die hem nu al zo vertrouwden. 'Wat ik niet wil is je ongelukkig maken, of jullie uit elkaar trekken. Doe op dit moment niets. Het komt vanzelf wel goed. We zullen zien wat er gebeurt als we terug zijn in L.A.,' zei hij redelijk, en ze knikte. Toen keek ze hem verschrikt aan. 'Stel dat ik besluit dat we elkaar daar niet kunnen ontmoeten?' vroeg ze. Het zou niks worden als ze maar wat rondhingen en elkaar de hele tijd kusten. Dat zou Brandon zeker niet leuk vinden.

'Ik hoop dat je dat niet zult besluiten,' zei hij kalm.

'Ik weet niet wat ik moet doen,' zei ze, en voelde zich als een kind. Hij glimlachte tegen haar, nam de sleutel uit haar hand en deed de deur voor haar open.

'Ik heb wel een paar ideetjes, maar ik denk dat die, gezien de situatie, geen van alle erg gepast zijn op dit moment.' Hij kuste haar weer op de lippen, gaf haar een zetje naar binnen, en gaf haar de sleutel zonder zelf de gang te verlaten. 'Hoe zit het met morgen?'

'Ik moet weer naar Haverton en de promotors, en ik heb nog een paar besprekingen in de stad.' En toen herinnerde ze zich dat ze een bespreking tijdens het diner had met een advocaat voor wie dit de enige tijd was die hij nog vrij had. Het zou een lange dag worden, en ze hield niet veel tijd over om hem nog te zien. 'Ik denk niet dat ik voor negenen klaar zal zijn, misschien zelfs nog later.'

'Dan bel ik je om die tijd.' Hij boog zich voorover en kuste haar weer, en ze voelde zich vredig toen ze haar kamerdeur dichtdeed en hij naar beneden ging.

Ze dacht erover om Brandon te bellen, maar deze keer kon ze het echt niet. Het zou vals zijn om hem te bellen en te doen alsof ze in haar kamer aan hem zat te denken. Ze wist dat ze Jeff niet meer zou moeten zien, of in elk geval hem niet meer moest kussen, maar de gedachte dat allemaal op te geven was veel te pijnlijk. Misschien moest ze het als een klein, onbelangrijk intermezzo beschouwen, een paar kusjes, en als ze eenmaal in Californië waren, zou alles weer als vanouds zijn. Ze was zich dat nog steeds aan het voorhouden toen Jeff een uur later belde. Ze schrok op toen ze de telefoon hoorde, en ze had hem bijna niet opgenomen. Ze was er zeker van dat het Brandon was. Hij had die dag niet gebeld en er waren ook geen berichten van thuis. Toen ze de telefoon toch maar oppakte, voelde ze zich meteen schuldig.

'Hallo?' Ze voelde zich een misdadiger terwijl ze de telefoon vasthield, en aan de andere kant lachte Jeff.

'Mijn god, ga jij maar nooit pokeren. Je klinkt vreselijk.'

'Zo voel ik me ook. Jeff, ik voel me zo schuldig.'

'Dat verwachtte ik al. Luister eens, je hebt niets gedaan. De schade kan verholpen worden. Je hebt zijn vertrouwen niet geschonden, en als je je daardoor echt beter voelt, kunnen we een adempauze inlassen.' Hij bood het haar aan, maar het kostte hem veel moeite dat offer te brengen. Hij wilde haar zo vaak als zij dat toestond zien.

'Ik denk dat we dat moeten doen, een adempauze inlassen bedoel ik,' zei ze ongelukkig. 'Ik kan dit gewoon niet aan.'

'Je bent een deugdzame vrouw. Dat is verdomd jammer,' plaagde hij, maar hij wilde haar niet kwellen. De gedachte haar niet meer te zien, maakte hem echter bijna kapot.

'Ik kan je morgenavond niet ontmoeten,' zei ze, plotseling kordaat, en zijn hart kromp ineen.

'Ik begrijp het. Bel me als je van gedachten verandert.' Ze had al zijn nummers. 'Gaat het wel met je?' Hij kende haar nauwelijks, maar hij was bezorgd om haar.

'Met mij gaat het prima. Ik moet alleen mijn evenwicht hervinden. De afgelopen twee dagen zijn echt waanzinnig geweest.'

'En heel aangenaam,' voegde hij eraan toe. Hij verlangde naar haar lippen en was bang dat hij die nooit zou krijgen. Hij had gebeld om welterusten te zeggen en in plaats daarvan had hij haar de gelegenheid gegeven hem te ontlopen. Dat was beslist niet zijn bedoeling geweest.

'De afgelopen twee dagen waren geweldig,' zei ze, denkend aan het schaatsen, het koetsje, en aan hun kussen in de sneeuw. Hij had haar volkomen uit balans gebracht. En nu moest ze zich concentreren op het echte leven, en op teruggaan naar Brandon.

'Ik bel je wel,' zei ze, zich in haar eigen woorden verslikkend omdat ze weer aan Jeff dacht en niet aan Brandon. 'Welterusten, Jeff.'

'Welterusten.' Hij had haar niet eens verteld waarom hij belde. Hij had haar gebeld om te zeggen dat hij van haar hield.

7

Aan de woensdag leek voor Allegra geen einde te komen terwijl ze haar programma afwerkte. Ze had een paar afspraken in verschillende delen van de stad, een late lunch, en ten slotte een diner met een fiscaal jurist die werk deed voor een van haar cliënten. Het was een lange dag, en toen ze van het restaurant over Madison Avenue liep om een frisse neus te halen, dacht ze voor de zoveelste keer sinds de ochtend aan Jeff.

Ze was standvastig gebleven en had hem niet gebeld, hoewel het haar heel veel moeite had gekost. Ze kon het niet, hun gevoelens waren te rauw, de kracht van wat ze voelden te sterk. Het was te gevaarlijk om met het vuur dat hen dreef te spelen. Ze keek onderweg toevallig in een boekwinkel, en daar was hij. Zijn gezicht op de achterkant van zijn boek staarde haar vanuit de etalage aan. Ze stond stil en keek diep in de ogen die zoveel zeiden, en ondanks zichzelf ging ze naar binnen en kocht ze er een.

Terug in haar kamer zette ze het op het tafeltje naast haar en keek naar hem, en ten slotte stopte ze het in haar aktetas. Er was geen bericht van hem noch van iemand anders. Er was een stapel faxen binnengekomen, en die ochtend had ze lange telefoongesprekken gevoerd met Bram Morrison en Malachi O'Donovan. Carmen had een cryptische boodschap bij Alice achtergelaten dat ze oké was en verder scheen iedereen het alleen af te kunnen. Alleen Bram had een probleem - er was een vreemd dreigement geweest tegen een van zijn kinderen. Het was een telefonisch dreigement geweest en de Spaanse huishoudster had nauwelijks begrepen wat de man zei, maar het klonk niet goed. Bram had zelf de politie gebeld en had voor beide kinderen een bodyguard geregeld. Het was zoals ze tegen Jeff had gezegd, de problemen waren grenzeloos: bedreigingen, beslissingen, tournees, volmachten, alle mogelijke soorten van publiciteit, en de eeuwige contracten.

Maar vanavond vond ze geen troost in haar werk. Ze kon alleen maar aan Jeff denken, en eindelijk, om tien uur, belde hij haar.

'Hoe is je dag geweest?' Hij deed zijn best om niet dwingerig te klinken, maar hij was zo nerveus dat het zweet hem in de handen stond. Het horen van haar stem en de wetenschap dat hij haar niet mocht zien maakten hem ongelukkig.

'Goed.' Ze vertelde hem over Bram, over de tournee en de bedreiging, en Jeff vond het weerzinwekkend dat zijn kinderen bedreigd werden.

'Die mensen zijn gestoord. Die zouden ze allemaal op moeten sluiten. Hoe was de rest van je dag?' vroeg hij, en zij keek verdrietig naar haar aktetas.

'Ik heb je boek gekocht.'

'Echt waar?' Hij klonk verheugd. Het feit dat ze aan hem had gedacht vrolijkte hem op. 'Waarom heb je het gekocht?'

'Ik wilde je foto hebben.' Ze klonk als een klein kind, en hij lachte, en wilde dat hij zijn armen om haar heen kon slaan.

'Ik zou langs kunnen komen en je het origineel laten zien,' zei hij hoopvol, en nu moest zij lachen.

'Dat moesten we maar niet doen.'

'Hoe gaat het met Brandon?' vroeg hij na een korte pauze. Hij kon de naam van die vent inmiddels niet uitstaan, maar hij was benieuwd of ze hem had gebeld.

'Ik heb een poosje geleden gebeld. Hij was er niet. Hij wordt vast helemaal in beslag genomen door zijn rechtszaak.'

'Hoe zit het met ons, Allegra?' vroeg Jeff zacht. Hij had zich sinds de ochtend nergens op kunnen concentreren, nergens over kunnen denken, niets zinnigs kunnen doen.

'Ik denk dat we moeten wachten tot we leren ons te beheersen,' zei ze, en hij grinnikte.

'Ik zal een verdovingspistooltje voor je kopen waarmee je me in toom kunt houden als ik bij je in de buurt kom. Je zou het wel vaak moeten gebruiken, denk ik.'

'Ik ben net zo erg als jij,' zei ze schuldbewust.

'Wees in hemelsnaam niet zo hard voor jezelf. Je bent ook maar een mens. En je hebt alles gedaan zoals het moest. Je hebt me tegengehouden. Je hebt me weggestuurd. Je hebt me verteld dat je me niet meer wilde zien.' Hij somde haar deugden op, die hij stuk voor stuk verfoeide, maar hij respecteerde haar om haar moed en haar ethiek. Ze was vastbesloten om trouw te zijn.

'Ja, dat heb ik allemaal gedaan,' zei ze, 'maar ik moet er wel aan toevoegen dat het was nadat ik je keer op keer had gekust.'

'Luister eens, mevrouw de advocaat, kussen is geen misdaad in dit land. Maak je niet zo druk. We leven niet in het Victoriaanse Engeland. Je hebt alles goed gedaan, je zou blij moeten zijn met jezelf,' hielp hij haar herinneren, en wenste nog steeds dat ze minder trouw aan Brandon was.

'Ik ben niet blij. Ik voel me ellendig en ik mis je,' bekende ze, en ze moesten alle twee lachen.

'Ik ben blij dat te horen,' zei hij stralend. 'Hoe ziet het er morgen uit, liggen de zaken dan anders?'

'Heel druk, en nee, de zaken liggen niet anders.'

'Dat dacht ik al,' zei hij op neerslachtige toon. 'Wanneer ga je terug?'

'Vrijdag.'

'Ik ook. Kunnen we dan tenminste samen terugvliegen? Ik beloof je dat ik niets onbehoorlijks zal doen in het vliegtuig.' Ze lachte bij het idee, maar het leek haar niet verstandig. Waarom zouden ze zichzelf kwellen? Ze konden kennelijk niet van elkaar afblijven.

'Ik denk het niet, Jeff. Misschien kunnen we een keer samen lunchen in Los Angeles.'

'Kom nou,' klaagde hij, 'dat is flauwekul. We verdienen beter dan dat. Kunnen we niet tenminste vrienden zijn? Dit slaat nergens op. Je bent geen non, je bent een vrouw. En je bent niet eens met die vent getrouwd.' En hij vermoedde dat dat ook nooit zou gebeuren. Maar alleen God wist waar hij mee bezig zou zijn of waar hij zou wonen tegen de tijd dat ze daar zelf achter kwam en vrij zou zijn. Timing was belangrijk in het leven, en hij was niet van plan te wachten met haar weer te zien tot ze Brandon opgaf. Met het tempo waarin zij vorderde, kon het nog jaren duren. 'Allegra, laten we elkaar nog één keer ontmoeten voor je teruggaat. Alsjeblieft. Ik móét je zien.'

'Je moet niet, je wilt,' argumenteerde ze. 'Ik ga echt heel vervelend worden als je het niet doet. Ik kom naar het hotel en ga op de grond liggen in de lobby. Ik haal de koets terug en stuur het paard door de draaideur.' Hij maakte haar altijd aan het lachen, en hij maakte haar gelukkig. 'Wat doe je ons aan, mal mens dat je bent? Waar gaat het allemaal over?'

'Over mijn woord houden. Me aan een verbintenis houden.'

'Die vent kent de betekenis van het woord niet eens, dat weet je. Hij verdient dit niet. En ik ook niet. Laat me je tenminste naar het vliegveld brengen.'

'Ik bel je wel in Los Angeles,' zei ze standvastig.

'Om wat te zeggen? Dat je me niet kunt ontmoeten vanwege Brandon?'

'Je hebt gezegd dat je me niet onder druk zou zetten,' hielp ze hem herinneren; ze voelde zich uitgeput.

'Ik heb gelogen,' antwoordde hij bedaard.

'Je bent onmogelijk.'

'Ga mijn boek maar lezen, of naar de foto kijken. Ik bel je morgenavond.'

'Dan ben ik er niet.' Ze moest proberen hem te ontmoedigen, maar eigenlijk wilde ze dat niet.

'Dan bel ik je later.'

'Waarom doe je dit?'

'Omdat ik van je hou.' Er viel een lange stilte aan haar kant, en Jeff wachtte en sloot zijn ogen, wist dat hij het niet had moeten zeggen. 'Oké, ik hou niet van je. Dat is onzinnig. Ik mag je heel erg graag, en ik wil je beter leren kennen.' Er klonk een klein, zilveren lachje van haar kant. 'Weet je, Allegra Steinberg, je brengt me tot waanzin. En hoe wil je me vertegenwoordigen als je me niet wilt zien?'

'Je hebt op het ogenblik trouwens nog helemaal geen overeenkomst,' hielp ze hem herinneren.

'Zorg dan dat ik er een krijg. Wat ben jij voor een advocaat?' zei hij op verontwaardigde toon.

'Een geschifte, dankzij mijn nieuwste cliënt.'

'Ga weg, ga terug naar hem,' plaagde hij haar. 'Ik wil je al niet eens meer zien. En bovendien ben je een waardeloze schaatser.'

'Ja, dat klopt,' stemde ze lachend in, maar beiden koesterden de herinnering aan de vorige avond toen ze waren gaan schaatsen. En toen ze daaraan dacht, kon ze bijna niet geloven dat ze hem gisteren voor het laatst had gezien. Het leek een eeuwigheid. Hoe moest ze overleven in Los Angeles als ze hem niet zag?

'Je bent wel een heel mooie schaatser,' zei hij gloedvol. 'Je bent een heleboel geweldige dingen. En ik neem aan dat een van deze deugden trouw is. Ik hoop zo gelukkig te zijn ooit iemand als jij te krijgen. De vrouwen in mijn leven schenen het woord trouw altijd zo ruim te interpreteren dat het ten minste een stuk of vijf mensen betrof, of het grootste deel van de volwassen mannelijke bevolking van een kleine stad. Hoe dan ook, ik bel je morgenavond, mevrouw Stemberg,' hield hij beleefd vol.

'Welterusten, meneer Hamilton,' zei ze nuffig. 'Prettige dag morgen. Ik spreek je morgenavond weer.' Ze kon hem niet verbieden te bellen; ze vond het veel te fijn om met hem te praten, en zo hadden ze allebei iets om naar uit te kijken.

Dat was maar goed ook, want de volgende dag bleek vreselijk te zijn. Het stortregende, er was geen taxi te krijgen en toen ze uiteindelijk de metro wilde nemen, raakte die defect. Al haar afspraken waren verlaat of werden gecanceld. Ze voelde zich net een verzopen kat toen ze om zes uur bij haar hotel aankwam om zich te verkleden. Die ochtend was ze uitgenodigd voor een etentje bij de familie Weissman om halfacht. Ze had de uitnodiging aangenomen om niet de hele avond in haar kamer aan Jeff te gaan zitten denken. Hij had haar vanmorgen langstelige rozen gestuurd. Ze hadden haar een glimlach ontlokt, maar hij had haar niet van haar besluit afgebracht. Na twee jaar was ze Brandon meer verschuldigd dan dat. En ze wist dat hij haar trouw was. Hij mocht dan nogal wat tekortkomingen hebben, vreemd gaan hoorde daar niet bij. Ze was verbaasd geweest over zichzelf met Jeff. Zoiets was haar nog nooit overkomen, in de greep geraakt van een onweerstaanbare aantrekkingskracht.

Morgen ging ze al terug naar L.A. en ze had sinds maandag niet meer met Brandon gesproken. Ze had hem een paar keer gebeld en boodschappen achtergelaten, maar hij was altijd weg, of in het gerechtsgebouw, of in een vergadering. Het was zenuwslopend niet met hem te kunnen praten, maar ze besloot dat het waarschijnlijk haar straf was voor het feit dat ze hem bijna ontrouw was geweest. Ze was al erg genoeg in de fout gegaan door Jeff zo vaak te kussen, en ze wist dat als ze Jeff weer had ontmoet, ze hem niet had kunnen weerstaan. De wetenschap dat ze er die avond niet zou zijn als hij belde maakte haar treurig, maar was ook een opluchting.

Ze had een rode wollen jurk en haar winterregenjas aan, en haar haar droeg ze los. Ze probeerde nog een keer Brandon te bereiken voor ze wegging, en weer kreeg ze te horen dat hij in een vergadering zat. Ze liet de boodschap achter dat ze had gebeld, en haastte zich toen naar beneden om de portier een taxi voor haar te laten regelen.

De portier had er een halfuur voor nodig om er een te vinden en ze kwam tamelijk laat aan, maar dat gold, om dezelfde reden, voor de meeste andere gasten. De familie Weissman verwachtte veertien gasten. Andreas had haar al verteld dat Jason Haverton er zou zijn, en twee of drie van zijn andere auteurs.

Toen Allegra binnenkwam werd ze aan een zeer aantrekkelijke jonge vrouw voorgesteld. Ze was een heel omstreden feministische auteur, en een van Andreas' cliënten. Er was een heel bekende nieuwslezer, een correspondent van The New York Times, de directeur van cnn met zijn vrouw, en een actrice die Allegra's moeder kende en die optrad op Broadway. Allegra zorgde ervoor dat ze haar begroette voor ze ging zitten. De vrouw was zeer gerespecteerd en zeer zelfingenomen, en ze was statig binnen komen schrijden, wat door iedereen was opgemerkt. Het was de perfecte New Yorkse bijeenkomst voor een regenachtige avond.

Ze waren er allemaal op één na, en de deurbel rinkelde voor een laatste keer. Ze keek op toen hij de kamer binnenkwam, en besefte dat ze het had kunnen weten. Het was zo voor de hand liggend. Ze hadden hier geen van beiden enig idee van gehad, en Jeff keek nog verbaasder dan zij.

'Noodlot,' zei hij met een vals lachje, en ze lachte opgelucht. Ze was veel blijer dan ze wilde toegeven, en niet in staat er nog langer tegen te vechten. Ze stak haar hand naar hem uit alsof ze elkaar voor het eerst ontmoetten. 'Nee, Allegra.'

'Wist jij het?' vroeg hij zachtjes, terwijl hij naast haar ging zitten. Zijn haar was nog vochtig van de regen en hij zag er ongelooflijk knap uit.

'Natuurlijk niet,' zei ze en haar ogen straalden van alle gevoelens waartegen ze had gevochten. Hij kon zich maar nauwelijks beheersen om haar niet in het bijzijn van de Weissmans te kussen. 'Zeg me de waarheid.' Hij plaagde haar nu, en hij genoot ervan. 'Heb jij het geregeld? Je hoeft je niet te schamen om het me te vertellen.' Ze zond hem een kwaadaardige blik toe, en hij lachte, kuste haar op haar wang en ging vervolgens een whisky voor zichzelf halen. Hij kwam meteen terug en zat een poosje rustig met haar te praten toen Jason Haverton bij hen kwam zitten. Hij was tevreden over de overeenkomst die ze hadden gesloten, en de twijfels die hij had over de verfilmimg van een van zijn boeken waren dankzij Allegra grotendeels verdwenen. 'Ze is echt geweldig,' zei de oude man vol bewondering tegen Jeff, toen zij even iets tegen Andreas ging zeggen. 'Wat ze doet, doet ze goed, en ze is nog mooi ook.' Hij zwaaide haar veel lof toe terwijl hij van zijn gin-tonic nipte.

'Ik heb haar net ingehuurd,' bevestigde Jeff, geamuseerd door de conversatie.

'Ze zal het goed voor je doen,' zei de oude man geruststellend.

'Ik hoop het,' zei Jeff toen ze bij hen terugkwam.

Het was voor iedereen een interessante avond, en het leek de perfecte afsluiting voor haar verblijf in New York. Toen ze hun jassen aantrokken om te vertrekken, ging Jeff samen met haar weg. Ze had het opgegeven hem op een afstand te houden, het was zo gewoon om bij hem te zijn. En hij zag er zo gelukkig uit toen ze samen vertrokken. Hij zag er heel trots en heel beschermend uit.

'Wil je nog ergens iets gaan drinken?' vroeg hij onschuldig. 'Als je me tenminste vertrouwt.' Zijn ogen waren teder en liefdevol.

'Jij was nooit het probleem.' Ze glimlachte tegen hem terwijl ze in de lift stonden. 'Dat was ik.'

'Ik denk dat we het alle twee waren. Wil je nog even naar het huis van mijn moeder? Het is hier drie straten vandaan. Ik beloof dat ik me zal gedragen. En als ik mijn zelfbeheersing dreig te verliezen, kun je weggaan wanneer je wilt.'

'Je klinkt bepaald gevaarlijk.' Allegra moest lachen om al zijn voorzorgsmaatregelen. 'We zouden in staat moeten zijn daarmee om te gaan, vind je ook niet?' In werkelijkheid waren ze er geen van beiden zeker van. Samen liepen ze onder zijn paraplu van Fifth Avenue de drie straten naar het appartement van zijn moeder.

Er stond een felle wind, en ze werd bijna tegen hem aangeblazen toen ze het gebouw waarin hij woonde binnenliepen. Het was net zo'n soort gebouw als waarin de Weissmans woonden. Op elke etage was één appartement, en bij alle etages stopte de lift bij een privéhal. Het gebouw was klein, en de appartementen waren hier niet groot, maar ze waren goed ingedeeld, het uitzicht was overal uitstekend, en het was een erg mooi gebouw. De lifthal op de etage van zijn moeder was helemaal in zwart en wit marmer uitgevoerd, met een antieke tafel en stoel die ze op een veiling bij Christie's had gekocht. In het appartement stond een grote collectie Engelse antieke meubels, bekleed met teer geel brokaat, grijze zijde en dunne chintz. Het was wel mooi, maar op de een of andere manier hing er een wat strenge sfeer. Er was een kleine werkkamer met een leren bank, en daar gingen Jeff en zij zitten om op hun gemak wat te babbelen. Het was de enige kamer die hij echt prettig vond. Allegra pakte een foto van zijn moeder op en bekeek die aandachtig. Ze was lang en mager en ze leek veel op hem. Maar ze had treurige ogen en dunne lippen, en het was moeilijk je haar lachend voor te stellen. Ze zag er niet erg gezellig uit; ze was niet met Jeff te vergelijken. Zijn hele gezicht straalde plezier en een goed humeur uit.

'Ze ziet er heel ernstig uit,' zei Allegra beleefd. Ze was zo anders dan haar eigen familie waar iedereen glimlachte en lachte en schreeuwde en praatte, en haar eigen moeder was zo knap.

'Ze is ernstig. Ik geloof niet dat ze ooit gelukkig is geweest sinds ze mijn vader heeft verloren,' legde hij uit.

'Ach, wat treurig.' Maar voor Allegra zag ze eruit of ze haar hele leven zo was geweest.

'Pap was degene met gevoel voor humor.'

'Dat heeft de mijne ook,' zei ze, en herinnerde zich toen dat Jeff dat wist.

Ze zat naast hem op de bank met een glas wijn, en strekte haar benen uit toen hij het vuur aanstak. Het was een lange week geweest, en ze was moe. Maar er waren ook hoogtepunten geweest, waaronder de rit in de koets en het schaatsen, en zelfs het diner van vanavond. Hij had naast haar gezeten aan tafel en dat was leuk. Met hem aan haar rechter- en Jason Haverton aan haar linkerzijde was er een levendige conversatie geweest.

'Ik vond het leuk vanavond,' zei ze, en ze keek toe hoe hij het haardvuur aanstak. Ze genoot ervan bij hem te zijn. 'Vond jij het ook leuk?'

Hij draaide zich om en keek haar met een trage glimlach aan. 'Het ligt voor de hand dat ik een geweldige avond heb gehad. Weet je wat grappig is, ik vroeg me af of jij er ook zou zijn, maar ik durfde het je niet te vragen. Ik was bang dat je niet zou gaan als je wist dat ik ook kwam. Zou je dan toch gegaan zijn?'

Ze haalde haar schouders op, en knikte toen. 'Waarschijnlijk wel. Ik durfde niet eens te hopen dat je er zou zijn. Het is ons op deze manier een beetje uit handen genomen, hè?' Het was zo'n geweldige opluchting geweest hem daar plotseling te zien; haar hart had een sprongetje gemaakt op het moment dat ze hem zag. Het maakte niet uit of ze zichzelf vertelde hoe onredelijk dit was, het begon onmogelijk te worden haar gevoelens onder controle te houden. Maar toch, Brandon was er ook nog, onzichtbaar aanwezig in de schaduw.

'Wat nu?' vroeg Jeff, toen hij naast haar op de bank ging zitten met een glas wijn, en een arm om haar schouders sloeg. Ze waren ongelooflijk op hun gemak met elkaar, en dat waren ze al vanaf het moment dat ze elkaar ontmoetten. En nu voelde het ook weer perfect aan om naast elkaar op de bank te zitten in het appartement van zijn moeder.

'We gaan naar huis en zien wel wat er gebeurt, denk ik,' zei ze eerlijk. 'Ik neem aan dat ik iets tegen Brandon moet zeggen.'

Dat was nu niet meer te vermijden. Ze vond eigenlijk dat ze hem moest vertellen wat er gebeurd was. Nu ze Jeff weer had ontmoet, besefte ze dat ze niet kon blijven zwijgen.

'Ga je hem over ons vertellen?' Jeff keek geschokt.

'Misschien.' Ze had er nog niet goed over nagedacht. 'Misschien hoef ik alleen maar te zeggen dat ik me zorgen maak over het feit dat ik me zo aangetrokken kan voelen tot iemand anders. Het zegt in ieder geval iets over wat eraan hapert met Brandon.'

'Eerlijk gezegd vind ik dat je het nog even voor jezelf moet houden. Denk na over wat je voor hem voelt, wat jé wilt en wat je niet krijgt, en trek dan je conclusies.' Het leek heel wat om over te piekeren, en ze hadden er allebei genoeg van om eraan te denken. In plaats daarvan gingen ze over andere dingen praten, zoals zijn nieuwe boek en zijn volgende filmcontract. Hij had die avond een paar adviezen van Jason gekregen, die allemaal van Allegra afkomstig waren.

Jeff was heel enthousiast om aan een nieuw boek te beginnen, maar minder enthousiast over het afmaken van zijn script. Hij was van plan naar Malibu te gaan en aan het werk te gaan zodra hij terug was. Voor het weekend had hij helemaal geen plannen.

'Hoe zit dat met jou?' vroeg hij belangstellend, terwijl ze beiden slaperig werden bij het knappende haardvuur. Het was warm en knus in de kleine kamer, en Jeff glimlachte omdat het zo prettig was haar hier te zien. Het appartement van zijn moeder maakte altijd zo'n kille indruk op hem. Het was heerlijk om haar zo behaaglijk op de bank naast hem te zien zitten.

'Ik moet wat dingen regelen voor volgende week.' Ze moest over Carmens nieuwe film onderhandelen, en ze wilde Alan overhalen tot een nieuwe overeenkomst. Er waren veel grote en kleine projecten waar ze zich mee bezig moest houden. Ze wist ook niet wat er allemaal op haar bureau gedumpt was tijdens haar afwezigheid. 'Ik denk dat ik zaterdag ga werken, 's avonds misschien bij mijn ouders ga eten en zondag met Brandon afspreek.'

'Is dat het?' Hij keek verbaasd. 'Gaat hij niet mee naar je ouders zaterdagavond?' Hij zag er geschokt uit toen ze haar hoofd schudde. 'Haalt hij je wel af van het vliegveld?'

'Hij kan niet, hij zit met die rechtszaak. Hij zegt dat hij minstens tot zondag moet werken. En hij wil niet afgeleid worden door mij.'

Hij trok een wenkbrauw op, en nam een slokje wijn. 'Ik zou het heerlijk vinden door jou afgeleid te worden, Allegra.' Hij glimlachte. 'Bel me maar als je je eenzaam gaat voelen.' Maar verder zei hij niets, en daarna sprak geen van beiden meer over Brandon.

Ze zaten een hele tijd naast elkaar op de bank en ze gedroegen zich verrassend netjes, tot hij wat ijs uit de keuken ging halen. Ze liep met hem mee, en alles daar was onberispelijk en smetteloos. Zijn moeder was zeer nauwgezet, en haar huishoudster had de hele week alles achter Jeff schoongemaakt. Maar toen hij het ijs op het aanrecht zette en haar aankeek, kon hij zich niet meer bedwingen. Hij nam een grote stap naar haar toe en pakte haar beet. Hij voelde haar trillen in zijn armen, haar benen tegen die van hem, en zijn hele lichaam leek met het hare te versmelten. 'O god, Allegra... ik weet niet wat je met me doet...' Er waren talloze vrouwen in zijn leven geweest, maar niemand had hem zoveel gedaan als zij. Misschien kwam het omdat hij wist dat hij haar nog niet kon krijgen, misschien nooit zou krijgen - er was iets ondraaglijk bitterzoets in hun verlangen naar elkaar. Haar lippen vonden de zijne, en even later leunde ze tegen de muur en omarmde hij haar terwijl hij zich hard tegen haar aandrukte. Ze protesteerde niet. Ze verlangde naar hem. Maar hij was een verboden vrucht. Ze wist dat ze hem niet kon bezitten.

'Ik denk dat we moeten ophouden,' zei ze afwezig met hese stem, terwijl hij zijn lichaam langzaam en ritmisch tegen het hare bewoog en zij zich bij zijn bewegingen aanpaste. Haar gezicht en haar hals waren verhit, en zijn handen lagen om haar borsten toen hij haar kuste.

'Ik weet niet zeker of ik dit volhou...' zei hij kreunend terwijl hij probeerde te stoppen, wat niet meteen lukte. En eindelijk kwam hij langzaam, en met veel moeite, weer bij zijn positieven. Het vereiste een martelende inspanning, maar hij deed het voor haar, omdat hij dacht dat ze dat wilde. Maar hun lippen raakten elkaar nog steeds, en haar hand gleed langzaam langs zijn been naar beneden, en was een zoete kwelling.

'Het spijt me,' zei ze hees.

'Mij ook,' zei hij, en hij wilde haar nemen op de keukenvloer, op de bank, de tafel, waar dan ook, in de stilte van zijn moeders appartement. 'Ik weet niet hoe vaak ik dit nog opbreng.'

'Misschien hoeven we dat niet,' zei ze triest. 'Ik ga met je lunchen bij Spago in Los Angeles. Daar kunnen we niets anders doen dan praten.'

'Wat een teleurstelling. Ik vind dit eigenlijk wel prettig,' plaagde hij, raakte haar borsten weer op een opwindende manier aan, en kuste haar toen.

'We zijn elkaar aan het kwellen,' zei ze ongelukkig. Het leek allemaal zo dwaas, en ze vroeg zich af of Brandon zich in een soortgelijke situatie net zo eerzaam betreffende zijn verplichtingen tegenover haar gedragen zou hebben.

'Dit heeft eigenlijk wel iets,' zei Jeff met een scheve grijns, in een poging er het beste van te maken, 'op een perverse manier.'

'Ik zou dit echter niet te vaak willen doen,' zei hij, waarbij hij haar recht in de ogen keek, en ze vroeg zich af of dat een waarschuwing was.

Hij liet haar zijn kamer zien, een sombere, mannelijke kamer met gestreepte groene gordijnen en een heleboel donkere Engelse antieke meubels. Ze slaagden erin niet in bed te belanden, wat ze allebei een mirakel vonden, en ze lachten erom toen hij haar de rest van het appartement liet zien. Hij bracht haar kort na middernacht terug naar haar hotel. Hij ging met haar naar boven, en deze keer kwam hij wel binnen. Er was een kleine zithoek in de kamer en hij ging op de bank zitten en zij liet hem zijn boek zien. Ze had weer standgehouden dus ze kon naar zijn foto kijken.

'We zijn alle twee gek, weet je. Ik ren achter je aan als een schooljongen, en jij zit naar mijn foto te kijken.' Het was voor beiden een merkwaardige week geweest, en op een vreemde manier leek het of ze op een cruise waren geweest. Ze waren ver van hun normale leven en hun dagelijkse verplichtingen. Het bleef afwachten wat er zou gebeuren als ze eenmaal thuis waren. Op dit moment was daar moeilijk een voorstelling van te maken.

Jeff bleef nog even. Maar ze hadden genoeg gedronken, hadden alles gezegd wat er te zeggen viel, nu konden ze niets meer doen dan afscheid nemen, voor een poosje althans, of voor de laatste keer. Dat moment was voor hen heel snel gekomen. Het was bij hen sneller gebeurd dan bij de meesten, maar nu was de tijd gekomen van alles-of-niets, loslaten en vluchten, of de kans grijpen. Maar toch, welke weg ze ook zouden kiezen, ze wisten dat die moeilijk zou zijn.

Het kostte hem veel moeite om ten slotte op te staan. Hij stond haar een hele tijd aan te kijken, en nam haar toen in zijn armen. Hij wilde bij haar blijven, voor haar zorgen, er voor haar zijn, maar hij wist dat het niet kon.

'Beloof me dat je me belt als je iets nodig hebt. Je hoeft niets voor me te doen, je hoeft het niet uit te maken met hem als je dat niet wilt, maar bel me als je me nodig hebt.'

'Dat zal ik doen. Jij ook,' zei ze bedroefd. Het voelde aan als een afscheid, en geen van beiden wist wat het zou worden, misschien helemaal niets behalve de herinnering aan een paar sneeuwige dagen in New York, en een nachtelijke rit in een koets.

'Ik bel je wel als ik de eerste keer met de dood word bedreigd,' grinnikte hij. 'Pas goed op jezelf,' waarschuwde ze. Ze liep met hem naar de deur en hij omarmde haar weer. Hij sloot zijn ogen toen hij haar haar tegen zijn wang voelde en haar parfum rook. 'O god, ik zal je zo missen.'

'Ik jou ook.' Ze wist niet wat ze deed. Het was allemaal zo onzinnig. Ze probeerde het goede te doen, maar alles wat ze deed leek zo dwaas.

'Ik zal je bellen, gewoon om te weten hoe het met je gaat.' Hij zou haar een paar dagen de tijd geven om weer op dreef te komen, en dan zou hij haar op kantoor bellen.

En toen waren er plotseling geen woorden meer, ze klemden zich aan elkaar vast en kusten elkaar, en ten slotte ging hij weg. Ze ging op haar bed zitten en huilde. Ze miste hem nu al. Kort daarna ging de telefoon, maar ze nam niet op. Ze was veel te bang dat het Brandon zou zijn.

8

De volgende dag moest ze rennen en vliegen. Ze had nog twee laatste afspraken in de binnenstad en ze had de vlucht van zes uur geboekt en dat betekende dat ze om een uur of vier uit de stad moest vertrekken, misschien zelfs eerder als het slecht weer was en ook vanwege de vrijdagdrukte in het verkeer. Ze belde Andreas Weissman om gedag te zeggen en hem te bedanken voor al zijn hulp gedurende de afgelopen week, en voor de twee buitengewoon gastvrije uitnodigingen. Hij verzekerde haar dat het een genoegen was geweest haar als gast te hebben, beloofde te bellen als hij in Los Angeles was, en bedankte haar voor haar werk met Jason.

Om drie uur, nadat ze laat had geluncht, pakte ze in grote haast haar koffer in, en besloot toen, in een opwelling van paniek en schuldgevoel, Brandon te bellen. Ze had hem al dagen niet gesproken, en ze begon zich opgelaten te voelen over hem. Maar hij was over het algemeen tenminste niet jaloers, en hij scheen zich ook niet druk te maken over wat ze in New York uitvoerde. Hij wist dat ze aan het werk was. En ze had ook gewerkt. Maar Jeff was er ook geweest. Ze vroeg zich af of haar leven ooit weer als vanouds zou worden. Jeff had haar 's morgens gebeld toen ze opstond, en alleen al het horen van zijn stem had tranen in haar ogen gebracht. Hij wilde haar alleen maar vertellen dat hij aan haar dacht, en hoewel hij dat niet zei, wist ze dat hij in bed lag, en de gedachte daaraan had de hele ochtend door haar hoofd gespookt.

Toen ze Brandon belde kreeg ze het antwoordapparaat en ze drukte op het juiste knopje om zijn assistente aan de lijn te krijgen. Allegra vroeg of hij in de rechtszaal was, en was verbaasd te horen dat hij dat niet was.

'Is hij niet bij de rechtszaak?' Was er iets misgegaan?

'Ze zijn vanochtend tot een schikking gekomen.'

'Dat is fijn voor hem. Hij is zeker wel blij?'

'Heel blij,' zei de assistente droog. Allegra mocht haar niet.

'Zeg tegen hem dat ik hem dan vanavond wel zie. Als hij me wil afhalen, ik kom met united 412. We landen om kwart over negen. Ik ben om een uur of tien thuis, als het hem niet lukt.'

'Het lukt hem niet. Hij pakt de vlucht van vier uur naar San Francisco.'

'O, ja? Waarom?'

'Om bij zijn gezin te zijn, neem ik aan,' zei de assistente vals, en Allegra dacht daar even over na. Hij was daar het vorige weekend geweest, en hij wist dat ze vanavond thuiskwam. Maar ze had hem twee dagen niet gesproken en ze wist dus niet of er misschien iets met een van de meisjes was.

'Vertel hem maar dat ik gebeld heb,' zei Allegra kortaf. 'Ik ben om tien uur thuis. Hij kan me bellen.'

'Ja, mevrouw,' zei ze met duidelijk sarcasme. Allegra had al eens tegen Brandon over haar geklaagd, maar hij zei dat ze een geweldige secretaresse was en dat hij haar graag mocht.

Allegra dacht er nog even over na nadat ze had opgehangen. De rechtszaak was afgelopen. Hij was vrij in het weekend. Hij ging naar San Francisco. Hij had gezegd dat hij haar sowieso niet voor zondag kon zien, dus hij dacht misschien dat ze andere plannen had gemaakt, of misschien zou hij haar vragen naar hem toe te vliegen zodra ze thuis was, waarschijnlijk zaterdag. Maar wat had dat voor zin? Het zou alleen maar afmattend zijn. En terwijl ze erover nadacht, kreeg ze ineens een geweldig idee. Ze belde de luchtvaartmaatschappij en vroeg of er plaats was op een vlucht naar San Francisco. Ze wist waar hij logeerde, ze kon hem daar ontmoeten. Wat een goed idee... ze kon hem gaan verrassen!

Ze hadden een vlucht om vijf uur drieënvijftig, maar zeven minuten voor de vlucht die ze naar L.A. zou nemen. Dat kon ze wel halen. Ze hadden nog maar één plaats, eerste klas, en die nam ze. Dat was het wel waard om hem te zien. Ze had er echt behoefte aan hem nu te zien, na al die waanzin die ze de laatste vier dagen met Jeff had doorgemaakt. Misschien was het allemaal een romantische illusie geweest. Brandon vertegenwoordigde vastigheid voor haar, en tijd en geschiedenis. Ze waren al twee jaar samen. Ze had hem door zijn hele scheiding heen geholpen. Ze hield van zijn kinderen, en die hielden van haar. Zij en Brandon hadden een leven samen. Wat ze met Jeff had was een flits van iets magisch. Dat gebeurde soms, maar daar kon je geen leven op bouwen, vertelde ze zichzelf kordaat terwijl ze de kruier belde voor haar bagage.

Ze had Jeff niet meer gebeld om gedag te zeggen. Ze wist dat hij met een eerdere vlucht was vertrokken, en er was genoeg gezegd tussen hen. Het was nu tijd om los te laten, en te kijken of er nog iets was als ze elkaar ooit weer tegenkwamen. Maar ze was niet van plan haar toekomst met Brandon op het spel te zetten, en ze was blij dat het niet verder was gegaan met Jeff. Dat zou verkeerd van haar geweest zijn, en ze voelde zich er nu al schuldig genoeg over. Maar ze had besloten er niets over tegen Brandon te zeggen. Het zou hem alleen maar pijn doen. Ze glimlachte toen ze eraan dacht hoe blij hij zou zijn haar te zien, en hoe blij zij zou zijn hem te zien. Ze dacht er nog even aan een boodschap achter te laten op zijn kantoor om hem te vertellen dat ze haar plannen had gewijzigd, maar besloot toen dat het veel leuker was om hem te verrassen.

Ze betaalde de rekening van het hotel, en stapte in de wachtende limousine. De rit naar het vliegveld ging door het spitsuur in New York op z'n ergst en ze haalde het maar net. Ze moest haar ticket omruilen, haar koffer afgeven, en ging één minuut voor ze de deuren sloten aan boord. Elke stoel was bezet, en de meeste stewardessen zagen eruit of ze een slecht humeur hadden. Het was het einde van de week, iedereen was moe en het toestel was te vol. Vanwege het slechte weer stegen ze een halfuur te laat op en het was benauwd en warm in het vliegtuig, en in de tweede klas brak de film, waardoor iedereen kribbig werd.

Ze haalde Jeffs boek te voorschijn en draaide het verscheidene malen om om naar zijn foto te kijken. Het was of zijn ogen haar aankeken. Zijn lippen waren zo vertrouwd, hij zag eruit of hij iets tegen haar ging zeggen, of zou bewegen. Hij stond geleund tegen een bakstenen gebouw. Het was een erg goede foto, en ten slotte stopte ze het boek in haar aktetas.

Toen ze eindelijk in San Francisco aankwamen, moesten ze nog drie kwartier op de landingsbaan wachten voor ze konden uitstappen. Het was elf uur plaatselijke tijd, twee uur later dan ze hadden moeten aankomen, en iedereen zag er afgepeigerd uit. Het was typisch een vlucht van deze tijd: het eten was slecht, de vlucht ongerieflijk, er waren eindeloze vertragingen, en de mensen die uitstapten zagen er allemaal ontevreden uit. Heerlijk, die reizen van tegenwoordig.

Ze liep naar de bagageband en ondanks de ergernis over de reis vond ze het wel grappig hier zo onverwachts te zijn. Alsof ze betrokken was bij een groot geheim. Ze ging niet naar een smerig huis met ongeopende post. Ze hoefde niet uit te pakken of haar kleren naar de stomerij te brengen. Ze kon zaterdag niet naar kantoor. Het was als een extra cadeautje. Een weekend met Brandon in San Francisco, en dat was precies wat ze nu nodig hadden, meer dan hij wist of ooit zou hoeven weten. Allegra was opgetogen dat ze dit had gedaan.

Toen ze haar koffer oppakte dacht ze nog even aan Jeff. Hij zou inmiddels in Los Angeles zijn, in zijn huis in Malibu, en ze vroeg zich af wat hij nu voelde. Hij had gezegd dat hij over een paar dagen zou bellen. Maar ze was er nu niet zo zeker van dat ze dat telefoontje zou aannemen. Ze moesten beiden over de waanzin die hen had getroffen heen komen, en het zou het alleen maar moeilijker maken als ze elkaar weer zagen. Nu ze weg was uit New York, was ze vastbesloten zich aan haar beslissing te houden en te proberen alles wat er was gebeurd te vergeten.

Allegra riep een taxi toen ze uit de aankomsthal kwam, en vroeg de chauffeur haar naar het Fairmont Hotel te brengen. Het was een voornaam, oud hotel, en Brandon logeerde daar graag. Hij vond het een avontuur voor de meisjes, en het was dicht bij alles wat ze nodig hadden. Ze had geprobeerd hem over te halen een kleiner hotel in Pacific Heights te nemen, maar oude gewoontes zijn moeilijk af te leren en hij hield vol dat zijn dochters het zo leuk vonden.

Om die tijd hadden ze er twintig minuten voor nodig om in de stad te komen, en Allegra had een gevoel of ze onder water bewoog toen de kruier haar koffer oppakte.

'Komt u bij ons logeren, mevrouw?' vroeg hij vriendelijk, en Allegra zag kans een vermoeide glimlach te produceren, en ze vertelde hem dat ze haar man daar zou treffen.

Ze besefte dat hij waarschijnlijk al zou slapen, maar de verrassing om haar daar te zien zou veel goedmaken. Ze zou een sleutel halen, de kamer binnengaan, haar kleren uittrekken en naast hem in bed kruipen. Ze zou dolgraag een douche nemen, maar het zou niet aardig zijn om zoveel lawaai te maken als hij sliep; ze moest maar genoegen nemen met een douche morgenochtend.

Het was halftwaalf toen ze bij de receptie aankwam en er liepen allerlei mensen de lobby in en uit. Er waren diverse specialiteitenrestaurants waar mensen uit de hele stad kwamen eten. De Tonga-zaal voor oosters en Polynesisch eten, de Venetië-zaal waar beroemde bands en bekende entertainers optraden en Mason's voor iets meer intimiteit. Maar Allegra wilde alleen maar de sleutel van Brandons kamer.

'Edwards, alstublieft,' zei ze, terwijl ze het haar uit haar ogen veegde. Ze had het gevoel dat ze er niet uitzag in haar regenjas en met haar dikke New York-jas over haar arm. Ze had een grote tas in haar ene hand en haar aktetas in de andere, en naast haar stond haar koffer.

'Voornaam?' vroeg de vrouw aan de balie botweg.

'Brandon.'

'Heeft u zich al ingeschreven?'

'Ik weet zeker dat hij dat al heeft gedaan. Hij is vanavond vroeg aangekomen. Ik kom net uit New York om hem hier te ontmoeten.'

'En u bent?' Ze staarde Allegra uitdrukkingsloos aan.

'Mevrouw Edwards.' Ze had totaal geen moeite met die leugen. Ze logeerde altijd als mevrouw Edwards in het Eairmont Hotel. Het was eenvoudiger.

'Dank u, mevrouw Edwards, vijfhonderdveertien.' Ze gaf haar de sleutel en wenkte de kruier. Hij pakte de koffer, liep met haar naar de lift, en bood aan de kleinere bagage van haar over te nemen, wat ze graag accepteerde. Het was halfdrie in de ochtend New Yorkse tijd, en ze was sinds halfacht non-stop in touw geweest. Uiteindelijk was haar trip naar de oostkust vol emoties geweest. Ze zette dat nu uit haar hoofd, ging met de lift naar boven en onderdrukte een glimlachje toen ze dacht aan Brandons verrassing als hij haar zag. Misschien zou hij zelfs niet eens wakker worden en morgenochtend pas merken dat ze naast hem lag. Ze vroeg zich af of de meisjes al bij hem zouden zijn, of dat ze morgenochtend zouden komen. Ze vermoedde dat ze er al waren, daarom was hij waarschijnlijk zo vroeg gekomen. De kruier draaide de sleutel voor haar om, en ze vroeg hem de bagage vlak achter de deur binnen te zetten. Ze tikte hem even aan en legde een vinger tegen haar lippen, voor het geval dat Brandon sliep. Hij had een zware week achter de rug met de rechtszaak, en hij zou wel uitgeput zijn. Ze gaf de kruier een flinke fooi, deed een klein lampje in de zitkamer van de suite aan en sloot de deur. Brandon was zo'n goede klant dat ze hem bijna altijd een suite met twee slaapkamers gaven voor de prijs van twee grote kamers. Voorzichtig, om niemand wakker te maken, liep ze in het zwakke licht door de zitkamer. Er kwam geen geluid uit de andere kamer en ze was er zeker van dat hij sliep. Zijn aktetas stond bij het bureautje, zijn jasje hing over de stoel, er lagen diverse boeken en kranten, en onder de stoel waar zijn jasje op hing, stonden zijn schoenen, de loafers die hij vaak naar zijn werk droeg. Thuis was hij tamelijk netjes, maar in hotels was hij nooit zo precies.

Ze zette haar tassen neer, en met een glimlachje liep ze op haar tenen de donkere slaapkamer binnen. Ze wilde hem eerst even zien, dan zou ze zich uitkleden en naast hem in bed stappen. De kamer was donker toen ze binnenkwam, maar toen haar ogen aan de duisternis gewend waren, zag ze dat er niemand in bed lag. De dekens waren teruggeslagen, en er lagen bonbons op de kussens. Brandon was er niet. Ze vroeg zich af of hij bij de meisjes was, of nog steeds met Joanie over zaken aan het praten was, of misschien was hij naar de bioscoop. Hij ging graag naar de bioscoop om te ontspannen, vooral na een drukke week zoals nu met de rechtszaak. Maar ze was een beetje teleurgesteld dat hij er niet was. Ze besefte echter al gauw dat ze nu de kans had om te douchen en haar haar te wassen, en zich een beetje te ontspannen voor hij thuiskwam, en dan konden ze samen naar bed gaan, wellicht met een interessanter resultaat. Ze moest zich weer dwingen Jeff uit haar hoofd te zetten toen ze daaraan dacht, en het was bespottelijk, maar nu had ze weer het gevoel dat ze hém ontrouw was. Het was een compleet schizofrene situatie. Ze deed haar best niet aan hem te denken toen ze het licht aandeed en zich begon uit te kleden.

Ze trok haar jasje uit en liep naar de kast om het op te hangen, en zodra ze de kast opendeed wist ze waarom Brandon niet in bed lag. Ze hadden haar de sleutel van een verkeerde kamer gegeven. Er hingen kleren van iemand anders in de kast. Een stuk of vijf jurken, waarvan twee nogal gekleed, een spijkerbroek en wat schoenen. Toen ze dat zag, trok Allegra zich snel terug. Ze haastte zich terug naar de zitkamer om haar spullen te pakken voordat de mensen terugkwamen en kwaad zouden worden omdat ze hun kamer was binnengedrongen. Maar toen ze in de zitkamer kwam zag ze het jasje en de bekende schoenen weer. Ze bekeek ze nog eens goed en ze wist het zeker, ze waren van Brandon. En de aktetas was ook van hem. Die zou ze overal herkend hebben en bovendien stonden zijn initialen erop. Het was Brandons kamer... maar er waren damesspullen in de kast. Ze ging terug en keek nog eens, vroeg zich af of het haar spullen waren die hij had meegebracht voor het geval ze naar hem toe zou komen, maar dat was belachelijk. Deze kleren waren van een vrouw die minstens tien centimeter kleiner was dan zij. Allegra voelde aan de jurken, alsof ze probeerde te begrijpen waarom die daar hingen. Ze was zo moe dat haar hersens weigerden te verwerken wat ze zag.

Toen liep ze de badkamer binnen. Daar vond ze make-up, gouden slippers met kleine witte veertjes, en een haast doorzichtige nachtpon. En terwijl Allegra ernaar stond te staren, drong de schok van wat ze zag eindelijk tot haar door. Hij was met een andere vrouw in San Francisco. Dit waren niet haar spullen, ze waren niet van zijn dochters die kennelijk niet hier waren. Ze bedacht dat hij deze keer ook geen suite met twee slaapkamers had, zoals gewoonlijk, om zijn dochters te kunnen onderbrengen. En de kleren die ze had gezien waren veel te klein om van Joanie te zijn. Deze waren duidelijk van iemand anders. Maar van wie? Dat bleef een onbeantwoorde vraag.

Toen ze om zich heen keek zag ze overal vrouwelijke kledingstukken rondslingeren: een panty op het bed, een beha op de leuning van een stoel, panties naast de wastafel. Allegra kon wel gillen toen ze dat allemaal zag. Waar was hij mee bezig? Wat had hij gedaan? En hoe lang al? Hoe vaak had hij haar bedrogen? Hoe vaak was hij naar San Francisco gegaan met iemand anders, terwijl hij tegen haar zei dat hij alleen wilde zijn met zijn kinderen? Ze had er nooit aan getwijfeld, nog geen seconde. Ze had hem altijd vertrouwd. En hij loog en bedroog.

En in Los Angeles had hij ook genoeg kansen gehad. Het gezicht van Jeff doemde voor haar geestesoog op terwijl ze aan alles dacht. Zij had zich vreselijk schuldig gevoeld over een paar kussen, en ze had een man verlaten die beweerde serieus in haar geïnteresseerd te zijn, allemaal omdat ze zich zo verplicht voelde aan Brandon, en zo verbonden met hem. En al die tijd beloog en bedroog hij haar. Hete tranen prikten in haar ogen terwijl ze nog steeds om zich heen keek. Maar er was niets meer te zien, en ze wist dat ze daar niet wilde zijn als ze terugkwamen van het eten.

Haar gezicht gloeide toen ze dacht aan al die keren dat hij zo op een afstand was geweest, 'ruimte' nodig had, het nodig had 'alleen' te zijn, en nooit in staat was haar een belofte te doen. Geen wonder. Hij was een echte schoft.

Onbeholpen graaide ze haar spullen bij elkaar, haastte zich de kamer uit en holde naar de lift, onderhand biddend dat er niemand uit zou komen op het moment dat zij erin wilde. Maar de lift was leeg en ze ging helemaal naar beneden naar de ingang aan California Street. Ze haastte zich naar buiten om een taxi te zoeken, wetend dat dat wel een poosje zou kunnen duren. Taxi's waren in San Francisco niet zo gemakkelijk te krijgen als in New York, en de meeste zouden trouwens bij de hoofdingang staan. Maar dat was wel de laatste plek waar ze nu wilde zijn. Ze wilde Brandon niet tegen het lijf lopen als hij terugkwam van waar hij dan ook geweest was. Daar stond ze dan in California Street, met haar bagage, terwijl kabeltrams vol toeristen dreunend voorbijreden. Ze keek naar hen met ogen vol tranen en woede.

Het was niet te geloven wat hij haar had aangedaan. Hij was haar ontrouw geweest, en God mocht weten hoe lang al. De meester van de ongebondenheid was er flink tegenaan gegaan. Eindelijk zag ze een taxi. Ze zette haar koffer neer om hem te wenken, en de chauffeur stapte uit om haar met haar bagage te helpen.

'Dank u wel,' zei ze afwezig, en ze stapte in de taxi.

'Waar gaat de reis heen?'

'Het vliegveld,' zei ze met bevende stem, en ze verborg haar gezicht in haar handen.

'Gaat het wel, mevrouw?' Het was een aardige oude baas, en hij had medelijden met haar. Ze leek wel een klein kind dat van huis was weggelopen.

'Ja hoor, prima,' zei ze, met een gezicht vol tranen, terwijl ze over de weg reden waarlangs ze minder dan een uur geleden gekomen was. Toen ze naar beneden keek, zag ze dat ze de sleutel van de kamer nog in haar hand had. Ze liet hem op de zitting naast haar vallen, staarde uit het raam, en vroeg zich af hoe lang haar leven met hem al een leugen was geweest. Ze probeerde terug te denken aan al die keren dat hij had gezegd dat hij naar zijn kinderen moest, en andere keren dat hij had gezegd alleen te willen zijn en ruimte nodig te hebben. Terugkijkend vroeg ze zich af of hij haar vanaf het begin al bedrogen had, of hij dit spel altijd al gespeeld had en of het gewoon bij zijn manier van leven hoorde.

De rit terug naar het vliegveld duurde weer twintig minuten, en de chauffeur hielp haar met uitstappen. 'Waar gaat u vanavond naartoe?' vroeg hij vriendelijk. Het was een oude man met een dikke buik en een borstelige snor. Het was zo'n knap meisje, en ze had de hele weg gehuild. Hij had medelijden met haar en wilde haar helpen.

'Terug naar Los Angeles,' zei ze, en ze probeerde, zonder resultaat, weer kalm te worden. Ze haalde een tissue uit haar tas en snoot haar neus. 'Het spijt me... ik ben echt in orde,' zei ze verontschuldigend.

'Lieve kind, daar zie je niet naar uit. Maar alles komt wel goed. Ga maar gewoon naar huis. Wat hij ook heeft gedaan, morgenochtend heeft hij er spijt van,' zei hij. Hij nam aan dat ze problemen had met een man. Maar Brandon zou nooit zoveel spijt hebben als zij vanavond had.

Ze bedankte hem en liep de vertrekhal binnen, waar ze te horen kreeg dat ze de laatste vlucht had gemist. De laatste vlucht naar Los Angeles was om negen uur vertrokken. Het was nu na middernacht en het enige dat ze kon doen was op het vliegveld gaan zitten wachten op de eerste vlucht van morgenochtend. Er was ook niemand bij wie ze haar koffer kon inchecken. Ze stelden voor dat ze naar het hotel bij het vliegveld zou gaan, maar zelfs dat wilde ze niet. Ze wilde nergens heen. Ze wilde gewoon daar gaan zitten. Ze had een heleboel om over na te denken, en heel even dacht ze eraan om Jeff te bellen. Maar na alles wat ze hem had laten doorstaan in New York, leek het haar niet erg gepast om nu tegen hem te gaan jammeren. Ze had hem laten zweten voor elke kus van haar, terwijl Brandon waarschijnlijk de hele week geneukt had. Ze vroeg zich af wie het meisje in het Fairmont geweest was, maar ze was te overdonderd geweest om naar een identificatie te zoeken, of te kijken of haar naam ergens op stond. Het was zo'n knus tafereeltje geweest, met haar ondergoed en haar doorkijknachtpon. Allegra kon nog steeds niet geloven wat ze had gezien. Ze had zich een indringer gevoeld, en ze was blij dat ze niet op dat moment waren binnengekomen. Dat zou 'de druppel die de emmer doet overlopen' geweest zijn. Of nog erger, als zij was binnengekomen terwijl ze in bed lagen. Alleen al de gedachte deed haar rillen.

Ze huurde een kluis en stopte haar bagage erin, zodat ze een kop koffie kon gaan drinken zonder die de hele tijd mee te moeten slepen. Ze begon zich na een poosje wat rustiger te voelen, en heel even werd ze echt kwaad, maar het grootste deel van de tijd was ze gewoon bedroefd. Ze dacht erover haar moeder te bellen en het haar te vertellen, maar haar moeder had zo'n hekel aan Brandon dat ze haar niet de voldoening wilde geven haar te vertellen dat hij haar aldoor al had bedrogen. Maar was dat wel zo? Dat kon ze niet weten. En ze betwijfelde of hij eerlijk tegen haar zou zijn. Op het ogenblik wist hij niet eens dat hij op heterdaad betrapt was.

Ze dronk vijf grote koppen zwarte koffie en ze bleef de hele nacht wakker. Ze las een paar tijdschriften, zat aan hem te denken en liep wat rond. Ze overwoog hem een brief te schrijven om hem te vertellen wat ze allemaal voelde, maar dat leek haar niet krachtig genoeg. Ze wist niet wat ze moest doen. Ze had terug kunnen gaan naar het Fairmont, of hem kunnen bellen om te kijken wat hij zou zeggen. Ze had van alles kunnen doen, maar ze wilde nu bovenal naar huis en erover nadenken.

Ze zat daar, zag de zon opkomen, en ze begon weer te huilen terwijl ze aan hem dacht. Ze voelde zich als een krankzinnige toen ze om zes uur in het eerste vliegtuig stapte. Er was een handjevol zakenmensen zo te zien, en een paar gezinnen, maar het was zaterdag en het toestel was praktisch leeg.

De stewardess gaf haar nog een kop koffie en een broodje dat ze niet aanraakte. Ze voelde zich finaal gemangeld. Ze had inmiddels bijna twintig uur gereisd, en daar zag ze ook naar uit toen ze eindelijk uit het vliegtuig stapte. Het was tien over zeven, en opnieuw nam ze een taxi van het vliegveld. Dit was haar derde vliegveld in nog geen twee dagen. Ze legde haar hoofd tegen de rugleuning terwijl de taxi haar thuisbracht, en om acht uur liep ze haar huis binnen. Ze was haast zeven dagen weg geweest, ze was half verliefd geworden op een man mijlen hiervandaan, en ze had ontdekt dat de man aan wie ze twee jaar verknocht was geweest, haar bedroog. Het was een zware week geweest, vooral sinds gisteravond in San Francisco.

Ze zette haar aktetas neer en stond om zich heen te kijken. Er lag een stapel post op haar bureau die de werkster daar had neergelegd, en toen ze haar antwoordapparaat aanzette bleek dat bijna vol te zijn. Het bevatte de gebruikelijke boodschappen van de stomerij over een jasje dat ze niet konden repareren, de wasserij over de kussenslopen die ze kwijt waren geraakt, een fitnessclub die wilde dat ze lid werd en de garage waar ze de banden voor haar auto had gekocht. Haar moeder had gisteravond gebeld om te vragen of ze zondag kwam eten, en Carmen had gebeld om te zeggen dat ze bij een vriendin logeerde. Ze gaf het nummer waarvan Allegra wist dat ze het eerder had gehoord, maar ze herinnerde het zich niet meer, en het ging trouwens toch te vlug. En toen, helemaal op het eind was er een boodschap van Brandon. Hij zei dat hij naar San Francisco ging, naar de meisjes, dat er een schikking was getroffen in de rechtszaak en dat ze er vroeg mee klaar waren, en dat de meisjes zo graag wilden dat hij kwam. Zij zou vast wel moe zijn na een week in New York en ze had vast ook een hoop achterstand weg te werken. Hij zou haar dan zondagavond zien als hij terugkwam. Ze vroeg zich af of hij de moeite zou nemen nog een keer te bellen, of dat hij dacht dat dit wel genoeg was. En ze vroeg zich ook af of hij dacht dat ze hem zou kunnen bellen. Ze was helemaal niet van plan hem of iemand anders te bellen op dit moment. Ze wilde alleen zijn, haar wonden likken, en besluiten wat er gedaan moest worden. Ze wist nog niet zeker hoe ze het hem ging vertellen. Maar het was nogal duidelijk wat hij had gedaan, daar was niets mysterieus aan, en het was ondenkbaar de relatie na dit alles nog voort te zetten.

Ze pakte haar koffer uit en borg haar kleren op. Ze maakte wat toast en een kopje thee voor zichzelf. Ze nam een douche en waste haar haar, en probeerde weer in de normale routine te komen, maar de hele tijd was er die constante, bijna fysieke pijn in haar hart. Het was of er diep in haar iets gebroken was toen ze naar de beha en de doorkijkpon van Brandons vriendin had gekeken.

Om tien uur die ochtend belde ze haar ouders, en ze was opgelucht toen ze niet thuis bleken te zijn. Sam zei dat ze aan het tennissen waren op de club. Allegra zei alleen maar dat ze oké was en net vanochtend was teruggekomen uit New York, maar dat ze te veel te doen had om zondag te komen eten.

'Wil je dat tegen mam zeggen, Sam?'

'Tuurlijk,' zei Sam achteloos, en Allegra was meteen bang dat haar moeder de boodschap niet zou krijgen. Samantha vergat zoiets nog weleens als ze belangrijkere dingen aan haar hoofd had, zoals een feest, of een jongen, of gaan winkelen met een vriendin. 'Wil je het alsjeblieft niet vergeten? Ik wil niet dat ze denkt dat ik niet heb teruggebeld.'

'O, wat zijn we weer gewichtig. Zo belangrijk zijn die boodschappen van jou niet, hoor, Allie.'

'Misschien wel voor mam.'

'Rustig maar, ik geef het heus wel door. Hoe was het trouwens in New York? Heb je nog wat gekocht?' Ja, een boek van een man met wie ik ben gaan schaatsen...

'Ik had geen tijd om te winkelen.'

'Jammer. Dan is er geen lol aan.'

'Het was ook niet voor de lol. Ik moest werken.' Maar er was meer geweest dan alleen maar werk. 'Hoe gaat het met mam?'

'Prima. Hoezo?' Sam klonk verbaasd dat Allegra dat vroeg. Het was nooit bij haar opgekomen dat er iets niet in orde kon zijn. Met haar zeventien jaar bestond haar hele wereld uit haar eigen interesses, en daarin scoorden haar ouders op het ogenblik laag.

'Gaat het wel goed met haar nu ze de Golden Globe niet heeft gekregen?'

'Natuurlijk.' Sam haalde haar schouders op. 'Ze heeft er niets over gezegd. Ik denk niet dat het haar iets kan schelen.' En dat bewees voor Allegra hoe slecht Samantha hun moeder kende. Blaire was een perfectionist, iemand die veel had bereikt en die zich zorgen maakte over ieder detail. Allegra was ervan overtuigd dat ze eronder geleden had dat ze de prijs niet had gekregen, maar ze was te trots om het te zeggen, en uiteraard was de zeventienjarige Sam zich totaal niet bewust van de gevoelens van hun moeder. Dit was haar laatste schooljaar, en het enige waar zij aan kon denken was haar modellenwerk en winkelen, en het opwindende feit dat ze naar college ging.

'Zeg maar dat ik haar zal bellen zodra ik tijd heb, en doe mam en pap de groeten van me.'

'Jeeezus... heb je nog meer dat ik moet opschrijven?'

'Hou op.'

'Je hebt een rothumeur.'

'Ik heb de hele nacht op het vliegveld gezeten.' Om maar te zwijgen over wat er met Brandon was gebeurd. En ze was niet in de stemming om naar het geleuter van een zeventienjarig meisje te luisteren.

'Sorry, hoor...'

'Dag, Sam.' Ze had er inmiddels genoeg van, en nadat ze had opgehangen dacht ze even na, en besloot toen Alan te bellen. Maar hij was weg en er werd niet opgenomen.

Ze had graag met hem over het gebeurde gepraat. Hij was niet bepaald dol op Brandon, maar hij was altijd fair. En eigenlijk wilde ze het met hem ook over Jeff hebben. Ze wilde weten of hij vond dat ze volslagen idioot was om zulke gevoelens te hebben voor iemand die ze nauwelijks kende.

Tegen twaalf uur was ze zo uitgeput dat ze zelfs niet meer logisch kon denken. Dat gaf ze dus maar op en ze ging op bed liggen. Niemand belde haar op, en er werd ook niet aan de deur gebeld. Brandon belde zelfs niet eens om te kijken of ze goed thuis was gekomen uit New York. Zes uur later werd ze wakker. Het was alweer donker buiten, en ze had het gevoel of er een gewicht van duizend kilo op haar borst drukte en er een bowlingbal in haar maag zat. Ze bleef een hele tijd op bed liggen, staarde naar het plafond en dacht aan hem en aan wat er was gebeurd, en er gleden tranen uit haar ooghoeken langs haar gezicht. De vorige nacht was ellendig geweest voor haar, en ze kon er zelfs niet aan denken wat ze nu moest doen. Ze wilde niet verder gaan, of opnieuw beginnen, of ooit nog iemand vertrouwen. Jeff was waarschijnlijk ook een van hen. Zulke types zocht ze altijd uit, mannen die haar ontliepen en kwetsten, mannen die niet konden geven en die uiteindelijk wegliepen. De enige man in haar leven die haar nooit had gekwetst of van haar weggelopen was, was Simon Steinberg. Hij was de enige man die ze kon vertrouwen, en van wie ze durfde te houden. En ze wist heel zeker dat hij haar nooit zou bedriegen.

En nu moest ze de confrontatie met Brandon nog aangaan. Het was allemaal zo vermoeiend, ze kon de gedachte eraan niet verdragen. Ze wilde zijn gezicht of zijn ogen niet zien als hij tegen haar loog. Ze zou hem daardoor alleen maar nog meer gaan haten.

Ze nam die avond niet eens de moeite om te eten, ze lag daar alleen maar, afwisselend huilend en slapend. Van beide deed ze veel, en toen ze de volgende dag wakker werd, op zondagochtend, stond ze eindelijk op. Ze voelde zich of ze een pak slaag had gehad, van haar hoofd tot haar voeten deed alles haar pijn, en ze wist niet eens hoe dat kwam. Haar buitenkant deed bijna net zo zeer als de binnenkant, en ze had nog steeds diezelfde doffe pijn in haar hart. Ze wilde met niemand praten, en toen Carmen belde, nam Allegra niet eens op. Ze lachte en giechelde, dus wist Allegra dat ze in orde was. Allegra nam geen enkel telefoontje aan tot Brandon om vier uur zondagmiddag eindelijk belde.

Ze nam op zodra ze hem hoorde. Ze wilde het achter de rug hebben, en hij had gezegd dat hij die avond misschien nog bij haar langs zou komen als hij uit San Francisco kwam.

'Hallo, Brandon,' zei ze kalm. Haar hand trilde ontzettend, maar er was geen greintje wantrouwen in haar stem te horen.

'Hoi, schat, hoe is het met je? Hoe was je vlucht uit New York?'

'Goed, dank je.' Ze klonk koel, maar niet venijnig, en hij dacht gewoon dat ze aan het werk was. Hij was soms ook zo, en hij vond het heel normaal.

'Ik heb je vrijdagmiddag gebeld, maar toen was je er zeker nog niet,' zei hij ongedwongen.

'Ik heb de boodschap gehoord. Waar ben je?' Ze begon nerveuzer te worden.

'Ik ben nog in San Francisco,' zei hij op luchtige toon. 'Ik heb een erg leuk weekend gehad met de meisjes. Nu de zaak is afgerond, heb ik het gevoel of er een enorme last van mijn schouders is genomen. Heerlijk.' En dat was zijn weekend kennelijk ook geweest.

'Ik ben blij dat te horen. Wanneer kom je terug naar L.A.?'

'Ik dacht de vlucht van zes uur te nemen. Ik kan dan om acht uur bij je zijn.'

'Dat is prima,' zei ze. Ze voelde zich net een robot, en eindelijk begon hem iets op te vallen toen hij naar haar luisterde.

'Is er iets?' Hij klonk niet bezorgd, alleen maar verbaasd. Ze was meestal zo opgewekt. 'Ben je nog steeds moe van de reis?'

'Ja, dat ben ik.' Erger dan ze ooit in haar leven was geweest. 'Dan zie ik je om acht uur.'

'Fijn.' Hij aarzelde even alsof hij aanvoelde dat er meer nodig was dan anders, en voor één keer was hij bereid dat te geven. Hij was erg gewiekst in het uitwissen van zijn sporen. 'Allegra... ik heb je echt gemist.'

'Ik jou ook,' zei ze terwijl de tranen weer in haar ogen sprongen. 'Ik ook. Tot straks,' zei ze, zich weer in bedwang hebbend. 'Wil je uit eten gaan?' Het verbaasde haar dat hij daarvoor nog de energie had na zijn weekend met juffrouw doorkijknachtpon. Maar misschien was ze al een oude vlam die niet zoveel vuur vereiste als het Allegra had toegeschenen.

'Eerlijk gezegd blijf ik liever hier.' Wat ze hem te zeggen had kon ze niet in een restaurant, of ergens anders waar mensen waren, zeggen. De volgende vier uur leken eindeloos. Ze moest zo snel mogelijk haar hart kunnen luchten, voor haar eigen bestwil.

Ze ging die middag een lange wandeling maken en belde daarna haar ouders op. Ze zei tegen haar moeder dat ze naar kantoor ging en die avond lang door zou werken.

'Op zondag? Dat is bespottelijk,' zei Blaire, bezorgd om haar.

'Ik ben een week weg geweest, mam. Ik kom van de week nog wel langs.'

'Pas goed op jezelf,' zei Blaire, en bij uitzondering vroeg ze niet naar Brandon. Allegra was daar dankbaar voor.

Ze at een bakje yoghurt als avondeten, probeerde naar het nieuws op de tv te kijken, maar merkte dat ze niet wist waarnaar ze keek, en ging uiteindelijk maar op de bank liggen wachten. Ze hoorde hem om kwart over acht op de oprit, en toen ze zijn sleutel in het slot hoorde, ging ze rechtop zitten. Ze had hem meer dan een jaar geleden de sleutel gegeven, en hij zag er blij en ontspannen uit toen hij glimlachend op haar toe liep om haar te omarmen. Maar ze ontweek hem en verbaasde hem door op te staan om hem te begroeten. Ze deed een stap achteruit en bekeek hem. Ze zocht in zijn ogen, maar daar was geen antwoord te vinden op haar vragen.

Hij keek haar verbouwereerd aan. Ze was altijd zo hartelijk en vriendelijk, hij schrok ervan dat ze hem ontweek. Lange tijd zei ze helemaal niets. Zwijgend staarden ze elkaar aan. 'Is er iets mis?' vroeg hij ten slotte.

'Ja, dat denk ik wel. Jij niet, Brandon?' Dat was alles wat ze zei, en ze zag meteen aan het verstijven van een spier in zijn nek dat hij op zijn hoede was.

'Wat heeft dat te betekenen?'

'Misschien moet jij dat mij vertellen. Ik heb ineens het gevoel dat er sommige dingen gaande zijn geweest waar ik niets van wist, Brandon. Dingen die je misschien had moeten zeggen.'

'Zoals?' Hij stond naar haar te kijken en begon kwaad te worden, maar ze wist dat het een verdedigingsmiddel was. Hij was gesnapt, en hij voelde dat nog voor ze iets had gezegd. 'Ik weet niet waar je het over hebt.' Hij liep door de kamer en zij ging weer zitten terwijl ze hem gadesloeg.

'Ja, dat weet je wel. Je weet precies wat ik bedoel, je bent er alleen niet zeker van hoeveel ik weet, en dat ben ik ook niet. Ik denk dat ik dat nu wil weten. Hoe vaak, en hoe lang al? Hoeveel vrouwen heb je geneukt? Heb je me gedurende de hele twee jaar bedonderd, of ben je daar kortgeleden mee begonnen? Wanneer is het begonnen, Brandon? Ineens herinner ik me al die keren dat je naar San Francisco bent gegaan, al die keren dat je zei dat je alleen wilde zijn met de meisjes, of dat jij en Joanie dingen te bespreken hadden. Dan tel ik nog niet eens die keer dat je naar Chicago ging mee, en die zaak die je zogenaamd in Detroit had. Dus hoe zit het?' Ze keek hem kil aan. Al de pijn die ze twee dagen lang had gevoeld was plotseling ijskoud. 'Waar beginnen we mee?'

'Ik heb absoluut geen idee waar je het over hebt,' zei hij, in een poging haar het gevoel te geven dat ze zich als een dwaas aanstelde. Maar hij zag bleek toen hij ging zitten. En ze zag dat zijn handen beefden toen hij een sigaret opstak.

'Hier moet je wel erg nerveus van worden. Ik zou het zeker worden als ik in jouw schoenen stond,' zei ze, terwijl ze hem bekeek. 'Het punt is, ik zie de zin ervan niet in. Waarvoor al die moeite? We zijn niet eens getrouwd, waarom zou je me bedriegen? Waarom het niet gewoon voor gezien houden voor het zover komt?'

'Hoever?' zei hij, met een gezicht of hij er niets van begreep. Hij had graag gezegd dat ze gek was, maar hij durfde niet zo goed. Ze was duidelijk witheet.

'Zover als je dit weekend was, in het Fairmont. Ik hoef toch niet nog duidelijker te zijn, hè?' Haar lange blonde haar hing over haar schouders, en ze had geen idee hoe aantrekkelijk ze eruitzag in haar jeans en een oud marineblauw sweatshirt.

'Wat moet dit allemaal voorstellen?' Hij bleef de vermoorde onschuld uithangen, en ze keek hem vol minachting aan.

'Goed, als je het duidelijker gesteld wilt hebben - hoewel ik dat niet zou doen als ik in jouw schoenen stond. Ik heb vrijdag naar je kantoor gebeld en je secretaresse vertelde me dat de rechtszaak voorbij was en dat jij naar San Francisco ging voor de meisjes. Dus, dwaas die ik ben, besloot ik je te verrassen, en ruilde mijn ticket van New York om.' Zijn gezicht werd steeds bleker terwijl ze sprak, maar hij bleef er kalm uitzien en rookte zijn sigaret, terwijl zijn ogen zich vernauwden.

'Ik vloog naar San Francisco,' vervolgde ze. 'De vlucht had vertraging, maar dat zal ik je besparen. Ik kwam om ongeveer halftwaalf vrijdagavond bij het Fairmont aan, en dacht je te verrassen en gewoon bij je in bed te kruipen. Ze gaven me de sleutel van de kamer toen ik zei dat ik mevrouw Edwards was.'

Met een geërgerd gezicht drukte hij zijn sigaret uit. 'Dat zouden ze niet moeten doen.'

'Dat zal wel niet,' zei ze triest. Het was geen leuk verhaal, en nu ze het hem vertelde kwam het allemaal weer bij haar boven.

'Hoe dan ook, ik ging de kamer binnen, en ik denk dat ik alles bij elkaar genomen nog geluk heb gehad dat jij en je vriendin uit waren. Eerst dacht ik nog dat ik de verkeerde kamer had, maar toen herkende ik je aktetas en je jasje. Wat ik echter niet herkende, was al het andere. Het was niet van mij, niet van Nicky of Stephanie, en het was niet van Joanie. Van wie was het, Brandon? Moet ik het nog vragen, of zullen we er maar over ophouden en het vergeten?' Ze zat naar hem te staren en hij keek haar zwijgend aan terwijl hij naar woorden zocht waarmee hij kon antwoorden. Even kon hij er geen vinden.

'Je had niet het recht daar te zijn, Allegra,' zei hij uiteindelijk, en ze was oprecht geschokt. Dit kon ze niet geloven.

'Waarom niet?'

'Je was niet uitgenodigd. Dat in aanmerking genomen heb je misschien je verdiende loon gekregen. Ik kom ook niet zomaar opdagen als jij op zakenreis bent. We zijn niet elkaars eigendom; we zijn niet getrouwd. We hebben recht op ons eigen leven.'

'Echt waar?' Ze keek hem aan, oprecht verbaasd over wat hij zei. 'Ik dacht dat we min of meer, hoe noem je dat tegenwoordig, een vaste relatie hadden. Of is dat al weer ouderwets? We wonen niet samen, dus wat zijn we eigenlijk? Ik dacht dat we alle twee monogaam waren, maar blijkbaar niet.'

'Ik ben jou geen verklaring verschuldigd. Ik ben niet met je getrouwd,' zei hij terwijl hij opstond.

'Nee, dat ben je niet,' zei ze. 'Je bent met iemand anders getrouwd.'

'Dat is wat je dwarszit, hè? Dat ik mijn eigen onafhankelijkheid verdedigde. Ik ben niet jouw eigendom, noch van iemand anders. Je bezit me niet, Allegra. Dat zul je nooit, jij niet, je familie niet, niemand. Ik doe precies wat ik wil.'

Ze had de diepte van zijn wrok nooit begrepen, ze had er geen idee van dat hij er zo over dacht. 'Ik heb je nooit willen bezitten. Ik wilde alleen maar van je houden en misschien ooit je vrouw worden.'

'Daarin ben ik niet geïnteresseerd. Als ik dat wel was, was ik allang gescheiden. Maar dat heb ik niet gedaan. Had je dat niet door?' Ze voelde zich niet alleen gekwetst, ze voelde zich stom. De boodschap was duidelijk geweest, precies zoals dokter Green had gezegd, en zij had hem genegeerd. Ze had het niet willen horen, net zomin als ze het nu wilde horen. Maar ze waren allebei kwaad, en het werd eindelijk allemaal gezegd. En dat deed pijn.

'Je hebt misbruik van me gemaakt,' zei ze beschuldigend. 'Je hebt tegen me gelogen, je hebt me bedrogen! Je had niet het recht dat te doen. Ik ben altijd fatsoenlijk tegenover jou geweest, Brandon, dat is niet eerlijk!'

'Eerlijk is geouwehoer, ken jij iemand die eerlijk is in deze wereld? Begin niet met dat gezever. Je moet voor jezelf opkomen, Allegra.'

'Door met een andere vrouw te neuken als je mij vertelt dat je bij je kinderen bent? Wat is dat voor gezeik?'

'Het is mijn leven, mijn zaak en het zijn mijn kinderen. Jij wilde je altijd overal mee bemoeien en er deel van uitmaken. Dat heb ik nooit gewild, en dat wist je.'

'Nee, dat wist ik niet,' zei ze treurig. 'Dat heb ik nooit begrepen. En misschien had je dat beter kunnen zeggen voor het hiertoe kwam, en we allebei twee jaar van ons leven hebben verspild.'

'Ik heb niets verspild,' zei hij zelfvoldaan. 'Ik heb precies gedaan wat ik wilde.'

'Ga mijn huis uit,' zei ze terwijl ze hem aankeek, en ze meende het echt. 'Je bent een verachtelijk schepsel, je bent een leugenaar en een bedrieger, en ik heb twee jaar lang jouw emotionele ballast gedragen. Je geeft niets van jezelf aan wie dan ook, niet aan mij, of je vrienden, of aan mensen die je ontmoet, of zelfs aan degenen van wie je zogenaamd houdt. Je geeft je zelfs niet aan je kinderen. Je bent zo bang dat iemand vat op je krijgt, of gevoelens bij je zal opwekken, of om een belofte vraagt. Je bent een armzalig wezen. En nu mijn huis uit.'

Hij aarzelde heel even, wierp een snelle blik in de richting van haar slaapkamer, maar zij stond op, liep naar de voordeur en hield die voor hem open. 'Je hebt me gehoord. Verdwijn. Ik meen het.'

'Ik geloof dat er nog wat kleren van me in de slaapkamer zijn, Allegra.'

'Die stuur ik je wel. Gegroet.' Ze stond te wachten en hij schoof langs haar heen zonder afscheidskus of verontschuldiging, een laatste blik, iets van spijt of zelfs maar een groet, en met een gezicht of hij haar het liefst had gewurgd. Hij was volkomen harteloos, en de dingen die hij tegen haar had gezegd sneden dwars door haar hart. Ze had ze allemaal gehoord, over dat hij haar nooit trouw was geweest en dat hij altijd had gedaan waar hij zin in had. Hij was egoïstisch en koud geweest, en alle warmte en geduld van de wereld hadden hem niet kunnen veranderen. En het ergste dat ze had gehoord waren de woorden die hij niet had gezegd, dat hij niet van haar had gehouden. Maar al het andere dat hij had gezegd kwam daar wel op neer. Dokter Green had gelijk gehad. En Allegra stond zich af te vragen hoe ze zo stom had kunnen zijn.

Ze ging zitten en dacht een hele tijd na, en ten slotte begon ze te huilen. Hij was wat ze tegen hem had gezegd: een armzalig, zelfzuchtig wezen, maar ze had zichzelf wel twee jaar lang verteld dat ze van elkaar hielden, en het deed vreselijk pijn dat ze zich zo in hem had vergist. Ze durfde dokter Green zelfs niet te bellen voor troost. Ze wilde niet te horen krijgen dat ze weer dezelfde fout had gemaakt, noch wilde ze haar moeder horen zeggen dat het een zegen was dat hij was opgekrast. Ze wist nu dat ze beter af was zonder hem, maar het was heel pijnlijk te beseffen dat ze zo misbruikt en misleid was door hem. Hij had geen barst om haar gegeven, dat had hij min of meer toegegeven toen hij op haar bank zijn sigaret zat te roken en de gevoelens die ze nog had vernietigde. Ze wilde aan iemand vertellen dat ze het niet kon geloven, dat het niet eerlijk was, dat hij een klootzak was, maar er was niemand om het aan te vertellen. Ze was alleen. In deze situatie had ze ook verkeerd toen ze hem ontmoette: afgewezen, alleen, afgedankt door haar laatste minnaar. Ze dacht dat ze ervan geleerd had, maar blijkbaar niet. Dat was nog het ergste ervan. Ze kon zich nu niet meer aan de waarheid onttrekken.

Ze lag een hele tijd op bed aan hem te denken, hield zichzelf voor dat ze beter af was zo, en herinnerde zich hoe ze zich had gevoeld in zijn kamer in het Fairmont Hotel. Maar toch, als ze naar de foto van hen beiden keek die vorig jaar in Santa Barbara was gemaakt, toen alles nog zo goed ging, en zij zo verliefd op hem dacht te zijn, had ze een mateloos gevoel van verlies.

Ze vroeg zich af of hij haar nog zou bellen, of hij ooit zou zeggen hoe erg het hem speet, dat hij oneerlijk was geweest. Maar dit had ze al twee keer meegemaakt, en niemand deed dat ooit. Ze verdwenen gewoon nadat ze je hart hadden gebroken, en gingen verder om dat bij iemand anders te doen. Ze had zojuist twee jaar van haar leven de deur uit zien lopen met Brandon Edwards.

Ze had alle kracht waarover ze beschikte nodig om later die avond op te staan en het licht uit te doen. Terwijl ze daar mee bezig was keek ze naar het uitzicht, en dacht aan hem. Ze wist dat ze Jeff had kunnen bellen en vertellen dat ze vrij was, maar dat wilde ze niet doen. Ze had tijd nodig om te rouwen over Brandon. Hoe ontoereikend hij ook geweest mocht zijn, of hoe haar familie ook over hem dacht, toch had ze van hem gehouden.

9

Toen Allegra na haar trip naar New York maandag weer op haar werk kwam, zag ze eruit of ze door een mangel was gehaald. Ze zag er vermoeid en bleek uit, en Alice vond dat ze magerder was geworden.

'Wat is er met je gebeurd?' vroeg ze voorzichtig, en Allegra haalde haar schouders op. Het was nog steeds erg pijnlijk. Ze bleef er maar aan denken hoe stom ze was geweest, en hoe lang hij haar misschien al had bedrogen. Ze voelde zich een volslagen idioot. Ze werkte de hele dag door en begon langzamerhand te beseffen dat haar trots was gekrenkt, maar ze wist niet zeker of ze er wel zo kapot van was, of zelfs hoeveel ze van hem gehouden had. Dat was het vreemde ervan. Ze was bedroefd, maar het speet haar niet zo verschrikkelijk dat het over was. In zekere zin was het een opluchting dat het voorbij was. De afgelopen week in New York was ze gaan twijfelen aan haar relatie met hem, en was ze dingen gaan zien die andere mensen tegen haar gezegd hadden: de afstandelijkheid, de afzijdigheid, het gebrek aan intimiteit, het feit dat hij er nooit voor haar was, wat nu niet meer zo verrassend was als hij er tien andere vriendinnen op nahield, of zelfs maar één. Ze zou nu nooit meer te weten komen hoeveel het er waren, en hoe serieus het was geweest. Maar de wetenschap dat ze er geweest waren maakte haar niet alleen kwaad, maar gaf haar ook het gevoel een dwaas te zijn. Tegen de middag was ze zo druk bezig met het werk dat zich had opgestapeld, dat ze niet meer aan Brandon dacht. Bram was verrukt over de tournee die zij en de promotors hadden georganiseerd. Malachi had gebeld vanuit het afkickcentrum en zei dat hij geld nodig had, en op verzoek van zijn vrouw had ze hem dat geweigerd.

'Sorry, Mal. Vraag het me nog een keer dertig dagen nadat je bent afgekickt, dan kunnen we erover praten.'

'Voor wie werk je verdomme eigenlijk?' vroeg hij woedend, en ze glimlachte, terwijl ze notities maakte voor haar volgende bespreking.

'Ik werk voor jou. Je hebt dit nodig.' Ze vertelde hem ook iets over zijn tournee, en dat leidde hem voor een poosje af voor hij weg moest voor zijn massage en biofeedback. 'Ik wou dat ik tijd voor dat soort dingen had,' zei ze tegen Alice, terwijl ze snel wat yoghurt en een kop koffie naar binnen werkte, en intussen een filmcontract doornam dat net was binnengekomen voor Carmen. Het was fantastisch en ze zou er opgetogen over zijn. Het was een film voor een heel grote ster, en daarna zou ze er voor haar hele leven een zijn. Maar toen Allegra Carmen belde, kreeg ze het antwoordapparaat. 'Waar zit ze in godsnaam?' mopperde Allegra. Ze probeerde alle nummers die ze van haar had, maar ze kreeg nergens antwoord. Allegra probeerde zich namen te herinneren die Carmen haar weleens gegeven had, van vriendinnen en van haar grootmoeder in Portland. Ze was nog nooit op deze manier verdwenen, en meestal belde ze Allegra een keer of wat per dag over de kleinste problemen. Dit was uiterst ongebruikelijk gedrag voor Carmen Connors. Het leek wel of niemand haar kon vinden.

Na de Golden Globes had er maar één artikel over haar in Chatter gestaan, met een foto van Allegra aan Alans arm toen ze uit de auto stapten, en vlak achter hen Carmen. Het artikel deed het voorkomen of Allegra alleen maar ter afleiding diende, en dat er een grote romance op komst was tussen Alan Carr en Carmen Connors. Het grappige was, dat ze voor de verandering voorliepen op het verhaal.

Het lezen ervan deed Allegra denken aan de boodschap die op haar antwoordapparaat stond toen ze uit New York kwam, met dat telefoonnummer dat haar toen bekend voorkwam. Ze haalde haar agenda uit haar aktetas. Ze had het nummer, met nog een paar nummers, op een papiertje geschreven en het in haar agenda gestoken. Ze bladerde hem door en vond het ten slotte. Ze had het compleet over het hoofd gezien, en nu ze ernaar keek, herkende ze het nummer. Het was Alans nummer in Malibu. Daar zat Carmen, en Allegra herinnerde zich dat hij Carmen het huis had aangeboden. Glimlachend toetste Allegra het nummer in, en Alan nam op.

Ze had hem tijdens het weekend in zijn huis in Beverly Hills gebeld, en hij was er toen niet. En het was ongelooflijk stom van haar geweest om niet te bedenken dat hij waarschijnlijk nog bij Carmen in Malibu zou zijn.

'Hoi,' zei ze argeloos, alsof ze zomaar en zonder reden belde.

'Hou op met die onzin,' zei hij lachend. Hij kende haar te goed. 'Het antwoord luidt: dat gaat je niets aan.'

'Wat was de vraag?' Ze moest om hem lachen. Hij klonk blij en zelfs een beetje mal, en op de achtergrond kon ze iemand horen praten en giechelen, en ze was er zeker van dat het Carmen was.

'De vraag is waar ik de hele week geweest ben. En het antwoord is: dat gaat je niets aan.'

'Laat me eens raden. In Malibu, met een Golden Globe-winnares. Word ik al warm?'

'Kokend heet. Ze heeft je gebeld en mijn nummer bij je achtergelaten, dus zo'n geweldige detective ben je nu ook weer niet. Je had een aanwijzing.'

'Ja, en ik was te stom om het door te hebben. Het nummer kwam me wel bekend voor, maar het drong nu pas tot me door. En, hoe bevalt het leven aan het strand?' Het was fijn zijn stem weer te horen. Ze had hem over Brandon willen vertellen, maar op dit moment had ze geen zin om over hem te praten, en zeker niet waar Carmen bij was. Ze hield er niet van haar cliënten deelgenoot te maken van haar persoonlijke problemen. Met Alan was het wat anders. Ze waren al sinds hun tienertijd boezemvrienden.

'Het leven is behoorlijk aangenaam.' Hij straalde. 'Verdomd aangenaam.' Terwijl hij dat zei, boog hij zich over naar Carmen en kuste haar.

'Hoor je niet te werken?' Allegra was niet meer op de hoogte van wat hij deed. Zijn laatste contract was door zijn agent bij caa behandeld.

'De komende twee maanden niet. Ik wacht nog steeds op het beslissende woord over deze film.'

'Nou, ik heb een geweldige film voor Carmen, misschien is zij nog eerder aan het werk dan jij.' Hoewel ze niet voor juni met de repetities zou beginnen, als ze het zou doen.

'Waar wordt die opgenomen?' Hij probeerde onverschillig te klinken, maar Allegra wist dat hij er wel degelijk belang bij had.

'Hier in Los Angeles, in tegenstelling tot die van jou,' voegde ze eraan toe. Zijn films schenen altijd in godvergeten, afgelegen plaatsen te worden opgenomen. Zijn volgende zou in Zwitserland worden opgenomen, maar hij had pas nog een aanbieding gehad voor een film die in Mexico, Chili en Alaska zou worden opgenomen. Het was een avonturenfilm, maar het zou een hoop werk zijn en erg zwaar. Zijn laatste was opgenomen in de jungle van Thailand, en twee van zijn stuntmannen waren daarbij omgekomen. Nu hij met Carmen was, kon zij hem misschien zover krijgen dat hij niet meer zijn eigen stuntwerk deed. 'Weet Carmen waar je voor je volgende film heen gaat?'

'Dat heb ik haar al verteld. Ze zegt dat ze met me meegaat.' Zwitserland was tenminste een geciviliseerd land, anders dan de meeste landen waar hij werkte.

'Misschien ben je op tijd klaar om haar deze film te zien doen.'

Het zou een fantastische film worden en Allegra was echt enthousiast voor haar, daarom had ze haar ook gebeld. 'Mag ik haar even spreken?'

'Is dat alles? Na vijftien jaar vriendschap en een afspraak voor de Golden Globes laat je me vallen als een ouwe zakdoek?'

'Niet bepaald,' zei ze lachend, en ze voelde zich een stuk beter dan ze de hele dag had gedaan. Ze voelde nog steeds een vreemde mengeling van droefheid en stommiteit over Brandon, maar doordat ze het had aangepakt en hem ermee had geconfronteerd voelde ze zich sterker. Ze kwam in de verleiding om het aan Alan te vertellen, maar daar was ze nog niet aan toe. Het zou nog even duren voor ze aan de wereld kon toegeven dat hij haar voor gek had gezet en dat ze hem betrapt had. Maar zij was tenminste degene die het had uitgemaakt. Dat was in ieder geval iets.

'Hoe was New York? Nog geweldige deals gesloten?'

'Een paar. Het was leuk. Er was een heleboel sneeuw.' En schaatsen. En kussen.

'In New York is sneeuw niet zo leuk.' Hij begreep niet waarom ze daar zo blijmoedig over klonk.

'Ik ben gaan schaatsen.'

'Echt waar? Zo, dan moet er iets aan de hand zijn. Heb je een verhouding gehad met die oude auteur met wie je daar afgesproken had? Hoe heet hij ook weer, Dickens? Tolstoi?'

'Jason Haverton. Hij was grandioos. En nee, ik heb geen verhouding met hem gehad, oneerbiedige idioot die je bent. Maar ik vond hem heel aardig, en hij zou waarschijnlijk wel gewild hebben.'

'Ouwe kerels doen echt alles om aan seks te komen, Al. Dat zou je inmiddels moeten weten.'

'En jij bent op het ogenblik zeker met een persoonlijk onderzoek bezig, hè?

'Foei, schaam je. Het is niet aardig om je liefje van school te beledigen.'

'Je bent niemands liefje meer, weet je, behalve misschien Carmens.' Om maar niet te spreken van miljoenen vrouwen over de hele wereld. Maar ze waren zulke oude vrienden, voor haar was het gemakkelijk om dat te negeren. 'Krijg ik haar eigenlijk nog te spreken, of moet ik de hele middag naar dat geouwehoer van jou luisteren?' Ze moest om hem lachen; hij was onmogelijk, maar ze was dol op hem.

'Ik zal haar vragen of ze met je wil praten. En tussen haakjes, wanneer zien we je een keer?' Zoals hij dat zei klonk het of ze getrouwd waren, en Allegra vond dat heel schattig.

'Misschien dit weekend, als ik niets anders te doen heb.' Ze wist nu dat ze dat niet had.

'Ik vroeg overigens wanneer we "je" zagen, niet "jullie", dus graag zonder die dooie.'

'Wees niet zo grof over Brandon,' zei ze, meer uit gewoonte dan uit gevoel. Ze zou graag heel grof over hem gepraat hebben, maar ze wilde het nog niet aan Alan vertellen.

'Ik ben nooit grof over de doden. Probeer hem kwijt te raken voor we uit eten gaan. Of misschien kunnen we hier blijven. Ik zal je aan de baas geven om erover te praten,' zei hij en gaf de telefoon aan Carmen terwijl hij haar kuste. En aan Allegra's kant viel een lange stilte terwijl ze wachtte.

'Hoi,' zei Carmen ten slotte, en ze klonk levenslustig en gelukkig. Ze had negen heerlijke dagen gehad in totale afzondering met Alan. Verscheidene mensen hadden haar herkend als ze over het strand liep, maar niemand had haar lastig gevallen. Er woonden daar mensen die nog beroemder waren dan zij. Ze waren er daar aan gewend om beroemdheden op het strand te zien. Ze zagen Nicholson en Streisand en Nick Nolte zowat elke dag, en ook Cher, en Tom Cruise en Nicole Kidman. Carmen Connors was in Malibu met Alan onder mensen van haar eigen slag, en de beveiliging was geweldig. 'Ik heb je gemist,' zei Carmen, maar ze had zich kennelijk niet verveeld.

'Ik heb jou ook gemist. New York was een gekkenhuis, maar ik vond het er heerlijk. Maar weet je wat ik voor je heb?' Allegra was zo opgewonden dat ze zich een klein kind voelde toen ze het Carmen voor de neus hield.

'Ik weet het niet. Het parfum? Heb je met ze gepraat in New York?

'Heb ik. Het klinkt vreselijk. Je zou het afschuwelijk vinden, en je zou maanden moeten doorbrengen in warenhuizen om het te verkopen. Vergeet het. Neeee...' zei ze plagerig. 'Wat zou je denken van een grote, nieuwe, sappige film, met een rol waarmee je de oscar gaat winnen, of ik eet mijn aktetas op.'

'Wow! Wie zit erin?'

'Jij.' En ze noemde de namen van vijf andere sterren die Carmen perplex deden staan. 'En wat dacht je van drie miljoen dollar voor de hoofdrol, voor de winnares van de Golden Globe van dit jaar?'

'Ik sterf bijna!' gilde Carmen, en rende weg om het Alan te vertellen. Toen kwam ze terug om met Allegra te praten. 'Ik kan het niet geloven.'

'Je verdient het,' verzekerde Allegra haar. Ze vroeg zich ineens af waarom ze altijd vond dat iedereen in haar leven iets geweldigs verdiende, van relaties tot films, en ze nooit scheen te vinden dat zij dat ook verdiende. Het was een interessante vraag. 'Ik zou graag willen dat je er met de producers over komt praten,' zei Allegra vriendelijk.

'Natuurlijk. Wanneer?'

'Vertel jij me maar wat jou goed uitkomt, dan regel ik het verder.' Ze keek op haar kalender. 'Wat dacht je van donderdag?'

'Wow! Mag Alan meekomen?'

'Als hij dat wil.'

Naast Carmen stond Alan te knikken. 'Hij zegt dat hij het wil... en Allie,' ze aarzelde, maar het was nu belangrijk voor haar, 'misschien kunnen Alan en ik de volgende keer samen een film doen.' O god, dacht Allegra. Het zou zo'n soort contract worden. Die waren niet altijd gemakkelijk. En de vrouwen van Amerika, om maar niet te spreken van de vrouwen over de hele wereld, zouden er niet blij mee zijn als het duidelijk werd dat hun geliefde sekssymbool zo goed als getrouwd was, en nog wel met een meisje dat eruitzag als Carmen.

'We praten er nog wel over. Dit soort dingen is niet zo eenvoudig, maar het kan wel. Te zijner tijd. Als jullie het allebei serieus menen.' Wat ze niet wilde was iets van een slordige zeven of acht miljoen voor hen beiden opzetten, of misschien werd het wel tien miljoen omdat het Alan was, en dat ze dan uit elkaar zouden gaan, en vervolgens weigerden de film te maken, of nog erger, hem om zeep zouden helpen. Aan dat soort problemen had ze geen behoefte. 'Laten we nog even wachten.'

'Ik begrijp het. Je denkt dat we uit elkaar zullen gaan,' zei Carmen verstandig. 'Dat gebeurt niet. Daar ben ik zeker van. Hij is de meest fantastische man die ik ooit heb gekend.' Op samenzweerderige toon zei ze zachtjes: 'Zonder hem kan ik niet leven.'

'Hoe zit het de laatste tijd met de bedreigingen? Alles weer rustig?'

'Volkomen.' Maar ze was ook nergens heen gegaan, en nadat ze de Golden Globe had gewonnen, hadden zelfs de roddelbladen haar merkwaardig genoeg met rust gelaten. 'Ik voel me hier zo veilig,' verklaarde Carmen nog, en Allegra glimlachte. Wie zou dat niet doen, met Alan? Haar zusje Sam had gelijk, hij was een spetter, en nog een aardige ook.

'Ik ben blij voor jullie,' zei Allegra oprecht.

'Dank je, Allie. Het is allemaal aan jou te danken. Wil je dit weekend komen eten en het met ons vieren?'

'Heel graag.'

'Kom zaterdag. Op zondag gaat Alan graag bowlen.'

'Kan ik dan niet beter zondag komen? Ik zou hem dolgraag verslaan.'

'Dan gaan we op zaterdag bowlen als je wilt. Maar kom dan wel eten.'

'Wie kookt?' plaagde ze, en Carmen giechelde.

'Dat doen we samen. Hij leert het me. En Allie...' Ze lachte weer opgewonden. Haar leven begon nu. 'Dank je voor de film.'

'Bedank de producers, niet mij. Ze hebben mij gebeld. Ik denk echt dat hij je zal bevallen.'

'Je bent een schat.'

'Tot zaterdag dan. Tenzij we elkaar eerder zien bij de producers. Bel me als je in de tussentijd iets nodig hebt.' Maar Alan scheen nu overal voor te zorgen. Ze had gedurende de hele week maar één keer gebeld, en had toen een heel gewoon bericht achtergelaten. Alles kwam een beetje tot rust, en dat was maar goed ook. Allegra had wat tijd voor zichzelf nodig om haar wonden te likken en eens op een rijtje te zetten wat er nu werkelijk was gebeurd.

Toen de week ten einde liep had ze niets anders gedaan dan werken en met haar cliënten praten. Carmen en Alan waren donderdag gekomen, en het contract voor haar nieuwe film was zo goed als ondertekend. Die middag ging ze naar dokter Green en ze bereidde zich erop voor door haar uitgefoeterd te worden. Maar ze was aangenaam verrast. Dokter Green was trots op de manier waarop ze het had afgehandeld. Haar enige verwijt was dat Allegra haar niet had gebeld.

'Waarom heb je me in het weekend niet gebeld om erover te praten? De periode nadat je in San Francisco was en voor je Brandon op zondag zag, moet heel moeilijk voor je zijn geweest.'

'Dat is zo, maar er viel niet veel te zeggen. Ik was er voornamelijk kapot van dat hij dit waarschijnlijk al die tijd al had gedaan, en dat ik te stom was om het door te hebben. Ik dacht altijd dat hij tijd en liefde en ruimte nodig had, terwijl hij in werkelijkheid geen moer om me gaf.'

'Hij gaf waarschijnlijk wel om je,' verbeterde dokter Green haar. Ze was nu te ver naar de andere kant doorgeslagen in haar woede om zijn bedrog, en omdat ze hem met een andere vrouw had betrapt. 'Voor zover dat in zijn beperkte vermogens lag, gaf hij om je. Dat zegt niet veel, Allegra, maar wel iets.'

'Maar waarom was ik zo stom? Hoe kan ik twee jaar lang zo'n sufferd geweest zijn?'

'Omdat je dat wilde zijn. Je had behoefte aan gezelschap en bescherming. Het vervelende is alleen dat hij een erg onwillige gezel voor je was, en dat jij degene was die hem beschermde. Het was een zeer onbevredigende regeling. Maar hoe is het nu? Hoe voel je je over dit alles?'

'Kwaad, stom, beledigd, furieus, onafhankelijk, compleet, vrij, verdrietig, helemaal niet verdrietig, bang dat de volgende weer net zo zal zijn. Misschien zijn ze allemaal hetzelfde, de mannen die ik uitzoek in ieder geval wel. Ik denk dat ik daar het bangst voor ben, het idee dat het weer kan gebeuren, en weer, en weer... dat ik altijd weer van die waardeloze figuren zal tegenkomen.'

'Dat is helemaal niet nodig, en ik denk dat je deze keer iets hebt geleerd.' De therapeut klonk heel wat overtuigder dan Allegra zich voelde, en dat verbaasde haar.

'Waarom denk je dat?'

'Omdat je het onder ogen hebt gezien zodra je besefte wat er gaande was. Je hebt het op de spits gedreven en er toen een punt achter gezet - of hij het zou beëindigen of jij. Maar jij hebt het gedaan, je hebt hem ontmaskerd, en hij verdween als een worm in een gat. Maar je hebt jezelf tenminste niet wijsgemaakt dat hij er nog voor je was toen dat niet zo was. Dat is een hele stap, Allegra.'

'Misschien,' zei ze weifelend. 'Maar wat nu?'

'Zeg jij het maar. Wat wil je? Wat het ook is, je hebt de kracht om het te krijgen als je dat wilt. Het ligt helemaal aan jou, weet je. Je kunt een geweldig iemand vinden, als je dat wilt.'

'Ik geloof dat ik in New York een geweldig iemand heb ontmoet,' zei ze voorzichtig, 'maar ik weet het niet zeker.' Nu ze terug was stond ze wantrouwig tegenover hem. Ze stond wantrouwig tegenover iedereen, en wat ze zich van hem herinnerde kon nooit zo fastastisch zijn als ze dacht. Hij moest wel net als de anderen zijn als zij hem had uitgezocht.

'Langeafstandsrelaties zijn ook een manier om intimiteit te vermijden,' zei dokter Green, en deze keer glimlachte Allegra tegen haar.

'Hij was daar ook voor zaken, hoewel hij oorspronkelijk uit New York komt. Maar hij woont nu hier.' Er schoot een wenkbrauw omhoog, en dokter Green knikte.

'Wat interessant. Vertel me eens iets over hem.' Allegra vertelde haar alles wat ze wist, en alles wat ze van hem had gezien. En toen ze vertelde over de rit in het rijtuig en het schaatsen klonk het zelfs haar onwerkelijk in de oren, maar terwijl ze over hem praatte, miste ze hem heel erg. Ze had zichzelf beloofd hem voorlopig niet te bellen, en daar had ze zich aan gehouden. Ze wilde tijd om het stof te laten optrekken na Brandon.

'Waarom? Misschien denkt hij dat je niet in hem geïnteresseerd bent,' zei dokter Green aanmoedigend. 'Hij klinkt erg aardig en erg normaal. Waarom zou je hem niet bellen?'

'Daar ben ik nog niet aan toe.' Allegra schrok terug van het idee, en wat dokter Green die middag ook zei, niets kon haar overtuigen. 'Ik heb wat tijd nodig na Brandon.'

'Nee, dat heb je niet.' Dokter Green daagde haar uit. 'Je hebt hem twee jaar lang tegenover iedereen die je kent lopen verdedigen, en je hebt net een week lang, zo vaak je de kans kreeg, een man in New York gekust. Ik geloof niet eens dat je zo verdrietig bent om Brandon.'

Allegra glimlachte. De dokter had haar door. 'Misschien verstop ik me alleen maar een poosje.'

'Waarom?'

'Angst, denk ik,' bekende Allegra. 'Jeff lijkt zo fantastisch, ik wil niet teleurgesteld worden. Stel dat hij het niet is? Ik zou er kapot aan gaan.'

'Nee, dat zou je niet. En als hij ook maar een mens blijkt te zijn? Hoe zou dat zijn? Een te grote teleurstelling? Zie je hem liever als illusie, of als tegenwicht tegenover Brandon?' Allegra hoopte van niet.

'Ik weet niet wat ik voor hem voel, maar toen ik bij hem was, zou ik hem naar het einde van de wereld gevolgd zijn. Ik vertrouwde hem volkomen. Nu ik weer thuis ben, is dat het juist wat me bang maakt, denk ik.'

'Dat is te begrijpen, maar je zou hem op z'n minst kunnen ontmoeten.'

'Hij heeft me niet gebeld. Misschien heeft hij iemand anders.'

'Of misschien heeft hij het druk, of is hij aan het schrijven, of is hij bang zich op te dringen omdat jij zo'n heisa maakte over je relatie met Brandon. Misschien ben je het hem wel verschuldigd om in ieder gevel te vertellen dat het over is. Dat is tenminste iets.' Maar Allegra wilde de kat uit de boom kijken, en zien of hij haar belde.

En dat deed hij inderdaad, op vrijdag. Hij belde laat in de middag en vroeg een beetje onzeker naar haar, alsof hij niet zeker wist of hij haar wel op kantoor mocht bellen. Alice vertelde haar wie er aan de telefoon was, en Allegra haalde eens diep adem voor ze de hoorn opnam, maar haar hand trilde. Op het moment dat ze hem hoorde, had ze het gevoel dat de rest van haar leven zojuist begonnen was.

'Allegra?'

'Hallo, Jeff. Hoe gaat het?'

'Nu beter. Ik weet dat ik heb gezegd dat ik een tijdje niet zou bellen, maar je hebt me tot wanhoop gedreven. Ik vond dat ik het moest doen, en dan zou ik je weer een poosje met rust laten. Ik mis je ontzettend.' Dat waren de woorden waar ze twee jaar op had gewacht bij Brandon, en met Jeff ging het allemaal zo gemakkelijk. Hij klonk geweldig en ze voelde zich schuldig omdat ze hem niet had gebeld, zoals dokter Green had voorgesteld.

'Ik mis jou ook,' zei ze zacht.

'Hoe gaat het met al je kinderen nu je terug bent? Gedraagt iedereen zich? Of ben je om vier uur in de nacht weer aan het vechten met bedreigingen en gekken en paparazzi?'

'Het is eigenlijk een rustige week geweest.' Behalve in haar eigen leven, maar dat zei ze niet. 'Hoe gaat het met jou? Hoe vordert het scenario?'

'Ellendig. Sinds ik terug ben heb ik helemaal geen zin in werken. Ik denk dat jij me ernstig hebt afgeleid.' Er viel een kleine stilte, en toen vroeg hij haar iets waar hij sinds hij uit New York vertrok benieuwd naar was geweest. 'Hoe was je weekend?'

'Het was interessant,' zei ze koel. 'We moeten er een keer over praten.' Maar ze wilde er niet op kantoor over praten.

'Dat klinkt als een afspraak voor de heel verre toekomst,' zei hij bedroefd. Hij had een week gewacht voor hij haar belde, en het was zo fijn om haar stem te horen. Hij snakte ernaar haar te zien.

'Dat denk ik niet,' zei ze zacht. Ze probeerde moed te vatten en aan de woorden van dokter Green te denken. 'Wat doe je dit weekend?' Ze hield haar adem in en wachtte. O god, laat hij niet zoals de anderen zijn...

'Is dat een uitnodiging?' Hij klonk verbijsterd. Wat had ze met Brandon gedaan? Maar hij durfde het niet te vragen en het moment te bederven.

'Dat kan het zijn. Ik ga morgen bij vrienden in Malibu eten. Heb je zin om mee te gaan? Heel informeel, in spijkerbroek en sweatshirt. Misschien gaan we zelfs bowlen.'

'Dolgraag.' Hij klonk opgetogen. Hij kon niet geloven dat ze hem had gevraagd. 'Mag ik vragen wie die vrienden zijn, gewoon uit nieuwsgierigheid, zodat ik mezelf niet voor gek zet als we daar aankomen?' Hij wist met wat voor soort mensen ze omging, en hij had gelijk.

'Alan Carr en Carmen Connors, maar je mag tegen niemand zeggen dat je ze samen hebt gezien. Ze houden zich schuil in Malibu om de roddelpers te ontlopen.'

'Natuurlijk hou ik het geheim,' zei hij lachend. Geen mens die het hem zou vragen. 'Zo te horen wordt dat een exclusief etentje.'

'Dat wordt het niet,' zei ze opgewekt. 'Ze zijn alle twee waardeloze koks, maar prima mensen. Met een beetje geluk krijgen we pasta van een afhaalrestaurant. Ik zal het voorstellen. Carmen kan nog helemaal niet koken, en Alan is bezig het haar te leren. Het kan best heel vreselijk zijn.' Ze lachte, gelukkig omdat ze met hem praatte, en ze babbelden nog een poosje over hoe de week eruit had gezien zonder elkaar.

'Was alles naar wens toen je terugkwam?' vroeg hij, eromheen draaiend, en ze zei ja. Hij wilde weten hoe het met Brandon was gegaan, maar het leek zo raar om hem dat over de telefoon te vertellen. Dat wilde ze echt niet. Het zou gemakkelijker zijn het hem zaterdag te vertellen, voor ze naar Alan gingen.

Ze praatten nog een paar minuten en hingen toen op, en de rest van de avond dacht ze constant aan hem. Ze was van plan geweest die avond bij haar ouders te gaan eten, maar die gingen uit. Ze ging naar huis, maakte roerei, en dacht aan Jeff, en aan Brandon. Ze wilde dezelfde fout niet nog een keer maken. Ze wilde niet nog eens geloven dat iemand was wat hij niet was.

Ze was heel stil toen Jeff zaterdag naar haar huis kwam. Hij zag er onberispelijk uit in een verschoten, gestreken spijkerbroek, een helderwit shirt en een blazer. Je kon nog steeds goed aan hem zien dat hij van de oostkust kwam, en dat vond ze geweldig. Hij zag eruit als een Ralph Lauren-reclame. Zij droeg witte jeans met een wit shirt, en een rode sweater over haar schouders.

Ze voelde zich eerst een beetje verlegen met hem, en hij keek rond en bewonderde haar huis. Het was als een nieuw begin, totdat hij haar langzaam in zijn armen trok en haar kuste.

'Dat is beter,' zei hij zacht. 'Hier heb ik lang op gewacht,' fluisterde hij.

'Negen dagen,' fluisterde ze terug, en hij schudde met zijn hoofd als antwoord.

'Vierendertig jaar. Ik heb lang op je moeten wachten, Allegra Steinberg.'

'Waar bleef je zo lang?' vroeg ze terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg. Ze gingen op de bank zitten en genoten van het uitzicht. Ze voelde zich weer volkomen op haar gemak met hem, alsof ze nooit van hem was weggegaan.

Ze ging een cola light voor hem halen, en hij volgde haar naar de keuken waar hij met waardering voor wat ze ermee had gedaan om zich heen keek. Er was echter geen spoor van Brandon te bekennen. 'Ik wil niet onbeleefd zijn,' zei hij voorzichtig, 'maar waar is hij?'

'Wie?' Met een verbluft gezicht schonk ze zijn glas vol. Ze zouden Alan en Carmen toch in Malibu ontmoeten, en niet bij haar thuis.

'Brandon. Mijn rivaal.' Hij was nieuwsgierig naar wat er was gebeurd en waarom ze op zaterdagavond vrij was. Door de telefoon had ze daar geen enkele verklaring voor gegeven. Hij was misschien in San Francisco. 'Is hij weg?'

'Voorgoed.' Ze glimlachte ondeugend tegen hem en ze zag eruit als een stout kind dat iets gedaan had wat niet mocht. 'Hij is weg. Ik heb zeker vergeten dat tegen je te zeggen.' Hij stond haar aan te staren, en zette toen zijn glas op het granieten aanrecht.

'Wacht even. Hij is weg... van het toneel verdwenen... adios... en dat heb je me niet verteld? Dit is niet te geloven. Klein kreng dat je bent!' Hij greep haar weer beet en omhelsde haar stevig. 'Hoe durf je me dat aan te doen! Ik probeer er al sinds gistermiddag, toen ik je belde en jij me uitnodigde om te gaan eten, achter te komen. Waarom heb je me niet gebeld? Ik dacht dat we dat hadden afgesproken, jij zou me bellen als er iets gebeurde.'

'Er gebeurde heel veel toen ik terugkwam, maar ik had even tijd nodig om het voor mezelf op een rijtje te zetten voor ik jou belde.' Hij begreep het, maar hij had zich de hele week zorgen gemaakt over haar. Hij had dolgraag geweten dat ze het uitgemaakt had met Brandon. En nu had hij wel duizend vragen die hij haar wilde stellen.

'Voor welke lafhartige daad moet ik hem bedanken als ik hem ooit tegenkom?'

'Blijkbaar een aardig aantal waar ik niets van wist. Maar de klap op de vuurpijl kwam toen ik vrijdag naar San Francisco vloog en in het Fairmont verscheen. Dat was een goeie. Hij had een vrouw bij zich in zijn kamer. En plotseling besefte ik dat hij dat aldoor heeft gedaan, en dat heeft hij min of meer bevestigd.'

'Aardige vent. Hoogstaande principes. Daar hou ik van in een man. Een man met ruggengraat.' Hij maakte grapjes, maar inwendig was hij woedend over wat ze had doorgemaakt. Hoe vernederend, en hoe wreed. Maar op een afschuwelijke manier was hij blij dat het gebeurd was, en zo snel. Het was het noodlot.

'Het probleem is,' merkte ze op, 'dat ik ook van al die mooie eigenschappen hou, zoals principes, ethiek, trouw, al die saaie dingen die tegenwoordig uit de mode zijn. En ik schijn mezelf graag iets wijs te maken over mensen, en mezelf te overtuigen dat ze die eigenschappen bezitten. Jammer genoeg zit ik er meestal naast. Ik zie het alarmsignaal blijkbaar meestal over het hoofd. Eigenlijk heb ik tot nu toe de plank nooit misgeslagen als het op het uitzoeken van waardeloze kerels aankwam.'

'Misschien wordt alles nu eindelijk anders voor je,' zei hij. Hij trok haar weer dicht tegen zich aan terwijl hij achter haar stond en haar soepele warmte voelde. 'Misschien is je gezichtsvermogen beter geworden.'

'Is dat het?' vroeg ze voorzichtig. Ze wilde antwoorden van hem, en geruststelling.

'Wat denk jij?'

'Ik vraag het aan jou. Ik wil dit niet nog een keer meemaken. Dit was al de derde voor me. Drie keer is scheepsrecht, ik heb het gehad.'

'Nee, Allegra,' zei hij en hij draaide haar om zodat hij haar kon aankijken. 'Je begint nog maar net. Je bent nog maar een baby. Dat was allemaal oefenmateriaal. Nu gaan we voor de hoofdprijs. En deze keer ga je die krijgen... je verdient het...' Er kwamen tranen in haar ogen toen ze hem aankeek, en nu beantwoordde ze zijn kussen met heel haar hart, en met het vertrouwen dat ze voorheen zo ondoordacht had geschonken. Maar hij had gelijk. Dit was de echte. Hij was de ware, en hij zou haar niet bedriegen. Daar was ze absoluut zeker van.

Ze bleven nog even zitten, en toen liet ze hem het huis zien. Ze had zo'n gevoel dat hij er veel tijd zou doorbrengen, en ze toonde hem zijn nieuwe thuis. Het was een raar gevoel.

'Ik vind het een heerlijk huis,' zei hij met bewondering voor de manier waarop ze het had ingericht en de behaaglijke gezelligheid. Zij was er ook dol op, en ze was blij dat hij er net zo over dacht.

Een poosje later vertrokken ze naar Malibu. Ze deden er vijfenveertig minuten over om bij Alans huis te komen. Gedurende de rit vertelde ze Jeff van alles over Alan en over de streken die ze samen door de jaren heen hadden uitgehaald, maar zelfs met die wetenschap was Jeff met stomheid geslagen toen hij hen ontmoette. Carmen was zo ongelooflijk mooi, zelfs in een t-shirt en spijkerbroek. Ze had dezelfde smachtende, sensuele uitstraling als Marilyn Monroe had gehad, maar ze was zoveel mooier, zoveel adembenemender, dat Jeff niet voldoende voorbereid was geweest op deze ontmoeting. En als je Alan ontmoette, was het net of je naar het witte doek keek, maar hij leefde en keek je aan, en lachte met die perfecte tanden en ongelooflijk blauwe ogen, en dat fraai gevormde gezicht. Hij deed Jeff heel sterk aan Clark Gable denken. Het was me de combinatie wel. Hij kon zich voorstellen wat er zou gebeuren als de pers hen te pakken zou krijgen, om van de roddelbladen maar niet te spreken.

Ze gingen naar binnen, waar Alan tamales en guacamole voor hen had gemaakt, en Jeff kreeg een tequila van hem. Maar zo gastvrij als hij was, als hij naar Allegra's begeleider van de avond keek, kreeg hij een uitdrukking van verwarring op zijn gezicht. En toen hij haar eindelijk alleen had, vroeg hij het haar en ze lachte ondeugend tegen hem.

'Wat is hier in godsnaam gaande, jij kleine stiekemerd? Wie is hij? Waar is die griezel?' Als Alan over Brandon praatte, was dat nooit in vriendelijke of zelfs maar beschaafde termen, omdat hij hem nooit had gemogen. Maar deze keer zei Allegra niets ter verdediging van hem. Ze grijnsde alleen maar tegen Alan. 'Deze bevalt me. Wat heb je met die andere gedaan? Vermoord?'

'Zoiets. Hij heeft me ongeveer twee jaar lang bedrogen,' vatte ze in een notendop voor hem samen. 'Ik kwam onverwachts bij hem en een van zijn liefjes binnen, vorig weekend in het Fairmont Hotel. Ze waren zelf niet in de kamer, maar haar beha en panties waren dat wel, plus haar doorkijkpon.'

'Waarom heb je me dat niet verteld, idioot die je bent?' Hij keek gekwetst omdat ze hem niet had gebeld.

'Ik had tijd nodig om eraan te wennen. Ik weet het niet.' Ze zag er even serieus uit. 'Ik heb je een keer gebeld, maar je was niet thuis. En ik voelde me zo'n rund, ik had geen zin om het aan iemand te vertellen. Ik heb de hele week mijn wonden gelikt.'

'Wees blij,' zei Alan ernstig terwijl hij een soda-water voor haar inschonk. Ze wilde geen tequila. 'Die vent zou je voor de rest van je leven ongelukkig hebben gemaakt. Geloof me maar. Ik weet het gewoon.'

Ze wist nu dat hij gelijk had, en terwijl ze erover praatten, kwamen Carmen en Jeff bij hen.

'Wat voeren jullie in je schild?' vroeg Jeff, en hij sloeg een arm om haar heen terwijl zij gemaakt schuchter glimlachte. 'Wat is de normale gang van zaken hier? Kan ik je met deze man vertrouwen? Vertel me de waarheid nu, dan weet ik wat me te wachten staat. Ik vrees dat ik met hem niet kan wedijveren. Vormt hij een bedreiging?'

Alan lachte en stelde hem snel gerust. 'Al vijftien jaar niet meer, vrees ik. Ze was verduiveld appetijtelijk op haar veertiende, maar ik heb haar nooit meer kunnen ontfutselen dan wat kleffe kusjes. Ik hoop dat je daar tenminste beter in geworden bent,' zei Alan vals, en zij gaf hem een duw.

'Je wordt bedankt. En jij schuurde mijn gezicht steeds met je baard, waardoor ik voortdurend gedonder met mijn moeder had, gluiperd.'

'Weet je, dat doet hij nog steeds.' Carmen keek haar meelevend aan, en Allegra schoot in de lach. Het was leuk zo met z'n vieren bij elkaar te zijn, en Allegra had geen van beiden ooit zo gelukkig gezien.

Alan had ook nog taco's en tostada's klaargemaakt, en Carmen Spaanse rijst en een enorme salade. Het dessert bestond uit ijs met een warme caramelsaus, en ze roosterden marshmallows in de open haard, als een stel kinderen. Toen maakten ze een strandwandeling en ze lachten en praatten en speelden tikkertje, waarbij ze de zee in- en uitrenden terwijl de golven zachtjes klotsten in het heldere maanlicht. Het was een heerlijke avond.

Toen ze ten slotte weer naar binnen gingen, grijnsde Carmen tegen Allegra, en toen naar Alan. Ze keek hem met haar enorme blauwe ogen aan, en fluisterde iets. Ze vroeg of ze het mocht vertellen, en hij aarzelde. Hij keek naar zijn oude vriendin en naar Jeff, en hij vroeg zich af of de ene het zou afkeuren en of de ander te vertrouwen was. Maar hij besloot dat hij hen alle twee aankon, en Carmen ontplofte zowat van opwinding.

'We gaan op Valentijnsdag trouwen in Vegas,' verklaarde ze, en Allegra deed of ze flauwviel.

'De droom van Cupido, en de nachtmerrie van de advocaat.'

Haar ogen zochten meteen die van Alan. Ze vroeg zich af of dit echt was wat hij wilde. Maar daar leek het wel op; hij zag eruit of hij zeker was van haar en van zichzelf, en ze had hem nog nooit zo gelukkig gezien. Hij was dertig, en hij zou inmiddels moeten weten wat hem aanstond en wat niet. 'De kranten zullen over je heen vallen. Ik hoop bij god dat jullie andere namen gebruiken en incognito gaan. Draag een pruik, beschilder je gezicht, doe iets. Dit wordt het nieuws van de eeuw. Prinses Di en prins Charles waren niets hierbij vergeleken, jongens. Wees alsjeblieft voorzichtig.'

'Dat zullen we zijn,' verzekerde Alan haar, en toen kreeg hij een idee. 'Wil jij onze hofdame, of getuige of wat dan ook zijn?'

Toen keek hij Jeff hartelijk aan. 'Jij bent ook uitgenodigd, als je haar tegen die tijd nog verdragen kunt. We zouden het fijn vinden als je erbij was,' zei Alan grootmoedig, en Jeff was geroerd door die uitspraak. Het waren hartelijke, oprechte mensen, en hij had een geweldige avond gehad. Het was niet pretentieus of intellectueel, of als die zogenaamde salons in New York, maar het was veel ongekunstelder, en hij genoot ervan. Het was waarvoor hij in eerste instantie naar Californië was gekomen, maar deze mensen waren heel bijzonder. Hij vond hen alle twee aardig, en hij had de hele avond zijn ogen niet van Allegra kunnen afhouden. Hij kon zijn geluk niet op dat ze zo snel met Brandon gebroken had.

Aangezien de bruiloft al over twee weken zou zijn, praatten ze het volgende uur alleen daarover. Alan wilde op huwelijksreis naar Nieuw-Zeeland om met Carmen te gaan vissen. Hij had daar een keer een film gemaakt en hij vond het er heel fijn. En zij wilde naar Parijs omdat ze daar nog nooit was geweest.

'Ik neem jou wel mee naar Nieuw-Zeeland, Jeff,' zei Alan terwijl hij een sigaar opstak. 'De meisjes kunnen thuisblijven en gaan winkelen.'

Maar hoewel ze er grapjes over maakten, drong Allegra er toch op aan dat ze voorzichtig moesten zijn. De pers zou hun leven heel onaangenaam maken als ze er eenmaal achter kwamen. Het was van het grootste belang dat, zolang als dat mogelijk was, niemand iets zou vermoeden. 'Hoe gaan jullie naar Vegas?'

'Ik dacht gewoon met de auto,' zei Alan praktisch.

'Waarom huur je geen camper? Bram gebruikt een geweldige. Ik zal kijken of ik die kan krijgen, als cadeau van mij.' Het zou haar zo'n vijfduizend dollar kosten om hen daarmee naar Vegas te laten gaan, maar hij was fantastisch, en zijn geld waard. Het was alsof je op een jacht zat, of in een privévliegtuig. En als ze de camper op haar naam huurde, zou niemand er iets van weten.

'Dat klinkt leuk,' gaf Carmen toe, en Alan gaf haar haar zin, en hij bedankte Allegra.

Jeff en Allegra hielpen met opruimen, ze stopten de borden in de vaatwasser, daar kon het dienstmeisje zich dan morgenochtend mee bezighouden, en Jeff en Allegra vertrokken om elf uur. Er was nog steeds een heldere maan, en hij vroeg haar of ze op weg naar huis zijn huis wilde zien. Het was maar een paar straten verder. Ze aarzelde eerst even, maar knikte toen. Het was allemaal nog zo nieuw voor haar, en op de een of andere manier voelde ze zich nu verlegener met hem dan ze in New York was geweest. Daar was alles zo gehaast gegaan. Ze moesten pakken wat ze konden, zolang het kon. Het was een beetje als een scheepsromance, en nu was het plotseling de echte wereld, en ze wist dat ze het allebei meenden. Het was behoorlijk eng. En ze kon nog steeds niet geloven dat Carmen en Alan gingen trouwen.

'Ik heb ze twee weken geleden aan elkaar voorgesteld,' zei ze verbaasd tegen Jeff, toen ze bij een klein, goed onderhouden strandhuis stopten.

'Dat is Hollywood,' zei hij lachend, maar het merkwaardige was dat ze perfect bij elkaar leken te passen. Het was een riskante stap om na een maand al te trouwen, maar toch had hij het gevoel dat het zou werken, en dat gevoel had Allegra ook.

'Het zijn alle twee geweldige mensen. Ik zou alleen willen dat ze niet zo'n haast maakten.' Van Carmen verbaasde het haar niet, maar van Alan wel. Hij was in de regel zo voorzichtig. Maar misschien voelde hij dat dit goed was voor hem. 'Ga je echt mee naar de bruiloft?' vroeg ze Jeff, terwijl ze hem volgde naar zijn voordeur. Hij deed hem open en draaide zich om om haar aan te kijken, terwijl hij zich afvroeg om hij haar over de drempel zou dragen. Hij wilde wel, maar hij was bang dat de betekenis van dat gebaar haar zou afschrikken, helemaal met die andere twee, die na een relatie van vier weken al gingen trouwen.

'Ik ga als jij dat wilt. Ik ben nog nooit in Vegas geweest.'

'Wacht maar tot je het ziet!' Ze lachte. 'Daarbij vergeleken ziet L.A. eruit als Boston.'

'Ik verheug me er nu al op,' zei hij met een lach. Er waren heel wat dingen waar hij zich op verheugde, dingen die hij met haar wilde doen en haar wilde laten zien. Dit was nog maar het begin. .

Hij liet haar het hele huis zien. Het was klein en schoon, en verrassend netjes voor een schrijver. Op de vloer lagen kleden van sisalvezel, en er stonden comfortabele, met denim beklede banken. Hij had het alleen maar gehuurd, maar net als hij, zag het er erg naar de oostkust uit. Het deed Allegra aan Cape Cod denken, of aan zomerhuizen in Nieuw-Engeland. Het was perfect voor hem. Het leek een prima plek om te schrijven, en een knusse plek om lekker weggezakt op de bank een boek te lezen op een grijze dag. Er was een open haard, en een aantal grote leren fauteuils. In de slaapkamer erachter stond een groot, van boomstammen gemaakt hemelbed, dat zo uit een western kon komen.

Er was een gigantische badkamer met een marmeren badkuip met jacuzzi, en een grote boerenkeuken met een tafel voor twaalf personen. Daarnaast had hij ook nog een werkkamer, en een kleine logeerkamer. Het was werkelijk perfect.

'Hoe heb je dit ooit gevonden?' Ze was echt onder de indruk van het geheel. Het vinden van een huis in Malibu was als het vinden van goud in je cornflakes, en net zo waarschijnlijk.

'Het is eigenlijk van een vriend die vorige zomer terug is gegaan naar de oostkust. Hij was blij het aan mij te kunnen verhuren, en ik was blij het te krijgen. Hij is teruggegaan naar Boston, en ik denk dat hij het te zijner tijd wil verkopen. Ik denk erover het te kopen. Op dit moment huur ik het gewoon.' Ze keek glimlachend om zich heen; het beviel haar, en het paste bij hem. Het was totaal anders dan het huis van Alan. Dat was veel meer L.A..

Ze gingen een strandwandeling maken, maar de wind joeg hen na verloop van tijd weer naar binnen, en ze bleven een poosje knuffelend en pratend op de bank zitten. Om één uur dacht ze erover terug te gaan naar de stad. Ze vond het afschuwelijk om hem dat hele eind te laten rijden, maar ze waren in zijn auto naar Alan gegaan, en ze had geen andere manier om terug te gaan naar Beverly Hills.

'Dat was stom van me,' zei ze verontschuldigend. 'Ik had hier met je af moeten spreken. Ik vind het echt rot dat je nu dat eind moet rijden.'

'Ik vind het niet erg. Dat is typisch Californië. Autorijden.' Hij was inschikkelijk en opgewekt, in tegenstelling tot Brandon, die altijd wel ergens boos over werd. Het was zo prettig bij Jeff te zijn. Het was alsof ze al jaren bij elkaar waren. Net als Carmen en Alan, voelden ze zich volkomen op hun gemak met elkaar.

Ze kusten elkaar weer, maar nu met meer vuur. En ze reageerde erop. Het was zo fijn om met hem alleen te zijn, om de tijd te hebben, nergens heen te moeten, of zelfs maar aan iemand te hoeven denken behalve aan elkaar. Het was een echte luxe zo bij elkaar te zijn.

'Als ik niet gauw opsta, kom ik niet meer weg,' zei Allegra zachtjes, terwijl hij haar weer kuste.

'Dat is waar ik op hoop,' fluisterde hij.

'Ik ook.' Ze lachte. 'Maar ik geloof dat ik beter kan gaan,' zei ze.

'Waarom?' vroeg Jeff, terwijl hij naast haar ging liggen op de bank. Ze maakte geen bezwaar. Ze lagen een poosje naar het vuur te kijken dat hij had aangestoken toen ze waren binnengekomen. Het was een knusse plek, met de zee die op het strand klotste en de maan hoog in de lucht. Maar Allegra kon alleen maar aan Jeff denken die haar in zijn armen had. 'Zou je het gek vinden als ik zei dat ik van je hou?' vroeg hij, terwijl hij haar aankeek, maar het leek allemaal zo vanzelfsprekend te zijn tussen hen, alsof het zo moest zijn. Zo had ze het al gevoeld vanaf het moment dat ze hem bij de familie Weissman ontmoette.

'Nee, dat vind ik niet gek. Komt je dat vreemd voor? Ik heb het gevoel dat ik je altijd gekend heb, net als Alan.'

'Ik wou dat ik je toen had gekend. Ik wed dat je een schatje was op je veertiende,' zei hij, terwijl hij haar aankeek en zich haar voorstelde met sproeten en vlechtjes en een beugeltje.

'Ja hoor, en met mijn kleffe kusjes. We hadden toen veel plezier, alles was zo simpel.'

'Het is nu ook simpel,' zei Jeff beslist. 'Het is alleen maar gecompliceerd als het verkeerd is, en dat is dit niet. Dit is helemaal goed, en dat weet je.'

'Is het dat?' vroeg ze naar hem opkijkend, en meteen rolde hij dichter naar haar toe en kuste haar nog steviger. 'Ik ben soms zo bang,' bekende ze in de schemerige kamer met het haardvuur dichtbij.

'Waarvoor?'

'Dat ik de verkeerde dingen doe, of met de verkeerde man omga. Ik wil mijn leven niet verknallen, zoals... zoals mensen die met de verkeerde man trouwen en daar de rest van hun leven spijt van hebben of zichzelf bijna kapotmaken als ze het proberen te veranderen. Dat wil ik nooit hoeven doen.'

'Dan doe je dat niet,' zei hij nuchter. 'Je hebt het nog niet gedaan, dus waarom zou je daar nu mee beginnen?'

'Ik ben te bang geweest om het verkeerde te doen, of het goede.' En terwijl hij naar haar luisterde, wist hij wat goed voor hen was en wat ze alle twee nodig hadden. Dit was het moment, ze moesten zichzelf niet nog langer kwellen, dat was zinloos. Vol tederheid tilde hij haar op in haar witte jeans en haar rode sweater, en droeg haar naar zijn slaapkamer. Voorzichtig legde hij haar op het houten hemelbed met de denim bekleding. Het was een behaaglijk plekje, ze wist dat ze veilig was bij hem, en ze maakte geen aanstalten om weg te gaan of zich van hem af te wenden. Ze lag hem met haar grote groene ogen alleen maar aan te kijken, en ze reageerde onmiddellijk toen hij haar kuste. En stukje bij beetje trok hij haar kleren uit, bekeek haar van top tot teen, nam haar in zijn armen en kuste haar. Zijn tong en zijn handen en zijn ogen deden zich tegoed aan haar, en zij aan hem, en ze vrijden urenlang. Toen de zon 's morgens opkwam lag ze als een baby in zijn armen te slapen.

Hij stond op, maakte het ontbijt klaar, zette alles op een blad en nam het mee terug naar bed. Toen maakte hij haar zachtjes wakker met kussen over haar hele rug, van boven naar beneden. Ze verroerde zich en keek naar hem met een lange, trage, genotvolle glimlach. Het was een nacht geweest die ze nooit zou vergeten. Hij had gelijk gehad. Het was nu hun tijd.

Ze ontbeten samen, en ze praatten een lange tijd. Toen stonden ze op, namen samen een lang, lui bad in de jacuzzi, en gingen vervolgens een strandwandeling maken. In de verte konden ze Carmen en Alan zien. Maar voordat zij gezien werden gingen Jeff en Allegra terug naar huis en gingen weer vrijen. Ze brachten een luie zondagmiddag in elkaars armen door.

En in Alans huis bleef Carmen stug volhouden. 'Ik weet zeker dat ik Allegra vanochtend met Jeff heb zien wandelen.'

'Ze zijn gisteravond teruggegaan,' zei Alan berispend, en hij klonk al als een echtgenoot. 'Allie zou zoiets niet doen. Nog niet. Voor dat soort dingen neemt ze de tijd. En ik denk dat ze na Brandon nog steeds angstig is.'

'Ik zeg je, ik heb ze gezien.' Ze was er zeker van, en toen Jeff en Allegra laat in de middag langs hun huis reden, op weg naar de stad, waren Alan en Carmen buiten in de tuin, en Alan keek verbaasd toen hij hen zag.

'Zie je nou wel!' zei Carmen, toen het stel in de auto naar hen wuifde terwijl ze langsreden.

'Nou zeg, krijg nou wat,' zei Alan toen hij naar hen keek. Hij wenste hun het beste. Jeff leek een goede man te zijn. En wat Alan betrof verdiende Allegra het beste dat het leven te bieden had. Hij hield van haar als van een zuster.

'Misschien hebben we een dubbele bruiloft in Vegas,' zei Carmen lachend toen ze weer naar binnen gingen. Maar dat betwijfelde Alan.

10

Begin februari kwam Allegra om in het werk. Ze moest van alles regelen voor Brams tournee, het contract voor Carmens nieuwe film opstellen, over een aantal andere filmaanbiedingen onderhandelen voor allerlei cliënten, en dan was er nog een assortiment van kleinere routineklusjes die ze voor het kantoor moest afhandelen. Maar ze leek wel de hele tijd te glimlachen, en Alice dacht dat ze haar nog nooit zo gelukkig had gezien.

Jeff kwam soms bij haar binnenvallen als hij even vrij nam, of als hij een afspraak had in de buurt, en als het maar even mogelijk was, nam hij haar mee uit lunchen. Soms verdwenen ze in lunchtijd zelfs stiekem naar haar huis in Beverly Hills. En als ze dan later terugkwam op kantoor, moest ze zich dwingen om er ernstig uit te zien en zich te concentreren op haar werk. Ze kon alleen nog maar aan Jeff denken. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest. Ze schenen perfect bij elkaar te passen. Ze hielden van dezelfde dingen, van dezelfde boeken, en ze deelden veel ideeën en interesses. Hij was altijd vriendelijk en meegaand en hij had een geweldig gevoel voor humor.

Na hun eerste week van gelukzaligheid, waarvan ze de meeste tijd in zijn gezellige huis in Malibu doorbrachten, stelde Allegra voor dat hij mee zou gaan eten bij haar ouders. Ze had hun nog steeds niet verteld dat het uit was met Brandon.

'Weet je het zeker?' Hij keek een beetje bedachtzaam. Jeff was gek op haar, maar hij wilde zich niet opdringen. Hij wist hoe sterk de band met haar familie was, en hij was bang dat zijn verschijnen met haar als storend gezien zou worden.

'Doe niet zo mal, mijn moeder vindt het heerlijk als we vrienden meebrengen.' Dat was altijd zo geweest, vanaf de tijd dat ze kinderen waren tot aan hun volwassenheid. Ze hadden de vrienden van hun kinderen graag om zich heen en gaven hun altijd het gevoel welkom te zijn.

'Die mensen hebben het al zo druk.' Hij voelde zich onzeker en een tikje nerveus of hij hun goedkeuring zou kunnen wegdragen. Het ontmoeten van ouders was nooit zijn favoriete bezigheid geweest, en op zijn leeftijd voelde hij zich er een beetje belachelijk bij.

'Ik weet dat ze het fijn zullen vinden je te ontmoeten,' zei ze hartelijk, en uiteindelijk haalde ze hem over om zaterdag te komen eten, ondanks al zijn twijfels.

Hij had een blazer en een sportieve broek aan toen hij haar afhaalde, en zijn uiterlijk leek erg op de manier waarop hij er had uitgezien toen ze hem in New York ontmoette. Conservatief en solide, en heel erg knap. Ze glimlachte tegen hem toen ze naar Bel Air reden. Hij zag er zowaar nerveus uit.

'Is het om wie mijn vader is?' plaagde ze, 'of gewoon omdat het mijn ouders zijn?' Het was een beetje of ze weer zestien was, en ze vond het nog leuk ook. Ze wist dat ze dol zouden zijn op Jeff, helemaal omdat ze zo'n hekel aan Brandon hadden. Haar vader had onverschillig tegenover hem gestaan, maar haar moeder had echt een hekel aan hem gehad. Zij had dwars door hem heen gekeken.

Jeff glimlachte tegen haar toen ze door Bel Air reden. 'Ik moet er steeds aan denken hoe ik me voelde toen ik hem mijn eerste boek toestuurde. Stel dat hij denkt dat ik daarvoor terugkom?' Jeff leek wel een tiener toen ze om hem lachte en hem de weg wees.

'Ik denk dat hij wel in staat zal zijn het te doorgronden. Zo niet, dat legt mijn moeder het wel uit. Ze is behoorlijk snugger.' En dat was een treffende beschrijving van haar.

Blaire was verdiept in de plannen voor de nieuwe keuken toen ze aankwamen. Ze lagen uitgespreid over de vloer van de zitkamer, en zij was ze op handen en knieën aan het uitleggen aan Simon.

Blaire keek op, met een potlood in haar haar, en glimlachte warm naar haar oudste dochter. En toen keek ze verbaasd toen ze haar begeleider opmerkte, maar ze zei niets.

'Hallo, lieverd, ik laat pap net zien hoe onze nieuwe keuken eruit gaat zien,' zei ze glimlachend. Toen stond ze op terwijl Allegra Jeff voorstelde. Ze had gezegd dat ze iemand zou meebrengen, en Blaire had gewoon aangenomen dat het Brandon zou zijn. Blaire verborg zorgvuldig haar verrassing, maar ze was duidelijk nieuwsgierig naar Allegra's metgezel, en ze kon haast niet wachten om haar naar hem te vragen.

Simon was ook opgestaan en hij kuste zijn dochter met een treurige grijns. 'Ze laat me zien hoe dat gat in onze achtertuin er de komende zes maanden gaat uitzien, en die lege kamer achter in het huis waar we altijd ons ontbijt aten. Deze zomer wordt het hier een ramp.' Toen stelde hij zich aan Jeff voor met een snelle, geïnteresseerde blik. Het feit dat Jeff een innemende glimlach en een stevige handdruk had beviel hem wel.

'We hebben elkaar een jaar geleden ontmoet,' zei Jeff. 'U was zo vriendelijk me te ontvangen vanwege een scenario dat ik wilde maken van een boek dat ik geschreven had: Birds of Summer. Maar u ziet er natuurlijk zoveel, dat u zich dat vast niet meer herinnert,' zei hij op een bescheiden, aardige manier.

'Ja, dat herinner ik me wel.' Simon knikte nadenkend en glimlachte toen. 'Je ideeën voor het scenario waren goed, maar aan de hoofdlijnen moest nog gewerkt worden. Maar bij welk boek is dat niet het geval?'

'Ik heb er sindsdien constant aan gewerkt,' zei Jeff meesmuilend, en schudde toen beleefd Allegra's moeder de hand. Hij was keurig opgevoed en dat was te merken toen Allegra naar hem keek.

Sam kwam er ook bij en voor ze aan tafel gingen praatten ze nog een poosje over Jeffs carrière, over de nieuwe keuken, en over Hollywood versus New York. Jeff moest toegeven dat hij het New Yorkse leven miste, maar dat het leven in Californië veel aantrekkelijks had. Voornamelijk Allegra. Hij was oorspronkelijk van plan geweest om een jaar te blijven en dan terug te gaan naar New York om daar zijn nieuwe boek te schrijven. Hij had er zelfs over gedacht om naar New England of Cape Cod te verhuizen. Maar voor hij ergens heen kon gaan, moest hij in mei zijn film gaan maken en daar zou hij waarschijnlijk niet voor september mee klaar zijn. Allegra begon er een beetje verontrust uit te zien toen hij vertelde wat zijn plannen waren. Ze had er tot op dat moment geen idee van gehad dat hij misschien terug zou gaan naar het oosten, en ze luisterde met een somber gezicht.

'Dat is geen goed nieuws,' zei ze zacht toen ze naar de eetkamer liepen. De gedachte dat hij, zo kort nadat ze elkaar hadden gevonden en alles zo goed ging, zou vertrekken, maakte haar verdrietig.

'Ik kan overgehaald worden het niet te doen,' fluisterde hij, en zijn lippen beroerden bemoedigend haar hals.

'Ik hoop het,' antwoordde ze.

Het amuseerde Allegra dat haar moeder hen gedurende de hele maaltijd gadesloeg. Ze wilde weten wie hij was, waar hij geweest was, waar Brandon was, en wat deze man voor Allegra betekende. Maar zolang Jeff erbij was kon Blaire haar dat niet vragen. Het was een gezelschap van gelijkgestemde zielen, en Allegra merkte dat Sam Jeff ook zat op te nemen, en toen ze na het eten teruggingen naar de zitkamer, kon haar moeder haar eindelijk apart nemen en haar een paar vragen stellen.

'Is er iets veranderd in je leven, Allegra?' vroeg ze toen Jeff en Simon een wandelingetje gingen maken om over de filmbusiness te praten. Ze hadden het over vakverenigingen, productiemaatstaven en problemen, en Blaire keek haar dochter glimlachend in de ogen. Ze wilde het complete verhaal horen. Ze had kennelijk een paar hoofdstukken gemist.

'Wat bedoel je, mam?' Allegra speelde het spelletje mee. De twee vrouwen lachten en Sam rolde met haar ogen. Het was niet zo moeilijk om te zien dat hij gek op Allegra was.

'Ik heb nooit gedacht dat we het nog eens zouden zien aflopen met Brandon,' zei haar moeder. 'Is hij dit weekend in San Francisco, of betekent dit wat ik denk dat het betekent?' Ze durfde niet te hoopvol te zijn.

'Mogelijk.' Allegra zag eruit als een blonde Mona Lisa. Ze gaf nog niets prijs. Het was te vroeg om verklaringen af te leggen. Ze had alleen gewild dat ze hem ontmoetten.

'Je had best iets kunnen zeggen,' zei Blaire berispend. Sam lag op de bank, ze was moe en het liefdesleven van haar zuster vond ze maar saai, hoewel ze Jeff veel aardiger vond dan Brandon.

'Hij is veel leuker dan Brandon,' verklaarde Sam, om toch iets van belangstelling te tonen. 'Wat is er gebeurd, Allie? Heeft Brandon je gedumpt?'

'Dat is geen manier van vragen,' zei Blaire met gefronste wenkbrauwen. Ze wendde zich weer tot Allegra. 'Wat is er gebeurd, lieverd?' Ze kon de drang om die vraag te stellen niet onderdrukken. Ze hoopte maar dat het niet al te onaangenaam was. Ze was gewoon blij dat hij weg was, of in ieder geval leek te zijn. Ze had nooit het idee gehad dat hij echt om Allegra gaf. Hij was altijd zo onverschillig tegenover haar, zo afstandelijk, zelfs afkeurend, en dat hij nooit gescheiden was had haar ook dwarsgezeten.

'Ik denk dat het gewoon tijd werd,' zei Allegra cryptisch.

'Hoe lang is het al?' vroeg Sam nieuwsgierig. Ze begreep instinctief dat er meer was dan Allegra vertelde.

'Een paar weken. Ik heb Jeff in New York ontmoet.' Ze besloot hun een kluif voor te houden, en haar moeder zag er tevreden uit. Ze mocht hem, en Simon ook.

'Hij is erg knap,' zei Blaire, en even later kwamen hij en Simon weer binnen, nog steeds diep in gesprek over Jeffs film.

'Ik zou je nieuwe boek graag een keer zien,' zei Simon ernstig. 'Ik zal het trouwens kopen. Het is net uit, hè?'

'Het is al een poosje uit. Ik heb net een korte publiciteitstoer beëindigd. Ik begrijp niet waar u de tijd vandaan haalt om te lezen, met alles wat u doet,' zei hij, geïmponeerd door hun gesprek.

'Het lukt me.' Op dat moment keek Simon naar zijn vrouw, en Allegra zag dat ze een eigenaardige blik wisselden. Het was geen vijandigheid en zeker geen woede, het was alleen een nauwelijks waarneembare kilheid tussen hen. Ze had zoiets nog hooit gezien, en ze vroeg zich af of een van beiden zich in het begin aan iets geërgerd had, aan de keuken misschien. Hij had een bloedhekel aan de overlast, en haar moeder was dol op vernieuwingen, zodat er af en toe enige huiselijke tweedracht ontstond.

Allegra zei niets, maar toen ze later met haar moeder in de keuken was, nam ze haar aandachtig op. Er leek niets ernstigs aan de hand te zijn. Ze zag er de laatste tijd wel moe uit. Ze maakte zich zorgen over de show, en ze had het altijd veel te druk.

'Is alles goed met pap?' vroeg Allegra bedaard, ze wilde niet bemoeizuchtig zijn. Alle stellen hadden weleens ruzie, en misschien hadden ze eerder op de avond gekibbeld.

'Natuurlijk, lieverd, hoezo?'

'Ik weet het niet... hij leek alleen een beetje koeltjes vanavond. Misschien verbeeld ik het me maar.'

'Waarschijnlijk wel,' zei Blaire kalm. 'Hij is woest over de tuin. Hij vindt hem mooi zoals hij is en hij wil gewoon niet geloven dat hij nog mooier wordt door wat ik ermee ga doen.' Het was een oude strijd tussen hen, en Allegra moest erom lachen. Ze had wel gedacht dat het zoiets was. Het was met hen nooit iets ernstigers. Ze hadden een fantastisch huwelijk. 'Ik vind je vriend overigens erg aardig. Hij is zo intelligent en vriendelijk en gezellig. Hij ziet er nog goed uit ook.' Ze glimlachte en schonk een glas water voor zichzelf in. 'Ik ben ontzettend blij,' zei ze. Allegra lachte, ze wist wat haar moeder bedoelde. Ze was opgelucht dat ze van Brandon af was.

'Ik dacht wel dat je blij zou zijn,' zei Allegra tegen haar. Het was een beetje treurig dat iedereen zo blij was dat ze met hem gebroken had. Het was wel vreemd dat iedereen hem blijkbaar had doorzien, behalve zij. 'Dit met Jeff is een soort mallemolen geweest de afgelopen paar weken. We hebben elkaar in New York ontmoet, in het huis van een agent met wie ik een bespreking had, en sindsdien zijn we bijna constant bij elkaar geweest.' Ze keek haar moeder verlegen aan, en dat ontroerde Blaire. 'Hij is zo goed voor me... ik heb nog nooit iemand als hij gekend... behalve pap.'

'O jee,' zei Blaire, en ze staarde haar aan. 'Dit is écht serieus. Vrouwen vergelijken hun vader alleen met de man met wie ze trouwen.'

'Welnee, mam,' zei Allegra en ze bloosde gegeneerd. 'We kennen elkaar pas drie weken.'

'Je zult verbaasd staan hoe snel alles kan gebeuren als de ware komt opdagen.' Toen ze haar moeder dat hoorde zeggen moest ze meteen aan Carmen en Alan denken en kwam ze in de verleiding het te vertellen. Maar ze wist dat ze dat niet moest doen. Ze gingen terug naar de mannen in de zitkamer. Sam was inmiddels weggegaan om haar vriendinnen te bellen. Jeff en Allegra bleven tot elf uur, en ze babbelden en lachten en ze hadden een heel gezellige avond met haar ouders.

Zodra ze weg waren grijnsde Blaire breeduit tegen haar man.

'Kom, kom, Blaire... het gaat je niet aan... maak je nou niet druk. Ze kent hem amper.' Hij zat te gniffelen en in de ogen van zijn vrouw zag hij haar opwinding over de nieuwe romance van Allegra.

'Dat zegt zij ook, maar jullie missen allebei de clou. Die man is stapelgek op haar.'

'Dat geloof ik graag, maar geef hem een kans voor je een strop om zijn nek knoopt.' Hij bedoelde het als grapje, maar op het moment dat hij het zei, wist hij dat hij het niet had moeten zeggen. 'Zo bedoelde ik het niet,' zei hij in een poging om het ongedaan te maken, maar het was te laat. Ze had zich met een licht schouderophalen afgewend. De kern van wat hij bedoelde had ze begrepen. Vroeger maakte hij nooit zulk soort opmerkingen, en zij ook niet. Maar het viel haar op dat ze het de laatste tijd alle twee deden. Hij hield vol dat het niets te betekenen had, maar zij wist wel beter. Er waren nog geen ernstige rafels, maar er waren ineens kleine slijtplekjes aan de randen van hun huwelijk. Ze dacht te weten hoe dat kwam, maar ze was er niet zeker van. En toen ze hem aankeek, werd haar hart gegrepen door iets afstandelijks en kouds. Het was niet te definiëren, maar het was er, als een geest die door de kamers zwierf en met ijzige vingers haar ruggengraat beroerde.

'Ga je mee naar boven?' vroeg ze zacht. De plannen voor de keuken droeg ze opgerold onder haar arm.

'Straks,' zei hij, en toen hij haar gezicht zag, corrigeerde hij zichzelf. 'Ik kom zo.'

Ze knikte en ging naar boven. Ze voelde zich weer bedroefd over hen. Er was geen grote onenigheid geweest, noch was er iets betreurenswaardigs gebeurd, maar de laatste tijd was er een pijnlijke verkoeling tussen hen. Ze vroeg zich weleens af of het alleen een fase was waar ze doorheen moesten, een hobbel in de weg, of een signaal dat er iets echt fout zat. Ze wist het nog niet.

'En, wat vond je van mijn ouders?' vroeg Allegra niet erg tactvol toen ze naar huis reden. Ze sliepen vannacht in haar huis, omdat het dichterbij was.

'Ik vind ze geweldig,' zei hij met ongegeneerde verbazing. Ze waren bescheiden, ze waren hartelijk en charmant en betrokken. Het was een groot genoegen bij hen te zijn. Hij vertelde haar alles over zijn gesprek met Simon op de patio. 'Hij zegt dat hij mijn boek wil lezen, maar ik denk dat hij dat gewoon uit beleefdheid zegt. Het is aardig van hem om het aan te bieden.'

'Dat vindt hij leuk om te doen. Hij is altijd bezig mijn vrienden aan te moedigen met hun films, hun toneelstukken en hun nieuwe zaken. Hij vindt dat spannend, en het houdt hem jong.' Hij was zestig, maar zag er minstens tien jaar jonger uit. Toen dacht ze aan haar moeder en ze fronste een beetje. 'Eigenlijk is het mijn moeder over wie ik me zorgen maak.'

'Waarom?' Jeff keek verbaasd. Ze was gezond, mooi en jeugdig, getalenteerd en succesvol, niet bepaald iemand om je zorgen over te maken. 'Ze ziet er prima uit.'

'Dat weet ik, maar ik ben er niet van overtuigd dat ze dat is. Ik denk dat het verliezen van de Golden Globe haar een flinke klap heeft gegeven. Ze had een hoop moeilijkheden met de show. Ik weet niet wat het is,' ze probeerde duidelijk te maken wat haar bezorgd maakte, maar ze kon het niet, 'het is gewoon een gevoel dat ik heb. Ze lijkt voortdurend triest te zijn, ik bedoel achter al dat glimlachen en dat sportieve gedrag. Er zit haar iets dwars.'

'Heb je het haar gevraagd?' Het leek hem een eenvoudige oplossing, maar Allegra schudde haar hoofd.

'Ik denk echt niet dat ze het me vertelt. Ik heb haar gevraagd of er iets met pap aan de hand was, omdat hij er vanavond nogal ernstig uitzag, maar zij zegt dat hij kwaad is over de tuin.'

'Dat is waarschijnlijk ook alles,' zei hij geruststellend. 'Ze werken keihard, en dat eist zijn tol. Het zijn verbazingwekkende mensen.' Hij was de belangrijkste producer van Hollywood, en zij had een van de succesvolste tv-programma's. Dat was nogal een niveau om te handhaven, en het was niet zo verrassend dat geen van hun kinderen ervoor had gekozen met hen te wedijveren. 'Ik vond Sam trouwens erg leuk.' Ze was werkelijk beeldschoon, en zo jong in haar opvattingen dat het gewoon verfrissend was.

'Dat vind ik ook, soms.' Allegra grinnikte. 'Ze is de laatste tijd wel een beetje krengerig. Het is niet goed voor haar om altijd alleen met hen te zijn. Ze verwennen haar echt. Het was beter voor haar toen Scott en ik nog thuis waren, maar dat is alweer een poosje geleden. Pap is met een natte vinger te lijmen als het om Sam gaat, en dat weet ze. Mam is wat strenger, maar Sam lapt alles aan haar laars en doet wat ze wil. Dat had ik nooit gedurfd.'

'Ik denk dat het altijd zo gaat met jongste kinderen. Zij hebben het gemakkelijk nadat de oudsten de tol hebben betaald. Maar ze maakt op mij niet zo'n verwende indruk. Ze was eigenlijk heel beleefd.'

'Alleen maar omdat ze je leuk vindt.' Allegra grinnikte weer.

'En als ze dat niet zou vinden?'

'Dan zou ze je negeren.'

'Ik voel me gevleid dat ze dat niet heeft gedaan.'

Ze waren inmiddels bij Allegra's huis aangekomen, en ze gingen meteen naar bed. Ze waren allebei moe, maar ze vond het heerlijk om naast hem in elkaars armen te liggen. Hun strelingen bleven zelden ingetogen en binnen de kortste keren werden ze overmand door passie. Het waren gelukkige tijden, en Allegra vond het heerlijk om 's morgens naast hem wakker te worden. Soms was hij al op en dan zette hij een pot verse koffie voor haar. Ze vonden dit allebei het perfecte leven. Op zaterdagochtend belde Alan en nodigde hen uit om te komen eten. 'Wat een leven,' merkte Jeff op toen ze hem, naakt en met alleen een wit kanten schortje voor, warme croissantjes met boter serveerde. 'Dit zou nou een mooi plaatje zijn voor de roddelbladen,' zei hij, terwijl hij deed of hij een foto maakte en zij een sexy pose aannam. Hij trok haar op zijn schoot, en dat had meteen gevolgen, zodat ze uiteindelijk weer in de slaapkamer belandden. Het was twaalf uur voor ze weer opstonden. Allegra overwoog wat ze voor de lunch zou maken, en Jeff merkte op dat ze alleen nog maar aten en vrijden.

'Heb je klachten?' vroeg ze belangstellend, terwijl ze in een appel beet.

'God, nee. Ik vind het heerlijk.'

'Ik ook.' En toen schoot haar Alans uitnodiging te binnen. 'Wat wil je met eten doen vanavond? Wil je erheen?' Ze wilde hem nergens toe dwingen, hij had vast zijn eigen vrienden. Maar hij had het eigenlijk bijzonder goed kunnen vinden met Alan en Carmen, en dat verheugde Allegra heel erg.

'Ik zou het eigenlijk wel leuk vinden om te gaan,' zei hij, en hij nam een hap van haar appel. Het was een grote sappige appel, en nadat hij de hap had doorgeslikt kuste hij haar. Hun lippen smaakten naar appel, en hun kussen dreven hen bijna weer naar de slaapkamer.

'Er komt nooit meer iets klaar als we zo door blijven gaan,' zei ze, en moest toen lachen om de woordspeling, terwijl hij haar in zijn armen hield en haar nek kuste. 'Maakt niet uit, ik zal Alan bellen.'

Ze spraken af naar Alans huis in Malibu te gaan, en zeiden dat ze later misschien nog zouden gaan bowlen. Toen ze om zeven uur aankwamen, was het Carmen die deze keer de pasta maakte, en Alan maakte de saus en deed een poging een Italiaanse aria te zingen. Ze lachten allemaal, en Jeff zette wat muziek op. Het was een mooie, zachte avond, en ze besloten bijna om buiten te eten, maar deden het ten slotte toch maar niet. In plaats daarvan zaten ze aan de keukentafel en klaagden allemaal dat ze te veel gegeten hadden. Alans saus op de pasta was verrukkelijk geweest.

'Ik zal binnenkort weer moeten gaan hongeren,' zei hij kreunend. 'Eind maart beginnen we hier met de repetities, en dan beginnen we half april met de opnames. We gaan naar Zwitserland om in de Alpen te spelen, als berggeitjes.' Het werd weer een wilde avonturenfilm met een pittige rol voor hem. Ze betaalden hem er een fortuin voor.

'Wordt het niet gevaarlijk?' vroeg Carmen met een bezorgd gezicht.

'Niet als ik niet uitglijd,' zei hij om haar te plagen, maar ze vond het duidelijk niet leuk, en Allegra hoorde haar zeggen dat ze met hem mee wilde. Het zou moeilijk worden als ze bleef volhouden dat ze hem zou volgen naar de set; vrouwen die dat deden werden meestal uitgesproken stoorzenders. En Alan was veel te zelfstandig om daar tegen te kunnen, en de meeste van de lokaties waar hij werkte waren veel te ruig voor Carmen.

'Jij begint trouwens in juni met de opnames,' zei Allegra om haar af te leiden. 'Je hebt geen tijd om met hem mee te gaan.'

'Ik zou zes weken kunnen blijven, tot wij met de repetities beginnen.'

Alan moedigde haar nog aan door te zeggen dat hij dat echt fijn zou vinden, en Allegra was er bijna zeker van dat hij daar spijt van zou krijgen. Ze praatten verder over andere dingen, en na het dessert, roomijs met banaan en slagroom, zeer geschikt om elk dieet om zeep te helpen, stelde Alan voor om te gaan bowlen. Hij hing graag rond in bars, waar hij tafeltennis of pool speelde, en gewoon een van de jongens kon zijn. Bowling was een van zijn favoriete hobby's. Het lukte hem uiteindelijk iedereen over te halen mee te gaan, en lachend en pratend reden ze Santa Monica binnen in zijn Lamborghini. Het was eigenlijk een gepantserde wagen, meer een tank, die speciaal voor een belangrijke Arabier was gebouwd. Er waren er maar een stuk of tien van gemaakt, en hij had een glimmende, knalrode gevonden in San Francisco. Het interieur was van notenhout en zacht leer. Hij reed als een Ferrari, en je kon er met driehonderd kilometer per uur mee over zandheuvels rijden. Het was een van Alans favoriete speeltjes, en hij was er dol op. Hij was heel wat opvallender dan zijn oude Chevrolet truck, maar ook een stuk comfortabeler, en er zat een geweldige stereoinstallatie in. En elke keer als iemand naar de Lamborghini keek, werd er bewonderend getoeterd.

'Waar heb je dit ding vandaan?' vroeg Jeff. Zo'n auto had hij nog nooit gezien.

'In het noorden. Hij is gemaakt voor een prins in Koeweit, maar die heeft hem nooit opgehaald. Hij is helemaal kogelbestendig, en de zijkanten zijn gepantserd.' Het was een schitterende auto en Alan genoot er echt van, meer vanwege de snelheid en het uiterlijk dan om de bescherming die hij bood.

Ze parkeerden bij de Hangtown Bowl, en gingen naar binnen om schoenen te huren en een baan te reserveren. Tot hun verbazing was het er ongelooflijk druk. Ze kregen te horen dat er een wachttijd was, en ze besloten een biertje te pakken en er niet over te zeuren. Twintig minuten later hadden ze hun baan en werd het menens.

Alan was behoorlijk goed, Carmen was waardeloos maar amuseerde zich toch wel, Allegra kon zich handhaven en Jeff was goed tegen Alan opgewassen. Ze pasten goed bij elkaar om het spel te spelen, en niemand nam het zo serieus als Alan. Hij wilde graag winnen, en zeurde constant tegen Carmen dat ze moest opletten.

'Dat doe ik, schat, dat doe ik,' zei ze, en op dat moment merkte Allegra dat er mensen naar hen keken. Ze hadden het niet gemerkt, maar er hadden zich langzaam mensen om hen heen verzameld, en het was duidelijk dat ze niet alleen Alan hadden herkend, maar ook Carmen.

'Hallo,' zei Carmen tegen een van hen, zich volkomen onbewust van hoe ze eruitzag. Ze had een nauwsluitende witte spijkerbroek en een heel strak wit t-shirt aan dat misschien net iets te veel van haar vormen toonde. De afschuwelijke turquoise met bruine bowlingschoenen vielen er volkomen bij uit de toon, maar ondanks de schoenen zag ze eruit als een schoonheidskoningin en diverse mannen zagen eruit of ze te veel gedronken hadden en haar dolgraag zouden grijpen.

Alan was zich daarvan bewust, en hij manoeuvreerde haar tussen zichzelf en Jeff in, maar ze stonden hem ook te bekijken, en uit zijn ooghoek zag hij dat een goor type met vastgeplakt haar tegen Allegra begon te praten.

Ze was volkomen kalm en maakte er geen punt van. Hij vroeg haar naar de auto die buiten stond, en ze zei dat ze die gehuurd hadden voor de avond. Er waren in L.A. gespecialiseerde autobedrijven waar je een stockcar, een Rolls-Royce of een antieke Bentley kon huren. Je kon vrijwel alles huren, en het was heel aannemelijk dat de Lamborghini die buiten stond ook was gehuurd.

'Ze vindt zichzelf nogal bijdehand, hè?' zei een andere vent tegen Allegra terwijl hij verlekkerd naar Carmen keek, die probeerde hem te negeren en zich op haar spel te concentreren. 'We weten wie ze is. Wat dacht ze, dat ze een avondje in de achterbuurt kon gaan stappen? Dat is nogal stom.' Allegra zei niet veel en ging een beetje opzij, maar ze wilde hen niet nog nijdiger maken. Ze waren alle twee dronken en ze begonnen de aandacht van de andere aanwezigen te trekken. Toen vroeg er plotseling een vrouw om een handtekening, en toen nog een paar, en plotseling werd Carmen door tientallen mensen tegen een tafel gedrukt. En voor Alan zich kon omdraaien, greep een of andere vent hem vast en deelde een vuistslag uit, maar hij was te dronken om zijn doel te treffen, en met een behendige karate-beweging die hij van een stuntman had geleerd, kon Alan hem volkomen ontwijken.

Allegra wist maar al te goed hoe de rest van deze 'film' eruit zou zien. Ze draaide lang genoeg mee om niet te weten wanneer ze in de problemen zaten. Met één stap was ze weg van Jeff, ze liep naar de telefoon en toetste 112 in. Niemand lette op haar toen ze de persoon aan de andere kant vertelde wie ze was, waar ze waren, met wie ze was en wat er gebeurde.

'Het kan weleens een flinke vechtpartij worden,' zei ze rustig, 'en mevrouw Connors zou gewond kunnen raken. Er is hier een groep van zo'n honderd kerels die haar willen grijpen.'

'We zijn er zo,' zei hij en hij gaf snel een opdracht aan iemand via een zender. 'Blijf aan de lijn, mevrouw Steinberg. Hoe is het met meneer Carr?'

'Die houdt op het ogenblik nog stand.' Ze hield hen in de gaten vanwaar ze stond. Niemand had nog een vuistslag uitgedeeld na die eerste, maar ze werden omsingeld door een uitzinnige meute, mensen die bij hen wilden zijn, hen aan wilden raken, hen uit wilden kleden, hen wilden knijpen, hen wilden zijn. En terwijl zij in de gaten hield wat er gebeurde, zag Jeff wat ze aan het doen was. Hij probeerde dichter bij haar te komen, maar ze kon zien dat hij bang was om Carmen achter te laten, er waren te veel mannen die tegen haar aan drukten, haar aanraakten, en iemand probeerde een mouw van haar t-shirt te scheuren.

Terwijl Allegra stond te kijken, stapten drie politiemannen vastberaden door de bar naar de bowlingbaan. Ze zagen meteen wat er gaande was en ze gebruikten hun gummiknuppels. Ze waren niet bereid om ook maar iets te tolereren. Een van hen ging rechtstreeks naar Carmen, en een ander praatte met Alan Carr, en binnen enkele minuten hadden ze de menigte op afstand gebracht. Maar er waren nog steeds mensen die aan Carmens haar trokken, probeerden haar kleren te pakken en haar naar zich toe te trekken. Het werd bijna een touwtrekwedstrijd tussen de horde en de politie. Er waren er twee voor nodig om haar te bevrijden van wat aanvoelde als menselijk drijfzand.

Terwijl ze daarmee bezig waren, begon ineens een vrouw te gillen die zich vervolgens in Alans armen wierp en hem smeekte haar te kussen. Ze was jong en dronken en dik, en zo dicht bij Alan Carr te zijn was de droom van haar leven, net zoals het de droom van elke man in de bar scheen te zijn om Carmen de kleren van het lijf te scheuren. Alle drie de agenten waren nodig om Carmen, Alan en Jeff te ontzetten, en gezamenlijk liepen ze naar de deur. Allegra probeerde bij hen te komen, maar net toen dat lukte, duwde een van de gummiknuppels haar terug, en werd ze weer ingesloten door de menigte. Jeff stond wild te gebaren maar ze kon er niet door. Hij probeerde zich een weg terug naar haar te worstelen, maar zonder succes en zonder enige medewerking van de massa fans die inmiddels gek van lust en opwinding waren.

'Allegra!' schreeuwde Jeff naar haar. Ze kon hem wel zien maar niet horen. 'Ze hoort bij ons!' schreeuwde hij hulpzoekend naar een van de agenten, en samen baanden ze zich een weg terug, sloegen hun armen om haar heen en duwden haar naar de deur, weer net achter Carmen en Alan. Buiten stond nog een politieagent. Alans hand beefde toen hij de auto openmaakte, en de vier agenten gingen om hen heen staan toen ze instapten en de portieren afsloten. Toen gebaarden de agenten dat ze zo snel mogelijk moesten vertrekken. Het was achter de rug, en ze hadden amper de tijd gehad om hen te bedanken.

Toen Alan wegreed zag hij in zijn achteruitkijkspiegel dat het een dreigende menigte was geworden, hun idolen waren hun afhandig gemaakt.

'Allemachtig, gebeurt jullie dat altijd?' zei Jeff, die probeerde zijn shirt en zijn jasje recht te trekken. Ze zagen eruit of ze schipbreuk hadden geleden. Al hun kleren waren gescheurd, hun haar zat in de war, Alans hoed was gestolen en zijn zonnebril ook, en Jeff was nota bene een schoen kwijtgeraakt. 'Hoe verdraag je dat?'

Carmen huilde een beetje, en Allegra troostte haar. Het was de aard van het beest dat hen liefhad. Het haatte hen ook. Het bezat hen, het verslond hen, en uiteindelijk, als ze niet oppasten, vernietigde het hen.

'Het is een angstaanjagend gedoe,' zei Allegra zacht. Het maakte haar altijd nerveus, en Carmen verafschuwde het. Het maakte haar doodsbang.

'Het zijn net beesten. Heb je die kerels gezien?' zei ze en de tranen rolden over haar gezicht toen ze Alan aankeek. 'Ze zouden me verkracht hebben. Eentje greep steeds mijn borsten, en ik zweer je dat iemand alsmaar probeerde zijn hand in mijn broek te steken. Ze zijn walgelijk.' Ze zag eruit als een volkomen onschuldig kind terwijl ze over het wangedrag klaagde. Het was een hongerige, wellustige, nijdige menigte geweest. Nijdig omdat ze hen niet helemaal bezaten. Ze wilden deze mensen mee naar huis nemen om deel van hen te zijn, hun lichamen aan te raken en hun leven, hen te zijn. 'Ik ga nooit meer bowlen,' zei Carmen. 'Ik haat dat gelazer.'

'Ja, ik ook,' gaf Alan toe. 'Wie niet?' Maar hij hield van bowlen. Daarom hadden zoveel sterren bowlingbanen, en sportzalen, en schaatsbanen en bioscopen bij hun huis. Ze konden nergens heen, ze konden niet met hun kinderen uitgaan, ze konden geen van die dingen doen die andere mensen voor vanzelfsprekend houden.

'Je zou eens moeten zien wat Bram Morrison allemaal meemaakt bij zijn concerten,' zei Allegra troostend. Jeff was nog steeds een en al bewondering voor het feit dat ze de tegenwoordigheid van geest had gehad om 112 te bellen. Maar ze had dit vaker meegemaakt en ze wist wat haar te doen stond. Ze voelde het bijna onmiddellijk aan als het verkeerd liep, en dat deed het meestal, vooral als het om een vrouw ging. Ze had Carmen voor dit alles gewaarschuwd, had haar verteld wat ze moest doen, had iemand ingehuurd om haar te leren zichzelf te verdedigen, maar het bleef beangstigend als je ertegenover kwam te staan.

'Bedankt dat je de politie hebt gebeld, Al,' zei Alan op een enigszins neerslachtige toon. Het had altijd iets vernederends om zo afgetuigd te worden, ook al was de reden daarvoor in eerste instantie goed bedoeld. Maar toen ze die avond naar huis gingen, merkte Allegra dat het gebeurde een grote indruk had gemaakt op Jeff, en uiteindelijk had het een domper op de avond gezet. Alan zette hen een paar minuten later bij het huis van Jeff af. Hij zei dat het hem speet dat de avond zo'n flop was geworden, maar Jeff en Allegra zeiden dat ze het begrepen en dat zij het ook jammer vonden, en ze bedankten Alan en Carmen voor het eten.

'Ik begrijp niet hoe die arme mensen zo kunnen leven. Kunnen ze ooit uitgaan? Op een normale manier, bedoel ik,' vroeg Jeff, nadat Alan was weggereden met Carmen.

'Ze gaan naar premières, maar daar moeten ze ook voorzichtig zijn. Bij grote evenementen waarvoor veel publiciteit is gemaakt, lopen ze een heel groot risico op serieuze aanslagen, het soort dingen dat mensen niet altijd overleven. In zo'n menigte kun je ernstig gewond raken. En verder, als je probeert te normaal te leven, gebeurt er zoiets als vanavond, tenzij je naar Spago of iets dergelijks gaat. Dat is wat anders,' zei ze glimlachend. Spago was haar favoriete restaurant dat altijd vol sterren zat. Daar had niemand het in zijn hoofd gehaald om hen lastig te vallen; daar werd je alleen van een afstand bekeken.

In een tent zoals de bowlingbaan kenden ze geen grenzen. En soms ging het er ruw aan toe. Maar Allegra ging daar buitengewoon goed mee om. Ze had het jarenlang meegemaakt als ze met haar ouders was. Zij waren nooit op die manier beroemd geweest omdat ze aan de andere kant van de camera stonden, maar de mensen die ze kenden, hun sterren, maakten altijd mee waar Jeff vanavond getuige van was geweest, en haar eigen cliënten ook.

'Ik was als de dood je in die troep kwijt te raken,' zei hij toen ze zijn slaapkamer binnengingen en hun kleren uittrokken. Het had iets onwaardigs, die half afgerukte kleren. Toen Jeff naar zijn kousenvoet keek, moest hij ineens lachen. 'Die arme sukkels denken waarschijnlijk dat ze Alans schoen te pakken hebben.'

'Je kunt hem wel een keer op een veiling terugkopen,' zei ze lachend. Zij had zich ook zorgen gemaakt. Dat soort mensenmenigtes was altijd beangstigend, omdat je nooit kon voorspellen hoever het uit de hand zou lopen voor je eraan kon ontsnappen.

'Ik kan het gewoon niet geloven. Ik voel me nu als een echte ster. En eerlijk gezegd, Scarlet, van mij mag je het houden,' zei Jeff vol overtuiging.

'Ik hoef het niet,' zei ze. 'Daarom ben ik advocaat geworden en geen actrice. Je zou die ellende voor geen goud aan me kwijt kunnen. Ik zou dat nog geen minuut kunnen verdragen.'

'Maar je hebt het geweldig goed aangepakt,' zei hij lovend. 'Jij was de enige die eraan dacht de politie te bellen. Ik stond me daar alleen maar met open mond af te vragen hoe we eruit konden komen voor ze ons om zeep hielpen.'

'Het geheim ligt in het snel bellen. Op het moment dat ik het zag, wist ik het.'

Maar toen ze, nog steeds een beetje van slag door hun ervaring op de bowlingbaan, in elkaars armen in bed lagen, begon Jeff zich toch af te vragen wat er op de bruiloft zou gebeuren.

'Als vanavond een indicatie was van wat er kan gebeuren, zouden ze ergens op een onbewoond eiland moeten trouwen.'

'Bruiloften zijn eigenlijk nog erger. Daar zijn de fans op hun slechtst. Het drijft hen tot waanzin. Bruiloften van beroemdheden zijn een nachtmerrie, ze zijn bijna net zo erg als concerten.'

Ze lachte, maar ze wisten beiden dat het niet grappig was. 'Maar probeer dat maar eens aan Carmen te vertellen. Ze weigert me te geloven, en Alan zegt dat ze het moet doen zoals zij het wil. Ik heb er met veiligheidsexperts over gepraat vanaf het moment dat ze ons vertelden dat ze gingen trouwen.'

'Wat zeggen die?'

'Dat zul je wel zien,' zei ze met een gezicht als van Mata Hari.

'Maar het zal waterdicht zijn. Dat kan ik je wel beloven. Zo waterdicht als het in Vegas mogelijk is.'

'Hoe zou het komen,' vroeg hij terwijl hij haar nog dichter tegen zich aan trok, 'dat ik er behoorlijk tegen op begin te zien?'

'Omdat je snugger bent. En als zij dat waren... zouden ze de benen nemen naar een plek waar niemand iets zou vermoeden... een of ander gehucht midden in South Dakota. Het probleem is dat dat niet zo leuk is. Maar dat is gemolesteerd worden door vreemden ook niet.'

'De volgende keer trek ik schoenen met veters aan,' zei hij, door ervaring wijs geworden. Maar zelfs na dit alles was hij niet voorbereid op de bruiloft van Alan Carr en Carmen Connors.

11

De camper die Allegra had gehuurd haalde Alan en Carmen af van Jeffs huis in Malibu. Ze hadden allebei een pruik op, en een spijkerbroek en oude sweatshirts aan. Carmen droeg een bruine pruik met een sjaaltje, en Alan had een zwarte. Ze hadden beiden een zonnebril op, kauwden op kauwgom, en praatten met een zuidelijk accent. Jeff en Allegra vertrokken samen met hen, ook met pruiken en synthetische vrijetijdskleding. Ze waren heel wat beter gekleed dan de andere twee, en het meeste van wat Allegra aanhad, was bezaaid met nepdiamantjes.

'Ik wist niet dat we naar een gala-avond gingen,' zei Jeff toen hij geamuseerd zijn kleren aantrok. Maar een ding was zeker, niemand zou Alan of Carmen herkennen.

Ze zaten in een grote, gelambriseerde kamer achter in de camper en vertelden verhalen, aten ijs en lachten elke keer als ze zichzelf in de spiegel zagen. Soms gingen ze op strooptocht naar de keuken voor kaas of fruit of sandwiches. Beide dames maakten af en toe gebruik van de roze, marmeren badkamer, maar niet van de badkuip. Het was het soort camper dat regelmatig door film- of rocksterren werd gebruikt. Deze was toevallig onberispelijk onderhouden, was privébezit, en Allegra gebruikte hem vaak. Ze had hem een keer als kleedkamer voor een van haar cliënten gehuurd, en ook voor trektochten. Het was een van de beter onderhouden, luxueuzere wagens, hoewel hij niet vergeleken kon worden met de dubbeldekker van Eddie Murphy, die vol stond met antiek en waardevolle kunstvoorwerpen. Maar deze was comfortabel genoeg en het viertal genoot van de rit, zoals ze van tijd tot tijd luidkeels lieten weten op weg naar Vegas.

Eenmaal in Vegas reden ze rechtstreeks naar het hotel. Ze logeerden in het MGM Grand Hotel, en in de lobby wachtten zes bodyguards op hun aankomst. Zodra de bodyguards hen zagen, gingen ze op in de anonieme menigte om hen heen. Het waren twee vrouwen en vier mannen, en ze gaven zelfs geen teken van herkenning toen ze de suites aan beide zijden van de suite van Alan en Carmen betrokken.

Jeff en Allegra hadden een suite aan de overkant van de gang. Allegra had uitgekeken naar de roddelpers, maar ze had zelfs geen fotograaf gezien toen ze binnenkwamen. Er waren een poosje geruchten geweest dat Alan en Carmen een verhouding zouden hebben, maar dat had niet lang geduurd, en niemand vermoedde dat ze gingen trouwen.

In het hotel zetten ze andere pruiken op en iedereen werd roodharig, behalve Alan, die met een slecht geblondeerd hoofd rondliep en het nog leuk vond ook.

'Mijn god.' Allegra grijnsde tegen hem en hij lachte uitgelaten. 'Je ziet er vreselijk uit.'

'Ik vind het eigenlijk wel leuk,' zei hij. Hij deed alsof hij naar haar lonkte en gaf haar een tik op haar billen. Toen zette hij de zwarte pruik weer op en imiteerde Elvis.

'Het is maar goed dat je al een beroep hebt,' zei Allegra vol afschuw. 'Ik denk niet dat ik ergens een baan voor je zou kunnen vinden.'

'Je weet maar nooit, kind. Je weet maar nooit.'

Carmen verdween naar de slaapkamer met de lange plastic kledingzak die ze had meegebracht. Een halfuur later kwam ze te voorschijn in een korte witsatijnen jurk, en haar haar in een gladde wrong onder een korte sluier. Haar make-up was smetteloos, net als haar gezicht, en haar lange slanke benen onder de korte jurk waren zelfs nog beter. Het was nogal een verschil met de synthetische kleren en de pruik. Ze zag er werkelijk prachtig uit. Ze droeg witsatijnen schoenen met hoge hakken, en de jurk was laag uitgesneden. Ze was adembenemend, en Alan was werkelijk ontroerd toen hij haar zag. Hij droeg nog steeds de synthetische broek en de pruik, en hij trok een linnen jasje en 'echte' schoenen aan. Maar hij had besloten om in de blonde pruik te trouwen. Op die manier, zei hij, zouden ze blonde kinderen krijgen.

'Je bent gek,' zei Carmen en ze kuste hem.

Een halfuur later verscheen de ambtenaar van de burgerlijke stand die Allegra had besteld. Ze wist dat als ze het door het hotel had laten regelen, het bericht de roddelbladen had bereikt. Maar dat kon toch nog, als de ambtenaar hen herkende, en dat moest haast wel als hij naar Carmen keek. Bovendien zouden hun namen uiteraard op de trouwakte staan, maar dan zou het al te laat zijn om iemand een tip te geven.

Allegra had ook besloten haar rare kleren aan te houden. Ze had zelfs een wijde rok uit de vijftiger jaren met petticoat meegebracht die ze aantrok, en daarbij droeg ze de rode pruik en sandalen. Het zag er niet uit.

'Ik verheug me nu al op de trouwfoto's,' zei Jeff, die getuige was voor Alan. Allegra was geroerd dat Alan hem had gevraagd. 'Jij ziet er anders ook niet zo flitsend uit, hoor,' zei Alan, Jeff op zijn plaats zettend. Jeff droeg een blazer van Ralph Lauren over een bowlingshirt, en net zo'n blonde pruik als Alan.

De ambtenaar van de burgerlijke stand wist niet wie ze waren, maar hij dacht dat ze volkomen geschift waren. Hij raffelde de ceremonie in minder dan drie minuten af, verklaarde dat ze man en vrouw waren, en ondertekende de akte zonder zelfs maar naar de namen te kijken. Hij had Carmen twee keer 'Carla' genoemd tijdens de ceremonie, en Alan 'Adam'. Zodra het achter de rug was, schonk Allegra de champagne in, bestelden ze kaviaar, en waren ze officieel getrouwd.

'Carmen Carr.' Allegra was de eerste die het zei, en de tweede die haar kuste, na Alan. 'Het bevalt me wel.'

'Mij ook,' zei Carmen met tranen in haar ogen. Ze wilde nog steeds een kerkelijk huwelijk in Oregon, maar ze wist wat voor circus dat geworden zou zijn met paparazzi en helikopters, en gillende fans en politiekordons. Dat konden ze gewoon niet aan. 'Veel geluk,' zei de ambtenaar van de burgerlijk stand in de deuropening. Hij gaf Alan de trouwakte, en haastte zich toen weg om nog een heleboel andere huwelijken te sluiten. Hij had geen idee wie hij zojuist in de echt had verbonden. Wat hem betrof waren het gewoon Carla en Adam.

Een uur later gingen ze naar beneden om aan de automaten te spelen en te gokken. Allegra klopte in het voorbijgaan discreet op de deur van de bodyguards, en die liepen meteen achter hen aan. De hele operatie was gladjes verlopen en alles ging goed tot vlak voor middernacht, toen iemand Carmen herkende en om een handtekening vroeg en Carmen die, bereidwillig als altijd, ook gaf. Ze had haar sluier toen al afgedaan, maar ze droeg nog steeds de korte trouwjurk. Een paar minuten later maakte iemand een foto van haar, en Allegra zag de bui alweer hangen.

'Het is tijd om te vertrekken, Assepoester,' zei ze zacht. 'Je koets staat voor.' Twee bodyguards bewaakten de camper, en er was niemand in geweest sinds zij hem verlaten hadden, behalve de chauffeur, en die wist van niets.

'Het is nog zo vroeg,' klaagde Carmen, maar het casino was barstensvol mensen, en het vooruitzicht van een stormloop, of zelfs maar gedrang, trok niemand aan... Kijk! Het is Carmen Connors, ze is net getrouwd... En Alan Carr... geflits... gegil... gekrijs... gegraai... Vergeet het maar.

'Kom op, mevrouw Carr. Opschieten. Dit is mijn huwelijksnacht, en ik ga hier niet de hele nacht bingo zitten spelen.' Alan gaf haar een stevige kus en gaf haar een tik op haar bips, en de hele groep zette koers naar buiten waar de camper stond te wachten. Toen Carmen het trapje op liep, keek ze om naar Allegra en Jeff, en Allegra gaf haar een boeket witte plastic bloemen die ze aan de chauffeur in bewaring had gegeven. Carmen gooide het boeket zoals het hoort vanaf de bovenste tree weg, en Allegra ving het op. Ondanks alle gekheid en de rare kleren die ze hadden gedragen, zag ze er werkelijk beeldig uit, en het hele gezelschap stond glimlachend naar hen te kijken. De chauffeur vond dat ze in de kleren die ze nu aanhad een beetje op Carmen Connors leek. Als ze dat accent niet had, en een beetje langer zou zijn, zou ze zelfs heel veel op haar lijken, zei hij tegen Allegra.

'Ja, misschien wel,' zei ze zonder veel overtuiging. Toen gingen de deuren dicht. De camper kwam in beweging, en het bruidspaar wuifde naar Jeff en Allegra, die achterbleven met de bodyguards. Het was voorbij. Het was hun gelukt. Ze waren veilig. Er was geen enkele verstoring geweest en ook geen roddelpers. Allegra had geweldig werk geleverd zoals ze het georganiseerd had, en Jeff was meer dan ooit onder de indruk.

'Jij bent een genie,' complimenteerde hij haar, terwijl ze de camper in de verte zagen verdwijnen. Om vier uur zouden ze bij Alans huis aankomen, en dan hoefden ze alleen maar andere kleren aan te trekken, hun koffers op te pakken en naar het vliegveld te gaan voor de vlucht van negen uur naar Tahiti. Einde verhaal.

'Het was leuk, hè?' Allegra keek met een glimlach naar hem op. Ze was blij dat alles zo goed was gegaan. Ze zou niet gewild hebben dat de roddelpers het voor hen had verpest, of dat gewetenloze paparazzi hen hadden achtervolgd.

'Een echte bruiloft was zeker niet mogelijk, hè?' vroeg Jeff nadenkend. Hij wist niet hoe ze het hadden moeten klaarspelen zonder de malle kleding en de pruiken, of de privacy van de suite, de bodyguards, of zelfs de rocksterrencamper. Het was allemaal perfect geweest.

'Mogelijk wel,' moest Allegra toegeven, maar ze had het hun afgeraden, voornamelijk Alan, en die had Carmen overtuigd.

'Maar dat zou een nachtmerrie geworden zijn. Overal helikopters en fotografen; de media zouden elke leverancier van de bruiloft hebben omgekocht. Na een poosje wordt het een krachtproef, alles is een strijd. Ze zou het vreselijk gevonden hebben.'

Jeff knikte. Hij verschilde niet meer met haar van mening. De ervaring op de bowlingbaan had hem veel geleerd over hun manier van leven. Hoewel iedereen jaloers was op zo'n leven en het voor zichzelf ook wel wilde, was het allemaal niet zo gemakkelijk. 'Ik dacht trouwens dat het op deze manier leuker zou zijn,' zei Allegra, denkend aan Carmen en hoe lief ze eruit had gezien met haar korte sluier, en hoe ze later de plastic bloemen naar haar had gegooid.

'Dit moet ik bewaren.' Ze zwaaide met het boeket naar Jeff toen ze het hotel weer binnengingen. De bodyguards hadden zich al discreet verwijderd. Ze waren niet langer nodig. Het advocatenkantoor zou de rekening krijgen voor hun tijd. Ze had hen bij de camper al bedankt, en nu waren ze weg. Ze was alleen met Jeff en een paar duizend andere mensen in de lobby.

Ze gingen terug naar hun suite. Ze bleven daar slapen en morgenochtend gingen ze terug naar L.A. in een limousine. Tegen die tijd zouden Alan en Carmen al in de lucht zijn op weg naar Tahiti. Ze was het met Alan eens geworden hoe de aankondiging aangepakt zou worden. Er zou niets gezegd worden tot na hun huwelijksreis, zodat correspondenten van de bladen hen niet zouden vinden. Er zou uiteindelijk vast wel iemand in hun hotel de pers inlichten, maar Bora Bora lag tamelijk afgezonderd, en Alan verwachtte dat ze daar veilig zouden zijn. Als ze terug waren, zouden ze samen een persconferentie van vijf minuten geven waar foto's gemaakt mochten worden en waar ze hun huwelijk bekend zouden maken. Je moet de haaien een kleinigheid geven, een vinger of een teen, om ze tevreden te houden, had Allegra gezegd.

Allegra lag knus en gelukkig in zijn armen die nacht, en ze dacht aan Alan en Carmen. Hij was een van haar oudste vrienden, en het was een raar idee dat hij nu getrouwd was.

'Gelukkige Valentijnsdag,' zei Jeff zacht.

'Jij ook,' zei ze terwijl ze hem haar rug toedraaide en hij zijn armen om haar heen sloeg. Ze bewoog zich niet meer tot de ochtend. Ze droomde over het vangen van het boeket, en ze bleef maar lachen omdat het van plastic was. En toen ze het opving reed Jeff weg in een camper, en ze moest de hele nacht doorrennen om hem in te halen. In haar dromen liepen mensen altijd weg van haar, net als in haar leven. Maar nu niet meer, hield ze zichzelf voor toen ze wakker werd. Nu niet... Jeff niet... Hij bleef bij haar.

12

Carmen en Alan kwamen half maart terug van Bora Bora en deze keer waren de roddelbladen niet meer te ontwijken. De lijst van genomineerden voor de Oscar was gepubliceerd toen zij weg waren, en ze stonden er alle twee op. De pers was massaal aanwezig toen ze uit het vliegtuig stapten. Iemand van de luchtvaartmaatschappij had ze getipt, maar het pasgetrouwde stel was er klaar voor. Ze waren alle twee behoorlijk bruin geworden, en ze zagen er fantastisch uit terwijl de camera's flitsten en zij langzaam door het groepje liepen dat op het vliegveld op hen had staan wachten.

Allegra had voor een auto gezorgd om hen af te halen, en daar gingen ze, nadat ze voor een paar foto's hadden geposeerd, zo snel mogelijk heen. Ze stapten meteen in de limousine, en twee bodyguards bleven op hun bagage wachten.

Allegra had er ook voor gezorgd dat er een fles champagne voor hen in de auto was, en toen ze thuiskwamen in Alans huis in Beverly Hills, vonden ze een huis vol bloemen. Maar binnen een paar dagen hadden de media hun leven dermate gecompliceerd gemaakt dat het niet meer te verdragen was. Bij de hekken stonden fotografen te schreeuwen, boven hen hingen helikopters die probeerden een glimp van hen op te vangen in de tuin of bij het zwembad, en medewerkers van de roddelbladen stalen hun huisvuil. Het was onverdraaglijk en ze verhuisden snel naar Malibu, maar daar was het nog erger, en ten slotte doken ze voor een paar dagen onder in het huis van Allegra.

Zij trok voor een paar dagen bij Jeff in, en het viertal zette pruiken op en ging naar een klein, onbekend restaurant in de vallei.

'Dit is niet te geloven,' zei Jeff, ontsteld dat ze met zoveel inbreuk op hun privacy moesten leven. Hij werkte nog aan de laatste correcties van zijn scenario. Hij en Allegra hadden een prettige, rustige maand, met uitzondering van een nieuwe bedreiging aan het adres van Bram Morrison die haar bezig had gehouden. Zijn gezin was weer naar Palm Springs gegaan, en hij had het huis van een vriend geleend op een onbekende plaats. Hij ging nu nooit meer ergens heen zonder bodyguards, en een serie artikelen waarin stond dat hij met zijn concerttournee honderd miljoen dollar verdiende, maakte het alleen nog maar erger. Nu wilde iedereen een graantje meepikken en het maakte niet uit wat ze daarvoor moesten doen, al was het ontvoering of chantage.

Op de middag van 1 april, Alan en Carmen waren toen alweer twee weken terug, bespraken Allegra en Carmen twee uur lang de details van haar nieuwe contract. Ze had het al getekend voor ze op huwelijksreis ging, maar er waren nog wat puntjes die Allegra met haar wilde doornemen om vast te stellen wat haar precies te wachten stond als ze met de film begon. Ze moesten erover praten wat voor soort kleedkamer ze zou krijgen, hoe haar werkschema eruit ging zien, kortom, alle eventuele probleempjes moesten worden gladgestreken om onnodige crises te vermijden.

Ze hadden het meeste uitgewerkt toen Carmen haar advocaat met een ondeugende glimlach aankeek, en Allegra herinnerde zich dat het 1 april was. Vroeger hadden Alan en zij allerlei geintjes met elkaar uitgehaald op die dag. En haar broer Scott vond het leuk om op 1 april zijn hele familie te jennen. Het verbaasde haar dat hij haar nog niet had gebeld. Ieder jaar joeg hij haar de stuipen op het lijf met de bewering dat hij in Mexico in de gevangenis zat en met een prostituee was getrouwd, of in San Francisco was voor een geslachtsverandering. Maar ze had het hem door de jaren heen betaald gezet. Nu ze naar Carmen zat te kijken, voelde ze al iets aankomen.

'Er is iets wat ik je had willen vertellen,' zei Carmen met een brede grijns, en Allegra lachte al nog voor ze het had gehoord. 'Laat me eens raden. Jij en Alan gaan scheiden. Haha, 1 april.'

Carmen moest er om lachen. Alan had die ochtend twee geintjes met haar uitgehaald. Hij had eerst beweerd dat er een oud vriendje van haar voor de deur stond, en daarna dat zijn moeder voor de komende zes maanden bij hen introk. Beide aankondigingen hadden Carmen zo vroeg in de ochtend een behoorlijke schok gegeven.

'Nee, dat is het niet,' zei ze, en ze zag er plotseling verlegen uit, maar Allegra was wantrouwig voor wat er ging komen. Op haar manier leek ze te veel op Alan. 'We krijgen een kindje,' zei ze stralend.

'Echt waar? Zo snel al?' Ze wist dat ze kinderen wilden, maar ze had verwacht dat ze daar nog even mee zouden wachten. In juni moest ze aan haar film beginnen. De opnames duurden maar drie maanden, maar nu zou dat niet gemakkelijk worden. 'Hoe lang ben je al zwanger?' vroeg Allegra met ingehouden adem, doodsbang dat ze de film kwijt zouden raken.

'Pas een maand,' zei Carmen schaapachtig. 'Alan zei dat het te vroeg was om erover te praten, maar ik wilde het je vertellen. En ik dacht dat het misschien verschil zou maken voor de studio. Ik ben pas drie maanden in verwachting als ik begin. Maar aan het einde ben ik zes maanden. Denk je dat ze het contract verbreken?'

'Ik weet het niet,' zei Allegra eerlijk. 'Misschien kunnen ze er bij de opnames rekening mee houden. Waarschijnlijk is er tot kort voor het einde van de film niets aan je te zien. Gelukkig duren de opnames niet langer.' Voor sommige films hadden ze acht of negen maanden nodig, wat in dit geval een ramp geweest zou zijn. Maar Carmen was het middelpunt van de film, hoewel ze er niet voortdurend in voorkwam. 'Misschien kunnen ze het opschuiven. Ze doen wel iets om het op te lossen -ik weet hoe graag ze je willen hebben. Ik zal ze vanmiddag nog bellen,' zei Allegra, en glimlachte toen tegen haar. 'Gefeliciteerd... Alan zal wel hartstikke blij zijn.' Hij was dol op kinderen. Dat was wat hij altijd had gewild, een vrouw, een kind, een gezin. 'Het is nogal wat. Dit is toch geen 1 april-grap, hoop ik, hè?' vroeg Allegra en Carmen lachte.

'Dat lijkt me niet. Dat is in elk geval niet wat de dokter zei. Ik ben gisteren bij hem geweest. We hebben een echo gezien. Je kon zelfs het hartje zien kloppen. Het ziet er een beetje uit als een boontje. Ik ben vijf weken in verwachting.' Ze giechelde trots.

'Het is haast niet te geloven,' zei Allegra, die zich plotseling heel oud voelde. Carmen was pas drieëntwintig, ze had een carrière als grote filmster, en nu was ze getrouwd en kreeg ze een baby. Allegra was bijna dertig, en alles wat zij had was haar werk waar ze van hield, en een man die ze iets meer dan twee maanden kende en van wie ze zeker hield. Maar wie wist waartoe dat zou leiden? Het was nog erg nieuw en het leven was onzeker.

Toen Carmen weg was zat ze aan haar bureau met een gevoel van weemoed en ook een beetje jaloezie, maar toen voelde ze zich een dwaas om zulke gedachten te hebben. Zij hadden het recht om gelukkig te zijn, en zij moest in haar eigen leven nog wat dingen op een rijtje zetten. Ze was tenminste niet meer met Brandon, ze hoefde niet meer te wachten tot hij eindelijk het lef zou hebben om van Joanie te scheiden. Hij had haar sinds zijn vertrek maar één keer gebeld. Hij wilde weten waar zijn tennisracket was, en Nicky's fiets. Hij had beide artikelen bij haar achtergelaten. Het weekend daarna was hij ze komen ophalen. Jeff was er en Brandon had hem nieuwsgierig bekeken, maar hij had niet veel gezegd. Hij keek Allegra nog steeds erg kwaad aan, had haar koel bedankt en was weer snel vertrokken. Dat was alles. Twee jaar, en alles wat er van over was, was een kinderfiets en een tennisracket, en een grote leegte. Maar nu had ze Jeff, en deze relatie was veel bevredigender. Zo had ze het altijd willen hebben met een man: begrip, kameraadschap, emotionele steun - hij toonde belangstelling voor haar werk, hij mocht haar vrienden, en hij was niet bang voor intimiteit, niet bang om van haar te houden. Zelfs na twee maanden hadden ze al een band met elkaar zoals ze die nooit met iemand anders had gehad, en zeker niet met Brandon.

Ze belde Alan om hem te feliciteren, en hij klonk verheugd maar een beetje gegeneerd. 'Ik heb haar gezegd het nog aan niemand te vertellen. Ik geloof dat het zien van die echo gisteren haar nogal opgewonden heeft. Ze wilde meteen een wieg gaan kopen.'

'Het is toch maar beter dat ik het weet. Ik moet de studio vertellen wat er aan de hand is. Het is beter als ze het van tevoren weten,' zei ze nuchter, terwijl ze haar lange blonde haar over haar schouders gooide en haar best deed om de leegte en de jaloezie die ze had gevoeld toen Carmen het haar vertelde, nu niet te voelen. Ze wist niet wat er met haar aan de hand was. Gewoonlijk was ze niet zo sentimenteel over baby's. Misschien kwam het doordat het Alan was.

'Denk je dat het een probleem voor hen zal zijn?' Alan klonk ongerust. Hij wilde haar belangrijke filmcontract niet in de war sturen, maar nu was het te laat. De baby werd in december verwacht.

'Ik hoop van niet. Ik bel je zodra ik met ze gesproken heb. Ik denk dat ze het met deze film wel klaar kunnen spelen. Als ze van plan waren geweest haar drie maanden in badpak te laten rondlopen, zouden we goed in de problemen zitten. Maar de kostuums in deze film bestaan voornamelijk uit jassen en slobberige kleren.' Het verhaal speelde zich zogenaamd in de winter in New York af. Er waren een paar opnames op lokatie, maar de meeste waren binnenshuis. Maar zelfs dan zou ze geen nauwsluitende kleren hoeven dragen.

'Ze is er helemaal opgewonden over, Al,' zei hij tevreden, alsof zij het eerste stel waren dat dit ooit had klaargespeeld.

'Ik weet het, het was schattig. Het gaf me een beetje een oud gevoel, om je de waarheid te zeggen.' En een beetje buitengesloten. Zij kende Alan veel langer dan Carmen.

'Het zal jou vandaag of morgen ook wel overkomen,' zei hij geruststellend.

'Ik hoop van niet.' Ze lachte en zei toen zonder aarzeling: 'Als het even kan, wacht ik liever tot ik getrouwd ben.'

'Ik vind dat je Jeff moet grijpen voor hij weer naar het oosten vertrekt. Het is een goeie vent.'

'Dank je, paps,' zei ze, geamuseerd door het advies. Hij was ook een goeie, maar het was niet aan Alan om dat te beslissen.

'Graag gedaan, en tussen haakjes, ik kwam Sam vandaag tegen. Dat is een flinke glimmer die ze om heeft.'

'Wat voor glimmer?' Allegra begreep er niets van.

'De ring. Haar verlovingsring. Waarom heb je me dat niet verteld? Zo te zien is ze er reuze trots op.'

'Sam?' Allegra was geschokt. 'Ze heeft helemaal niets gezegd. Is ze verlóófd? Sinds wanneer?'

'Sinds gisteren, zei ze,' zei Alan argeloos, en toen begon het Allegra ineens te dagen.

'Klootzak, 1 april, hè?' vroeg ze hoopvol, maar hij lachte aan de andere kant. 'Ik haat je.'

'Maar je geloofde me. Ik had nog een tijdje door moeten gaan. Je bent grandioos.'

'En jij bent een hufter. En ik hoop dat je een vierling krijgt,' zei ze fel. Hij nam haar ieder jaar te pakken, en ze trapte er altijd weer in.

Daarna belde ze de studio en vertelde hun het nieuws. Ze waren er niet gelukkig mee, maar ze waren wel blij dat ze het zo vroeg te horen kregen. Ze verzekerden haar dat het contract van kracht zou blijven, wat goed nieuws was, en dat ze zo snel mogelijk met de regisseur zouden overleggen hoe ze het aan zouden leggen om 'het probleem' te vermijden. '

Dat stellen we heel erg op prijs,' zei Allegra.

'Bedankt dat je het ons tijdig verteld hebt,' zei de producer. Het was een vrouw met wie Allegra al eerder had gewerkt, hoewel niet met Carmen, en die ze graag mocht.

'Ik zal Carmen geruststellen dat alles in orde is. Daar zal ze blij mee zijn. Ze maakte zich grote zorgen.'

'Soms moet je gewoon om moeder natuur heen werken. Ik heb vorige maand met Allyson Jarvis gewerkt, en die was vergeten ons te vertellen dat ze borstvoeding gaf. Het moet zeker cup honderd DD geweest zijn wat ze aanhad, en ik zweer je dat ik even bang was dat we die borstpartij niet op het scherm zouden kunnen krijgen.' Beiden lachten, en Allegra belde Carmen op om haar te vertellen dat ze de film niet kwijt was geraakt.

Toen ze aan het einde van de dag naar huis ging, naar Jeff, voelde ze zich terneergeslagen, zonder precies te weten waarom. Het was geen slechte dag geweest, het had zelfs goed uitgepakt voor Carmen, ondanks haar zwangerschap, maar niettemin voelde Allegra zich op de een of andere manier in de steek gelaten, en ze vroeg zich af of het door hun baby kwam. Misschien was ze jaloers op hen, dacht ze bij zichzelf toen ze naar huis reed, maar dat leek een beetje al te gek. Maar hun leven leek zo bevredigend, zo compleet, en dat van haar leek altijd een werk in uitvoering te zijn. Ze kwam nog steeds bij dokter Green, en die was kennelijk heel tevreden over haar. Ze was onder de indruk van de relatie met Jeff. Allegra hield zichzelf voor hoe gelukkig ze met hem was toen ze het huis in Malibu binnenging. Ze had nog nooit een relatie als deze met iemand gehad. Ze had nog nooit van iemand gehouden zoals ze van hem hield. Hij was werkelijk alles wat ze verlangde.

'Is er iemand thuis?' Ze riep het naar de achterkant van het huis waar hij zijn werkkamer had. Een halve minuut later kwam hij te voorschijn, met een potlood achter zijn oor en een grijns op zijn gezicht. Hij had hard gewerkt, had haar de hele dag gemist, en snakte ernaar haar te zien.

Hij trok haar in zijn armen en kuste haar lang en hartstochtelijk en het vage gevoel van ontevredenheid met haar leven dat ze eerder had gehad, verdween als sneeuw voor de zon.

'Wow! Waar was dat voor? Of je hebt een geweldige dag gehad achter je schrijfmachine, of een heel slechte.'

'Een beetje van allebei, zoals gewoonlijk. Ik heb je gewoon gemist. Hoe is jouw dag geweest?'

'Tamelijk goed.' Ze pakte een flesje Evian uit de koelkast, gaf hem een cola en vertelde hem over de baby van Alan en Carmen.

'Nu al? Dat is snel. Ze moeten zich nogal geamuseerd hebben in Bora Bora. Misschien moeten wij er voor onze huwelijksreis ook heen.'

'Tegen de tijd dat ik ga trouwen,' ze glimlachte tegen hem, voelde zich een stuk beter, maar wist dat hij een grapje maakte over die huwelijksreis, 'ben ik zo oud dat ik een rolstoel nodig heb, geen kinderwagen.'

'Waarom zeg je dat?' vroeg hij geïnteresseerd terwijl ze op de krukken aan zijn keukenbar gingen zitten.

'Ik ben bijna dertig, ik ben al een hele tijd bezig een carrière op te bouwen, en ik ben nog niet waar ik zijn wil. Ik ben nog geen volledig compagnon, en ik heb nog een hoop dingen te doen. Ik weet niet, ik heb al een hele tijd niet meer aan trouwen gedacht,' zei ze eerlijk. Ze rolde gewoon van de ene dag in de andere en nam de dingen zoals ze kwamen. Het leek haar een meer realistische kijk op haar leven dan te gaan zitten wachten op de droomprins en een witte bruiloft.

'Ik ben eigenlijk een beetje teleurgesteld omdat je dat zegt,' zei Jeff met een verbaasd en enigszins plaagziek gezicht. Ze verwachtte weer een aprilgrap, zoals die van Alan.

'Hoezo? Was je van plan me vandaag te vragen?' vroeg ze om hem voor te zijn. 'Haha! 1 april!'

Maar hij lachte alleen toen ze dat zei. 'Dat was ik inderdaad van plan. Ik bedacht dat 1 april een uitstekende dag is om je te verloven. Niemand weet echt of je het meent of niet. Ik vind dat wel iets hebben.'

'Heel grappig. Alan is je al voor geweest,' zei ze, en ze nipte ontspannen van haar Evian. Het was altijd prettig bij hem thuis te komen. Ze hadden het zo leuk samen.

'Heeft hij je vandaag ten huwelijk gevraagd? Dat vind ik niet bepaald van goede smaak getuigen nu zijn vrouw in verwachting is.'

'Nee, malloot.' Ze lachte weer. 'Hij zei dat Sam zich gisteren verloofd had, en ik geloofde hem nota bene. Ik zou hem beter moeten kennen na al die jaren. Dit flikt hij me ieder jaar, en ik trap er altijd weer in.'

Jeff glimlachte naar haar terwijl ze bij het vallen van de avond in zijn gezellige keuken zaten. 'Zou je me geloven als ik je vandaag ten huwelijk vroeg?' Hij boog zich zover naar haar over dat ze elkaar bijna kusten. Ze lachte zachtjes en dacht even na over wat hij had gezegd.

'Nee, ik zou je niet geloven.' Ze speelde het spelletje mee, en hij kuste haar en schudde toen zijn hoofd.

'Dan denk ik dat ik je morgen weer moet vragen,' zei hij, en hij deed of het hem erg aangreep. Ze lachte weer en ze kuste hem weer, maar er was iets in zijn ogen waardoor ze plotseling haar hoofd schuin naar een kant hield en hem vreemd aankeek.

'Je meent het niet serieus, hè? Dit is toch een grap, hè?'

'Nou, met mij getrouwd zijn zou waarschijnlijk een soort grap zijn... maar, ja, ik meende het. Wat denk je? Is het te bizar, of wil je het proberen voor een jaar of vijftig, zestig? Ik heb de tijd, als je het wilt proberen.' Hij keek haar met zoveel tederheid aan dat het haar de adem benam en ze besefte dat hij het meende.

'O, mijn god... o, mijn god!...' Ze legde haar handen op haar hoofd en ze gilde zowat toen ze hem in de ogen keek. 'Meen je het?'

'Natuurlijk meen ik het. Ik heb nog nooit iemand een huwelijksaanzoek gedaan. Dit leek me gewoon een goede dag om het te doen. Dat zou je je altijd herinneren.'

'Je bent gek,' zei ze en ze sloeg haar armen om zijn nek. Het was niet te geloven. Ze kende hem pas iets langer dan twee maanden, en toch hadden ze beiden het gevoel dat het helemaal goed was. Ze had langdurige relaties gehad met andere mannen, maar die hadden geaarzeld, hadden haar op een afstand gehouden en elke echte intimiteit vermeden. En nu met Jeff was het allemaal zo natuurlijk en vanzelfsprekend als wat. Het was verbazingwekkend. 'Ik hou ontzettend veel van je,' zei ze, en ze kuste hem. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest. Zelfs de baby van Carmen leek nu onbelangrijk. Dit was veel beter. Jeff wilde voor de rest van haar leven bij haar zijn. Het was wat ze altijd had gewild. Het was een droom die uitkwam, en het was allemaal zo eenvoudig. Het was geen 'werk' en het hoefde niet 'gladgestreken' te worden, en ze hoefden het niet te 'testen' of te 'overwegen'. Ze had geen therapie nodig om erachter te komen dat ze hem wilde, en hij had er geen tien of twee of vier jaar voor nodig om erachter te komen of hij van haar hield. Ze hielden van elkaar en het was goed en ze gingen trouwen.

'Je hebt me nog geen antwoord gegeven,' hielp hij haar herinneren, en ze slaakte weer een kreet van verrukking en rende als een kind door de keuken, en hij lachte terwijl hij naar haar keek. 'Ja, dat heb ik wel. Het antwoord is ja... ja... ja... ja... ja!' En toen holde ze naar hem toe en kuste hem.

'1 april! Het was maar een geintje,' zei hij, maar ze lachte en ze geloofde hem niet.

'En probeer niet hier onderuit te komen.' Terwijl ze erover zaten te praten ging de telefoon. Het was haar broer. 'Hoi, Scott,' zei ze opgewekt. 'Is er nog nieuws?... Niet veel... o, niets... Jeff en ik hebben ons net verloofd... nee, eerlijk. Geen 1 april-grap, in het echt.' Ze klonk zo achteloos dat hij haar niet geloofde, en Jeff zat te lachen.

'Je bent een monster,' mopperde hij om wat ze aan het doen was.

'Eerlijk waar. We zaten hier gewoon en we besloten om te gaan trouwen... Ja, natuurlijk,' zei ze toen hij vertelde dat hij zich ook net verloofd had. Overbodig te zeggen dat hij haar niet geloofde. 'Het is werkelijk geen 1 aprilgrap, het is echt waar.'

Maar ze klonk alsof ze hem in de maling nam, en ze lachte erbij.

'Nou, vergeet vooral niet me uit te nodigen voor de bruiloft,' was zijn laatste, sarcastische antwoord. Door te doen alsof ze ging trouwen, had ze zijn jaarlijkse telefoontje volkomen verknald. Hij moest trouwens terug naar Stanford.

'Ik wed dat hij er geen woord van geloofde,' zei Jeff lachend. 'Nee. Hij besterft het als hij merkt dat het waar was wat ik zei, of heb je je inmiddels bedacht?' vroeg ze op geveinsd bezorgde toon.

'Geef me een paar dagen. Ik ben nog nooit verloofd geweest. Ik vind het op dit moment eigenlijk wel leuk.'

'Ja,' zei ze, 'ik ook.' En toen ze elkaar kusten vergaten ze hun verloving en dachten ze alleen maar aan elkaar. Hij trok haar lange broek en haar zijden blouse uit, en zij zijn korte broek en zijn t-shirt. Zijn benen waren lang en bruin. Hij lag soms midden op de dag op het strand als hij moest nadenken en even een pauze moest nemen van zijn scenario. En zij zag er heel blank en slank en bevallig uit zoals ze in zijn armen lag. Het was donker toen ze eindelijk ophielden met vrijen op het tapijt van de zitkamer. Ze lachte toen ze om zich heen keek.

'Kunnen we dit ook nog doen als we getrouwd zijn?'

'Daar reken ik op,' zei hij met een stem die erg sexy klonk. Eindelijk kwamen ze overeind temidden van de verspreide kleren en ze gingen naar de slaapkamer. Het was al laat op de avond voor ze aan eten dachten, of aan ergens heen gaan, of zelfs aan hun verloving.

'Ik vind het leuk om verloofd te zijn,' zei Allegra toen ze een zak chips mee naar bed bracht, en hij een fles champagne openmaakte ter ere van hun verloving.

'Moeten we niet iemand bellen?' vroeg hij. 'Moet ik je vader om je hand vragen?' vroeg hij ernstig terwijl hij een toast uitbracht met de champagne.

'Later. Laten we er eerst van genieten, voor iedereen uit z'n bol gaat.' Toen begon ze aan de uitvoering ervan te denken. 'Wanneer wil je trouwen?' vroeg ze. Dit was echt leuk. Zij was ook nog nooit verloofd geweest.

'Is het niet zo'n beetje traditie om dat in juni te doen? Ik hou wel van tradities. Ik ben dan nog wel met de filmopnames bezig, maar het valt wel in te passen, lijkt me. Als jij het niet erg vindt om met de huwelijksreis tot september te wachten. Zou je dat heel erg vinden? Ik wil eigenlijk liever niet zo lang wachten met trouwen.' Zelfs twee maanden kwamen' hem te lang voor. Hij kon niet snel genoeg met haar getrouwd zijn. Het idee over twee maanden met Jeff te trouwen vond ze helemaal niet beangstigend. Ze vond het heerlijk. Ze woonden nu trouwens toch al min of meer samen. Waarom nog langer wachten? Ze had met al de mensen die er nooit voor haar waren al lang genoeg gewacht. Met Jeff had ze geen wachtperiode nodig. Ze zou op dit moment met hem trouwen als hij dat wilde.

'We kunnen op huwelijksreis naar Bora Bora gaan. Misschien hebben we net zoveel geluk als Alan en Carmen,' zei hij glimlachend.

'Wil je al zo snel aan kinderen beginnen?' vroeg ze verbaasd, maar dat vond ze ook niet erg.

'Als jij het wilt. Ik ben vierendertig, jij negenentwintig. Ik zou niet graag nog heel lang wachten. Wanneer jij denkt dat je eraan toe bent. Het zou leuk zijn om ze te krijgen zolang we nog betrekkelijk jong zijn, hoewel jij jonger bent dan ik. Maar ik denk dat het fantastisch zou zijn om mijn eerste kind op mijn vijfendertigste te krijgen.'

'Dan kunnen we er beter meteen mee beginnen. Je bent over zes maanden jarig. Het kan wel even duren.' Ze plaagde hem, maar ze was blij met alles wat hij had gezegd. Dolblij, in feite. 'Mijn ouders hebben trouwens gevraagd of we morgen komen eten,' zei ze. 'Misschien kunnen we het ze dan vertellen. Of wil je liever nog even wachten?'

'Waarom zouden we wachten? Ik heb geen bezinningsperiode nodig waarin ik nog van gedachten kan veranderen, mevrouw de advocaat. Wat mij betreft is het een uitgemaakte zaak, als jij het daarmee eens bent.'

'Misschien zouden we het nog een keer moeten uitproberen,' plaagde ze, 'om er zeker van te zijn dat alles functioneert, een soort proefrit.' Ze boog zich naar hem over en kuste hem weer, waardoor het hele bed vol kruimels kwam, maar dat scheen hem niet te storen.

'Ik ben van plan de komende jaren een groot aantal proefritten te maken,' zei hij en hij kuste haar opnieuw. Hij zette zijn champagneglas op de rand van hun bed en even later waren ze weer aan het vrijen. Tegen middernacht waren ze uitgeput en tevreden. 'Ik denk dat je me lang voor de bruiloft versleten hebt,' klaagde hij. 'Misschien moeten we er nog eens goed over nadenken.'

'Waag het eens!' waarschuwde ze. 'Je kunt nu niet meer terugkrabbelen. Het is één minuut na middernacht. Het is geen 1 april meer. Je zit met me opgescheept, meneer Hamilton.'

'Halleluja!' zei hij en kuste haar.

'Wil je een grote bruiloft of een kleine?' vroeg ze glimlachend terwijl ze naast elkaar in bed lagen.

'Ik denk dat we geen tijd hebben voor iets groots als het al over twee maanden is, denk je ook niet?'

'Ja, dat denk ik ook. Veertig of vijftig mensen in de tuin van mijn moeder lijkt me prima. Meer hoef ik niet. Misschien zelfs minder.' Ze keek hem aan, gegeneerd dat ze hem niets had gevraagd. 'Tenzij jij een hoop vrienden wilt uitnodigen. Het was niet mijn bedoeling te zeggen hoe we het gaan doen.'

'Dat is wel goed,' zei hij. 'De enige die ik er echt bij wil hebben, is mijn moeder. Ik heb daar een paar vrienden, maar niet veel. De rest van mijn vrienden is zo'n beetje over het hele oosten en over Europa verspreid. Je kunt niet van ze verwachten dat ze helemaal naar Californië komen. Veertig lijkt me een prima aantal. Ik moet mijn moeder bellen om het haar te vertellen. Ze gaat ieder jaar in juni naar Europa en ze wil altijd graag tijdig op de hoogte gesteld worden als ze haar plannen moet veranderen.'

'Denk je dat ze blij zal zijn?' vroeg Allegra ernstig en een beetje bezorgd. De foto van de vrouw die ze in het appartement in New York had gezien had ze nogal angstaanjagend gevonden. Ze had er zo streng en zo kil uitgezien, heel anders dan Jeff of zijn overleden vader.

'Dat komt wel goed. Vier jaar geleden is ze ermee opgehouden me te vragen of ik ooit nog eens zou trouwen. Ik denk dat ze het heeft opgegeven toen ik dertig werd.' Dat, en het feit dat ze aan al zijn vriendinnen van de laatste twintig jaar een hekel had gehad. Maar hij wist zeker dat ze Allegra wel graag zou mogen. Wie zou dat niet?

'Ik kan haast niet wachten om het aan mijn moeder te vertellen,' zei Allegra stralend. 'Ze zal zo blij zijn. Ze mag je echt heel graag.'

'Dat hoop ik.' Toen wendde hij zich ernstig tot Allegra en kuste haar heel teder. 'Ik ga de rest van mijn leven heel, heel erg goed voor je zorgen. Dat beloof ik.'

'Ik ook. Ik beloof je, Jeff... dat ik er altijd voor je zal zijn.'

En terwijl ze in bed hand in hand over hun plannen lagen te praten, begon Jeff ineens te grinniken. 'Waarom gaan we niet naar Vegas in de camper - dan kunnen we de pruiken weer opzetten en dan mag jij een boeket witte plastic orchideeën weggooien.' Zijn moeder zou het besterven. Maar de bruiloft van Alan en Carmen was eigenlijk heel leuk geweest.

'Daar valt iets voor te zeggen,' zei Allegra. 'Als mijn moeder een evenement van deze trouwerij kan maken, zal ze het zeker niet laten. Misschien worden we wel gedwongen om naar Vegas te gaan.'

Ze lachten en kropen dicht tegen elkaar aan als twee kinderen die een groot avontuur voorbereidden.

Allegra was de volgende ochtend nog zo opgewonden dat ze toen ze de deur uit ging om naar haar werk te gaan, haar autosleutels vergat en weer terug moest om ze te halen. Ze sleepte ook nog een kusje in de wacht, en Jeff moest haar bijna de deur uit gooien zodat ze niet te laat op haar eerste afspraak zou komen.

'Ga dan... ga!' riep hij haar na. 'Verdwijn! Maak dat je wegkomt!' Hij wuifde haar weg toen ze de korte oprit afreed en ze lachte nog steeds toen ze de straat opdraaide. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest.

De hele ochtend bleef ze maar glimlachen en ze zag eruit als de spreekwoordelijke kat die de kanarie heeft verschalkt. Maar ze wilde het nog tegen niemand zeggen voor zij en Jeff het die avond tijdens het eten aan haar ouders zouden vertellen. Het was vooral moeilijk om Alice aan te kijken, en om niets tegen Carmen te zeggen toen die belde. Carmen was nog steeds in de zevende hemel over de baby. Maar Allegra vond haar eigen nieuws veel opwindender.

Ze probeerde Jeff naar de stad te krijgen om met haar te lunchen, maar hij zei dat hij niet kon. Hij had te veel werk aan zijn scenario.

'Maar ik kan niét met iemand anders gaan lunchen,' klaagde ze. 'Ik hou het nooit een hele lunch lang vol zonder het te vertellen. Je moet echt komen.'

'Niet als je wilt dat ik vanavond meega, mevrouw Hamilton.'

Ze was dol op de klank ervan en hij ook, en ze speelden graag met de woorden. Ze had haar hele notitieblok volgeschreven met Allegra Hamilton. Sinds haar veertiende, toen ze verliefd was op Alan, had ze dit soort spelletjes niet meer gespeeld.

Ze besloot naar Rodeo Drive te gaan en te kijken of de winkels mooie witte jurken of pakjes hadden die geschikt waren voor een bruiloft in haar moeders tuin. Ze ging naar Ferre en Dior en Valentino, en Fred Hayman en Chanel, gewoon om even in de rekken te kijken en een idee te krijgen wat ze hadden. Maar ze vond niets. Bij Valentino zag ze een beeldig wit linnen pak, maar dat leek haar niet gekleed genoeg, en Ferre had een fantastische organdie blouse, maar niets wat daarbij gedragen kon worden. Maar ze amuseerde zich toch. Het was ongelooflijk waar ze mee bezig was. Ze was, nauwelijks twee maanden nadat ze hem had leren kennen, op zoek naar een trouwjurk. Ze had bijna de neiging om Andreas Weissman in New York te bellen om hem te bedanken.

Ze wilde de lunch overslaan, maar ging toen toch maar naar de Grill voor een sandwich en een kop koffie. Ze kwam daar meestal mensen tegen die ze kende, advocaten van haar eigen kantoor, of agenten van icm en caa of William Morris. Er kwamen ook veel acteurs en een paar van haar vrienden. Het eten was er goed, de bediening snel en de lokatie perfect.

Toen haar ogen bij het binnenkomen de tafels aftastten, zag ze dat haar vader aan de achterste tafel zat. Hij lachte ergens om en ze kon niet zien wie er bij hem was. Ze kwam enorm in de verleiding om erheen te gaan en hem te vertellen dat ze verloofd was, maar ze wist dat haar moeder het haar nooit zou vergeven als ze het hem het eerst vertelde. Ze moest tot vanavond wachten als ze met Jeff bij hen ging eten. Maar ze kon in ieder geval wel even gedag gaan zeggen, en dat deed ze ook. Ze hing haar blazer over de stoel bij haar eigen tafeltje en ging naar hem toe. Ze droeg een korte beige rok, een lichtblauwe sweater en beige flatjes van Chanel met een bijpassend rugzakje. Ze zag er heel verzorgd en modieus uit, en zoals gewoonlijk meer als een fotomodel dan als een advocaat.

Zodra ze het tafeltje bereikte waar Simon zat, keek hij op en toen hij haar zag vulden zijn ogen zich meteen met blijdschap. En toen zag Allegra met wie hij zat te eten. Ze kwam haar eerst alleen bekend voor, maar toen besefte ze dat het de Engelse regisseuse was met wie ze hem had zien praten bij de Golden Globes, Dame Elizabeth Coleson. Ze was heel lang, heel jong, en heel mooi. Ze had een fantastische diepe, sexy manier van lachen, en ze was nauwelijks ouder dan Allegra.

'Hé, hallo,' zei haar vader. 'Dit is een verrassing.' Hij stond op, kuste haar en stelde haar voor aan Dame Elizabeth, die volkomen pretentieloos was. Ze was heel getalenteerd en heel nuchter en ze scheen zich uitstekend te amuseren met Simon. 'Dit is mijn dochter Allegra,' zei hij met een glimlach tegen Elizabeth, en aan Allegra legde hij uit dat ze over een film zaten te praten. 'Ik probeer al maanden Elizabeth over te halen om met me samen te werken, maar tot nu toe zonder succes,' zei hij en hij ging weer zitten terwijl Allegra hen gadesloeg. Ze leken volkomen op hun gemak, alsof ze oude vrienden waren en veel tijd met elkaar hadden doorgebracht. Haar vader vroeg of ze bij hen kwam zitten, maar ze wilde zijn gesprek niet verstoren.

'Nee, maar niet, pap. Ik moet over een paar minuten terug naar kantoor. Ik kwam alleen maar even een sandwich pakken.'

'Wat deed je hier in de buurt?' vroeg hij en ze grijnsde tegen hem, popelde om het hem te vertellen, maar dat kon ze niet doen.

'Dat vertel ik je vanavond wel.'

'Afgesproken,' zei hij. Ze gaf Elizabeth een hand en ging terug naar haar eigen tafeltje. Ze bestelde een salade en een cappuccino, en vijftien minuten later ging ze terug naar kantoor. Toen ze terugreed, merkte ze dat ze aan haar vader en Elizabeth Coleson zat te denken. Ze wist niet waarom, maar de vorige keer dat ze hen samen had gezien had ze ook het gevoel gehad dat ze elkaar heel goed kenden en dat ze volkomen op hun gemak waren met elkaar. Ze vroeg zich af of haar moeder ook bevriend was met Elizabeth en ze nam zich voor het haar te vragen. Toen gingen haar gedachten terug naar haar bruiloft. Ze was er vol van en ze belde Jeff die middag drie keer op, gewoon om te giechelen en om over hun geheim te praten. Ze kon zich bijna niet meer inhouden en tegen de tijd dat ze 's avonds door het hek van haar ouders reden, dacht ze te zullen exploderen van opwinding. Ze hield het bijna niet meer uit.

'Rustig nou maar... Rustig nou maar...' zei Jeff bedaard. Maar hij was ook zenuwachtig. Stel dat ze bedenkingen hadden, of het te snel vonden, of hem niet mochten. Hij had zijn bezorgdheid tegen haar geuit voor ze uit Malibu vertrokken, en zij had gezegd dat hij niet zo achterlijk moest doen, maar hij was nog steeds bezorgd.

Haar vader begroette hen aan de voordeur en zei dat Blaire in de keuken aan het telefoneren was. Ze praatte met de architect en voor zover Allegra het uit de verte kon horen, was het geen aangenaam gesprek. Hij had haar net uitgelegd dat het, gezien de kasten en de tegels die ze had uitgekozen, minstens zeven maanden zou duren voor de keuken klaar was. Blaire schreeuwde niet tegen hem, maar ze was er niet ver vanaf.

'Misschien kunnen we beter voor een halfjaar naar Bel Air verhuizen,' zei Simon, niet helemaal voor de grap. Hij bood Jeff iets te drinken aan en die vroeg om een Schotse whisky met water.

Ze zaten een paar minuten gezellig te kletsen toen Blaire, die er nijdig en geïrriteerd en opgewonden uitzag, binnenkwam.

'Weet je dat dit gewoon bespottelijk is?' zei ze verontwaardigd tegen haar man, en ze sloeg een drankje af terwijl ze brieste: 'Zeven maanden! Die man is gek. Sorry, lieverd,' zei ze tegen Allegra. Ze gaf Allegra en Jeff een kus, en probeerde zich te beheersen. 'Het is gewoon niet te geloven.'

'Waarom houden we niet de keuken die we hebben?' opperde Simon voorzichtig, maar Blaire zei dat die ouderwets was en dat daar geen sprake van kon zijn. 'Ik ga verhuizen,' zei hij op gedempte toon en zijn vrouw wierp hem een waarschuwende blik toe. Ze gingen op andere onderwerpen over. Maar Allegra kon zich bijna niet meer inhouden. Terwijl ze daar voor het eten nog even zaten, zette Jeff zijn glas neer, en keek haar beide ouders aan.

'Allegra en ik hebben u iets te zeggen... eh... beter gezegd, te vragen... Ik - ik weet dat we elkaar nog niet zo lang kennen, maar...' Hij had zich in zijn hele leven nog nooit zo opgelaten gevoeld, alsof hij weer een schooljongen was, en Blaire zat hem ongelovig aan te staren, terwijl Simon tegen hem glimlachte. Hij had medelijden met hem.

'Ben je me aan het vragen wat ik denk dat je vraagt?' zei Simon in een poging hem te helpen, en Jeff keek hem dankbaar aan.

'Ja, dat ben ik, meneer.' Hij voelde zich als een kind van vijf zoals hij daar naast haar zat en haar ouders om haar hand vroeg. 'We willen graag... we gaan...' zei hij en hij probeerde weer als een volwassene te klinken, 'trouwen.'

'O, lieverd.' Haar moeder haastte zich om Allegra in haar armen te sluiten, en beiden hadden tranen in de ogen toen ze elkaar omarmden. Toen keek Allegra naar haar vader. Zijn ogen waren ook vochtig, maar hij was blij voor hen.

'Papa?' Ze wilde zijn goedkeuring ook, maar ze zag wel dat ze die al had.

'Ik ga er van harte mee akkoord.' Hij schudde Jeff stevig de hand en beide mannen keken zo verheugd, alsof ze een belangrijke transactie hadden afgesloten, en dat was ook zo - de rest van Jeffs en Allegra's leven. 'Goed gedaan.'

'Dank u,' zei Jeff enorm opgelucht. Het was heel wat moeilijker geweest dan hij dacht, hoewel ze het hem wel gemakkelijk hadden gemaakt. Maar het bleef een van die afschuwelijke momenten die je nooit meer vergat.

Vanaf dat moment praatten ze allemaal door elkaar en merkten ze nauwelijks dat het eten werd opgediend. Ze praatten ook tijdens het eten over niets anders. Samantha was uit met vrienden, en ze praatten alleen maar over de bruiloft.

'Oké, oké,' zei Blaire na de eerste gang. 'Laten we het nu eens over de details hebben. Hoeveel, wanneer, waar, wat voor jurk, lange sluier of korte... o, mijn god!' zei Blaire, en ze bette haar ogen met haar servet. Het was een van de gelukkigste avonden van hun leven, en dat gold zeker voor Allegra, die haar best deed om antwoord te geven op alle vragen van haar moeder.

'We willen ongeveer veertig of vijftig mensen hier in de tuin,' zei Allegra blij, 'niets buitensporigs, gewoon gezellig. In juni.' Ze keek eerst Jeff stralend aan, en toen haar moeder.

'Je neemt me in de maling, lieverd,' antwoordde haar moeder glimlachend. 'Dat is duidelijk.' Maar Allegra keek haar argeloos en niet-begrijpend aan.

'Nee, we hebben er gisteravond over gepraat, en dit is wat we willen.'

'Geen sprake van,' zei Blaire. Ze klonk als de producer en niet als de moeder. 'Vergeet het maar. Geen contract.'

'Mam, we hebben het niet over je show, maar over mijn bruiloft,' zei Allegra vriendelijk. 'Hoe bedoel je, "vergeet het maar"?'

'Ik bedoel dat de tuin de komende twee weken helemaal overhoop wordt gehaald. Tot de herfst zal de tuin uit niets anders bestaan dan modder en het zwembad, dus de tuin kun je vergeten. En je kunt niet in alle ernst menen dat je maar veertig of vijftig mensen wilt uitnodigen. Besef je wel hoeveel mensen we kennen? Allegra, dit is bespottelijk. Denk aan je cliënten, aan al je vrienden van school, om nog maar te zwijgen over vrienden van de familie. En uiteraard zullen Jeff en zijn ouders mensen willen uitnodigen. Eerlijk gezegd zie ik het ons niet eens lukken met vier- of vijfhonderd. Zes begint er meer op te lijken. Hetgeen betekent dat we het niet hier kunnen doen. En dat van juni kun je ook niet menen. Zo'n bruiloft flans je niet even in twee maanden in elkaar. Zo, en nu even serieus, Allegra. Waar en wanneer gaan we het doen?'

'Moeder, ik bén serieus,' zei Allegra, die er gestrest begon uit te zien. 'Dit is ónze bruiloft, niet de jouwe, en we willen niet meer dan vijftig gasten. Daar gaat het nu juist om; als je er een massavertoning van gaat maken zijn we verplicht iedereen uit te nodigen. Met veertig of vijftig hebben we alleen onze beste vrienden en op die manier betekent het meer voor ons, en je hebt geen zes maanden nodig om een bruiloft voor vijftig personen voor te bereiden.'

'Waar maak ik me nog druk over?' zei Blaire, en zo van streek als ze er nu uitzag had Simon haar nog nooit gezien. Blaire reageerde op alles zo overdreven, eerst die architect en nu de bruiloft van haar eigen dochter.

'Moeder, alsjeblieft!' zei Allegra, zelf bijna in tranen. 'Waarom laat je ons het niet gewoon zelf organiseren? Je hoeft het niet te doen.'

'Dat is bespottelijk. En waar wil je de plechtigheid dan houden? In je kantoor?'

'Misschien. We kunnen het in Jeffs huis in Malibu doen. Dat zou perfect zijn.'

'Je bent geen hippie. Je bent een advocaat met een heleboel belangrijke cliënten, en onze vrienden betekenen veel voor ons, en voor jou.' Toen wendde ze zich tot Jeff en deed een beroep op hem. 'Je moet er nog eens over nadenken.' Hij knikte en draaide zich naar Allegra.

'Laten we er vanavond nog eens over praten en zien wat we anders kunnen doen,' zei hij rustig terwijl Simon hem gadesloeg.

'Ik wil helemaal niets anders doen. We hébben er al over gesproken, en we willen een kleine bruiloft in juni, in de tuin,' zei Allegra fel.

'Er is geen tuin,' snauwde haar moeder. 'En ik heb opnames in juni. In godsnaam, Allegra, móét je beslist zo moeilijk doen?'

'Laat maar, moeder.' Ze smeet haar servet neer, stond op van tafel en keek met betraande ogen naar Jeff. 'We gaan wel naar Vegas. Ik wil dit niet. Alles wat ik wil is een kleine bruiloft. Ik heb hier dertig jaar op gewacht, en ik wil het op de manier die Jeff en ik willen, niet op de manier zoals jij het wilt, mam. Wij zijn degenen die gaan trouwen.'

Blaire raakte in verwarring toen ze zag hoe boos Allegra was, en Simon probeerde ze alle twee te kalmeren.

'Zullen we hier na het eten over praten? Al die opwinding is nergens voor nodig,' zei hij rustig en beide vrouwen leken wat kalmer toen Allegra weer ging zitten. Maar dit ging duidelijk niet gemakkelijk worden.

De rest van de maaltijd verliep enigszins gespannen met twee vrouwen die weinig zeiden. Tegen de tijd dat de koffie werd geserveerd in de zitkamer begon het gevecht opnieuw, met Allegra die vasthield aan veertig vrienden, en Blaire die vond dat het er vijf- of zeshonderd moesten zijn. Ze stelde voor om het in hun club of in het Bel Air Hotel te doen, en Allegra vond het banaal om haar bruiloft daar te houden. Ze wilde het thuis doen, en Blaire zei dat ze niet tegelijkertijd een show en een bruiloft aankon, en dat het belachelijk was om het in juni te willen doen.

Twee uur lang leek er geen enkel compromis mogelijk te zijn. En uiteindelijk, toen beide kampen elkaar volkomen uitgeput hadden, stemde Allegra met pijn en moeite in met honderdvijftig gasten, hoewel haar moeder eiste dat het er tweehonderd zouden worden. Ze zei ook dat ze dacht het wel thuis te kunnen regelen als ze tot september zouden wachten, wanneer er een onderbreking was in de show, en de tuin klaar zou zijn. Allegra aarzelde een hele tijd over die suggestie, en ze overlegde op gedempte toon met Jeff. Ze wilden echt geen vijf maanden wachten met hun trouwerij, maar hij bracht naar voren dat hij rond die tijd met zijn film klaar zou zijn en dat ze dan meteen op huwelijksreis konden in plaats van pas drie maanden na de bruiloft. Dat was inderdaad een voordeel, en hoewel ze het afschuwelijk vond, gaf Allegra zich gewonnen, op aandringen van Jeff.

'Maar dat is het dan, mam. Nu moet je ook niet verder aandringen. Honderdvijftig gasten in de tuin in september. Punt. Niet één meer. En ik doe dit alleen maar voor jou.' Het leek wel een spelletje monopoly. De twee mannen luisterden ernaar en Simon keek zijn vrouw hoopvol aan.

'Betekent dit dat ik mijn keuken kan houden? Te oordelen naar wat ze vanavond zeiden, krijgen ze die nieuwe keuken er nooit voor september in.'

'Ach, hou je mond,' zei Blaire, weer helemaal kwaad, tegen haar man. 'Bemoei je met je eigen zaken.' Maar ze glimlachte schaapachtig, en een paar minuten later leken ze allemaal wat te bedaren. Het was een afmattende avond geweest.

'Ik had geen idee dat trouwerijen zoveel van je krachten vergden,' zei Jeff. Hij nam een whisky aan van Simon, die voor zichzelf een cognacje inschonk.

'Nee, ik ook niet,' moest Simon toegeven. 'Die van ons was tamelijk bescheiden. Maar ik weet dat Blaire altijd van plan is geweest om alle zeilen bij te zetten voor haar dochters.'

'Dat kan ze voor Sam doen,' zei Allegra, nog steeds een beetje beverig door het gevecht met haar moeder. Ze waren alle twee koppig en het was niet gemakkelijk geweest om tot een compromis te komen. Het ergste vond ze dat ze nu nog vijf maanden moest wachten tot de bruiloft.

'We redden het wel,' stelde Jeff haar gerust en kuste haar. Toen ging ze naar de keuken om met haar moeder te praten. Blaire stond in de keuken haar neus te snuiten. Ze had gehuild.

'Het spijt me, mam,' zei Allegra berouwvol over de harde woorden die waren gevallen. 'Ik weet gewoon wat ik wil, maar ik wilde je niet van streek maken.'

'Ik wil zo graag dat het heel mooi voor je wordt, dat het iets speciaals wordt.'

'Dat wordt het ook.' Zolang Jeff er maar was, alleen dat was van belang. Het hele gedoe leek haar nu nogal dwaas, en het speet haar dat ze er niet gewoon vandoor gingen zoals Carmen. Het zou zoveel eenvoudiger zijn geweest. En ze had een vermoeden dat het allemaal eerder erger dan beter zou worden.

'En de jurk?' vroeg haar moeder, op een ander onderwerp overstappend. 'Ik hoop dat je me wel laat helpen met het uitzoeken.'

'Ik ben vandaag in lunchtijd al gaan kijken.' Allegra glimlachte tegen haar en vertelde haar waar ze was geweest, wat ze had gezien en wat ze wilde. Haar moeder vond het een goed idee om in het kort te gaan, maar ze vond dat het wel gekleed moest zijn, met een grote hoed misschien, of een korte sluier.

'Ik kwam pap tegen toen ik aan het winkelen was. Ik moest op mijn tong bijten om het hem niet te vertellen, maar ik wilde het samen met Jeff aan jullie beiden vertellen, dus heb ik niets gezegd.'

'Liep hij te winkelen op Rodeo Drive?' Hij hield helemaal niet van winkelen. Zij deed al zijn boodschappen voor hem.

'Hij was niet aan het winkelen. Hij zat in de Grill te lunchen met Elizabeth Coleson. Ze zaten over een film te praten. Ik geloof dat papa haar probeert in te huren voor een van zijn films,' zei ze luchtig, en praatte verder over het al dan niet willen van bruidsmeisjes. Ze had nog geen besluit genomen, maar ze zag iets vreemds in de ogen van haar moeder, en toen ze weer in de zitkamer kwamen zag ze dat Blaire zijdelings naar Simon keek. Ze bleven doorpraten over de bruiloft tot het jonge paar om elf uur opstapte. Maar vlak voor ze weggingen zei Blaire iets eigenaardigs tegen Allegra, en Jeff hoorde dat.

'Je zult het je vader moeten vertellen,' zei ze zacht toen ze in de deuropening stonden. Allegra keek haar ongemakkelijk aan, en knikte toen. Een paar minuten later zaten zij en Jeff in de auto op weg naar Malibu. Ze waren uitgeput door hun eerste dosis besprekingen van huwelijksplannen. Het was me het avondje wel geweest.

'Wat bedoelde je moeder?' vroeg hij toen ze naar de snelweg reden. Allegra had haar hoofd tegen de leuning gelegd en haar ogen gesloten.

'We hadden naar Vegas moeten gaan en ze na afloop moeten bellen,' zei Allegra vermoeid.

'Wat bedoelde ze met "het aan je vader vertellen"? Wat betekent dat?' Maar Allegra gaf geen antwoord. Ze zat daar met gesloten ogen en deed of ze sliep. Hij keek naar haar en hij voelde de spanning in haar zwijgen. Hij begreep het niet, en hij raakte teder haar wang aan met zijn vingers. 'Hé, negeer me niet. Wat bedoelde ze?' Hij had instinctief aangevoeld dat het iets pijnlijks was.

Allegra deed haar ogen open en keek hem aan. 'Ik wil er nu niet over praten. De avond was al erg genoeg.'

Ze reden een poosje zwijgend verder, maar Jeff weigerde afgescheept te worden. Haar geslotenheid zat hem dwars. 'Allegra, is Simon niet je vader?' Er viel een lange, lange stilte. Ze zocht een vluchtmiddel, een manier om het hem niet te hoeven vertellen. Ze vond het vreselijk erover te praten, zelfs met hem. Het was te pijnlijk. Ze schudde bedroefd haar hoofd, maar ze keek Jeff nog steeds niet aan. Ze staarde alleen maar uit het raam. 'Mijn moeder is met hem getrouwd toen ik zeven was.' Voor Allegra was dit een verschrikkelijke bekentenis, iets waar ze echt niet over wilde praten en wat ze niet wilde toegeven.

'Daar had ik geen idee van,' zei hij voorzichtig. Hij wilde geen oude wonden openrijten, maar hij ging met haar trouwen en hij wilde haar helpen als hij kon, als dit zo'n pijn deed als haar zwijgen deed vermoeden.

'Mijn "echte" vader is dokter in Boston. Ik haat hem en hij haat mij ook,' zei ze toen ze Jeff eindelijk aankeek. Het was een moeilijk onderwerp om op door te gaan, en hij besloot dat nu niet te doen. Hij raakte alleen haar wang weer teder aan en bij het volgende stoplicht gaf hij haar een kus.

'Wat er ook is gebeurd, ik wil dat je weet dat ik er voor je ben en dat ik van je hou. Niemand zal jou ooit nog kwetsen, Allegra.' Ze had tranen in haar ogen toen ze hem kuste en 'dank je' fluisterde. De rest van de weg naar Malibu legden ze in stilte af.

In Bel Air waren de Steinbergs inmiddels in hun slaapkamer en Blaire keek toe hoe Simon zijn das afdeed.

'Ik hoor dat je vandaag met Elizabeth hebt geluncht,' zei ze koel, terwijl ze deed of ze een tijdschrift doorbladerde, en toen weer opkeek naar haar man. 'Ik dacht dat dat voorbij was.'

'Het is nooit begonnen,' zei hij rustig, terwijl hij zijn overhemd losknoopte en zijn badkamer binnenliep. Maar hij voelde dat ze vlak achter hem was. Ze was hem gevolgd en haar ogen boorden zich in de zijne toen hij zich omdraaide om haar aan te kijken. 'Ik heb je al verteld dat het uitsluitend een zakelijke relatie is.' Hij zei het heel rustig, maar haar schouders zakten af toen ze hem aankeek. Alleen al door naar hem te kijken voelde ze zich oud. Hij lunchte met vrouwen die dezelfde leeftijd hadden als haar dochter, en hij was nog steeds zo knap. En zij voelde zich zo verlept en nauwelijks nog vrouw. Zij had afgedaan, zelfs wat haar werk betrof. En nu was ze de moeder van de bruid. Ze voelde zich stokoud.

'Waaraan werkte je met haar in Palm Springs?' vroeg Blaire zacht.

'Doe dit niet,' zei hij, zich omdraaiend. Hij weigerde dit spel opnieuw met haar te spelen. Dat hadden ze al te vaak gedaan.

'We hebben gewoon gepraat. Dat is alles. We zijn vrienden. Hou erover op, Blaire, in ons beider belang. Dat ben je me toch verschuldigd.'

'Ik ben je helemaal niets verschuldigd,' zei ze met tranen in haar ogen. Ze ging de badkamer uit, draaide zich om en keek hem vanuit de deuropening aan. 'Ga je haar een film aanbieden? Dat zei Allegra.'

'Dat is wat ik tegen haar heb gezegd. We waren gewoon aan het praten. Ze gaat terug naar Engeland.'

'En jij?' vroeg ze triest. 'Neem jij je volgende film in Engeland op?'

'We doen de volgende film in New Mexico,' zei hij, en hij kwam uit de badkamer om zijn armen om haar heen te slaan. 'Ik hou van je, Blaire. Geloof dat alsjeblieft... begin hier alsjeblieft niet steeds weer over... je zult ons allebei kwetsen.' Maar ze wilde hem kwetsen, zo erg als hij haar had gekwetst toen ze een halfjaar geleden ontdekte dat hij een verhouding had met Elizabeth Coleson. Hij was buitengewoon discreet geweest. Niemand anders had het ooit geweten. Maar zij wel. Ze had het per ongeluk ontdekt toen iemand hen in Palm Springs had gezien en dat volkomen argeloos aan haar had verteld. Maar zij had het meteen begrepen. Er liep een koude rilling over haar rug toen ze het hoorde. Hij had het uiteraard ontkend, maar toen ze hen even met elkaar zag praten op een party, wist ze het zeker. Ze zagen eruit als mensen die elkaar geheimen hadden verteld in bed, dat vertrouwelijke samenzweren dat alleen maar in de slaapkamer gebeurt. En toen ze hem weer onder druk zette daarover, had hij gezwegen. Toen wist ze dat ze gelijk had met haar vermoedens.

Allegra wist er niets van. Niemand wist het. Blaire had het nooit aan iemand verteld. Ze hield het voor zich, terwijl haar geest verkilde, zoals vanavond was gebeurd toen Allegra vertelde dat ze hen had gezien.

'Waarom moet je met haar naar een restaurant? Waarom kun je haar niet gewoon op kantoor spreken?'

'Omdat je dan zou denken dat ik met haar naar bed ging. Ik dacht dat het beter was haar in het openbaar te ontmoeten.'

'Het zou nog beter zijn als je haar helemaal niet ontmoette,' zei Blaire. Haar hele lichaam leek in te zakken op dat bed, net als haar ziel. 'Misschien doet het er ook niet meer toe,' zei ze zacht en ze ging naar haar eigen kleedkamer. Hij volgde haar niet. Het was op het ogenblik allemaal zo moeilijk. Ze hadden al maanden niet meer met elkaar gevrijd. Zonder erover te praten waren ze daarmee gestopt toen ze eenmaal wist dat hij een affaire had. Ze dacht dat hij niet meer van haar hield en haar niet meer begeerde, en ze werd ouder.

Hij lag te lezen toen ze in haar nachtpon terugkwam in de slaapkamer, en hij keek haar vriendelijk aan. Hij wist hoeveel pijn het haar had gedaan. Hij had het ontzettend betreurd, maar het was een van die dingen die nou eenmaal gebeurden. Het kon niet meer ongedaan worden gemaakt. Hij wist nu, tot zijn verdriet, dat Blaire het hem nooit zou laten vergeten. En misschien verdiende hij dat. Hij aanvaardde dat zijn lot in haar handen lag en hij wenste altijd dat er een manier was om haar te laten weten hoeveel hij nog steeds van haar hield. Maar ze geloofde hem nooit. Het enige waaraan ze dacht was, afgezien van haar show, Elizabeth Coleson. Hij vroeg zich af of de bruiloft daar verandering in zou brengen en haar weer wat levenslust zou geven. Hij hoopte het.

'Ik ben blij voor Allegra,' zei hij. 'Jeff is een aardige vent. Ik denk dat hij goed voor haar zal zijn.' Blaire haalde haar schouders op. Simon was meer dan twintig jaar ook goed voor haar geweest, en nu was dat allemaal veranderd. Ze waren zo gelukkig geweest, zo verbonden. Ze hadden zichzelf als heel bijzonder gezien, tot de gelukkigen behorend, onberoerd door het noodlot. En toen had het hen ten slotte toch geraakt. Alles was nu anders, en het zou nooit meer hetzelfde worden. Dat wist hij. Zelfs als hij het na Palm Springs beëindigd had. Het was nu te laat.

Blaire stapte in bed en pakte een boek. Het was het nieuwe boek van Jeff. Ze had het een week eerder gekocht, en nu zou hij haar schoonzoon worden. Maar ze kon nu niet aan hem denken, ze kon alleen maar denken aan Simon die weer met Elizabeth Coleson had geluncht. Ze vroeg zich af wat ze nog meer hadden gedaan. Was een lunch in het openbaar niet meer dan een onbeschaamde, geraffineerde dekmantel? Ze draaide zich om en keek naar hem. Hij was in slaap gevallen met zijn bril op, en het boek in zijn hand. Ze lag naar hem te kijken en voelde de pijn waar eens haar liefde voor hem was geweest. Het was nu allemaal zo smartelijk en dat was al maanden zo. Toen ze zijn boek dichtdeed en zijn bril weglegde, vroeg ze zich af of hij ook zo in slaap gevallen was toen hij met Elizabeth Coleson was.

Ze legde haar eigen boek weg en deed het licht uit. Ze begon aan de pijn en de eenzaamheid te wennen. Ze had ermee leren leven, maar ze herinnerde zich maar al te goed hoe het vroeger was geweest, voor de dingen tussen hen veranderden. Terwijl ze herinneringen ophaalde uit het verleden, dwong ze zichzelf aan Allegra's bruiloft te denken. Misschien hadden zij meer geluk dan zij en Simon hadden gehad. Misschien zou het noodlot hen nooit raken. Ze hoopte dat voor hen toen ze in stilte voor haar dochter bad.

13

De hele week nadat ze zich hadden verloofd had Allegra het gevoel dat ze op kantoor door een orkaan was getroffen. Praktisch iedereen die ze vertegenwoordigde had een of ander probleem, een nieuw contract dat afgesloten moest worden of een overeenkomst die hun was aangeboden en die onderzocht moest worden. Het leek wel of iemand ergens de sluizen had opengezet en probeerde haar te verdrinken.

Toen Jeff zijn eigen moeder belde om haar te vertellen dat ze verloofd waren, werd het alleen maar ingewikkelder. Het enige wat ze te zeggen had was dat het haar nogal overijld leek aangezien ze hem nog niet eerder over haar had horen praten, en dat ze hoopte dat hij er geen spijt van zou krijgen. Ze had een paar minuten met Allegra gesproken en ze zei tegen Jeff dat ze hoopte dat ze een paar dagen naar New York zouden komen, zodat ze haar kon leren kennen.

'We zouden echt voor mei moeten gaan, voor ze met de opnames beginnen,' zei hij nadat ze met zijn moeder hadden gesproken, maar Allegra had geen idee wanneer dat zou moeten gebeuren. Ze had het nog steeds veel te druk op kantoor. Maar ze beloofde hem dat ze in de komende weken zouden gaan, wat er ook gebeurde.

Wat ze die week niet deed, met het excuus dat ze het daar te druk voor had, was haar vader bellen. Jeff vermeed het er bij haar op aan te dringen, maar uiteindelijk had ze uit zichzelf verteld dat haar ouders gescheiden waren en dat er een hoop verbittering was tussen hen beiden. Ze had hem in de laatste twintig jaar maar een paar keer gezien, en die ontmoetingen waren nooit prettig geweest. Hij scheen haar verantwoordelijk te houden voor de daden van haar moeder. 'Hij vertelt me altijd hoeveel ik op haar lijk, hoe verwend we zijn en hoe sterk hij ons "Hollywood-leventje" afkeurt. Hij doet alsof ik een gogo-danseres ben in plaats van advocaat.'

'Misschien kent hij het verschil niet.' Jeff probeerde er een beetje humor in te brengen, maar het was hem duidelijk dat Allegra daar nu niet gevoelig voor was. Zijn eigen moeder was ook niet overdreven dol op Hollywood en alles wat het volgens haar vertegenwoordigde. Ze was zeer wantrouwig over wat hij daar deed. Maar de situatie met Allegra's vader klonk heel wat ernstiger. Bovendien kreeg hij de indruk dat er meer was dan ze hem vertelde. Maar Jeff besloot dat ze het hem wel zou zeggen als ze eraan toe was. Hij vroeg zich echter wel af of dit er de oorzaak van was dat ze voorheen altijd relaties met moeilijke mannen had gehad. Haar vader had haar afgewezen, misschien zocht ze mannen op die hetzelfde zouden doen. In dat geval zou ze ernstig teleurgesteld worden in Jeff, hij was niet van plan haar af te wijzen.

In tegendeel, hij hield van hun rustige dagen, hun middagen in bed, hun zeldzame luie ochtenden. Het weekend nadat ze het haar ouders hadden verteld, waren ze eindelijk een avond rustig thuisgebleven. En zaterdag waren ze zelfs naar de bioscoop geweest. Ze waren meteen naar bed gegaan toen ze thuiskwamen - ze konden het nooit laten om te vrijen - en ze sukkelden net in elkaars armen in slaap toen de telefoon ging.

Jeff was geneigd het te negeren, maar dat kon Allegra niet. Ze was er altijd van overtuigd dat er een of andere gigantische crisis was die ze moest oplossen voor een van haar cliënten. En toegegeven, soms was dat ook zo, maar meestal was het een verkeerd nummer.

'Hallo?' zei ze met een slaperige stem, en er viel even een stilte. Ze wilde al ophangen toen ze een snik hoorde. 'Hallo?' zei ze weer, en ze fronste haar wenkbrauwen terwijl ze wachtte. 'Wie is daar?' Weer een lange stilte, toen nog een snik, en toen zei een verstikte stem aan de andere kant: 'Carmen.'

'Ben je wel in orde?' Was er een ongeluk gebeurd? Was er echt iets mis? Was ze gewond? Had Alan haar verlaten? Wat kon er in vredesnaam gebeurd zijn? 'Carmen, zeg wat,' zei ze en ze probeerde niet geïrriteerd te klinken, terwijl Jeff aan zijn kant van het bed kreunde. Elke keer als Carmen en Alan ruzie hadden belde Carmen haar op, altijd hysterisch, en Jeff vond het niet leuk. Hij was bijzonder op hen gesteld, maar hij vond niet dat het Allegra's werk was om hun echtelijke probleempjes op te lossen. Tenslotte had iedereen die weleens, en de meeste mensen belden dan niet hun advocaat in de verwachting dat die het wel op zou lossen.

'Hij gaat weg,' lukte het Carmen eindelijk uit te brengen, en ze verviel weer in een nieuwe serie snikken, en Allegra kon iemand op de achtergrond horen roepen.

'Wat is er aan de hand?' vroeg Allegra en ze probeerde haar te kalmeren via de telefoon, maar dat lukte niet. 'Gaat hij weg bij jou?'

'Ja, hij gaat weg.' Ze snakte naar adem, en toen werd de telefoon uit haar hand genomen en kwam Alan aan de lijn; hij klonk kwaad en uitgeput.

'Ik ga níet bij haar weg, godallemachtig. Ik ga naar Zwitserland om een film te maken, en ik kom niet om het leven en ga ook geen verhouding beginnen,' herhaalde hij voor de zoveelste keer die avond. 'Ik ga om te werken, dat is alles. En als het voorbij is, kom ik weer thuis. Het is mijn werk.' Daarmee gaf hij de telefoon terug aan zijn hysterische vrouw, die alleen maar nog harder huilde.

'Maar ik ben zwanger.'

Allegra zuchtte. Ze snapte het nu. Carmen wilde niet dat hij wegging om de film te maken. Maar hij had een contract, en een heel royaal contract bovendien. Hij moest wel. 'Kom op, Carmen, wees redelijk. Hij moet dit doen. Je kunt erheen vliegen en hem bezoeken voor je in juni begint te werken. Ga desnoods nu. Je kunt daar dan een maand blijven voor de repetities beginnen.' Het gesnotter hield plotseling op en het was stil.

'Dat zou ik kunnen doen, hè? O god, dank je, Allegra. Ik hou van je.' Misschien deed ze dat wel, maar Allegra was er niet zo zeker van dat Alan net zo opgetogen zou zijn. Carmen kon ontzettend plakkerig zijn en iemand hoorndol maken als ze dat wilde. 'Ik bel je morgen,' zei Carmen gehaast en ze gooide letterlijk de telefoon op de haak. Allegra schudde haar hoofd, deed het licht uit en ging weer naar bed, maar Jeff mopperde in zijn kussen toen ze lekker tegen hem aan kroop.

'Je moet die mensen vertellen dat ze moeten ophouden met je om de vijf minuten te bellen alsof je een telefonische hulpdienst bent. Het is belachelijk. Ik begrijp niet hoe je daar tegen kunt.'

Allegra wist dat het hem echt dwarszat, maar hij vatte het heel sportief op. Hij wist dat haar cliënten het al jaren deden. Carmen zeker, en de vrouw van Bram Morrison, en zelfs Bram als hij daar behoefte aan had. Malachi belde elke keer als hij stoned of dronken was en in de veronderstelling verkeerde dat hij iets briljants had bedacht, en uiteraard als hij in de problemen zat. Zelfs Alan deed het. En de anderen ook. Dat was wat advocaten in L.A. deden, en als die mensen niet hun advocaat belden, belden ze hun agent.

'Het hoort er nou eenmaal bij, Jeff. Dat verwachten ze van me, en dat is ze moeilijk af te leren.'

'Het is neurotisch. Wat is er eigenlijk gebeurd? Hadden ze weer ruzie? Dit gaat op een heel lang huwelijk lijken, als we elke keer dat ze ruzie maken over wie de vuilnisbak buiten zal zetten, midden in de nacht worden gebeld.' In werkelijkheid moest hun .huisvuil vermalen worden en achter een combinatieslot opgeborgen worden, zodat niemand het kon stelen. 'Als jij het niet tegen haar zegt, doe ik het.'

'Ze wil niet dat Alan volgende week naar Zwitserland gaat. Ze wil dat hij thuisblijft bij haar en de baby.'

'Er is nog geen baby,' zei Jeff, die zich nu nog meer aan haar ergerde dan eerst. 'Dat is echt achterlijk. Ze is tien minuten zwanger en ze verwacht dat hij de komende negen maanden thuisblijft?'

'Alleen maar zeven en driekwart. Ze is al vijf weken in verwachting.' Jeff kreunde weer en Allegra lachte. Het was inderdaad dwaas. Maar voor Carmen was het bittere ernst.

'Misschien zou je je op antitrustwetten moeten gaan toeleggen,' stelde hij voor, en hij besloot toen de gelegenheid niet voorbij te laten gaan, aangezien ze nu toch alle twee klaarwakker waren. Hij draaide zich om naar Allegra en begon serieuze avances te maken. Dat bracht hem tenminste weer in een goed humeur. En toen ze deze keer in slaap vielen, werden ze niet meer gestoord.

De week daarop werden ze allemaal afgeleid door de oscars, en Carmen was bezig met plannen maken voor hun reis. Ze zouden twee dagen later vertrekken. Zij en Alan waren allebei genomineerd, maar geen van beiden verwachtte dit jaar te zullen winnen. Het was echter goed voor hun carrière om genomineerd te zijn, hoewel Carmen totaal geen interesse in haar carrière leek te hebben. Het enige dat ze op dit moment belangrijk vond was de baby, en Alan natuurlijk.

Allegra en Jeff ontmoetten haar ouders bij de ceremonies, en Simons film won vijf prijzen, waaronder die voor de beste film, tot grote vreugde van Allegra. Haar moeder leek ook heel blij voor hem, maar Allegra merkte weer een gespannenheid bij haar op. Ze wist niet of het kwam door de toestand waarin haar show verkeerde, of gewoon door haar stemming, of door Allegra's eigen verbeelding. Het was iets dat ze eigenlijk meer voelde dan zag, en ze probeerde het uit te leggen toen ze er met Jeff over sprak, maar die zwoer dat hij het niet zag.

'Ze ziet er ontsteld, of bezorgd of treurig of zoiets uit,' zei Allegra met overtuiging.

'Misschien voelt ze zich niet goed. Ze zou ziek kunnen zijn,' zei hij, en Allegra zag er nog bezorgder uit.

'Ik hoop van niet.'

Zoals voorspeld was, wonnen Alan en Carmen geen oscar, maar dat schenen ze allebei niet erg te vinden.

Blaire was geheel zichzelf toen ze Allegra na de ceremonie vroeg of ze haar vader al had gebeld over de bruiloft.

'Nee, mam, nog niet,' zei ze met opeengeklemde lippen. Allegra had een nauwsluitende zilveren jurk aan die als gegoten om haar lichaam sloot en ze zag er fantastisch uit.

Het laatste wat ze wilde was over haar vader praten en of ze hem al dan niet had gebeld.

'Ik moet het weten voor de uitnodigingen,' zeurde haar moeder weer, en Allegra rolde met haar ogen.

'Oké, oké, ik bel hem wel.' Toen bedacht ze zich. 'Waarom bel jij hem niet om te vragen of hij op de uitnodiging wil staan? Voor mij hoeft het echt niet. Simon is mijn vader. Ik heb geen behoefte aan die vent met al zijn waardeloze geouwehoer. We kunnen hem toch ook gewoon níet bellen, dan kondigen jullie twee het aan. Ik gebruik die naam niet eens meer, dus wat maakt het uit?' De mensen kenden haar alleen als Allegra Steinberg, hoewel Simon haar nooit officieel had kunnen adopteren. Blaire had het onderwerp nooit bij Allegra's echte vader, Charles Stanton, aan willen snijden. Allegra Stanton had altijd wel goed geklonken, maar niet voor Allegra. 'En ik ga niet aan zijn arm over het middenpad lopen, als je dat maar weet. Dat doe ik met papa.' Maar voor Blaire iets terug kon zeggen werden ze door de pers en de mensen die de winnaars gingen feliciteren van elkaar gescheiden.

Later, toen de menigte een beetje was uitgedund, zag Allegra Dame Elizabeth Coleson naar haar vader gaan om hem te feliciteren. Ze stonden temidden van een groep mensen gezellig te babbelen, en Blaire stond een eindje verderop met vrienden te praten. Maar Allegra zag dat ze over haar schouder naar Simon keek en dat ze er gespannen uitzag. Allegra begon zich af te vragen of Jeff misschien gelijk had dat haar moeder zich niet goed voelde.

Na afloop gingen ze allemaal naar verschillende party's. Allegra en Jeff gingen meteen na de uitreiking naar een party van Sherry Lansing, boven in de bistro, en toen naar een party bij Spago. Geen van alle was zo goed als de party's die Irving Lazar vroeger gaf, maar ze amuseerden zich prima. Twee dagen later vertrokken Carmen en Alan naar Zwitserland met een berg koffers, tassen, kledingzakken en dozen. Het leek wel een rondreizend circus dat de stad verliet, maar temidden van dat alles stond een zielsgelukkige Carmen. Ze ging met hem mee.

'Vergeet niet op tijd terug te zijn,' waarschuwde Allegra haar nadat ze hen naar het vliegveld had gebracht. Alan stond geïrriteerd te kijken naar de hoeveelheid spullen die Carmen had meegebracht, en de pers, die zoals altijd na een tip was verschenen, droeg in hoge mate bij tot de irritatie over een toch al chaotisch vertrek.

De vipagenten van de luchtvaartmaatschappij en Allegra kregen hen eindelijk in het toestel, en ze liet Alan nog een paar documenten tekenen die ze had meegebracht. Ze reed in alle rust in de limousine terug naar de stad, en ze had zelfs tijd om Jeff te bellen. Heerlijk.

'Hoe ging het?' vroeg Jeff toen ze hem belde.

'Ongelooflijk, zoals altijd.'

'Hadden ze de synthetische pakken aan en de pruiken op? Hadden ze eigenlijk moeten doen.'

'Je hebt gelijk, dat hadden ze moeten doen,' zei ze lachend. 'Alan droeg een soort beer die Carmen altijd overal mee naartoe neemt, en zij was gekleed in een parka van sabelbont en een stretchpak dat werkelijk oogverblindend was. Ik wou nog steeds dat we in Vegas konden trouwen zoals zij hebben gedaan.'

'Ik ook. Nu we het daar toch over hebben,' zei hij voorzichtig, 'Ik heb mijn moeder vandaag gesproken. Ze wil echt dat we naar New York komen om haar te bezoeken. Ik zou dat graag doen voor ik met de film begin.' Dat was over twee weken en ze kon zich niet voorstellen hoe. Ze was bezig met de allerlaatste details voor de tournee van Bram Morrison. En alleen al het controleren van de veiligheidsmaatregelen en hun contracten en wettelijke verplichtingen was een overweldigende klus. Ze had inmiddels ook Jeffs vriend van Harvard, Tony Jacobson ontmoet, die de coproductie samen met hem deed. Ze wist dat Tony en Jeff alle twee nog een berg werk te verzetten hadden voor de opnames begonnen. Ze kon zich niet voorstellen hoe een van hen naar het oosten kon gaan, zelfs niet om zijn moeder te ontmoeten.

'Ik zou niet weten hoe, Jeff... maar ik doe mijn best. Dat beloof ik.'

'Ik heb tegen haar gezegd dat we het laatste weekend van april zouden komen.' Hij hield zijn adem in, bad dat ze zou instemmen. Zijn moeder was al verbolgen over het feit dat hij Allegra ten huwelijk had gevraagd voor zij haar had ontmoet. 'Kun je dat doen?'

'Ik zal het doen, ik zal het doen.' Het was twee dagen voor het eerste concert van Brams tournee. Gelukkig was het hier, maar het zou toch nog een hele heksentoer worden.

'We gaan gewoon voor het weekend, voor één dag als je dat liever wilt.' Hij was bereid alles te doen om het haar naar de zin te maken, maar het betekende veel voor hem, en dat kon ze hem niet weigeren. Hij was vanaf het moment dat ze elkaar hadden ontmoet alleen maar hulpvaardig en vol begrip voor haar geweest. Dit was ze hem wel verschuldigd. 'Als je dat wilt, kunnen we op de terugweg een stop maken in Boston en je vader opzoeken,' stelde Jeff voor. Hij probeerde onpartijdig te zijn, maar er viel meteen een stilte.

'Charles Stanton is mijn vader niet.' Hij wilde nog steeds ontzettend graag weten waarom niet, en ze had het hem nog steeds niet verteld. Maar haar opmerking gaf hem de kans om het 's avonds te vragen, toen ze samen aan het koken waren. Ze hadden het nu helemaal onder de knie. Hij deed het vlees, en zij alles wat er verder bij hoorde. Zij was goed in het klaarmaken van groente en salades en al die lekkere, decoratieve hapjes, en hij maakte graag steaks en koteletjes en kip klaar.

Toen hij zijn vraag herhaalde viel er, zoals gewoonlijk, een lange stilte.

'Zal ik het maar niet meer vragen?' zei hij. Twee weken lang, vanaf het moment dat hij voor het eerst van zijn bestaan had gehoord, had ze de vraag ontweken. 'Maar ik wil eigenlijk wel graag weten waarom het zo traumatisch was. Misschien moeten we het toch uitpraten. Wat vindt je therapeute ervan? Heb je het haar gevraagd?' vroeg hij redelijk, en Allegra knikte.

'Ze zei dat ik het je moest vertellen.' Weer was er een lange stilte terwijl ze rijst en broccoli op zijn bord schepte, waar Jeff een moot gegrilde vis naast legde. Het zag er heel aanlokkelijk uit. Ze had ook nog knoflookbrood en een kleine salade gemaakt.

'Voila!' zei hij met een sierlijk gebaar toen ze gingen zitten, en Allegra glimlachte vreugdeloos tegen hem. Ze dacht aan Charles Stanton. En of hij haar gedachten kon lezen vroeg hij zacht: 'Waarom haat je hem zo, Allie? Wat heeft hij jou of je moeder aangedaan?' Jeff vermoedde dat het nogal erg moest zijn. Maar ze haalde haar schouders op en begon in haar eten te prikken. 'Hij heeft niet echt iets gedaan... toen... Het is meer wat hij daarna niet heeft gedaan... Ik had een broer die Patrick heette... Paddy.' Ze glimlachte en keek Jeff aan. 'Hij was mijn held. Hij was vijf jaar ouder dan ik. Hij deed alles voor me... Ik was zijn prinsesje. De meeste broers slaan hun zusjes in elkaar...

Paddy heeft dat nooit gedaan. Hij maakte mijn poppen als ze stuk waren, hij trok me mijn wanten aan, hij knoopte mijn veters dicht, tot...' Er sprongen tranen in haar ogen, dat gebeurde altijd als ze over Paddy praatte. Ze had nog een foto van hem. Ze bewaarde hem in een afgesloten la in haar kantoor. Ze kon hem niet op haar bureau zetten, dat kon ze niet verdragen. Het deed nog steeds te veel pijn na bijna vijfentwintig jaar. 'Hij stierf toen ik vijf was,' zei ze met verstikte stem. 'Hij had een zeldzame vorm van leukemie, die ze in die dagen niet konden genezen. Tegenwoordig lukt het trouwens ook niet altijd. Hij wist dat hij ging sterven. Hij zei altijd tegen me dat hij naar de hemel ging en daar op me zou wachten.' Haar ogen sprongen weer vol tranen en Jeff hield op met eten en stak zijn hand naar haar uit.

'Ik vind het heel erg voor je.' Hij voelde een brok in zijn keel toen hij dat zei.

Ze knikte, maar ging verder nu ze eenmaal begonnen was. Misschien had dokter Green gelijk. Het was beter het hem te vertellen en het achter de rug te hebben. 'Ik smeekte hem altijd me niet in de steek te laten. Maar hij zei dat hij wel moest. Hij was zo ziek op het eind. Dat herinner ik me nog. Ze zeggen altijd dat je je heel weinig kunt herinneren van toen je vijf was, maar ik herinner me alles over Paddy. Ik herinner me de dag dat hij stierf.' Ze verslikte zich in de woorden maar ging toch verder, en Jeff gaf haar een papieren servetje. Ze glimlachte tegen hem door haar tranen heen, en ze wilde dat hij haar broer had kunnen leren kennen. Ze wenste dat hij nog zou leven. Dat had ze heel vaak gewenst.

'Ik denk dat mijn vader een beetje gek werd of zo toen hij stierf. Hij had blijkbaar op het einde nog geprobeerd hem te behandelen. Ik wist dat niet, mam heeft me dat later verteld. Maar hij kon niets doen. Niemand kon dat. Maar het was mijn vaders specialisme en het maakte hem gek dat hij hem niet kon helpen. Hij dacht nooit zoveel aan mij, misschien omdat ik nog zo jong was, of omdat ik een meisje was, of... ik weet niet... ik herinner me niet veel van hem, alleen van Paddy. Mijn vader was er eigenlijk nooit, hij werkte altijd. En toen ging mijn broer dood en stortte hij in. Hij reageerde het af op mijn moeder. Hij schreeuwde constant tegen haar en gaf haar overal de schuld van. En op de een of andere manier dacht ik, zoals alle kinderen doen, dat het mijn schuld was. Ik dacht dat ik iets vreselijks had gedaan waardoor Paddy gestorven was en mijn vader ons haatte. Alles wat ik me herinnerde was zijn getier.

Het ging ongeveer een jaar zo door. Ik denk dat hij veel dronk. Mijn ouders hadden voortdurend ruzie, hun hele huwelijk ging eraan kapot. Ik verstopte me 's avonds altijd huilend in de kast zodat ik ze niet hoorde ruziën.'

'Het klinkt afschuwelijk,' zei Jeff vol medeleven.

'Dat was het ook. Uiteindelijk begon hij haar te slaan. Ik was altijd bang dat hij mij zou slaan, en ik voelde me altijd schuldig omdat ik hem niet liet ophouden, maar ik kon niets doen.

Ik bleef maar denken dat dat allemaal niet gebeurd zou zijn als Paddy niet gestorven was, maar misschien ook wel. Hij begon mijn moeder overal de schuld van te geven, hij zei zelfs dat het haar schuld was dat Paddy gestorven was en toen zei zij dat ze bij hem wegging. Hij zei tegen haar dat als ze dat deed, hij zijn handen van ons zou aftrekken en dat we zonder hem zouden verhongeren op straat. Mijn moeder had geen familie en ik denk dat ze ook niets had gespaard. Een hele tijd later vertelde ze me dat ze een plan had, en dat ze korte verhalen naar tijdschriften was gaan sturen. Ze had een paar duizend dollar gespaard. En op een avond toen hij haar in elkaar had geslagen, pakte ze me op en zijn we vertrokken. Ik herinner me dat we in een hotel waren waar het erg koud was, en ik herinner me ook dat ik honger had en dat ze donuts voor me kocht. Ze was waarschijnlijk als de dood om te veel geld uit te geven.

Ik geloof dat we ons daar een tijdje verstopt hebben. Hij heeft ons nooit gevonden, maar ze is met mij naar zijn praktijk gegaan om met hem te praten. Iedereen in de praktijk gedroeg zich alsof hij een soort god was en hij had een hoge functie aan de medische faculteit van Harvard. Niemand wist dat hij mijn moeder sloeg, ze wisten nergens van. Ze hadden alleen medelijden met hem vanwege Paddy.

Mam vertelde hem dat ze weg wilde gaan, en hij zei dat hij dan geen van ons beiden ooit nog wilde zien, en dat ik wat hem betrof ook dood mocht gaan. Hij zei dat als we weggingen, ik zijn dochter niet meer zou zijn.' Haar ogen stonden weer vol tranen en Jeff bleef haar hand vasthouden, maar hij zei niets. 'Dat is wat hij zei, ik was zijn dochter niet meer. En mam zei dat we toch weg zouden gaan. Toen we zijn praktijk verlieten, zei hij dat we allebei dood waren. Daarna bleef ik wachten tot ik dood zou gaan. Hij heeft me niet gedag gezegd of gekust of iets dergelijks. Hij deed alsof hij ons haatte. Ik denk dat hij mijn moeder toen haatte, en dat ik voor zijn gevoel gewoon deel van haar uitmaakte. Mijn moeder zei dat hij na verloop van tijd wel van gedachten zou veranderen, en dat ik altijd zijn dochter zou blijven. Ze zei dat hij zo onredelijk was omdat hij zoveel verdriet had over Paddy's dood. Ze vertelde me dat we naar Californië gingen. We zijn met de bus gegaan, en van tijd tot tijd belde ze hem op, maar hij wilde nooit met haar praten en legde zelfs de telefoon op de haak.

Toen we in Los Angeles waren begon ze meteen voor de televisie te schrijven. Ik denk dat ze mazzel heeft gehad, ze vonden dat wat ze schreef echt goed. Ze vertelde haar verhaal een keer, ik was erbij, aan een man van de omroep en die moest ervan huilen. Ik denk dat hij haar veel werk heeft bezorgd. Toen we hier een maand of zes waren ontmoette ze Simon. Ik was toen zeseneenhalf. We zijn vlak na mijn zesde verjaardag uit Boston vertrokken. Op mijn verjaardag zaten we in dat ijskoude hotel, zonder taart en zonder cadeautjes. Papa heeft me niet gefeliciteerd of me gebeld. Maar na alles wat er in dat laatste jaar met ons was gebeurd, had ik het gevoel dat ik ook niets verdiende. Ik dacht dat alles mijn schuld was, maar ik wist niet precies waarom. Ik dacht gewoon dat het mijn schuld was.

Jarenlang heb ik mijn vader geschreven en hem gevraagd ons te vergeven, en hij heeft nooit teruggeschreven. Ten slotte schreef hij wel. Hij zei dat wat mijn moeder had gedaan schandelijk en onvergeeflijk was, dat ze hem nooit had mogen verlaten. Hij zei dat ze als een hoer naar Hollywood was gegaan en dat ik een zondig en losbandig leven leidde in Californië en dat hij me niet meer wilde kennen. Ik heb die brief verscheurd om hem niet meer te hoeven zien, en ik heb wekenlang gehuild. Maar tegen die tijd was Simon al als een vader voor me. Uiteindelijk heb ik Charles Stanton maar opgegeven.' Ze sprak nooit meer over hem als haar vader. 'Hij kwam me opzoeken, ik denk dat hij toevallig in Californië moest zijn, toen ik een jaar of vijftien was. Hij belde me om de een of andere reden, en ik wilde hem zien. Ik was nieuwsgierig naar hem. Ik wilde zien hoe hij op dat moment was. Maar het was alleen maar meer van hetzelfde. We hebben samen theegedronken in het Bel Air. Mam had me daar afgezet, en het enige wat hij deed was een hoop afschuwelijke dingen zeggen over haar. Hij heeft helemaal niet naar mij gevraagd, of gezegd dat hij het jammer vond dat hij me tien jaar lang niet had gezien, of dat het hem speet dat hij me niet geschreven had. Hij zei alleen dat ik zoveel op mijn moeder leek en dat hem dat speet. Hij zei dat zij en ik hem heel onrechtvaardig hadden behandeld en dat we daar nog weleens voor zouden boeten. Het was een afschuwelijke middag en ik ben hardlopend naar huis gegaan. Ik heb niet eens gewacht tot mam me ophaalde. Ik wilde alleen maar weg van hem. En ik hoorde niets meer van hem tot ik zo stom was hem zeven jaar later uit te nodigen voor de uitreiking van mijn collegediploma. Hij kwam zowaar naar Yale, en hij viel weer helemaal over me heen, maar ik had inmiddels schoon genoeg van dat gedoe. Ik heb hem verteld dat ik hem nooit meer wilde zien nadat hij mijn moeder daar ook nog had beledigd.

Hij heeft me een keer een kerstkaart gestuurd, God mag weten waarom, en ik heb hem teruggeschreven en verteld dat ik op de universiteit zat en rechten studeerde. Ik heb nooit meer iets van hem gehoord. Hij heeft me volkomen aan mijn lot overgelaten en me afgewezen. Mijn moeder mag hem dan verlaten hebben in Boston, maar ik was nog steeds zijn dochter. Hij hoefde me niet helemaal uit zijn leven te verwijderen, maar dat deed hij wel. Ik heb nog heel lang de obsessie gehad dat ik hem wilde zien, iets van hem wilde horen, achter hem aan wilde lopen. Maar daar ben ik nu overheen. Het interesseert me geen barst meer. Het is over. Hij is verdwenen, hij is niet mijn vader. En nu wil mijn moeder hem op de invitatie voor onze bruiloft zetten. Niet te geloven. Maar mijn naam komt niet op dezelfde pagina als de zijne, dat kan ik je wel vertellen. Hij is niét mijn vader. Dat wil hij ook niet zijn. Het enige fatsoenlijke dat hij voor me had kunnen doen, was me helemaal los te laten zodat Simon me kon adopteren. Toen ik hem daar om vroeg, die middag in het Bel Air toen ik vijftien was, zei hij dat dat grof en beledigend was en dat hij dat nooit zou doen. Die man is echt een egoïstische rotzak, en het kan me niet schelen hoe achtenswaardig hij is, of wat een goede dokter hij is, als mens is hij waardeloos. En hij is mijn vader niet meer.' Hij had haar emotioneel in de steek gelaten en daar had ze bijna vijfentwintig jaar onder geleden. Ze kon het hem nog niet vergeven, en ze betwijfelde of ze dat ooit zou kunnen.

'Ik begrijp waarom je zo over hem denkt, Allie. Waarom zou je hem uitnodigen voor de bruiloft? Dat hoef je helemaal niet.' Hij had zo'n medelijden met haar na alles wat hij had gehoord. Hij wist dat ze een goed leven en een veel gelukkigere jeugd had gehad in het huis van Simon Steinberg. Maar het vroege verlies van haar broer, en de afwijzing van haar natuurlijke vader hadden haar duidelijk heel erg bezeerd. Jarenlang had ze mannen uitgezocht die haar afwezen, met als doel het verhaal te continueren. Maar eindelijk, na jarenlange hulp van dokter Green, had ze het patroon doorbroken.

'Mijn moeder vindt dat ik hem erbij moet laten zijn. Dat is toch niet te geloven, hè? Ik vind dat ze gek is. Ze probeert mij op te zadelen met haar oude schuldgevoel, wat haar relatie met hem ook geweest mag zijn al die jaren geleden, en ze verwacht dat ik dat met me meedraag. En dat zal ik niet doen. Voor mijn part valt hij dood op mijn stoep, ik wil hem niet op onze bruiloft.'

'Vraag hem dan niet,' zei Jeff eenvoudig.

'Zeg dat tegen mam. Ze maakt me hier gek mee. Ze blijft maar vragen of ik hem al heb gebeld. Ik heb haar al gezegd dat ik dat niet ga doen.'

'Wat vindt Simon ervan?'

'Ik heb het hem niet gevraagd, maar hij is altijd zo ontzettend redelijk en fair. Daarom heb ik mijn vader ook uitgenodigd voor mijn diploma-uitreiking. Simon zei steeds dat het niet fair zou zijn hem niet uit te nodigen en dat hij zo trots op me zou zijn. Maar het kon hem geen barst schelen. Hij kwam en beledigde iedereen, zelfs Sam, en die was toen nog maar tien. Scott had op het eerste gezicht al een hekel aan hem. Hij heeft nooit begrepen wie het was. Mam en Simon mochten het van mij niet aan hem vertellen. Ze zeiden gewoon dat het een oude vriend was. Nu weten ze het, maar ik heb nooit aan hen toegegeven dat Simon niet mijn vader was. Ik was altijd bang dat het een tweederangs burger van me zou maken en dat ze dan niet meer zoveel van me zouden houden. De waarheid is dat Simon mij nooit anders heeft behandeld dan de anderen. Misschien zelfs wel beter.' Ze glimlachte, zuchtte toen en begon weer in haar vis te prikken. Toen keek ze Jeff weer aan. 'Ik heb heel veel geluk gehad, behalve dan in de beginjaren.' Maar die hadden haar duidelijk getraumatiseerd, en het had jaren gekost om er weer bovenop te komen. 'Wat vind jij dat ik moet doen?' vroeg ze Jeff ronduit.

'Wat je maar wilt,' zei hij opnieuw met klem, 'het is ónze bruiloft. Je moet doen wat jij wilt, niet wat je moeder vindt dat je moet doen.'

'Ik denk dat ze zich soms nog schuldig voelt dat ze hem heeft verlaten, en dat ze een gebaar wil maken om hem een beter gevoel te geven. Maar ik ben hem niets verschuldigd, Jeff. Hij heeft zich nooit ofte nimmer fatsoenlijk tegenover mij gedragen.'

'Natuurlijk ben je hem niets verschuldigd. Ik denk dat ik je moeder zou vertellen om hem niet op de invitaties te zetten,' zei Jeff kordaat.

'Ik ben het met je eens,' zei ze, opgelucht dat hij het tenminste begreep. 'En het kan me niet schelen dat het correct is om hem er wel op te zetten. Hoe correct is hij tegenover mij geweest de laatste vijfentwintig jaar?'

'Is hij nooit hertrouwd?' Jeff was nieuwsgierig. Het was op een bepaalde manier voor alle betrokkenen een tragisch verhaal. Ze moesten allemaal kapot geweest zijn van de dood van haar broer, zo erg dat ze er niet meer bovenop kwamen.

'Hij is nooit hertrouwd,' zei Allegra. 'Wie zou hem willen hebben?'

'Het kan zijn dat hij niet meer zo gestoord is als toen, weet je. Dat alles klinkt behoorlijk traumatisch.'

'Dat waren mijn vroege kinderjaren ook.' Ze ging met een zucht achteroverzitten, opgelucht dat het allemaal uitgesproken was.

'Hoe dan ook, je kent nu al mijn duistere geheimen. Ik ben dus eigenlijk Allegra Charlotte Stanton, maar als je me ooit zo noemt, vermoord ik je. Steinberg bevalt me uitstekend,' zei ze.

'Mij ook,' zei hij, nog in gedachten bij haar verhaal. Hij liep om de tafel heen en kuste haar.

Ze aten geen van beiden hun bord leeg die avond, en ze gingen een lange strandwandeling maken om over haar vader te praten. Allegra had het gevoel dat er een zware last van haar was afgenomen. Ze was blij dat Jeff op de hoogte was van haar kindertijd. En op de een of andere manier, hoewel ze in een bepaald opzicht nog kwaad op hem was, kon ze nu over haar vader praten, het kon haar niet meer zoveel schelen. Ze had Jeff, en haar eigen leven. Eindelijk begon ze te genezen.

Toen ze weer thuis waren dronken ze nog een glaasje wijn op de veranda, het was een prachtige avond. Het was al na middernacht toen de telefoon ging.

'Niet opnemen,' smeekte Jeff, maar dat kon ze gewoon niet. 'Of iemand heeft last van zijn aambeien, of ze zitten in de gevangenis. En wat het ook is, ze zullen verwachten dat jij het oplost.'

'Ik kan het niet helpen. Het is mijn werk, en misschien hebben ze me echt nodig.' Maar het was geen cliënt, het was Sam die vroeg of ze elkaar de volgende dag konden ontmoeten.

Allegra was verbaasd over het telefoontje, maar niet zo heel erg. Zo af en toe nam Sam contact met haar op, meestal als ze Allegra's hulp nodig had om haar ouders van iets te overtuigen.

'Heb je ruzie gehad met mam?' vroeg Allegra met een glimlach.

'Nee, die heeft het druk met tegen iedereen te schreeuwen over de tuin en de keuken. Het is een wonder dat ze nog geen hartaanval heeft gekregen,' zei Sam vreugdeloos. Haar moeder was de laatste tijd erg vervelend.

'Om nog maar niet te spreken van de bruiloft,' voegde Allegra eraan toe.

'Ja, ik weet het,' zei Sam, en ze klonk weer serieuzer. 'Waar zullen we afspreken?'

'Waar gaat het over?' Allegra wilde het alvast weten. 'Een contract voor je modellenwerk of zoiets?'

'Ja...' zei Sam cryptisch, 'zoiets.'

'Ik haal je om twaalf uur af. Jeff gaat lunchen met Tony Jacobson, zijn coproducer. We kunnen naar iets leuks gaan, naar The Ivy of Nate 'n Al's.'

'Laten we ergens heen gaan waar we kunnen praten,' zei Sam rustig, en Allegra glimlachte om haar zusje.

'Oké. Dit klinkt serieus. Het moet de liefde zijn.'

'Dat is het ook,' zei Sam mistroostig.

'Nou, daar word ik beter in, maar eigenlijk denk ik dat ik gewoon mazzel heb gehad. Ik zal doen wat ik kan.'

'Bedankt, Al,' zei haar zusje en Allegra herhaalde haar belofte om haar zondag om twaalf uur op te pikken. Ze was vertederd dat Sam haar had gebeld.

'Zijn er ook mensen die ons op normale tijden bellen?' mopperde Jeff, toen Allegra hem over Sams telefoontje vertelde.

'Ze klonk nogal van streek. Ze heeft vast een nieuw vriendje.'

'Het is tenminste familie,' zei hij toegeeflijk. Dat kon hij nog begrijpen, heel wat beter dan Malachi O'Donovan die belde uit een of andere dronkenmanscel.

'Vind je het vervelend als ik morgen met haar ga lunchen?' vroeg Allegra toen ze een paar minuten later naar bed gingen. Hij had gewild dat ze meeging met hem en Tony. En ze mocht Tony heel graag. Hij was een echt 'oostkust-type' en heel intelligent. Hij kwam uit New York, en zijn vader was een van de grootste beleggingsbankiers van Wall Street. Hij had hen geholpen financiers voor de film te krijgen, en had hun belangrijke adviezen gegeven. Tony was heel anders dan Jeff, maar Allegra mocht hem heel graag.

'Helemaal niet. Ik zie je daarna wel. Misschien kunnen we wat gaan tennissen. Ik begrijp het en dat zal Tony ook doen. Hij zal Sam wel zien zitten,' plaagde hij, en zijn verloofde gaf hem de afkeurende blik van een veel oudere zus.

'Daar zal mijn vader blij mee zijn.' Ze keek hem dreigend aan, en grinnikte toen. Alles liep op rolletjes. En hij had gelijk. Ze hoefde Charles Stanton niet uit te nodigen op haar bruiloft. Ze hoefde het nu alleen nog maar tegen haar moeder te zeggen en dat kon ze morgen doen, na haar lunch met Samantha. Ze glimlachte toen ze aan Sams telefoontje dacht en ze vroeg zich af wat voor advies ze nodig had over haar nieuwe vriend. Allegra was bepaald geen expert, maar ze voelde zich gevleid dat Sam haar had gebeld. Hun relatie betekende veel voor hen beiden, en hoewel Sam af en toe heel onhebbelijk kon zijn, hield Allegra veel van haar.

14

Zoals beloofd haalde Allegra haar zusje zondag om twaalf uur op. Het leek haar wel leuk om met haar in de Ivy te gaan lunchen. Daarna konden ze gezellig op North Robertson de tweedehands winkeltjes afstruinen en gewoon wat pret hebben. De laatste tijd had Sam zich nogal eens onhebbelijk gedragen, en Allegra wilde heel graag wat aandacht aan haar besteden.

Maar er was niets onhebbelijks aan de manier waarop ze zich vandaag gedroeg. Ze had in feite nauwelijks iets gezegd toen Allegra de oprit af reed. Allegra begon zich af te vragen wat haar dwarszat. Maar Sam slaagde erin om gedurende de hele lunch amper een woord te zeggen.

'En, waar gaat het om?' vroeg Allegra ten slotte. Ze was benieuwd waarom Sam om een afspraak had gevraagd. 'Problemen met een nieuwe vriend?' Ze had de afgelopen twee jaar altijd afspraakjes gehad, maar ze had nooit een vaste vriend gehad. Heel anders dan Allegra, die op die leeftijd altijd vreselijk verliefd op iemand was geweest.

'Min of meer.' Sam haalde nietszeggend haar schouders op, en terwijl haar ogen volschoten zei ze: 'Niet echt.'

'Wat is het dan?' drong Allegra aan terwijl de ober hun cappuccino's bracht. De lunch was heerlijk geweest, zoals gewoonlijk. Maar Sam had nauwelijks gegeten. 'Kom op, Sam... voor de draad ermee... Wat het ook is, je zult je beter voelen als je je hart eenmaal hebt uitgestort, en zo erg kan het toch niet zijn.' Maar dat was het blijkbaar wel, want ze verborg haar hoofd in haar handen en begon zachtjes te huilen. 'O, Sam...'

Allegra wreef haar over haar schouders. 'Kom op, lieverd, vertel het me nou maar,' fluisterde ze. Maar toen haar zusje haar hoofd weer ophief en haar aankeek, zag Allegra de bodemloze wanhoop in haar ogen. 'Sam, toe nou...'

'Ik ben zwanger.' Sam stikte zowat in haar woorden. 'Ik krijg een kind...' Ze zat stilletjes te huilen, en Allegra staarde haar heel even verbijsterd aan en omarmde haar toen.

'O lieverd... O god... Hoe is dat gebeurd...? Wie heeft dat gedaan?' Alsof het iets was dat haar was aangedaan en niet iets waaraan ze had deelgenomen. Maar Allegra had haar nog nooit een naam horen noemen, en zeker niet die van een vaste vriend.

'Ik heb het gedaan,' zei Sam, waarmee ze de hele schuld op zich nam. Ze zag er diepbedroefd uit terwijl ze het glanzende platinablonde haar over haar schouders gooide.

'Niet in je eentje,' zei Allegra, 'tenzij er de laatste tijd erg veel is veranderd. Wie is de vader?' Wat een woorden voor een zeventienjarig kind: vader... moeder... niet gewoon "wie is die jongen?". Je werd wel doordrongen van het idee dat ze een baby kreeg, een kind, een levend, ademend mensje.

'Dat doet er niet toe,' antwoordde Sam mistroostig.

'O, jawel, dat doet het wel,' zei Allegra vasthoudend. 'Heb je een verhouding met iemand van school?' Zonder hem ook maar te kennen, kon Allegra hem wel vermoorden. Ze deed of ze kalm bleef, in Sams belang, maar haar hart bonsde en haar hersens draaiden op volle toeren. Maar Sam schudde alleen haar hoofd als antwoord. 'Kom, Sam, wie is het?'

'Ik wil niet dat je iets onderneemt als ik het je vertel.'

'Ben je verkracht?' vroeg Allegra op schorre fluistertoon, maar Sam schudde weer haar hoofd.

'Nee. Het is mijn eigen schuld, ik wilde het doen. Ik was zo onder de indruk van hem... ik dacht... ik weet niet,' zei ze terwijl de tranen weer vloeiden. 'Ik denk dat ik gevleid was. Hij was zo wereldwijs en zo volwassen. Hij was dertig.' Een dertigjarige man met een meisje van zeventien? Hij had in ieder geval beter moeten weten, en hij had kennelijk niet het fatsoen gehad om een voorbehoedmiddel te gebruiken.

'Was je nog maagd?' vroeg Allegra, overstelpt door zorgen om haar. Sam schudde haar hoofd, maar gaf geen verdere details. Allegra wist dat ze niet zomaar met iemand naar bed zou gaan, maar ze was wel bijna achttien, en er was eerder kennelijk iemand geweest die iets voor haar betekende. Ze wilde geen druk op haar uitoefenen over iets anders dan wat er nu gaande was. 'Hoe heb je hem ontmoet?'

'Hij was fotograaf bij een fotosessie die ik deed,' zei ze mistroostig. 'Het is een Fransman. Hij kwam uit Parijs en dat vond ik cool. Hij behandelde me of ik een vrouw van de wereld was, en hij was reuze knap.'

'Heb je het hem al verteld?' Allegra kon haast niet wachten om die vent in haar handen te krijgen. Hij mocht blij zijn als hij dan niet uitgewezen werd. Ze konden hem in de gevangenis laten gooien voor ontucht met een minderjarig meisje. Ze kon zich hun vader al voorstellen. Maar Sam keek bedrukt toen ze haar hoofd weer schudde.

'Dat wil ik trouwens niet eens. Maar ik heb het agentschap gebeld en daar zeiden ze dat hij naar Japan is of iets dergelijks. Hij was alleen maar op doorreis, en ze kenden hem niet echt. Hij wilde die foto's voor zijn eigen portfolio voor hij naar Japan ging. Niemand weet hoe ze hem moeten bereiken. Het geeft trouwens niet, ik wil hem nooit meer zien. Hij was aardig, maar op het laatst vond ik hem een flapdrol. Hij bood me na afloop drugs aan, en toen ik zei dat ik die niet wilde noemde hij me een baby.' En nu kreeg ze er zelf een. 'Hij heette Jean-Luc. Maar niemand weet zelfs zijn achternaam.'

'Jezus!' sputterde Allegra, ze was zo kwaad. 'Is dat de manier waarop ze hun agentschap runnen? Die zouden ze ook in de gevangenis moeten stoppen als ze zo met minderjarigen omgaan.'

'Ik ben bijna achttien, Al. Ik zou toch in staat moeten zijn een fotosessie te doen zonder dat iemand mijn hand vasthoudt.'

'Blijkbaar niet,' zei Allegra grimmig, maar ze hield zichzelf toen voor dat ze haar niet te hard wilde vallen. Sam had genoeg ellende, en Allegra wilde haar helpen. Daar moest ze zich op concentreren. Haar zusje had tenminste de moed gehad om met haar probleem bij haar te komen. 'Ik neem aan dat je nog niets tegen mam hebt gezegd.'

'Dat wil ik echt niet,' zei Sam, en Allegra knikte. Dat zou zij op Sams leeftijd ook niet gewild hebben, hoewel hun moeder over het algemeen ongelooflijk begripvol was. Sommige van hun vrienden waren altijd liever bij haar gekomen met hun problemen dan dat ze naar hun eigen moeder gingen. Maar haar moeder was de laatste tijd zo opgewonden over de bruiloft en haar show, dat Sam zich er niet toe had kunnen brengen het haar te vertellen.

'Nou, wat gaan we doen aan deze toestand?' vroeg Allegra, terwijl de moed haar in de schoenen zonk. Wat haar betrof was er, gezien Sams leeftijd, maar één oplossing. Ze wilde niet toekijken hoe haar zusje haar leven ruïneerde door zichzelf met een baby op te zadelen. 'Ik neem je morgen mee naar mijn eigen dokter. Misschien hoeven we het mam niet eens te vertellen. Ik wil erover nadenken voor we een beslissing nemen,' zei Allegra.

'Dat kan ik niet doen,' zei Sam koppig, en Allegra keek haar beduusd aan.

'Wat kun je niet doen?'

'Met jou naar de dokter gaan... in ieder geval niet om het kwijt te raken.'

'Waarom niet?' Allegra's gezicht was een en al ontzetting. 'Je bent toch niet van plan het te houden, hè? Sam, je weet niet eens wie die vent is. Je kunt zijn baby niet in je eentje krijgen. Dat is ronduit onzinnig.' Waarom deed ze hier sentimenteel over? Ze dacht ineens aan Carmen die deed of haar kind al geboren was omdat ze de foetus op een echo had gezien, en ze vroeg zich af of dat bij Sam ook al was gebeurd. De emotionele band.

'Ik kan het niet weg laten halen, Al, in elk geval niet met een abortus.'

'Waarom niet?' Haar familie had sterke principes, maar ze waren over het algemeen redelijk, en ze waren niet katholiek. Allegra begreep het niet.

'Ik ben vijf maanden zwanger.'

'Wat?' Allegra viel zowat van haar stoel toen ze dat hoorde. 'Waarom heb je het me in godsnaam niet eerder verteld? Wat heb je de afgelopen vijf maanden gedaan? Gedroomd?'

'Ik wist het niet,' zei Sam eerlijk. De tranen liepen over haar wangen en vielen op de tafel. 'Ik zweer het. Mijn menstruatie is altijd zo onregelmatig, ik dacht gewoon dat het van te veel sporten kwam of van het lijnen, of de examens, of van het tobben over naar college gaan... Ik weet het niet. Het is nooit bij me opgekomen dat ik zwanger zou kunnen zijn.'

'Maar je moet toch iets vermoed hebben? Het zal toch wel bewegen of zo? Is het te zien?' Ze wierp een vluchtige blik op haar, maar ze was zo slank als een den en ze droeg wijde kleren, dus kon Allegra niets zien.

'Ik dacht zo'n beetje dat ik gewoon wat zwaarder werd, en ik had die enorme eetlust.' Ze zag er nu zelfs nog ellendiger uit.

'Het begon vorige week pas te bewegen. En toen voelde ik het. Ik dacht dat ik misschien kanker had en dat ik vanbinnen uit elkaar barstte of zoiets.' Het arme kind had geen idee. Ze waren hier in de beschaafde wereld, in een van de mondainste steden van het land, en die arme Sam dacht dat ze een tumor had. Over ontkenning gesproken. Allegra had ontzettend met haar te doen, maar het probleem was nu zo gecompliceerd dat er ernstig over nagedacht moest worden.

'Je zult het af moeten staan, denk ik.' Sam staarde haar alleen maar aan, verdoofd. Ze kon niet eens bevatten wat 'het' was. Ze hadden het haar willen laten zien op een echo, en dat had ze geweigerd. Ze wilde niet weten of het een jongetje of een meisje was, ze wilde er niets over weten. Ze wilde niet dat het er was.

'Wat moet ik doen, Al? Ik zal weg moeten lopen als ik het mam en pap niet gauw vertel.' Dat was een angstaanjagende gedachte. De hele situatie was een ramp.

'Dat kun je niet doen.'

'Ik weet niet wat ik anders zou moeten doen. Ik heb de afgelopen week steeds aan weglopen gedacht, maar ik wilde eerst met jou praten.' Het idee alleen al deed haar huiveren.

'We moeten het mam vertellen. Als ze echt woedend wordt, of als ze je eruit gooien of zoiets, kun je bij mij blijven tot het komt.' Ze keek Sam weer aan. 'Wanneer wordt het geboren?'

Dit was meer dan afschuwelijk. En dit was niet Carmen, maar haar zeventienjarige zusje.

'In augustus. Al... help je me het hun te vertellen?' Allegra knikte en de twee zussen hielden over de tafel heen elkaars hand vast. Even later zag Allegra dat twee vrouwen met kort stekeltjeshaar goedkeurend naar hen zaten te glimlachen. Ze dachten dat zij en Sam geliefden waren. Het was het enige dat tot dusver gebeurd was dat haar deed glimlachen, en ze vertelde het aan Sam terwijl ze de rekening betaalde. Het was me de lunch wel geweest. Ze had prompt indigestie.

'Wanneer wil je het ze vertellen?'

'Nooit,' zei ze eerlijk. 'Maar ik denk dat ik het ze beter snel kan vertellen, voor het te zien is. Mam heeft een paar keer raar naar me gekeken als ik bij het ontbijt te veel at. Maar ze is zo druk bezig met de show en de tuin en met jou en alles, ik denk niet dat ze het echt heeft gemerkt. En pap heeft geen idee. Hij denkt nog steeds dat ik vijf ben en vlechtjes zou moeten hebben.' Maar dat vonden ze alle twee zo leuk aan hem. Ondanks zijn wereldwijsheid was er iets onschuldigs aan hem dat hen echt vertederde. Hij geloofde het beste van hun allemaal, en van de meeste mensen die hij kende. Hij zei zelden iets onaardigs over iemand. Sam wist dat dit zijn hart zou breken. Ze zou er alles voor over hebben om het hem niet te hoeven vertellen, maar ze wist dat dat niet kon.

'Ik kom morgen naar je toe, en dan praten we met ze,' zei Allegra, alsof ze samen naar de guillotine gingen. Maar dan? Wat ging ze ermee doen? Dat was de grote vraag. 'Wat wil je doen, Sam? Wil je het afstaan? Wil je het houden?' Ze moest haar die vragen stellen. De baby kwam al over vier maanden en ze moest het onder ogen zien, maar ze kon het niet.

'Elke keer als ik eraan denk word ik doodsbang. Ik wil gewoon dat het weggaat en verder leven alsof dit nooit is gebeurd.'

'Dat zal niet gebeuren,' deelde haar oudere zus haar mee, maar wat de rest betrof was Sam niet in staat beslissingen te nemen. Ze gingen een stukje lopen toen ze uit het restaurant kwamen, maar ze gingen geen van de winkels binnen. Ze waren geen van beiden in de stemming. Ten slotte bracht Allegra haar weer naar huis. Ze omhelsde haar stevig en zei tegen haar dat ze kalm moest blijven tot de volgende middag, en dan zouden ze het samen aanpakken.

'En geen gezeik over weglopen, denk erom!' zei ze streng. 'Voor dit soort dingen kun je niet weglopen. We zullen het samen onder ogen zien.'

'Dank je, Al,' zei ze, en ze meende het oprecht. Haar hele lichaam leek in te zakken toen Allegra haar het huis binnen zag gaan, maar je zag tenminste nog niets. Allegra kon zich moeilijk de reactie van haar ouders voorstellen. De volgende middag zou niet gemakkelijk worden. Hoe begripvol ze ook waren, het zou toch een vreselijke klap voor hen zijn. Het was het soort probleem waar geen goede afloop voor te bedenken was. Als ze het afstond, zou ze daar waarschijnlijk voor de rest van haar leven een zekere mate van spijt over houden, of er op z'n minst van tijd tot tijd met pijn aan denken, en als ze het hield, zou het haar leven voor altijd op een negatieve manier kunnen veranderen. Allegra kon er eigenlijk niets positiefs in zien. In Sams situatie was het niet minder dan een ramp.

Het was zo raar te bedenken dat het voor Carmen een grote vreugde was, en voor haar zou het dat ook kunnen zijn, Jeff praatte er al over dat hij wel graag snel een kind wilde. En toch kon in het leven van iemand anders dezelfde omstandigheid een tragedie zijn in plaats van een zegen. Het was heel verwarrend.

Ze reed in een zeer sombere stemming terug naar Malibu, en toen Jeff twee uur later thuiskwam, zat ze nog steeds met haar armen om haar knieën geslagen op het strand. De lunch met zijn co-producer had veel langer geduurd dan hij had verwacht. Ze hadden erg veel te bespreken gehad over de film. Toen hij de veranda op liep en haar zag, wist hij meteen dat er iets niet goed was gegaan die middag. Ze zag er volkomen in zichzelf gekeerd uit, alsof ze in een eigen wereld was. Hij vroeg zich af of ze haar vader had gebeld.

'Hallo,' zei hij toen hij naast haar op het strand ging zitten. Ze draaide haar hoofd naar hem toe maar gaf geen antwoord. 'Hebben jij en Sam ruzie gehad?' vroeg hij terwijl hij haar lange blonde haar streelde.

'Nee,' zei ze triest, en ze glimlachte tegen hem. Hij was zo lief voor haar, en op zijn eigen manier had hij zoveel weg van Simon. Het was vreemd dat ze zoveel jaar de demonen in haar ziel had moeten bevechten, en dat ze die nu eindelijk tot rust had gebracht en dat ze vrij was om iemand als hij lief te hebben.

'Je ziet er niet al te vrolijk uit. Heb je slecht nieuws gehad?'

Ze knikte en staarde naar de zee.

'Kan ik helpen?' Ze wist dat Sam waarschijnlijk niet zou willen dat ze het al aan Jeff vertelde, maar het zou niet lang meer een geheim blijven, niet als het kind al in augustus kwam.

'Ik weet niet of iemand dat kan.' Ze keek hem recht aan. 'Sam is vijf maanden zwanger.'

'O, verdomme,' zei hij bondig. 'Wie is de vader?' Hij dacht niet dat ze een vaste vriend had.

'De vader is een dertigjarige Fransman zonder achternaam die hier vijf maanden geleden een stop heeft gemaakt toen hij kennelijk op weg was naar Tokio. Het agentschap heeft geen gegevens over hem, en Sam ook niet. Hij kwam gewoon naar de stad, nam wat foto's, nam Sam, en liet haar met een baby zitten.'

'Geweldig. Kan ze met vijf maanden nog steeds een abortus hebben, of wil ze dat niet eens?'

'Het antwoord op beide vragen is nee. Het is te laat, en ze wil het trouwens toch niet. We gaan het morgen aan mijn ouders vertellen.'

'Wil ze het houden?'

'Ik weet het niet. Ze verkeert in een te hevige shocktoestand om alles op een rijtje te kunnen zetten. Maar ik vind niet dat ze het moet houden. Ze is te jong en het zal haar leven ruïneren. Maar ik heb niet het recht om haar te vertellen wat ze moet doen. Dit is een beslissing van levensbelang.'

'Dat is het zeker,' zei hij, bang voor wat hun allen te wachten stond. 'Als er iets is waarmee ik kan helpen...' zei hij, zich nutteloos voelend. Ze konden geen van allen iets doen, behalve haar erdoorheen helpen.

'Ik heb tegen haar gezegd dat ze, als het helemaal misloopt met mam en pap, bij mij kan komen wonen. Ik zou voor vier maanden terug kunnen gaan naar mijn eigen huis,' zei ze, en dat idee maakte haar ook weer neerslachtig, maar het was het minste dat ze voor haar zusje kon doen.

'Ze kan hier bij ons komen,' zei Jeff snel. 'Ik zal binnenkort toch voortdurend op de set werken. Ze kan mijn werkkamer als slaapkamer krijgen.'

'Je bent een lieverd,' zei ze gemeend, en ze kuste hem.

Ze gingen daarna een lange strandwandeling maken, en bleven tot laat in de avond praten. De volgende dag reed ze, zoals ze had beloofd, na haar werk naar het huis van haar ouders. Het was kort na vijven en ze wachtte samen met Sam tot ze thuiskwamen van hun werk. Ze waren alle twee meestal om halfzeven thuis. De twee meisjes zaten zenuwachtig in de zitkamer toen Blaire en Simon vijf minuten na elkaar binnenkwamen. Ze leken beiden in een goed humeur te zijn en ze waren verheugd Allegra aan te treffen. Maar zodra Blaire zag op wat voor manier haar dochters naar hen keken, wist ze dat er iets was gebeurd en haar hart begon te bonzen. Het was Scott. Er was iets met hem gebeurd. Ze wist het zeker - ze hadden Allegra gebeld - haar ogen gingen rechtstreeks naar haar oudste dochter.

'Wat is er?' Allegra wist meteen wat ze dacht en ze stelde haar snel gerust.

'Niets, mam. Niemand is gewond, iedereen is oké, we willen alleen maar met jullie praten.'

'O god.' Blaire zakte in een stoel, en Simon keek bezorgd naar iedereen. Zelfs hij voelde aan dat er iets ernstigs in de lucht hing, en hij maakte zich lang niet zo gauw zorgen als Blaire. 'Ik dacht dat er iets met Scott was,' bekende Blaire, terwijl ze aan Paddy dacht. 'Het heeft iets met de bruiloft te maken, hè?' zei ze. Allegra had weer dat vastberaden gezicht dat ze altijd had als iets belangrijk was voor haar. Ze zou wel weer eisen dat het aantal gasten teruggebracht moest worden, maar Blaire had niet de kracht om met haar te argumenteren. 'Wat is het?'

'Ik moet met je praten, mam.' Sam sprak met een trillende stem. Haar vader keek haar met half toegeknepen ogen aan. Ze had nog nooit zo geklonken en er nog nooit zo uitgezien.

'Is er iets mis?' vroeg hij toen ze allemaal gingen zitten.

'Nogal,' gaf Sam toe en er viel een lange stilte. Toen, terwijl de tranen in haar ogen sprongen, keek ze Allegra aan. Ze kon het gewoon niet.

'Wil je dat ik het ze vertel, Sam?' vroeg Allegra op gedempte toon, en haar jongere zus knikte. Allegra keek naar haar ouders en ze wist dat wat ze ging zeggen het moeilijkste was dat ze ooit te zeggen zou hebben. Maar het was beter om maar meteen door de zure appel heen te bijten, en het te vertellen. 'Sam is vijf maanden zwanger,' zei ze heel kalm, en Blaire werd zo bleek dat Allegra dacht dat ze ging flauwvallen. En Simon zag er al niet beter uit.

'Wat?' was alles wat hij zei, en de stilte in de kamer was oorverdovend. Maar ze hadden haar verstaan. 'Hoe is dat mogelijk? Ben je tijdens een afspraakje verkracht of iets dergelijks? Waarom heb je het ons niet verteld?' Voor hem was het ondenkbaar dat het met haar medewerking was gebeurd, maar dat was wel zo, en Blaire begreep dat terwijl ze haar beide dochters aanstaarde. Ze was nog niet in staat om medeleven of troost te bieden. Ze verkeerde zelf nog in een shocktoestand en ze had het nog niet verwerkt.

'Het was geen verkrachting, pap. Het was gewoon ontzettend stom,' bekende Sam en ze veegde de tranen van haar gezicht. Ze zag er vreselijk uit.

'Is het iemand om wie je geeft?' vroeg haar vader, die nog steeds probeerde te doorgronden wat er was gebeurd.

'Nee,' zei Sam eerlijk. 'Ik dacht toen van wel, maar ik was meer gevleid dan wat anders. Ik werd als het ware overdonderd, en toen was hij vertrokken.'

'Wie is het?' vroeg haar vader, die dreigend begon te kijken.

'Een fotograaf die ik heb ontmoet. En je kunt hem niet in de gevangenis stoppen. Hij is weg, pap. En ik kan hem zelfs niet vinden.' Allegra legde de omstandigheden uit, en Blaire begon te huilen toen ze naar haar jongste dochter keek.

'Hoe heb je in vredesnaam zo dom kunnen zijn, Sam. En waarom heb je het me niet verteld?'

'Ik wist het niet eens, mam. Ik had er zelfs geen vermoeden van tot vorige week, en toen ben ik naar de dokter gegaan. En daarna was ik gewoon te bang om het iemand te vertellen. Ik was van plan weg te lopen en gewoon te verdwijnen, of dood te gaan of zoiets. Maar toen besloot ik om Allegra te bellen.'

'Godzijdank.' Haar moeder wierp Allegra een dankbare blik toe. Ze ging toen naast Sam zitten en sloeg een arm om haar schouders. Aan de andere kant van de kamer probeerde Simon zijn tranen terug te dringen, en Allegra ging naar hem toe en omhelsde hem.

'Ik hou van je, papa,' fluisterde ze, en hij hield haar in zijn armen en huilde. Het was werkelijk een catastrofe, maar ze hadden tenminste elkaar.

'Wat gaan we hieraan doen?' vroeg hij, terwijl hij zijn neus snoot en zijn tranen wegveegde, en naast Allegra op de bank tegenover Sam en Blaire ging zitten.

'We hebben niet veel keus,' zei Blaire praktisch. Ze keek naar Sam en haar hart brak toen ze eraan dacht. Ze was zo mooi en zo jong en nog niet beschadigd door het leven. Maar dat ging nu beginnen. Het eerste litteken. De eerste grote levenservaring. De eerste tragedie, óf grote smart. En ze kon niets doen om haar ertegen te beschermen. 'Je zult de baby moeten krijgen, Sam,' zei ze heel vriendelijk. 'Het is te laat om er nog iets aan te doen.'

'Ik weet het, mam,' zei ze, maar ze had geen idee wat de gevolgen zouden zijn, voor haar hart of haar lichaam. Tot nu toe was het heel gemakkelijk geweest. Ze had geen last van misselijkheid gehad, ze had helemaal nergens last van gehad. Ze was alleen maar hongerig geweest. En nu was ze bang. Maar de rest was nog een mysterie, en dat moest ze in de komende vier maanden zelf ontdekken. Dat kon niemand van haar overnemen.

'En dus moet je het afstaan. Er is geen andere weg, tenzij je je leven wilt ruïneren. Je wilt toch geen baby om je leven op je zeventiende te verknallen. Je gaat in de herfst naar college. Wanneer ben je uitgerekend?' vroeg ze. Haar organisatorische geest nam snel de overhand. Ze was het nu in haar hoofd aan het regelen.

'Ik ben achttien als het geboren wordt, mam.' Ze zou in juli achttien worden. 'Massa's mensen krijgen op die leeftijd een kind.'

'De meesten zijn getrouwd. In dit geval zou het rampzalig zijn. Je weet niet eens wie de vader van het kind is. Wat voor baby zal het zijn? Wie zal het zijn?'

'De helft is van mij, mam,' zei Sam met tranen in haar ogen, 'en een deel van jou... en een deel van pap... een deel van Scott en Allegra... We kunnen het niet gewoon weggeven als een paar oude schoenen aan de tweedehands winkel.' Ze werd zich plotseling bewust van haar situatie en haar hart kromp ineen. Allegra had diep medelijden met haar.

'Nee, maar je kunt het aan mensen geven die dolgraag een baby willen, die getrouwd zijn en zelf geen kinderen kunnen krijgen. Er zijn genoeg mensen die op baby's als deze wachten, wier leven er niet door geruïneerd wordt. Voor hen zal het een zegen zijn.'

'En hoe zit het met ons? Misschien zou het voor ons ook een zegen zijn.' Ze vocht voor haar leven en dat van haar baby. Het was een instinct, ouder dan de tijd, dat zelfs zij niet begreep. Maar Blaire wel. Zij had vier kinderen ter wereld gebracht.

'Vertel je me nu dat je het wilt houden?' Blaire zag er ontsteld uit. 'Je weet niet eens wie de vader is, en je wilt de baby houden, Sam? Het is niet eens een liefdeskind, het is helemaal niets.'

'Het is geen "niets", het is een kindje,' zei ze fel, en ze barstte weer in tranen uit. De emoties liepen voor iedereen te hoog op, maar Blaire was niet van plan zich door Sam op andere gedachten te laten brengen.

'Je moet dat kind afstaan, Sam. Wij weten dat dat het beste voor je is. Geloof ons nou maar. Je zult er je hele leven spijt van hebben als je jezelf nu met een kind opzadelt. Het is niet het goede moment.' zei Blaire rustig, terwijl ze probeerde haar gelijkmoedigheid weer terug te krijgen. Er veranderde gewoon plotseling te veel als Sam op haar leeftijd een baby had.

'Dat is nog steeds geen reden om een baby af te staan,' zei Sam, en eindelijk zei Allegra iets. Ze moest loyaal zijn tegenover zichzelf en haar zusje.

'Dat is waar, Sam,' zei ze zacht. 'Je moet zelf de baby af willen staan. Je moet zelf een besluit nemen, want je zult tot in lengte van dagen met dat besluit moeten leven. Wij niet, niet op dezelfde manier als jij.'

'Je zus heeft gelijk,' zei hun vader rechtvaardig. 'Maar desondanks ben ik het met je moeder eens, Sam. Je bent te jong om voor een baby te zorgen. En wij zijn te oud. Het zou niet eerlijk zijn tegenover het kind als wij het namen. Het is allemaal niet eerlijk, niet voor jou en niet voor het kind. Je kunt het kind een betere kans geven door het aan de juiste mensen af te staan voor adoptie.' Blaire keek hem dankbaar aan. Zoals altijd zei hij wat zij had willen zeggen, maar vriendelijk, en beter.

'Hoe weten we dat ze er lief voor zullen zijn? En als ze dat nou niet zijn?' Sam huilde erbarmelijk toen ze dat zei.

Allegra schoot weer te hulp. 'Er zijn advocaten die niets anders doen dan dit soort adopties, Sam. Je hoeft niet naar een of ander agentschap te gaan. Mensen met een hoop geld en prettige huizen gaan naar advocaten en betalen een vermogen om mensen zoals jij te vinden. En je mag hen zelf uitkiezen. Je kunt het stel kiezen dat jóu het beste bevalt. Jij bent de baas. Ik denk dat je je er goed bij zult voelen. Het is niet fíjn om te doen, maar zoals pap zegt, er zijn mensen die er echt van zouden houden. Ik heb een vriendin die zich gespecialiseerd heeft in dit soort adopties. Ik kan haar morgen bellen, als je wilt.' In feite had ze die ochtend al een bericht bij haar achtergelaten.

Er volgde een eindeloze stilte, en toen knikte Sam. Ze had geen oplossing, geen andere weg die ze kon inslaan, en ze vertrouwde hen. Ze zeiden dat ze het de baby verschuldigd was om het af te staan, en ze geloofde hen. Het moeilijke voor haar was dat ze niemand anders had met wie ze kon praten, niemand anders om op te steunen, of om mee te huilen. Ze wilde het haar vrienden op school niet vertellen; ze wilde op dat moment zelfs geen vriendje. Ze had alleen haar ouders en Allegra, en die zeiden allemaal dat ze haar baby moest afstaan, en ze wist dat ze het beste voor haar wilden, en voor de baby.

Allegra beloofde de advocaat de volgende dag te bellen, en Sam ging naar haar kamer om te gaan liggen. Ze voelde zich ziek en uitgeput. Toen ze weg was begon Blaire te huilen, en Allegra troostte haar. Simon zag eruit of er iemand gestorven was, en het hele huis leek in somberheid gehuld. Zelfs de bruiloft was vergeten.

'Arm kind,' zei Simon en hij schudde droefgeestig zijn hoofd. 'Hoe kon ze zo stom zijn?'

'Ik zou die schoft die dit gedaan heeft wel kunnen vermoorden,' zei Blaire. 'Hij wel - hij is in Japan iemand anders aan het neuken, en haar hele leven is geruïneerd.'

'Dat hoeft niet per se,' zei Allegra, maar haar moeder wist wel beter.

'Dit zal ze nooit vergeten. Ze zal nooit vergeten dat ze die baby droeg en het ter wereld bracht, het in haar armen hield, en het toen voor altijd afstond.' Het was niet hetzelfde, maar ze dacht aan Paddy. Vijfentwintig jaar na zijn dood miste ze hem nog steeds. Ze wist dat ze dat zou doen tot aan haar dood. En Sam zou nooit haar eerstgeborene vergeten die ze aan vreemden afstond. 'Er is gewoon geen andere weg.'

'Denk je niet dat ze het zou moeten houden, mam?' vroeg Allegra voorzichtig. Ze was er zelf niet van overtuigd dat adoptie de perfecte oplossing was. Zoals Sam zei, er waren meer mensen die op hun achttiende een baby kregen, en die overleefden het ook. Sommigen bleken zelfs prima ouders te zijn.

'Nee, ik denk niet dat ze het moet houden,' zei Blaire triest. 'Ik denk dat het de stommiteit alleen maar zou vergroten. En in de wereld van vandaag, met zoveel mensen die dolgraag willen adopteren met alle onvruchtbaarheid die er is, denk ik dat het verkeerd voor haar is om haar leven te ruïneren en een ander iets te ontzeggen op de koop toe. Hoe zou ze ervoor moeten zorgen? Meenemen naar het studentenhuis? Helemaal niet meer naar school gaan? Het hier bij mij thuislaten? Wat moet ik met een baby op dit punt in ons leven? Wij zijn te oud om ervoor te zorgen, en zij is te jong.'

Allegra glimlachte met spottend medelijden. 'Je hebt de roddelbladen niet gelezen. Er zijn genoeg vrouwen van jouw leeftijd die donoreitjes en donorsperma krijgen, en reageerbuisbevruchting en god mag weten wat nog meer, en een kind krijgen. Je bent niet te oud, weet je.'

Blaire huiverde bij de gedachte. 'Sommige vrouwen mogen dat dan allemaal doen, maar ik niet. Ik heb vier kinderen gekregen. Ik heb geluk gehad. Maar ik ga niet nog een baby grootbrengen op mijn leeftijd. Ik zou in de zeventig zijn als het kind een tiener is - dat zou absoluut voldoende zijn om mij de dood in te jagen.' Ze glimlachten allemaal een beetje spottend, en ze waren het met elkaar eens dat afstaan de beste oplossing voor iedereen zou zijn, en voor Sam in het bijzonder. Ze moest met een schone lei in de herfst naar college kunnen gaan en opnieuw beginnen. Het was alleen jammer dat ze niet naar de diplomauitreiking kon gaan. Blaire zei dat ze naar Sams school zou moeten om de situatie op discrete wijze aan de directeur uit te leggen. Het was vast niet de eerste keer dat er zoiets gebeurde. Sam was een goede leerling en het schooljaar was bijna voorbij. In dat opzicht had ze in elk geval geluk.

'Ik zal Suzanne Pearlman morgen bellen. Dat is de advocaat over wie ik het had. We hebben samen op de universiteit gezeten en ik zie haar nog zo af en toe. Ze is hier goed in, en erg kieskeurig als het om haar cliënten gaat. Ik pest haar altijd dat ze een babyfabriek runt. Ik had nooit verwacht dat ik haar nog eens als cliënt zou bellen. Ik heb vandaag al een boodschap ingesproken, en morgenochtend zal ik haar weer bellen.'

'Bedankt, Allie,' zei Simon dankbaar. 'Hoe sneller we dit achter de rug hebben, hoe beter. Misschien is het een zegen dat ze al zover is. Over vier maanden is het voorbij en kan ze het vergeten.' Als ze dat ooit doet, dacht Allegra droevig bij zichzelf.

Het was na negenen toen ze eindelijk terugreed naar Malibu, waar Jeff wachtte om te horen hoe het was gegaan. Hij had ontzettend met Sam te doen, en hij keek Allegra bedroefd aan toen ze hem vertelde wat er allemaal was gebeurd.

'Arm ding. Voor haar gevoel is dit vast het einde van haar leven. Wat een rotmanier om te beginnen. Ik heb op college een keer een meisje zwanger gemaakt,' zei hij, na vijftien jaar zag hij er bij de herinnering nog triest uit. 'Het was vreselijk. Ze heeft een abortus gehad, maar de hele toestand was ongelooflijk traumatisch. Ze was katholiek, kwam uit Boston en haar ouders wisten het uiteraard niet, maar ze heeft er bijna een zenuwinstorting van gehad. We zijn allebei bij de professionele hulpverlening terechtgekomen en uiteraard heeft de relatie het niet overleefd, en wij bijna ook niet. Misschien is wat jij met Sam doet een betere oplossing. Ik geloof niet dat dat meisje van toen zichzelf ooit heeft kunnen vergeven voor die abortus.'

'Ik weet niet of dit beter is,' zei Allegra. Ze had diep in haar binnenste het knagende gevoel dat het haast nog erger was, of dat beide mogelijkheden een te hoge prijs waren voor een fout. Welke weg ze ook koos, ze zou er altijd voor blijven boeten.

'Ik heb zo'n medelijden met haar,' zei Allegra, en dat had hij ook. Ze belde haar later op de avond op en Sam klonk gewoon afschuwelijk. Ze had zich de hele avond ziek gevoeld, en bij uitzondering had ze niet eens kunnen eten. Allegra smeekte haar goed voor zichzelf te zorgen en zei dat ze moest proberen rustig te worden. Blaire had al gezegd dat ze de volgende dag met haar naar de dokter zou gaan om er zeker van te zijn dat alles in orde was. Er viel niets meer te negeren. Nu het aan het licht was gebracht, moest Sam onder ogen zien dat ze een kind kreeg. Ze kreeg het en ze gaf het weg, en ze moest datgene doen waarvan iedereen vond dat dat het beste voor haar was. Ze had het gevoel dat ze haar leven aan hen had afgestaan, maar ze wilde niet zo gemeen tegen hen zijn om dat te zeggen. Ze wist dat ze het beste met haar voor hadden, en alles in aanmerking genomen was haar familie een geweldige steun geweest, maar ze voelde zich nog steeds afschuwelijk.

Allegra belde haar vriendin die advocaat was de volgende dag om acht uur op, en Suzanne stemde in met een ontmoeting om negen uur voor ze haar eerste afspraak had.

'Vertel me niet dat je wilt adopteren,' zei Suzanne met een verbaasd gezicht toen Allegra haar kantoor binnenkwam. Ze droeg geen trouwring en Suzanne wist dat ze niet getrouwd was, maar er gebeurden wel vreemdere dingen.

'Nee, ik zit min of meer aan de andere kant van de lijn, vrees ik.' Allegra keek haar oude vriendin bedroefd aan. Suzanne was klein en tenger, met kort donker haar en een warme glimlach -al haar cliënten waren dol op haar. Ze behaalde ook goede resultaten voor hen, en op de een of andere manier, via dokters en particulieren en andere advocaten die ze kende, schenen baby's haar gewoon te vinden. Allegra kwam meteen ter zake.

'Mijn zusje van zeventien is zwanger.'

'O god. Dat spijt me voor je. Dat is vreselijk. Wat een ellendige beslissing om te moeten nemen. Is het te laat voor een abortus?'

'Veel te laat. Ze heeft het vorige week pas ontdekt, en ze is vijf maanden zwanger.'

'Dat is niet uitzonderlijk, weet je,' legde Suzanne uit, terwijl ze op de bank in haar kantoor zaten. 'Ik denk dat hun menstruatie vaak onregelmatig is op die leeftijd en dat ze daardoor nooit iets schijnen te vermoeden tot het te laat is. En hun lichamen zijn in zo'n goede conditie dat er heel lang niets te zien is. Ik heb hier meisjes gehad die zeven maanden ver waren en die nooit hadden vermoed dat ze zwanger waren. Dan heb je natuurlijk ook altijd de ontkenning. "Dit kan mij niet gebeuren." "Dat kan niet bij het eerste afspraakje," eerste keer, laatste afspraak, of wat dan ook.' Ze zuchtte. Het was een business die gebaseerd was op vreugde en verdriet; het geheim van haar succes was dat ze wist hoe die twee samen te laten gaan. 'Wil ze het afstaan?' vroeg ze Allegra heel direct.

'Ik denk eerlijk gezegd dat ze niet weet wat ze wil, maar ze weet dat dat het beste is om te doen op haar leeftijd.'

'Dat hoeft niet per se. Ik heb vijftienjarigen geweldige moeders zien worden. En ik heb vrouwen van onze leeftijd gezien die ze afstaan omdat ze weten dat ze niet voor nog iemand kunnen, of willen, zorgen. Wat wil zij? Dat is het belangrijkste.'

'Ik denk dat een deel van haar het graag wil houden. Dat is waarschijnlijk puur instinctief. Maar ik denk dat ze ook weet dat ze er niet voor kan zorgen. Ze is bereid het af te staan.'

'Maar wil ze dat?'

'Wil íemand dat?' vroeg Allegra eerlijk, en Suzanne knikte. Ze was goed in wat ze deed en dat waardeerde Allegra in haar. Ze had haar altijd graag gemogen.

'Sommigen. Sommige vrouwen, of zelfs meisjes, hebben gewoon helemaal geen moederinstinct. Anderen hebben dat wel, maar nemen die beslissing op praktische gronden. Dat is het moeilijke deel. Ik wil zelf met je zusje praten om er zeker van te zijn dat ze de baby echt wil afstaan. 'Ik hou er niet van om hier harten te breken. Ik wil de baby niet aanbieden aan een stel dat al tien jaar probeert om zwanger te raken en eindelijk begrepen heeft dat het niet lukt, en dat dan je zusje, of iemand anders, op het laatste moment van gedachten verandert. Dat gebeurt weleens, en je kunt nooit helemaal iemands gevoelens voorspellen als ze hun baby zien, maar meestal weet je wel of iemand serieus is over het afstaan van een baby.'

'Ik geloof echt dat ze het zal doen,' zei Allegra oprecht. Het leek het enige antwoord voor haar te zijn.

'Waarom breng je haar niet mee voor een gesprek met mij?'

Ze maakten een afspraak voor later die week, en Allegra belde haar moeder op kantoor. Ze bedankte Allegra uitbundig voor haar bemoeienis, en herinnerde haar er toen aan dat ze moest beginnen met nadenken over zaken als een bruidsjapon en bruidsmeisjes.

'O, mam,' zei Allegra, 'van het ene uiterste naar het andere. Hoe kun je daar op dit moment aan denken?'

'We moeten wel. Godzijdank is dat babygedoe achter de rug als jij gaat trouwen. De komende paar maanden zullen een nachtmerrie zijn.' Vooral voor Sam, vonden ze beiden. Haar moeder was niet eens boos, ze hadden alleen geweldig veel medelijden met haar. En toen vertelde Allegra haar dat ze vastbesloten was en dat ze haar vader niet op de uitnodiging voor haar bruiloft wilde hebben, of dat nou correct was of niet. Hij mocht wat haar betrof naar de bruiloft komen als hij dat wilde, maar die niet aankondigen. Het leek hun beiden een eerlijk compromis en Allegra beloofde op zoek te gaan naar een trouwjurk zodra ze orde op zaken had gesteld met Sam en de advocaat.

Allegra en Sam gingen later die week naar Suzanne. Blaire kon niet mee, ze had een afspraak bij de omroep. Sam zei dat ze trouwens toch liever met Allegra ging. Ze vond de jonge advocaat echt aardig. Ze praatten een tijdje onder vier ogen met elkaar terwijl Allegra in de wachtkamer een paar telefoontjes pleegde op haar mobieltje. Ten slotte vroeg Suzanne haar binnen te komen en ze verklaarde dat Sam had besloten de baby voor adoptie af te staan. Ze legde nog een paar voorwaarden aan hen uit, wat er van haar verwacht werd, en wat sommige adoptieouders van haar zouden verwachten. Maar ze zei ook tegen hen dat Sam zelf mocht bepalen welk stel ze koos. Suzanne had op haar wachtlijst zeven uitstekende paren hier in de stad, een stel in Florida en twee in New York. Allemaal kandidaten aan wie de Steinbergs hun goedkeuring zouden geven, daar was ze van overtuigd. Maar voor Sam was het allemaal zo verwarrend. Allegra merkte dat haar zusje er als verdoofd bij zat. Het was emotioneel allemaal een beetje te veel voor haar. Maar ze had nu geen keus, hoe ellendig ze er ook van werd. Ze leek te berusten in het afstaan van het kind, en ze stelde geen vragen meer over wat er kon gebeuren als ze het hield.

Toen ze het kantoor van de advocaat hadden verlaten zette ze de radio in Allegra's auto zo hard aan dat ze hen bijna doof maakte op weg naar huis. Maar het was alsof ze niets meer wilde horen. Ze had op het ogenblik meer dan genoeg van het echte leven. Ze mocht nu zelfstandig studeren, dus hoefde ze niet meer naar school. Ze moest gewoon haar papieren opsturen, en de examens in een speciale kamer op school doen. Maar ze had het idee dat uiteindelijk iedereen toch wel zou weten waarom ze de school vroegtijdig verlaten had. Ze had het alleen aan haar twee beste vriendinnen verteld en ze had hen laten zweren dat ze het niet verder zouden vertellen. Maar geen van beiden was haar deze week komen opzoeken, en niemand had gebeld, behalve Jimmy Mazzoleri, een jongen die ze al sinds de derde klas kende en met wie ze weleens was uitgegaan, maar die nu gewoon een vriend was. Jimmy had een paar keer gebeld, maar ze had hem niet teruggebeld. Ze wilde met niemand praten. Sam en Allegra waren alle twee verrast toen ze hem op de oprit zagen staan toen ze thuiskwamen. Hij was gewoon langsgekomen om te kijken of ze er was, en hij stond op het punt te vertrekken toen Allegra kwam aanrijden om Sam af te zetten.

'Ik heb je de hele week gebeld. Je hebt mijn scheikundeboek en ze zeiden dat je niet terugkwam,' zei hij terwijl hij haar bedachtzaam bekeek en Allegra hen gadesloeg. Ze waren zo jong en zo argeloos. Het was hartverscheurend dat Sam nu zoveel zou moeten doormaken. En toen Allegra wuifde en wegreed, bedacht ze dat ze haar deden denken aan Alan en haar op die leeftijd. Ze leken dezelfde soort probleemloze vriendschap te hebben die in haar geval al zestien jaar duurde.

Maar Sam zag er nogal koeltjes uit toen ze antwoord gaf.

'Ik was van plan dat boek naar je toe te sturen,' legde ze uit. Ze zag er ineens gegeneerd uit, ze hoopte dat hij niet had gehoord waarom ze van school was. Hij was een aardige jongen en ze mocht hem graag, maar ze was niet van plan hem te vertellen dat ze zwanger was.

'En, wat is er gebeurd?'

'Ik was er nog niet aan toe gekomen,' zei ze. Ze liep langzaam naar het huis, en hij liep met haar mee. 'Ik bedoel niet het boek, ik bedoel, waarom kom je de rest van het jaar niet meer op school?' Ze zocht naar een antwoord en bedacht toen iets goeds.

'Familieproblemen,' zei ze; dat was perfect. 'Mijn ouders gaan scheiden. Ik werd daar nogal depressief van en ik moet een hoop medicijnen innemen... je weet wel, zoals Prozac. Mijn moeder was bang dat ik op school iemand zou vermoorden of zo, ze vindt dat ik nogal labiel word van dat spul, en...' Ze was te ver gegaan en hij glimlachte tegen haar. Zelfs hij had in de gaten dat het een nonsensverhaal was.

'Doe me een lol, zeg. Je hoeft me niet te vertellen waarom.' Iedereen wist of vermoedde het trouwens toch al. Het was de enige reden waarom iemand ooit van school ging, behalve om naar een afkickcentrum te gaan. En Sam had nooit drugs gebruikt. Maar hij zei niet tegen haar wat hij vermoedde, en bovendien zag ze er helemaal niet naar uit, dus misschien zaten ze er allemaal naast. Misschien had ze een ander probleem. Hij had er alleen zeker van willen zijn dat ze niet iets verschrikkelijks had, zoals leukemie. Ze hadden in hun tweede schooljaar een vriendin verloren, en hij was in paniek geraakt toen hij hoorde dat ze niet meer terugkwam. Zo was het toen met Maria ook begonnen. 'Is alles goed met je? Dat wilde ik alleen maar weten,' zei hij vriendelijk. Hij ging al een poosje met iemand anders om, maar hij had altijd een zwak voor Sam gehad, en dat wist ze.

'Met mij gaat het prima,' zei ze, maar haar ogen weerspiegelden de droefheid in haar ziel en hij zag dat.

'Wat het ook is, hou vol. Ga je nog wel naar college in de herfst?'

Daar gingen ze allebei naartoe en hij was opgelucht toen ze knikte.

'Ik zal je boek even pakken. Kom binnen.' Hij volgde haar naar binnen en wachtte in de keuken toen zij naar boven ging. De keuken was nog niet afgebroken en Simon smeekte Blaire nog steeds het niet te doen. Misschien zou ze het nu afzeggen.

Sam was vijf minuten later terug met zijn boek, en toen ze het hem gaf, pakte hij haar hand vast. Ze keek naar hem op en bloosde. Ze voelde zich tegenwoordig zo kwetsbaar, en ze wist niet waarom. Het kwam niet bij haar op dat het door haar zwangerschap kwam.

'Hé... als je iets nodig hebt, gewoon bellen... oké?... We kunnen een stukje gaan rijden... of ergens iets gaan eten. Soms zien de dingen er anders uit als je erover praat,' zei hij vriendelijk, en ze knikte. Hij was bijna achttien en volwassen voor zijn leeftijd. Zijn vader was twee jaar geleden overleden, en sindsdien hielp hij zijn moeder bij de opvoeding van zijn drie jongere zusjes. Hij had een groot verantwoordelijkheidsgevoel en hij was heel erg zorgzaam.

'Er is niets om over te praten,' zei Sam met haar ogen op de grond gericht en toen op hem. Toen haalde ze haar schouders op. Het was te moeilijk om iets anders te zeggen, en hij begreep het. Hij raakte alleen even haar schouder aan en ging toen weg. Ze stond bij het keukenraam en keek hem na in zijn oude Volvo. Zijn familie woonde in Beverly Hills; ze waren aardig en fatsoenlijk, maar ze hadden niet veel geld. Ze leefden nog van het verzekeringsgeld en van wat zijn vader hun had nagelaten. Hij had een weekendbaantje en hij kreeg een beurs om naar college te gaan. Hij wilde advocaat worden, net als zijn vader. Hij wist dat hij dat op een dag zou zijn. Jimmy was onder andere heel vastberaden.

Toen hij weg was ging Sam op een stoel in de keuken zitten en staarde in de ruimte. Er was op het moment zoveel om over na te denken, zoveel om te besluiten. Suzanne Pearlman had haar precies verteld hoe een adoptie in zijn werk ging, en nu moest ze nieuwe ouders uitzoeken voor haar kindje. Het leek zo eenvoudig. Voor iedereen, behalve voor Samantha.

15

In de daaropvolgende twee weken ging alles weer z’n gangetje, voor zover dat onder de huidige omstandigheden mogelijk was. Sam was inmiddels bij haar moeders dokter geweest, en ze was in orde. De baby was goed gegroeid en leek gezond te zijn. Ze deed haar schoolwerk thuis, en ze was nog steeds erg stil en teruggetrokken. Ze had weer twee besprekingen gehad met Suzanne en ze hadden het aantal stellen dat in aanmerking kwam teruggebracht tot vier. Sam moest de komende twee maanden nog meer beslissingen nemen, als ze het aantal nog verder zouden beperken. Suzanne zou haar zo veel mogelijk informatie geven. Ze wilde haar niet opjagen. Ze wilde dat Sam de juiste beslissing zou nemen.

Allegra probeerde zo veel mogelijk werk af te krijgen zodat ze het weekend met Jeff naar New York kon om zijn moeder te bezoeken. Ze verheugde zich er niet bepaald op; ze hadden elkaar door de telefoon gesproken, en mevrouw Hamilton had heel wat gerichte vragen gesteld alsof het een sollicitatiegesprek was en zij niet in aanmerking kwam voor de baan. Allegra vond het nogal vreemd, en ook een beetje beledigend, maar ze zei er niets over tegen Jeff. Ze probeerde alles in orde te krijgen voor Brams tournee. Hij begon maandag in San Francisco en ze wilde erbij zijn, in elk geval op de openingsavond. Ze reisden de komende maanden zigzagsgewijs door het hele land, met op Onafhankelijkheidsdag een optreden in the Great Western Forum in Ingleside bij Los Angeles. Daarna vlogen ze naar Japan, dan gingen ze de wereld rond en eindigden in Europa. Allegra had gezegd dat ze hem af en toe onderweg zou komen opzoeken als ze kon. Tegen de tijd dat de tournee voorbij was, zou die hem honderd miljoen dollar opgebracht hebben, een aardig zakcentje, zoals Jeff zei toen ze het hem vertelde. Ze zou het bedrag nooit aan iemand verteld hebben, maar het stond al maanden in alle kranten, en Bram was zo dom geweest het te bevestigen.

Alles leek onder controle te zijn tot aan de dag voor Jeff en Allegra naar New York zouden vertrekken voor het weekend. Brams crew, hun reisschema, alles was door de promotors geregeld. En toen kreeg ze om middernacht, de nacht voordat ze met Jeff naar New York zou vliegen, een telefoontje. De drummer had zelfmoord gepleegd, met opzet of per ongeluk, met een overdosis drugs. Iedereen werd gek. De media vielen over hen heen, zijn vriendin werd vastgehouden door de politie, en de hele tournee werd uitgesteld tot ze een andere drummer gevonden hadden.

Ze was nog aan de telefoon met Bram om twee uur 's nachts. Hij was naar het mortuarium geweest om de man die zijn hele leven zijn vriend was geweest te identificeren, en hij was ontzettend overstuur. Maar dat waren de promotors ook. Ze hadden Allegra tien minuten voor Bram dat deed gebeld. De telefoon ging bijna constant tot zes uur in de morgen, en tegen de tijd dat ze aan de ontbijttafel gingen zitten, was Jeff in alle staten. Het was onmogelijk geweest om enige slaap te krijgen met de telefoon die de hele nacht rinkelde, en hij had belangrijke besprekingen die ochtend.

'Het spijt me,' zei ze zacht terwijl ze een kop koffie voor hem inschonk. Ze had een verklaring afgelegd voor de pers over de afgelopen nacht, en die stond al op de voorpagina van de kranten in Los Angeles. 'Het was voor iedereen een zware nacht.'

'Je had smeris moeten worden, of chauffeur op een ambulance of zoiets,' zei hij meesmuilend. 'Jij hebt er de juiste lichamelijke gesteldheid voor. Ik daarentegen, heb die niet. Ik heb zo af en toe een beetje slaap nodig.'

'Ik weet het. Het spijt me. Ik kon er niets aan doen. Brams tournee dreigt in rook op te gaan. Ik moet zien wat ik voor hem kan doen vandaag.' Haar hersens hadden sinds de vroege ochtend op volle toeren gedraaid. Bram kende verscheidene drummers die hij kon inwerken, maar dat kostte tijd, en de meesten hadden andere verplichtingen.

'Vergeet niet dat onze vlucht om zes uur is,' zei Jeff nadrukkelijk.

'Ik weet het,' zei ze met een gevoel van irritatie. Ze ging een halfuur later naar kantoor, en ze werkte de hele dag aan een stuk door. Ze ging naar Bram en hielp hem zijn tournee te reorganiseren, en om vier uur keek ze op haar horloge en ze wist dat nu de hel zou losbreken. Ze kon Bram nu onmogelijk alleen laten, en ze moest nu vertrekken als ze dat vliegtuig wilde halen. Ze had tegen Jeff gezegd dat ze hem op het vliegveld zou ontmoeten.

Ze belde hem thuis, maar hij was al weg, en hij had geen autotelefoon, dat was hem te Californisch, zei hij. Ze kon niet veel anders doen dan hem laten omroepen op het vliegveld.

Ze had hem laten omroepen om vijf uur, het moment dat ze eigenlijk moesten inchecken, en om kwart over vijf belde hij haar op kantoor. Alice vertelde haar dat hij aan de lijn was, en Allegra greep de telefoon. Hij klonk niet blij.

'Waar ben je? Dat is geloof ik niet zo'n slimme vraag, aangezien ik je op je kantoor bel. Wat is er aan de hand?'

'De promotors dreigen zich terug te trekken uit de tournee, ze zeggen dat het contractbreuk is, en op dit moment hebben we nog geen andere drummer. Ik weet niet goed hoe ik dit tegen je moet zeggen, maar ik kan hem nu niet in de steek laten, Jeff. De tournee begint maandag.' Ze was van plan geweest om maandag naar San Francisco te vliegen om hem te zien optreden in het Oakland Coliseum. Maar daar was nu geen sprake meer van. Zonder drummer konden ze nergens heen.

'Hoort zijn agent deze puinhoop niet op te lossen?'

'Als hij dat kan, maar ik maak er deel van uit, en ze zullen me nodig hebben om nieuwe contracten op te stellen.'

'Kun je ze niet vanuit New York faxen?'

Ze wilde graag ja zeggen, ze vond het vreselijk hem teleur te stellen, maar dit was haar verantwoordelijkheid en daar kon ze niet zomaar van weglopen. Ze moest hem de waarheid zeggen, om het even hoe kwaad hij zou worden dat ze zijn moeder teleurstelden. 'Ik moet echt hier zijn.'

'Oké, ik begrijp het,' zei hij kalm, maar zijn stem was als ijs, en er viel een lange stilte.

'Wat ga je nu doen?' Ze was bang dat hij alles zou verbreken. Stel dat ze hem kwijtraakte? 'Ga je toch?' vroeg ze, en ze klonk nerveus.

'Ik wilde jóu aan mijn moeder voorstellen, Allegra. Ik ken haar al,' zei hij ijzig.

'Het spijt me,' zei ze. Ze zat er vreselijk mee dat ze hem in de steek liet, en helemaal nu hij al op het vliegveld was. 'Ik heb je thuis proberen te bellen, maar je was al weg. Zal ik je moeder bellen om het uit te leggen?'

'Dat doe ik wel. Ze zal het niet eens begrijpen. Ik zal wel een bizar verhaal ophangen, een sterfgeval in de familie of voedselvergiftiging of zoiets. Ze weet niets van tournees van rocksterren.'

'Jeff, het spijt me zo.'

'Ik weet het. Jij kunt het ook niet helpen. Zullen we ergens een hapje gaan eten? Haal je dat wel? Of ben je ook nog aan het vasten?'

'Dat wil ik heel graag,' zei ze, dankbaar dat hij bereid was haar te vergeven, of in ieder geval haar te voeden. Het leek haar een goed teken. Hij was een ongelooflijk fijn mens.

'Ik weet wel dat het jouw schuld niet is, Allegra. Het is alleen hoogst irritant dat onze plannen altijd de mist in gaan voor het belang van anderen. Als we gaan trouwen kun je daar misschien iets aan doen. Deze keer is het zinnig, dat zie ik zelfs in, maar meestal verwachten die mensen alleen maar van je dat je hun gat voor ze afveegt, hun hand vasthoudt, en al hun beslissingen voor hen neemt.'

'Daar betalen ze me voor.'

'Ik dacht dat het voor juridische bijstand was.'

'Dat zeggen ze je op de universiteit, maar zoals al het andere wat ze je vertellen, is het een leugen. Het is voor billen afvegen.' Ze lachte zachtjes en hij glimlachte aan zijn kant van de lijn.

'Ik hou van je, gek mens dat je bent. Ik rij nu terug van het vliegveld en ik haal je op van je kantoor om wat te gaan drinken, en als Morrison het niet een paar uur zonder je kan stellen, ga ik hem een dreun op zijn neus verkopen. Je mag hem vertellen wat ik heb gezegd.'

'Dat zal ik doen. Woordelijk.'

'Alles in orde?' vroeg Bram toen ze terugkwam van haar telefoongesprek met Jeff. Ze zag er echt opgelucht uit. Ze was doodsbang geweest dat hij de verloving zou verbreken omdat ze niet met hem naar New York vloog om zijn moeder te ontmoeten.

'Ja, hoor,' zei ze met een glimlach. 'Ik had dit weekend naar New York zullen gaan om mijn toekomstige schoonmoeder te ontmoeten, dat heb ik net afgezegd. Jeff was al op het vliegveld.'

'Het spijt me echt heel erg.' Hij was een vriendelijke man met een zachte stem en hij was een van de ijverigste mensen die ze kende. Zoals de meeste musici met wie ze had gewerkt had hij drugs gebruikt in zijn jeugd, maar in tegenstelling tot veel anderen, was hij al jaren clean. Hij had een gezin, en was een echt genie met muziek. Hij maakte zelden gebruik van haar tijd, behalve als hij haar echt nodig had, zoals nu. Maar een ster van zijn kaliber had vaak plotselinge en heel grote problemen, zoals de bedreigingen aan zijn kinderen, en nu de dood van zijn drummer.

Bram had lang, warrig haar en een baard, hij droeg een klein stalen brilletje en hij zag eruit als een wildeman terwijl ze daar zaten en zich in de nieuwe contracten verdiepten. Iemand had hem net verteld dat ze misschien een nieuwe drummer gevonden hadden, een heel goeie. De zaken zagen er hoopgevend uit. Jeff kwam om zeven uur langs, en Bram stopte ermee voor een paar uur. Hij moest trouwens toch die drummer opbellen om hem over te halen en hij zei tegen haar dat ze de rest van de avond vrij kon nemen. Ze zouden de volgende ochtend om negen uur weer bij elkaar komen.

Jeff en zij gingen naar Pan e Vino om iets te eten en ze zag er gekweld en afgemat uit, en zelfs Jeff zag er een beetje uitgeput uit. Zijn moeder was furieus geweest toen hij had afgezegd. Ze had voor zaterdag een tafel gereserveerd bij Twenty-One, en ze was iemand die er niet van hield als haar plannen werden gewijzigd, en al helemaal niet als dat gebeurde door een of ander meisje uit Californië dat ze nog nooit had ontmoet.

'Wat zei ze?' vroeg Allegra gespannen, ervan overtuigd dat mevrouw Hamilton haar voor altijd zou haten.

'Ze zei dat ik de bruiloft moest afzeggen,' zei hij met een uitgestreken gezicht. Allegra's adem stokte en hij schoot in de lach.

'Ze zei dat onze generatie onbetrouwbaar is, dat je op niemand kunt rekenen, dat het haar spijt als je oudtante inderdaad overleden is, maar dat je best één dag had kunnen komen om haar te ontmoeten. Ik heb haar uitgelegd dat je veel te veel van streek was en dat de begrafenis zondag is. Ik denk niet dat ze er één woord van geloofde, maar ze kon niet veel zeggen. "Toon me het lijk, stuur me een overlijdensbericht"? Ik heb vlak voor sluitingstijd een bloemist in New York gebeld en ze hebben beloofd dat ze haar morgenochtend een enorme bos bloemen zullen sturen van ons beiden.'

'Ik verdien jou niet,' zei Allegra oprecht.

'Dat zei zij ook, maar ik zei dat je dat wel deed. Hoe dan ook, ik heb beloofd dat we het weekend van Memorial Day zullen komen. Dat betekent veel voor haar omdat ze dat weekend het huis in Southampton opent. Dus wat er ook gebeurt, we moeten dan gaan.'

'En je film dan?'

'We werken dat weekend niet.' Hij begon over drie dagen, daarom hadden ze dit weekend zullen gaan.

Uiteindelijk kwam het allemaal prima in orde. Ze werkte drie dagen lang met Bram Morrison, en zondagavond was alles gereorganiseerd en in orde en waren de promotors tevredengesteld. Zoals gewoonlijk had Allegra weer goed werk verricht, en Bram was tevreden. De taak was volbracht.

Zondagavond verraste Jeff haar met een klein zwart suède doosje dat hij haar in New York had willen geven, maar het zou nog wel een maand duren voor ze daarheen gingen en hij wilde niet langer wachten.

Ze opende het voorzichtig terwijl ze zaten te eten. Er was een prachtige zonsondergang geweest op het strand en het was hun laatste vrije avond voor hij aan de opnames van zijn film begon. Haar handen beefden toen ze het doosje uitpakte. Het was niet moeilijk te raden wat erin zat. Maar toen ze hem zag stokte haar adem. Het was een prachtige antieke ring met een smaragd in het midden, omringd door diamanten. 'O, Jeff, hij is prachtig.' Er stonden tranen in haar ogen. Het was geen gewone verlovingsring, hij had een heel eigen stijl en een prachtige vormgeving. Ze had er nooit een punt van gemaakt dat ze geen verlovingsring had. Ze hadden het er zelfs nooit over gehad.

'Ik was van plan om samen met jou te gaan winkelen, maar toen zag ik deze, en hij lijkt op een ring die mijn grootmoeder had. Ik heb hem bij David Webb gekocht, maar als je hem niet mooi vindt, brengen we hem gewoon terug en nemen iets wat je wel mooi vindt.' Hij glimlachte tegen haar en zij kuste hem. 'Ik vind hem prachtig... dit verdien ik niet. Ik hou zoveel van je.'

'Vind je hem echt mooi?'

'Ja, echt waar.' Hij was perfect, en Jeff deed hem om haar vinger. De maat was ook goed, en ze straalde. Ze kon haar ogen er niet van afhouden. De ring zag er indrukwekkend uit aan haar hand, maar omdat het een oud ontwerp was, was hij ondanks zijn grootte niet opzichtig. Hij was heel gedistingeerd.

Ze zaten nog uren te praten die avond, over hun familie, hun leven, hun plannen en de aanstaande bruiloft. De tijd leek voorbij te vliegen. Het was alweer de eerste mei, en de bruiloft was al over vier maanden. Allegra had nog een massa dingen te doen, en haar moeder belde haar steeds om daarover te drammen. Ze wilde dat ze een bruiloftsconsulent zou inhuren om de details te regelen, wat Allegra bespottelijk vond, maar het was een feit dat zij noch haar moeder de tijd had om een bruiloft te organiseren. Haar moeder had het drukker dan ooit met de show, en Allegra leek van haar cliënten geen moment adempauze te krijgen.

Ze gingen die avond vroeg naar bed. Jeff wilde om vier uur in de studio zijn om te zien of iedereen er was en om er zeker van te zijn dat alles tot in de kleinste details geregeld was. Ze wees hem erop dat Tony en de regisseur er ook zouden zijn en dat hij niet de hele verantwoordelijkheid op zijn schouders hoefde te nemen. Maar het was zíjn boek, en zíjn eerste film, en hij wilde er zijn voor het geval er zich problemen zouden voordoen. 'En wie is er nu dwangmatig bezig?' plaagde ze, terwijl ze haar ring onder zijn neus hield. Ze kon het niet laten ernaar te staren. Ze deed hem niet eens af toen ze naar bed gingen. Dat was heel vroeg, omdat hij er om halfdrie alweer uit moest.

Ze vielen om een uur of tien in slaap, en Allegra was helemaal in de war toen om twaalf uur de telefoon ging. Ze was tegen die tijd diep in slaap geweest, en het duurde even voor ze besefte dat iemand in een vreemde taal tegen haar praatte.

'Mademoiselle Steinberg, on vous appelle de la Suisse, de la part de Madame Alain Carr.' Ze had geen idee wat ze zeiden, maar ze herkende Alans naam op het eind. Ze vroeg zich af of hij collect belde of zoiets.

'Ik neem het aan!' schreeuwde ze in de telefoon, en Jeff schrok wakker. 'Hallo! Hallo!' De verbinding werd verbroken. Eindelijk waren ze terug op de lijn. Er was een hoop geruis, en toen hoorde ze plotseling de stem van Carmen, niet die van Alan.

'Carmen? Wat is er? Wat is er aan de hand?' Ze waren daar negen uur verder, dus voor haar was het negen uur in de ochtend. Ze bedacht dat er echt iets mis moest zijn als Carmen haar om middernacht belde. Heel even ging er een koude rilling over haar rug toen ze zich afvroeg of Alan misschien een ongeluk had gehad bij het maken van zijn film. Alles wat er nu van de andere kant te horen was, was het gehuil van Carmen. 'Kom op, verdomme.' Allegra begon haar geduld te verliezen. Ze was zich halfdood geschrokken toen ze haar wakker belde en nu wilde ze het verhaal horen ook. Jeff was ook klaarwakker, hij had het licht aangedaan en luisterde mee. 'Carmen, wat is er gebeurd?'

Er klonk een langdurig, zwak gejammer aan de andere kant van de lijn. 'Ik lig in het ziekenhuis...'

'O, nee. waarom?'

'Ik heb een miskraam gehad.' Ze barstte weer in tranen uit, en er ging een halfuur overheen voor Allegra haar gekalmeerd had. Ze was inmiddels naar de andere kamer gegaan zodat Jeff weer kon gaan slapen, maar hij was klaarwakker en kon niet meer in slaap komen.

Blijkbaar was ze niet gevallen, er was niets dramatisch gebeurd, ze had gewoon een miskraam gehad. Maar ze was bij Alan op de set geweest, en ze had nogal hevig gebloed. Ze hadden een ambulance moeten bellen en ze zei dat Alan ook vreselijk van streek was. Toen zei Carmen dat ze niet zonder hem naar huis wilde gaan, en de angst sloeg Allegra om het hart. Ze hadden allebei een contract.

'Luister eens even, Carmen,' zei Allegra, terwijl ze probeerde kalm te blijven. 'Ik weet dat dit heel erg is. Maar je wordt heus wel weer zwanger. En Alan móét die film afmaken. Als je hem overhaalt met je mee te gaan naar huis, nemen ze hem nooit meer. Vergeet dat dus niet. En jij moet de vijftiende terug zijn voor de repetities.'

'Ik weet het, maar ik voel me zo ellendig. En ik wil niet van hem weg.' Ze huilde tot één uur in de nacht, en eindelijk lukte het Allegra haar van de telefoon te krijgen. Ze dacht aan de ironie van het leven. Carmen wilde haar kindje zo ontzettend graag en raakte het kwijt, en dat van Sam ruïneerde haar leven maar bleef zitten waar het zat. Misschien had ze het aan Carmen moeten geven, dacht ze een beetje kribbig toen ze weer naar bed ging. Jeff was nog wakker en hij keek niet blij.

'Carmen heeft haar baby verloren,' zei ze verontschuldigend, en ze kroop naast hem in bed.

'Dat had ik inmiddels begrepen, maar ik sta op het punt mijn verstand te verliezen. Ik kan niet leven in deze ehbo-sfeer met iedere nacht die telefoontjes over zelfmoorden, drugsovervallen, miskramen, overdoses, scheidingen, rocktournees - christene ziele, Allie, wat ben je eigenlijk? Advocaat of psychiatrisch hulpverlener?'

'Dat is een goeie vraag. Luister, ik weet het, het spijt me. Ze heeft zich waarschijnlijk vergist met het tijdsverschil.'

'Gelul. Het kan haar niet schelen. Ze doen het allemaal. Ze bellen je op alle uren van de dag en de nacht. Ik heb mijn slaap nodig. Ik moet een film maken. Ik heb ook mijn werk, Allegra. Je moet je cliënten echt vertellen dat ze daarmee ophouden.'

'Ik weet het, ik weet het... het spijt me... Ik zweer je dat het niet meer zal gebeuren.'

'Je bent een leugenaar,' zei hij, en hij trok haar weer dicht tegen zich aan en voelde haar naakte lichaam tegen het zijne, precies zoals hij het graag had. 'Je maakt voortijdig een oude man van me als je niet met dit gedoe ophoudt.'

'Ik zal het ze vertellen. Ik beloof het.' Maar ze wisten allebei dat ze dat nooit zou doen. Zo was ze nu eenmaal, ze stond altijd voor hen klaar, wat hun problemen ook waren.

Twee uur later ging hij naar zijn werk, slaperig en nogal humeurig. Ze zette koffie voor hem voor hij vertrok, ging toen weer naar bed en belde Carmen op het nummer dat ze haar had gegeven. Alan nam op. Hij had net een pauze en hij was duidelijk behoorlijk van streek over Carmen en de baby.

'Het spijt me zo voor jullie,' zei ze. Hij bedankte haar en ging toen met de telefoon naar de badkamer en vertelde Allegra dat Carmen er beroerd aan toe was. Ze was zwaar depressief vanwege de baby.

'Je moet op haar passen als ze thuiskomt,' zei hij smekend tegen Allegra.

'Dat zal ik doen. Dat beloof ik je. Maar jij blijft waar je bent en je maakt je film af.'

'Ik weet het,' zei hij vermoeid. 'Dat heb ik haar allemaal verteld, maar ze wil dat ik met haar meega.'

'Ik vermoord je als je dat doet. Dat kun je niet maken.'

'Ik weet het. Beloof me alleen dat je voor haar zult zorgen als ze overmorgen terugkomt.'

'Doe ik. Maak je maar nergens ongerust over,' stelde Allegra hem gerust en hing toen op. Wat kon het leven soms toch gecompliceerd zijn voor iedereen. Carmen, Alan, Bram, Jeff, zijzelf. Ze hadden geen van allen gemakkelijke carrières gekozen. En toch, zij het om verschillende redenen, deed elk van hen zijn werk met plezier. Daar was ze zich laat die avond heel sterk van bewust toen ze, blauw van de kou, achter de coulissen van het Oakland Coliseum zat. Bram had zijn eigen vliegtuig gestuurd om haar te halen en ze was naar zijn openingsavond gekomen.

De enorme arena was totaal uitverkocht, en de mensen raakten buiten zichzelf toen Bram verscheen, en ze juichten eindeloos toen hij de nieuwe drummer presenteerde. Ze speelden een herdenkingsnummer en hielden een ogenblik stilte voor de man die gestorven was. Aan het einde van de show kreeg hij van twintigduizend fans een staande ovatie. Allegra had nog nooit zoiets gezien, ook niet bij een van de andere concerten van Bram. De veiligheidsmensen hadden de grootste moeite om fans van hem af te plukken. Uiteindelijk speelden ze nog zeven toegiften, en Bram was doorweekt van het zweet toen hij eindelijk van het toneel kwam en Allegra omhelsde.

'Je was fantastisch,' schreeuwde ze door het lawaai heen, en hij grijnsde en knikte zijn dank terwijl hij een arm om zijn vrouw heen sloeg en haar kuste. De menigte schreeuwde nog steeds om hem en weigerde de arena te verlaten.

'Bedankt dat je ons hebt gered,' schreeuwde Bram naar haar terug, en ze glimlachte. Ze hadden zijn concert met z'n allen gered. Dit was waarvoor ze betaald werd.

Na afloop was er een party voor hem, maar Allegra moest terug naar Los Angeles. Om drie uur in de nacht kwam ze het huis in Malibu binnen, net op tijd om koffie te zetten voor Jeff. Ze stond met de koffie bij het bed op het moment dat zijn wekker afliep, en hij keek haar slaperig aan en glimlachte.

'Geweldige wekservice. Hoe was het?'

'Fantastisch.' Ze boog zich voorover en kuste hem. 'Hij was beter dan ooit. Hij was echt klaar voor deze tournee. Ik ben blij dat het hem is gelukt,' zei ze, terwijl ze totaal uitgeput naast Jeff op bed ging liggen.

'Daar zal hij ook wel blij om zijn.' Jeff glimlachte tegen haar, vol bewondering over haar schoonheid, zelfs als ze moe was.

'Hoe is het gegaan gisteren?' vroeg ze, vechtend tegen een geeuw.

'Eng, maar leuk,' antwoordde Jeff. 'Het lijkt ongelooflijk dat ik in een studio bezig ben mijn eerste film te maken. Godzijdank weet Tony wat hij doet, want ik weet het echt niet.' Hij grinnikte. Tony deed dit al tien jaar, sinds de hogeschool, en hij had vier prijzen gewonnen voor korte speelfilms, en enthousiaste kritieken voor twee lange. 'Kom eens bij ons langs om te kijken als je je voor een paar minuten vrij kunt maken. Hoewel alleen God weet wanneer dat zal zijn.' Hij had haar de laatste vierentwintig uur niet eens gezien, en ze had maar net tijd voor een kort dutje voor ze Carmen van het vliegveld moest gaan halen. Maar zelfs Allegra was niet voorbereid op de toestand waarin Carmen verkeerde toen ze haar op het vliegveld zag. Ze was volkomen depressief over het verlies van haar baby. Ze was ervan overtuigd dat ze nooit meer zwanger zou worden, en ze had bijna zelfmoordneigingen zonder Alan. Allegra had al haar concentratie en energie nodig om haar naar huis te krijgen en haar ervan te overtuigen dat ze naar de repetities moest gaan. In de week daarna leek Allegra niets anders te doen dan op Carmen passen. Ze had zelfs nauwelijks tijd om Jeff te bezoeken op de set, hoewel ze erin slaagde er iedere dag een paar minuten heen te gaan. Met de film scheen het goed te gaan. Beter dan Carmens repetities later in de week. Maar inmiddels was Bram Morrison tenminste onderweg met zijn tournee. Tot nu toe waren zijn concerten een enorm succes, en de nieuwe drummer ook. Allegra begon het gevoel te krijgen dat ze hen allemaal met zich meesleepte. Jeff was constant geïrriteerd tijdens de eerste week van zijn film. Ze bezocht hem een paar keer op de set, en het leek allemaal goed te gaan, maar ze had nauwelijks tijd om even te blijven kijken. In het eerste weekend na het begin van de opnames moest Jeff delen van het script bijwerken omdat twee van de acteurs zich niet konden vinden in de dialoog. Hij was dag en nacht met Tony samen, en Allegra zag hem amper.

Gelukkig had Jeff deze keer het bezoek aan zijn moeder zelf af moeten zeggen, en het beste dat ze konden doen was beloven zo snel mogelijk te komen. Nu kon mevrouw Hamilton zich niet met zijn film bemoeien, en dat zinde haar helemaal niet.

Toen Carmen op 1 juni met de opnames begon had Allegra het druk en was ze zo overwerkt dat ze dacht een zenuwinstorting te krijgen. Carmen hing om de vijf minuten aan de telefoon om over iets te klagen, en als ze niet klaagde huilde ze. Ze zwoer dat ze nooit meer een film zou doen zonder Alan. Ze was volkomen onredelijk. In de eerste week van Carmens film viel Allegra twee kilo af. Ze kreeg ook berichten van Bram op zijn tournee, en elke keer als de groep op problemen stuitte, moest Allegra die oplossen. Ze had het gevoel dat ze Jeff nooit meer zag. Ze waren nooit op dezelfde tijd thuis, tenzij een van beiden lag te slapen.

Sam was inmiddels zeven maanden zwanger, maar ze leek een tikje opgewekter dan ze was geweest. Ze werkte nauw samen met Suzanne Pearlman. Het viel Allegra op dat elke keer als ze even langsging om Sam te zien, Jimmy Mazzoleri er ook was.

Hij hing dan gewoon wat rond, of hielp haar met haar huiswerk. Ze had hem eindelijk verteld dat ze in verwachting was, en hij ondersteunde haar op een verbazingwekkende manier. Er was geen sprake van een romance tussen hen, maar hij scheen reuze aan Sam verknocht te zijn. Ze droeg nu positiekleding, want ze was ineens gaan uitdijen. Soms vond Jimmy het leuk om zijn hand op haar buik te leggen en de baby te voelen schoppen, maar meestal nam hij haar mee voor ritjes naar het strand, of om ergens te gaan eten, of hielp hij haar met haar huiswerk. Hij had echt medelijden met haar en hij vond dat ze de pech om zwanger te worden niet had verdiend. Ze praatte soms met hem over de mensen die erover dachten haar kind te adopteren. Ze neigde sterk tot het stel in Santa Barbara. Ze waren achter in de dertig en ze zeiden dat ze dol waren op kinderen. De vrouw deed Sam een beetje aan Allegra denken. Zij was ook advocaat, en hij was dokter. Hun kwalificaties waren uitstekend en ze schenen een flinke hoeveelheid geld te hebben. Sam wilde niet dat haar kind zou moeten knokken, of het zonder luxe zou moeten stellen, of geen goede opleiding zou kunnen krijgen. Ze zeiden zelfs dat ze na deze baby nog meer kinderen wilden adopteren. Ze heetten Katherine en John Whitman.

En temidden van dat alles bleef Blaire er maar bij Allegra op aandringen iets aan de bruiloft te gaan doen. Allegra had de uitnodigingen besteld bij Cartier en ze had bruidsjurken gepast bij Saks, bij I. Magnin en bij Neiman, maar ze kon niet slagen. Maar de allergrootste schok kwam toen haar moeder haar vertelde dat ze Delilah Williams had ingehuurd.

'Wie is dat in godsnaam?' Allegra moest lachen om de naam en ze vroeg zich af wat haar moeder in haar schild voerde.

'Ze wordt in hoge mate aanbevolen. Ze is bruiloftsconsulente en ze gaat alles voor ons regelen. Ik heb gezegd dat ze je op kantoor moet bellen.'

'Dit is niet te geloven,' zei Allegra die avond met een geamuseerde blik tegen Jeff. Maar ze was totaal niet voorbereid op de vrouw die drie dagen later bij haar op kantoor verscheen. Ze kwam gewapend met albums en foto's, lijsten en mappen en ze leek nooit op te houden met praten. Ze was zo'n een meter vijfentachtig lang, en toen Allegra Jeff een beschrijving van haar probeerde te geven, kon ze alleen maar zeggen dat ze eruitzag als een travestiet. Ze had een lavendelblauwe jurk aangehad met bijpassende hoed, was behangen met amethisten, ze had geblondeerd haar, en haar armen waren zo lang dat ze op een grote vogel leek die op het punt stond op te vliegen van de bank in Allegra's kantoor. Haar eigen kantoor was ergens in de vallei.

'Zo, en nu gaan we het even herhalen, lieverd,' zei ze terwijl ze kleine klapjes op Allegra's hand gaf. Allegra staarde haar vol ongeloof aan. Ze kon zich niet voorstellen dat haar moeder deze vrouw had ingehuurd. Ze moest wanhopig geweest zijn. 'Je moet bruidsmeisjes uitzoeken, voor hun jurken zorgen - en voor jezelf natuurlijk... schoenen - vergeet de schoenen niet... We moeten nog over de taart praten... de bloemen... Ik heb al tegen je moeder gezegd dat we een tent nodig hebben in de tuin... menu... de band - we mogen de band niet vergeten... fotograaf... video... lange sluier of korte...' Ze ging eindeloos door en Allegra zat met afgrijzen te luisteren. De woorden Las Vegas bleven maar door haar hoofd spoken en ze kon zich niet indenken waarom zij en Jeff hadden besloten voor een bruiloft aan huis, waarbij iedereen die je maar bedenken kon aanwezig zou zijn.

'We komen hier over precies een week weer samen,' zei Delilah tegen haar. Ze stond op van de bank, waarbij haar girafachtige benen wonderlijke posities aannamen, en Allegra deed haar best niet naar haar te staren. 'En ik wil dat je me belooft dat je je huiswerk zult doen.'

'Absoluut,' zei Allegra ernstig, terwijl ze het album, de boeken en de checklisten van haar overnam. Er was zelfs een videoband waarop ze de taart kon uitzoeken.

'Je bent een schat, en nu meteen gaan winkelen, hoor. Je hebt een heleboel werk te doen.' Ze wuifde en was weg, als een komische figuur uit een New Yorks blijspel, en Allegra stond daar alleen maar te staren. Twee minuten later liep ze naar de telefoon en belde haar moeder. Ze was in een vergadering, zoals gewoonlijk, maar deze keer zei Allegra dat ze haar moesten roepen.

'Allegra? Wat is er aan de hand?'

'Neem je me in de maling?' vroeg Allegra, terwijl ze aan haar bureau zat. Ze zag eruit of ze in een shocktoestand verkeerde. 'Waarmee, lieverd?'

'Die vrouw. Ik kan maar niet geloven dat je me dit aandoet.'

'Bedoel je Delilah? Iedereen die haar ooit heeft gehad zegt dat ze fantastisch is. Ik denk dat we blij met haar zullen zijn.'

'Dat kun je niet menen. Ik doe dit niet, moeder.' Maar Allegra zat wel te grinniken om de absurditeit van het geheel. De bruiloft werd met de dag bespottelijker. Misschien moesten zij en Jeff maar gewoon blijven samenwonen.

'Lieverd, wees geduldig. Ze zal je helpen. Je zult haar aardig vinden.' Haar moeder had ze kennelijk niet meer allemaal op een rijtje.

'Ik heb in mijn hele leven nog nooit zoiets gezien als deze vrouw.' En plotseling begon Allegra te lachen en kon niet meer ophouden. Ze lachte tot de tranen over haar wangen liepen, en Blaire begon ook te lachen. 'Niet te geloven dat je haar hebt ingehuurd,' zei Allegra tussen twee lachstuipen in.

'Ze is heel efficiënt, vind je niet?'

'Wacht maar tot papa haar ziet. En mam' - ze moest echt lachen om het hele gedoe - 'ik wil alleen nog zeggen dat ik van je hou.'

'Ik hou ook van jou. En het wordt een prachtige bruiloft.' Dat leek nu zo onbelangrijk temidden van al het andere. Voor haar was Jeff echt belangrijk, niet de bruiloft. Ze moesten nu aan Sam denken, en aan haar baby. De bruidstaart, de kleur van de jurken van de bruidsmeisjes, om over de schoenen nog maar te zwijgen, zoals Delilah had gezegd, leken totaal onbelangrijk.

Terwijl ze er nog steeds over zat te lachen ging de telefoon op haar bureau. Het was Jeff. 'Goed nieuws,' was het eerste dat hij zei.

'Ik heb een volkomen waanzinnige ochtend achter de rug en ik kan wel wat goed nieuws gebruiken.' Ze glimlachte toen ze antwoordde.

'Ik ben dit weekend vrij. Tony zegt dat hij zonder mij op de zaak kan passen, en ik heb mijn moeder net verteld dat we eraan komen. We kunnen naar Kennedy Airport vliegen en dan meteen doorgaan naar Southampton.' Allegra's hart stopte heel even. Ze had gedacht daar voor onbepaalde tijd vanaf te zijn. Hij leek het zo druk te hebben met zijn film. 'Ze was echt blij. We beloven het nu al zo lang, ik denk dat ze me niet eens geloofde. Je kunt nu toch weg, hè?' Hij had gemerkt dat ze zweeg; ze probeerde weer aan het idee te wennen dat ze zijn moeder zou ontmoeten. Ze wist niet goed waarom, maar ze had nog steeds het gevoel dat mevrouw Hamilton haar niet mocht.

'Bij uitzondering zie ik geen enkel obstakel,' zei ze, en ze voelde zich een beetje teleurgesteld. Maar niemand verkeerde in een crisis. Zelfs Carmen niet.

'Zeg dat niet te hard. We vertrekken vrijdag,' zei hij ernstig. Hij wilde haar aan zijn moeder voorstellen.

'Ik zal er zijn,' zei ze, en ze bad in stilte dat er deze keer niets tussen zou komen, dat zou zijn moeder haar nooit vergeven. Jeff had haar verteld hoe boos zijn moeder de vorige keer toen ze het afzegden was geweest. Allegra kon niet veel anders doen dan bidden dat er niets zou gebeuren, en zichzelf dwingen met hem mee te gaan. Het was in ieder geval een weekendje samen weg, en dat hadden ze beiden hard nodig. Het enige probleem was dat Allegra, lang voor ze weggingen, vermoedde dat niets in dat weekend erg ontspannend zou zijn. Ze zag in gedachten steeds die foto die hij haar had laten zien in het appartement in New York, en de herinnering daaraan maakte haar nog steeds huiverig.

16

Allegra had in de week voor ze naar zijn moeder gingen het gevoel dat ze op eieren liep. Ze wist dat Jeff hels zou worden als ze weer niet kon. Maar op donderdag was er nog niets rampzaligs gebeurd, en toen ze donderdagavond aan het pakken waren, slaakte ze een zucht van verlichting en besloot ze dat ze zich voor niets zorgen had gemaakt. Er had zich geen crisis voorgedaan die de reis in de weg kon staan, en ze vond het dwaas van zichzelf dat ze zo tegen de ontmoeting met zijn moeder opzag. Dat zei Jeff ook. Hij zei steeds dat zijn moeder dol op haar zou zijn.

Ze waren alle twee moe na lange, drukke weken, maar alles leek nu goed te gaan voor hen, en voor Allegra's cliënten. Zelfs met Carmen ging het de laatste dagen wat beter. Haar gedachten werden in ieder geval afgeleid nu ze met de opnames van haar film was begonnen. Ze was nog steeds vreselijk eenzaam zonder Alan, maar ze praatte voortdurend met hem, meestal via het mobieltje dat ze altijd bij zich droeg in de zak van haar kamerjas. Ze scheen hem op alle uren van de dag en de nacht te bellen. Zelfs nog vaker dan ze Allegra belde. Allegra had haar eindelijk gevraagd op z'n minst te proberen haar niet zo vaak in de nacht te bellen, en Carmen had dat beloofd. Nu belde ze meestal Alan in plaats van haar.

'Ik kan haast niet geloven dat we werkelijk gaan,' zei Jeff toen ze die avond hun koffers in de hal zetten. Ze hadden alle twee besprekingen de volgende ochtend, en ze zouden meteen daarna vertrekken. 'Southampton is prachtig in deze tijd van het jaar,' zei hij. Maar over Southampton maakte ze zich geen zorgen. Het was de ontmoeting met zijn moeder die haar zenuwachtig maakte, ondanks zijn geruststellende woorden.

Ze verzorgde haar haar en haar nagels, en ze was van plan een marineblauw linnen pakje van Givenchy aan te trekken voor de vliegreis. Ze wilde er degelijk uitzien bij hun ontmoeting. Ze was zelfs van plan haar haar op te steken. Toen ze die avond naar bed gingen vertelde Jeff haar glimlachend dat hij het als kind altijd heerlijk had gevonden om in de zomer naar de Hamptons te gaan, en ook naar Vermont, waar ze altijd heen gingen toen zijn grootmoeder nog leefde. Ze vielen in slaap als twee fluisterende kinderen op een pyjamafeestje, en Allegra dacht dat ze droomde toen ze klokken hoorde. Er rinkelde iets in de verte, en ze had geen idee wat het was. Misschien kerkklokken in Vermont, mijmerde ze terwijl ze half luisterde door de nevelen van haar dromen, en toen besefte ze plotseling met een schok dat het de telefoon was. Ze sprong uit bed, zoals ze altijd deed om te voorkomen dat Jeff het zou horen, maar zoals gewoonlijk was hij al wakker voordat zij het was. Toen ze de telefoon oppakte zag ze op de klok naast haar bed dat het halfvijf in de ochtend was.

'Als dat Carmen is, zeg dan maar dat ik haar ga vermoorden,' zei Jeff terwijl hij zich omdraaide. 'Het is absoluut onmogelijk om enige slaap te krijgen in dit huis zolang jij er bent.' Hij was niet blij, en Allegra sprak zachtjes in de telefoon, net als Jeff ervan overtuigd dat het Carmen was die belde.

'Hallo? Wie is daar?' zei Allegra, woest over de inbreuk op dat uur, en doodsbang dat het iets zou zijn waardoor ze niet naar New York konden gaan.

'Malachi O'Donovan, schat,' zei hij met zijn zware Ierse accent en met een boer. Hij was stomdronken.

'Bel me niet om deze tijd, Mal. Het is halfvijf in de ochtend.'

'Nou, ook een heel goedemorgen voor jou, liefje. Misschien wil je weten dat ik in de nor zit. Ze zeiden dat ik mijn advocaat mocht bellen. Dus daar ben ik dan, en wees jij nou een lief meisje en kom me hieruit halen.'

'O, in 's hemelsnaam. Weer een roi?' Hij verzamelde aanklachten wegens 'rijden onder invloed' zoals andere mensen bonnetjes verzamelden, en ze waarschuwde hem er steeds voor dat hij vandaag of morgen in de gevangenis zou moeten blijven en zijn rijbewijs kwijt zou raken. Maar tot nu toe had hij alle invloed die hij had gebruikt, en hij had ontzettend veel mazzel gehad. Doordat hij regelmatig in ontwenningsklinieken verbleef zagen ze zijn strafregister vaak door de vingers, maar Allegra was ervan overtuigd dat ze deze keer zijn rijbewijs zouden innemen. 'Dit is echt klote,' zei ze.

'Ik weet het, ik weet het. Het spijt me.' Hij klonk berouwvol, maar hij verwachtte toch dat ze hem zou komen vrijkopen. Tenslotte was ze zijn advocaat.

'Is er iemand anders die je kan komen halen, Mal? Ik ben in Malibu, en het is midden in de nacht.' Jeff had gelijk. Als ze de telefoon niet had aangenomen, had hij gewoon tot de volgende ochtend moeten wachten. Maar ze had hem opgenomen, en nu verwachtte hij van haar dat ze hem zou komen halen. Daar was moeilijk aan te ontkomen, en hij hield vol dat hij wilde dat ze meteen kwam om hem eruit te halen.

'Goed dan,' zei ze ten slotte. 'Waar ben je?' Hij was in Beverly Hills. Hij had daar aan de verkeerde kant van de weg gereden, en toen ze hem aanhielden had hij een bijna lege, open fles whisky tussen zijn benen, en een zak wiet in het handschoenenkastje van de auto. Hij had gewoon geluk dat ze niet meer hadden gevonden, maar ze hadden ook niet zo goed gezocht. De agenten die hem hadden gearresteerd wisten wie hij was. 'Ik ben er over een halfuur.' Ze legde de telefoon neer en keek naar Jeffs bewegingloze lichaam. Hij zag eruit of hij weer sliep, maar ze voelde gewoon dat dat niet zo was. Toen ze op haar tenen dé kamer uit wilde lopen, ontdekte ze dat ze gelijk had.

'Als jij dat vliegtuig vandaag niet haalt, Allegra, komt er geen bruiloft,' zei hij bedaard vanonder de dekens, en ze stond stil en keek met een bezorgde uitdrukking naar hem.

'Je moet me niet dreigen, Jeff. Ik doe mijn uiterste best. Ik zal er zijn.'

'Als je daar maar voor zorgt.' Hij zei verder niets meer en zij ging een spijkerbroek en een wit shirt aantrekken. Toen ze over de Pacific Coast Highway reed, was ze woedend op iedereen. Malachi O'Donovan, die dacht dat hij alles kon doen waar hij zin in had en dan verwachtte dat zij hem weer uit de penarie zou helpen. En Carmen, die haar dag en nacht als een soort klaagmuur gebruikte, en Alan, die voortdurend belde om te vragen of ze op zijn vrouw wilde passen, en zelfs Jeff, die zich soms zo aan alles ergerde, alsof hij niet net zo goed zijn momenten had, zoals opstaan om drie uur in de nacht zodat hij vóór iemand anders op de set kon zijn, of avond na avond zijn script herschrijven. Iedereen verwachtte maar van haar dat ze begripvol was en zou doen wat zij wilden. Ze werd er zo langzamerhand gek van, en om de een of andere reden was ze nog het kwaadst op Jeff. Natuurlijk zou ze in dat vliegtuig zitten... hoopte ze... tenzij Malachi een geweldige stunt had uitgehaald. En zelfs nu moest ze zich weer met de roddelbladen bezighouden. God, daar kreeg ze ook de buik van vol. Ze verwachtten allemaal dat zij hen wel uit de nesten zou halen, alsof ze op de wereld was gezet om hun problemen op te lossen.

Ze smeet haar autoportier dicht toen ze bij het politiebureau van Beverly Hills aankwam, en toen ze naar binnen ging zag ze een agent die ze kende. Ze vertelde hem waarom ze daar was en hij knikte. Hij ging naar binnen om te kijken, en hij kwam een paar minuten later terug met Mal. Ze moest een borgsom voor hem betalen, wat geen probleem was, en deze keer moest hij zijn rijbewijs achterlaten. Ze gaven hem de datum waarop hij moest voorkomen, en Allegra was opgelucht toen ze zag dat het pas over een maand was. Daarna bracht ze hem met een strenge uitdrukking op haar gezicht naar huis. Hij stonk naar drank en hij probeerde haar steeds te kussen om haar te bedanken dat ze hem uit de cel had gehaald, maar ze zei resoluut dat hij zich moest gedragen. Zijn vrouw sliep toen ze bij zijn huis kwamen, en Allegra vroeg zich af waarom hij haar niet had gebeld. Maar zodra zijn vrouw tegen hem begon te krijsen toen ze hoorde wat er was gebeurd, begreep Allegra waarom hij haar niet had gebeld.

Rainbow O'Donovan gooide hem zowat hun slaapkamer binnen, en ze schreeuwde zo hard tegen hem dat ze vast de buren wakker maakte. Een paar minuten later was Allegra weer onderweg, en om zeven uur was ze thuis. Jeff stond onder de douche en er stond koffie op het fornuis. Ze schonk een kopje voor zichzelf in en ging op bed zitten. Ze was volkomen uitgeput, maar ze had vaak dat soort nachten. Dat was waar Jeff over klaagde, en ze wist dat hij geen ongelijk had. Maar ze kon er ook niet veel aan veranderen, en ze wilde zo graag dat hij het begreep.

Hij was zijn haar aan het afdrogen toen hij uit de douche kwam, en hij schrok toen hij haar zag. Hij had haar niet horen binnenkomen en het was niet moeilijk om te zien hoe moe ze was zoals ze daar zat.

'Hoe ging het?'

'Geweldig. Ze hebben zijn rijbewijs afgepakt,' zei ze met een zachte kreun toen ze ging liggen, en hij kwam naar haar toe en ging naast haar zitten.

'Het spijt me dat ik vannacht nijdig werd. Ik heb alleen soms zo genoeg van al die mensen die aan je trekken. Het lijkt wel of ze je willen verslinden. Het is niet eerlijk.'

'Het is tegenover jou ook niet eerlijk. Ik ga strakkere grenzen trekken. Toen ik hem naar huis bracht, besefte ik dat hij ook zijn vrouw had kunnen bellen. Ik denk dat hij daar bang voor was.'

'Zorg maar dat ze bang zijn voor jou,' zei Jeff. Hij boog zich voorover en kuste haar. Hij moest binnen een uur in de studio zijn, en daarna vertrokken ze met de vlucht van twee uur. 'Gaat het wel met je?' vroeg hij toen hij wegging.

'Ja hoor, prima,' zei ze geruststellend.

'Ik pik je om twaalf uur op.'

'Dan sta ik klaar,' beloofde ze.

Ze was om negen uur op kantoor, met hun koffers in de auto, en Alice had een stapel berichten en papierwerk voor haar. Ze werkte ze allemaal af en wilde net haar ordners wegbergen toen Alice haar kantoor binnenkwam met het laatste nummer van Chatter.

'Vertel me alsjeblieft niet dat ik me moet gaan bekommeren om iets wat daarin staat,' zei Allegra, bijna terugdeinzend. Als het iets was dat een van hun cliënten van streek maakte, kwam ze de stad helemaal niet meer uit.

Alice legde het behoedzaam, alsof ze zich eraan kon branden, op haar bureau, en Allegra begreep waarom. De foto's waren afschuwelijk en het opschrift was vreselijk. Carmen zou door het lint gaan als ze dat zag.

'O, verdomme,' zei Allegra en ze keek haar secretaresse aan. 'Ik kan haar maar beter bellen.' Ze had de telefoon in haar hand toen de telefoniste haar opriep. Mevrouw Connors was aan de lijn. De telefoniste zei niet dat ze hysterisch was, maar Allegra wist het op het moment dat ze haar hoorde. 'Ik heb het net gezien,' zei ze rustig.

'Ik ga ze aanklagen.'

'Ik denk niet dat dat verstandig is.' Maar ze begreep hoe ze zich voelde, en ze wist dat Alan ook laaiend zou zijn. Het blad schreef dat Carmen Connors, Alan Carrs nieuwe vrouw, naar Europa was gegaan voor een abortus. Er waren een paar beroerde foto's van haar toen ze uit het ziekenhuis kwam. Het leek alsof ze stiekem wegsloop, maar in werkelijkheid liep ze ineengekrompen van ellende.

'Ze belasteren me. Hoe kunnen ze zoiets zeggen?' Ze snikte en Allegra wist niet wat ze moest zeggen, maar een aanklacht tegen de roddelbladen zou het alleen maar erger maken. Ze waren het uitschot van deze wereld, maar ze hadden goede advocaten die hun vertelden hoe ze zich moesten beschermen en dat lieten ze nooit na. 'Waarom doen ze me dit aan?' jammerde ze, en Allegra voelde zich hulpeloos. Zij kon er niets aan veranderen.

'Om bladen te verkopen. Dat weet je ook. Gooi het weg en vergeet het.'

'En als mijn grootmoeder het ziet, wat dan?'

'Ze zal het wel begrijpen. Niemand gelooft die rotzooi.'

'Zij wel.' Carmen lachte door haar tranen heen. 'Ze denkt dat vrouwen van zevenentachtig vijflingen baren.'

'Nou, vertel haar dat het een stel leugenaars is. Het spijt me, Carmen, echt waar,' zei Allegra en ze meende het. Ze kon zich voorstellen hoe je je voelde als je de hele tijd met leugens te maken had. Het was zo pijnlijk.

In de plaatselijke krant stond een artikel over de arrestatie van Malachi O'Donovan. Het was een dag vol publiciteit voor een paar van haar cliënten.

'Je kunt Alan beter inlichten voor iemand anders het doet,' opperde Allegra. 'Ze lezen die troep zelfs in Europa.' Maar ze had nog niet opgehangen of Alan was aan de telefoon vanuit Zwitserland. Zijn persagent had hem gebeld en het voorgelezen.

'Ik zal die smeerlappen voor het gerecht dagen,' tierde hij. 'Het arme kind is bijna doodgebloed in de ambulance, en ze huilt al zes weken lang, en zij beweren dat ze een abortus heeft gehad. Ik kan ze wel vermoorden. Heeft ze het al gezien?'

'We hingen net op,' zei Allegra, die er net zo moe uitzag als ze zich voelde. Ze had de afgelopen nacht maar vier uur slaap gehad, en het was een erg lange ochtend. 'Zij wil ze ook aanklagen. Ik zal je vertellen wat ik tegen haar heb gezegd. Het is het niet waard. Je verkoopt alleen maar meer bladen voor hen. Laat ze toch doodvallen.' Zoiets zei ze niet vaak, maar in het geval van de roddelbladen was het verdiend. 'Vergeet ze nou maar, verspil je geld niet aan advocaten.'

'Sommige zijn meer waard dan andere,' zei hij, een beetje gekalmeerd. Allegra was altijd zo verstandig. 'Hoe gaat het trouwens met jou?'

'God mag het weten. Het is hier nogal hectisch geweest. En over twee uur vlieg ik naar New York om in Southampton mijn toekomstige schoonmoeder te ontmoeten.'

'Sterkte. Vertel haar maar dat ze een fortuinlijk oud wijf is om jou te krijgen.' Allegra moest lachen om het idee.

'Tussen haakjes, wanneer kom je weer naar huis?'

'Niet voor augustus. Maar het gaat geweldig,' zei hij, en toen klonk hij weer bezorgd. 'Hoe gaat het met Carmen? Ze klinkt het grootste deel van de tijd zo somber. Ik vertel haar aldoor dat er meer zullen komen, maar ze gelooft me niet.'

'Ik weet het. Ik vertel haar hetzelfde. Ze houdt vol. Ik denk dat de film haar eindelijk bezighoudt. Maar ze mist je ontzettend.'

Allegra had al haar overredingskracht nodig om te zorgen dat ze er niet vandoor ging naar Zwitserland, en het verhaal in het roddelblad zou ook niet bepaald helpen. Het speet Allegra dat ze er in het weekend niet was om haar wat gezond verstand in te praten en haar wat af te leiden.

'Ik mis haar ook,' zei Alan triest.

'Hoe gaat het met de film?' vroeg Allegra belangstellend.

'Geweldig. Ze laten me veel van het stuntwerk zelf doen.'

'Vertel dat maar niet aan je vrouw, anders zit ze in het eerstvolgende vliegtuig.'

Ze lachten alle twee en hij zei dat hij haar over twee maanden zou zien als hij weer terug was, maar ze wist dat ze lang voor die tijd nog met hem zou praten. Zodra ze hadden opgehangen kwam Jeff haar kantoor binnenlopen.

'Ben je klaar om te gaan?' vroeg hij en hij zag eruit of hij haast had. En deze keer zou niets haar meer tegenhouden.

'Helemaal klaar.' Ze stond op en hij zag het blad op haar bureau, en het opschrift.

'Mooi is dat,' zei hij, terwijl hij er even naar keek en zijn hoofd schudde. Er was niets waartoe deze mensen zich niet zouden verlagen. Ze hadden twee verpleegsters geïnterviewd die waarschijnlijk een leuk bedrag hadden gekregen om Carmens geheimen te verkopen en ze te verdraaien. 'Hebben ze het al gezien?' ik heb net met allebei gesproken. Ze wilden ze voor het gerecht dagen en ik heb gezegd dat ze dat niet moeten doen. Het verkoopt alleen maar meer bladen.'

'Arme drommels. Ik zou het vreselijk vinden zo te moeten leven.'

'Er zijn wat compensaties,' zei Allegra veelbetekenend, maar ze vroeg zich af of die wel genoeg waren. Het was een hoge prijs voor roem.

Ze lieten allebei hun auto in de garage van haar kantoor staan, en namen een taxi naar het vliegveld. Jeff kon niet geloven dat er deze keer niets was gebeurd om hen tegen te houden. Geen van beiden had ergens een noodgeval, een probleem of een vergadering. Ze hoefden het niet weer af te zeggen: zijn moeder zou niet woedend op hem zijn.

Het lukte hun zowaar om op tijd in het vliegtuig te zijn en zonder problemen hun plaats in te nemen. Het was verbazingwekkend.

Jeff keek haar grijnzend aan toen het toestel de lucht inging met het onmiskenbare geluid van de straalmotor vlak boven hen. 'Ik kan het niet geloven. Jij?' Ze hadden besloten om eerste klas te vliegen, en ze zaten met een triomfantelijk gezicht achterovergeleund in hun stoelen, hielden elkaars hand vast en bestelden champagne en jus d'orange. 'Het is ons gelukt!' zei hij, en hij kuste haar. 'Wat zal mijn moeder blij zijn.' Allegra was gewoon blij bij hem te zijn, en met hem weg te gaan. Ze hadden nog steeds niet besloten waar hun huwelijksreis heen zou gaan. Ze namen drie weken vrij en ze hadden het over Europa gehad. Italië was schitterend in de herfst, vooral Venetië. En daarna Parijs, en misschien Londen om vrienden op te zoeken. Maar Jeff zag ook wel iets in een strand, zoals misschien de Bahama's, of Bora Bora, waar Carmen en Alan waren geweest. Maar Allegra wilde niet naar iets dat zo afgelegen was. Ze hadden een levendige conversatie die bijna een uur duurde, en het was een echte luxe om er zelfs aan te kunnen denken. En toen praatten ze over de bruiloft. Hij dacht aan Alan als getuige, en haar broer en Tony Jacobson en de regisseur van zijn film als bruidsjonkers. Allegra had hetzelfde probleem. Ze wilde Sam als eerste bruidsmeisje, en Carmen als bruidmeisje, en ze had het gevoel dat ze meer vriendinnen zou moeten hebben. Ze had altijd gedacht dat ze haar kamergenootje van Yale, Nancy Towers, zou vragen als ze ooit trouwde, maar ze had haar al vijf jaar niet gezien, en Nancy woonde in Londen.

'Misschien wil ze wel komen,' zei Jeff gemoedelijk, 'je kunt het haar in elk geval vragen.'

Er was nog een andere vriendin uit Allegra's schooltijd, Jessica Farnsworth, die jaren geleden naar de oostkust was verhuisd. Ze zagen elkaar nooit meer, maar in hun jeugd waren ze als zusjes geweest. Nadat ze met Jeff had gepraat, besloot ze beiden te vragen, waarmee de groep mensen die zou deelnemen aan de trouwplechtigheid compleet zou zijn. De familie Weissman zouden ze uiteraard ook uitnodigen, en nog een heleboel mensen die ze aardig vonden en met wie ze werkten. Allegra vond dat Jeff ook wat vrienden uit het oosten moest vragen, maar hij betwijfelde of die zouden komen. Ze waren of te arm of ze werkten te hard, maar hij stemde erin toe hen uit te nodigen.

Het was een prettige vlucht, en na verloop van tijd zaten ze alle twee te lezen. Hij zat nog steeds notities te maken in zijn script, en zij had een hele collectie papieren in haar aktetas. Ze had ook een nieuwe roman bij zich, en Jeff vond dat ze een goede keuze had gemaakt. Maar voor ze de eerste pagina had gelezen was ze diep in slaap met haar hoofd op Jeffs schouder. Hij keek vol tederheid naar haar en trok een deken over haar heen.

'Ik hou van je,' fluisterde hij, en kuste haar.

'Ik ook van jou,' fluisterde ze terug, en viel weer in slaap. Toen ze gingen landen sliep ze zo vast dat hij haar wakker moest schudden, en op het eerste moment wist ze niet waar ze was. Ze was volkomen uitgeteld geweest na haar uitputtende nacht. Eerst dat gedoe met Malachi, en toen weer als een haas naar kantoor.

'Je werkt te hard,' deelde Jeff haar mee, toen ze uitgestapt waren en naar de band liepen om hun bagage te halen. Hij had een limousine geregeld om hen van het vliegveld af te halen en naar Southampton te brengen. Hij wilde dat de reis zo prettig mogelijk was voor Allegra, zodat het een van de eerste gelukkige herinneringen van hun huwelijk zou zijn die ze samen deelden. Er stond champagne in een wijnkoeler op hen te wachten in de limousine. Het was een van die belachelijk lange modellen waar geen eind aan komt.

'Ik wist niet dat ze die in het oosten ook hadden.' Ze moest lachen toen ze de wagen zag. 'Ik dacht dat deze dingen uitsluitend door rocksterren werden gebruikt.' Ze plaagde Bram Morrison er altijd mee, want ondanks zijn verder zo bescheiden gedrag was hij er gek op, hoe langer hoe beter. Hij had er zelfs een gehad met een tweepersoonsbed erin. Dat was wel iets bijzonders geweest.

'Hier huren drugsdealers ze,' verklaarde Jeff met een grijns, en merkte toen op dat ze elkaar vijf maanden geleden in het oosten hadden ontmoet, en dat ze nu weer hier terug waren en binnenkort gingen trouwen. Hun bruiloft was al over tweeëneenhalve maand. Ze konden het bijna niet geloven.

De rit naar Southampton duurde twee uur. Het was een erg warme juni-avond, maar de auto had airconditioning en ze zaten heel gerieflijk. Jeff trok zijn jasje uit en deed zijn das af, en hij rolde de mouwen van zijn goed gesteven blauwe overhemd op. Hij zag er altijd onberispelijk en 'pas gestreken' uit, zelfs na een vliegreis. Alleen als hij in Malibu zijn bekende sweatshirt en spijkerbroek aanhad zag hij er anders uit. Maar zelfs dan maakte hij een opzettelijk nonchalante indruk, en ze plaagde hem ermee dat zijn spijkerbroek altijd nog keurig gestreken was ook. Dat was een van zijn weinige obsessies.

'Ik ben een complete puinhoop vergeleken bij jou,' zei Allegra nerveus terwijl ze een borstel door haar haar haalde en het weer opstak. Het marineblauwe pakje had zwaar geleden onder de vlucht, vooral toen ze met haar hoofd op zijn schouder had geslapen. 'Ik had mijn rok uit moeten trekken,' zei ze met een grijns.

'Dat zou een succesnummer geweest zijn,' zei hij. Hij kuste haar en schonk een glas champagne voor haar in.

'Fantastisch. Zo word ik dronken voor ik je moeder ontmoet.

Dat zal een geweldige indruk op haar maken.'

'Hou op met je zorgen te maken. Ze zal dol op je zijn,' zei hij vol vertrouwen en hij keek zijn toekomstige bruid stralend aan, terwijl zij de geliefde ring onder zijn neus hield. Ze kusten elkaar lang en intens toen de wagen rechtsaf van de snelweg afreed.

Het was nog een halfuur naar het huis en het was bijna middernacht toen ze de laatste bocht in de weg namen. Ze zag een statig oud huis met een veranda rondom. Zelfs in het donker kon ze antieke rieten meubelen onderscheiden die in groepjes bij elkaar waren geplaatst, en er waren prachtige bomen die het huis overdag beschutting gaven. Het grondstuk werd omheind door een wit hek, en de chauffeur reed hen tot aan de deur en hielp hen toen met de bagage. Vanwege het late uur probeerden ze allemaal heel stil te zijn. Jeff vermoedde dat zijn moeder niet voor hen was opgebleven. Met het tijdsverschil was het niet mogelijk geweest hier eerder te zijn en toch nog een halve dag op kantoor mee te pakken.

Hij wist waar de sleutel was verstopt. Hij betaalde de chauffeur, gaf hem een flinke fooi, en ging toen met Allegra voorzichtig het huis binnen. In de hal, op een mooi antiek Engels tafeltje, lag een briefje van zijn moeder. In het briefje heette ze hun welkom, en ze zei dat Jeff zijn eigen kamer had en dat Allegra de grote logeerkamer aan de zeekant kon nemen. De boodschap was duidelijk en Jeff glimlachte verontschuldigend tegen haar.

'Ik hoop dat je het niet erg vindt,' fluisterde hij. 'Mijn moeder is heel strikt. We kunnen onze bagage daar neerzetten, en dan kun je bij mij slapen. Of ik bij jou, als we tegen de ochtend maar terug zijn in onze eigen kamers.' De fatsoensregels amuseerden haar, maar ze was volkomen bereid de aanwijzingen te volgen. 'Net als op college,' zei ze, en hij deed alsof hij geschokt was.

'Is dat wat je op college deed? Daar had ik geen idee van,' zei hij. Hij droeg haar koffer naar boven en zij liep op haar tenen achter hem aan. Het was eigenlijk wel leuk hier in dit huis te zijn en te fluisteren en hun slaapkamers te zoeken. Het was ineens een soort avontuur, en ze giechelde toen hij haar langs de slaapkamer van zijn moeder loodste. Het was een enorme, frisse kamer met blauw-en-wit chintz en een hemelbed met zware gordijnen. Maar dat konden ze die nacht niet zien, de deur was dicht. Eigenlijk verbaasde het Allegra dat zijn moeder niet op hen had gewacht nadat ze die lange reis hadden gemaakt om haar op te zoeken. Het was pas twaalf uur, en haar eigen moeder zou dat zeker gedaan hebben. Maar ze wist dat de moeder van Jeff veel ouder was. Ze was eenenzeventig, en volgens Jeff ging ze altijd vroeg naar bed.

Jeff bracht haar naar de logeerkamer die zijn moeder had aangegeven. Hij keek uit over de Atlantische Oceaan en ze kon de golven tegen het strand horen kabbelen. Op een tafel naast het bed stond een kruik met ijswater, en een bordje met kleine, dunne boterkoekjes. Jeff gaf haar er een. Het smolt in haar mond en ze vond het verrukkelijk.

'Maakt je moeder die zelf?' vroeg ze geïmponeerd, en hij lachte en schudde zijn hoofd.

'Dat doet de kokkin.'

De kamer waarin ze stonden was gestoffeerd met een gebloemde roze stof, er hingen kanten gordijnen voor de ramen, er stond een groot wit smeedijzeren bed, en er lagen gehaakte kleden op de grond. Heel erg 'New England-stijl'.

'Waar is jouw kamer?' fluisterde Allegra terwijl ze nog een koekje nam. Ze rammelde plotseling van de honger.

'Aan het eind van de gang,' zei hij, ook fluisterend zodat zijn moeder hen niet zou horen. Ze sliep heel licht. Hij moest nu denken aan de zomers in zijn jeugd als hij 's nachts vrienden mee naar binnen smokkelde, en ze een paar biertjes pikten. Zijn vader was altijd bereid het door de vingers te zien, maar zijn moeder sprak hem er de volgende ochtend altijd op aan.

Jeff ging Allegra voor door de gang naar zijn eigen kamer. Daar stond een smal bed met een mooi antiek hoofdeinde, met een donkergroene sprei en bijpassende gordijnen. Op de kasten en op het bureau stonden voornamelijk foto's van zijn vader. Er hingen verscheidene maritieme schilderijen die zijn vader door de jaren heen had verzameld. Het was een echte mannenkamer en in sommige opzichten riep hij herinneringen op aan het huis in Malibu, omdat het de sfeer van New England had en van de zee, maar deze kamer was veel soberder dan het huis waarin zij met hem woonde. En ondanks de mooie stoffen en het mooie antiek had de kamer iets kils, zoals de foto's die ze in het appartement in New York van zijn moeder had gezien.

Toen hij zijn spullen in zijn kamer had gezet ging hij terug naar die van haar, deed de deur voorzichtig dicht en legde een vinger op zijn lippen. Allegra begreep het. Ze liepen op hun tenen en spraken alleen fluisterend. Ze keek uit het raam en wilde dat ze naar buiten, naar het strand konden gaan. Het zag er zo mooi uit in het maanlicht.

'Ik vind het heerlijk om hier 's avonds te gaan zwemmen,' fluisterde hij haast onhoorbaar. 'Misschien morgen.' Hij wilde niet dat zijn moeder hen vannacht zou horen en bovendien waren ze veel te moe.

Ze zaten op het bed en kusten elkaar, en na een poosje ging ze zich wassen en haar tanden poetsen en trok ze haar nachthemd aan. Ze had er een bij zich met veel kantjes en strookjes en een heel keurige ochtendjas voor het geval zijn moeder haar erin zou zien. Ze had niet zeker geweten wat ze mee moest nemen. Ze had een witte broek met een fel gekleurde zijden overhemdbloes voor zaterdag, een zwart linnen jurk voor zaterdagavond, en een witte voor het geval er iets met de zwarte zou gebeuren, een badpak, shorts en t-shirts, en een broekpak van gestreepte cloqué dat er zeer bekakt uitzag voor de vlucht naar huis. Daar kon allemaal niet veel mis mee zijn. Ze had niet geweten hoe zijn moeder zou zijn. Ze stelde zich moeders altijd voor zoals die van haar, maar deze niet. De foto's die ze van haar had gezien vertelden hun eigen verhaal, en dat zou ze niet tegen Jeff zeggen, maar mevrouw Hamilton joeg haar echt schrik aan.

Hij glipte bij haar in bed. De lakens, die van de fijnste kwaliteit waren en met kleine witte bloemetjes waren geborduurd, voelden een beetje klam aan, zoals vaak het geval is vlak bij zee. Jeff was blij met haar samen te zijn. Hij durfde niet met haar te vrijen in het stille huis, uit angst dat ze te veel geluid zouden maken, en hij hield haar in zijn armen tot ze alle twee in slaap vielen in de zilte zeelucht. Ze sliepen als kinderen. Het enige probleem was dat ze niet op tijd wakker werden. Hij had zich voorgenomen bij het krieken van de dag wakker te worden, maar zijn inwendige klok stond blijkbaar nog op de Californische tijd afgesteld, want hij werd wakker om halftien toen zij nog heerlijk lag te slapen. Hij kon op geen enkele manier naar zijn kamer komen zonder het risico te lopen dat hij zijn moeder tegenkwam.

Hij gluurde om de hoek van de deur voor hij ging, sprintte toen de gang door, waarbij hij zich net een stout kind voelde, en verdween in zijn eigen kamer. Maar hij had het gevoel dat hij genoeg lawaai had gemaakt om het hele huis te laten weten dat hij uit de logeerkamer was gekomen. En als om het te bewijzen verscheen zijn moeder een paar seconden later in de deuropening. Hij had net zijn badjas aangetrokken en hij stond op het punt zijn koffer open te maken.

'Heb je goed geslapen, lieverd?' vroeg ze. Hij schrok zich suf, draaide zich om en zag zijn moeder staan in een gebloemde blauwe jurk en met een zonnehoed op haar hoofd. Voor een vrouw van haar leeftijd zag ze er heel goed uit. Eens was ze heel mooi geweest, maar dat was ze allang niet meer, en er was niets van warmte in haar ogen, zelfs niet toen ze hem zag. Ze bleef altijd afstandelijk.

'Hallo, moeder,' zei hij en hij liep naar haar toe om haar te omhelzen. Zijn hartelijkheid en zijn innemende, ongedwongen manier van doen had hij van zijn vader. Jeff had altijd veel op hem geleken. Zij was veel meer 'New England'. 'Sorry dat we zo laat waren gisteravond. Met het tijdsverschil kan het moeilijk anders, en we moesten 's morgens alle twee nog werken.'

'Het geeft niet. Ik heb jullie niet binnen horen komen.' Ze glimlachte tegen hem en keek toen naar zijn bed dat nog keurig opgemaakt was van de vorige dag. Hij had vergeten om het open te slaan en de dekens in de war te maken, en zij zag het. 'Dank je dat je het bed hebt opgemaakt, lieverd. Je bent de perfecte gast.'

'Dank je, moeder,' zei hij beleefd, maar hij wist heel goed dat hij gesnapt was door zijn moeder.

'Waar is je verloofde?' Hij wilde net gaan zeggen dat ze een minuut geleden, toen hij bij haar vandaan ging, nog sliep, maar hij kon zich nog net inhouden. In sommige opzichten was het moeilijk om hier terug te komen. Hij had al een tijd niet meer bij haar gelogeerd, en soms vergat hij hoe onbuigzaam ze was. Toen hij jonger was, was hij er meer aan gewend geweest.

'Ik weet het niet. Ik heb haar nog niet gezien,' antwoordde hij zedig. 'Wil je dat ik haar wakker maak?' Het was inmiddels tien uur en zijn moeder keurde het af als logés de hele ochtend in bed bleven.

Hij liep de gang door en klopte op de deur van de roze kamer terwijl zijn moeder toekeek, en even later verscheen Allegra in de ochtendjas over haar nachthemd. Ze was blootsvoets, maar haar haar was geborsteld en ze zag er heel jong en heel aantrekkelijk uit. Ze ging onmiddellijk mevrouw Hamilton een hand geven en ze glimlachte tegen Jeff.

'Hoe maakt u het, ik ben Allegra Steinberg,' stelde ze zichzelf voor. Zijn moeder zei even niets, en knikte toen. Ze bekeek Allegra van top tot teen, en die voelde zich buitengewoon ongemakkelijk onder die blik, maar ze probeerde het te trotseren en ze bleef glimlachen.

'Het was aardig van je om deze keer te komen,' zei mevrouw Hamilton ijzig. Geen omhelzing, geen kus, geen gelukwens, en geen woord over de bruiloft.

'We waren teleurgesteld dat we de laatste keer moesten afzeggen,' zei Allegra duidelijk. Ze kon dit spelletje ook spelen als dat moest. 'We konden er niets aan doen.'

'Dat zei Jeff, ja. Wel, het is warm vandaag,' zei ze terwijl ze naar de zee keek. Het was helder en zonnig en erg warm, zelfs op dat uur van de ochtend. 'Misschien willen jullie gaan tennissen op de club voor het nog warmer wordt.'

Maar Jeff had geen belangstelling. 'Dat kunnen we in Californië ook doen. We zijn hierheen gekomen om bij jou te zijn. Kunnen we misschien boodschappen voor je doen vanochtend?'

'Nee, dank je,' zei mevrouw Hamilton beslist. 'We lunchen om twaalf uur. Ik neem aan dat je niet uitgebreid wilt ontbijten op dit late uur, juffrouw... Allegra...' Ze maakte haar bedoeling goed duidelijk. 'Maar er is koffie en thee in de keuken, wanneer je gekleed bent.' In andere woorden: loop niet door mijn huis in je nachthemd. Haar boodschappen werden niet uitgesproken maar waren glashelder. Blijf niet de hele ochtend in bed. Slaap niet met mijn zoon onder mijn dak. Wees niet te familiair. Kom niet dichterbij.

'Mijn moeder is in het begin soms een beetje koel,' probeerde Jeff haar uit te leggen toen ze een halfuur later samen naar beneden gingen. Allegra had een roze short met een bijpassend t-shirt aan en gymschoenen. 'Ik weet niet of ze verlegen is of gewoon afstandelijk. Ze heeft een poosje nodig om mensen te leren kennen.'

'Ik begrijp het.' Allegra glimlachte liefdevol tegen hem. 'Je bent nog haar enige kind ook. Het zal niet gemakkelijk voor haar zijn om je te "verliezen" en je te zien trouwen.'

'Ik zou denken dat ze opgelucht zou zijn,' zei hij lachend. 'Vroeger zeurde ze steeds tegen me over trouwen. Dat heeft ze tenminste een hele tijd geleden opgegeven.' Allegra wilde hem vragen of ze het toen ook had opgegeven om te lachen en te glimlachen. Ze zag eruit of ze sinds de Spaanse Inquisitie niet eens meer aan een glimlach begonnen was. Toen ze naar beneden kwamen voor koffie, stond ze in de keuken een stokoude Ierse kokkin instructies te geven. Lizzie was al meer dan veertig jaar bij haar en ze maakte alles altijd precies zoals mevrouw Hamilton het wilde, zei ze altijd tegen iedereen die maar wilde luisteren. Vooral de menu's.

Op dat moment praatten ze over de lunch. Ze had een garnalensalade en tomaten in aspic besteld. Er waren warme broodjes en ijs als dessert. Het klonk Allegra allemaal erg 'oostelijk' in de oren.

'We eten in de tuinkamer,' verklaarde mevrouw Hamilton.

'Doe niet te veel moeite, moeder,' zei Jeff gemoedelijk. 'Je hoeft voor ons geen toestanden te maken. We zijn geen gasten. We zijn familie.' Ze wierp hem een kille, verbaasde blik toe toen hij dat zei, alsof ze geen idee had wat hij zich in zijn hoofd haalde.

Na een kop koffie en een paar muffins gingen Allegra en Jeff een kleine wandeling over het terrein maken en vervolgens gingen ze naar het strand. Allegra probeerde haar gevoel van gespannenheid kwijt te raken. Mevrouw Hamilton leek een sfeer van onbehagen om zich heen te creëren, en Jeff was zich daar kennelijk helemaal niet van bewust. Het was alsof hij haar ijzige, Spartaanse vreugdeloosheid normaal vond. Misschien kon hij het beter verdragen omdat hij ermee was opgegroeid. Maar Allegra snapte niet hoe hij zo liefdevol en hartelijk had kunnen worden met een moeder als een ijsberg.

Toen ze terugliepen naar het huis, zat mevrouw Hamilton op de veranda te wachten, en er stonden twee kannen met ijsthee en limonade. Er was geen wijn, geen spoor van iets alcoholisch, maar Allegra miste dat niet. Allegra ging in een van de oude rieten stoelen zitten en praatte met haar over het huis en hoe lang ze het al hadden. Het was van haar mans tante geweest en ze hadden het geërfd toen die tante negenendertig jaar geleden overleed, dat was zelfs nog voor Jeff geboren werd. Hij kwam hier al zijn hele leven, en ooit zou het van hem worden, zei ze weemoedig, en toen verhardde haar gezicht.

'Hij zal het wel verkopen.'

'Hoe kom je daar nu bij?' Hij leek gekwetst omdat ze dacht dat hij zo ongevoelig was.

'Ik veronderstel dat je niet meer in het oosten komt wonen, of wel?' vroeg ze onvriendelijk. 'Nu je met iemand in Californië gaat trouwen.' Het was een beschuldiging, en er kwam geen gelukwens aan te pas.

'Ik heb geen idee waar ik ga wonen,' zei hij diplomatiek om de gevoelens van zijn moeder niet te kwetsen. Maar dat leek Allegra onmogelijk, ze wekte de indruk in een harnas gehuld te zijn. Ze had nog nooit zo iemand ontmoet. Ze was zo totaal anders dan Allegra's ouders. 'Ik ben in september, voor we gaan trouwen, klaar met de film. En ik sta op het punt aan een nieuwe film te beginnen. Wie weet waar we terechtkomen?' Hij glimlachte vaag en Allegra staarde hem aan. Waar had hij het over? Ze werkte als advocaat in Californië, en ze kon haar werk als advocaat van artiesten nergens anders uitoefenen dan in Hollywood, en dat wist hij. Maar zijn moeder was kennelijk totaal niet onder de indruk van wat hij zei. Een paar minuten later werden ze naar binnen geroepen voor de lunch, en het was een stijve, ongemakkelijke maaltijd waarbij Lizzie bediende en Jeff en Allegra worstelden om de conversatie gaande te houden.

Maar later, toen ze weer over het strand liepen, vroeg Allegra hem wat hij bedoeld had toen hij tegen zijn moeder zei dat hij niet wist waar ze zouden gaan wonen.

'Wat ik doe is niet bepaald verplaatsbaar, weet je. Ik heb een heel specifiek soort praktijk.' Hij had haar echt ongerust gemaakt met wat hij zei en dat wist hij. Maar hij had geprobeerd zijn moeder te ontzien.

'Ik wilde mijn moeder niet het gevoel geven dat haar enige zoon haar voorgoed had verlaten. Maar afgezien daarvan, je zou werkelijk in New York kunnen werken als je dat wilde. We hebben Broadway, en bepaalde elementen van de muziekbusiness, en flink wat televisie.'

'Ja, zoals het nieuws. Wees reëel, Jeff. Wat ik doe bestaat alleen in Los Angeles. Ik ben advocaat voor de showbusiness.'

'Dat begrijp ik, maar je zou je horizon kunnen verbreden als je dat wilde.' Hij klonk koppig, en zij werd paniekerig.

'Dat zou geen verbreden maar versmallen zijn,' zei ze, niet op haar gemak. 'Ik zou meer dan de helft van mijn praktijk kwijtraken.'

'En al die telefoontjes om twee uur in de nacht. De mensen in New York doen zoiets niet. Die zijn zakelijker,' zei hij, terwijl zij zich ineens begon af te vragen wie hij geworden was in Southampton.

'Ik weet niet zeker of ik begrijp wat je zegt, maar ik wil wel dat je weet dat ik van mijn werk hou, en dat ik niet van plan ben het op te geven en naar New York te verhuizen. Dat hebben we nooit zo afgesproken. Waar praat je ineens over?'

Er viel een lange stilte, en hij keek haar bedachtzaam aan. 'Ik weet dat je van je werk houdt, en je bent er goed in. Maar ik ben van hier, en het zou prettig zijn te weten dat we op een dag hier terug kunnen komen, mochten we ooit besluiten dat we dat willen.'

'Is dat wat jij wilt?' Dat had hij nog nooit zo duidelijk tegen haar gezegd. 'Ik dacht dat je probeerde je aan te passen aan Los Angeles, en dat je begreep dat we daar zouden wonen als we getrouwd zijn. Wil je dat niet meer? Als dat zo is, doen we er misschien goed aan er nu over te praten, voor een van ons een vreselijke vergissing maakt.' Ze raakte in paniek toen ze hem zo hoorde praten; dit was geen leuk weekend.

'Ik begrijp het. Ik weet dat je je thuisvoelt in Los Angeles, Allegra,' zei hij langzaam.

'Praat me verdomme niet zo naar de mond,' snauwde ze. 'Ik ben geen kind. Ik snap het. Maar ik ga niet in New York wonen, en als dat de grote verrassing van dit moment is, moeten we misschien opnieuw bekijken wat we aan het doen zijn. Misschien kunnen we beter gewoon een tijdje samenwonen tot jij besloten hebt of Californië je bevalt of niet.'

'Het bevalt me heel erg goed,' zei hij met een gespannen uitdrukking op zijn gezicht. Hij had het te veel op de spits gedreven, dat wist hij. Maar het was voor hem ook geen gemakkelijk weekend. Hij wist hoe moeilijk zijn moeder was, en hoe onhartelijk ze deed. 'Luister, het gaat niet over het opgeven van je carrière. Het gaat over opties. En ik wilde haar niet het gevoel geven dat ik het huis zou verkopen op het moment dat zij stierf, God verhoede. Het betekent heel veel voor haar, en wie weet, misschien kunnen we onze kinderen hier mee naartoe nemen in de zomers. Dat zou ik fijn vinden.' Hij keek haar verontschuldigend aan en ze zwichtte genadiglijk, maar even had ze haar nagels laten zien.

'Dat zou ik ook leuk vinden. Ik dacht dat je me probeerde te vertellen dat ik naar het oosten moest verhuizen zodra we getrouwd waren.'

'Nee, laten we een maand of twee wachten, oké? Misschien in november.' Hij grinnikte. 'Het spijt me, schat. Het was niet mijn bedoeling je te dreigen met iets. Ik weet hoe hard je werkt en hoe goed je je werk doet. Je bent binnen de kortste keren volledig compagnon tenzij je je eigen kantoor opent. Ik weet niet... mensen uit de oostelijke staten geven het niet zo gauw op. Ik heb nooit gedacht dat ik voorgoed weg zou gaan. Ik zei tegen mezelf, en tegen iedereen, dat ik naar Californië ging om één scenario te schrijven, en nu, misschien nog een... en dan ga ik daar een boek schrijven. En op een dag merk ik dat ik daar al twintig jaar ben. Maar het gebeurt min of meer geleidelijk, je gooit je oostelijke afkomst niet in vijf minuten weg.'

'Dat zul je nooit.' Ze kuste hem toen ze door de duinen terugliepen naar het huis. Het idee om het eens voor haar kinderen te hebben stond haar wel aan, vooral als zijn moeder er dan niet bij was. 'Je ziet er nog steeds ballerig uit,' plaagde ze.

'Hoe moet ik er dan uitzien?'

'Precies zoals je doet.' Ze kuste hem weer, en ze zag dat zijn moeder op de veranda met afkeuring stond te kijken. Ze scheen maar één stemming te hebben, en dat was geen vrolijke. Het was Allegra opgevallen dat ze allebei gespannen werden zodra ze bij mevrouw Hamilton waren. Hij omdat hij probeerde het iedereen naar de zin te maken, en zij omdat ze dacht dat ze mevrouw Hamiltons goedkeuring moest veroveren.

'Wees voorzichtig dat je niet verbrandt,' waarschuwde ze Allegra met haar blanke huid, terwijl ze limonade namen op de veranda.

'Dank u,' zei Allegra beleefd. 'Ik gebruik een zonnebrandcrème.' Ze bekeek de verloofde van haar zoon terwijl Allegra in de gemakkelijke schommelstoel van het koele drankje zat te nippen.

'Ik hoor dat je hele familie in de showbusiness zit, Allegra,' zei ze alsof dat iets ongelooflijks was.

'Behalve mijn broer.' Ze glimlachte vriendelijk tegen haar aanstaande schoonmoeder. 'Hij studeert medicijnen in Stanford.' Het was het eerste dat een echte glimlach op haar lippen bracht sinds ze vrijdag waren aangekomen.

'Mijn vader was arts. Mijn hele familie eigenlijk, behalve natuurlijk mijn moeder. Ze waren allemaal medicus.'

'Scott wil orthopedisch chirurg worden. De rest van ons schijnt verstrikt te zijn in de "showbusiness", zoals u het noemt. Mijn moeder schrijft, regisseert en produceert. Ze is heel talentvol. Mijn vader is filmproducent. En ik ben entertainmentadvocaat.'

'Wat houdt dat precies in?' Ze keek Allegra aan of die van een andere planeet kwam en er alleen maar als mens uitzag.

'Dat houdt in dat ik veel handjes moet vasthouden en veel telefoontjes krijg om vier uur 's nachts.' Ze was duidelijk geschokt door wat Allegra had gezegd, en vuurde de volgende vraag op haar af.

'Is iedereen zo onbeleefd in de showbusiness?'

'Alleen als ze gearresteerd worden,' zei ze nuchter en ze genoot van het schokeffect van haar laatste opmerking. Mevrouw Hamilton verdiende het. Ze verdiende veel dingen, had Allegra inmiddels bedacht, maar vooral om eens goed door elkaar geschud te worden. Ze was de meest ongastvrije, onaangenaamste, onhartelijkste vrouw die ze ooit had ontmoet. Ze had nu medelijden met Jeff. Het was duidelijk dat hij alle genen van zijn vader had, en geen enkele van zijn moeder.

'Worden er erg veel van je cliënten gearresteerd?' Ze zat met wijd open ogen, en zelfs Jeff vond het grappig. Maar Allegra niet.

'Sommigen. Daarom hebben ze mij nodig. Ik haal ze uit de gevangenis, schrijf hun testament, stel hun contracten op, reorganiseer hun leven, help ze met hun problemen. Het is heel interessant en ik doe het graag.'

'De meeste van haar cliënten zijn beroemde filmsterren, mam. Je zou onder de indruk zijn als je wist wie.' Maar hij noemde geen namen, het leek exotischer om dat niet te doen.

'Ik geloof graag dat het heel interessant werk is. En je hebt nog een zuster ook?'

Allegra knikte, en ze dacht aan die arme Sam met haar dikke buik en de baby die ze in augustus moest afstaan. 'Ja, ze is zeventien. Ze zit nog op school,' zei ze, niet en ze werkt af en toe als fotomodel en is zwanger. Allegra moest er bijna om lachen.

'Ze gaat in de herfst naar college om theaterwetenschappen te studeren.

'Het klinkt als een fascinerende familie.' Er was een korte stilte, waarin de schommelstoel piepte, en de volgende vraag sloeg Allegra er bijna vanaf. Ze had niet verwacht dat ze zo schaamteloos zou zijn. 'Vertel me eens, Allegra, ben je joods?' Jeff zag eruit of hij zo van zijn stoel zou vallen toen hij keek hoe Allegra zou antwoorden.

'Nee, dat ben ik niet,' zei Allegra bedaard. 'Ik ben anglicaans. Maar mijn vader wel, en ik weet er veel van. Wilde u iets weten over het jodendom?' vroeg ze beleefd, maar mevrouw Hamilton trapte er niet in. Ze was een intelligente ouwe tang en het interesseerde haar geen spat of Allegra haar aardig vond of niet. Jeff zat met afschuw te luisteren.

'Ik dacht al van niet' - ze maakte het nog erger zonder zich daar iets van aan te trekken - 'je ziet er niet naar uit.'

'U ook niet,' zei Allegra bedaard. 'Bent u joods?' Jeff stikte zowat, en hij moest zich omdraaien om zijn moeder niet te laten zien dat hij lachte. Ze zag er bij uitzondering volkomen ontredderd uit. Die vraag was haar nog nooit gesteld.

'Natuurlijk niet. Hamilton? Ben je gek?'

'Ik denk het niet. Waarom niet?' Allegra leek totaal onbewogen, en zijn moeder begreep het nog steeds niet, maar Jeff wel. Hij bestierf het zowat.

'Dan neem ik aan dat je moeder niet joods is,' bleef mevrouw Hamilton aandringen. Ze was opgelucht dat haar eventuele kleinkinderen niet bevlekt zouden zijn. Maar zelfs dan nog was ze half joods vanwege haar vader.

'Nee, en haar vader ook niet.' Jeff kwam tussenbeide en besloot zijn moeder uit haar lijden te verlossen, en hen uit hun lijden naar haar te moeten luisteren. Hij voelde zich of hij Allegra verried, maar voor zijn eigen gevoel moest hij wel. 'Allegra's echte vader heet Charles Stanton en hij is dokter in Boston.'

'Waarom gebruik je dan in 's hemelsnaam niet zijn naam?' Ze staarde Allegra afkeurend aan.

'Omdat ik een hekel aan hem heb. Bovendien heb ik hem al jaren niet gezien,' zei Allegra kalm. Vier jaar therapie had wel iets gedaan. Het was de meest weerzinwekkende conversatie waaraan ze ooit had deelgenomen, en ze stond op het punt dat ook te zeggen. 'Eerlijk gezegd wil ik mijn kinderen, na wat ik al die jaren in mijn familie heb gezien, joods opvoeden. Mijn broer en mijn zusje zijn joods, en ik geloof dat het iets geweldigs is voor iedereen.' Jeff dacht dat hij zijn moeder zou moeten reanimeren, en hij wierp Allegra een blik toe, die ze prompt retourneerde. Alleen maar om haar haar mond te laten houden had hij verraad gepleegd, en hij wist het. Maar zijn ogen zeiden: oké, oké, maar je weet dat ik het niet zo bedoelde. Maar ze zou hier toch nog een hartig woordje met hem over spreken. Zijn moeder was niet alleen stijf en onaangenaam, met ijswater in haar aderen, ze was nog anti-semitisch ook. Hoe was Jeff in godsnaam zelf een mens geworden?

'Ik neem aan dat je een grapje maakt,' zei ze koel, en ze ging op een ander onderwerp over. Ze lieten haar begaan. Een poosje later gingen Allegra en Jeff naar boven om zich om te kleden voor het avondeten. Ze gingen naar hun eigen kamers, maar zodra Jeff gekleed was en ongezien uit zijn kamer kon glippen, ging hij naar Allegra in de logeerkamer.

'Voor je een stoel op mijn hoofd stukslaat, wil ik mijn excuses aanbieden. Ik weet dat het verraad was, alleen maar om haar stil te krijgen. Ik vergeet altijd hoe ze denkt over dat soort dingen. Verdorie, ze is lid van een club waar ze al tweehonderd jaar geen joden toelaten. Voor haar is dat belangrijk.'

'Voor Hitler en zijn vrienden was het ook belangrijk.'

'Dit is wat anders. Het is bekrompen en onzinnig, en "sociaal".

Ze denkt dat het haar meer aanzien geeft als ze een hekel heeft aan iedereen die niet is als zij. Het heeft geen donder te betekenen. En je weet dat ik er niet zo over denk. Het maakt mij niets uit of je onze kinderen joods opvoedt of boeddhistisch. Ik hou van je, hoe je ook heet. Het wordt trouwens binnenkort toch Hamilton, dus waar winden we ons over op?' Zijn moeder gaf hem een ontzettend ongemakkelijk gevoel, dat zag ze wel. Ze had eigenlijk medelijden met hem, en ze was lang niet zo kwaad als ze zou moeten zijn, vanwege Simon. Het was voornamelijk zielig.

'Hoe heb je het hier ooit uitgehouden, Jeff? Ze is niet bepaald open en hartelijk, of makkelijk in de omgang.'

'Vroeger wel,' probeerde hij haar te verdedigen, 'althans wat meer dan nu. Ze sloot zich helemaal af toen mijn vader stierf -ze voelde zich ellendig zonder hem.' Maar Allegra kon zich haar niet veel hartelijker voorstellen dan ze nu was. Het was gewoon een serpent.

'Was je niet eenzaam bij haar?' Allegra kon zich niet voorstellen hoe hij dat uithield.

'Soms. Je went eraan. Haar hele familie was zo. Ze zijn nu allemaal dood.'

'Wat deden ze als ze bij elkaar kwamen, ijsblokjes maken?'

'Zo erg is ze nou ook weer niet,' zei hij, terwijl hij de rits van Allegra's zwarte linnen jurk dichtmaakte. Dat was het moment waarop zijn moeder klopte, en hij wist dat hij daar niet hoorde te zijn. Hij glipte de badkamer binnen nadat hij Allegra een teken had gegeven dat ze hem niet moest verraden. Ze opende de deur voor zijn moeder die kwam vertellen dat het eten op tafel stond, en misschien om haar eerdere opmerkingen weer een beetje goed te maken zei ze tegen Allegra dat ze er erg mooi uitzag. De waarheid was dat ze haar veel aardiger vond nu ze wist dat Steinberg niet haar echte naam was.

Allegra volgde haar naar beneden, en Jeff leek uit het niets te verschijnen. En wonder boven wonder overleefden ze de maaltijd, voornamelijk door bij veilige onderwerpen te blijven zoals kunst, reizen naar Europa en opera. Allegra vond het het saaiste gesprek dat ze ooit had gehad, en gelukkig ging mevrouw Hamilton meteen na het eten naar bed. Die avond gingen ze naar het strand om te zwemmen, en daarna lagen ze op het zand en hield hij haar in zijn armen.

'Je hebt je hier niet erg vermaakt, hè?'

Ze rolde zich op haar rug en zuchtte in het maanlicht. Wilde hij dat ze eerlijk was of niet? Ze zweeg terwijl ze daarover nadacht.

'Het was anders.' Het was het meest diplomatieke antwoord dat ze kon bedenken.

'Heel anders dan jouw familie,' gaf hij toe. Hij voelde zich nu schuldig omdat hij haar hierheen had gebracht, maar ze moest zijn moeder toch ontmoeten. 'Jouw familie is zo warm en hartelijk en gezellig. Iedereen zit altijd te lachen en te praten en rare verhalen te vertellen. Vanaf het eerste moment dat ik ze ontmoette ben ik altijd graag bij hen geweest.' Hij leek zich te schamen voor zijn moeder. Zelfs hij moest toegeven dat ze afschuwelijk tegen Allegra was geweest. Maar toen ze hem aankeek en zag hoe belabberd hij zich voelde, vond ze het ineens niet meer zo erg.

'Ze doet me sterk aan mijn vader denken. Dat bedoel ik niet hatelijk. Maar het is datzelfde oostelijke, strakke onvermogen van de betere kringen om gevoelens te hebben of zich te uiten of te geven. Alles is altijd afkeurenswaardig. Hij heeft mij in mijn hele leven niet één keer geprezen. Vroeger leed ik daar echt onder. Nu kan het me niet meer schelen. En zij is net zo. Ik zou moeten vechten en smeken en kruipen voor haar goedkeuring, als ik die wilde, en ik zou die waarschijnlijk nooit krijgen. Alle lol zit voor deze mensen in het niet geven. Het is een speciale kunst. En zij heeft die perfect onder de knie, net als hij.'

'Ze was voor mij vroeger ook streng, maar niet zoals ze tegen jou was dit weekend. Ik heb haar nog nooit zo gezien,' bekende hij. Hij voelde zich ellendig over het gedrag van zijn moeder tegenover zijn verloofde.

'Ik ben een grote bedreiging,' zei Allegra. 'Ik heb je uit New York weggehaald, en nu van haar. Ze heeft verder niet zoveel.'

Het was begrijpelijk, maar Allegra ging haar er niet aardiger om vinden. 'Misschien trekt ze later nog wel bij,' zei ze, meer om Jeff op te monteren dan omdat ze het geloofde.

Ze sliepen die nacht weer in de roze logeerkamer, maar deze keer zette Jeff de wekker op halfacht. Hij ging naar zijn eigen kamer waar hij douchte en zich aankleedde en toen ging pakken. Daarna maakte hij Allegra wakker. Genoeg was genoeg. Ze hadden gedaan waarvoor ze gekomen waren. Hij had plaatsen gereserveerd op een vroege vlucht. En toen hij Allegra in haar cloqué broekpak naar beneden had gehaald voor het ontbijt, vertelde hij beide vrouwen dat ze nu weg moesten. Hij zei dat ze de vlucht van één uur moesten halen, hetgeen betekende dat ze om tien uur uit Southampton moesten vertrekken. Hij legde uit dat hij de regisseur had gebeld en dat ze problemen bleken te hebben met de film, en dat hij dus op tijd terug moest.

'Wat is er mis?' vroeg Allegra, die er geschrokken uitzag toen hij dit zei. Ze had geslapen als een roos, en ze voelde zich weer energiek en in staat om nog meer beledigingen van zijn moeder te ondergaan. Maar zodra zijn moeder de kamer uit was fluisterde Jeff tegen Allegra dat ze gingen omdat ze er lang genoeg waren geweest en dat ze hun plicht hadden gedaan. Zelfs hij kon het geen moment langer verdragen.

'Weet je het zeker?' vroeg ze fluisterend over de kaneelbroodjes heen, en hij knikte. Ze wilde hem niet bij zijn moeder weghalen, maar hij stond veel meer te popelen om te vertrekken dan zij.

Bij hun vertrek gaf Jeff zijn moeder nog eens de datum van hun bruiloft, en zei dat ze verwachtten haar daar te zien. Jeff gaf haar een stevige omhelzing en er kwam bijna een reactie, maar niet helemaal, en Lizzie gaf hij een extraatje. Toen Allegra de auto zag die hen kwam halen, viel ze bijna om van het lachen. Hij had de langste limousine besteld die ze hadden. Hij was lang en wit, had een bar, een tv, en God weet wat nog meer, en mevrouw Hamilton zag eruit of ze liever stierf dan dat ding in haar oprit te hebben. Maar Jeff leek er heel blij mee te zijn.

'Die gebruiken we in Californië altijd, mam. We zullen proberen er een voor jou te regelen voor de bruiloft,' zei hij met een uitgestreken gezicht, en kuste haar weer gedag. Hij gaf de bagage aan de chauffeur, ze wuifden nog een keer en vertrokken, en zij stond als een tragische figuur in haar oprit. Allegra had goed begrepen dat ze de eenzaamste vrouw was die er bestond, maar ze was ook de meest valse. En voor Allegra was ze niet de moeite waard.

Jeff had een gedeeld verleden met haar, maar Allegra wist dat zij dat nooit zou hebben. En ze wist ook dat Jeff haar na dit weekend daar nooit toe zou dwingen. Ze hadden hun best gedaan, ze hadden hun opwachting bij haar gemaakt, maar het was hopeloos.

'Ik zat te denken,' zei Jeff rustig toen ze naar de snelweg reden, 'dat we misschien keppeltjes zouden moeten dragen op de bruiloft.'

'Je bent weerzinwekkend en oneerbiedig... wil je daarmee ophouden? En hoe ben je aan deze wagen gekomen?' Ze moest erom lachen. 'Heb je dan nergens respect voor?' zei ze op beschuldigende toon, maar ze lachten alle twee en hij kuste haar, en hij kon haast niet wachten om weer thuis te zijn en met haar te vrijen. Alleen zijn ingeboren gevoel voor fatsoen weerhield hem ervan de liefde met haar te bedrijven in die buitensporige witte limousine.

In de manier waarop ze zich aan elkaar vastklampten en elkaar knuffelden, erkenden beiden stilzwijgend dat het een afschuwelijk weekend was geweest.

'Het spijt me, Allegra. Ik weet niet waarom ik niet besefte hoe het zou zijn. Het moet ontkenning geweest zijn. Misschien moet ik maar eens een poosje naar dokter Green gaan, om boete te doen.'

'Ik vind het heel bijzonder dat je je al die jaren bij haar staande hebt weten te houden,' zei Allegra vol bewondering. Mevrouw Hamilton was de kilste vrouw die ze ooit had ontmoet. En Jeff was totaal anders.

'Ik heb nooit zo erg op haar gelet, en mijn vader was net zo iemand als Simon.'

'Dan is dat je redding geweest,' zei ze nuchter.

De hele reis terug praatten ze over andere dingen, en ze konden alle twee wel op hun knieën zakken en de grond kussen toen ze weer in Californië waren, en al helemaal toen ze in Malibu aankwamen. Het eerste dat ze deden was elkaar de kleren van het lijf rukken. Ze haalden het bed niet eens en belandden op de • bank in de zitkamer en hij had haar nog nooit met zoveel hartstocht bemind. De verdrukkende sfeer waarin ze twee dagen hadden geleefd had hen bijna gek gemaakt. Allegra was gelukkiger dan ooit, om weer thuis te zijn, om daar vandaan te zijn en om, voorlopig althans, van zijn moeder af te zijn.

17

De maandagochtend na hun weekend in New York ging Jeff zoals gewoonlijk om drie uur 's morgens naar de set, en Allegra werkte zich door een stapel faxen en papieren heen. Ze waren allebei in een goed humeur en blij weer thuis te zijn, vooral na de afgelopen nacht. Allegra fronste haar wenkbrauwen toen ze een dringende fax van Carmens producer tegenkwam. Hij zei dat ze zo depressief was dat ze nauwelijks kon functioneren op de set. En vrijdag was ze volledig over haar toeren geweest over dat abortusverhaal in de roddelbladen.

Het was zes uur toen Allegra de fax las. Ze wist dat Carmen inmiddels op de set zou zijn, of er in elk geval hoorde te zijn, en Allegra besloot erheen te rijden.

Ze ordende haar papieren om ze mee te nemen naar de set en ze zo nodig daar te lezen, en om halfzeven was ze op weg. Om zeven uur was ze bij Carmen. Het was zoals de producer had gezegd, Carmen was een ramp. Ze had het hele weekend thuis zitten huilen vanwege het verhaal in het roddelblad, en ze zat nog steeds in een diepe depressie om het verlies van de baby.

'Je moet naar een therapeut,' zei Allegra bedaard, toen Carmen die ochtend haar neus voor de zoveelste keer snoot.

'Die kunnen er niets aan veranderen. Mijn baby is nog steeds dood, en die afschuwelijke mensen publiceren leugens over me.'

'Ze publiceren over iedereen leugens. Je mag daardoor jouw leven en dat van Alan niet laten ruïneren. Je moet ze laten zien dat je je er niets van aantrekt, en je moet Alan laten zien dat je het aankunt. Denk je soms dat hij voor de rest van zijn leven opgescheept wil zitten met een doetje dat door de knieën gaat zodra iemand een schot in het wilde weg op haar afvuurt? Carmen, dat is gewoon zielig.' Ze was urenlang bezig haar op te peppen, en ze sloeg haar gade op de set. Ze was gedeprimeerd, maar ze leverde prima werk als ze voor de camera stond. Dat moesten ze haar nageven.

Allegra was daar nog steeds om tien uur, toen iemand haar kwam vertellen dat er een dringend telefoontje van haar kantoor voor haar was. Toen ze het gesprek in een geluiddichte ruimte aannam, kreeg ze Alice aan de lijn. Ze zei dat ze een noodoproep had van Delilah Williams, de bruiloftsconsulente.

'Belt ze me híer?' vroeg Allegra vol ongeloof.

'Nee, dat doe ik,' zei Alice verontschuldigend. 'Maar ze zei dat het een noodgeval van de hoogste orde was.'

'Is ze nou helemaal gek geworden?'

'Dat klinkt als een goede mogelijkheid. Zal ik haar doorverbinden?'

'Oké. Nu ik hier toch ben, ga je gang, maar spoor me niet nog eens voor haar op, neem de boodschap maar gewoon aan.'

'Allegra?' De gigantische paarse kraanvogel sprak door de telefoon op een toon die onheilspellender klonk dan Allegra ooit had gehoord. 'Je hebt geen enkel telefoontje van mij beantwoord.' Het klonk als het verwijt van een vertoornde minnaar.

'Ik weet niets over de taart, de tent, de muziek voor de kerk, of de receptie, en zelfs niet de kleur voor de bruidmeisjes.' Ze was duidelijk diep verontwaardigd. Maar niet half zo erg als Allegra, die hels was.

'Besef je wel dat je me op een gesloten set belt? Heb je enig idee hoe hinderlijk, om niet te zeggen onfatsoenlijk dat is? En ik heb je niet gebeld omdat ik het te druk had met cliënten uit de gevangenis halen, op tournee krijgen, en op de been helpen voor hun films. En het laatste waar ik op zit te wachten is dat jij me lastig valt over bruidsmeisjes.'

'Weet je tenminste al wie er bruidsmeisje zijn?' Ze klonk verbolgen, maar Allegra was dat nog meer. Ze had werk te doen, en cliënten om voor te zorgen. Ze had geen trek in die onzin.

'Ik heb de bruidsmeisjes gekozen,' vertelde Allegra haar. Deze conversatie was gewoon niet te geloven, en dat moest dan het 'noodgeval van de hoogste orde' zijn. Had dat betrekking op de taart of op de muziek? ik zal mijn secretaresse opdracht geven je een lijst met de namen van de bruidsmeisjes te sturen,' zei Allegra op snibbige toon, woest dat ze zich hiermee bezig moest houden.

'We zullen hun maten moeten weten,' zei Delilah vastberaden. Ze was eraan gewend om te gaan met mensen als Allegra; dokters, advocaten, psychiaters, beroemdheden, actrices, geen van allen in staat om een bruiloft op touw te zetten - ze vonden allemaal dat ze het te druk hadden en te belangrijk waren om er een te regelen. Maar zij kon het voor hen doen, en als het moest kon ze ook zorgen dat ze zich gedroegen. 'Heb je hun maten?' vroeg ze met een stem die, zo dacht Allegra, alleen een travestiet kon produceren.

'Laat mijn secretaresse die alsjeblieft opvragen.'

'Zeker,' zei Delilah, nu tevreden over de communicatie. 'Het is trouwens niet te geloven dat je nog steeds geen jurk hebt gevonden. Je moet echt beter je best doen.'

'Ik ga weer aan het werk,' blafte Allegra tegen haar, gefrustreerd door de manier waarop die vrouw op haar zenuwen werkte. Ze wilde niet grof tegen haar zijn, maar soms was er kennelijk geen andere keus.

Zodra ze had opgehangen belde ze haar moeder bij de show, en ze merkte dat ze stond te trillen toen ze de stem van haar moeder hoorde. 'Als je die vrouw niet afzegt, mam, vermoord ik haar nog.'

'Welke vrouw?' De enige vrouw die haar in gedachten schoot die dat verdiende, was Elizabeth Coleson. Maar ze dacht niet dat Allegra haar kende.

'Wat bedoel je met "welke vrouw"? Ik bedoel die gier die je op me hebt losgelaten om de bruiloft te regelen. Ik hou hem nog liever in het park en deel hotdogs en koekjes uit dan me door deze vrouw te laten bellen op een gesloten set om de muziek en de taart met me te bespreken, en de "kleur voor de bruidsmeisjes". Dit kun je me echt niet aandoen, mam.'

'Vertrouw me nou maar, lieverd. Ze zal het geweldig goed doen, en je zult er echt blij mee zijn.' Allegra kon zich dat moeilijk voorstellen, en ze rolde met haar ogen. Ze zei Blaire gedag, en ging terug naar Carmen.

'Is alles in orde?' Bij uitzondering leek ze zich te interesseren voor iets anders dan haar eigen problemen.

'Je zou het niet geloven,' zei Allegra, die nog steeds spinnijdig was.

'Probeer het eens.'

'De bruiloftsconsulente die mijn moeder heeft ingehuurd belde me om me lastig te vallen.'

'Wat?' vroeg Carmen geamuseerd terwijl ze haar make-up bijwerkte. 'Bruiloftsconsulente? Wat is dat?'

'Wat ik deed toen ik de pruiken en de synthetische kleren en dat plastic boeket kocht voor Vegas.'

'Is dat wat ze nu voor jou doet?' Carmen zag er bij uitzondering vrolijk uit en Allegra lachte.

'Ik hoop van niet. Maar je weet het maar nooit. Het was heel verstandig van jullie om naar Vegas te gaan.'

'Dat kun jij toch ook doen,' zei ze. Ze hadden het allemaal hartstikke leuk gevonden, en het leek steeds zinniger te worden als zij en Jeff dat ook deden om die hele bruiloft te ontlopen.

'Als ik mijn moeder die bruiloft afpak, zou het waarschijnlijk haar hart breken.' Maar het zou wel een hele opluchting zijn als ze dan Mary Hamilton niet meer hoefde te zien. De verleiding was heel sterk.

Uiteindelijk bleef ze tot de lunch bij Carmen, en ging toen terug naar kantoor om orde op zaken te stellen en wat documenten te tekenen. Ze moest om halfdrie bij Suzanne Pearlman zijn. Ze zouden nog een stel ouders ontmoeten die uit Chicago kwamen. Het verbaasde Allegra dat er mensen waren die het hele land rondvlogen op zoek naar baby's, die meisjes die hun baby wilden afstaan ondervroegen, en die door hen ondervraagd werden. Het scheen iets te zijn dat mensen volledig in beslag nam. Maar nu ze had gezien hoe bezeten Carmen was geweest over een foetus die ze maar twee maanden bij zich had gehad, begon Allegra het te begrijpen. Alles wat te maken had met het hebben, houden en krijgen van baby's kon uitgroeien tot een obsessie.

Ze had tegen Sam gezegd dat ze haar thuis zou ophalen, en ze reed door Bel Air op weg naar Suzanne Pearlman. Allegra was verbijsterd toen ze zag hoe dik Sam was geworden in een paar dagen. Ze was nu zeven maanden zwanger en ze was werkelijk enorm. En op de een of andere manier leek ze door het vreemde contrast nog jonger.

'Hoe gaat het met je?' vroeg Allegra aan Sam toen ze instapte. Ze droeg een korte roze jurk met genoeg ruimte voor haar buik en sandalen aan haar voeten. Haar lange blonde haar had ze in vlechtjes gedaan, en ze droeg een gigantische zonnebril. Ze zag eruit als Nabokovs Lolita.

'Goed,' antwoordde Sam met een knikje en een kus voor haar zus. Ze was blij dat ze met haar meeging. Ze had al verscheidene echtparen ontmoet en ze vond het vreselijk om te doen. Het was altijd zo'n pijnlijke situatie en ze had hen geen van allen aardig gevonden. Misschien de Whitmans? Maar die waren ook niet perfect. 'Hoe was het in New York?'

'Interessant,' antwoordde Allegra vaag, en Sam lachte. Ze kende haar zus.

'O jee. Dat klinkt niet goed.'

'Dat was het ook niet.'

'Was het een kreng van een wijf?'

'Ja. Van top tot teen. Een menselijke ijsberg. Ze was echt bang dat ik joods zou kunnen zijn. Dat is toch niet te geloven?'

'Wacht maar tot papa haar ontmoet. Hij zal dat geweldig vinden.'

'Ik kan me niet voorstellen haar ooit nog te zien, maar ik weet dat ik wel zal moeten. Ik begrijp niet hoe Jeff zo normaal geworden is.' Het was een compleet mysterie voor haar na haar ontmoeting met zijn moeder.

'Misschien is hij geadopteerd,' zei Sam triest. Ondanks de scherts kon ze niet vergeten waar ze heen gingen en waarvoor. Ze ging weer een stel eventuele ouders voor haar baby ontmoeten. En alleen al de gedachte daaraan deprimeerde haar. Ze had geprobeerd aan Jimmy uit te leggen hoe het de vorige keer gegaan was. Hij had aangeboden deze keer met haar mee te gaan, maar dat vond ze geen goed idee, en het zou hen in de war kunnen brengen. Ze zouden kunnen denken dat Jimmy de vader van de baby was. Ze was altijd bereid de toekomstige ouders het weinige dat ze over Jean-Luc wist te vertellen, hoewel ze daarmee een nogal labiele indruk wekte. Hij was lang en knap en blond, fotograaf, het was een Fransman en hij was een jaar of dertig. Hetgeen betekende dat het een buitenlander was, mogelijk getalenteerd, en aantrekkelijk. Buiten dat kon ze hun niets vertellen. Verblijfplaats: onbekend. Ze had geen verleden te bieden.

Ze waren tien minuten nadat Allegra Sam had opgehaald bij Suzannes praktijk, en zwijgend gingen ze met de lift naar boven.

Suzanne had een prettige wachtkamer met artistieke prenten in vrolijke kleuren, en er waren stapels tijdschriften. Er waren twee soorten: World of Interiors, Parenting Magazine, Vogue, Connaissance des Arts, Town & Country, Architectural Digest voor de aanstaande ouders, en Seventeen, Rolling Stone, Elle, Young and Modern, en zelfs Mad voor de moeders. Maar noch Allegra noch Sam nam een tijdschrift, ze zaten gewoon te wachten. Vijf minuten later kwam de receptioniste vragen of ze binnen wilden komen. Het echtpaar uit Chicago zat al bij mevrouw Pearlman.

Maar zodra Sam hen zag, wist ze al dat ze hen niet mocht. Ze waren nerveus in haar nabijheid, en ze praatten veel over de reizen die ze graag maakten, hun skitrips, hun laatste reis naar Europa. Zij was stewardess, en hij deed in verzekeringen en zijn rayon omvatte een groot deel van het midwesten. Ze hadden nog geen kinderen. Ze hadden reageerbuisbevruchting geprobeerd, maar dat werd op den duur te kostbaar, en ze waren het proberen beu. Dat waren verhalen die Sam inmiddels vaak had gehoord.

'Wat doet u met de baby als u op reis gaat?' vroeg Sam met een nieuwsgierige blik.

'Bij de babysitter laten,' zei de man.

'Een kindermeisje inhuren,' zei de vrouw.

'Waarom wilt u een baby adopteren?' Sam kwam meteen terzake, net als haar oudere zus meestal deed, en Allegra glimlachte terwijl ze haar gadesloeg.

'Ik ben achtendertig, Janet is vijfendertig en we vinden alle twee dat het tijd wordt,' zei hij alsof hij het over het kopen van een auto had. 'Al onze vrienden hebben kinderen, we wonen in een buitenwijk.' Ze woonden in Naperville, maar niets van wat hij had aangevoerd was voor Sam voldoende reden om hun haar baby te geven. Ze waren allesbehalve aantrekkelijk.

'Maar wílt u echt een kind?' Ze bleef aandringen en ze merkte dat ze haar vragen echt vervelend begonnen te vinden.

'Als we dat niet wilden, zouden we hier niet zijn,' zei Janet in een poging het meisje wat op te warmen, wat haar niet erg lukte. Zij mochten Sam ook niet. Ze vonden het zo'n echt rijkeluiskind, en ze was nog vrijpostig met haar vragen ook.

'We zijn hier voor niets naartoe gekomen. Het is maar goed dat we gratis mogen vliegen van de maatschappij,' zei Paul, en Sam keek Allegra aan.

'Zijn er nog meer vragen die je zou willen stellen?' vroeg Suzanne aan Sam. Ze zag wel dat het gesprek niet zo lekker liep en dat Sam hen niet mocht.

'Nee, ik denk dat het zo wel goed is,' zei Sam beleefd, en ze gingen in haar andere kantoor zitten wachten. Een minuut of vijf later kwam Suzanne om openhartig met Sam en Allegra te praten.

'Ik haat ze,' zei Sam botweg toen Suzanne de kamer binnenkwam.

'Je meent het,' zei Suzanne en ze lachte, wat de situatie minder gespannen maakte. 'Daar was ik zelf al opgekomen. Waarom?' Ook dat wist ze wel, maar ze wilde het gewoon verifiëren.

'Die willen geen kind. Die moeten een hond nemen. Ze willen voortdurend reizen, ze krijgen gratis tickets, ze willen het bij de babysitter dumpen, en ze willen alleen maar een kind omdat iedereen in de buitenwijk er een heeft. Waarom gaan ze niet gewoon in de stad wonen en vergeten ze het?' Ze was pienter. Er waren genoeg mensen die ten onrechte dachten dat ze kinderen wilden. Ze wilden zich compleet voelen, zich waarmaken; ze wilden hun huwelijk weer nieuw leven inblazen, of zich weer jong voelen. Ze wilden heel veel dingen, maar geen kind. Voor zulke mensen zou het krijgen of adopteren van een baby geen oplossing zijn.

'Ik geef mijn kind niet aan hen,' zei Sam beslist, en Allegra kromp ineen toen ze dat hoorde. Sams zwangerschap was plotseling 'haar kind' geworden. Het was nu veel wezenlijker en ze voelde zich er diep mee verbonden, ook al deed ze of dat niet zo was.

'Dat kan ik begrijpen,' zei Suzanne bedaard. 'En de familie Whitman in Santa Barbara, wat vind je van hen? Ze zijn erg in je geïnteresseerd, Sam. Ze zouden er graag mee doorgaan.'

'Die vind ik nog het aardigste tot nu toe,' erkende ze, 'maar ik denk er nog steeds over na.' Het was alsof je probeerde een groot filmcontract af te sluiten met een producer van zeventien, soms vijftien of zelfs veertien jaar. Allegra was ineens blij dat het niet in haar vakgebied was.

'Waar denk je nog over na?' vroeg Suzanne haar.

'Of ik ze wel echt aardig vind.'

'Waarom aarzel je?' Hier was Suzanne nou zo goed in. Het verenigen en met elkaar in overeenstemming brengen van moeders die afstand deden en adoptieouders.

'Ik weet niet, ze zijn een beetje oud,' zei Sam eerlijk. Ze waren beiden achter in de dertig en ze hadden nooit kinderen kunnen krijgen.

'Ze hebben een hoop pech gehad,' zei Suzanne, meer tegen Allegra dan tegen Sam. Sam wist het al. Ze was de vorige keer met haar moeder gekomen. Hoewel Allegra meestal probeerde met haar mee te gaan, was Blaire twee keer meegekomen, en Simon helemaal niet. Hij kon het gewoon niet. Het idee dat zijn baby er nu zelf een kreeg en het bovendien nog afstond ook, vond hij verschrikkelijk. Hij wilde het niet horen. Het was al moeilijk genoeg haar te zien in haar huidige toestand. Ze zag er zo gezwollen uit, als een druifje, en tegelijkertijd was ze nog steeds zo mooi, in sommige opzichten zelfs nog mooier. Haar gezicht was wat voller geworden en straalde een tederheid uit die haar heel aantrekkelijk maakte.

'De Whitmans zijn opmerkelijke mensen,' vervolgde Suzanne.

'Ze hebben meer pech gehad dan enig ander paar dat wilde adopteren. Meer dan tien jaar geleden waren ze bezig met de adoptie van twee baby's, en die werden door hun natuurlijke ouders teruggevorderd voor de adoptie officieel was. Ze besloten toen het niet nog eens te proberen. Toen, met de nieuwe technologieën die er kwamen, probeerden ze op die manier zwanger te worden. Ze had veertien miskramen en een doodgeboren baby. Nu willen ze weer adopteren, en ik moet ze echt vertrouwen geven. Maar na dat alles zijn ze inderdaad niet zo jong als sommige van onze adoptieouders zijn, Sam. Misschien is dat helemaal niet zo verkeerd. Wat mij betreft, ik mag ze graag. Ik vind dat ze heel veel moed hebben.' Maar het was het soort mensen met wie Suzanne vooral niet wilde spelen. Ze wilde zulke mensen geen baby's aanbieden die uiteindelijk toch door de moeder werden teruggenomen. Daarom had ze Allegra meteen in het begin al gevraagd of Sam er zeker van was dat ze haar kind wilde afstaan. Maar Sam was er nu vastberaden over. Ze had er ook met Jimmy over gepraat. En ze had voor haar gevoel geen andere keus.

Jimmy was tegenwoordig vaak bij haar. Maar in haar huidige toestand hadden haar ouders daar geen bezwaar tegen. Sam had behoefte aan vrienden en Jimmy was een aardige, degelijke jongen die haar niets meer dan zijn vriendschap bood. Hij vond het werkelijk treurig dat ze haar baby af moest staan, en dat zei hij ook.

'Dus, wat doen we met de Whitmans? Wil je ze nog een keer ontmoeten?'

'Misschien,' zei Sam vaag. Ze had haar zonnebril boven op haar hoofd gezet, en ze leek wel een mollig prinsesje. Haar buik was dik en rond, haar armen en benen nog superslank, en ondanks de uitdijing was ze nog heel gracieus.

'Katherine Whitman zou graag bij de bevalling zijn, als je hen kiest.'

'Waarom?' Sam vond het walgelijk klinken.

'Omdat ze de baby geboren wil zien worden om er meteen een emotionele band mee te krijgen. Veel stellen willen dat. Zou je er bezwaar tegen hebben als John er ook bij is? Hij zei dat hij dat graag wilde, maar voor hem is het een optie.' Allegra ging zich heel ongemakkelijk voelen bij het horen van al die transacties en voorwaarden. Het was gewoon handel.

'Hem wil ik er niet bij. Over haar zal ik denken.'

'John zou aan het hoofdeinde kunnen staan waar hij niets kan zien.' Ze drong net een beetje te veel aan en Sam snauwde tegen haar.

'Nee! Ik wil hem er niet bij hebben. Dat heb ik je gezegd.'

'Oké. Geen probleem. Dus tot wie hebben we het nu teruggebracht?' Alleen al het luisteren hiernaar putte Allegra emotioneel uit.

'Ik denk alleen de Whitmans,' zei Sam triest. Ze haatte het om hier te komen. Het was zo deprimerend. Er was gewoon geen uitweg. Ze moest hun de baby geven. Het enige wat nu nog beslist moest worden waren de details.

'Ga je regelmatig naar de dokter?' Suzanne werkte haar checklijst af. Sam haatte dat gedeelte ook, maar ze begreep het. 'Neem je je vitamines? Gebruik je geen drugs? Heb je kortgeleden nog seksueel contact met iemand gehad?' Sam keek haar boos aan, maar ze beantwoordde alle vragen. Ze ging naar de dokter, nam haar vitamines, had nog nooit drugs gebruikt, dronk momenteel niet, zelfs geen bier of wijn, en ze had sinds ze zwanger was geraakt geen seksueel contact gehad. Ze was de droom van elke adoptieouder. Suzanne vertelde haar dat niet omdat ze geen druk op haar wilde uitoefenen, maar de Whitmans wilden ontzettend graag haar baby hebben. Ze dacht dat ze een betere kans maakten als ze rustig aan deden met Sam. Ze was niet het soort meisje dat goed op dwang reageerde. Suzanne zette haar nooit onder druk. Ze liet haar uit zichzelf komen en al haar eigen beslissingen nemen. Ze had tegen de familie Whitman gezegd dat ze geduld moesten hebben en dat ze moesten wachten tot Sam een beslissing nam. Ze moedigde hen zelfs aan om ook andere wegen te verkennen en met andere meisjes te praten, zodat ze niet te veel teleurgesteld zouden zijn als Sam andere ouders koos. Sam was kennelijk niet enthousiast over het feit dat ze wat ouder waren.

'Zou je ze nog een keer willen zien?' vroeg Suzanne voor de laatste keer, maar Sam schudde haar hoofd.

'Nog niet.' Op dit ogenblik wilde ze een adempauze. Allegra nam haar mee naar Johnny Rocket voor een milkshake toen ze bij Suzanne vandaan kwamen. Ze zag er echt vreselijk uit. Zelfs eraan denken putte Sam volledig uit. Het was een afschuwelijke beslissing. Haar dokter wilde dat ze op zwangerschapsgymnastiek ging, dan zou de bevalling gemakkelijker voor haar zijn. Ze was vorige week voor het eerst gegaan, met Blaire. Ze hadden de klas een film van een bevalling laten zien, en ze was bijna flauwgevallen. Dat moest ze allemaal doormaken, voor iemand anders. En dan moest ze hun de baby geven. Het was wel heel veel gevraagd. En dat ze bij de bevalling zouden zijn zoals Suzanne had geopperd, zag ze al helemaal niet zitten. Sam zag er net zo ellendig uit als ze zich voelde toen ze haar milkshake opdronk.

'Ik wou dat ik dood was,' zei ze ongelukkig, en Allegra moest weer aan Carmen denken die dood wilde omdat ze géén baby had. Er waren momenten dat het leven een vreemd gevoel voor humor had.

'Dat lijkt me een beetje drastisch, vind je niet?' zei Allegra rustig. Ze leken verbazend veel op elkaar terwijl Allegra een glaasje sodawater met haar dronk. 'Kun je niet beter wensen dat alles achter de rug is?'

'Ja, dat zal wel.'

Toen herinnerde Allegra zich dat Sam's diploma-uitreiking die week plaatsvond en dat ze er niet eens heen kon. Dat was nog een extra klap voor haar. Ze vroeg Sam hoe ze zich daarover voelde.

'Goed wel, geloof ik. Jimmy heeft me alle spullen gebracht. Mijn naam staat nog steeds op het programma.' En ze had haar diploma gekregen. Hoewel ze de afgelopen maanden niet op school was geweest, was ze toch met lof geslaagd. 'Jimmy zei dat het nogal saai was.'

'Hoe zit het trouwens met jou en hem?' vroeg Allegra om over iets anders te praten. Het was een leuk joch en hij was voortdurend bij Sam thuis te vinden, vooral de laatste tijd. Ze had hem elke keer als ze langskwam daar gezien, zelfs 's avonds. Hij scheen de enige van haar oude vrienden te zijn die haar trouw was gebleven. Het leek wel of de anderen zich verlegen voelden met de situatie en niet wisten wat ze ermee aan moesten, dus kwamen ze gewoon niet meer. Zelfs haar vriendinnen bleven weg.

'We zijn gewoon vrienden,' verklaarde Sam. Op dit moment was hij haar beste vriend. Ze vertelde hem alles over haar verwachtingen, haar angsten en haar problemen.

'Alan en ik waren net zo op jullie leeftijd. We begonnen als elkaars vriendje en vriendinnetje toen we in de tweede zaten, en daarna werden we gewoon meer als broer en zus. Dat is nog steeds zo, denk ik.'

'Ik heb Alan al eeuwen niet meer gezien.' Sam glimlachte. Ze had hem altijd graag gemogen. Hij vond het leuk om haar te plagen. Hoewel, op het ogenblik wist hij niet eens dat ze zwanger was. Hij was al weg voor Allegra het ontdekte, en ze had het hem nog niet verteld. Hij had op dat gebied zo zijn eigen problemen met Carmen.

'Hij is in Zwitserland,' zei Allegra, 'hij werkt aan een film.'

'Hoe is het met Carmen?'

'Niet zo geweldig. Ze heeft een miskraam gehad in Zwitserland. Hij is daar nog aan het werk. Zij voelt zich ellendig en ze mist hem enorm. Hij komt niet voor augustus terug.'

'Kan ze hem niet gaan opzoeken?'

'Nee, tenzij ze wil dat ik haar wurg. Ze is met filmopnames bezig.'

'O. Het zal wel moeilijk zijn dat ze niet bij elkaar zijn.' Allegra knikte. De miskraam was eigenlijk moeilijker voor haar geweest. Allegra bracht haar terug naar het huis in Bel Air, en voor haar was het te laat om nog terug te gaan naar kantoor. Ze had Jeff beloofd hem op de set te ontmoeten. Toen Allegra wegreed zag ze Jimmy net komen. Ze vroeg zich af of daar iets serieus gaande was. Maar ze betwijfelde het. Hoe serieus kon het zijn met Sams zwangerschap van zeven maanden?

Op weg naar Jeff zat ze de hele tijd aan haar te denken. Het deed haar echt verdriet als ze dacht aan alles wat ze moest meemaken en ze voelde zich nog vervelender bij de gedachte aan haar bevalling met mensen erbij die klaarstonden om de baby van haar weg te grissen. Het leek zo boosaardig. Ze dacht er nog steeds aan toen ze Jeff ontmoette, en toen ze later op de avond terugreden naar Malibu praatten ze erover.

'Ik vind het vreselijk dat ze dat allemaal moet meemaken,' zei Jeff en hij schudde zijn hoofd.

'Ik ook,' bekende Allegra. 'Maar Suzanne doet het erg goed voor haar. Ik zou het niet kunnen.'

'Ja, dat zou je wel.' Hij kuste haar en hun conversatie ging geleidelijk over van Sam op Carmen. Hij vroeg of ze al een beetje gekalmeerd was, en Allegra zei dat de dingen er op het ogenblik wat rustiger uitzagen.

Toen vergaten ze de anderen en praatten alleen nog over zijn film en hun bruiloft.

18

Op 1 juli bracht Allegra eindelijk vreugde in het hart van Delilah Williams. Allegra en haar moeder waren aan het winkelen bij Dior waar ze een jurk bestelden die iets veranderd moest worden voor Allegra, en meneer Ferre was blijkbaar bereid dat voor haar te doen. Het was een jurk van witte piqué met kant eroverheen. De jurk was kort aan de voorkant en lang van achteren. Hij zou er een kort, wit, hooggesloten kanten jasje met lange mouwen bij maken. Er was een enorme breedgerande hoed van witte kant bij, en het was precies wat Allegra in gedachten had gehad voor haar bruiloft. De jurk was elegant, jong en opwindend! Blaire huilde toen ze haar dochter erin zag, en Allegra straalde toen ze in de spiegel keek. Ze bestelden ook witte kanten schoenen, en haar moeder zei dat ze de prachtige paarlen choker die Simon haar voor haar vijftigste verjaardag had gegeven, mocht lenen. Ze hadden dezelfde maten, zelfs als het sieraden betrof, wat reuze handig was.

Diezelfde dag vonden ze een korte, beige kanten jurk met korte mouwen en aangerimpelde rok aan de achterkant die perfect was voor de bruidsmeisjes. Blaire stelde voor om kleine, beige kanten hoedjes voor ze te laten maken, als kleinere versies van haar grote hoed. De mensen bij Dior hadden haar al meters witte tule beloofd om over de hoed te doen en om erachteraan te laten slepen. Het zou absoluut prachtig worden.

'Nou, we zijn klaar,' zei Blaire, terwijl ze een van de lijsten die Delilah haar had gestuurd doorkeek.

'Dan kun je haar nu vertellen dat ze moet ophouden me op kantoor te bellen. Ik heb echt geen tijd voor die onzin.'

'Het is geen onzin, lieverd. Het is je bruiloft.'

Ze hadden traditionele trouwmuziek gekozen voor de huwelijksinzegening, en Beethoven als slotzang wanneer de gasten naar de geometrisch aangelegde tuin zouden lopen. Haar moeder had het menu voor haar samengesteld, en ze zou een boeket van witte rozen, lelietjes-van-dalen en orchideeën dragen. De bruidmeisjes kregen boeketjes van piepkleine, theekleurige orchideeën. De bruidstaart hadden ze allang uitgezocht, en voor de gasten hadden ze exacte kopieën van de taart in kleine witte doosjes, met hun naam en de datum op een zilveren plaatje gegraveerd, zoals in Europa werd gedaan. De bloemversiering voor de tafels moest nog ontworpen worden, de tent was al maanden geleden besteld, en ze hadden Peter Duchin ingehuurd om op de receptie te spelen. Het enige wat eigenlijk nog moest gebeuren was het opknappen van de tuin. De tuinarchitect beloofde nog steeds dat de tuin op 1 september helemaal klaar zou zijn. De bruiloft was maar vier dagen later.

Ze hadden een suite in het Bel Air Hotel geboekt voor mevrouw Hamilton, en kleinere kamers voor de twee bruidsmeisjes die uit New York en Londen kwamen. Blaire had een kapper besteld voor hen allen, en een visagist voor wie dat wilde. Rond 1 juli leek alles geregeld te zijn, behalve de voorbereidingen voor wat Delilah de 'satellietevenementen' noemde: de vrijgezellendiners en de dinerrepetitie. Normaal gesproken zou dat door mevrouw Hamilton gedaan worden, maar omdat ze uit New York kwam zou ze niet geweten hebben waar ze het moest houden. Dus traden de Steinbergs als gastheer en gastvrouw voor haar op boven in de Bistro. Het was ongekunsteld, het zou leuk worden. En ze hadden het al gereserveerd.

Allegra was ten slotte toch bezweken en ze had haar vader geschreven. Ze vertelde hem dat ze ging trouwen en dat hij, hoewel ze niet verwachtte dat hij zou komen, zeker welkom was. Het kostte haar veel moeite om het te doen en ze praatte er lang over met dokter Green, maar schrijven was gemakkelijker dan bellen. Ze had hem begin juni geschreven en hij had nog steeds niet geantwoord, dus nam ze aan dat hij niet zou komen. Dat was een enorme opluchting voor haar.

Allegra ging in een goede stemming terug naar kantoor, nadat ze haar trouwjurk had gekocht. Zij en haar moeder hadden net over hun jaarlijkse familiepicknick op Onafhankelijkheidsdag dat weekend gepraat. De kinderen nodigden altijd een paar vrienden uit, en Blaire en Simon nodigden een paar stellen uit.

Ze hadden meestal een man of twintig in hun tuin, en dit jaar zouden ze op de kale aarde picknicken, maar de hele familie was het erover eens dat het niet erg was. Het belangrijkste was dat ze samen waren. Dit jaar zou Jeff er ook bij zijn. Dat werd zijn introductie in de familietradities aangezien hij Kerstmis en Thanksgiving had gemist. De familie Steinberg was dol op feestdagen en tradities.

De ochtend nadat ze haar trouwjurk had gekocht zat Allegra hem in haar kantoor aan Alice te beschrijven.

'Het klinkt fantastisch,' zei Alice en ze werd meteen onderbroken door de intercom. Alice nam hem eerst op, fronste, en gaf de telefoon toen aan Allegra. Er was een lange stilte terwijl ze luisterde, toen haastig wat notities neerkrabbelde en vervolgens de telefoon neerlegde. Haar ogen schoten vuur.

Ze bladerde zwijgend wat papieren door en toetste toen een buitenlands nummer in. Het was Alans hotel in Genève. Ze vroeg naar zijn kamer en er werd na vier keer bellen opgenomen, en zoals ze had verwacht was het Carmen die antwoordde.

'Wat denk jij precies dat je daar aan het doen bent?' zei Allegra woedend. 'Idioot die je bent, je geeft je hele filmcarrière op om bij hem te zijn. Dat zullen ze niet vergeten.'

'Ik kon er niets aan doen,' jammerde ze. 'Ik miste hem zo.' Ze durfde Allegra niet te vertellen dat ze gekomen was omdat ze ovuleerde en zwanger wilde worden.

'Ze zeiden dat je gisteren bent verdwenen en dat ze vandaag en morgen zonder jou kunnen doorgaan met de opnames. Maar je kost ze een fortuin. Vanaf vandaag houden ze het van je honorarium af. Na morgen schoppen ze je uit de film. Met andere woorden, zorg dat je hier morgen terug bent, anders vermoord ik je nog voor zij het doen.'

'Ik wil niet terugkomen,' jengelde ze weer, en Allegra was opzettelijk hard tegen haar.

'Als je dat niet doet, kun je beter meteen stoppen, want na morgen zal het daar toch op neerkomen. Je zult geen werk meer krijgen, Carmen Connors.' Toen bedacht ze dat het zinloos was met haar te argumenteren en ze vroeg naar Alan. 'Zorg verdomme dat ze hier terugkomt, wil je?' zei ze in duidelijke taal, en hij hoorde dat ze het meende.

'Het is niet mijn schuld, Al, dat zweer ik. Ik wist helemaal niet dat ze kwam. Ze was er gewoon ineens. Het was geweldig, maar ik wist dat jij woedend zou zijn. Ik zet haar morgenochtend op het vliegtuig. Ik ben trouwens toch over een maand terug,' hielp hij hen beiden herinneren. 'Maar let in de tussentijd alsjeblieft op haar voor me.'

'Dat is niet zo'n kleine opgave, weet je.' Allegra begon behoorlijk genoeg van haar te krijgen. Het was een verwend kreng, en ze liep constant te jengelen dat ze Alan zo miste. 'Misschien heeft ze gelijk. Misschien is het beter als jullie voortaan alleen nog maar samen werken.'

'Daar praten we wel over als ik weer thuis ben.'

'Stuur haar nou maar morgen zonder mankeren terug, anders betalen jullie je blauw. Ze leggen haar een boete op van vijftigduizend dollar voor vandaag en hetzelfde bedrag voor morgen, en ze verdient het.' Hij floot en stak een vermanende vinger naar Carmen op.

'Ik stuur haar meteen naar je terug.'

'Doe dat.' Ze hing op en belde de producers van Carmens film. Ze putte zich uit in verontschuldigingen voor haar, zei dat ze ziek was geweest, overspannen, en dat ze dringend haar man had moeten zien. Het zou niet meer voorkomen, en ze zou met alle plezier de boete betalen. En ze zou overmorgen weer op de set zijn. Ze stemden erin toe te vergeten dat het ooit was gebeurd, als ze de boete maar betaalde en terugkwam op het werk zoals beloofd.

Het gaf haar dag in elk geval een stormachtige start. Ze sliep nauwelijks die nacht, en de volgende dag stond ze op het vliegveld op Carmen te wachten. Allegra gaf haar een fikse uitbrander toen ze nog maar net door de douane was, en Carmen verontschuldigde zich en bleef maar zeggen dat ze bij Alan moest zijn. Vanwege haar moesten ze zelfs op Onafhankelijkheidsdag opnames maken om in te halen wat ze gemist hadden. Ze zou geen dag vrij krijgen, en Allegra was zo kwaad op haar dat ze er niet eens aan dacht haar uit te nodigen voor de picknick van de familie Steinberg op Onafhankelijkheidsdag.

Ze zorgde ervoor dat Carmen de volgende dag om vier uur in de morgen op de set was, en ze bleef daar rondhangen tot een uur of negen om er zeker van te zijn dat ze zich gedroeg. Toen ging ze naar huis in Malibu en klom in bed bij Jeff. Ze sliep tot twaalf uur in de middag, en toen gingen ze naar haar ouders voor de picknick.

De hele familie was er, zelfs Scott, die een meisje had uitgenodigd. En Jeff was er natuurlijk. Sam had Jimmy Mazzoleri uitgenodigd. Hij maakte inmiddels deel uit van het meubilair, zoals Simon blijmoedig opmerkte. Hij was er voortdurend. Twee van de buren waren gekomen en een paar van Scotts vrienden, maar geen enkele van Sam dit jaar. Het was een klein groepje, maar ze vonden het allemaal een heerlijke dag en ze amuseerden zich kostelijk, ondanks de troep in de achtertuin.

De mensen die Sam de laatste tijd niet hadden gezien schrokken van wat ze zagen. Ze was nu acht maanden zwanger en dat was te zien ook. Allegra vond het nog het verdrietigste dat niemand het onderwerp aansneed. Het was afgezien van het zwembad het opvallendste in de achtertuin, en er werd het minst over gepraat. Het onderwerp was compleet taboe, en Allegra vroeg zich af of dat het moeilijker maakte voor Sam. In plaats van het gelukkigste moment van haar leven, was het het treurigste.

Blaire ging nog steeds met haar mee naar zwangerschapsgymnastiek. Allegra was ook een paar keer meegegaan, maar meestal had ze geen tijd. Jimmy had zelfs een paar keer met haar geoefend. Hij kon er gefascineerd naar zitten kijken als de baby bewoog. De baby leek van de ene kant naar de andere te scharrelen, waarbij haar buik bewoog als in een tekenfilm met een enorm wezen erin, als een olifant die zich onder een deken verstopt.

'Hoe voel je je?' vroeg Allegra toen ze naast haar ging zitten op een ligstoel.

'Goed, hoor.' Sam haalde haar schouders op. Jimmy was op weg terug naar haar met een van de hotdogs van haar vader. 'Het is soms een beetje moeilijk om te bewegen op het ogenblik.'

'Het duurt niet meer zo lang,' zei Allegra bemoedigend, maar Sams ogen vulden zich met tranen toen ze dat zei. Allegra begreep niet zo goed waarom, maar toen vertelde Sam haar dat ze een beslissing had genomen.

'Ik heb voor de Whitmans uit Santa Barbara gekozen. Suzanne heeft het hun gisteren verteld. Ze zijn een beetje eigenaardig na wat ze allemaal hebben meegemaakt, maar ik geloof wel dat ze aardig zijn, en ze willen de baby echt graag hebben.' Niemand kon er meer naar verlangen dan zij deden. 'Suzanne zei dat ze ontzettend blij waren. Ze zei ook dat het heel belangrijk was dat ik niet van gedachten zou veranderen, helemaal als ze de baby al hebben gedurende de wettelijke wachtperiode. Dat hebben ze namelijk al twee keer eerder meegemaakt en ze denkt niet dat ze dat nog aankunnen.'

'Maar dat is niet jouw verantwoordelijkheid,' bracht Allegra naar voren, en daar was Sam het mee eens.

'Maar het zou gemeen zijn om ze weer het bos in te sturen. Twee meisjes hebben hun baby's weer van ze afgepakt, en Katherine heeft jaren nodig gehad om daar overheen te komen.' Toen haalde ze diep adem, alsof ze probeerde eraan te wennen. Plotseling wilde ze dat alles achter de rug was. De bevalling, de juridische kwesties, de kwelling van het afstaan, dat ene vreselijke moment dat ze de baby voor altijd aan hen overdroeg. Verder dan dat kwam ze nooit. Ze kon nooit bedenken hoe haar leven er vanaf dat moment zou uitzien. Ze kon aan niets anders denken. 'Ze zijn echt vastbesloten om bij de bevalling aanwezig te zijn,' zei Sam met een ongelukkig gezicht.

'Je moet doen wat voor jou het beste is, Sam,' zei haar zus gedecideerd, terwijl hun vader naar hen toe kwam lopen.

'Waarom kijken jullie zo ernstig?' vroeg hij, terwijl hij met welgevallen naar hen keek. Er waren tegenwoordig genoeg serieuze onderwerpen in de familie. Sam natuurlijk, en de bruiloft, die vreugdevol was maar wel veel beslissingen en chaos met zich meebracht, en het feit dat Blaires kijkcijfers weer gezakt waren, en deze keer nogal drastisch. Ze was er heel erg verdrietig over, maar ze had er met Simon nauwelijks over gesproken. Ze praatten tegenwoordig niet over zoveel dingen en hij had Blaire om voor de hand liggende redenen niet onder druk willen zetten.

'We zeiden net dat je hotdogs dit jaar beter zijn dan ooit.' Allegra glimlachte tegen hem, stond toen op en kuste hem. Toen ze dat deed, vloog Sam bijna het zwembad in toen de ligstoel aan een kant omhoogschoot. Haar indrukwekkende gewicht had haar op de grond doen belanden en ze moest lachen. Zelfs Allegra lachte om haar, en een paar minuten later kwam Jimmy weer terug met nog een van Simons hotdogs voor Samantha.

'Dit heb je nodig voor ballast,' zei hij grijnzend. Hij had net gezien wat er gebeurde. 'Je mag wel oppassen, anders slingert je zus je nog over de muur naar de tuin van de buren.' Ze lachten alle twee, en hij ging op Allegra's plaats naast haar zitten. Toen ze later weer alleen waren omdat de anderen spelletjes deden zoals pingpong en hoefïjzerwerpen, vertelde ze hem van haar beslissing om met de familie Whitman in zee te gaan. Ze hadden al eerder over de adoptie gepraat, maar nu had ze een toezegging gedaan. Ze kon natuurlijk nog steeds van gedachten veranderen, maar Suzanne zou zeker proberen haar daarvan te weerhouden, indien mogelijk. En ze had nog tot zes maanden na de geboorte de kans om anders te beslissen.

'Je hoeft het niet te doen, weet je. Dat heb ik je gezegd,' zei Jimmy zacht, zodat niemand hen zou horen.

Hij had aangeboden met haar te trouwen, maar dat wilde ze niet. Wat zou dat oplossen? Hij was achttien, en zij werd over twee weken achttien. Twee kinderen die voor een baby zorgden? Ze wist hoe hulpeloos ze waren. Ze konden zichzelf nauwelijks onderhouden, ze konden niets voor de baby doen. En Sam vond dat Jimmy deze last op zijn schouders niet verdiende, aangezien het niet eens zijn kind was. Samantha gaf te veel om hem om hem dat aan te doen. Ze hadden een hechte band met elkaar gekregen sinds hij zoveel met haar optrok, haar boeken bracht, studiepapieren en examens met haar deelde. Ze waren nu onafscheidelijk en als hij haar kuste, was het niet moeilijk te bedenken wat er zou gebeuren na de baby. Daar wilde ze nu niet eens aan denken. Maar ze kusten elkaar veel en de laatste tijd kreeg ze daar contracties van, wat ze doodeng vond. Enerzijds wilde ze het achter de rug hebben, en anderzijds wilde ze dat het nooit zou komen. Ze wilde het gewoon niet hoeven meemaken.

Blaire kwam een poosje bij hen zitten. Het was Sam opgevallen hoe ongelukkig ze eruitzag sinds de kijkcijfers gezakt waren. Ze was er echt verdrietig over. De show betekende veel voor haar en ze had er negen jaar hard voor gewerkt. Haar show langzaam maar zeker achteruit te zien gaan was als een oude vriend langzaam te zien wegkwijnen.

Uiteraard werd er de hele dag door iedereen over de bruiloft gepraat, hoeveel mensen er zouden komen, of ze al dan niet een tent zouden nemen, wie de catering deed, op welke muziek ze zouden dansen. Het leek het enige onderwerp van gesprek voor iedereen. Later die middag wilde Simon Jeff beslist alleen spreken. Hij was al weken van plan hem te bellen, maar hij had het te druk gehad.

'Ik wilde even met je praten.' Hij had hem eindelijk te pakken bij de ijsjes. Ze hadden de hele dag alleen maar gegeten, en Sam zwoer tegen Jimmy dat als ze nog één hap van iets zou nemen, ze de baby ter plekke zou krijgen.

Jeff stond een laatste ijsje te eten en hij zag er buitengewoon vergenoegd uit. 'Geweldige picknick,' complimenteerde hij hen. Hij genoot er enorm van dat hij deel uitmaakte van hun familie. Het was wel even anders dan Allegra's weekend bij zijn moeder in Southampton. Dat was een fiasco geweest. 'U hebt prima werk geleverd met de barbecue. U moet me uw geheim leren, en een keer naar Malibu komen om ons op te zoeken. Maar ik ben niet zo goed als u bent,' zei Jeff gemeend, en Simon glimlachte. Hij mocht Allegra's aanstaande man wel. Ze had een verstandige keuze gemaakt en hij vond dat ze alle twee heel erg boften.

'Ik denk dat je andere talenten hebt dan barbecuen,' zei Simon geruststellend. 'Daar wilde ik het met je over hebben. Ik heb je tweede boek gelezen en ik vond het erg goed. Ik bedoel écht goed.'

'Dat is prettig om te horen.' Jeff glimlachte tegen hem, hij verwachtte niet meer dan dat. Het was gewoon aardig van Simon om hem dat te vertellen.

'Wat ga je met het scenario doen?'

'Nog niets,' zei Jeff eerlijk. 'Ik heb met een paar mensen gesproken om het te verkopen, maar wat ze voorstelden beviel me niet zo. Ik wil de volgende film niet zelf produceren. Het neemt te veel tijd in beslag, en ik ga liever weer schrijven. Ik wacht op het juiste bod om de volgende film te verkopen, en misschien doe ik alleen het script.'

'Daar doel ik op,' zei Simon zonder meer. Dat was zijn manier van zaken doen. 'Ik wil je graag een aanbod doen. Als je deze week tijd hebt, laten we dan bij elkaar komen en erover praten.' Jeff stond te stralen, hij kon niet geloven wat hij hoorde. Simon was een van de belangrijkste producers van Hollywood en hij wilde Jeffs volgende film maken. En dat hij met zijn dochter trouwde maakte hem helemaal niets uit. Dat zouden de mensen toch zeggen. Maar Jeff kende Simon goed genoeg om te weten dal als Simon zijn boek niet goed zou vinden, hij het niet zou kopen, met wie hij ook getrouwd was of hoe nauw ze ook met elkaar verbonden zouden zijn.

'Dat is het beste nieuws dat ik in lange tijd heb gehad,' zei Jeff blij.

'Wat is er?' Allegra was bij hen komen staan, nieuwsgierig naar wat ze besproken hadden.

'Je vader vindt mijn nieuwe boek goed. Hij gaat er misschien iets mee doen,' zei hij bescheiden. Toen wendde hij zich met een brede grijns tot zijn toekomstige vrouw. 'Waarom houden we het niet in de familie? Wil jij voor me onderhandelen, Allie?'

'Over conflicterende belangen gesproken.' Ze lachte hardop. Maar ze was dolblij voor Jeff. Ze kon zich geen betere zakencombinatie voorstellen dan Jeff en haar vader. Ze pasten perfect bij elkaar.

Aan het einde van de middag keek Allegra met spijt op haar horloge. Ze moesten weg. Ze gingen naar het concert van Bram Morrison. Het was het hoogtepunt van zijn tournee voor hij naar Japan vertrok, en hoewel Jeff niet dol was op concerten, had ze beloofd dat ze zouden komen. Ze verwachtten grote massa's fanatieke fans, en ze wist dat de promotors acht bodyguards hadden ingehuurd om te voorkomen dat de menigte zich op hem zou storten. Bram had tot nu toe een gigantisch succes gehad met zijn tournee, en hij begon meer en meer een cultfiguur voor alle leeftijden te worden.

'Waar gaan jullie zo haastig heen?' wilde Sam weten toen ze zag dat Jeff en Allegra hun spullen pakten en zich opmaakten om te vertrekken.

'Naar het concert van Bram Morrison in het Great Western Forum.'

'O, wat een geluksvogels!' zei Sam afgunstig, en Jimmy zag eruit of hij daar ook wel heen had gewild. Sam en hij waren het met elkaar eens dat het voor haar, in haar toestand, te gevaarlijk was om zich in dat soort mensenmassa's te begeven.

'De volgende keer krijgen jullie een kaartje van me,' beloofde Allegra, en een paar minuten later gingen ze weg naar haar huis in Beverly Hills om zich om te kleden. Ze ging het verkopen en dan wilden ze proberen een huis in Malibu te kopen dat groter was dan het huis dat Jeff nu huurde.

Om zes uur waren ze klaar. Ze had een limousine gehuurd, en de promotors hadden gezegd dat ze voor een bodyguard konden zorgen als ze er een nodig had, maar dat leek haar niet waarschijnlijk. Het was een goedgehumeurde menigte, maar wel een erg grote. De fans hielden van hem, en soms kwamen ze te dichtbij of raakten ze hem te veel aan. Maar ze waren ongevaarlijk.

Zij en Jeff werden achter het toneel verwacht voor de show begon, maar toen ze aankwamen was de menigte al zo groot dat ze daar nauwelijks konden komen. Zelfs het aantal mensen achter het toneel was groter dan gewoonlijk. De meesten van hen leken het podium opgeschoven te worden, en tijdens de show zaten ze met hun neus op de band, maar dat was met geen mogelijkheid te vermijden. Het aantal fans was fabelachtig, het was het grootste concert waar Allegra ooit van had gehoord.

Zij en Jeff werden alle kanten op geduwd en een paar keer dacht ze dat iemand echt vervelend ging worden, maar dat gebeurde niet. Het concert ging uren door. Tegen die tijd waren de meeste bezoekers al aardig stoned, sommigen stonden stijf van de drugs, en de rest was lichtelijk aangeschoten. Om elf uur stond er vuurwerk op het programma, en vijf minuten voor dat zou beginnen, kwam een vent met een blote borst en een vest en met lang haar het podium op en greep de microfoon van de drummer. Hij begon te schreeuwen dat hij zoveel van Bram Morrison hield en dat hij altijd van hem had gehouden, dat ze samen in Vietnam waren geweest en toen alle twee gestorven waren, en dat ze nu één waren. Het klonk als de tekst van een liedje, en de man bleef maar doorschreeuwen terwijl de veiligheidsmensen op hem afgingen, maar er stonden zoveel mensen op het podium, dat ze hem niet konden bereiken. Hij schreeuwde zo hard hij kon: ik hou van je! Ik hou van je!' Toen kwam het vuurwerk dat iedereen afleidde, waardoor de bodyguards hem gemakkelijk konden grijpen. Ze sleurden hem in één haal van het podium af. Hij was nog steeds 'ik hou van je' aan het gillen, maar nu huilde hij en hij had ineens een pistool in zijn hand. Het zag eruit als een speelgoedpistooltje, en boven hoorde je de explosies en zag je het vuurwerk in de lucht. Toen Allegra toevallig recht voor zich keek, zag ze Bram op zijn knieën liggen terwijl er bloed uit hem stroomde. Het zat op zijn hoofd en zijn borst, het liep langs zijn armen en hij viel voorover terwijl zij een bodyguard vastgreep. Ze schreeuwde tegen hem dat hij hulp moest halen.

'Hij is gewond!' Ze wees op Bram en toen zagen de anderen hem. Zijn vrouw zag hem ook, en zijn kinderen, en plotseling was er weer een hele drom mensen om hem heen en kon niemand er meer door. Ze tilden Bram uiteindelijk hoog boven hun hoofden, en zijn muziek ging door terwijl zijn bloed op de mensen drupte, zijn vrouw zijn hand vasthield, en zijn kinderen huilden. Hij was dood voor de ambulancebroeders iets voor hem konden doen. Allegra zat op haar knieën op de grond bij hem, en zijn vrouw hield hem in haar armen en smeekte hem hen niet te verlaten. Maar hij was al weg, zijn geest hoog in de lucht tussen de helder gekleurde vuurpijlen, en zijn songs klonken luider dan ooit. De menigte wist niet eens wat er gebeurd was. De muziek ging gewoon door. Om middernacht werd het hun verteld. Het werd een wilde, kolkende massa, huilend en weeklagend, en de muziek ging maar door. Het was Bram Morrisons laatste concert.

De man die hem had vermoord had hem nooit eerder gezien, nooit ontmoet, nooit gekend, maar God had hem gestuurd om Bram te redden, zei hij. Hij moest hem redden van de mensen die hem zouden kwetsen, en hem terugbrengen naar God. En dat had hij inderdaad gedaan. Zijn taak was volbracht, zei hij tegen de politie, en nu was Bram gelukkig. Maar niemand anders was dat.

Een enkele, eenzame gek had Bram Morrison, een van de grootste helden van de rockmuziek, gedood en vijftigduizend fans huilden, schreeuwden, snikten. Het duurde tot de volgende ochtend voor ze van de tribunes van het Forum verwijderd waren. Allegra was tegen die tijd al uren wakker, haar spijkerbroek en witte overhemdbloes zaten nog steeds vol bloed terwijl ze Jeannies hand vasthield en erachter probeerde te komen wat ze wilde. Ze dacht dat ze een eenvoudige plechtigheid wilde, maar dat zou het publiek nooit toelaten. Ten slotte kozen ze voor een besloten begrafenis en een herdenkingsdienst in het Coliseum die door honderdduizend mensen bijgewoond kon worden. De promotors regelden dat, en Allegra deed de rest. De begrafenis, de grafrede, de wettelijke maatregelen, het ontwarren van de bureaucratische rompslomp betreffende de tournee. Ze deed alles, met inbegrip van Jeannie in haar armen houden en haar kinderen troosten. Zo zou Bram het gewild hebben. Ze was altijd dol op hem geweest, veel meer dan op Mal O'Donovan, dat was meer een pias. Bram was een van de groten in de muziek geweest.

'Ik kan het niet geloven,' zei ze tegen Jeff toen ze die ochtend terugreden naar Malibu. Het was al twaalf uur in de middag toen ze thuiskwamen. Maar ze had naar het strand willen gaan om de zee te zien. 'Ik kan gewoon niet geloven dat hij dood is.' Ze stond daar te huilen terwijl ze aan hem dacht, en aan alles wat er die nacht was gebeurd, en Jeff sloeg zijn armen om haar heen.

'We leven in een krankzinnige wereld,' zei Jeff zacht, 'vol krankzinnige mensen. Mensen die je ziel willen afpakken, of je leven of je geld, of je reputatie, wat ze maar te pakken kunnen krijgen.' Hij huilde ook, diep geraakt door de zinloosheid van Brams dood, en om de vrouw en kinderen die hem moesten missen.

Een gek had Brams leven genomen, maar niet zijn ziel. Die zou voor altijd vrij zijn. Allegra zat op het strand en huilde. Ze dacht aan hem en aan hun eerste ontmoeting en aan al hun ongedwongen, geestige gesprekken. Hij was zo'n pretentieloze man geweest, hij eiste zo weinig. Hij was te goed, te eenvoudig, en te oprecht. Het was een uitnodiging voor maniakken.

Toen ze hem later die week naar zijn laatste rustplaats brachten, en ze zijn kinderen in hun moeders armen zag, wist Allegra iets dat ze nooit eerder had gevoeld. Ze wilde een kind, een baby, een deel van Jeff voor het noodlot hen kon treffen en hij haar ooit kon verlaten. Het was iets dat ze nog nooit zo gevoeld had, als ze al ooit zulke gevoelens had gehad. Maar er was zelfs meer dan dat, ze wist dat er iets was dat ze eerst moest doen, iets waar haar hart haar toe verplichtte. Het leven was zo kostbaar, zo kort, het ging zo gemakkelijk voorbij. Het hoorde niet weggenomen of weggegooid te worden, het moest beschermd en gekoesterd worden. Hem kon ze niet meer redden, maar er was een klein leven dat ze wel kon redden, en nu wist ze dat ze was voorbestemd om dat te doen. Sams baby.

Ze keek Jeff ernstig aan en ze vroeg het hem toen ze terugreden naar huis. Eerst schrok hij, maar toen was hij helemaal niet verbaasd. Het verbaasde hem alleen dat ze daar niet eerder aan hadden gedacht. Ze zouden over een maand getrouwd zijn. Het was te vroeg in Sams leven om een kind te hebben, maar niet in hun leven. Het was goed als het bij hen kwam, en het was niet goed om het weg te geven aan vreemden.

'Dat lijkt me een geweldig idee,' zei Jeff, die er opgewonden maar ook een beetje verbluft uitzag.

'Meen je dat?' zei ze verrast. Hij was echt een heel bijzonder mens.

'Natuurlijk meen ik het. Laten we het Sam gaan vertellen.' Ze hadden amper Brams begrafenis en de schok van zijn dood verwerkt. En toch was dit, op een vreemde manier, zijn laatste geschenk aan hen. Het leek of hij het had voorgesteld, en ze stelden zich open voor deze baby waar niemand zich tot nu toe voor open had gesteld. Het was nu hun baby.

'Het is niet te geloven,' zei Allegra lachend. 'We krijgen een baby...' Jeff zat ook te glimlachen, en hij hoopte maar dat Sam het zinnige ervan zou inzien. De enige verliezers bij deze overeenkomst waren de adoptieouders, de familie Whitman. Maar zoals Allegra Sam al eerder had verteld, ze waren hun op dit moment niets schuldig. De baby was nog niet eens geboren.

Toen ze later op de dag met Sam spraken, was ze het met hen eens. Het was de perfecte oplossing en Jeff en Allegra zouden de perfecte ouders zijn. Ze sloegen hun armen om haar heen, en Sam huilde. De baby zou in elk geval dicht bij haar zijn. Het was voor allemaal een zegen, en voor Samantha het antwoord op haar gebeden.

19

Katherine en John Whitman waren het duidelijk niet met hen eens. Ze voelden zich niet dankbaar of gezegend en ze vonden ook niet dat Jeff en Allegra de perfecte ouders waren. Eigenlijk waren ze woedend. Woede was eigenlijk een veel te zwakke omschrijving voor hun reactie. Ze hadden in het verleden te veel meegemaakt om zelfs maar naar rede te kunnen luisteren. Suzanne Pearlman probeerde hun uit te leggen dat er nog geen contract was, en dat Sam geen verplichtingen had. Maar de Whitmans vonden dat het leven hun meer schuldig was dan wat ze tot nu toe gekregen hadden, en dat er genoeg wrede grappen met hen waren uitgehaald door moeders die hun baby's terugtrokken. Ze leden er ontzettend onder en ze waren er nu op uit om een ander leed te berokkenen. Wat hen betrof kon dat iedereen zijn. Blaire en Simon Steinberg, Allegra, Jeff, Sam, als ze maar iemand konden kwetsen, op wat voor manier dan ook, zolang het maar legaal was. Ze vonden dat vooral Sam het verdiende.

Ze verkochten hun verhaal aan de roddelbladen voor honderdvijftigduizend dollar, aan What's New voor nog eens vijfenzeventigduizend, en aan drie televisiestations die zich bezighielden met roddelrubrieken voor nog eens vijfentwintigduizend elk. Al met al een aardige vangst voor het vernietigen van de gemoedsrust van een gezin en de reputatie van een jong meisje. Op haar achttiende verjaardag was Sams naam overal verspreid, en wat ze over haar schreven was niet zo fraai. Ze lieten doorschemeren dat ze een hoer was, dat ze met half Hollywood naar bed was geweest, en dat ze niet eens wist wie de vader van haar kind was. Ze voorzagen de roddelbladen van elk detail dat ze hadden en voegden er nog meer aan toe. Ze beweerden dat ze aan de drugs was, dat ze dronk, dat ze met iedereen naar bed ging, en dat ze zelfs John een paar keer oneerbare voorstellen had gedaan toen ze al acht maanden zwanger was. Het was het soort verhaal waar sterren nachtmerries over hebben, maar dat nog verwoestender was voor een meisje van Sams leeftijd. De belangstelling voor Sam had alles te maken met het feit dat haar ouders bekende persoonlijkheden waren die door hun kwetsbare positie eigenlijk geen mogelijkheid hadden om zich te verweren. De Whitmans wisten dat en voelden zich veilig. De roddelbladen speelden altijd op safe, en de verwoesting van een paar levens betekende niets voor hen. Dat was hun business.

Maar tot ieders grote verbazing doorstond Sam het met waardigheid en rustige kracht. Ze had al zoveel meegemaakt dat dit haar nauwelijks van streek maakte. Ze trok zich een beetje uit het openbaar terug, ze nam geen telefoontjes aan en ze maakte een ongewoon vredige indruk. En zoals altijd hielp haar familie haar erdoorheen, ze sloten de gelederen en beschermden haar. En dat deed Jimmy ook. Hij was constant bij haar, en soms gingen ze samen een stukje rijden of lange wandelingen maken. Ze werden onafscheidelijker dan ooit en hij was net zo sterk als zij. Ze praatten over alles wat er gebeurde en wat het voor haar betekende. Haar gevoelens waren gekwetst en ze was vernederd. De media klopten het zo veel mogelijk op, maar zij kende de waarheid over zichzelf, haar leven, en de baby. Ze wist zelf beter dan wie ook hoe stom ze was geweest met Jean-Luc, maar ze had nooit iets gedaan van de dingen die ze volgens de roddelbladen had gedaan. En de verhalen die de Whitmans hadden verkocht, bezorgden hun de baby niet. Ze hadden alles gedaan wat ze konden om haar te kwellen en te vernederen uit wraak voor het feit dat ze haar baby niet afstond, maar uiteindelijk had Sam nog steeds haar leven, haar ziel, haar integriteit, en de baby. Het speet haar voor hen, maar na wat ze haar hadden aangedaan, speet het haar niet dat ze was teruggekomen op de adoptie. Het waren verbitterde, slechte, wraakzuchtige mensen. Op 1 augustus waren de roddelbladen al drie weken met haar bezig en de datum van de bevalling kwam steeds dichterbij. De Whitmans hadden weer een interview gegeven, maar Sam leek er kalm onder te blijven, samen met Jimmy. Ze had helemaal geen commentaar geleverd aan de pers, en Simon had haar verzekerd dat zwijgen de verstandigste weg was, hoewel vaak de moeilijkste.

Het was de week dat Alan terugkwam uit Zwitserland. Hij belde Allegra zodra hij thuis was, gekwetst dat ze het hem niet eerder had verteld van Sam. Carmen had hem meteen gebeld toen het nieuws bekend werd.

'Mijn god, wat is er gebeurd? Je hebt er helemaal niets over gezegd als ik je belde.'

'Ik wist niet wat ze zou gaan doen. Ik wilde er niet over praten. Er zijn nogal wat toestanden geweest hier. Ik had het aan niemand verteld. Maar nu iedereen het weet, ligt het anders.'

Iedereen was bepaald niet overdreven. De roddelbladen en de tv hadden enige miljoenen mensen bereikt.

'Wat gaat ze ermee doen?' Allen had medelijden met haar. Het was zo'n lief kind en ze was zo jong om een baby te krijgen.

'Jeff en ik nemen het,' zei Allegra trots.

'Over op de zaken vooruitlopen gesproken. Jullie zijn nog niet eens getrouwd. Wanneer wordt de baby verwacht?'

'Over drie dagen,' zei Allegra lachend. Jeff en zij hadden het reuze druk gehad met het kopen van luiers en een wieg en piepkleine hemdjes, en flanellen lakentjes, en washandjes, en flessen en dekentjes. De baby-uitzet was werkelijk overweldigend, er was zoveel nodig. Het was nog ingewikkelder dan een bruiloft. Maar in sommige opzichten veel leuker, en ze waren alle twee opgewonden.

Tussen al die beslommeringen door probeerde Jeff zijn film af te maken. En Allegra ging naar kantoor om Brams nalatenschap te regelen en voor al haar andere cliënten te zorgen. Ze probeerde een babysitter te krijgen, alleen voor tijdens de bruiloft en de huwelijksreis, en daarna zou ze zelf een poosje vrij nemen tot ze aan de nieuwe omstandigheden gewend waren.

Er viel zoveel te regelen. Ze hadden de wieg midden in hun slaapkamer gezet, en Jeff had een mobiel van schaapjes en wolkjes gemaakt die ze aan de wieg hingen. Ze hadden lammetjes waar geluid uit kwam, piepkleine laarsjes en sweaters, en nog een heleboel babyspullen. Ze hadden alles. Alan grinnikte toen ze het hem vertelde. Hij bekende aan hen dat Carmen ook weer zwanger was, maar dat ze het nog tegen niemand zeiden voor het geval het weer misging. Bovendien had ze nog een maand te gaan met haar film. Ze hadden hun handen allemaal vol op het ogenblik.

De nacht nadat Alan was thuisgekomen waren Allegra en Jeff alle twee uitgeput; ze hadden beiden een uitzonderlijk lange dag gehad en waren ook nog laat naar bed gegaan. Toen om twee uur in de nacht de telefoon begon te rinkelen zei Jeff dat Carmen en Alan weer bezig waren. Ze hadden natuurlijk weer ruzie gehad en nu hing Carmen aan de telefoon.

'Niet opnemen,' kreunde Jeff. Hij had zijn slaap ontzettend hard nodig, en bij uitzondering kwam Allegra in de verleiding om naar hem te luisteren, maar toen dacht ze aan haar zusje.

'En als het Sam is?'

'Dat kan niet,' zei hij ongelukkig. 'Ik ben te moe om een kind te krijgen.'

Uiteindelijk kreeg Allegra's geweten de overhand en ze nam de telefoon op. Het was haar moeder. Sams water was een uur geleden gebroken en eerst was er niets gebeurd, maar ineens had ze echte, krachtige, regelmatige weeën gekregen.

'Weet je zeker dat het geen vals alarm is?' vroeg Allegra zenuwachtig, en Jeff kreunde.

'Ik ben hier te moe voor,' zei hij weer, en Allegra lachte en gaf hem een vriendelijk duwtje.

'Nee, dat ben je niet. We krijgen een baby.' Op een dag zou zij het zijn, dan zou zij hem wakker maken op dit uur om hun eerste kind te krijgen, maar nu was het Sam, en voor hen was dat bijna even spannend.

'Je kunt beter komen,' zei haar moeder. 'Dat wil je toch niet missen.' Ze waren al in het ziekenhuis, in de verloskamer, en de ontsluiting ging snel.

'Hoe voelt ze zich?' vroeg Allegra, bezorgd om haar kleine zusje.

'Het gaat wel,' zei haar moeder, met het horloge dat ze gebruikte om de weeën te timen nog in haar hand. Toen zei ze iets dat Allegra verbaasde. 'We hebben Jimmy net gebeld.'

Er klonk eerder tederheid dan afkeuring uit haar moeders stem.

'Vind je dat we dat moeten doen?'

'Sam wil hem hier hebben. Hij heeft haar ook bijgestaan.' En met alles wat ze doormaakte vond Blaire dat ze het recht had om bij zich te hebben wie ze wilde. Ze had John Whitman er niet bij willen hebben, en terecht na alles wat ze over haar hadden gezegd, maar vreemd genoeg wilde ze wel Jimmy bij zich hebben.

Voor Jeff en Allegra hun huis in Malibu verlieten stond Allegra nog even naar de wieg en de mobiel te kijken. Morgen zou er een klein mensje in die wieg liggen. Het was zo opwindend dat ze glimlachte toen ze naar het ziekenhuis gingen. Ze had hiervoor helemaal niet beseft hoe graag ze deze baby wilde. Het was het opwindendste dat haar ooit was overkomen.

'Spannend, hè?' zei Jeff, die hetzelfde dacht, en hij sloeg teder een arm om haar heen. 'Ik ben blij dat we dit doen.' Het betekende veel voor hen beiden, zelfs al was het een vreemd tijdstip voor hen om de baby over te nemen.

'Ik ben ook blij,' zei Allegra, en ze haastten zich naar de auto in spijkerbroek, t-shirts en oude gympen. Allegra was van plan er in de verloskamer bij te zijn, en dat was Blaire ook. Maar toen ze in het ziekenhuis aankwamen, zat Blaire met Simon buiten de verloskamer.

'Wat gebeurt er?' vroeg Allegra ongerust, en haar moeder glimlachte. In sommige opzichten was Allegra hier minder op voorbereid dan Sam. Jeff gaapte toen hij naast Simon ging zitten. Ze zaten allebei half te slapen, en hun rol leek de minst opwindende. Ze hoefden er alleen maar aan te denken tegen iedereen te zeggen hoe geweldig ze het gedaan hadden als het voorbij was.

'Ze controleren haar nu,' legde Blaire uit. 'Ze doet het geweldig. Het gaat nu echt beginnen. De verpleegster denkt dat dat het helemaal niet lang zal duren als ze in dit tempo doorgaat.'

'Moeten we niet naar binnen?' vroeg Allegra met een bezorgd gezicht. Ze wilde Sam niet in de steek laten, of de geboorte van de baby missen.

'Ik dacht haar even alleen te laten met Jimmy. Ze deden het prima samen, en hij helpt haar fantastisch. Ik denk dat ze in paniek raakt als er te veel mensen om haar heen zijn.' Ze lieten haar een poosje alleen met hem, en toen gingen Allegra en haar moeder op hun tenen naar binnen. Sam zat rechtop in bed met wilde, angstige ogen, en ze probeerde met gecontroleerde ademhaling door een wee heen te komen, terwijl Jimmy haar erdoor praatte. Hij was verbazingwekkend kalm voor een achttienjarige jongen, en toen het voorbij was, gaf hij haar ijsklontjes en depte hij haar voorhoofd met een koele doek terwijl zij achterover tegen de kussens lag.

'Hoe gaat het, Sam?' vroeg Allegra vriendelijk.

'Ik weet het niet,' zei Sam met een bezorgd gezicht, en ze greep naar Jimmy's hand. De monitor liet zien dat er een nieuwe wee aankwam, en ze doorliepen weer de hele procedure terwijl Allegra toekeek. Voor Allegra zag het er vreselijk uit, maar Blaire vond dat ze het prima deed, en toen de dokter een paar minuten later kwam vond hij dat ook, en hij prees haar.

'Het duurt niet lang meer,' zei hij opgewekt en hij gaf een klapje op Sams been nadat hij haar had gecontroleerd. Hij zou de baby hier in het verlosbed ter wereld helpen, als zij zover was. 'We zijn al halverwege,' zei hij monter, en Sam kreunde van de pijn.

'Halverwege... ik hou dit niet lang meer vol.' Haar ogen schoten vol tranen terwijl ze Jimmy aankeek.

'Je doét het geweldig, Sam,' fluisterde Jimmy. Hij zag er niet uit als een jongen, hij zag eruit als een man terwijl hij Sams hand rustig vasthield en naast haar bed op de volgende wee wachtte. Blaire en Allegra voelden zich uitermate nutteloos en gingen maar weer naar buiten. Jeff was in slaap gevallen en zat te snurken in zijn stoel, en Simon zat met een krant in zijn handen te dommelen. Die twee waren werkelijk de moeite van het bekijken waard.

'Hoe vind je het dat Jimmy er zo bij betrokken is?' vroeg Allegra aan haar moeder toen ze wat door de gang liepen, en even bleven staan om naar de baby's in de babyzaal te kijken. Sommigen sliepen, maar de meesten huilden. Sommigen waren nog maar net geboren, anderen waren iets ouder en die hadden honger en jammerden om hun moeder.

Allegra ging weer even bij Sam kijken, en die zat op de rand van het bed terwijl Jimmy achter haar zat en haar rug masseerde. Een verpleegster liet hen zien wat ze moesten doen, en hij hielp haar door de kamer te lopen, maar ze begon te huilen toen de volgende wee zich aankondigde. Hij legde haar voorzichtig weer in bed, maar ze gilde toen de pijn z'n hoogtepunt bereikte en hij legde haar anders neer. Hij was echt fantastisch met haar, en Allegra was diep ontroerd door wat ze zag.

Sam worstelde de hele nacht met haar weeën. Bij het aanbreken van de dag liet de baby zich nog steeds niet zien, maar iedereen zei dat ze het geweldig goed deed, behalve Sam, die zei dat ze het niet meer verdragen kon. Ze wilde een pijnstiller, ze wilde hulp, ze wilde wat dan ook. Ze greep zich vast aan Jimmy's armen en ze gilde bij elke wee, en net toen Allegra dacht dat ze het niet meer kon aanzien, zei de dokter dat Sam kon beginnen met persen. Nu begon het echte werk, maar Sam keek hen alleen maar aan en begon te huilen.

'Ik kan het niet,' zei ze keer op keer. Ze was uitgeput.

'Ja, je kunt het,' drong Jimmy aan. 'Kom op, Sam... alsjeblieft... je moet het doen.' Ze waren als twee kinderen die elkaar aanmoedigden, maar toen Blaire hen gadesloeg zag ze iets dat Allegra niet zag. Dit waren geen kinderen meer, ze waren veel meer dan dat. Ze waren plotseling volwassen geworden. Ze waren een man en een vrouw. Blaire herinnerde zich de geboorte van haar eigen kinderen, Paddy, toen Allegra, en toen de anderen. Vanaf dat moment veranderde je leven, en de band die je met hun vader had. Jimmy was niet de vader van de baby, maar hij had het net zo goed wel kunnen zijn. Hij was er helemaal voor Samantha, en zij was zich niet bewust van iemand anders in de kamer. De enige die ze wilde was Jimmy.

Ze hadden inmiddels haar benen ondersteund en ze had verschrikkelijke pijn. Ze smeekte hun te stoppen, hield Jimmy krampachtig vast terwijl ze zeiden dat ze moest persen en dat wilde ze niet. Hij hielp met haar hoofd en schouders te steunen, en eindelijk begon ze hen te helpen. Met de hulp van Jimmy lukte het hun haar aan te moedigen, en heel langzaam begon de baby te bewegen. Blaire kon het niet verdragen haar zoveel pijn te zien lijden en liep steeds de kamer uit, net als Allegra. Maar Jimmy hield de hele nacht stand. Hij was er voor haar. Kort voor negenen, Blaire was net weer binnengekomen, werd het hectisch. Er werd een wieg op wieltjes binnengereden, er waren nog twee verpleegsters bij gekomen, de dokter steunde haar benen voor haar, en Jimmy hield haar vast zodat ze de baby eruit kon persen. Er was een plotselinge ademstoot van Sam, een grommend geluid, en ze viel achterover tegen Jimmy aan, totaal uitgeput, niet in staat om nog iets te doen, en ze begon weer te gillen bij de volgende wee. Maar deze keer stond niemand haar toe het op te geven, ze bleven druk op haar uitoefenen tot de kamer ineens gevuld was met geluid. Het was de muziek van haar baby, zijn zachte gejammer, en toen gehuil, en toen haar glimlach en haar tranen die zich vermengden met die van Jimmy.

'O, mijn god... o, mijn god... Wat is hij mooi.... Is hij in orde?' Sam was ademloos van opwinding.

'Hij is perfect,' vertelde de dokter haar. Jimmy was volkomen sprakeloos, maar de blik in zijn ogen toen hij naar haar keek zei alles. En toen nam hij zachtjes haar hand en kuste haar.

'Ik hou van je, Sam,' fluisterde hij. 'Je was ongelooflijk.'

'Zonder jou had ik het niet gered.' Ze lag achterover tegen de kussens en hij bukte naast haar toen ze de baby bij haar neerlegden, en toen keek ze op en zag Allegra. Zij en Jimmy keken elkaar onzeker aan en ze wisselden een ernstige blik. Allegra en haar moeder waren nu in de kamer, en Sam spande zich in om hen aan te kijken. Jeff en Simon waren er ook en ze stonden het kleine, gezonde jongetje te bewonderen dat zo hard hij kon tegen zijn moeder schreeuwde. Ze moesten er allemaal om lachen, maar Sam keek naar Jeff en Allegra, en in haar ogen was spijt te lezen. Ze vond het vreselijk hun pijn te moeten doen, maar hoeveel ze ook van hen hield, ze wist dat ze geen keus had. Ze moest dit doen.

'Jimmy en ik moeten jullie iets vertellen.' Ze haalde diep adem en kneep in zijn hand. 'We zijn vorige week getrouwd. We zijn alle twee achttien, en zelfs als we hem helemaal zelf moeten onderhouden, we willen de baby houden. Allegra, het spijt me zo.' Ze begon te huilen terwijl ze de hand van haar zus aanraakte. Ze had zoveel mensen teleurgesteld. Haar ouders, de familie Whitman, die hem hadden willen adopteren, en nu Allegra en Jeff. Ze stonden haar allemaal vol verbazing aan te kijken.

'Wil je hem houden?' vroeg Jeff aan zijn aanstaande schoonzusje, en ze knikte, was niet in staat om nog iets te zeggen. 'Het geeft niet. Je hebt hard genoeg voor hem gewerkt,' zei hij vriendelijk. Hij klopte zachtjes op haar hand, en er waren tranen in zijn ogen. 'We wilden hem nemen zodat hij in de familie kon blijven, maar hij hoort bij jou.' Hij keek Jimmy met een manhaftige glimlach aan. 'Gefeliciteerd.' En toen sloeg hij een arm om Allegra.

'Kun jij je er ook in vinden, Al?' Sam keek haar oudere zus aan.

'Ik geloof het wel,' zei ze bedroefd. 'Ik denk dat ik nog steeds een beetje verbluft ben door dit alles.' Het was allemaal veel emotioneler geweest dan ze had verwacht. 'Ik ben gelukkig voor jou. Ik was opgewonden en blij, maar ook een beetje bang. Het is wat vroeg voor ons.' Maar ze hadden hem toch gewild, en het idee hem nu weer op te geven vereiste enige aanpassing. Maar Jeff had gelijk. Als het enigszins mogelijk was, hoorde de baby bij zijn moeder. 'We zullen alle spullen die we hebben naar mam brengen. Je zult ze nodig hebben.' Ze glimlachte naar hen en ook zij had tranen in haar ogen. Ze had de baby willen hebben, maar een deel van haar wilde dat niet. Eigenlijk net als Jeff. Ze hadden gemengde gevoelens gehad, en ze hadden willen doen wat het beste was voor iedereen. Blaire keek hen vol ongeloof aan en probeerde in zich op te nemen wat er net gebeurd was. 'Geen keuken, een bruiloft, en nu een nieuwe baby,' zei ze, en met deze reactie op Sams mededeling nam ze de druk van de situatie af. Ze keek Jimmy met een trage glimlach aan. 'En een nieuwe schoonzoon. Ik denk dat we het behoorlijk druk gaan krijgen in ons huis.' Ze zouden hun dochter nooit in de steek hebben gelaten, en haar zoontje ook niet. Ze wist nu al dat hij het waard was.

'Dat denk ik ook, mam.' Sam glimlachte en keek naar haar baby. Hij was zo mooi, en ze had zo hard voor hem gewerkt.

'Jullie kunnen bij ons wonen,' zei Simon brommerig tegen het jonge stel. Ze zouden in de herfst allebei naar dezelfde school gaan. Sam dacht eraan de baby mee te nemen, de eerste maanden in elk geval, zodat ze hem zelf kon voeden. Zij en Jimmy hadden er de laatste tijd veel over gepraat. Ze wilden proberen zo veel mogelijk dezelfde colleges te volgen.

'Betekent dit dat ik weer naar bed mag?' vroeg Jeff met een geeuw, en de hele familie lachte. Toen keek hij op zijn horloge, en zei: ik geloof dat ik dat deel gemist heb. Tijd om naar het werk te gaan.'

'Je bent een malloot,' zei Allegra, 'maar ik hou van je.' Allemaal kusten ze Sam en Jimmy en de baby, die nog geen naam had. Daar werd nog aan gewerkt. Sam vond Matthew wel goed klinken bij Mazzoleri. En Blaire besefte dat ze met zijn moeder moesten gaan praten nu ze wisten wat het jonge stel had gedaan. Ze waren heel moedig geweest, en ook nogal dwaas, maar misschien lukte het hun. Er waren wel vreemdere dingen gebeurd met andere mensen. Haar eigen grootmoeder was op haar vijftiende getrouwd, en ze was tweeënzeventig jaar met dezelfde man getrouwd gebleven. Misschien zou Sam bijna net zoveel geluk hebben.

Allegra bracht Jeff naar de set en onderweg praatten ze over het feit dat ze de baby uiteindelijk toch niet kregen en hoe ze zich daarover voelden.

'Ben je heel erg teleurgesteld?' vroeg hij, terwijl hij probeerde het voor zichzelf op een rijtje te zetten.

'Een beetje,' gaf ze toe, 'maar ik geloof dat een deel van mij ook een beetje opgelucht is. Ik weet eigenlijk nog niet precies wat ik voel. Maar ik respecteer Sams beslissing.' Ze wisten allebei dat het de juiste was.

'Ik weet ook niet precies wat ik voel,' zei hij met een schaapachtig gezicht. 'Ik weet dat we van hem gehouden zouden hebben, maar ik begin toch liever met een baby van onszelf als dat kan. Maar ik zou dit gedaan hebben voor Sam. Dat afstaan ter adoptie heb ik nooit een prettig idee gevonden. Het leek me gewoon te wreed voor alle betrokkenen.' Hij had het echt voor Allegra en haar zusje gedaan.

Allegra knikte instemmend. Jeff keek haar vervolgens met een brede grijns aan.

'Nu moeten we ons best gaan doen voor een eigen kind. Dat kan leuk worden.' Ze glimlachten terwijl ze naar de andere kant van de stad reden. Ze hadden het gevoel dat alles goed gekomen was voor hen. De dans des levens had de laatste tijd een paar vreemde wendingen gemaakt.

En in Bel Air waren Simon en Blaire net thuisgekomen en liepen hun gehavende keuken binnen die nog gedeeltelijk bruikbaar was. Blaire zette koffie en ze gingen aan de keukentafel zitten. Het was een lange nacht vol emoties geweest, en ze voelden zich alle twee opgetogen en ietwat uitgeput. Het was voor Blaire heel moeilijk geweest om Sam zoveel pijn te zien lijden, en ze hadden tegenstrijdige gevoelens gehad over de baby. Maar toch, toen ze Sam met hem zagen, leek het allemaal zo goed.

Wat ze nu voelden was zelfs nog verwarrender. Waren ze blij of bedroefd? Was het een tragedie, zoals ze eerst hadden gedacht, of een godsgeschenk?

'En, wat vind je ervan?' vroeg Simon met een zucht. 'Eerlijk, Blaire, zijn we het ermee eens of niet? Alleen onder ons gezegd.' Ze hadden al afgesproken dat ze Sam en Jimmy zo veel mogelijk zouden steunen.

'Ik weet het niet,' zei ze terwijl ze met een hand over haar ogen wreef, en hem toen eerlijk aankeek. 'Ze zijn zo verdomd jong, maar ik hoop dat het goed uitpakt voor hen. De baby is zo lief, het maakt niet uit hoe hij in ons leven is gekomen. Het is niet zijn schuld. En Jimmy mag ik echt heel graag. Wat is dat een lieve jongen. Hij is geweldig geweest voor Sam. Dit is niet wat ik me voor haar had gewenst als iemand me daarnaar had gevraagd, maar misschien blijkt het op de lange duur wel goed te zijn.'

Dat was wat iedereen in stilte voor hen hoopte. Jimmy had haar trouw bijgestaan, zowel voor als tijdens de bevalling. Als hij de vader was geweest, had je niet meer van hem kunnen vragen. Eigenlijk waren de meeste mannen die twee keer zo oud waren als hij, niet half zo'n steun als hij was.

'Het is een stel dwaze kinderen om zomaar te trouwen zonder het ons te vertellen,' zei Simon, terwijl hij met een frons aan zijn koffie nipte. 'Maar je moet ze wel nageven dat ze in ieder geval geprobeerd hebben om deze warboel zelf op te lossen. Jimmy is een aardige jongen. En de baby is ook een schatje, hè?'

Simon kreeg een tedere blik in zijn ogen toen hij zich hun eigen kinderen herinnerde.

'Hij is aanbiddellijk,' zei Blaire, en ze glimlachte triest. 'Weet je nog hoe schattig Scott was toen hij geboren werd?'

'En Sam,' zei hij weemoedig, denkend aan plukjes platinablond haar en enorme donkerblauwe ogen, en toen keek hij met een tedere blik Blaire weer aan.

Ze waren dit jaar heel ver van die herinneringen afgedwaald, maar niet door haar schuld. Ze waren van elkaar aan het vervreemden, en hij had zich verder gewaagd, maar nu wisten ze beiden dat het fundament van hun huwelijk gebarsten was. Hij had gedacht, stom natuurlijk, dat ze het niet zou merken als hij een poosje vrijaf nam. Officieel was hij er nog wel, maar in zijn hart was hij al maanden weg. En nu wist hij welke hoge prijs hij daarvoor had moeten betalen.

'Het spijt me, Blaire. Ik weet dat dit een moeilijk jaar is geweest.' Ze gaf hem eerst geen antwoord. Ze dacht aan het niet zo verre Verleden, als ze door het huis liep en foto's zag die haar aan betere tijden herinnerden, en dat alleen al de aanblik daarvan haar zoveel hartzeer bezorgde. Ze herinnerde zich de tijd dat hij haar op die manier aankeek, toen hun omarmingen stevig waren en hun interesse in elkaar nog vol opwinding en leven was. Nu voelde ze zich dood vanbinnen. Ze had nooit geweten, nooit verwacht, nooit kunnen bedenken hoe erg hij haar kon bezeren. 'Ik ben zo'n stommeling geweest,' zei hij fluisterend met tranen in zijn ogen. Hij voelde zich ellendig als hij zag wat hij haar had aangedaan. Elizabeth was een vleug nieuw leven voor hem geweest en ze had hem opgewonden, maar hij had nooit werkelijk van haar gehouden, niet zoals hij van Blaire hield. En hij had helemaal niet gewild dat ze het te weten 'zou komen. Het was allemaal zo volkomen fout. En nu was het te laat. Hij kon aan Blaires ingezakte schouders en haar uitgedoofde ogen zien dat wat ze eens samen hadden gehad, verdwenen was. Het had haar eerst bitter gemaakt, en kwaad, en bang. Maar nu was ze alleen nog maar moe en bedroefd. Hij zag dat. En voor hem was haar verdriet erger dan haar woede.

'Dit soort dingen gebeurt nou eenmaal,' zei ze filosofisch. Elizabeths naam werd niet genoemd, maar ze wisten beiden waarover ze het hadden. 'Ik heb alleen nooit gedacht dat het ons kon gebeuren. Dat was nog het moeilijkste. In het begin geloofde ik het gewoon niet. Maar na een poosje kwam ik erachter dat we net als alle anderen zijn: beschadigd, gebroken en verbitterd. Het was alsof we onze hele magie verloren,' zei ze, en ze keek hem voor de eerste keer in lange tijd aan, en hij pakte haar hand over de tafel heen.

'Jij hebt je magie nooit verloren, Blaire.'

'Ja, wel... toen we de onze verloren.'

'Misschien zijn we hem niet kwijtgeraakt... misschien hebben we hem alleen maar op een verkeerde plaats gelegd,' zei hij hoopvol, en ze glimlachte tegen hem. Ze kon zich niet voorstellen dat het ooit weer zo zou worden als het geweest was. Er was te veel veranderd. Niets daarvan kwam aan de oppervlakte. Oppervlakkig gezien leken ze te zijn wie ze altijd waren geweest: beleefde, intelligente, creatieve, gelukkige mensen met een fijn gezin en een warm, liefdevol leven. Maar zij wist dat het anders was. Ze was het laatste jaar totaal alleen geweest, voor de tweede keer in haar leven verlaten. 'Het zal leuk zijn om weer een baby in huis te hebben,' zei hij zacht, en Blaire zag er weer bedroefd en verslagen uit.

'Als dat is wat je wilt, Simon, jij kunt ze nog steeds krijgen. Ik niet.'

'Is dat belangrijk voor jou?' vroeg hij verbaasd. Daar had hij bij Elizabeth zelfs nooit over nagedacht. Trouwen, en kinderen helemaal, waren nooit een punt van discussie geweest, het was alleen begeerte en spanning.

Maar Blaire knikte als antwoord op zijn vraag. 'Soms is het van belang. Kinderen krijgen was belangrijk voor me. Ik voel me nu zo oud.' Ze was dat jaar aan de overgang begonnen, hetzelfde jaar dat hij had uitgekozen om haar ontrouw te zijn met een vrouw die bijna half zo oud was als zij, bijna van dezelfde leeftijd als haar oudste dochter. Het was geen geweldige timing geweest, en dat was nog zacht uitgedrukt. Maar ze had er niets tegen kunnen doen.

'Ik wil geen andere kinderen,' zei hij vastberaden. 'Ik heb in mijn hele leven nooit met iemand anders getrouwd willen zijn dan met jou. Ik heb je nooit willen verlaten, Blaire. Ik weet dat het vreselijk verkeerd was, maar ik wilde alleen een tijdje vrij zijn. Ik weet niet wat er met me is gebeurd. Ik ben een oude dwaas. Ze was jong, ze streelde mijn ego, misschien stond ons huwelijk net op een laag pitje. Maar ik heb nog nooit ergens zoveel spijt van gehad.' Ze hadden een te hoge prijs betaald voor zijn genoegens. 'Ze kan niet in jouw schaduw staan,' zei hij zacht. Het was moeilijk om zo eerlijk tegen haar te zijn, maar hij wist dat het tijd was. 'Niemand in de wereld is zelfs maar de helft van wat jij bent,' zei hij, terwijl hij zich over de tafel boog en haar kuste, en voor een fractie van een seconde voelde ze iets voor hem dat ze het hele jaar niet meer had gevoeld.

'Ik ben nu een grootmoeder, weet je,' zei ze met een glimlachje, en ze kuste hem aarzelend. Het uitspreken ervan was al een soort schok, en ze moesten alle twee lachen.

'Wat ben ik dan? Ik voel me zelfs ouder dan ik ben.' Door Elizabeth had hij zich weer jong gevoeld in het begin. Maar toen de emotionele band met Blaire verbroken was, was hij zich ineens duizend jaar ouder gaan voelen. 'Kom,' zei hij, terwijl hij langzaam opstond en een arm om haar heen sloeg. 'Breng deze oude man naar boven. Het is een lange nacht geweest en ik moet wat rusten.' Hij keek ondeugend uit zijn ogen toen hij met haar de trap op liep. Ze waren alle twee moe, maar hij had iets in gedachten voor haar dat hij in maanden niet had gedurfd, tot die ochtend.

'Als je dat nog eens doet...' zei ze met een glinstering in haar ogen die hij bijna een jaar niet meer had gezien, en die zijn hart liet zingen. Haar tred was licht en haar lichaam verleidelijk toen ze snel de trap op liep naast hem. Boven aan de trap draaide ze zich om en keek hem aan, en er was moord en doodslag in haar ogen. 'Een tweede keer kom je er niet ongestraft van af, Simon Steinberg. In dit huis bestaat geen genade voor oude mannen die zich misdragen.' Maar hij hoefde niets te zeggen; ze zag al zijn wroeging en zijn liefde voor haar in zijn ogen. Hij was bij haar teruggekomen, ondanks alles. Ze beefde nog bij de gedachte dat ze hem bijna had verloren.

'Je hoeft het niet eens te zeggen,' zei hij tegen haar, terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg en haar kuste. 'Dat zal nooit meer gebeuren.'

'Nee, dat zal het ook niet.' Ze glimlachte tegen hem toen ze hun slaapkamer binnengingen. Het zonlicht stroomde de kamer binnen; het was een prachtige dag. 'De volgende keer vermoord ik je.' Ze zei het zachtjes. Maar ze wist dat het waarschijnlijker was dat het haar dood zou worden als ze hem kwijtraakte.

'Kom hier,' zei hij, en hij klonk bruusk en sexy. Ze hadden al maanden niet meer gevrijd, en hij kon nu haast niet wachten om met haar naar bed te gaan. Ze sprongen op het bed als twee kinderen, en ze lachte tegen hem, en plotseling kuste hij haar en herinnerde ze zich alles van hem dat ze zo had geprobeerd te vergeten. Hoeveel ze van hem hield, hoe sexy hij was en hoeveel plezier ze samen hadden. Ze had nooit gedacht dat ze hem weer zou kunnen vertrouwen, of zelfs van hem houden, maar toen ze daar lagen in de zonneschijn, op de dag dat hun eerste kleinkind geboren was, ontdekten ze beiden opgelucht dat er niets verloren was. Hooguit was hun liefde voor elkaar gegroeid, en ze wisten dat ze geluk hadden gehad, en dat Sams kleine kindje hen had gezegend.

20

In de maand augustus leken alle belangrijke dingen in hun leven te gaan zoals ze moesten gaan. Met Jeffs film ging het geweldig. Carmen was nog met de opnames bezig en ze gedroeg zich goed. Haar zwangerschap had geen problemen opgeleverd, maar Alan zag kans om bij elke liefdesscène die ze moest draaien op te komen dagen. Dat irriteerde de regisseur nogal en hij had Allegra erover gebeld. Maar beide films liepen goed. Allegra hielp Jeannie bij de verkoop van hun huis in Beverly Hills en bij de verhuizing naar hun ranch in Colorado. Ze wilde zo ver mogelijk weg, en ze wilde de verhuizing achter de rug hebben voor de kinderen weer naar school moesten in september. Ze hadden nog steeds dag en nacht bodyguards om zich heen, maar het leek erop dat de gebeurtenis die hun leven had geruïneerd een emotionele actie was geweest van een willekeurige, gestoorde man met een wapen. Het had tot gevolg dat de beroemdheden in Los Angeles een hoop misbaar maakten over de krankzinnigheid van het publiek en de beperkte bescherming die ze, gezien onze wetgeving, kregen. Maar Jeannie deed niet meer aan lobbyen of aan redevoeringen. Ze wilde gewoon weg van de publiciteit en met haar kinderen verdwijnen.

Allegra had ontzettend met hen te doen, en er zou nog een herdenkingsconcert voor Bram zijn in september. De vastgestelde datum daarvoor was net na hun bruiloft en zij en Jeff hadden nog gesproken over uitstel van hun huwelijksreis, maar Allegra had ten slotte ingezien dat ze nu moest begrijpen waar ze de grens moest trekken. Ze belde Jeannie en vertelde haar dat Jeff en zij dan op huwelijksreis zouden zijn. Ze begreep het volkomen - Allegra had al veel te veel voor hen gedaan, en ze was altijd fantastisch voor Bram geweest.

Sams baby, Matthew Simon Mazzoleri, was ieders oogappel, en hij werd met de dag dikker. Sam voedde hem zelf, en Jimmy bleef maar foto's en video-opnames van hen maken bij alles wat ze deden: baby in bad, slapend, bij het zwembad, op het gazon. Ze namen de baby overal mee naartoe, en binnen twee weken zag Sam er weer als vanouds uit. Ze had zelfs haar slanke figuur terug.

De familie Whitman verkocht nog steeds venijnige verhalen aan de roddelbladen en er was nog een interview op de tv met hen, nadat de geboorte was bekendgemaakt: 'Matthew Simon, zoon van de heer en mevrouw James Mazzoleri (Samantha Steinberg), geboren op 4 augustus in het Cedars-Sinai Ziekenhuis, zeven pond en twee ons.' In de bekendmaking viel te lezen dat mevrouw Mazzoleri de dochter was van Simon Steinberg en Blaire Scott. Er stond een leuke foto van Sam en Jimmy en de baby in een van de kranten, en George Christy noemde hen in de Hollywood Reporter, in zijn column 'Het goede leven'.

De Steinbergs hadden een lang gesprek met mevrouw Mazzoleri. Hoewel ze nog lichtelijk geschokt was door wat Jimmy had gedaan, dat hij met Sam was getrouwd zonder het iemand te vertellen, zei ze dat het typisch iets voor hem was om te proberen de dingen zelf op te lossen. Sinds de dood van haar man was Jimmy haar steun en toeverlaat geweest, maar ze maakte zich zorgen over wat de familie Steinberg van hem verwachtte. Ze wilde dat hij, zoals gepland, naar college zou gaan, maar dat wilden zij ook. Blaire en Simon hadden hun hun gastenhuisje gegeven, en dat was perfect voor hen. Ze zouden in de herfst allebei naar school gaan, en Simon zei dat hij meer dan bereid was hen te ondersteunen tot ze hun diploma hadden. Daarna moesten ze het, net als zijn andere kinderen, zelf opknappen. Blaire had haar huishoudster al gevraagd om overdag mee te helpen zorgen voor de baby als ze in de herfst naar college gingen, en verder moesten ze het zelf uitzoeken. Mevrouw Mazzoleri was heel dankbaar voor al hun hulp. Maar daar stond tegenover, zei Simon, dat haar zoon fantastisch was geweest voor Sam. En ondanks hun leeftijd zou het op de langen duur best goed uit kunnen pakken.

Tussen Simon en Blaire ging het nu ongelooflijk veel beter. Eigenlijk was het net een huwelijksreis nu Sam met Jimmy en kleine Matt in het gastenhuis woonde, en haar ouders het huis voor zich alleen hadden. Ze waren verrast en ook een beetje gegeneerd dat ze er zo van genoten.

Ze waren vergeten hoe het was om ergens alleen te zijn, en ze voerden al gauw een beleid in dat de kinderen moesten bellen voor ze bij hen binnenvielen. En elke keer als ze dat deden was Simon er weer verbaasd over hoe snel ze overspoeld werden door een volslagen chaos: kinderstoelen, reiswiegen, luiers. De duizend dingen die ze voor Matt nodig hadden leken overal te zijn; Sam voedde hem in elke kamer; en Jimmy banjerde als een slungelachtig kind door het hele huis. Simon plaatste een basketbalnet voor hem in de achtertuin, en soms gingen ze buiten een balletje gooien, gewoon voor de lol, en om stoom af te blazen en te praten. Het deed hem plezier dat Jimmy zo intelligent was, en zo vastbesloten om het goed te doen op college en iets van zichzelf te maken. Hij was ook vastbesloten om rechten te gaan studeren zoals zijn vader had gedaan, en hij probeerde Sam daar ook toe over te halen. De Steinbergs waren niet alleen tevreden over hem, maar ze waren ook onder de indruk van zijn toewijding als echtgenoot.

Het enige dat de rust in huis nu nog verstoorde, waren de werkzaamheden die overal aan de gang waren. Tientallen tuinlieden stortten zich elke dag op de achtertuin, en in de keuken kon je nog wel koken, maar ze waren bezig alle oude tegels eruit te slopen en het plafond opnieuw te bedraden.

Wat wel angstaanjagend was, was dat de bruiloft al over twee weken was. De tuin was nog lang niet klaar, de bruidsmeisjes hadden hun jurken nog niet kunnen passen, en Allegra's jurk was er nog niet eens. Allegra werd er hysterisch over en over nog duizend andere dingen, en als ze er 's avonds met Jeff over wilde praten, was hij gewoon te moe. Hij probeerde zijn film in de komende tien dagen af te maken. Hij was prikkelbaar en vaak snibbig tegen haar, maar de spanning op de set maakte hem gek.

'Luister, Allegra, ik weet het... maar kunnen we daar niet een andere keer over praten?' Hij leek het grootste deel van de tijd met op elkaar geklemde kaken te praten. Daar kwam nog bij dat Delilah Williams hen dag en nacht thuis belde, en daar werd hij helemaal hoorndol van. Het had zes maanden gekost om Carmen en Alan af te richten, en nu belde Delilah om elf uur 's avonds om een nieuw 'strikje' voor de taart te bespreken, of een fabuleus 'ideetje' dat ze had voor de bloemen en de boeketten van de bruidsmeisjes. Jeff en Allegra kregen allebei de neiging haar te vermoorden.

Ze hadden twee ellendige weken vol stress achter de rug toen de telefoon, zoals gewoonlijk, laat op de avond ging. Allegra dacht dat het Delilah wel weer zou zijn om te klagen dat Carmen haar jurk nog niet had gepast, en dat Allegra haar moest helpen herinneren dat te doen zodra de film klaar was. Maar toen ze de telefoon oppakte hoorde ze een bekende stem, al drong het in eerste instantie niet tot haar door wie het was. Het was haar vader, Charles Stanton. Hij belde uit Boston als antwoord op de brief die ze hem maanden geleden had gestuurd, en waarin ze hem uitnodigde voor de bruiloft.

'Ga je nog trouwen?' vroeg hij voorzichtig, nadat hij had gevraagd hoe het met haar was. Het was zeven jaar geleden dat ze hem voor het laatst gezien of gesproken had.

'Natuurlijk.' Alleen al door zijn stem te horen voelde ze haar hele lichaam verstrakken. Jeff was net de kamer binnengekomen en toen hij haar gezicht zag, vroeg hij zich af wie haar belde. Heel even vroeg hij zich af of het Brandon was. Die had haar een paar weken geleden een briefje gestuurd waaruit op te maken viel dat hij uiteindelijk wel met haar getrouwd zou zijn, en waarin hij haar liet weten dat hij eindelijk van Joanie gescheiden was. Hij had zelfs het lef gehad om te zeggen dat ze hem een keer moest bellen voor een lunchafspraak. Nadat ze dat briefje aan Jeff had laten zien, had ze het in de vuilnisbak gegooid.

'Is er iets mis?' vroeg hij bezorgd, maar ze schudde haar hoofd, en hij ging terug naar zijn werkkamer.

'Wil je nog steeds dat ik kom?' vroeg haar vader. Ze kon zich niet herinneren dat ze hem had gevraagd, maar ze wist dat ze dat waarschijnlijk in die brief had gedaan. Ze dacht dat ze hem alleen had verteld dat ze ging trouwen.

'Ik neem niet aan dat het iets voor je betekent,' zei ze, haar brief verklarend. 'We hebben niet bepaald nog veel contact met elkaar.' Het was deels een verwijt, deels gewoon een constatering.

'Je bent nog steeds mijn dochter, Allegra. Ik dacht er laatst aan en ik kan hier een poosje vrij nemen. Als je dat graag wilt, kan ik naar je bruiloft komen.' Ze wilde het helemaal niet graag, en ze zag er het nut ook niet van in, maar ze had het hem bijna drie maanden geleden gevraagd. Ze wou dat ze dat niet had gedaan. Ze wou dat ze het hem helemaal niet had verteld. Ze wilde vragen waarom hij nu naar haar bruiloft wilde komen. Na al die jaren, na al zijn kritiek op hen, na al die keren dat hij haar had afgewezen, wat maakte het voor verschil als ze ging trouwen?

'Weet je zeker dat het niet te veel moeite is?' vroeg ze onbeholpen, terwijl ze jaren van zich af voelde vallen. Hij liet haar zich altijd weer voelen als het afgewezen kind dat ze was geweest.

'Helemaal niet. Ik krijg niet iedere dag de kans om mijn dochter naar het altaar te begeleiden. Je bent tenslotte mijn enig kind.'

Ze luisterde naar hem en haar mond viel bijna open. Wat had ze tegen hem gezegd? Hoe kon hij dat in vredesnaam op die manier geïnterpreteerd hebben? Ze was niet van plan om met hem naar het altaar te lopen. Hij was er nooit voor haar geweest. Nooit. En ze liep met Simon naar het altaar, die was er wel voor haar geweest.

'Ik... eh...' Ze was met stomheid geslagen, en ze kon zichzelf er niet toe zetten om hem te vertellen dat ze niet van hem verwachtte dat hij haar naar het altaar zou begeleiden. Maar voor • ze de kans daartoe kreeg, zei hij dat hij vrijdagmiddag, de dag van de dinerrepetitie, uit Boston zou aankomen. Hij zou in het Bel Air Hotel logeren. 'Shit,' mopperde ze tegen zichzelf toen ze ophing, en ze toetste meteen paniekerig het nummer van haar moeder in. Het hele bruiloftsgedoe was een beproeving geweest, en wat er net was gebeurd was helemaal ongelooflijk. Ze had twee vaders die verwachtten met haar naar het altaar te lopen, van wie ze er een haatte.

Simon nam bij het tweede belletje op, en hij klonk merkwaardig kalm. Allegra kende die stem, het betekende meestal dat er iets goed mis was, maar ze had die avond haar eigen problemen en ze ging er niet op in. Ze vroeg alleen gehaast naar haar moeder.

'Ze is nu even bezig,' zei hij heel zacht. 'Kan ze je terugbellen?'

'Nee. Ik moet haar nu spreken.'

'Allie, dat gaat nu niet,' zei hij kordaat, en ineens viel haar de toon van zijn stem op. Die was alarmerend.

'Is er iets mis, pap? Is ze ziek?' Dat had ze nog net nodig, haar moeder ernstig ziek voor deze nachtmerrie van een bruiloft die ze haar hadden opgedrongen, waar die griezel van een Delilah rondfladderde in plaats van haar moeder. 'Waar is ze?'

'Ze is hier bij me,' zei hij, terwijl hij de arm van zijn vrouw streelde. 'Ze is een beetje van streek,' zei hij mild. Ze had het afgelopen uur zitten huilen, en hij trok vragend een wenkbrauw tegen haar op, of hij het mocht vertellen, en ze knikte. Het zou eigenlijk gemakkelijker zijn als hij het aan iedereen vertelde. 'We hebben een uur geleden een telefoontje gehad van Tony Garcia van de omroep. De show van je moeder wordt geschrapt. Over een paar weken zenden ze de grote finale uit, en dan zijn ze uit de lucht.'

Na bijna tien jaar was het een grote klap voor Blaire. Ze had het gevoel dat ze een oude vriend had verloren, en ze had gehuild vanaf het moment dat ze het hoorde.

'Arme mam,' zei Allegra. 'Hoe neemt ze het op?'

'Nogal zwaar.' Simon was eerlijk.

'Kan ik haar spreken?' vroeg ze aarzelend, maar toen hij het aan Blaire vroeg, zei ze dat ze Allegra later wel zou bellen.

Allegra hing op, en ze dacht aan haar moeder. Ze had zo hard gewerkt en ze had zoveel triomfen gevierd met die show. Het was echt een prestatie geweest die lang had geduurd, en nu was het voorbij. Ze kon zich voorstellen hoe haar moeder zich voelde, en haar hart ging uit naar haar.

'Is er iets mis?' Jeff kwam langs en zag de uitdrukking op haar gezicht. Ze zag eruit of ze slecht nieuws had gehad, en hij bleef staan om haar ernaar te vragen.

'Ze hebben net mijn moeders show geschrapt.' Het was een sombere mededeling, en in zeker opzicht was die nog niet helemaal tot haar doorgedrongen. Maatjes was zozeer een deel van haar moeders leven dat ze zich haar niet zonder dat kon voorstellen. En nu moest ze zich haasten om de laatste episode te schrijven. Het kwam op een afschuwelijk moment, nu met Allegra's bruiloft.

'Het spijt me dat te horen,' zei Jeff meelevend. 'Ze leek de laatste tijd wat verstrooid; ik vraag me af of ze het wist.'

'Het is raar,' zei Allegra. 'Ik vond juist dat ze er de laatste weken beter uitzag.' Dat was ook zo sinds haar verzoening met Simon. Ze maakte een gelukkigere en minder afwezige indruk.

'Misschien voelde ze zich niet goed. Hoe dan ook, pap zegt dat ze het nogal zwaar opneemt. Misschien kan ik beter even naar haar toe gaan.' Toen vertelde ze hem over het telefoontje van haar vader, over zijn onverwachte verschijning bij haar huwelijk. Ze had zelfs niet verwacht nog iets van hem te horen. Ze had die hele brief vergeten. 'Hij denkt nota bene dat hij me naar het altaar zal begeleiden. Dat is toch niet te geloven? Na al die jaren denkt hij echt dat ik hem dat laat doen. Hij moet wel denken dat ik ongelooflijk stom ben.'

'Misschien denkt hij dat je dat van hem verwacht. Misschien weet hij ook niet meer hoe hij zich met jou moet gedragen. Hij zou veranderd kunnen zijn. Je zou hem een kans moeten geven, en op z'n minst met hem praten als hij hier is.' Net als Simon, probeerde Jeff altijd fair te zijn, maar Allegra was verontwaardigd over zijn voorstel.

'Hou je me voor de gek? Wanneer denk je dat ik tijd heb voor zo'n gesprek, twee dagen voor onze bruiloft?'

'Misschien is het de moeite waard voor je om tijd te maken. Hij heeft een grote invloed op je leven gehad, Allegra.' En in zekere zin op hun huwelijk, dacht Jeff, en dat was belangrijk.

'Zelfs hem te zien is me niet de moeite waard, Jeff. Het spijt me dat ik hem geschreven heb.' Ze was witheet op Jeff omdat hij vond dat ze hem een kans moest geven, en op haar vader omdat hij zo aanmatigend was.

'Je bent wel heel hardvochtig voor die man,' zei Jeff zacht. 'Je hebt hem uitgenodigd en hij komt. Het klinkt alsof hij het probeert.'

'Probeert om wat te doen? Het is trouwens toch te laat. Ik ben dertig en ik heb geen vader nodig.'

'Kennelijk wel, anders had je hem niet eens geschreven. Vind je niet dat het tijd wordt dat jullie de dingen eens uitpraten? Ik denk dat dit een goed moment is, zoiets als een einde en een begin...'

'Je snapt er helemaal niets van,' barstte ze uit, terwijl ze door de kamer ijsbeerde. Ze kon niet geloven dat hij haar vertelde dat ze haar vader een kans moest geven, nadat hij altijd een rotzak voor haar was geweest. 'Je hebt geen idee hoe het was toen mijn broer gestorven was, hoe hij dronk, hoe hij mijn moeder sloeg, hoe hij ons behandelde nadat we weggegaan waren en naar Californië kwamen. Hij heeft het mijn moeder nooit vergeven dat ze hem heeft verlaten, en dat heeft hij mijn hele leven op mij afgereageerd. Hij haatte me. Het speet hem waarschijnlijk dat ik niet gestorven was in plaats van Paddy. Paddy zou waarschijnlijk dokter geworden zijn, net als hij.' Ze stond te huilen toen hij naar haar toe liep, al haar angsten en tekortkomingen en verschrikkingen hingen over haar heen, als was aan een waslijn.

'Misschien is dat waarover je met hem moet praten,' zei Jeff vriendelijk terwijl hij dichterbij kwam. 'Hoe was hij vóór je broer stierf, als je je dat nog kunt herinneren?'

'Wel oké, maar hij was altijd enigszins koel, en hij had het altijd druk. Hij doet me heel sterk aan je moeder denken, niet in staat zich open te stellen, niet met andere mensen kunnen opschieten, niet erg menselijk,' zei ze ronduit, en keek hem toen vol onbehagen aan. Hoewel ze het erover eens waren dat het weekend in Southampton vreselijk was geweest, had ze nooit zo openlijk zijn moeder bekritiseerd.

'Wat moet dat allemaal betekenen? Mijn moeder is erg gereserveerd, maar ze is volkomen menselijk, Allegra.' Hij klonk ijzig.

'Daar ben ik van overtuigd.' Allegra probeerde terug te krabbelen, maar ze was een beetje nijdig dat hij haar vaders kant had gekozen en zo bereid was om medelijden met hem te hebben. 'Behalve als je joods bent,' voegde ze er toch nog aan toe, en Jeff deinsde plotseling terug alsof ze radioactief was.

'Dat is een rotopmerking. Het arme mens is eenenzeventig, en ze is het product van een andere generatie.'

'Dezelfde generatie die de joden naar Auschwitz stuurde. Ik vond haar niet bepaald een warm, liefhebbend iemand toen we daar waren. En wat zou ze precies gezegd hebben als jij haar niet had verteld dat mijn "echte" naam Stanton is, en niet Steinberg? Weet je, dat vond ik knap lullig van je. Ronduit laf eigenlijk.' Ze keek hem van de andere kant van de kamer giftig aan, en hij trilde van woede over de dingen die ze over zijn moeder had gezegd.

'Dat is weigeren om met je vader te praten ook. De arme man heeft er waarschijnlijk al twintig jaar voor geboet. Ook hij heeft een zoon verloren, niet alleen je moeder. Zij heeft meer kinderen gekregen, ze heeft een ander leven, een ander gezin, een andere man. Wat heeft hij? Naar wat jij me verteld hebt, helemaal niets.'

'Waarom ben je in godsnaam zo verdomd meevoelend voor hem? Misschien is dat alles wat hij verdient: niets. Misschien was het zijn schuld dat Paddy stierf. Misschien had hij hem kunnen redden als hij hem niet zelf had behandeld of niet zo'n zuiplap was geweest.'

'Is dat wat je denkt?' Hij zag er ontsteld uit. Het waren de demonen die haar twintig jaar lang achtervolgd hadden, en die nu door hun zitkamer dansten, en zelfs zij zag er bang uit. 'Denk jij dat hij je broer heeft gedood?' Hij was geschokt. Dat was een vreselijk iets om over iemand te zeggen, vooral over je eigen vader.

'Ik weet niet wat ik denk,' zei ze met een hese stem, maar hij was nog steeds kwaad. Hij herkende haar haast niet in de dingen die ze had gezegd en zo beviel ze hem niet. Het was hun eerste echte ruzie, en het was er een die er niet om loog. Carmen en Alan bijna waardig.

'Ik vind dat je me excuses schuldig bent voor wat je over mijn moeder hebt gezegd. Ze heeft nooit iets gedaan om je te kwetsen. Ze was gewoon verlegen toen ze je ontmoette.'

'Verlégen?' Allegra schreeuwde weer tegen hem van de andere kant van de kamer. 'Noem jij dat verlégen? Ik noem het boosaardig.'

'Ze was nóóit boosaardig tegen je!' Hij schreeuwde nu ook, en geen van beiden vond het fijn.

'Ze heeft een hekel aan joden!' was de enige tegenzet die Allegra kon bedenken.

'Je bent niet eens joods, dus wat kan het je schelen?' was zijn misplaatste weerwoord.

Ze denderde het huis uit en stapte in haar auto. Ze wist niet waar ze heen ging, maar ze wist wel dat ze weg van hem wilde, en wat haar betrof kon hij die bruiloft in z'n haar smeren. Ze ging niet met hem trouwen, al was hij de laatste man ter wereld, en het kon haar niet schelen wie de bruiloft organiseerde of wie haar naar het altaar wilde begeleiden. Ze konden die hele vervloekte rotzooi houden wat haar betrof.

Ze reed over de Pacific Coast Highway met een vaartje van honderdveertig en ze was in veertig minuten bij het huis van haar ouders. Ze opende de voordeur met haar sleutel, dacht niet aan de nieuwe regel van eerst bellen, en knalde de deur zo hard dicht dat ze bijna het raam brak. Haar ouders zaten in de zitkamer, en haar moeder schrok op toen ze haar hoorde.

'Goeie god, wat is er met jou gebeurd?' Blaire keek haar aan. Ze zag er wild en wanordelijk uit. Ze droeg een short en een t-shirt, was op blote voeten, haar haar had ze hoog opgestoken en er stak een potlood in. 'Ben je wel in orde?'

'Nee, dat ben ik niet,' zei Allegra, die eruitzag als een waanzinnige. 'Ik zeg de bruiloft af.'

'Nu?' vroeg haar moeder ontzet. 'Het is over minder dan twee weken. Wat is er gebeurd?'

'Ik haat hem.'

Simon wendde zich af om een glimlach te verbergen en haar moeder staarde haar aan, ze kon niet geloven dat ze zoiets zou doen. Het enige waaraan ze kon denken waren de eindeloze voorbereidingen. Allemaal voor niets. 'Heb je ruzie gehad?'

'Daar gaat het nu niet om. Zijn moeder is een monster en hij vindt dat ik Charles Stanton een kans zou moeten geven na al die jaren. "Die arme man heeft zoveel problemen gehad." Dat is weerzinwekkend.' Ze zag er woedend uit toen ze dat zei.

'Hoe komt Charles hierin verzeild?' Blaire was volkomen verbijsterd. Ze had hem al zeven jaar niet gezien, en ze had geen moment meer aan hem gedacht sinds ze tegen Allegra had gezegd dat ze hem op z'n minst moest uitnodigen voor de bruiloft.

'Hij heeft vanavond gebeld. Hij denkt dat hij met me naar het altaar zal lopen. Heb je ooit zoiets gehoord? Hij wil op mijn bruiloft komen.'

'Dat is goed, lieverd,' zei haar moeder kalm, en ze vergat haar eigen narigheid en teleurstellingen en concentreerde zich op haar dochter. 'Misschien heeft Jeff gelijk. Misschien is het tijd om vrede met hem te sluiten.' Maar Allegra werd alleen maar nog kwader toen ze dat hoorde.

'Zijn jullie allemaal getikt? Die man heeft me vijfentwintig jaar geleden emotioneel in de steek gelaten en jullie vinden dat we vriendjes moeten worden? Zijn jullie allemaal gek geworden?'

'Nee. Maar het is het niet waard om hem daarvoor al die jaren te haten, Allegra,' zei ze verstandig. 'Er waren toen veel dingen waarvoor jij te jong was om ze te begrijpen, al die ellende, en wat er met hem gebeurde. Hij kon het gewoon niet aan toen Paddy stierf. Hij stortte in. Ik denk dat hij werkelijk gek werd, gedeeltelijk - emotioneel in ieder geval. Ik weet niet zeker of hij ooit daarvan is hersteld. Ik weet zeker dat hij technisch bij zijn volle verstand is, dat neem ik tenminste aan. Maar het is hem daarna nooit gelukt de draad weer op te pakken en een eigen leven te hebben, of misschien niet tot nu toe. Maar je zou op z'n minst moeten luisteren naar wat hij te zeggen heeft.' Terwijl haar moeder tegen haar praatte werd er aanhoudend aan de voordeur gebeld. Simon keek verbaasd en ging erheen. Het leek of ze op een vliegveld zaten, of in een komische tv-serie. Maar tot ieders grote verbazing was het Jeff, en hij zag er bijna net zo verwilderd en kwaad uit als Allegra.

'Hoe waag je het om me zomaar te laten zitten!' tierde hij tegen haar. Simon en Blaire wisselden een blik en gingen stilletjes naar boven. Allegra en Jeff waren zo woedend dat ze niet eens merkten dat haar ouders niet meer in de kamer waren. Ze stonden een uur lang tegen elkaar te schreeuwen, terwijl Blaire boven op haar tenen rondliep en zich afvroeg of de bruiloft nog door zou gaan.

'Nou, zo te horen zijn ze in ieder geval aan elkaar gewaagd,' zei Simon met een glimlachje. Er was meer opschudding in hun huis dan ze in jaren, of ooit, hadden meegemaakt. Een paar minuten later belde Samantha. Het was een warme avond, en met de open ramen konden ze de ruzie van Jeff en Allegra helemaal in het gastenhuis horen.

'Hebben jij en mam soms ruzie?' vroeg ze bezorgd. Ze had net Matthew gevoed en hem weer in de wieg gelegd, en ze had nog nooit zo'n ruzie gehoord. Jimmy vond dat ze beter even kon gaan kijken om te zien of alles in orde was met hen, en Simon moest lachen om haar vraag.

'Nee, maar je zuster wel,' zei hij alleen.

'Met mam?' vroeg Sam verbaasd. Allegra had nog nooit op die manier ruzie gemaakt met hun moeder, of met iemand anders trouwens.

'Nee, met je toekomstige zwager, tenminste, als de bruiloft nog doorgaat.' Hij kon er alleen maar om lachen. Het was een soap opera van de eerste orde. 'We zullen het ze vragen als dit achter de rug is.'

'Wanneer zijn ze gekomen?' Sam was nieuwsgierig naar wat er gebeurde, maar de ruzie woedde nog steeds door, naar de herrie te oordelen. De sluisdeuren waren eindelijk opengegaan. Ze hadden maanden onder spanning geleefd met cliënten en films en scenario's; Allegra had zich beziggehouden met bedreigingen met de dood en miskramen en een van haar favoriete cliënten was vermoord. Dan was er nog de zwangerschap van haar zusje en het bijna afstaan van de baby, en toen had ze bijna zelf het kind geadopteerd. En dan de teleurstelling het terug te moeten geven aan Sam, en alle stress van het aanstaande huwelijk, en de ontmoeting met haar schoonmoeder, en alle verwachtingen en plannen die bij het trouwen hoorden. Het was genoeg om wie dan ook hysterisch te maken, en Jeff en Allegra klonken beslist of ze dat alle twee waren.

'Ze zijn een tijdje geleden gekomen. Ze zullen wel gauw weer gaan, als ze het overleven,' zei hij, en een poosje later gingen hij en Blaire naar beneden om te kijken of ze behulpzaam konden zijn met het beëindigen van de oorlog voor er geen overlevenden meer waren. Allegra zat inmiddels zachtjes te huilen in de zitkamer, en Jeff zag eruit of hij iemand wilde vermoorden of sterven, wat zich ook maar het eerste voordeed. Dit was duidelijk niet het moment om te vragen of ze nog gingen trouwen. Het leed geen twijfel dat beiden op het punt stonden de hele bruiloft het raam uit te gooien.

'En, hoe gaat het met jullie hier beneden?' vroeg Simon bedaard. Hij schonk vier glazen wijn in en gaf het eerste glas aan Jeff, die eruitzag of hij daar heel erg aan toe was. Hij nam het met een knik aan en ging aan de andere kant van de kamer, ver van Allegra zitten.

'Goed, hoor,' zei ze tussen het snikken door, als antwoord op haar vaders vraag.

'Ik weet niet zeker of ik je geloof,' zei hij, en Blaire ging naast Allegra zitten. Ze kwam met het beste voorstel dat iemand hun in maanden had gedaan.

'Ik denk dat jullie er hoognodig even tussenuit moeten dit weekend. Het kan je laatste kans voor de bruiloft zijn.' Ze keek naar Jeff. 'Ik denk dat je het moet proberen als ze je tenminste twee dagen kunnen missen op de set.' Hij keek haar aan en knikte.

Zelfs hij wist dat het een verstandig voorstel was.

'Het spijt me van de show,' zei hij meelevend, en keek toen naar Allegra.

'Mij ook, mam,' zei ze, en ze snoot weer haar neus. Niemand was ooit zo onbillijk tegen haar geweest als Jeff zoeven. Hij zei dat ze beledigend was over zijn moeder, en dat ze haar vader geen kans gaf. Voor Allegra leek het allemaal het einde van de wereld. Dat en dat ze nog alles wat op haar bureau lag moest afmaken, en alles klaar moest zien te krijgen vóór de bruiloft. Het was haast onmenselijk.

'Dank je,' zei Blaire zacht. Ze had haar portie huilen al gedaan die avond, maar dit was zoveel wezenlijker voor haar. Ze wist dat het niet ernstig was, maar het was hun leven, niet alleen maar een hoop bedachte onzin op de televisie. Gelukkig kende ze het verschil nog.

'Ik denk dat je moeder gelijk heeft,' zei Jeff toen hij zijn wijn ophad. 'Misschien hebben we het nodig een weekendje weg te gaan.' Allegra wilde eigenlijk tegen hem zeggen dat ze helemaal nergens met hem heen wilde, niet na alles wat hij tegen haar had gezegd, maar dat durfde ze niet waar haar ouders bij waren. In plaats daarvan stemde ze ermee in met hem weg te gaan, naar Santa Barbara, alleen voor twee dagen. Op aanraden van Simon zouden ze in San Ysidro logeren.

Het nam nog twee uur in beslag, maar eindelijk vertrokken ze, in afzonderlijke auto's, met hun eigen gedachten en angsten en spijt. Allegra zat de hele weg naar huis aan hem te denken, en aan hoe onhartelijk zijn moeder tegen haar was geweest. Ze dacht ook aan haar eigen vader en aan de pijn die hij door de jaren heen had veroorzaakt, maar ze dacht er ook aan hoe anders Simon was geweest, en hoe anders Jeff was. Toen ze terug was in Malibu, en Jeff zich verontschuldigde voor de dingen die hij over haar had gezegd, leek het allemaal niet meer zo vreselijk. Hij had het meeste helemaal niet willen zeggen, maar hij was erg boos geweest over wat zij had gezegd, en gespannen over het einde van zijn film. Ze zeiden duizend dingen tegen elkaar die nacht, maar voornamelijk lagen ze gewoon in bed te praten, en ze lachten erom dat ze zo stom hadden gedaan en verontschuldigden zich voor de gemene dingen die ze hadden gezegd. Toen alles was uitgesproken lagen ze in elkaars armen en sliepen, en in Bel Air gingen Simon en Blaire ook naar bed, terwijl ze nog steeds over hen praatten.

'Ik weet niet of ik nog wel zo jong zou willen zijn,' fluisterde Blaire tegen Simon. Ze hadden nog uren over hen zitten praten nadat ze vertrokken waren, over dat ze alle twee zo over hun toeren waren. Je werd al doodmoe als je naar hen luisterde en keek.

'Het lijkt me wel leuk om zo opgewonden te raken en rond te stampen en te schreeuwen. Allegra was in ieder geval zeer opgewonden. Jij hebt nooit zo tegen me geschreeuwd.' Hij zag er geamuseerd uit en ze lachte.

'Is dat een klacht? Ik zou het kunnen leren, denk ik. Ik heb nu tijd genoeg.' Ze voelde zich daar nog steeds ellendig over. Ze zou haar show ontzettend missen en ze wist niet wat ze nu moest gaan doen. Ze had geen zin om gewoon thuis te zitten en voor haar kleinkind te zorgen. Ze was vijfenvijftig en er zat nog genoeg leven in haar, maar ze had geen werk meer, behalve dan de laatste episode. Ze kon het nog steeds niet geloven.

'Ik had vanavond een idee. Ik weet niet wat jij ervan vindt,' zei hij nadenkend toen ze naast elkaar in het donker lagen, weer op hun gemak met elkaar. De schim van Elizabeth Coleson was eindelijk verdwenen tussen hen. Hij schoof naar zijn eigen kant van het bed en steunde op zijn elleboog, zodat hij naar haar kon kijken in het maanlicht. 'Ik denk er al een tijdje over om een coproducent aan mijn team toe te voegen. Ik ben het zat om alles alleen te moeten doen. Ik krijg alle lof, maar soms word ik er gek van, en jij bent veel beter in creatieve details dan ik. Ik ben beter in de grote lijnen. Wat vind je ervan als we een samenwerking uitproberen bij mijn volgende film? Misschien wel die van Jeff? Hoe denk je daarover?' Ze dacht erover na en glimlachte tegen hem.

'Hoe gaan we het noemen? Familiezaken?' Ze dacht dat het liefdadigheid van hem was, of dat hij gewoon een grapje maakte.

'Ik meen het. Ik heb zoiets al jaren gewild, maar je had nooit tijd. Je bent trouwens te goed voor de televisie. Waarom zou je het niet tenminste proberen?' Het idee om met haar samen te werken trok hem heel erg aan. Ze waren in veel opzichten een goed team, en hun professionele vaardigheden waren goed te combineren. Ze glimlachte tegen hem en dacht erover na.

'We kunnen het proberen, denk ik. Ik heb toch niets anders te doen. Ik ben over drie weken, vlak na Allegra's bruiloft, vrij.'

Het idee stond haar eigenlijk wel aan, en ze kuste haar man en bedankte hem.

'Gaat dat huwelijk trouwens nog door?' plaagde hij. 'Ik durfde het niet te vragen voor ze vertrokken.'

'Ik hoop het,' zei Blaire met een zucht, toen ze weer ging liggen. Het leek haar wel fijn om met Simon samen te werken.

'Dus, wat vind je ervan?' Hij spoorde haar aan om een antwoord te geven.

'Ik zal mijn agent moeten bellen,' zei ze koket, en hij lachte.

'Jullie Hollywood-types, jullie zijn allemaal hetzelfde. Ga je gang, bel je agent maar. Dan bel ik mijn advocaat.' Hij grinnikte en kuste haar hals, en zij kroop dichter tegen hem aan. De dag die voor een deel zo rampzalig was geweest, had aan het einde toch een hele ommezwaai gemaakt. Ze was nog wel bedroefd over het verlies van haar show, maar een partnerschap met Simon had een grote aantrekkingskracht op haar. Ze wilde er morgenochtend met Allegra over praten. Toen ze zich weer tot Simon wendde, was hij vast in slaap. Het was heel laat en ze hadden een lange avond met veel opwinding gehad. Ze glimlachte in zichzelf toen ze naar hem keek. Hij was zo'n goede man, en na alle pijn die hij haar had bezorgd het afgelopen jaar, had ze het gevoel dat ze hem opnieuw gevonden had, en misschien was iets van de pijn niet voor niets geweest.

21

Allegra vond het een geweldig idee dat haar ouders zouden gaan samenwerken, en dan nog wel aan de film van haar man.

'Over iets in de familie houden gesproken,' zei ze lachend. 'Kan ik een hoofdrol krijgen?' plaagde ze haar moeder.

Ze sprak erover nadat zij en Jeff terug waren uit San Ysidro, en toen was alles tussen hen weer opgeklaard. Alles was weer normaal, zo normaal als het met de bruiloft zou gaan over zes dagen. Zoals Delilah zei, het aftellen was begonnen.

De jurk was gekomen, de hoeden waren er eindelijk, de sluier was gemaakt. En de tuinarchitect zwoer dat de tuin voor het weekend klaar zou zijn.

De twee bruidmeisjes van Allegra, die van buiten de stad kwamen, zouden over twee dagen aankomen, de een uit Londen en de andere uit New York. Jeffs moeder kwam een dag daarna en zou in het Bel Air logeren. En erger nog, haar vader kwam vrijdag.

'Denk je dat we het zullen overleven, mam?' vroeg ze benauwd. Ze probeerde die week nog zo veel mogelijk te werken, en Jeff zou zijn film woensdag afwikkelen. Het was een heel krap schema en zo stabiel als een kaartenhuis. Ze had zelfs haar huis al verkocht, en dat moest over twee dagen gesloten zijn. Waar ze ook keek, er waren nog duizend dingen te regelen.

De bruidmeisjes arriveerden op dinsdagavond, en woensdagochtend zouden de jurken worden gepast zodat er nog de nodige veranderingen konden worden aangebracht. Maar Nancy en Jessica hadden hun maten opgegeven, en er was geen reden om aan te nemen dat er problemen zouden zijn.

'Ik ben zo bang,' fluisterde Allegra tegen Blaire toen ze haar maandagavond bezocht. Jeff was nog aan het werk, en ze was gekomen om Sam en de baby te zien.

'Waarvoor, lieverd?' Haar moeder probeerde haar te kalmeren. 'Voor alles. Stel dat het niet goed gaat, zoals met jou en... je weet wel... Charles...?' Haar echte vader. Ze weigerde hem 'papa' te noemen.

'Dat kan gebeuren, maar dat waren heel bijzondere omstandigheden, en ik was veel jonger dan jij bent toen we trouwden. Jij en Jeff zijn een stuk verstandiger dan wij waren en het komt allemaal wel goed. Dat weet ik.' Ze waren intelligent en jong, en ze hadden de stap weloverwogen genomen. Dokter Green had een heel goed gevoel over de manier waarop Allegra met al haar oude angsten en gevoelens omging. Maar er waren geen garanties, ze konden hun werk verliezen, hun leven, hun ledematen, hun kinderen, zoals haar moeder was overkomen, hun dromen konden op elk moment in een flits uiteenspatten. 'Er zijn geen garanties in het leven. Je moet gewoon je best doen en er voor elkaar zijn, wat er ook gebeurt,' zei Blaire verstandig, en ze glimlachte tegen Allegra.

'Ja, en ervoor zorgen dat je altijd Haagen-Dazs en diepvriespizza's in huis hebt,' voegde Sam er als huwelijksadvies aan toe. Jimmy te eten geven leek op het voeden van een heel weeshuis, maar ze was nog nooit zo gelukkig geweest en ze waren allebei gek op de baby. Hij lag in haar armen te slapen en hij dronk constant. Hij was nu een maand oud en hij woog elf pond. Sam zag eruit alsof ze geboren was voor het leven dat ze nu leidde. Ze vond het heerlijk om steeds bij Jimmy te zijn, en hij hielp haar geweldig met de baby. Zijn kleine zusjes kwamen vaak bij hen op bezoek en speelden dan in de achtertuin van de familie Steinberg. Blaire had ineens het gevoel dat ze een huis vol kinderen had. Het was alsof de klok was teruggedraaid, hoewel dat op een prettige manier ook weer niet zo was. Zij en Simon hadden hun eigen leven en voor het eerst in jaren waren ze vrij, behalve als ze Jimmy en Sam wilden zien, of als Allegra langskwam, of als Scott naar huis kwam uit Stanford, wat nog maar zelden gebeurde. Ze hadden tijd voor elkaar; ze maakten plannen voor hun nieuwe samenwerking zodra zij haar laatste show had gedaan. Ze hadden het er zelfs over om voor zijn nieuwe film van start ging een poosje naar Europa te gaan. Ze hadden in jaren niet zoveel tijd voor elkaar gehad, en Simon genoot er echt van. Hij kwam zelfs soms thuis om te lunchen en het leek wel of ze meer tijd in bed doorbrachten dan toen ze jonger waren.

'Misschien is ouder worden helemaal niet zo erg,' had Blaire hem die ochtend geplaagd toen hij haar uit de douche trok en terug naar bed sleepte om te vrijen, waarbij hij klaagde dat ze te snel was opgestaan die ochtend. Ze was nog kletsnat geweest en haar haar zat in een natte wrong boven op haar hoofd. Daarna was hij, een halfuur te laat voor een afspraak, naar kantoor gegaan.

Maar zij waren aan het einde, of kwamen daar in ieder geval dichterbij. Allegra en Jeff waren, net als Jimmy en Sam, nog helemaal aan het begin, als de liefde nog jong was en er nog bergen te beklimmen waren, voordat er kinderen waren, voordat het echte leven begon, voor de overwinningen en de nederlagen en al die dingen die je maken wie je bent. In sommige opzichten benijdde Blaire hen; in andere opzichten niet. Ze had het allemaal gehad, en ze vond de dalen nu wel prettig. De bergen waren net een beetje te ruig geworden.

'Ontspan je nou maar en probeer door deze week heen te komen,' was de beste raad die Blaire haar kon geven. 'Dit is waarschijnlijk het moeilijkste gedeelte.'

'Ik ben blij dat ik al dat gedoe niet heb gehad.' Sam lachte. Ze legde Matthew weer aan de borst en raakte met haar vinger voorzichtig zijn fluwelen wangetje aan. Maar Blaire speet het nog steeds dat Sam dat had gemist. Ze had het 'winkelen' overgeslagen en was meteen tot de 'koop' overgegaan. Maar zoals het er nu uitzag, had ze alles prima onder controle. En die arme Allegra zat nog steeds in de mallemolen, en haar hoofd tolde ervan.

Beide bruidsmeisjes belden toen ze dinsdagavond aankwamen. Ze logeerden allebei in het Bel Air, en Allegra had Alice bloemen, tijdschriften en bonbons naar hun kamers laten sturen. Hun jurken hingen in de kast op hen te wachten, en ook de beige kanten schoenen in de maat die Allegra had opgekregen, stonden klaar. Elk laatste detail was nu geregeld.

Allegra zou hen, samen met de coupeuse, woensdag in het hotel ontmoeten voor de lunch. Ze had een enorme suite gereserveerd en ze zou Sam meenemen. Carmen zou ook komen om te passen. Voor die tijd moest Allegra nog naar de notaris om de papieren voor de verkoop van haar huis te tekenen. Het was een hectische week. Ze was gewoon duizelig van alles wat ze nog wilde afmaken.

Het leukste was wel dat ze Nancy Towers al vijf jaar niet meer had gezien, sinds ze naar New York en vervolgens naar Londen verhuisde, en Jessica Farnsworth niet meer sinds de universiteit. Het was een hele tijd, maar ze waren dikke vriendinnen geweest, en het betekende veel voor haar dat ze deelnamen aan haar bruiloft.

Toen Allegra met Sam bij het hotel aankwam, hielp ze met het dragen van de tas met Matthews spullen en een schommeltje dat hem rustig zou houden als zij hun jurken pasten en de lunch gebruikten. Allegra had de grote suite gereserveerd, zodat ze wat privacy hadden en alles op hun gemak konden doen. De kapper wilde er ook bij zijn, met de visagist die hij zou meebrengen, en er zouden een paar informele foto's worden gemaakt.

Blaire had besloten niet mee te gaan. Ze zei dat ze zich niet wilde opdringen aan de jongere vrouwen. En welk argument ze ook aanvoerden, ze was niet om te praten, ook al zei Delilah dat ze echt móést gaan. Ze wilde alle meisjes ontmoeten, niet maar een of twee, en ze wilde zien hoe goddelijk ze eruitzagen in hun mooie jurken. Allegra had zo'n goede keus gemaakt met het beige kant, en aangezien ze blijkbaar allemaal zulke goede figuren hadden, zou het passen geen probleem opleveren.

Maar klaarblijkelijk hadden de goden die dag te veel gedronken. Toen Sam en Allegra arriveerden was eerst de suite niet klaar, en toen begon het te regenen. Ze raakten doorweekt toen ze, jonglerend met alle spullen en speeltjes van Matthew langs de zwanen renden. Carmen zat al op hen te wachten. Ze dronk een cola, knabbelde chocolaatjes en praatte door de telefoon met haar agent. Ze wiebelde met één lang been over het andere in een legendarische pose, maar zodra ze opstond wist Allegra dat ze een probleem hadden. Ze had Carmen een maand niet gezien en ze was pas tweeëneenhalve maand zwanger, maar Allegra dacht dat het van een tweeling moest zijn. De maat van haar taille was verdubbeld, en haar heupen waren zelfs nog breder. Ze had beslist een maat tweeënveertig. Allegra kromp ineen toen ze dacht aan het maatje dat ze voor haar had besteld.

'Wat is er met jou gebeurd?' zei Allegra op gedempte toon. Ze waren goed genoeg bevriend om eerlijk te kunnen zijn. 'Hoeveel ben je aangekomen?'

'Achttien pond,' zei Carmen zonder blikken of blozen. 'Goddank zijn we klaar met de film.'

'Hoe kon je in zo'n korte tijd zoveel aankomen? Sam is gedurende de hele periode maar drieëntwintig pond aangekomen,' mopperde Allegra. Het was uitgesloten dat ze haar in die jurk kregen. Ze zouden hem open moeten laten staan en haar hele achterwerk eruit laten hangen, en daarvan leek er heel wat te zijn. Daar zou ze later nog spijt van krijgen. Maar ze was zo gelukkig dat ze weer zwanger was, en het enige dat ze deed was thuiszitten en eten en slapen.

'Je zusje is pas tien,' siste ze terug. 'Geen wonder dat ze vijfenzeventig pond weegt.'

'Ze heeft weinig zelfbeheersing,' zei Allegra grinnikend, en toen gingen ze Matthew zitten bewonderen.

Sam was de eerste die haar jurk paste, en het bleek dat ze minder woog dan voor ze zwanger werd. Ze was een meter tachtig lang en woog honderdvijf pond. De rits van de jurk ging gemakkelijk omhoog tot halverwege haar rug en stopte toen. Het was niet moeilijk te zien hoe dat kwam. Niemand had er rekening mee gehouden dat ze zelf voedde.

'Wat voor maat beha draag jij tegenwoordig?' vroeg Allegra, die er paniekerig begon uit te zien.

'Vijfentachtig D,' zei ze trots.

'O, mijn god, bestaat die maat?' vroeg haar zus, en Carmen rolde met haar ogen.

'Ik verheug me erop,' zei Carmen blij.

'Is het niet bij je opgekomen dat je me dat had moeten vertellen?' vroeg Allegra aan haar zusje. 'Je bent van een zeventig A naar een vijfentachtig D gegaan en je dacht niet dat het enig verschil zou maken?'

'Niet aan gedacht.' Sam verontschuldigde zich, maar de coupeuse zei dat ze genoeg stof ergens anders vandaan kon halen om het passend te maken. Met Carmen lagen de zaken anders. Enigszins gestrest belden ze Valentino, en daar zeiden ze dat ze nog één zo'n jurk hadden, maat vierenveertig. Zou dat te groot zijn?

'Ik ben bang van niet,' zei Allegra met een zucht van opluchting, bereid om Carmen te vermoorden. Twee gehad, nog twee te gaan, en op dat moment kwam Nancy Towers binnen, helemaal opgewonden haar weer te zien. Nancy was getrouwd en weer gescheiden, overwoog weer in New York te gaan wonen, probeerde een tijdschrift op poten te zetten, had haar haar geverfd en toen weer in haar eigen kleur geverfd, en had een verhouding gehad met een verrukkelijke man in München. Ze leidde een erg internationaal leven, en Allegra was uitgeput tegen de tijd dat ze het allemaal had gehoord, het meeste althans, want er scheen altijd nog meer te komen. Maar er was ook meer van haar dan er vroeger was geweest. Ze had beweerd maatje vierendertig te hebben, maar zag er meer naar maat veertig uit. Ze was een beetje een propje geworden. Maar de jurk waar Carmen te dik voor was geworden kon voor haar vermaakt worden, en weer waren ze voor een ramp behoed.

'Ik geloof nooit dat mijn zenuwen dit uithouden,' zei Allegra toen ze ging zitten en Sam aankeek.

'Ontspan je nou maar, alles komt best in orde,' zei haar plotseling volwassen zusje bedaard, terwijl ze haar baby in haar armen hield.

'Je klinkt net als mam.' Allegra glimlachte, vond dat ze zelfs op Blaire leek. Ze boog zich naar haar toe en gaf haar een kus. 'Je bent een goed kind. Heb ik je dat weleens verteld?' Ze voelde een hechtere band met haar sinds de geboorte van de baby.

'De laatste tijd niet, maar ik had het al begrepen. Jij bent een knap geweldige oudere zus.' Toen ging ze zachter praten. 'Maar je vriendinnen beginnen een beetje dik te worden.' De twee zusjes lachten, en toen arriveerde Jessica. Niemand had Allegra verteld hoezeer haar leven in de laatste vijf of zes jaar was veranderd. Ze had kort haar, droeg geen make-up, en ze was gekleed in een mooi Armani-pak dat ze in Milaan had gekocht. Ze werkte in het uitgeversbedrijf, maar ze had een heleboel vrienden in de modewereld. Ze had een sober, wat streng uiterlijk dat heel modieus was in Europa en aan de oostkust. Maar er stak meer achter. Er was iets aan Jessica dat er nooit eerder was geweest, en het viel Allegra op dat ze een paar keer met bijzondere belangstelling naar Carmen had gekeken. Toen ze haar wat beter bekeek, begreep Allegra wat er veranderd was sinds de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien. Ze was nu openlijk homoseksueel, terwijl ze dat jarenlang verborgen had gehouden.

Jessica, die nu 'Jess' heette, praatte tijdens de lunch over haar geliefde. Ze praatte over haar leven en zei dat volgens haar de homobeweging veel had gewonnen in het westen, maar nog niet genoeg in het oosten. Carmen zat naar haar te staren en vertelde haar dat er in Portland geen lesbiennes waren.

'Nou, in Londen wel,' zei Nancy lachend. Ze lachte om alles en iedereen. Ze had het geweldig naar haar zin, waar ze ook was, hoewel ze misschien een ietsje te veel dronk. Maar ze was de gangmaker van de party.

'Heb jij ooit een homoseksuele ervaring gehad?' vroeg Jess achteloos aan Nancy. Nancy zweeg om daarover na te denken, terwijl Carmen bloosde en Sam haar oudere zus, die haar best deed om kalm te blijven, nadrukkelijk aankeek. Ze was er nu echt van overtuigd dat ze de bruiloft niet zou overleven.

'Eigenlijk,' antwoordde Nancy eindelijk, 'kan ik me zo'n ervaring niet herinneren,' zei ze nonchalant.

'O, dat zou je je heus herinneren.' Toen stemde Jessica er mee in de jurk te passen. Ze trok haar bloes en het Armani-pak uit, en daaronder droeg ze een zijden Jockey-short en verder niets. Allegra moest toegeven dat ze een grandioos lichaam had. Maar het was geen lichaam dat haar aantrok, en nu ze wist waar haar interesse lag voelde Allegra zich een tikje opgelaten. Later, toen de ober de champagne schonk, plaagde Jessica haar dat ze een grote fout maakte door met een man te trouwen, ze had een vrouw moeten nemen. Ze zag dat Jess een smalle gouden trouwring droeg, en Jess legde uit dat ze al twee jaar met dezelfde vrouw samenwoonde. Het was een modeontwerpster uit Japan, en als ze de kans kregen reisden ze voor hun plezier en voor zaken door heel Europa en het Verre Oosten. Ze leidde een interessant leven, maar ze had een paar heel andere keuzes gemaakt dan Allegra.

Maar de jurk paste tenminste, en toen Delilah arriveerde, leek alles piekfijn in orde te zijn. De schoenen zaten lekker, de hoeden stonden mooi, de fotograaf nam wat foto's, Nancy had een beetje te veel gedronken, en Jess had besloten om, gewoon voor de lol, jacht te gaan maken op Carmen.

'Ik ben zwanger, goddomme,' snauwde ze, toen Jess voor de grap met haar vinger over Carmens nek streek, maar Carmen vond het niet grappig.

'Dat geeft niet, ik vind het niet erg,' zei Jess, en even later zat ze serieus met Sam te babbelen en hield ze de baby vast. Ze was een aardige vrouw, en gedurende de laatste paar jaar was ze steeds meer voor haar geaardheid uitgekomen. Ze schaamde zich totaal niet voor wie ze was, en bij tijden kon ze ongegeneerd extravagant zijn. In sommige opzichten kon Allegra dat nog steeds in haar waarderen, maar ze moest haar mening over haar wel een beetje bijstellen.

'Waarom heb je het me niet verteld?' vroeg Allegra later die middag.

'Ik weet het niet. Ik kende je niet meer zo goed. Het is soms moeilijk uit te leggen. Ik dacht dat je het niet zou begrijpen.'

'Dat zou ik waarschijnlijk ook niet gedaan hebben,' zei Allegra eerlijk. Daarna praatten ze over de impact van aids op onze cultuur, over alle vrienden die ze verloren hadden, vooral in Hollywood, of in de creatieve wereld in Londen en Parijs.

'Ik hoop dat ik het overleef,' zei Allegra toen ze Sam en de baby afzette in Bel Air. Het was een uitputtende maar amusante middag geweest. Ze wist eigenlijk niet of ze haar oude vriendinnen nog wel zo leuk vond, maar ze maakten deel uit van haar leven en haar verleden, en ze zouden deel uitmaken van haar bruiloft. Ze was nog steeds een beetje van haar stuk over Jess. Ze dacht aan haar toen ze, onderweg naar de set om Jeff op te halen, even bij haar kantoor stopte om eventuele boodschappen en wat werk op te halen. Het was een grote dag voor Jeff. Dit was het. Het laatste uur. Het einde van zijn eerste film. Ze liep zachtjes de set op en keek toe bij de laatste opname van de laatste scène, en ze hoorde de overwinningskreet toen de regisseur de magische woorden sprak: 'Het zit erop, mensen.' Jeff en Tony schudden elkaar de hand en omarmden elkaar toen. Het was een emotioneel moment voor hen en voor de hele cast. En toen Jeff zich omdraaide en Allegra zag, straalde hij. Tony kwam naar haar toe en omhelsde haar ook. Hij was kort, pezig en blond, en zo anders dan Jeff als maar mogelijk was. Maar ze wisten alle twee dat ze goed werk hadden geleverd en ze waren trots op wat ze tot stand hadden gebracht. De film produceren was zwaar werk geweest, maar had veel voldoening gegeven. Ze hadden die avond een feestje, en Allegra bleef om daarbij te zijn. Toen ze terugkwamen in Malibu was Allegra totaal afgepeigerd.

'Hoe was jouw dag?' vroeg Jeff ten slotte, zijn aandacht weer op haar vestigend toen ze thuiskwamen. Het was zo'n grote dag voor hem geweest. De film was klaar. Nu kwam alleen nog de nabewerking, maar daarbij waren de problemen waarschijnlijk kleiner. De sterren, de cast en de crew zouden al naar huis zijn. De rest was een zaak voor de editors, de regisseur, en Tony en hem.

'Mijn dag was eigenaardig,' antwoordde Allegra met een grijns, en ze vertelde hem over Nancy en Jess. Het vreemde was dat ze met geen van beiden nog iets gemeen had. Het waren oude vriendinnen, maar ze waren vreemden geworden.

'Daarom wilde ik niet een stel van mijn oude schoolmakkers uit New York laten komen. Na een poosje heb je niets meer met elkaar gemeen. De enige op wie ik nog steeds gesteld ben is Tony.'

'Je was verstandiger dan ik.'

Ze zaten er nog een poosje over te praten, en gingen toen naar bed. Hij moest de volgende dag nog wat dingen regelen, en om twaalf uur moest hij zijn moeder afhalen.

Allegra zou ook gegaan zijn, maar ze moest met haar moeder nog wat details voor de bruiloft bespreken, en Blaire wilde dat Allegra hielp met de tafelschikking voor de dinerrepetitie. Het leek allemaal zo onbeheersbaar. Ze werd er steeds aan herinnerd dat Carmen een stuk slimmer was geweest door naar Vegas te gaan. Om nog maar niet te spreken van Sam, die helemaal nergens heen was gegaan, maar dat was een ander verhaal. Ze sprak met Jeff af dat ze die middag naar het Bel Air zou komen om met hem en zijn moeder thee te drinken. Maar deze keer zou ze versterking meenemen. Ze had haar moeder gevraagd er ook bij te zijn. Blaire had beloofd dat ze zou komen, hoe druk ze het ook had. Maar zelfs de waarschuwingen van Allegra hadden haar niet voorbereid.

Mevrouw Hamilton liep in een donker mantelpak en een witzijden blouse stijfjes door de tuinen van het Bel Air toen Allegra haar voor het eerst zag.

'Hallo, mevrouw Hamilton. Hoe was de reis?'

'Goed, dank je, Allegra,' zei ze vormelijk, zonder een uitnodiging haar anders te noemen. Zeker niet Mary, of mam, of moeder.

Ze gingen in de eetzaal zitten en Blaire begon haar rustig te bewerken. Na een uur waren ze nog geen dikke vriendinnen, maar er was wederzijds respect, en de twee moeders waren bepaald vriendelijk tegen elkaar. Jeff was zijn toekomstige schoonmoeder erg dankbaar voor haar inspanningen. Ze wist precies hoe ze met mevrouw Hamilton moest omgaan, en hoewel ze zeker niet gemakkelijk was, zei Blaire later tegen Allegra, ze was te hanteren.

Mevrouw Hamilton zei tegen Jeff, toen hij haar terugbracht naar haar kamer om even te gaan liggen, dat mevrouw Steinberg, voor een vrouw die in de showbusiness zat, buitengewoon intelligent was en verrassend gedistingeerd. Hij bracht meteen verslag uit aan Allegra toen hij bij haar terugkwam in de lobby.

'Ze mag je moeder,' vertaalde hij in eenvoudig Engels.

'Mam mag haar ook.'

'Hoe gaat het met jou? Hou je het nog vol?' Hij dacht aan hun afschuwelijke ruzie van twee weken geleden, en hun ontzettende beledigingen over elkaars familie, en in het bijzonder over zijn moeder. Hij voelde zich verplicht haar te verdedigen, maar hij wist ook dat sommige dingen die Allegra had gezegd waar waren. Mary Hamilton was verre van gemakkelijk. Maar ze was niet jong, ze was niet van deze tijd, ze was bevooroordeeld en tendentieus, en beperkt op haar eigen manier. Maar Jeff was haar enige kind. Je mocht best een beetje toegeeflijk zijn.

Jeff kon echter ook met Allegra meevoelen.

'Met mij gaat het prima. Ik ben gewoon nerveus.'

'Wie niet?' Hij grinnikte. Ze moesten die avond nog door hun vrijgezellenfeestjes heen. Voor Allegra was alles op het ogenblik een kwestie van overleven. Het gaf geen ontspanning en het was niet leuk. Je moest er gewoon doorheen. Zelfs hun huwelijkscadeaus waren niet zo leuk geweest als ze had gehoopt. Na het eerste, een stel kristallen kandelaars van Cartier, waren er nog tien precies dezelfde stellen gekomen. En alles wat ze kregen moest worden genoteerd, gecatalogiseerd, geïnventariseerd, ingevoerd worden in de computer en er moest ook nog voor bedankt worden. Het was niet leuk, het was alleen maar een hoop werk. Al die kleine details waren gewoon vervelend. Ze zou het liefst tegen mensen zeggen dat ze moesten wachten en hun die spullen maar later moesten sturen, maar dat deed ze uiteraard niet.

'Wat staat er op jouw agenda voor het vrijgezellenfeest van vanavond?' vroeg Jeff toen hij haar naar huis reed om zich om te kleden. Op kantoor kwam er niet veel uit haar handen, maar dat had ze eigenlijk ook niet verwacht. En Alice deed haar best om al haar zaken op orde te houden.

'We gaan eten bij Spago,' zei ze, terwijl ze met een geeuw achteroverleunde.

'Wij gaan naar The Troy.'

'Dat klinkt redelijk beschaafd. Hopelijk komt er niemand met een stuk of wat hoeren aanzetten.' Dat soort verhalen over vrijgezellenfeestjes hadden haar nooit kunnen amuseren. Het leek haar niet de manier om een huwelijk te beginnen, en ze zou woedend geweest zijn op degene die hen had meegebracht, maar nog woedender op Jeff als hij gebruik van hen gemaakt zou hebben.

Maar zoals later bleek, was zijn feestje heel wat ingetogener dan dat van haar, dankzij een paar van haar collega's die Carmen had uitgenodigd. Op Jeffs feest kwamen de onvermijdelijke stripper - maar die kwam en ging zonder incident - en een serie schuine liedjes, limericks en verhalen. De enige onverwachte gast werd meegebracht door Alan Carr. Hij kwam met een alligator en diens trainer op de proppen. Het beest was zwaar verdoofd, zat aan een lijn, en hij had een bordje om zijn nek waarop allegra stond. De mannen vonden het een giller, maar Allegra was blij dat niemand er een voor haar had meegebracht. Ze zou doodsbenauwd zijn geweest. De mannen daarentegen vonden het prachtig.

Voor haar kwam er een mannelijke stripper bij Spago, die volgens Jess héél saai was. Ze had een goed gevoel voor humor over van alles en ze vond het leuk de andere meisjes een beetje te plagen. En zoals zij erover praatte, klonk de hele homokwestie erg ongevaarlijk en af en toe zelfs grappig. De meisjes gaven Allegra allemaal schandelijke cadeaus, pornofilms en vibrators, en er waren voor iedereen feestartikelen voor boven de achttien: ondergoed zonder kruis, tepellapjes en G-strings, en 'echtelijke hulpmiddelen' voor Allegra. Even was het wel grappig, maar op den duur werd het vervelend, en het enige dat ze wilde doen als ze thuiskwam was in bed stappen, gaan slapen en de bruiloft vergeten.

'Of je aan de Olympische Spelen deelneemt,' mopperde ze toen ze naast hem bijna in slaap viel en zich afvroeg of ze de juiste stap namen. Waarom waren alle anderen zo zeker? Carmen... Sam... waarom was het voor hen zo gemakkelijk en voor haar zo moeilijk? Was ze bang voor de bruiloft of voor hem? Ze kon zich geen van de antwoorden herinneren, maar ze viel meteen in een diepe slaap en had de rest van de nacht nachtmerries.

22

Vrijdag was de moeilijkste dag voor haar. Het was haar laatste dag op kantoor, waar ze nog van alles afhandelde. Haar huis was al verkocht en de overdracht was geregeld. Het leek wel of ze alleen nog maar onafgemaakte zaken aan het wegwerken was.

Er was nog één grote zaak die ze moest afhandelen. Haar vader kwam die middag per vliegtuig aan, en ze had afgesproken hem bij de Belage te ontmoeten voor een kopje koffie. Ze zag er al weken erg tegen op en ze had er de hele nacht nachtmerries over gehad. Dit had niets met Jeff of met de bruiloft te maken. Het had met haar te maken, met haar leven, haar herinneringen en haar vrijheid, dat besefte ze heel goed. Ze had vijfentwintig jaar op dit moment gewacht.

Het ergste van wat er in deze dagen gebeurde vond ze nog dat ze temidden van al die voorbereidingen Jeff leek kwijt te raken. Alles ging over hoeden, schoenen, sluiers, video's, foto's, bruidstaarten en bruidsmeisjes. Het had niets te maken met hem en met wat hen bij elkaar had gebracht. Het leek wel of ze eerst door deze doolhof heen moesten om elkaar weer te kunnen vinden, en daar kon ze nauwelijks op wachten.

Ze had die ochtend het huis verlaten voordat hij op was en toen ze hem later belde, was hij alweer vertrokken naar God mag weten waar - hij moest zelf alles voor de bruidsjonkers regelen. Ze hadden samen willen lunchen maar kregen geen contact met elkaar, en nu moest ze een ontmoeting hebben met haar vader, Charles Stanton.

De repetitie zou laat die middag zijn en dan zou ze Jeff zien, en vervolgens zouden ze elkaar vast wel weer kwijtraken bij de dinerrepetitie. Die nacht zou ze terwille van de traditie bij haar ouders slapen, zodat ze hem niet meer voor de bruiloft zou zien, en ze had ook geen eigen huis meer waar ze naartoe kon gaan.

Maar ze verheugde zich erop bij hen te logeren en misschien tot laat in de avond met Sam te kletsen als die langskwam vanuit het gastenhuis.

Maar ondertussen had Allegra werk te doen. Ze moest naar haar vader. Ze had met Sam over haar tegenzin om met hem naar het altaar te lopen gepraat, en Simon had haar een standje gegeven. 'Je doet of het een kidnapping is.'

'Dat is het in dit geval ook,' had Allegra gezegd, en het enige waaraan ze kon denken toen ze naar het hotel ging was dat ze hem moest vertellen dat hij als gast op de bruiloft kwam en niet als haar vader. 'De rol van de vader zal vanavond gespeeld worden door Simon Steinberg, níet door Charles Stanton.' Ze dacht er nog steeds aan toen ze de lobby binnenkwam en bijna tegen hem aanbotste, maar ze herkende hem niet.

Ze excuseerde zich en liep naar de balie, en toen ze daar was, draaide ze zich om en keek. Hij zag er bekend uit, maar zoveel ouder. Hij keek ook naar haar en kwam langzaam naar haar toe.

'Allegra?' vroeg hij behoedzaam, en ze knikte en hield haar adem in. Hij was het. Haar vader.

'Hallo,' was het enige dat ze kon bedenken. Hij stelde voor naar de bar te gaan, maar toen ze gingen zitten bestelde hij een cola, en ze was blij dat te zien. Hij dronk tenminste niet. Dat waren haar ergste herinneringen aan hem: als hij dronken was en haar moeder sloeg.

Ze babbelden een poosje over onbeduidende dingen: Californië, Boston, haar werk, het weer. Hij vroeg niet naar Blaire, en Allegra begreep dat hij waarschijnlijk nog een hoop verbittering voelde ten opzichte van haar. Hij had haar nooit vergeven dat ze hem verlaten had. Ze vertelde hem dat Jeff uit New York kwam en dat zijn grootvaders alle twee arts waren geweest.

'Hoe is hij daaraan ontsnapt?' vroeg Charles Stanton. Hij probeerde haar een beetje te ontdooien, maar vond het niet gemakkelijk. Er stond een muur tussen hen in. Het verbaasde haar hoe oud en broos hij eruitzag. Haar moeder zei dat hij vijfenzeventig moest zijn; ze was zich er nooit van bewust geweest dat hij zoveel ouder was dan haar moeder.

'Hij is schrijver,' zei Allegra over Jeff, en ze vertelde hem over beide boeken, en over zijn film. 'Hij is heel talentvol,' verklaarde ze nog, maar ze kon zich niet concentreren op wat ze zei. Ze wilde alleen maar weten waarom hij haar zo had gehaat, waarom hij haar nooit had opgezocht, nooit had gebeld, niet van haar had gehouden. Ze wilde hem vragen wat er gebeurd was toen haar broer stierf, maar ze kon het niet. Al haar woede zat opgesloten, als olie die geen kant op kan, tenzij iemand er een lucifer bijhoudt en hem laat ontvlammen. En uiteindelijk deed hij dat. Hij vroeg naar haar moeder op een toon die boekdelen sprak, en Allegra zette haar stekels op.

'Waarom klink je op die manier als je naar haar vraagt?' vroeg Allegra, plotseling stomverbaasd over haar eigen vraag. Die was zonder enige waarschuwing uit een donkere uithoek van haar hart te voorschijn gekomen.

'Wat bedoel je?' Hij leek niet op zijn gemak te zijn, en hij nam een slokje van zijn cola. 'Ik voel geen wrok jegens je moeder.'

Hij loog, dat was in zijn ogen te zien. Hij haatte Blaire nog meer dan hij haar had gehaat. Maar in haar geval maakte dat niets meer uit. Met Blaire had hij nog een oude rekening te vereffenen.

'Ja, je voelt wel wrok jegens mijn moeder.' Allegra bleef hem aanstaren. 'Maar dat is te begrijpen, ze heeft je verlaten.'

'Wat weet jij er nou helemaal van?' zei hij, en hij klonk geïrriteerd en nors. 'Het is lang geleden. Je was nog een kind.'

'Ik herinner het me... ik herinner me nog de ruzies... het geschreeuw... de dingen die jullie zeiden...'

'Hoe zou je je dat nog kunnen herinneren?' Hij staarde naar zijn drankje, herinnerde het zich ook. 'Je was nauwelijks meer dan een baby.'

'Ik was vijf. Zes toen we weggingen. Het was vreselijk.' Hij knikte, kon het niet ontkennen, en hij was bang dat ze zich de keren dat hij Blaire geslagen had zou herinneren, en de rest. Hij wist zelf dat hij toen gestoord was. En toen besloot Allegra een duik in het diepe te wagen. Ze wist dat het de enige manier was om weer aan de overkant te komen, en deze keer wist ze dat ze het doen moest. Misschien zag ze hem nooit weer. Het kon weleens haar enige kans zijn zichzelf, en hem, te bevrijden. 'Het ergste,' zei ze, 'was toen Paddy stierf.' Maar toen ze dat zei kromp hij ineen alsof ze hem had geslagen.

'Daar was niets aan te doen,' zei hij kortaf. 'Hij had een vorm van leukemie die niet te genezen was, door niemand. Niet in die dagen. Misschien zelfs nu nog niet,' zei hij triest.

'Ik geloof je,' zei ze zacht, en dat deed ze ook. Haar moeder had haar dat jaren later verteld. Maar ze wist ook dat haar vader vond dat hij hem had moeten redden, en dat hij zichzelf nooit had vergeven dat hij daar niet in was geslaagd. Daarom was hij gaan drinken, en daarom was hij hen kwijtgeraakt. 'Maar ik herinner me hem heel goed... hij was altijd zo lief voor me...'

In sommige opzichten leek hij op Jeff. Hij was zo zachtaardig en hartelijk, en zorgde zo goed voor haar. 'Ik hield heel veel van hem.'

Haar vader sloot zijn ogen, en keek toen een andere kant op. 'Het heeft geen zin daar nu over te praten.' Toen hij dat zei, dacht ze eraan dat hij geen andere kinderen had, en heel even had ze medelijden met hem. Hij was moe en alleen en misschien wel ziek, en hij had niets. Zij had Jeff en haar ouders, Sam, en Scott, en zelfs Jimmy en Matthew. En alles wat Charles Stanton had was wroeging en spookbeelden, een kind dat hij had liefgehad en verloren, en een ander kind dat hij in de steek had gelaten.

'Waarom heb je me nooit willen zien?' vroeg ze zacht. 'Daarna, bedoel ik. Waarom heb je nooit gebeld of mijn brieven beantwoord?'

'Ik was heel erg kwaad op je moeder,' zei hij, ongelukkig dat hij er zoveel jaar later naar werd gevraagd. Maar die uitleg was niet voldoende voor Allegra.

'Je was mijn vader.'

'Ze had me verlaten, en jij ook wat mij betrof, en als ik je niet had losgelaten zou dat te veel pijn veroorzaakt hebben. Ik wist dat ik jullie nooit terug kon winnen. Het was eenvoudiger om het er maar bij te laten en je te vergeten.' Was dat wat hij had gedaan? Had hij haar uit zijn hoofd gezet, haar afgedankt? Haar begraven, net als Paddy? Haar afgesloten? De band die ze hadden doorgesneden?

'Maar waarom?' bleef Allegra aandringen. 'Waarom heb je mijn brieven niet beantwoord, of tenminste met me gepraat? En als ik al met je praatte, was je zo boos, en zo gemeen.' Ze kwam er nu ronduit mee voor de dag, maar ze kon niet anders.

Toen zei hij iets heel merkwaardigs. 'Ik wilde je niet in mijn leven, Allegra. Ik wilde niet dat je van me zou houden. Dat klinkt je misschien vreemd in de oren, maar ik hield ontzettend veel van je, van jullie alle twee, en toen ik jullie kwijtraakte gaf ik het op. Het was alsof ik Patrick opnieuw verloor. Ik wist dat ik niet tegen de afstand of je nieuwe leven hier kon vechten. Binnen een jaar na jullie vertrek had je een stiefvader, drie jaar later een nieuw broertje, en ik wist dat er daarna meer zouden komen. Zij had een nieuw leven, en jij ook. Het zou wreed zijn geweest aan je vast te houden, voor ons allebei. Het was beter voor jou om het maar zo te laten, om de getijden je te laten meevoeren naar je nieuwe bestaan. Op die manier had je niets meer om naar terug te kijken. Je had geen verleden, alleen een toekomst.'

'Maar ik heb het allemaal met me meegedragen,' zei ze bedroefd.

'Ik had jou en Paddy altijd bij me. Ik begreep nooit waarom je niet meer van me hield,' zei ze met tranen in haar ogen. 'Ik moest gewoon weten waarom. Ik heb altijd gedacht dat je me haatte,' zei ze en ze keek hem diep in de ogen op zoek naar een bevestiging.

'Ik heb je nooit gehaat,' zei hij met een droevige glimlach, en hij durfde bijna niet haar vingers aan te raken. 'Maar ik had je niets te bieden toen. Ik was gebroken. Ik heb je moeder een tijdlang gehaat, maar zelfs dat verdween na verloop van tijd. Ik moest met mijn eigen demonen leven.' Toen zuchtte hij en keek haar aan. 'Ik heb een experimentele behandeling op je broer geprobeerd, Allegra. Hij zou toch gestorven zijn, maar ik was ervan overtuigd dat die behandeling hem zou helpen. Dat gebeurde niet - in feite ben ik altijd bang geweest dat ik zijn leven heb verkort, misschien niet veel, maar toch iets. Je moeder zei altijd dat ik hem had gedood.' Hij zag er weer verslagen uit toen hij dat zei.

'Dat heeft ze niet tegen mij gezegd als we erover praatten. Dat heeft ze nooit gezegd.'

'Misschien heeft ze me vergeven,' zei hij mat.

'Dat heeft ze al heel lang geleden gedaan,' zei Allegra zacht. Er waren geen gemakkelijke antwoorden. Het was niet echt te begrijpen waarom hij haar had losgelaten, maar nu wist ze tenminste dat het zijn eigen demonen waren geweest, zijn eigen schuldgevoel, zijn eigen angsten, zijn eigen onvolkomenheid die hem ervan hadden overtuigd dat het de juiste beslissing was.

Hij had haar domweg niets te bieden gehad. Dat was wat dokter Green haar altijd had verteld en wat ze nooit had willen geloven, maar nu had ze het tenminste van hemzelf gehoord.

'Ik hield heel veel van je,' zei hij zacht. Dat waren de woorden waar ze een groot deel van haar leven op had gewacht. 'Ik denk dat ik toen niet wist hoeveel. Ik hou nog steeds van je, daarom ben ik hier. Ik begin te begrijpen dat tijd een luxe is, en dat het soms beter is die op te maken. Soms denk ik aan de dingen die ik tegen je had willen zeggen, aan de keren dat ik je had moeten bellen, zoals op je verjaardag. Ik denk er altijd aan, jouw verjaardag en die van Paddy, en de hare... maar ik heb je nooit gebeld. Ik heb er lang over nagedacht toen je me schreef. Ik was niet van plan te antwoorden. En toen besefte ik dat ik je bruiloft niet wilde missen.' Terwijl hij sprak waren er tranen in zijn ogen gekomen. Dit was belangrijk voor hem, zelfs meer dan hij Allegra kon vertellen.

'Dank je,' zei ze, en er liepen tranen over haar wangen. Ze bedankte hem voor zijn woorden, zijn eerlijkheid, haar vrijheid.

'Ik ben blij dat je gekomen bent,' zei ze en ze kuste zijn hand. Hij glimlachte tegen haar, maar hij durfde er niet verder op in te gaan dan hij al had gedaan. Zoals vroeger zat hij vast aan zijn eigen beperkingen, zoals wij allemaal.

'Ik ben ook blij dat ik gekomen ben,' zei hij zacht, nog steeds van streek door hun gesprek.

Ze namen nog een cola en praatten een poosje over de bruiloft, en ze zei niets over wie haar naar het altaar zou begeleiden. Ze dacht eraan het hem door Delilah te laten vertellen. Maar ze was zo opgelucht over wat hij allemaal gezegd had, dat hij om haar gaf en aan haar dacht, en zelfs haar verjaardag nog wist. Tot op zekere hoogte was het onbelangrijk, hij had haar uiteindelijk toch niet gebeld, maar voor Allegra maakte het een enorm verschil.

Toen ze opstond bood ze aan hem naar de repetitie te brengen. Die werd op dezelfde plek gehouden als de dinerrepetitie, wat handiger was dan weer helemaal terug te gaan naar Bel Air naar de tuin van de familie Steinberg, vooral omdat de tuinlui nog steeds driftig aan het werk waren. De bruiloft was de volgende dag om vijf uur. Ze hadden nog precies drieëntwintig uur om hun werk te voltooien.

Op weg erheen verbaasde hij haar door te bekennen dat hij nerveus was om Blaire weer te zien. Dat kwam haar zo vreemd voor. Haar moeder was al drieëntwintig jaar met Simon getrouwd; deze man had totaal geen deel aan haar leven. Dat had hij echter wel, historisch gezien. Ze waren elf jaar getrouwd geweest en er waren twee kinderen uit dat huwelijk geboren. Ze kon het zich bijna niet voorstellen, hij zag er zo grijs en moe en oud uit. Hij was zo beheerst en gereserveerd en conservatief. Zo heel anders dan de mooie, hartelijke, jeugdige, levendige vrouw die haar moeder was. Ze leek in geen enkel opzicht aan Charles Stanton verwant. En dat was ze nu feitelijk ook niet.

Ze kwamen om stipt zes uur bij de Bistro aan, en de rest van het bruiloftsgezelschap begon ook te arriveren. De predikant en Delilah stonden in een hoek te beraadslagen, serveersters brachten champagne rond, en om precies zeven uur riep Delilah iedereen tot de orde. Allegra's hele familie was er, haar bruidsmeisjes, haar vrienden, de predikant en alle twee haar vaders. Jeffs moeder stond naast hem in een strenge zwarte jurk en strak naar achteren geborsteld haar, en ze zag er buitengewoon ernstig uit. Maar, alles welbeschouwd, eigenlijk ook heel knap, vond Allegra.

Alan was Simon alles over de film in Zwitserland aan het vertellen, en Carmen babbelde met Sam over de baby. Bij wijze van uitzondering had Sam Matthew thuisgelaten bij de babysitter, en ze had al tegen Jimmy gezegd dat ze niet te lang wilde blijven. Het was de eerste keer dat ze de baby had achtergelaten. Maar het was een heerlijk gevoel weer eens uit te zijn, en Jimmy was vol bewondering voor het weelderige figuur van zijn vrouw.

Het was een mooie groep mensen, en de roddelbladen zouden zeer tevreden zijn geweest met de namen die werden genoemd toen de predikant uitlegde wat de procedure precies zou zijn de volgende dag, wie waar zou zijn, wie wat het eerst zou doen. Charles Stanton leek in verwarring te zijn over wat zijn rol was, en Simon zag dat. Hij trok hem onopvallend terzijde, stelde zich voor, gaf hem een hand, en zei tegen hem dat hij een ongebruikelijk voorstel had. Allegra had het begin ervan gehoord, maar ze hadden zich van haar verwijderd en daarom kon ze niet meer horen waar ze het over hadden.

Het was allemaal ineens erg spannend. Het ging gebeuren. Alle stukjes van de puzzel pasten. Het kwam voor elkaar. Haar oudste vriendinnen waren er, en haar familie. En haar vader had zelfs gezegd dat hij van haar hield. Hij was in de war geweest en zwak en verdwaasd in wat hij haar had aangedaan, maar ze was niet door een tekortkoming van haarzelf in de steek gelaten, of misschien zelfs niet door een van hem. Ze had het altijd geweten, en het was haar verteld door deskundigen, maar eindelijk had ze het van haar vader zelf kunnen horen.

Ze had hem aan een paar vrienden voorgesteld toen ze binnenkwamen, en als je je ogen tot spleetjes maakte, kon je een vage gelijkenis zien, maar het was Blaire op wie ze echt leek, en Simon van wie ze hield als een vader. Maar deze man was nog steeds een deel van haar, van haar geschiedenis, haar afkomst, haar verleden en haar toekomst. Hij was het gewoon, net zoals zij een deel was van Matthew.

Ze had haar vader ook aan mevrouw Hamilton voorgesteld, maar nadat de predikant alles had uitgelegd en de groep weer gezellig aan het kletsen was, liep Charles langzaam naar Allegra en haar moeder. Ze stonden met elkaar over de tuin te praten.

'Hallo, Blaire.' Als hij jonger was geweest had hij waarschijnlijk gebloosd. Maar nu stond hij haar alleen aan te staren. Ze zag er zo onveranderd uit, zo jeugdig. Het was voor hem net of de klok werd teruggedraaid. Het waren bitterzoete herinneringen die hem overspoelden, en hij dacht aan de tijd toen Paddy en Allegra kinderen waren. 'Je ziet er erg goed uit,' zei hij zacht. 'Jij ook,' zei ze, niet wetend wat ze anders moest zeggen toen hun ogen elkaar ontmoetten. Ze deelden dezelfde herinneringen, dezelfde pijn, dezelfde desillusies, en er was een tijd geweest dat ze dezelfde vreugde deelden en samen hadden gelachen. Het was moeilijk om die dagen in de herinnering terug te brengen. Alleen de tragedies bleven: Paddy's dood en hun vertrek. Hij was gekomen om een laatste herinnering aan hun album toe te voegen.

'Het was aardig van je om te komen,' zei Blaire, terwijl Allegra wegliep om Tony Jacobson te begroeten, en Jeffs regisseur. Toen ze zich van hen afwendde, zag ze dat Nancy Towers zich vol enthousiasme op haar broer had gestort, en Scott had daar kennelijk niets op tegen. Ze had alweer een beetje te veel gedronken en haar hand bleef maar over zijn dij dwalen. Scotts ogen ontmoetten die van Allegra, en ze knikte.

'Ze lijkt precies op jou,' zei Charles tegen Blaire, terwijl hij naar Allegra keek die lachend door de zaal liep met dansende haren, net als die van Blaire hadden gedaan. Ze was zo lang en jong en gracieus. 'Ik schrok eerst van haar... ik dacht dat jij het was...

We hebben vanmiddag een goed gesprek gehad in het hotel.'

'Dat heeft ze me verteld,' zei Blaire. Ze wilde hem de hand reiken, hem troosten, hem vertellen hoe erg het haar speet na al die jaren. 'Is alles in orde, Charles?' vroeg ze, en ze probeerde er niet aan te denken dat ze hem vroeger, toen ze jong waren, Charlie had genoemd.

'Mijn leven is heel rustig,' zei hij, maar daar leek hij vrede mee te hebben. 'Je hebt een fantastisch gezin,' zei hij, om zich heen kijkend. Het was niet moeilijk hen eruit te pikken. Al haar kinderen leken op haar. En zijn korte gesprek met Simon had hij heel prettig gevonden. Misschien had ze gekregen wat ze verdiende. De pijn die hij haar had bezorgd had ze niet verdiend. Maar hij kon er niets aan doen. Hij hoopte dat ze dat wist. Hij wilde dat hij tegen haar kon zeggen wat hij die middag tegen Allegra had gezegd, maar ze wisten beiden dat dit anders was.

'Ik ben blij dat je er bent, Charles,' zei ze, en hij begreep haar. Zijn ogen stonden vol tranen toen hij haar hand aanraakte en wegliep. Hij kon niet langer bij haar zijn. Het deed gewoon te veel pijn. In plaats daarvan ging hij met Mary Hamilton praten en kwam tot de ontdekking dat ze niet alleen verscheidene gemeenschappelijke vrienden hadden in Boston, maar dat hij haar vader had gekend die een van zijn professoren was geweest aan de medische faculteit. Ze waren in een geanimeerd gesprek gewikkeld toen Blaire hun verzocht plaats te nemen voor het diner.

Er werden die avond diverse toasts uitgebracht, en Jeff en Allegra zaten zowaar naast elkaar, en ze lachten en praatten, temidden van hun vrienden. De volgende avond zouden ze in het Bel Air hotel zijn, en de ochtend daarop vertrokken ze naar Europa. Het was haast niet te geloven dat het ogenblik daar was, de dag was gekomen - bijna. Nog maar twintig uur tot hun huwelijksvoltrekking.

Simon bracht een toast op hen uit, Jeff toastte op haar en Blaire zei dat ze reuze trots was op al haar kinderen. Allegra zag dat Charles Stanton meer dan eens naar haar zat te kijken, maar hij kon het goed vinden met Jeffs moeder, die er een stuk vriendelijker uitzag dan Allegra haar ooit had gezien. Tegen het einde van de avond waren Charles Stanton en mevrouw Hamilton dikke maatjes, en Charles begeleidde haar terug naar het Bel Air toen Allegra hen voor het laatst zag.

'Ik geloof dat mijn ex-vader achter je moeder aanzit.' Ze lachte toen ze tegen Jeff, voor hij terugreed naar Malibu, zei: ik zal je missen vannacht.' Het leek ineens zo'n stompzinnige traditie om de bruid niet te mogen zien voor de bruiloft. Vroeger was het niet de gewoonte dat mensen samenwoonden en dat een nacht vóór de huwelijksreis niet deden, het was toen veel serieuzer dan nu. Dit was niet meer dan een symbolische daad.

'Hoe is het trouwens met hem gegaan vandaag?' vroeg Jeff voorzichtig. Tijdens het diner had hij niet de kans gehad haar daarnaar te vragen.

'Tamelijk goed,' zei ze met een glimlachje. 'Ik denk dat ik een paar antwoorden heb gekregen die ik nodig had. Hij is eigenlijk een beetje zielig. Hij moet wel heel eenzaam zijn.'

'Misschien voelt hij zich daar prettiger bij. Ik kan me je moeder en hem niet samen voorstellen. Er is een verschil van dag en nacht tussen die twee.

'Ja, hè? Godzijdank voor Simon.'

'Ben je er inmiddels uit wie je naar het altaar gaat begeleiden?' Jeff glimlachte tegen haar; hij vond het helemaal niet leuk bij haar weg te gaan.

'Simon zei dat hij het zou regelen en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Godzijdank.' Ze zuchtte van opluchting. Ze had voor het eerst in meer dan twintig jaar vrede gesloten met haar vader, maar ze wilde nog steeds met Simon naar het altaar.

Buitengekomen stapten ze allemaal in verschillende auto's. Sam was al een uur eerder vertrokken met Jimmy, met borsten als bowlingballen, om haar baby te voeden. Allegra bleef Jeff er steeds aan herinneren waar haar koffers voor de huwelijksreis stonden. Ze was bang dat hij ze zou vergeten.

'Vergeet mijn koffers niet,' riep ze hem uit het raampje nog na toen ze wegreden.

'Ik zal het proberen!' riep hij terug, terwijl hij achter Alan en Carmen aanreed, die ook naar Malibu gingen. Ze woonden daar nu het grootste deel van de tijd.

Tien minuten later was ze terug in het huis van haar ouders in Bel Air. Simon en Blaire controleerden nog wat details, en in het gastenhuis scheen volop licht. Allegra wilde er dolgraag heen, maar ze wilde niet storen. Ze had ook dolgraag Scott nog willen zien, maar die was na het diner verdwenen met Nancy, en Allegra had zo'n idee dat hij niet voor de volgende ochtend terug zou zijn.

'Je kunt beter wat slaap zien te krijgen,' zei Blaire, toen Allegra rusteloos door het huis dwaalde.

'Ik ben niet moe,' zei ze. Ze klonk als een klein kind, en haar moeder glimlachte.

'Morgen zul je dat wel zijn.'

Uiteindelijk was er niets meer te doen voor haar, en ze ging naar boven, naar haar oude kamer, kleedde zich uit en kroop in bed. Ze belde Jeff, die net thuis was gekomen, en ze praatten over de gezellige avond die ze hadden gehad, hoe grappig sommige van hun vrienden waren, en hoe opgewonden ze waren over de bruiloft.

'Ik hou zo ontzettend veel van je,' zei hij, en hij meende elk woord. Het was de gelukkigste tijd die hij zich kon herinneren.

'Ik hou ook van jou,' antwoordde ze, en toen ze hadden opgehangen lag ze nog uren aan hem, en aan haar geluk te denken. Ze had precies de man gevonden die ze wilde. En wat nog belangrijker was, hij was de man die ze nodig had. En net zoals ze altijd had gedroomd, deed hij haar in sommige opzichten aan Simon denken.

Ze sliep rustig die nacht, en zonder dromen. Ze had alles geregeld: haar werk, haar leven, haar verleden, haar toekomst, en haar vader.

23

Zaterdag, vijf september, was een stralend zonnige dag in Los Angeles, zonder nevel of smog. Er was een klein briesje en de hemel was helderblauw, en om vijf uur was het nog steeds prachtig, zonnig weer.

Allegra stond in haar slaapkamer. De jurk paste haar perfect, de hoed was sensationeel, en de lange, volle sluier die eroverheen viel maakte dat ze eruitzag als een sprookjesprinses. Haar haar was opgestoken onder haar hoed, en met de kanten rok die aan de voorkant tot haar knieën reikte en aan de achterkant lang was zag ze er ongelooflijk mooi uit. Haar moeder reikte haar het geurige boeket aan dat David Jones voor haar had ontworpen.

'O, mijn god, Allegra...' zei haar moeder terwijl de tranen in haar ogen sprongen. Ze had nog nooit een bruid gezien die zo mooi was als haar dochter. Ze zag er absoluut vorstelijk uit in de jurk die Gianfranco Ferre voor Dior had ontworpen, en toen Simon haar de trap af zag komen, kreeg ook hij tranen in zijn ogen. Hij kon ze niet tegenhouden.

'O, lieverd,' zei hij. Voor geen van beiden bestond er ook maar enige twijfel dat ze zijn dochter was. En hij wist, terwijl hij naar haar keek, dat ze dat geen van beiden ooit zouden vergeten.

Buiten speelde de muziek zachtjes; de gasten wachtten op hen. Delilah fladderde door de zitkamer als een struisvogel die haar kuikens bijeendrijft. De bruidsmeisjes stonden er al, en alles was klaar voor vertrek toen Simon naar Allegra toe kwam.

'Ik heb gisteren iets gedaan, Allie. Ik heb met Charles gepraat. Ik had een idee... Nu moet je niet kwaad op me worden,' zei hij, en ze begon nerveus te worden. 'Het is een soort van compromis,' fluisterde hij in haar oor. Ze dacht even na en glimlachte toen tegen hem en knikte. Op dat moment verscheen Charles Stanton in zijn jacquet en streepjesbroek. Hij zag er zeer gedistingeerd en een beetje stijfjes uit, maar Simon was zo adembenemend als een filmster.

'Goed, dames, laten we rustig gaan,' zei Delilah, waarbij ze deed alsof ze rustig in haar handen klapte, en ineens begon Allegra te giechelen. Het was allemaal zo'n dwaas gedoe. Ze hadden hier maanden aan besteed en het was allemaal één grote show met massa's bespottelijke details. 'Rustig en langzaam!... Rustig en langzaam!' fluisterde Delilah en deed hun de plechtige pas voor.

Nancy, die een onvergetelijke nacht met Scott had gehad in haar kamer in het Bel Air, ging eerst, en daarna kwam Jess, die er buitengewoon ladylike uitzag in haar beige jurk en beige organza hoed. Ze gaf Allegra een knipoog vlak voor ze de tuin inliep, en de bruid lachte oneerbiedig. Het was de gelukkigste dag van haar leven, en over tien minuten zou ze getrouwd zijn met Jeff... voor altijd.

Carmen was de volgende in de rij. Ze hadden haar met opzet als derde geplaatst zodat ze de show niet zou stelen, maar zelfs met haar toegenomen omvang was het moeilijk voor haar dat niet te doen. Ze had het soort uiterlijk dat mensen de adem benam, en er was een hoop gefluister toen ze over het pad naar het met bloemen versierde altaar gleed. Toen kwam Sam, zo jong, zo puur, zo mooi met haar lange, sierlijke gestalte die zo op die van Blaire en Allegra leek. Jimmy was bruidsjonker en hij stond al bij het altaar met de anderen op haar te wachten.

Toen was er een lange pauze waarin iedereen op de bruid wachtte. En toen ze kwam, was ze in alle opzichten zo mooi als iedereen gehoopt had. Ze liep aan haar vaders arm, met afgemeten stappen, en met neergeslagen ogen onder de sluier, en ze voelde dat hij beefde. Hij was op precies het goede moment in haar leven teruggekomen, het moment waarop zij hem zou verlaten, en niet verlaten zou worden. En deze keer zouden ze elk hun eigen weg vervolgen, maar niet in de steek zijn gelaten.

Toen ze halverwege het pad waren bleef Charles Stanton staan, draaide zich naar haar om en keek haar glimlachend aan. Hij bracht haar hand aan zijn lippen en kuste hem terwijl hij haar zijn zegen gaf.

'Veel geluk, mijn kind... ik hou van je,' fluisterde hij, en ze keek hem vol verbazing aan. Hij had het gezegd. Hij stapte opzij en Simon nam zijn plaats in, schoof haar hand in zijn arm en leidde haar naar het altaar, net zoals hij haar door het leven had geleid. Ze hadden haar begeleid zoals ze dat in haar bijna dertig jaar hadden gedaan, Charles in de allereerste jaren, en Simon daarna. En toen, terwijl hij haar stevig vasthield, keek Simon naar zijn eerste kind, het kleine meisje dat Blaire hem had gebracht, en dat zo'n behoefte had gehad aan liefde en zo bang was geweest. 'Ik hou van je,' zei hij door zijn tranen heen, en ze ging op haar tenen staan om hem te kussen. En toen verliet ze hem, zoals ze alle anderen had verlaten, ze liet hen in de steek op dezelfde manier als ze eerder van hen had gehouden, en nam een nieuwe rol op zich als Jeffs vrouw. Toen Simon naast Blaire ging zitten, richtte Allegra wijd open ogen vol vertrouwen en liefde op haar man. Ze was van ver gekomen voor hem, en samen zouden ze verder gaan. Ze hadden alle twee lang op elkaar gewacht.

'Je bent zo mooi,' fluisterde Jeff, en ze kneep in zijn hand.

'Ik hou zoveel van je,' fluisterde ze terug. Hij keek op haar neer, ze was zo trots, zo jong, zo vol verwachting, en de mensen die van haar hielden huilden en wensten haar een vredige toekomst. Ze legden de gelofte van liefde en trouw af, beloofden van alle anderen af te zien, en toen kon Jeff haar eindelijk heel lang kussen, terwijl de verzamelde gasten applaudisseerden.

De predikant verklaarde hen man en vrouw, en ze haastten zich hand in hand over het pad terwijl de gasten rozenblaadjes naar hen gooiden. Het was een gelukkig moment, een gelukkige dag; het was het hoogtepunt van een mensenleven.

De gasten zwoeren dat ze de mooiste bruid was die ze ooit hadden gezien. Allegra en Jeff begroetten iedereen, en toen begon Peter Duchin 'Fascination' voor hen te spelen en gingen ze de dansvloer op voor de Engelse wals. Iedereen stond in verrukte bewondering te kijken. Daarna danste Allegra plichtsgetrouw met Charles, die kennelijk overmand was door emoties, en toen met Simon, die haar moeiteloos over de dansvloer leidde en haar, net als altijd, aan het lachen maakte over alle absurditeiten en het hele gedoe van haar bruiloft. Zijn armen raakten haar nauwelijks aan, maar zijn hart had het hare al lang geleden omhelsd. Na haar vader danste ze met Alan, en toen met haar broer, haar nieuwe zwager, toen met Tony en Art en hun vrienden, en toen weer met Jeff. Ze danste urenlang, en ten slotte was er het diner. Ze danste nog even, bedankte haar moeder en Simon voor de fantastische bruiloft, en ze zei tegen hen dat ze al die tijd gelijk hadden gehad. Er waren tweehonderdvijftig gasten en het was perfect. Zelfs Mary Hamilton scheen zich te amuseren. Charles Stanton was de hele avond niet van haar zijde geweken. Toen Allegra zich ten slotte ging omkleden in een witzijden pakje van Valentino, danste Simon langzaam met Blaire, genietend van de laatste momenten van de bruiloft. Jimmy en Sam dansten dicht bij hen, en toen Blaire naar hen keek voelde ze zich plotselinge vreselijk en ze keek op naar Simon.

'Besef je wel dat dat arme kind in anderhalve maand tijd getrouwd is en een baby heeft gekregen en dat ze niet eens een bruiloft heeft gehad? Misschien moeten we iets voor ze doen als de keuken weer in orde is,' zei Blaire peinzend. Het leek ineens allemaal zo simpel, maar hij lachte en schudde zijn hoofd.

'Waag het niet. Dan geef ik ze liever een cheque en stuur ze op huwelijksreis. Waag het niet om nog een bruiloft te organiseren,' zei hij vastberaden. Hij keek naar zijn jongste kind dat er zo gelukkig uitzag in de armen van haar man, en toen naar zijn vrouw. Sam zag er nog steeds zo onschuldig en zo vol vertrouwen uit. 'Tenzij ze het echt graag wil. Misschien moet je het haar vragen...' Hij wilde haar beslist niet een bruiloft door de neus boren na alles wat ze had doorgemaakt.

'We zouden met Kerstmis iets voor haar kunnen doen... of volgend voorjaar...' Blaire was alweer plannen aan het maken: met de kerst een feest voor Sam... opnieuw hun gelofte afleggen... kleine kerstboompjes in de hele tuin... een tent... een andere band dan die van Peter, iets wat de jongelui leuk vonden...

'Stop,' zei Simon en hij lachte om haar. 'Waarom trouwen wij niet opnieuw? Dat zou echt leuk zijn.' En in hun geval misschien toepasselijk. Sinds de geboorte van Matthew was hun huwelijk weer opgebloeid. 'Ik hou van je, malle meid die je bent... Stop vijf minuten met het plannen van Sams bruiloft. Ik wil je alleen zeggen dat ik je geweldig vind.'

'Dat vind ik jou ook. Ik vond het een geniale vondst van je om Allegra het eerste deel van het pad naar het altaar met Charles te laten afleggen. Zo was iedereen tevreden, en in sommige opzichten was het ook heel symbolisch...'

'Dat krijg je als je veertig jaar met acteurs werkt... compromissen en creativiteit. Het werkt altijd.'

'Daar zal ik aan denken als ik volgende week met je kom werken,' plaagde ze, terwijl ze dansten op 'New York, New York'.

Toen verscheen Allegra in haar witte Valentinopakje. Ze stond op het podium bij de band, ging met haar rug naar de gasten staan en gooide haar boeket hoog door de lucht naar achteren. Het belandde in de armen van Jess, die haar hoofd schudde en het wegsmeet alsof het een handgranaat was die op het punt van exploderen staat, en deze keer ving Samantha het op. Sam en haar zus lachten erom, en toen Allegra haar een afscheidskus gaf, fluisterde ze haar toe dat hun moeder haar een bruiloft wilde geven met Kerstmis.

'O, nee,' piepte Sam, als een kind dat spinazie op haar bord krijgt. 'Ik kan niet... Jimmy zou me vermoorden... ik zou het besterven...' Ze meende het oprecht. Allegra's bruiloft was prachtig geweest, maar naar Sams oordeel, veel te veel gedoe.

'Zeg het tegen mam,' zei Allegra, en ze wuifde naar iedereen toen ze in de auto stapten om naar het hotel te gaan. Het was een perfecte bruiloft geweest.

Blaire en Simon keken haar na. Ze had hen gekust en bedankt, en Jeff had hen ook bedankt. Over drie weken zouden ze terugkomen uit Europa, en terwijl ze wegreden trok Jimmy Sam op de dansvloer om met hem te dansen, Scott verdween naar zijn kamer met Nancy, en Simon trok zijn vrouw teder in zijn armen en kuste haar.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23