De belofte
Author: Danielle Steel
Date: 2013-05-29T07:00:00+00:00
Description: En toen hij zich omdraaide om zijn moeder aan te kijken, zag zij iets in zijn gezicht dat ze nooit eerder had gezien. Het leek alsof hij iets van zichzelf was kwijtgeraakt. Alsof een deel van hem was weggevloeid en gestorven. Nancy McAllister en Michael Hillyard - beiden jong en getalenteerd - zijn onafscheidelijk en vastbesloten te trouwen. Ondanks dat Michaels schatrijke moeder niet nalaat het voorgenomen huwelijk af te keuren. Vlak voor hun huwelijk raken Michael en Nancy betrokken bij een verschrikkelijk auto-ongeluk. Na de revalidatie beginnen beiden gedesillusioneerd een nieuw leven, Nan

Inhoud

En toen hij zich omdraaide om zijn moeder aan te kijken, zag zij iets in zijn gezicht dat ze nooit eerder had gezien. Het leek alsof hij iets van zichzelf was kwijtgeraakt. Alsof een deel van hem was weggevloeid en gestorven.

Nancy McAllister en Michael Hillyard - beiden jong en getalenteerd - zijn onafscheidelijk en vastbesloten te trouwen. Ondanks dat Michaels schatrijke moeder niet nalaat het voorgenomen huwelijk af te keuren.

Vlak voor hun huwelijk raken Michael en Nancy betrokken bij een verschrikkelijk auto-ongeluk. Na de revalidatie beginnen beiden gedesillusioneerd een nieuw leven, Nancy in Californië en Michael in New York.

Zullen hun wegen elkaar ooit weer kruisen...

Voor Nicholas

Met al mijn liefde

1

De vroege ochtendzon stroomde over hun ruggen terwijl ze hun fietsen losmaakten, die voor Eliot House op de campus van Harvard stonden. Ze hielden er een ogenblik mee op om elkaar glimlachend aan te kijken. Het was mei, en ze waren jong. Haar korte haar glansde in de zon, en toen haar ogen die van hem vonden, begon ze te lachen.

'Nou, doctor in de architectuur, hoe voel je je?'

'Vraag me dat over twee weken als ik mijn diploma krijg.' Glimlachend schudde hij een blonde lok van zijn voorhoofd.

'Je diploma interesseert me niets, ik bedoelde na gisteravond.' Ze lachte weer en hij gaf haar een snelle tik op haar achterste.

'Grappenmaker. Hoe voel jíj je dan, miss McAllister? Kun je nog wel lopen?' Ze stapten op hun fietsen, en zij keek hem uitdagend aan.

'En jij dan?' En weg was ze; ze reed voor hem uit op de mooie kleine fiets die hij een paar maanden eerder voor haar had gekocht voor haar verjaardag. Hij was verliefd op haar. Hij was altijd verliefd op haar geweest. Hij droomde al zijn hele leven van haar. En hij kende haar twee jaar.

Voor die tijd had hij zich eenzaam gevoeld op Harvard en dat was zo gebleven tot anderhalf jaar na zijn propedeuse. Hij wilde niet wat de anderen wilde. Hij wilde Radcliffe of Vassar of Wellesley niet in zijn bed hebben. Voor zijn propedeuse had hij te veel van die meisjes gekend, en voor Michael ontbrak er steeds wel iets aan. Hij wilde iets meer. Karakter, substantie, ziel. Hij had de zomer ervoor dat probleem heel keurig voor zichzelf opgelost door een affaire met een van de vriendinnen van zijn moeder te beginnen. Niet dat zijn moeder ervan wist. Maar het was leuk geweest. Ze was een heel aantrekkelijke vrouw van achter in de dertig, jaren jonger dan zijn moeder natuurlijk, en ze was redactrice bij Vogue. Maar dat was voornamelijk voor de lol geweest. Voor allebei. Nancy was anders.

Hij had het geweten vanaf het moment dat hij haar zag in de galerie in Boston waar haar schilderijen werden geëxposeerd. Er zat een beangstigende eenzaamheid in haar landschappen, een verlaten tederheid aan de mensfiguren die hem vervulden van medelijden en waardoor hij hen en de kunstenares die hen schilderde wilde leren kennen. Die dag had ze daar gezeten met een rode baret op en in een oude jas van wasberenbont, haar zachte huid nog gloeiend van haar wandeling naar de galerie in Charles Street, haar ogen glanzend en haar gezicht levendig. Hij had nooit eerder een vrouw zo graag willen hebben als hij haar wilde hebben. Hij had twee schilderijen van haar gekocht en haar mee uit eten. gevraagd naar Lockober's. Maar de rest had langer geduurd. Nancy McAllister gaf niet zo snel haar lichaam of haar hart. Ze was te lang alleen geweest om zichzelf zomaar te geven. Op haar negentiende wist ze heel erg goed wat pijn betekende. De pijn van het alleen zijn. De pijn van het in de steek gelaten worden. Die pijn voelde ze al sinds ze als kind in een weeshuis was geplaatst. Ze wist niet meer precies op welke dag haar moeder haar daar had achtergelaten kort voordat ze overleed. Maar ze herinnerde zich wel de kilte van de gangen. De geuren van vreemde mensen. De geluiden 's ochtends als ze in bed lag en vocht tegen haar tranen. Ze zou zich die dingen de rest van haar leven herinneren. Heel lang had ze gedacht dat niets die leegte in haar zou kunnen opvullen. Maar nu had ze Michael.

Hun relatie was niet altijd gemakkelijk, maar het was een sterke band, stoelend op liefde en respect; ze hadden haar en zijn wereld in elkaar over laten vloeien en iets gekregen dat prachtig en uniek was. En Michael was ook geen idioot. Hij kende de gevaren van verliefd worden op iemand die 'anders' was, zoals zijn moeder het noemde als ze de kans kreeg. Maar er was niets 'anders' aan Nancy. Het enige aan haar dat anders was, was dat ze schilderde en niet gewoon studeerde. Ze was niet meer op zoek, ze was al wat ze wilde zijn. En anders dan de andere vrouwen die hij kende, was ze geen kandidaten aan het keuren, omdat ze de man van wie ze hield al had gekozen. In die twee jaar had hij haar nooit teleurgesteld. Ze wist zeker dat hij het nooit zou doen, daarvoor kenden ze elkaar te goed. Wat zou ze nog niet kunnen weten? Ze wist alles al. De krankzinnige dingen, de dwaze geheimen, de kinderlijke dromen, de wanhopige angsten. En door hem was ze zijn familie gaan respecteren. Zelfs zijn moeder.

Michael was opgegroeid in een traditie en sinds zijn vroegste jeugd erop voorbereid een troon te erven. Hij nam het niet lichtvaardig en maakte er zelfs geen grappen over. Soms maakte het hem echt bang. Zou hij beantwoorden aan wat er van hem verwacht werd? Maar Nancy wist dat hij het zou doen. Zijn grootvader, Richard Cotter, was architect geweest en zijn vader ook. Michaels grootvader had een imperium gevestigd. Maar door de samensmelting van het bureau van Cotter met het fortuin van Hillyard, door het huwelijk van Michaels ouders, hadden ze het huidige Cotter-Hillyard gecreëerd. Richard Cotter had geweten hoe hij geld moest maken, maar door het geld van Hillyard -oud geld - kwamen er de rituelen en tradities van macht bij. Soms was het een zware mantel om te dragen, maar niet een waar Michael een hekel aan had. En Nancy respecteerde het ook. Ze wist dat Michael op een dag aan het roer van Cotter-Hillyard zou staan. In het begin hadden ze er onophoudelijk over gepraat en later weer, toen ze beseften hoe serieus hun relatie eigenlijk was. Maar Michael wist dat hij een vrouw had gevonden die ermee om kon gaan, zowel met de familieverantwoordelijkheden als met de verplichtingen van de zaak. Het weeshuis had Nancy op geen enkele manier voorbereid op de rol die ze, zoals Michael wist, ooit zou vervullen, maar het fundament scheen in haar ziel gelegd te zijn.

Terwijl ze voor hem uit fietste, keek hij naar haar met een bijna ondraaglijke trots; ze was zo zelfverzekerd, zo sterk, die lenige benen die zo vaardig bewogen, haar kin die ze zo af en toe over haar schouder stak om naar hem te kijken en te lachen. Hij wilde naar voren racen en haar van haar fiets trekken en... daar... op het gras... zoals ze gisteravond hadden gedaan... zoals... Hij zette de gedachte uit zijn hoofd en sprintte achter haar aan. 'Hé, wacht op me, kleine malloot!' Hij was binnen een paar ogenblikken naast haar, en terwijl ze, langzamer nu, naast elkaar verder fietsten stak hij zijn hand naar haar uit. 'Je ziet er vandaag prachtig uit, Nancy.' Zijn stem was een liefkozing in de lentewind, en om hen heen was de wereld fris en groen. 'Weet je hoeveel ik van je hou?'

'O, misschien half zoveel als ik van jou, meneer Hillyard?'

'Zie je wel dat je niets weet, Nancy Fancy.' Ze lachte, zoals altijd om de bijnaam. Michael maakte haar altijd gelukkig. Hij deed heerlijke dingen. Dat vond ze al sinds het moment dat hij de galerie binnen kwam lopen en dreigde al zijn kleren uit te trekken als ze hem niet haar hele collectie schilderijen verkocht. 'Ik hou toevallig minstens zeven keer zoveel van jou als jij van mij.'

'O, nee.' Ze grijnsde naar hem, stak haar neus in de lucht en fietste weer van hem weg. 'Ik hou meer van jou, Michael.'

'Hoe weet je dat?' Hij had moeite haar weer in te halen.

'Dat weet ik van de kerstman.' En weer racete ze van hem vandaan, en deze keer liet hij haar gaan over het smalle pad. Ze waren in een feeststemming, en hij vond het heerlijk om naar haar te kijken. De slanke vorm van haar heupen in een spijkerbroek, het smalle middel, de sierlijke schouders met de rode trui er losjes omheen, en die heerlijke beweging van haar donkere haar. Hij zou wel jaren naar haar kunnen kijken. En eigenlijk was hij dat ook van plan. Wat hem eraan deed denken... hij was de hele ochtend al van plan geweest er met haar over te praten. Hij overbrugde weer de kloof tussen hen en tikte haar zacht op haar schouder.

'Neem me niet kwalijk, mevrouw Hillyard.' Ze schrok een beetje van de woorden en glimlachte verlegen naar hem terwijl de zon over haar gezicht speelde. Hij zag kleine sproeten op de crèmekleurige huid, als goudstof dat elven daar achtergelaten hadden. 'Ik zei... mevrouw Hillyard...' Hij zei de woorden nadrukkelijk en met een oneindig plezier. Hij had twee jaar gewacht.

'Overhaast je de dingen niet een beetje, Michael?' Ze klonk aarzelend, bijna bang. Hij had nog niet met Marion gesproken. Ondanks wat hij en Nancy onderling hadden beloofd.

'Ik denk niet dat ik ook maar iets overhaast. En ik was van plan dat over twee weken te doen. Direct na het uitreiken van het diploma.' Ze hadden al lang geleden afgesproken de trouwerij klein te houden. Nancy had geen familie, en Michael wilde het moment samen met Nancy delen, en niet met duizenden gasten of een legertje Societyfotografen. 'Eigenlijk was ik van plan vanavond naar New York te gaan en er met Marion over te praten.'

'Vanavond?' Er klonk angst in het woord, en ze liet de fiets langzaam tot stilstand komen. Hij knikte, en zij verzonk in gedachten, terwijl ze uitkeek over de weelderige heuvels om hen heen. 'Wat denk je dat ze zal zeggen?' Ze was bang om hem aan te kijken. Bang om het te horen.

'Ja, natuurlijk. Maak je je er echt zorgen om?' Maar het was een stomme vraag. Er was voldoende reden om zich zorgen te maken. Marion was geen bloemenmeisje. Ze was Michaels moeder en ze had alle zachtheid van een legertank. Ze was een vrouw met macht, vastbesloten, van gewapend beton. Ze had sinds de dood van haar vader de familiezaak geleid en weer, met hernieuwde vastberadenheid, na de dood van haar man. Niets hield Marion Hillyard tegen. Niets. Zeker geen nietszeggend meisje, of haar enige zoon. Als zij niet wilde dat ze trouwden, zou ze zich door niets laten overhalen om die toestemming te geven waar Michael zo zeker van was. En Nancy wist precies wat Marion Hillyard van haar vond.

Marion had nooit een geheim gemaakt van haar gevoelens, of in ieder geval niet vanaf het moment dat ze besloot dat Michaels 'avontuurtje' met 'dat schilderesje' weleens serieus kon zijn. Ze had Michael naar New York geroepen en had eerst gefleemd, hem gepaaid en geprobeerd hem over te halen, waarna ze had geschreeuwd, gedreigd en gechanteerd. En daarna had ze het van zich afgezet, of leek dat gedaan te hebben. Michael had het als een bemoedigend teken gezien, maar Nancy had zo haar twijfels. Ze had het gevoel dat Marion wist wat ze deed; voorlopig had ze duidelijk besloten 'de situatie' te negeren. Er volgden geen uitnodigingen meer, er werden geen beschuldigingen meer geuit, en excuses tegenover Michael over dingen die in het verleden waren gezegd kwamen er niet, maar er waren ook geen nieuwe problemen ontstaan. Voor haar bestond Nancy gewoon niet. En vreemd genoeg merkte Nancy steeds weer hoe pijnlijk ze dat vond. Omdat ze zelf geen familie had, had ze altijd vreemde dromen over Marion gehad. Dat ze vrienden konden worden, dat Marion haar aardig zou vinden, dat zij en Marion zouden gaan winkelen voor Michael... dat Marion... de moeder zou zijn die ze nooit had gekend. Maar Marion paste niet zo goed in die rol. In twee jaar had Nancy ruimschoots de kans gehad dat te begrijpen. Alleen Michael hield zich koppig vast aan het idee dat zijn moeder zou veranderen, dat zij, als Marion eenmaal het onvermijdelijke had geaccepteerd, echte vriendinnen zouden worden. Maar Nancy was er nooit zo zeker van. Ze had zelfs Michael gedwongen te praten over de mogelijkheid dat Marion haar nooit zou accepteren, het nooit eens zou zijn met hun huwelijk. Wat dan?... 'Dan springen we in een auto en rijden naar het eerste het beste kantongerecht. We zijn allebei oud genoeg, weet je.' Nancy had moeten lachen om de eenvoud van zijn oplossing. Ze wist dat het nooit zo makkelijk zou worden. Maar wat maakte het uit? Na twee jaar samenzijn voelden ze zich toch al getrouwd.

Ze bleven een tijdje zwijgend naar het uitzicht kijken, en toen pakte Michael Nancy's hand. 'Ik hou van je, schat.'

'Ik hou ook van jou.' Ze keek hem bezorgd aan, en hij sloot haar ogen met een kus. Maar niets kon de vragen die ze allebei hadden, ongedaan maken. Niets, behalve het gesprek met Marion. Nancy liet haar fiets vallen en stapte langzaam in Michaels armen. 'Ik wou dat het makkelijker was, Michael.'

'Dat wordt het ook. Je zult het zien. Kom op. Gaan we nog fietsen, of blijven we hier de hele dag staan?' Hij gaf haar weer een tik op haar achterste, en ze lachte toen hij haar fiets voor haar oppakte. Even later waren ze weer aan het fietsen, lachend en spelend en zingend, en deden ze alsof Marion niet bestond. Maar ze bestond wel. Dat zou ze altijd doen. Marion was eerder een instituut dan een vrouw. Marion was eeuwig. In ieder geval in Michaels leven. En nu ook in dat van Nancy.

De zon klom hoger in de lucht terwijl zij door het landschap reden, afwisselend achter of naast elkaar, soms elkaar luidruchtig plagend en dan weer zwijgend en in gedachten verzonken. Het was bijna twaalf uur toen ze Revere Beach bereikten en een bekend gezicht op hen af zagen komen fietsen. Het was Ben Avery met een nieuw meisje naast zich. Weer een langbenige blondine. Ze zagen er allemaal uit als koninginnen van het bal en de meesten waren het ook.

'Hé, hallo beidjes. Gaan jullie naar de kermis?' Ben keek hen grijnzend aan en introduceerde vervolgens met een vaag gebaar Jeannette. Ze stelden zich aan elkaar voor, en Nancy schermde haar ogen af om naar de kermis verderop te kijken. Het was nog een behoorlijk eind weg.

'Is het de moeite waard om erheen te gaan?'

'Zeker wel. We hebben een roze hond gewonnen' - hij wees naar het lelijke kleine beest in Jeannettes mandje - 'en een groene schildpad, maar die zijn we op de een of andere manier kwijtgeraakt, en twee blikken bier. Bovendien hebben ze maïskolven en die zijn verrukkelijk.'

'Je hebt me helemaal overtuigd.' Michael keek naar Nancy en lachte. 'Zullen we gaan?'

'Natuurlijk. Gaan jullie al terug?' Maar het was overduidelijk. Ben had een herkenbare glans in zijn ogen, en Jeannette leek hetzelfde te voelen. Nancy glimlachte bij zichzelf terwijl ze naar hen keek.

'Ja, we zijn al sinds zes uur vanochtend bezig. Ik ben uitgeput. Wat doen jullie trouwens vanavond met eten? Komen jullie pizza eten?' Bens kamer was maar een paar deuren van die van Michael vandaan.

'Wat doen we met het eten vanavond, señor?' Nancy keek Michael met een brede grijns aan, maar hij schudde zijn hoofd.

'Ik heb vanavond nog wat te doen. Misschien een andere keer.' Het was een snelle herinnering aan het bezoek aan Marion.

'Goed. Tot gauw.' Ben en Jeannette wuifden en waren weg, terwijl Nancy Michael aanstaarde.

'Ga je echt vanavond naar haar toe?'

'Ja. En hou op met je zorgen te maken. Alles komt helemaal goed. Tussen haakjes, mijn moeder zegt dat hij de baan heeft gekregen.'

'Ben?' Nancy keek hem vragend aan terwijl ze naar de kermis begonnen te fietsen.

'Ja. We beginnen op hetzelfde moment. Verschillende afdelingen, maar we beginnen op dezelfde dag.' Mike leek blij. Hij kende Ben al sinds de lagere school en ze waren als broers.

'Weet Ben het al?'

Michael schudde zijn hoofd met een heimelijk lachje. 'Ik wil dat hij het officieel te horen krijgt. Ik wil het niet voor hem bederven.'

Nancy beantwoordde zijn glimlach. 'Je bent een lieve man en ik hou van je, Hillyard.'

'Dank je wel, mevrouw H.'

'Hou ermee op, Michael.' Ze wilde de naam zo hevig dat niemand er onvoorzichtig mee om mocht gaan, ook Michael niet.

'Ik hou er niet mee op. En je kunt er maar beter aan wennen.' Hij keek plotseling ernstig.

'Doe ik. Als het zover is. Maar tot die tijd is miss McAllister goed genoeg.'

'Voor nog twee weken, om precies te zijn. Kom mee, kijken wie het hardst fietst.'

Ze schoten naast elkaar weg, puffend en lachend, en Michael bereikte de ingang naar het pretpark ruim dertig seconden voor haar. Maar ze zagen er allebei bruin, gezond en zorgeloos uit.

'Goed, meneer, wat eerst?' Maar ze had het al geraden en ze had gelijk.

'Maïs natuurlijk. Moest je dat nog vragen?'

'Niet echt.' Ze zetten hun fietsen naast een boom, wetend dat in die slaperige buurt niemand ze zou stelen, en ze liepen arm in arm weg. Tien minuten later stonden ze tevreden de van boter druipende maïs te eten, waarna ze hotdogs weg schrokten en ijskoud bier dronken. Nancy besloot dit alles met een enorme suikerspin.

'Hoe kun je dat spul eten?'

'Makkelijk. Het is verrukkelijk.' Haar woorden klonken vervormd door het kleverige roze spul, maar haar gezicht stond opgetogen als dat van een kind van vijf. 'Heb ik je onlangs nog verteld hoe mooi je bent?' Ze keek hem grijnzend aan, haar gezicht vol roze suiker. Hij haalde een zakdoek te voorschijn en veegde haar kin af. 'Als je je een beetje fatsoeneert, kunnen we een foto laten maken.'

'Ja? Waar?' Toen ze weer een hap nam van de roze wolk, verdween haar neus weer.

'Je bent onmogelijk. Hier.' Hij wees naar een hokje waar ze hun hoofd door een rond gat moesten steken en foto's konden laten maken boven een buitenissig kostuum. Ze liepen erheen en kozen Rhett Butler en Scarlett O'Hara. En vreemd genoeg zagen ze er op de foto niet eens dwaas uit. Nancy was beeldschoon boven het nauwgezet geschilderde kostuum. De tere schoonheid van haar gezicht en de perfecte gelaatstrekken waren prachtig in harmonie met het uiterst vrouwelijke kostuum van de Zuidelijke belle. En Michael zag eruit als een jonge losbol. De fotograaf gaf hun de foto en nam zijn dollar in ontvangst.

'Eigenlijk moet ik hem houden, jullie zien er zo goed uit.'

'Bedankt.' Nancy voelde zich geroerd door het compliment, maar Michael lachte alleen maar. Hij was altijd zo verrekte trots op haar. Nog maar twee weken en... maar het heftige rukken aan zijn mouw door Nancy haalde hem weg uit zijn dagdromen. 'Kijk, daar!

Ring werpen!' Ze had dat al als klein meisje altijd op een kermis willen doen, maar de nonnen van het weeshuis hadden steeds gezegd dat het te duur was. 'Doen we het?'

'Maar natuurlijk, schat.' Hij maakte een kleine buiging, bood haar zijn arm en probeerde naar de kermistent te wandelen, maar Nancy was veel te opgewonden om te wandelen. Ze huppelde bijna als een kind, en hij raakte opgetogen door haar opwinding.

'Doen we het nu?'

'Natuurlijk, lieveling.' Hij legde een dollar neer, en de man achter de toonbank gaf haar vier keer de normale hoeveelheid ringen. De meeste klanten betaalden maar een kwartje. Maar zij had geen ervaring met het spel en al haar worpen gingen ver naast. Michael keek geamuseerd toe. 'Welke prijs wil je precies hebben?'

'De kralen.' Haar ogen glansden als die van een kind en haar woorden klonken nauwelijks luider dan een fluistering. 'Ik heb nog nooit een mooie kralenketting gehad.' Het was het enige dat ze altijd had willen hebben als kind. Iets dat helder gekleurd was, glansde en niets waard was.

'Een kinderhand is gauw gevuld, lief. Weet je zeker dat je de roze hond niet wilt hebben?' Het was er net zo een als Jeannette in haar mandje had gehad. Nancy schudde vastbesloten haar hoofd.

'De kralen.'

'Uw wens is mij een bevel.' En hij gooide alle drie ringen precies om het doel. Met een glimlach gaf de man achter de toonbank hem de kralen, en Michael deed die snel om Nancy's hals. 'Voilà, mademoiselle. Helemaal van jou. Denk je niet dat we ze moeten verzekeren?'

'Wil je geen grappen maken over mijn kralen? Ik vind ze prachtig.' Ze raakte ze zacht aan, verrukt te weten dat ze glinsterend om haar hals hingen.

'Ik vind jou prachtig. Nog iets wat je hartje begeert?'

Ze grinnikte tegen hem. 'Nog een suikerspin.'

Hij kocht weer een suikerspin voor haar, en ze begonnen langzaam terug te lopen naar hun fietsen. 'Moe?'

'Niet echt.'

'Wil je nog een eindje verder? Verderop is een prachtig plekje. We kunnen daar een tijdje gaan zitten en naar de branding kijken.'

'Het klinkt perfect.'

Ze reden verder, maar deze keer rustiger. De kermisstemming was verdwenen, en ze waren allebei verzonken in hun eigen gedachten, voornamelijk over elkaar. Michael begon te wensen dat ze weer in bed lagen, en Nancy zou het niet met hem oneens zijn geweest. Ze kwamen in de buurt van Nahant toen ze de plek zag die hij in gedachten had, aan de punt van een landtong onder een mooie oude boom, en ze was blij dat ze dit laatste stukje van hun uitstapje hadden gedaan.

'O, Michael, het is prachtig.'

'Ja, hè?' Ze gingen zitten op een zacht stukje gras, net voor de smalle strook zand, en in de verte zagen ze lange, gladde golven breken op een rif dat net onder water lag. 'Ik heb je hier altijd al heen willen brengen.'

'Ik ben blij dat je het hebt gedaan.' Ze bleven zwijgend hand in hand zitten tot Nancy plotseling opstond.

'Wat is er aan de hand?'

'Ik moet iets doen.'

'Daar, achter de struiken.'

'Nee, viezerik. Dat niet.' Ze rende al naar een plek op het strand, en langzaam volgde hij haar. Hij vroeg zich af wat ze van plan was. Ze bleef staan bij een grote kei en probeerde die in alle ernst weg te duwen, maar het lukte haar niet.

'Hé, malloot, laat me je helpen. Wat wil je ermee?' Hij begreep er niets van.

'Ik wil hem gewoon even weg hebben... zo.' De kei was in beweging gekomen door Michaels inspanningen en rolde weg van een vochtige holte in het zand. Snel deed ze de helderblauwe kralen af. Ze hield ze een ogenblik met gesloten ogen in haar hand en liet ze toen in het zand onder de rots vallen. 'Goed, rol maar terug.'

'Boven op de kralen?'

Ze knikte, terwijl haar ogen naar het glinsterende blauwe glas bleven kijken. 'Die kralen worden onze verbintenis, een fysieke verbintenis, begraven voor zolang deze kei en dit strand en deze bomen hier blijven staan. Oké?'

'Oké.' Hij glimlachte flauwtjes. 'We doen wel erg romantisch.'

'Waarom niet? Als je toch het geluk hebt verliefd te zijn, maak er dan een feest van! Geef het dan een eigen plekje!'

'Je hebt gelijk. Je hebt absoluut gelijk. Goed, hier is zijn plekje.'

'En nu moeten we een belofte doen. Ik beloof nooit te vergeten wat hier is, of te vergeten waar het voor staat. Nu jij.' Ze raakte zijn hand aan, en hij keek haar glimlachend aan. Hij had nog nooit zoveel van haar gehouden.'

'En ik beloof... Ik beloof nooit afscheid van jou te nemen...' En toen lachten ze allebei zomaar. Want het was goed om je jong te voelen, om romantisch te doen, ook al was het afgezaagd. De hele dag had al een goed gevoel gegeven. 'Zullen we nu teruggaan?' Ze knikte instemmend, en hand in hand wandelden ze terug naar de plaats waar ze hun fietsen hadden achtergelaten. En twee uur later waren ze terug in de kleine flat van Nancy in Spark Street, bij de campus. Mike keek om zich heen terwijl hij zich slaperig op de bank liet vallen en besefte weer hoe heerlijk hij haar flat vond, hoezeer hij zich daar thuis voelde. Het enige echte thuis dat hij ooit had gehad. In het gigantische appartement van zijn moeder had hij zich nooit thuis gevoeld, maar in deze flat wel. In alles zat de warme hand van Nancy. In de schilderijen die ze door de jaren heen had gemaakt, in de warme aardekleuren die ze voor het interieur had gekozen, een zachtbruine fluwelen bank en een dierenvel op de grond dat ze van een vriendin had gekocht. Altijd stonden overal bloemen en de planten waar ze zo goed voor zorgde. De vlekkeloze witte marmeren tafel waaraan ze aten en het koperen bed dat vol genot kraakte als ze aan het vrijen waren.

'Weet je wel hoeveel ik van dit huis hou, Nancy?'

'Ja, ik weet het.' Ze keek nostalgisch om zich heen. 'Ik ook. Wat gaan we doen als we getrouwd zijn?'

'We nemen al die mooie dingen van jou mee naar New York en zoeken er daar een gezellig huisje voor.' Toen werd zijn aandacht door iets getrokken. 'Wat is dat? Iets nieuws?' Hij keek naar haar ezel waarop een schilderij stond dat nog in de beginfase was, maar toch al intrigerende kenmerken bezat. Het was een landschap met bomen en weidegronden, maar toen hij eropaf liep zag hij een kleine jongen in een boom verborgen zitten die zijn benen liet bungelen. 'Is hij nog wel te zien als je bladeren aan die boom schildert?'

'Waarschijnlijk wel. Maar we zullen in ieder geval weten dat hij daar zit. Vind je het mooi?' Haar ogen glansden toen ze zijn waardering zag. Hij had haar werk altijd perfect begrepen.

'Ik vind het prachtig.'

'Dan krijg je het als huwelijkscadeau... als het klaar is.'

'Afgesproken. En wat betreft huwelijkscadeaus...' Hij keek op zijn horloge. Het was al vijf uur, en hij wilde om zes uur op het vliegveld zijn. 'Ik moet ervandoor.'

'Moet je echt vanavond?'

'Ja. Het is belangrijk. Ik ben over een paar uur terug. Ik denk dat ik om halfacht, acht uur bij Marion ben, dat hangt af van het verkeer in New York. Ik kan de laatste vlucht van elf uur pakken, en dan ben ik om twaalf uur vannacht weer thuis. Goed, kleine piekeraarster?'

'Goed.' Maar er klonk een lichte aarzeling in haar stem. Het zat haar dwars dat hij ging. Ze wilde het niet, en toch wist ze niet waarom. 'Ik hoop dat het allemaal goed gaat.'

'Natuurlijk wel.' Maar ze wisten allebei dat Marion alleen maar deed wat zij wilde en alleen maar luisterde naar wat zij wilde horen en alleen maar begreep wat in haar straatje paste. Maar hij wist dat ze haar op de een of andere manier zouden overhalen. Dat moest. Hij moest Nancy hebben. Hoe dan ook. Hij nam haar voor een laatste keer in zijn armen. Daarna deed hij een das om de kraag van zijn sporthemd en pakte een lichtgewicht jasje van de stoelrug. Hij had het daar die ochtend laten hangen. Hij wist dat het warm zou zijn in New York, maar hij wist ook dat hij in het huis van Marion gekleed moest verschijnen. Dat was essentieel. Marion had geen enkel begrip voor 'hippies' of voor onbelangrijke mensen... zoals Nancy. Ze wisten beiden wat hij tegemoet ging toen ze elkaar bij de deur gedag kusten.

'Veel geluk.'

'Ik hou van je.'

Lang bleef Nancy in de stille flat zitten kijken naar hun foto op de kermis. Rhett en Scarlett, onsterflijke geliefden, in hun dwaze houten kostuums, die hun hoofden door de gaten staken. Maar ze zagen er niet dwaas uit. Ze zagen er gelukkig uit. Ze vroeg zich af of Marion dat zou begrijpen, of ze het verschil kende tussen gelukkig en dwaas, tussen echt en denkbeeldig. Ze vroeg zich af of Marion ook maar iets zou begrijpen.

2

Het blad van de eettafel glansde als het oppervlak van een meer. De schitterende perfectie werd slechts verstoord aan de rand waar een enkel couvert lag van crèmekleurig Iers linnen, voorzien van delicaat blauw met goudkleurig porselein. Naast het bord stonden een zilveren koffieservies en een versierde kleine zilveren bel. Met een lichte zucht leunde Marion Hillyard naar achteren op haar stoel, terwijl ze de rook uitblies van een sigaret die ze net had opgestoken. Ze was moe vandaag. Ze werd altijd moe van zondagen. Soms dacht ze dat ze thuis meer werk deed dan op kantoor. Altijd was ze 's zondags bezig met haar persoonlijke correspondentie, controleerde ze de boeken die werden bijgehouden door de kok en de huishoudster, stelde ze lijsten op van alle zaken in de flat die gerepareerd moesten worden en dingen die ze nodig had voor haar garderobe en regelde ze de menu's voor de week. Het was saai werk, maar ze deed het al jaren, zelfs al voordat ze de leiding van de zaak op zich had genomen. En toen ze die eenmaal van haar man had overgenomen, bleef ze op zondag bezig met de verzorging van het huishouden en van Michael op de vrije dag van het kindermeisje. De herinnering deed haar glimlachen, en een ogenblik sloot ze haar ogen. Die zondagen waren haar lief geweest, een paar uur samen met hem zonder dat iemand zich ermee bemoeide of iemand hem weer meenam. Haar zondagen waren nu anders; dat was al jaren zo. Een kleine heldere traan kroop in haar wimpers terwijl ze heel stil op haar stoel bleef zitten en hem zag zoals hij achttien jaar geleden was geweest, een jongetje van zes, en helemaal van haar. Wat had ze van dat kind gehouden. Ze zou alles voor hem gedaan hebben. En ze had het gedaan. Ze had een imperium voor hem in stand gehouden, de erfenis die van de ene generatie aan de andere werd doorgegeven. Het was haar dierbaarste geschenk aan Michael. Cotter-Hillyard. En ze was bijna net zoveel van het bedrijf gaan houden als ze van haar zoon hield.

'Je ziet er prachtig uit, moeder.' Haar ogen schoten verrast open, en ze zag hem staan in de boogdoorgang van de weelderig betimmerde eetkamer. Ze moest bijna huilen toen ze hem zo zag. Ze wilde haar zoon omhelzen zoals ze dat zoveel jaren geleden had gedaan, maar in plaats daarvan glimlachte ze flauwtjes naar hem.

'Ik hoorde je niet binnenkomen.' Er klonk geen uitnodiging om dichterbij te komen, geen enkel teken van wat ze daarnet voelde. Bij Marion wist nooit iemand wat er in haar omging.

'Ik heb mijn sleutel gebruikt. Kan ik verder komen?'

'Natuurlijk. Wil je een dessert?'

Michael liep langzaam de kamer binnen, terwijl een nerveus glimlachje rond zijn mond speelde, en tuurde toen, als een kleine jongen, naar haar bord. 'Hm... wat was het? Het lijkt op chocola, hè?'

Ze grinnikte en schudde haar hoofd. Hij zou nooit volwassen worden. In ieder geval niet helemaal. 'Profiteroles. Wil jij er een paar? Mattie is nog in de keuken.'

'Die zit waarschijnlijk de rest op te eten.' Ze lachten allebei omdat het waarschijnlijk waar was, maar Marion greep naar de bel.

Mattie verscheen ogenblikkelijk, gehuld in een zwart uniform met kanten versieringen, met een bleek gezicht en een en al gedienstigheid. Haar hele leven was ze al bezig met verzorgen, bedienen en zich uitsloven voor anderen, met slechts zo nu en dan een enkele zondag voor zichzelf, terwijl ze niets wist te verzinnen voor de zo begeerde dag toen ze hem eenmaal had. 'Ja, mevrouw?'

'Koffie voor meneer Hillyard, Mattie. En... heveling, dessert?' Hij schudde zijn hoofd. 'Alleen koffie dus.'

'Ja, mevrouw.'

Weer vroeg Michael zich even af, wat hij zo vaak had gedaan, waarom zijn moeder nooit dankjewel zei tegen de bedienden. Alsof ze alleen maar bestonden om te doen wat hun bevolen werd. Maar hij wist dat zijn moeder dat ook dacht. Ze was haar hele leven omgeven geweest door bedienden en privésecretarissen en elke mogelijke vorm van hulp. Ze had een eenzame jeugd gehad, maar wel een comfortabele. Haar moeder overleed toen ze drie was, bij een ongeluk samen met Marions enige broer, de erfgenaam van de bouwkundige troon van Cotter. Door het ongeluk was Marion de plaatsvervangende zoon geworden. Ze had die rol uiterst doeltreffend ingevuld.

'Hoe is het met je studie?'

'Bijna klaar, godzijdank. Nog twee weken.'

'Ik weet het. Ik ben heel trots op je, weet je. Het is prachtig om een academische graad te hebben, vooral in bouwkunde.' Om de een of andere reden wilde hij op die woorden reageren met 'O, moeder toch!', alsof hij nog negen was. 'We nemen van de week contact op met Avery jr. over die baan. Je hebt toch niets tegen hem gezegd, hè?' Ze keek eerder nieuwsgierig dan bestraffend; het kon haar niet echt veel schelen. Ze had het een beetje kinderlijk gevonden dat Michael het zo belangrijk vond Ben te verrassen.

'Nee. Hij zal heel erg blij zijn.'

'Dat is maar goed ook. Het is een uitstekende baan.'

'Hij verdient het.'

'Ik hoop het.' Ze gaf nooit een centimeter toe. 'En jij? Ben je klaar voor het werk? Je kantoor is de volgende week klaar.' Haar ogen glansden bij de gedachte. Het was een prachtig kantoor, met hout betimmerd zoals het kantoor van zijn vader was geweest, met etsen die van haar vader waren geweest, een indrukwekkend leren bankstel en verder heel veel antiek meubilair. Ze had het allemaal tijdens de feestdagen in Londen gekocht. 'Het ziet er echt prachtig uit, lieveling.'

'Goed.' Hij glimlachte even tegen zijn moeder. 'Ik heb nog een paar dingen die ingelijst moeten worden, maar ik wacht tot ik het kantoor heb gezien.'

'Dat hoef je niet te doen. Alles wat je nodig hebt voor op de muren, heb ik voor je verzorgd.'

Hij ook. Nancy's tekeningen. Plotseling brandde er vuur in zijn ogen, en in die van haar stond behoedzaamheid. Ze had iets in zijn gezicht gezien.

'Moeder...' Met een lichte zucht ging hij naast haar zitten en strekte zijn benen uit toen Mattie binnenkwam met de koffie. 'Dank je, Mattie.'

'Graag gedaan, meneer Hillyard.' Ze glimlachte warm tegen hem, zoals ze altijd deed. Hij was altijd zo aardig tegen haar, alsof hij het vreselijk vond haar lastig te vallen, zo anders dan... 'Is er nog iets anders, mevrouw?'

'Nee. Eigenlijk... Michael, wil je dat meenemen naar de bibliotheek?'

'Oké.' Misschien was het makkelijker om daar te praten. De eetkamer van zijn moeder had hem altijd doen denken aan balzalen die hij in de huizen van zijn voorouders had gezien. Het leidde niet tot persoonlijke gesprekken en zeker niet tot vriendelijke overreding. Hij stond op en volgde zijn moeder de kamer uit, over drie met dik tapijt beklede treden naar beneden naar de bibliotheek, die meteen links was. Die gaf een prachtig uitzicht op Fifth Avenue en een mooi stuk van Central Park, maar er waren ook een mooie open haard en twee muren vol boeken. De vierde muur werd gedomineerd door een portret van Michaels vader, maar het was er een die hij mooi vond, een waarop zijn vader er warm uitzag - zoals iemand die je wilde leren kennen. Als kleine jongen was hij soms naar dit portret gaan kijken om hardop met zijn vader te praten. Zijn moeder had hem een keer zo aangetroffen en hem verteld dat het absurd was. Maar later had hij haar huilend in die kamer gezien terwijl ze net zoals hij daarvoor naar het portret zat te kijken.

Zijn moeder installeerde zich op haar gebruikelijke plaats, in een Louis Quinze stoel met een beige damasten bekleding tegenover de open haard. Deze avond had haar jurk bijna dezelfde kleur en heel even, in het schijnsel van het haardvuur, vond Michael haar bijna mooi. Vroeger was ze knap geweest, en nog niet zo lang geleden ook. Nu was ze zevenenvijftig. Michael was geboren toen ze drieëndertig was. Voor die tijd had ze geen tijd voor kinderen gehad. En destijds was ze heel mooi. Ze had hetzelfde weelderige honingkleurige blonde haar dat Michael had, maar nu werd het grijs en haar gezicht was minder levendig geworden. Er waren nu andere dingen op te lezen. Voornamelijk zaken. En de eens korenblauwe ogen zagen er nu bijna grijs uit. Alsof de winter eindelijk was ingetreden.

'Ik heb het gevoel dat je vanavond bent gekomen om over iets belangrijks te praten, Michael. Is er iets aan de hand?' Had hij iemand zwanger gemaakt? Zijn auto in de prak gereden? Iemand wat aangedaan? Natuurlijk was alles te repareren, als hij het maar vertelde. Ze was blij dat hij gekomen was.

'Nee, er is niets aan de hand. Maar ik wil iets met je bespreken.' Fout. Hij kromp nu al zichtbaar ineen onder zijn eigen woorden. 'Bespreken.' Hij had moeten zeggen dat hij haar iets wilde vertellen, niet bespreken. Verdomme. 'Ik denk dat het tijd wordt eens eerlijk tegenover elkaar te zijn.'

'Het klinkt alsof we dat nooit zijn.'

'Over sommige dingen zijn we het niet.' Zijn hele lichaam was nu gespannen, en hij leunde naar voren in zijn stoel, zich bewust van zijn vader die over zijn schouder meekeek. 'We zijn niet eerlijk over Nancy, moeder.'

'Nancy?' Ze klonk ongeïnteresseerd, en plotseling wilde hij opspringen en haar een klap geven. Hij haatte de manier waarop zij haar naam zei. Alsof ze een van de bediendes was.

'Nancy McAllister. Mijn vriendin.'

'O, ja.' Meteen liet ze een oneindige stilte vallen terwijl ze het kleine vergulde, geëmailleerde zilveren lepeltje op het schoteltje van haar espressokopje betastte. 'En op welke manier zijn we niet eerlijk over Nancy?' Haar ogen gingen schuil onder een dun laagje grijs ijs.

'Jij doet alsof ze niet bestaat. En ik wil je niet van streek maken. Maar waar het om gaat, moeder... ik ga met haar trouwen.' Hij haalde diep adem en leunde naar achteren in zijn stoel. 'Over twee weken.'

'O.' Marion Hillyard bewoog zich geen fractie. Haar ogen bewogen niet, haar handen niet, haar gezicht niet. Niets. 'En mag ik vragen waarom? Is ze zwanger?'

'Natuurlijk niet.'

'Godzijdank. Mag ik je dan vragen waarom je met haar gaat trouwen? En waarom over twee weken?'

'Omdat ik dan mijn diploma uitgereikt krijg, omdat ik dan naar New York verhuis, omdat ik dan begin te werken. Omdat het belangrijk is.'

'Voor wie?' Het ijs verhardde, en een been werd nauwgezet over het andere geslagen met het glibberige geluid van zijde. Michael voelde zich ongemakkelijk onder haar constante blik. Ze had haar ogen niet een keer van hem afgewend. Net als in zaken was ze meedogenloos. Ze kon elke man ineen doen krimpen en uiteindelijk breken.

'Voor ons is het belangrijk, moeder.'

'Nou, voor mij niet. Ons is gevraagd het medisch centrum in San Francisco te bouwen, door dezelfde groep die achter het Hartford Centrum zat. Je zult geen tijd hebben voor een vrouw. Ik zal de komende twee jaar heel erg op je leunen. Om eerlijk te zijn, schat, heb ik liever dat je wacht.' Het was de eerste verzachting die hij zag, en bijna vroeg hij zich af of er enige hoop was. 'Nancy is voor ons allebei een aanwinst, moeder. Geen afleiding voor mij, of een irritatie voor jou. Ze is een geweldig meisje.'

'Misschien, maar wat die aanwinst betreft... heb je aan het schandaal gedacht?' Er stond triomf in haar ogen. Ze ging voor de genadeklap, en plotseling hield Michael zijn adem in, een hulpeloze prooi die niet wist waar ze toe zou slaan, of hoe.

'Welk schandaal?'

'Ze heeft je natuurlijk verteld wie ze is!'

'O, jezus. Wat nu? 'Wat bedoel je met wié ze is?'

'Precies wat ik zeg. Ik zal het je verduidelijken.' En in een gladde, katachtige beweging zette ze het kopje neer en zweefde naar haar bureau. Uit een onderste la pakte ze een map en gaf die zwijgend aan Michael. Een ogenblik hield hij hem alleen maar in zijn handen, bang om erin te kijken.

'Wat is dit?'

'Een dossier. Ik heb een privédetective een onderzoek naar je artistieke vriendinnetje laten doen. Het stemde me niet zo vrolijk.' Dat was wel heel zacht uitgedrukt. Ze was des duivels geweest. 'Ga alsjeblieft zitten en lees het.' Hij ging niet zitten, maar sloeg onwillig de map open en begon te lezen. Al in de eerste tien regels kreeg hij de informatie dat Nancy's vader in de gevangenis was vermoord toen ze nog maar een baby was. Haar moeder was twee jaar daarna als alcoholiste gestorven. Er stond tevens in dat haar vader een gevangenisstraf van zeven jaar uitzat wegens een gewapende overval.

'Leuke mensen, hè, schat?' Er klonk minachting in haar stem door. Plotseling gooide Michael de map op het bureau waarbij de inhoud op de grond viel.

'Dat vullis lees ik niet.'

'Nee, maar je trouwt ermee.'

'Wat maakt het nu uit wie haar ouders waren? Godverdomme, is dat haar schuld?'

'Nee, haar pech. En die van jou, als je met haar trouwt. Michael, wees nu redelijk. Je gaat bij een bedrijf werken waar met elke deal miljoenen gemoeid zijn. Je kunt je het risico van een schandaal niet meer veroorloven. Dat zou ons einde betekenen. Je grootvader heeft dit bedrijf meer dan vijftig jaar geleden opgericht, en zou jij het nu om een verliefdheid de afgrond in helpen? Doe niet zo krankzinnig. Het wordt tijd dat je eens volwassen wordt, jongen. De hoogste tijd. Jouw tijd om te spelen is voorbij. Over precies twee weken.' Ze gloeide terwijl ze naar hem keek. Ze zou deze strijd niet verliezen, wat ze er ook voor moest doen. 'Ik wil er met jou verder niet meer over praten. Je hebt geen keuze.' Ze had het hem altijd al gezegd, godverdomme, ze had altijd...

'Om de sodemieter wel!' Hij bulderde ineens terwijl hij door het vertrek beende. 'Ik ga niet de rest van mijn leven voor jouw regeltjes buigen en kruipen, moeder! Dat doe ik niet! Wat denk je eigenlijk wel? Dat jij me de zaak binnenhaalt, me de fijne kneepjes leert en me dan, als je je terugtrekt, als een marionet vanaf je bank thuis laat rondhuppelen? Nou, vergeet het maar. Ik kom voor je werken. Maar dat is alles. Dit is mijn leven, nu en straks, en ik heb het recht te trouwen met wie ik maar wil!

'Michael!'

Ze werden plotseling onderbroken door de gong van de bel en ze bleven elkaar staan aankijken als twee jaguars in een kooi. De oude en de jonge kat, allebei een beetje bang voor de ander, allebei uit op de overwinning, allebei vechtend om te overleven. Ze stonden nog steeds trillend van woede tegenover elkaar aan weerskanten van het vertrek, toen George Calloway binnenkwam. En die voelde ogenblikkelijk dat hij een heftige situatie was binnengestapt. Hij was een vriendelijke, elegante man van achter in de vijftig, die al jaren Marions rechterhand was. Meer nog: hij was de kracht achter Cotter-Hillyard. Maar anders dan Marion trad hij zelden op de voorgrond; hij gaf er de voorkeur aan achter de schermen te werken. Al lang kende hij de kracht van het stil opereren. Daardoor had hij al jaren geleden Marions vertrouwen en bewondering gewonnen, toen ze net de plaats van haar man in het bedrijf had overgenomen. Ze was toen alleen nog maar een boegbeeld en George was degene geweest die het eerste jaar het bedrijf leidde, terwijl hij haar vastbesloten en nauwgezet het klappen van de zweep leerde. En hij had goed werk afgeleverd. Marion had alles wat hij haar leerde in zich opgenomen, en meer. Ze was nu een zelfstandige grootheid, maar ze steunde nog altijd op George bij elke grote beslissing. Dat betekende alles voor hem. Te weten dat ze hem na al die jaren nog steeds nodig had. Te weten dat ze hem altijd nodig zou hebben. Hij begreep het nu. Ze waren een team, stilzwijgend, onafscheidelijk, allebei sterker dankzij de ander. Hij vroeg zich soms af of Michael wel wist hoe hecht hun band was. Hij betwijfelde het, Michael was altijd degene geweest waar het in zijn moeders leven om draaide. Waarom zou hij dan ooit gezien hebben hoeveel George om haar gaf? In sommige opzichten begreep Marion het zelfs niet. Maar George accepteerde dat. Hij stak zijn warmte en energie in het bedrijf. En misschien dat op een dag... Ineens keek George Marion bezorgd aan. Hij was de strakheid rond haar mond en de vreemde bleekheid onder de zorgvuldig aangebrachte poeder en rouge gaan herkennen.

'Marion, voel je je wel goed?' Hij wist meer over haar gezondheid dan iemand anders. Ze had het hem jaren geleden verteld. Iemand moest het weten voor het bedrijf. Ze had een schrikbarend hoge bloeddruk en een ernstig probleem met haar hart.

Even kwam er geen antwoord, en toen wendde ze haar ogen van haar zoon af en keek haar vriend en medewerker sinds lange tijd aan. 'Ja... ja, ik voel me goed. Het spijt me. Hallo, George. Kom binnen.'

'Ik denk dat ik op een verkeerd moment ben gekomen.'

'Helemaal niet, George, ik ging net weg.' Michael draaide zich naar hem om en kon zelfs geen glimlach voorwenden. Toen keek hij weer naar zijn moeder, maar maakte geen aanstalten naar haar toe te gaan.

'Welterusten, moeder.'

'Ik bel je morgen, Michael. We kunnen het telefonisch bespreken.'

Hij wilde iets hatelijks tegen haar zeggen, om haar bang te maken, maar hij kon het niet, hij wist niet hoe. En wat had het voor zin?

'Michael...'

Hij gaf geen antwoord; hij gaf alleen maar George ernstig een hand en liep de bibliotheek uit zonder achterom te kijken. Hij zag niet de blik in zijn moeders ogen, of de bezorgdheid in die van George toen zij langzaam terugzakte in haar stoel en haar trillende handen naar haar gezicht bracht. Er stonden tranen in haar ogen die ze zelfs voor George verborgen hield.

'Wat is er in 's hemelsnaam gebeurd?'

'Hij gaat iets krankzinnigs doen.'

'Misschien niet. We dreigen allemaal weleens iets krankzinnigs te doen.'

'Op onze leeftijd dreigen we, op zijn leeftijd dóén ze het.' Al haar inspanningen voor niets. Het rapport van de detective, de telefoontjes, de... Ze zuchtte en leunde langzaam achterover tegen de leuning van de mooie stoel.

'Heb je je medicijnen vandaag al ingenomen?' Ze schudde bijna onmerkbaar haar hoofd. 'Waar zijn ze?'

'In mijn tas. Achter het bureau.' Hij liep naar het bureau, zei niets over de op de vloer verspreid liggende papieren van het dossier, en vond de zwarte krokodillenleren handtas met de achttienkaraats gouden klem. Hij kende hem goed; hij had hem haar drie jaar geleden met Kerstmis gegeven. Hij vond de medicijnen en keerde naar haar terug met twee pillen in zijn hand. Zij hoorde het rinkelen van het koffiekopje en opende haar ogen. Deze keer glimlachte ze tegen hem. 'Wat moet ik zonder jou, George?'

'Wat moet ik zonder jou?' Hij kon de gedachte eraan zelfs niet verdragen. 'Zal ik nu weggaan? Je moet wat rusten.'

'Ik raakte gewoon van streek door Michael.'

'Komt hij nog bij het bedrijf werken?'

'Ja, het was iets anders.'

Het meisje dus. George wist ook van haar, maar hij wilde Marion er nu niet verder naar vragen. Ze was heel erg van streek, maar in ieder geval kwam de kleur terug in haar gezicht, en nadat ze de pillen ingenomen had, nam ze een sigaret uit haar koker. Hij stak die voor haar aan en keek naar haar gezicht. Ze was een heel knappe vrouw. Dat had hij altijd gevonden. Zelfs nu, nu ze vermoeid raakte en steeds zieker werd. Hij vroeg zich af of Michael wist hoe ziek. Hij kon het onmogelijk weten, anders zou hij haar niet zo van streek hebben gemaakt.

Wat George niet wist, was dat Michael op dat moment net zo van streek was. Hete tranen brandden in zijn ogen terwijl hij achter in de taxi op weg was naar het vliegveld.

Hij belde Nancy direct toen hij in de vertrekhal aankwam. Zijn vlucht zou over twintig minuten vertrekken.

'Hoe ging het?' Aan zijn stem hoorde ze weinig toen hij hallo zei.

'Goed. Ik wil dat je nu iets doet. Ik wil dat je een koffer pakt, je aankleedt en over anderhalf uur als ik arriveer klaarstaat.'

'Waarvoor klaarstaat?' Ze was verbouwereerd. Ze zat opgekruld op de bank met de hoorn in haar hand.

Hij zweeg even, en glimlachte toen. Het was zijn eerste glimlach in twee uur. 'Een avontuur, schat. Je zult het wel zien.'

'Je bent gek.' Ze lachte haar heerlijke zachte lach.

'Ja, gek op jou.' Hij voelde zich weer zichzelf. En weer was alles goed: hij was terug bij Nancy. Niemand zou dat ooit van hem af kunnen nemen, zijn moeder niet, een dossier niet, niemand en niets niet. Hij had die dag op het strand, toen ze de kralen begroeven, gezworen haar nooit vaarwel te zeggen, en hij had het gemeend. 'Goed, Nancy Fancy, schiet op. O, en trek iets ouds en iets nieuws aan...' Hij glimlachte niet meer, hij grijnsde.

'Je bedoelt...' Haar stem stokte van verbazing.

'Ik bedoel dat we vannacht trouwen. Vind je het goed?'

'Ja, maar...'

'Niets maar, dame. Schiet op en kleed je als bruid.'

'Maar waarom vannacht?'

'Intuïtie. Vertrouw me. Bovendien is het volle maan.'

'Dat moet wel.' Ze lachte nu ook. Ze zou gaan trouwen. Michael en zij zouden gaan trouwen!

'Ik zie je over een uur, schat. En... Nancy?'

'Ja?'

'Ik hou van je.' Hij hing op en rende naar de gate. Hij was de laatste passagier die aan boord van het vliegtuig naar Boston kwam. Niets kon hem meer tegenhouden.

3

Hij stond al bijna tien minuten op de deur te bonzen, maar hij was niet van plan ermee op te houden. Hij wist dat Ben er was.

'Ben! Schiet op, jij... Bén!... Jezus, man...' Weer een roffel en ten slotte het geluid van voetstappen en plotseling een gekraak. De deur ging open en toonde een slaperige Ben die in zijn onderbroek verward over zijn kin wreef. 'Jezus, het is pas elf uur. Waarom slaap je nu al?' Maar toen hij nog eens goed keek, wist hij het door de grijns op Bens gezicht. 'Jezus, je bent bezopen.'

'Tot in mijn tenen.' Ben keek met een schalkse grijns en wankelend op zijn benen naar zijn voeten.

'Nou, je moet heel snel nuchter worden, makker. Ik heb je nodig.'

'Mooi niet. Zes gin-tonics en jij denkt dat ik die onbenut laat? Gelu...'

'Laat maar zitten. Kleed je aan.'

'Ik bén aangekleed.' Hij knipperde ongelukkig met zijn ogen toen Mike het licht aandeed. 'Hé, wat ben je verdomme aan het doen?' Maar Mike lachte alleen maar toen hij naar de kleine, wanordelijke keuken liep.

'Wat heb je hier gedaan? Een handgranaat laten ontploffen?'

'Ja. En je krijgt er van mij ook een in je...'

'Hé, hé, dit is een speciale gelegenheid.' Mike draaide zich om en keek hem glimlachend aan vanaf de doorgang naar de keuken, en heel even blonk er hoop in Bens ogen.

'Kunnen we erop drinken?'

'Wat je maar wilt. Maar daarna.'

'Gelul.' Hij plofte in een stoel neer en liet zijn hoofd achterover hangen tegen de zachte kussens.

'Wil je niet weten wat voor een gelegenheid het is?'

'Niet als ik er niet op kan drinken.

Ik studeer af. Daar kan ik op drinken.'

'En ik ga trouwen.'

'Dat is mooi.' Ineens zat hij rechtop en zijn ogen schoten wijd open. 'Wat ga je doen?'

'Je hebt me wel gehoord. Nancy en ik gaan trouwen,' zei Mike met de rustige trots van een man die weet wat hij wil.

'Is dit een verlovingsfeest?' Ben ging nog meer rechtop zitten en zijn gezicht straalde. Verrek, dat was minstens nog eens zes gin-tonics waard. Misschien wel zeven of acht.

'Geen verlovingsfeest, Avery. Ik zei je dat het een trouwerij was.'

'Nu?' Weer verwarring. Hillyard was echt een lastpak.

'Waarom nu?'

'Omdat we dat willen. Bovendien ben je te bezopen om het te begrijpen. Kun je jezelf een beetje bij elkaar rapen zodat je getuige kunt zijn?'

'Natuurlijk. Krijg het, je gaat echt...' Hij sprong uit zijn stoel, wankelde vreselijk en stootte zijn teen tegen de salontafel. 'Godverdomme...'

'Trek wat aan zonder jezelf om zeep te helpen. Ik maak wat koffie voor je.'

'Ja...' Nog steeds in zichzelf mompelend verdween hij in de slaapkamer, maar hij zag er iets minder verfomfaaid uit toen hij terugkeerde. Hij had zelfs een das omgedaan, op een blauw met rood gestreept T-shirt. Mike bekeek hem en schudde grijnzend zijn hoofd.

'Je had minstens een das kunnen pakken die bij je T-shirt paste.' De das was donkerbruin met een beige en zwart dessin.

'Moet ik een das om?' Plotseling keek hij bezorgd. 'Ik kon er geen vinden die erbij kleurde.'

'Rits je gulp dicht en we zijn klaar. Misschien dat je ook nog je andere schoen vindt.' Ben keek naar beneden, zag slechts één instapper en begon te lachen.

'Goed. Ik ben bezopen. Maar wist ik dat je me vanavond nodig had? Je had het me minstens vanochtend kunnen vertellen.'

'Ik wist het vanochtend nog niet.'

Ineens verscheen er een ernstige uitdrukking op Bens gezicht. 'O, nee?'

'Nee.'

'Weet je dit zeker?'

'Heel erg zeker. En luister, geef me geen preek. Die heb ik vanavond al gehad. Knap jezelf alleen wat op zodat we Nancy kunnen ophalen.' Hij gaf zijn vriend een kop dampende koffie, en Ben nam een diepe teug en trok vervolgens een grimas.

'Zonde van die goede gin.'

'Na de trouwerij krijg je zoveel te drinken als je maar wilt.'

'Waar ga je dit trouwens doen?'

'Dat zul je wel zien. Het is een prachtig stadje waar ik al jaren verliefd op ben. Toen ik klein was ben ik daar eens een zomer geweest. Het is hier ongeveer een uur rijden vandaan. Het is een prachtige plaats.'

'Ben je al in ondertrouw?'

'Is niet nodig. Het is zo'n krankzinnig stadje waar je alles tegelijk doet. Ben je klaar?'

Ben dronk de rest van de koffie en knikte. 'Ik denk het wel. Jezus, ik word er nerveus van. Ben jij niet bang?'

Hij keek Mike aan, iets nuchterder nu, maar Mike zag er vreemd rustig uit.

'Helemaal niet.'

'Misschien weet je wat je doet. Ik weet het niet... het is gewoon dat... huwelijk...' Hij schudde weer zijn hoofd en keek naar zijn voeten. Daardoor wist hij weer dat hij nog een schoen moest zoeken. 'Maar Nancy is een verrekt leuke meid.'

'Veel meer.' Mike zag de andere schoen onder de bank en gaf die aan hem. 'Zij is alles wat ik altijd heb willen hebben.'

'Dan hoop ik dat het huwelijk jullie allebei geeft wat jullie maar willen, Mike. Voor altijd.' Er stond een tedere glans in zijn ogen en Mike hield hem even in beide armen vast.

'Bedankt.' Toen keken ze allebei een andere kant op, bang dat ze weer in de lach zouden schieten en het moment zouden vullen met vrolijkheid in plaats van ernst. 'Zie ik er wel goed uit?' Ben controleerde zijn broek of zijn portefeuille erin zat, zocht vervolgens naar zijn sleutels.

'Je ziet er schitterend uit.'

'O, verrek... verdomme... waar zijn mijn sleutels?' Hij keek hulpeloos om zich heen, en Mike schoot in de lach. De sleutels zaten vast aan een van de lussen van zijn broeksband.

'Kom op, Avery, we gaan hier weg.' Ze vertrokken getweeën, arm in arm, bierliederen van jaren geleden zingend. Het hele gebouw kon hen horen, maar het kon niemand eigenlijk wat schelen; het hele gebouw werd bewoond door studenten die niet op de campus woonden, en twee weken voor het einde van het studiejaar maakte iedereen er een dolle boel van.

Tien minuten later kwamen ze tot stilstand voor Nancy's huis in Spark Street, en zij zwaaide nerveus uit het raam toen Mike toeterde. Ze had het gevoel dat ze al uren stond te wachten. Even later was ze buiten bij de auto, en een paar ogenblikken wisten beide jongemannen niets te zeggen. Mike sprak als eerste.

'Lieve hemel, Nancy... je ziet er geweldig uit. Waar heb je dat vandaan?'

'Ik had het nog.' Ze bleven elkaar lang glimlachend aankijken en geen van beiden bewoog. Ze voelde zich plotseling helemaal bruid, ondanks het late uur en de ongewone omstandigheden. Ze droeg een lange, witte jurk van organza en een blauw satijnen hoedje boven op haar glanzende zwarte haar. Ze had die jurk aangehad als bruidsmeisje bij het huwelijk van een vriendin drie jaar ervoor, maar Mike had hem nooit gezien. Ze droeg witte sandaaltjes en een heel oud, heel mooi kanten zakdoekje in haar hand. 'Zie je, iets ouds, iets nieuws... Het zakdoekje is van mijn grootmoeder geweest.' En het hoedje was blauw. Ze zag er zo prachtig uit dat Mike een ogenblik niets wist te zeggen. Zelfs Ben leek volledig ontnuchterd toen hij naar haar keek. 'Je ziet eruit als een prinses, Nancy.'

'Dank je, Ben.'

'Hé, luister eens, heb je ook iets geleends?'

'Wat bedoel je?'

'Je weet wel... iets ouds, iets nieuws... iets geleends...'

Ze lachte en schudde haar hoofd. 'Goed, hier.' Hij boog zijn hoofd en begon aan iets in zijn nek te frummelen. Even later stak hij een mooi, dun gouden kettinkje naar haar uit. 'Hé, je kunt het alleen maar lenen. Ik heb het van mijn zuster gekregen voor mijn examen. Je mag het lenen voor de bruiloft.' Hij boog zich uit de auto om het om haar hals vast te maken net boven het kraagje van haar jurk.

'Het is perfect.'

'Jij ook,' zei Mike terwijl hij uit de auto stapte en het portier voor haar openhield. Hij was zo overweldigd door hoe zij eruitzag, dat hij zich even niet had kunnen bewegen. 'Ga achterin zitten, Avery. Schat, jij zit voorin.'

'Kan ze niet op mijn schoot zitten?' Ben protesteerde zwakjes terwijl hij naar achteren klauterde, en Mike stak zijn middelvinger naar hem op. 'Goed, man, wind je niet op. Ik dacht alleen maar dat aangezien ik je getuige was...'

'Je bent een dode getuige als je niet oppast.' Maar de stemming was puur plagend terwijl Nancy zich voorin installeerde en stralend naar de man keek met wie ze ging trouwen. Ze voelde zich heel even misselijk bij de gedachte aan Marion, maar ze zette het van zich af. Op dit moment moest ze alleen aan zichzelf en aan Michael denken.

'Wat een krankzinnige nacht... maar ik vind het heerlijk.'

Afwisselend maakten ze grapjes en vervielen in stilzwijgen op weg naar het kleine stadje dat Mike in gedachten had, en ten slotte sprak niemand meer. Ze hadden veel om over na te denken. Michael dacht terug aan het gesprek met zijn moeder, en Nancy dacht aan alles wat deze dag voor haar betekende.

'Is het nog ver, schat?' Nancy begon zenuwachtig te worden en het zakdoekje van haar grootmoeder begon er verfrommeld uit te zien omdat ze het steeds van de ene naar de andere hand overbracht.

'Nog maar een kilometer of acht, jongens. We zijn er bijna.' Michael tastte even naar Nancy's hand. 'Nog maar een paar minuten, schat, en dan zijn we getrouwd.'

'Geef dan een beetje gas, man, voor ik ervan afzie,' zong Ben achterin, en ze schoten alle drie in de lach. Mike zette zijn voet op het gaspedaal en nam de volgende bocht, maar het lachen veranderde snel in een snik toen Michael hulpeloos moest bijsturen om een vrachtwagen te ontwijken die beide rijbanen in beslag nam en genadeloos op hen af kwam denderen, te snel en bijna onbestuurbaar. De chauffeur moest half hebben zitten slapen, en de enige geluiden die Nancy zich nog kon herinneren waren Bens angstige 'o, nee!' en haar eigen stem die in haar oren gilde. Daarna een eindeloos glasgerinkel... scherven... splinters... het geluid van scheurend metaal, geknars, geschreeuw. Motors dreunden tegen elkaar aan en bleven vastzitten, gezwaai van armen, scheurend leer en gekraak van plastic toen alles werd bedekt met een deken van glas. En toen, ten slotte, hield alles op en werd de wereld zwart. Het leek jaren later toen Ben bijkwam met zijn hoofd tegen het dashboard en met een vreselijk kloppen in zijn oren. Alles om hem heen was donker, en er scheen een handvol zand in zijn mond te zitten. Het leek uren te duren voordat hij zijn ogen kon openen, en de inspanning die het hem kostte bezorgde hem een misselijk gevoel. Eerst begreep hij niet wat hij zag. Het leek allemaal nergens op te slaan, en toen besefte hij dat hij in Michaels rechteroog staarde. Hij zat bij hem op de voorbank, maar hij kon alleen maar Michael zien. Een dun stroompje bloed liep langzaam langs de zijkant van Michaels gezicht naar beneden in zijn hals. Het was vreemd om naar hem te kijken, maar een tijdlang was dat alles wat Ben deed... kijken... de bloedende Mike... Jezus. Langzaam daagde het hem wat er aan de hand was. Ongeluk... ze hadden een ongeluk gehad... hij en Mike hadden gereden en... hij tilde zijn hoofd op van het dashboard en probeerde te kijken, maar een klap met de kracht van ijzer sloeg hem terug. Het duurde minuten voor hij weer op adem was gekomen en zijn ogen weer kon openen. Mike lag er nog steeds, bloedend, maar nu kon Ben zien dat hij ademde, en toen hij zich deze keer verroerde, gebeurde er niets. Hij kon zijn hoofd optillen en zag direct achter Mike de vrachtwagen die hen had geraakt, op zijn kant aan de zijkant van de weg liggen. De chauffeur zag hij niet, die lag dood onder de cabine van de auto. Het zou nog lang duren voor iemand dat zou zien. En toen besefte Ben nog iets anders, dat hij dit alles zag door open ramen. In de auto zat geen glas meer, dat lag op hen, in heel kleine splinters overal om hen heen. En aan de kant van Mike was ook het portier verdwenen. En toen herinnerde hij zich nog iets. Er was nog iemand in de auto geweest... Nancy... en waarnaar waren ze op weg? Het was allemaal zo moeilijk te bevatten, en zijn hoofd deed vreselijk zeer, en toen hij in beweging kwam, schoot er een vreselijke pijn door zijn been naar zijn zij. Hij bewoog zich om van die pijn weg te komen, en toen zag hij haar, Nancy... Jezus... het was Nancy in een jurk die zowel rood als wit was, met haar gezicht op de motorkap... Nancy... ze moest dood zijn... en nu maakte de pijn hem zelfs niet meer uit, hij trok zich over het dashboard naar haar toe. Hij moest... haar omdraaien... bij haar zijn... haar helpen... Nancy... en toen zag hij het fijne poeder in Nancy's haar. Ze had de voorruit over haar hele jurk heen gekregen, op haar achterhoofd, overal... Mijn hemel. Met een allerlaatste krachtsinspanning rolde hij haar langzaam op haar zij en begon toen als een doodsbang klein kind zacht te jammeren.

'O, nee...' Onder de met bloed doorweekte blauwe satijnen hoed was het gezicht verdwenen. Hij kon niet zeggen of ze dood was of nog leefde, maar een afschuwelijk moment hoopte hij dat ze dood was, omdat er gewoon geen Nancy meer was. Er was niemand meer, zelfs geen restje van dat eens zo mooie gezicht. En toen, temidden van haar bloed en zijn tranen, ging hij godzijdank van zijn stokje.

4

Hij zag er zo pijnlijk bleek uit terwijl zijn moeder naar hem zat te kijken. Marion Hillyard zat in een hoek van de kamer met een ellendige uitdrukking op haar gezicht. Ze had daar eerder, in die kamer, op die dag naar dat gezicht zitten kijken... niet echt dat gezicht of in die kamer, maar ze had het gevoel alsof er niets was veranderd. Het was net als toen Frederick die zware hartaanval had gehad waaraan hij binnen een paar uur was bezweken. Ze had daar gezeten, net zo stil, net zo bang, net zo alleen. En hij was... Frederick... ze voelde weer een snik in haar keel vastzitten en ze haalde diep adem. Ze kon niet huilen. Ze mocht die gedachten niet hebben. Haar man was weg. Michael niet. Er zou niets met Michael gebeuren. Ze zou hem niets laten gebeuren. Ze hield zich aan hem vast met elk grammetje kracht dat ze kon opbrengen.

Even richtte ze haar blik op het gezicht van de verpleegster. De vrouw bekeek Michael aandachtig, maar zonder enig teken van ongerustheid. Hij lag al sinds het ongeluk die avond ervoor de hele dag in coma. Marion was daar om vijf uur 's ochtends aangekomen. Ze had een 24-uurs limousinebedrijf gebeld en was uit New York hierheen komen rijden. Maar ze zou ook gelopen hebben als het nodig zou zijn geweest. Niets zou haar hebben kunnen tegenhouden om bij Michael te zijn; ze moest daar zijn om hem in leven te houden. Hij was het enige dat ze nog had. Michael, en de zaak... en de zaak was voor hem. Ze had het allemaal voor hem gedaan... nou, niet allemaal voor hem, maar voor het grootste deel wel. Het was het grootste cadeau dat ze hem kon geven. Het cadeau van macht, van succes. Hij kon dat niet weggooien voor dat kleine kreng... hij kon het niet weggooien door dood te gaan. Jezus. Het was allemaal haar schuld, van dat verrekte meisje. Ze had hem waarschijnlijk weten over te halen dit te doen. Ze had...

De verpleegster kwam snel overeind en trok aan Michaels oogleden. Marion schrok en vergat waaraan ze had zitten denken. Stil en snel ging ze staan en liep naar de verpleegster toe. Wat er maar te zien was, ze wilde het zien. Maar er was niets. Geen verandering. De uitdrukkingsloze vrouw in het wit hield een ogenblik zijn pols vast en vormde met haar mond weer dezelfde woorden. 'Geen verandering'. Ze gebaarde naar de gang, en Marion volgde haar naar buiten. Deze keer gold de bezorgdheid niet Michael, maar zijn moeder.

'Dokter Wickfield heeft me gezegd u te vragen om vijf uur weg te gaan, mevrouw Hillyard. En ik ben bang...'

Ze keek dreigend op haar horloge en lachte daarna verontschuldigend. Het was kwart over vijf. Marion had precies twaalf uur aan Michaels bed gezeten. Ze was daar onafgebroken de hele dag geweest, en had slechts twee koppen koffie gedronken om zich op de been te houden. Maar ze was niet moe, ze had geen honger, ze was helemaal niets. En weggaan deed ze ook niet.

'Dank u voor uw waarschuwing. Ik loop even door de gang en kom dan terug.' Ze zou hem niet alleen laten. Nooit. Ze had Frederick alleen gelaten. Voor een uurtje maar, om te eten. Ze hadden erop aangedrongen dat ze wat zou eten, en toen was het gebeurd. Hij was gestorven toen zij weg was. Dat zou deze keer niet gebeuren. Ze had het al die tijd dat ze daar had gezeten ook geweten: Michael zou niet doodgaan. De verwondingen waren voornamelijk inwendig, maar zelfs Wickfield had het gevoel dat hij snel uit de coma zou komen. Toch zou ze geen enkel risico nemen. Ze hadden ook gedacht dat Frederick het zou halen. Er stonden tranen in haar ogen terwijl ze wezenloos naar de bleekblauwe muur achter de verpleegster staarde.

'Mevrouw Hillyard?' De vrouw raakte zacht haar arm aan en Marion schrok. 'U moet wat rusten. Dokter Wickfield heeft op de tweede verdieping een kamer voor u gereserveerd.'

'Dat hoeft niet.' Ze staarde de verpleegster uitdrukkingsloos aan en liep weg naar het andere einde van de gang. De zon scheen nog helder in het raam daar, en ze ging voorzichtig op de vensterbank zitten om haar eerste sigaret sinds lange tijd te roken en te kijken naar de zon die onderging achter een witte kerk in dit lieflijke stadje van New England. Godzijdank zag het stadje er alleen maar uit alsof het heel ver weg was, het was slechts minder dan een uur van Boston vandaan. Het had geen enkel probleem gegeven de beste artsen hierheen te laten komen om hem te onderzoeken, en Michael zou, zodra het mogelijk was, naar een ziekenhuis in New York overgebracht worden. Maar in ieder geval wist ze dat hij tot die tijd in goede handen was. Medisch gesproken was Michael er het ergst aan toe. De jongen van Avery was behoorlijk toegetakeld, maar hij was bij kennis en leefde, en zijn vader had hem die middag naar Boston laten overbrengen. Hij had een arm, een heup, een voet en een sleutelbeen gebroken, maar dat zou allemaal weer goed komen. En het meisje... nou, het was haar schuld, er was geen enkele reden waarom ze... Marion trapte haar sigaret uit met een snelle beweging van haar voet. Met het meisje zou het ook allemaal goed komen. Ze zou in ieder geval blijven leven. Het enige dat ze was kwijtgeraakt, was haar gezicht. En misschien was dat maar goed ook. Een fractie van een seconde wilde Marion de woede onderdrukken, wilde ze medelijden voelen met het meisje -voor het geval al dat gezwam over christelijke liefdadigheid waar was, voor het geval haar gevoelens een verschil zouden uitmaken voor Michael... voor het geval dat er een God bestond die haar zou straffen door hem van haar af te nemen. Maar ze kon het niet. Ze haatte het meisje met alles wat ze in zich had.

'Ik dacht dat ik opdracht had gegeven jou wat rust te laten nemen.' Marion draaide zich geschrokken om naar de stem en glimlachte vervolgens vermoeid toen ze haar dokter Wickfield zag. 'Luister je dan nooit naar iemand, Marion?'

'Als het aan mij ligt niet. Hoe is het met Michael?' Ze trok vragend haar wenkbrauwen op terwijl ze weer een sigaret pakte.

'Ik ben net bij hem wezen kijken. Hij is stabiel. Ik heb je gezegd dat hij er wel uit zal komen. Geef hem de tijd. Zijn hele lichaam heeft een opdonder gehad.'

'Dat van mij ook toen ik het hoorde.' Hij knikte meelevend. 'Weet je zeker dat hij er geen blijvend letsel aan overhoudt?' Ze zweeg even en zei toen de angstaanjagende woorden. 'Hersenbeschadiging?'

Wickfield gaf haar een klopje op haar arm en ging naast haar op de vensterbank zitten. Achter hen zorgde het mooie stadje voor een tafereel als op een ansichtkaart. 'Ik heb het je al gezegd, Marion. Als we gelijk hebben, komt het goed met hem. Een heleboel hangt natuurlijk af van hoe lang hij in coma blijft. Maar ik ben nog niet bang.'

'Ik wel.' Dat waren twee schuchtere woorden uit de mond van een heel sterke vrouw, en ze verrasten haar arts terwijl hij haar aandachtig opnam. Marion Hillyard had kanten die niemand ook maar vermoedde. 'En het meisje?' vervolgde ze. Nu was ze weer de Marion die hij kende, met iets samengeknepen ogen achter de rook van haar sigaret, het gezicht weer hard, de angst verdwenen.

'Voor haar zal er niet zoveel veranderen. In ieder geval voorlopig niet. Ze is al de hele dag stabiel, maar we kunnen helemaal niets voor haar doen. Om te beginnen is het nog veel te vroeg, daarbij komt dat er maar een of twee mensen in het land zijn die dat soort totale reconstructies kunnen doen. Van haar gezicht is gewoon niets meer over, geen botje, geen zenuw, geen spier is meer intact. Het enige dat niet volledig verwoest is, zijn haar ogen.'

'Om zichzelf beter te kunnen zien.' Dokter Wickfield schrok door de klank in haar stem.

'Michael reed, Marion. Zij niet.' Marion knikte alleen maar. Het had geen enkele zin er met hem over te praten. Zij wist wiens schuld het was. Het was de schuld van het meisje.

'Wat gebeurt er met zo iemand als er niets aan wordt gedaan? Blijft ze leven?'

'Ongelukkig genoeg wel. Maar ze zal een tragisch leven krijgen. Je kunt niet verwachten dat een meisje van tweeëntwintig dat in zo'n gruwel is veranderd er nog iets van maakt. Dat kan niemand. Was ze... vroeger mooi?'

'Ik denk het. Ik weet het niet. We hebben elkaar nooit ontmoet.' Haar stem klonk keihard, en zo was ook haar blik.

'O. In ieder geval zal ze het nog heel moeilijk krijgen.

Als ze een beetje hersteld is, zullen ze hier in het ziekenhuis alles doen wat ze kunnen, maar dat zal niet veel zijn. Heeft ze geld?'

'Niets.' Marion zei het woord als een terdoodveroordeling. Het was het ergste dat ze van iemand kon zeggen.

'Dan zal ze niet zoveel alternatieven hebben. Ik ben bang dat de mensen die dit soort dingen doen het niet doen uit liefdadigheid.'

'Heb je iemand in het bijzonder in gedachten?'

'Nou, ik ken een paar namen. Twee eigenlijk. De beste zit in San Francisco.' Een klein vuurtje smeulde in het hart van dr. Wickfield. Met al haar geld zou Marion Hillyard... als ze maar... 'Hij heet Peter Gregson. We hebben elkaar een aantal jaren geleden ontmoet. Hij is een echt een verbazingwekkende man.'

'Zou hij dit kunnen?'

Wickfield voelde een golf van bewondering voor de vrouw. Hij wilde haar bijna omhelzen, maar hij durfde het niet. 'Hij is misschien wel de enige man die het zou kunnen. Zal ik... wil je dat ik hem bel?' Hij aarzelde met het uitspreken van de woorden, en toen ze hem aankeek met die kille, berekenende ogen vroeg hij zich af wat zij dacht. De golf van bewondering veranderde bijna in angst.

'Ik laat het je weten.'

'Prima.' Hij keek vervolgens op zijn horloge en stond op. 'Ik zou graag willen dat je naar beneden ging om wat te rusten. Ik meen dat echt.'

'Dat weet ik.' Ze schonk hem een kille glimlach. 'Maar ik doe het niet. Dat weet je ook. Ik moet bij Michael zijn.'

'Ook al wordt het je dood als je dat doet?'

'Dat gebeurt niet. Ik ben niet van plan om dood te gaan, Wicky. Bovendien heb ik nog een heleboel werk te doen.'

'Is dat het waard?' Hij keek haar een ogenblik nieuwsgierig aan. Als hij maar een tiende van haar ambitie had gehad, zou hij een fantastische chirurg zijn geweest, maar dat had hij niet en hij was het niet. En hij wist niet eens of hij haar enorm benijdde. 'Is dat het waard?' Hij zei het de tweede keer zachter, en ze knikte.

'Absoluut. Twijfel daar geen moment aan. Het geeft me alles wat ik van het leven wil.' Tenzij ik Michael kwijtraak. Ze sloot haar ogen en zette de gedachte van zich af.

'Nou, ik geef je nog een uur met hem, en dan kom ik hier terug. En het kan me niet schelen of ik je plat moet spuiten en zelf weg moet slepen. Is dat duidelijk?'

'Heel duidelijk.' Ze stond op, liet weer een sigaret op de grond vallen, zette haar voet erop en gaf hem een klopje op zijn wang. 'En Wicky...' Ze keek naar hem vanonder lange, kastanjebruine wimpers, en heel even was ze een en al zachtheid en elegante schoonheid. '... bedankt.' Hij kuste haar zacht op haar wang, gaf haar een kneepje in haar arm en deed een stap achteruit.

'Het komt goed met hem, Marion, je zult het zien.' Hij durfde het meisje niet weer te noemen. Daarover konden ze later wel praten. Hij glimlachte alleen maar en liep weg, haar kwetsbaar en eenzaam achterlatend. Hij was blij dat hij George Calloway een paar uur eerder had gebeld... Marion had iemand naast zich nodig. Het hele eind door de gang dacht hij over haar na, terwijl zij hem nakeek en zag verdwijnen. Ze had zich niet bewogen op de plek waar hij haar had achtergelaten, maar nu begon ze aan de langzame, eenzame wandeling terug door de gang naar Michaels kamer. Ze kwam langs open en gesloten deuren, met erachter een naderend verlies en een hoop die nooit meer gekend zou worden. En een paar mensen die het wel zouden redden. Deze verdieping was speciaal voor de ernstige gevallen. Terwijl ze langzaam verder liep, hoorde ze geen enkel geluid uit de kamers komen, tot halverwege de gang, waar ze een zacht hortend gesnik uit een open deur hoorde. De geluiden klonken zo zacht dat ze eerst niet wist wat ze hoorde. Maar toen ze het kamernummer zag, wist ze het wel. Ze bleef staan alsof ze een muur had bereikt, en staarde door de deur naar de duisternis erachter.

Vaag verlicht zag ze in de hoek het bed staan, maar de kamer was verder donker; alle jaloezieën en gordijnen waren dicht, alsof de patiënt geen licht kon verdragen. Marion bleef daar enige tijd staan, bang om naar binnen te gaan. Maar ze wist dat ze het móést, en toen langzaam, voetje voor voetje, met zachte, glijdende bewegingen deed ze een paar stappen de kamer in en bleef weer staan. Het snikken klonk nu luider en sneller, met paniekerige ademstoten.

'Is daar iemand.'' Het hele hoofd van het meisje zat in het verband en haar stem klonk gedempt en vreemd. 'Is er...' Ze riep nu harder. 'Ik kan niets zien.'

'Je ogen zitten onder het verband. Er is niets aan de hand met je ogen.' Maar de woorden werden beantwoord door nieuwe snikken. 'Waarom ben je nog wakker?' Marion sprak tegen haar op monotone toon. Het waren geen troostende woorden, ze waren gespeend van elke emotie, en Marion zelf had het gevoel alsof ze zich in een droom bevond. Maar ze wist dat ze daar moest zijn. Ze moest het. Omwille van Michael. 'Hebben ze je geen slaapmiddel gegeven?'

'Het werkte niet. Ik blijf maar wakker.'

'Heb je veel pijn?'

'Nee. Alles is gevoelloos. Wie... wie bent u?'

Ze was bang het haar te vertellen. In plaats daarvan liep ze op het bed af en ging in de smalle blauwe plastic stoel zitten die een verpleegster daar neergezet moest hebben. De handen van het meisje zaten ook in het verband en lagen nutteloos naast haar lichaam. Marion herinnerde zich dat Wicky had verteld dat het meisje instinctief haar handen had gebruikt om haar gezicht af te schermen. De schade aan de handen was bijna net zo groot als die aan haar gezicht, wat het einde zou betekenen voor haar als kunstschilder. In wezen was haar hele leven voorbij. Haar jeugd, haar schoonheid, haar werk. En haar liefde. Maar nu wist Marion wat ze moest zeggen.

'Nancy...' Het was de eerste keer dat ze de naam had uitgesproken, maar nu maakte het niets uit. Ze had geen keuze. 'Hebben ze...' Haar stem klonk glad en zijdeachtig terwijl ze daar naast het gebroken meisje zat.

'Hebben ze je over je gezicht verteld?' Eindeloos lang heerste er een totale stilte in de kamer, en toen ontsnapte er een kleine, gebroken snik aan het verband.

'Hebben ze je verteld hoe erg het was?' Haar maag keerde zich om toen ze de woorden uitsprak, maar ze kon nu niet meer ophouden. Ze moest Michael vrijmaken. Als ze hem vrijmaakte, zou hij kunnen leven. Ze voelde dat diep vanbinnen. 'Hebben ze je verteld hoe onmogelijk het gaat worden om je weer helemaal op te lappen?'

Het snikken klonk nu kwaad. 'Ze hebben tegen me gelogen. Ze zeiden...'

'Er is maar één man die dat kan, Nancy, en dat zal honderdduizenden dollars kosten. Dat kun je niet betalen. En Michael ook niet.'

'Dat zal ik hem nooit laten doen.' Ze was nu boos op de stem, en ook op het noodlot. 'Ik zal hem nooit...'

'Wat ga je dan doen?'

'Ik weet het niet.' En het snikken begon weer.

'Kun je hem zo onder ogen komen?' Het duurde minuten voor het verstikte 'nee' klonk. 'Denk je dat hij zo van je zal kunnen houden? Zelfs als hij het probeert, omdat hij loyaal wil zijn, een verplichting wil nakomen. Hoe lang zal het duren? Hoe lang zul jij, als je weet hoe je eruitziet, het kunnen verdragen wat je hem aandoet?' De geluiden die Nancy nu maakte, waren beangstigend. Ze klonk alsof ze misselijk werd, en Marion vroeg zich af of zijzelf ook misselijk zou worden. 'Nancy, er is niets meer van je over. Niets. Het leven dat je voor vandaag nog voor je had, bestaat niet meer.'

Ze bleven in een eindeloos stilzwijgen zitten, en Marion dacht dat ze die snikken eeuwig zou blijven horen. Maar het moest pijnlijk zijn, anders zou het nooit werken. 'Je bent hem al kwijt. Je kunt hem dit niet aandoen. En hij... hij verdient meer dan dat. Als je van hem houdt, weet je dat. En... dat doe je ook. Maar je zult een nieuw leven kunnen hebben, Nancy.' Het meisje nam niet eens de moeite antwoord te geven, en bleef snikken. 'Je zóu een nieuw leven kunnen hebben. Een heel nieuwe wereld.' Ze wachtte tot het gesnik weer kwaad klonk en toen ophield. 'Een heel nieuw gezicht.'

'Hoe?'

'In San Francisco is een man die je weer mooi zal kunnen maken. Die je weer zal kunnen laten schilderen.

Het zal heel lang duren en heel veel geld kosten, maar het is het misschien waard, Nancy... vind je niet?' Een vleug van een glimlach verscheen in Marions mondhoeken. Nu was ze op bekend terrein. Het was net zoiets als het afsluiten van een deal van vele miljoenen. Een deal van honderdmiljoen dollar. Ze waren allemaal hetzelfde.

Een kleine, hortende zucht ontsnapte aan het in verband gehulde gezicht. 'We kunnen dat niet laten gebeuren.' Marion huiverde bijna bij het woord 'we'. Ze waren geen 'we' meer. Ze waren het nooit geweest. Zij en Michael waren 'we'. Niet dit... dit... Ze haalde diep adem en vermande zichzelf. Ze moest iets doen. Dat was het enige waaraan ze kon denken. Ze kon niet aan het meisje denken. Alleen aan Michael.

'Jij kunt het niet, Nancy. Maar ik wel. Je weet wie ik ben, hè?'

'Ja.'

'Begrijp je dat je Michael al kwijt bent? Dat hij de druk en de tragedie van wat er met jou is gebeurd nooit zou kunnen overleven, als hij het al overleeft. Dat begrijp je toch, hè?'

'Ja.'

'En je begrijpt dat het heel gemeen is om te proberen hem dat door te laten maken, door hem zijn loyaliteit aan jou te laten bewijzen?' Ze wilde het woord 'liefde' niet zeggen. Het meisje was het niet waard. Marion moest dat geloven. 'Begrijp je dat, Nancy?' Er volgde een stilte. 'Begrijp je dat?'

Deze keer klonk haar stem heel vermoeid. Ze klonk uitgeput. 'Ja.'

'Dan ben je dus alles kwijtgeraakt wat je maar kunt verliezen, hè?'

'Ja.' Het woord had geen klank, er zat geen leven meer in. Het leek alsof het leven zelf uit het meisje wegvloeide.

'Nancy, ik zou een afspraak met je willen maken.' Het was Marion Hillyard op haar best. Als haar zoon haar had gehoord, zou hij haar hebben willen vermoorden.

'Ik zou graag willen dat je over dat nieuwe gezicht nadacht. Over een nieuw leven, een nieuwe Nancy. Denk erover na. Over wat het zou betekenen. Je zou weer mooi zijn, je zou weer vrienden kunnen hebben, je zou overal naartoe kunnen gaan - naar restaurants, naar films, naar winkels - je zou weer mooie kleren kunnen dragen en met mannen uit kunnen gaan. Anders... zouden mensen gaan gillen als je langskwam. Je zou nergens meer heen kunnen gaan, niets kunnen doen, niemand kunnen zijn. Kinderen zouden gaan huilen als ze je zagen. Kun je je voorstellen hoe dat zou zijn? Maar je hebt een keuze.' Ze liet de woorden bezinken.

'Nee, die heb ik niet.'

'Ja, die heb je wel. Ik wil je die keuze geven. Ik wil je dat nieuwe leven geven. Een nieuw gezicht, een nieuwe wereld. Een flat in een andere stad terwijl die reconstructie wordt gedaan - alles wat je nodig hebt, alles wat je wilt doen. Het zal moeiteloos gaan, Nancy, en over ongeveer een jaar of zo is je nachtmerrie voorbij.'

'En dan?'

'Dan ben je vrij. Het nieuwe leven is van jou.' Er volgde een eindeloze pauze terwijl Marion zich voorbereidde op de dreun waarop Nancy zat te wachten. 'Zolang je nooit meer contact met Michael opneemt. Het nieuwe gezicht is alleen maar van jou als je Michael opgeeft. Maar als je mijn... mijn cadeautje niet accepteert, weet je dat je hem toch al kwijt bent. Dus waarom zou je de rest van je leven als een monster voortleven als het niet hoeft?'

'En als Michael nu eens de afspraak niet nakomt? Als ik nu eens van hem vandaan blijf, maar hij niet van mij?'

'Van jou wil ik alleen maar de belofte dat jij uit zijn buurt blijft. Wat Michael doet, is zijn zaak.'

'En u respecteert dat? Als hij me toch... wil... als hij achter mij aan komt, is het dan zijn zaak?'

'Dat respecteer ik.'

Terwijl ze daar zo lag, voelde Nancy zich de overwinnaar. Ze kende Michael oneindig veel beter dan zijn moeder. Michael zou haar nooit opgeven. Hij zou haar vinden en haar door haar beproeving heen willen helpen, maar tegen die tijd zou ze alweer op de weg terug zijn om weer zichzelf te worden. Zijn moeder kon deze strijd niet winnen, hoe hevig ze het ook probeerde. Het accepteren van de afspraak maakte van Nancy nog geen oplichtster, omdat ze wist wat de uitkomst zou worden. Maar ze moest het doen. Ze moest wel. Er bestond geen alternatief.

'Doe je het?' Marion hield bijna haar adem in terwijl ze wachtte op het ene woord waar ze voor bad, het woord dat Michael vrij zou maken, en ten slotte kwam dat.

Maar het zou het woord zijn van de overwinnaar en niet van de overwonnene. Het zou vervuld zijn van Nancy's vertrouwen in Michael. Ze herinnerde zich de woorden die hij tegen haar had gezegd bij de rots waar ze de vorige dag de kralen hadden verborgen. 'Ik beloof nooit afscheid van je te nemen.' Ze wist dat hij het nooit zou doen.

'Je antwoord, Nancy?' Marion kon niet langer wachten. Haar hart zou het anders begeven.

'Ja.'

5

Marion Hillyard stond in de deur van het ziekenhuis in een zwarte wollen jurk en een zwarte jas van Cardin te kijken hoe het meisje in een ambulance werd geladen. Het was zes uur 's ochtends en ze had niet meer met haar gesproken. Ze hadden hun afspraak de vorige avond gemaakt, en Marion had onmiddellijk Wicky gevraagd de man die hij kende in San Francisco te bellen. Wickey was buiten zinnen van vreugde. Hij had Marion op de wang gekust en Peter Gregson thuis te pakken gekregen. Gregson zou het doen. Hij wilde Nancy onmiddellijk daar hebben, en Marion had een speciaal compartiment en twee verpleegsters geregeld op een eersteklas vlucht in een jet naar San Francisco om acht uur die ochtend. Ze spaarde kosten noch moeite. 'Ze is een gelukkig meisje, Marion.' Wickfield keek haar bewonderend aan terwijl zij weer een sigaret uittrapte.

'Ik denk van wel. En ik wil niet dat Michael het weet, Wicky. Is dat duidelijk?' Dat was het, evenals de dreigende ondertoon in haar stem. 'Als iemand het hem vertelt, zet ik haar behandeling stop.'

'Maar waarom? Hij heeft het recht te weten wat je voor het meisje hebt gedaan.'

'Het is iets tussen ons tweeën. Ons vieren, jou en Gregson meegerekend. Michael hoeft helemaal niets te weten. Als hij uit z'n coma komt, mag je het met hem helemaal niet over het meisje hebben. Het zal hem alleen maar van streek maken.'

Als hij ooit uit coma kwam. Marion had de hele nacht in de stoel naast hem zitten dommelen, ondanks Wicky's protesten. Maar ze had zich na haar gesprek met het meisje op een vreemde manier weer opgemonterd gevoeld. Eindelijk had ze Michael vrijgemaakt. Nu kon hij leven. In zekere zin had ze hun allebei een leven gegeven. Ze wist dat het goed was wat ze gedaan had. 'Dus je zegt niets, hè, Robert?' Ze noemde hem nooit zo, behalve om hem eraan te herinneren wat het geld van Hillyard voor het ziekenhuis had gedaan.

'Natuurlijk niet, als je dat wilt.'

'Dat wil ik.'

Er klonk een dof gerammel toen de deuren van de ziekenwagen dichtgingen en de blauwe lakens waarin het meisje gewikkeld was en de ruggen van de twee verpleegsters niet langer te zien waren. De verpleegsters zouden de eerste zes tot acht maanden in San Francisco bij haar blijven. Daarna, had Gregson gezegd, zou zij hen niet meer nodig hebben. Maar die zes tot acht maanden zouden haar ogen de meeste tijd onder het verband zitten terwijl hij bezig was met haar oogleden en haar neus, haar voorhoofd en haar jukbeenderen. Hij moest een heel nieuw gezicht construeren. Er zouden ook andere kosten bijkomen. Nancy zou bijna voortdurend psychiatrische zorg nodig hebben om de emotionele shock op te vangen dat ze een nieuw mens werd. Op geen enkele manier kon Gregson haar teruggeven wie ze was geweest. Hij moest een heel nieuwe vrouw creëren. En Marion vond dat idee gewoon prima: daarmee zou het meisje nog verder verwijderd raken van Michael. Het haalde de mogelijkheid van een toevalligheid weg, een toevallige ontmoeting op een vliegveld vijf jaar later. Marion wilde niet dat dat gebeurde. In gedachten ging ze de lijst afspraken na die ze om vier uur die ochtend - één uur San-Franciscotijd - door de telefoon met Gregson had gemaakt. Hij had helder, levendig en dynamisch geklonken, een man van in de veertig met een internationale reputatie op zijn gebied. Het meisje had verrekt veel geluk. Hij zei dat hij de zaken door zijn secretaresse zou laten uitwerken. De flat, de kleren. Ze hadden snel de kosten van achttien maanden chirurgie, en de bijkomende kosten voor psychiatrische hulp, de verpleegsters voor lange tijd, en zelfs algehele steun doorgenomen. Ze waren als redelijk bedrag vierhonderdduizend dollar overeengekomen. Marion zou om negen uur de bank bellen en het geld over laten maken naar Gregsons rekening. Het zou er zijn als zijn bank om negen uur openging. Niet dat hij zich zorgen maakte. Hij wist wie Marion Hillyard was. Wie niet?

'Waarom kom je niet binnen om wat te ontbijten, Marion?' Wickfield begon alle hoop te verliezen dat hij ook maar enige invloed op Marion kon uitoefenen, en Calloway had gezegd dat hij pas die ochtend uit New York kon vertrekken. Wickfield wist niet dat Marion hem had gezegd het niet te doen. Ze had alleen willen zijn om haar 'zaken' te regelen. En alles was gewoon prima verlopen. 'Marion?'

'Hm?'

'Ontbijt?'

'Later, Wicky. Ik wil Michael zien.'

'Ik zal nu naar boven gaan en even naar hem kijken.'

Marion ging even het damestoilet in, terwijl Wickfield vooruit ging om naar Michael te kijken. Maar hij verwachtte geen directe veranderingen; hij was een uur geleden nog bij hem geweest.

Maar er heerste een vreemde stilte toen Marion vijf minuten later de kamer binnenkwam. Wicky stond op enige afstand van het bed met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht, en de verpleegster had de kamer verlaten. De zon van New England stroomde over het bed, en ergens klonk het gestage druppelen van een kraan in de wasbak. Alles was veel te stil en plotseling schoot haar hart in haar keel omhoog. Het was net als toen Frederick... o, god... Haar hand ging onwillekeurig naar haar borst, en ze bleef als versteend in de deuropening staan, terwijl ze van Wicky naar het bed keek. En toen zag ze hem, en haar ogen vulden zich met tranen. Hij glimlachte naar haar... haar zoon. Het was helemaal niet zoals Frederick. Een snik bleef in haar keel steken, en ze liep met trillende benen naar het bed. Ze boog zich eroverheen en beroerde zijn gezicht met haar handen.

'Hoi, mam.' Dat waren de mooiste woorden die ze ooit had gehoord, en ze glimlachte terwijl de tranen over haar gezicht stroomden.

'Ik hou van je, Michael.'

'Ik hou ook van jou.' Zelfs Wickfield had tranen in zijn ogen terwijl hij naar hen keek. De jongen, zo jong en zo knap en weer zo levend, en de vrouw die de afgelopen twee dagen zoveel had gegeven. Hij glipte stilletjes de kamer uit, en ze hoorden hem niet vertrekken. Ze hield haar zoon lange tijd teder in haar armen en ging met een hand over zijn haar. 'Rustig nou, mam. Alles is goed. Jezus, wat heb ik een honger.' Marion lachte. Hij klonk zo goed. Hij leefde weer. En hij was helemaal van haar.

'Je krijgt het grootste, beste, lekkerste ontbijt dat je ooit hebt gezien, als Wicky het goedvindt.'

'Wicky kan doodvallen. Ik sterf van de honger.'

'Michael!' Maar ze kon niet kwaad op hem zijn. Ze kon alleen maar van hem houden. Maar terwijl ze naar hem keek, zag ze zijn gezicht betrekken, alsof hij zich plotseling herinnerde waarom hij daar was. Daarvoor had hij gedaan alsof hij net was bijgekomen uit een operatie aan zijn amandelen. Dat hij alleen maar ijs en zijn moeder wilde hebben. Maar nu stond er veel meer op zijn gezicht te lezen, en hij probeerde rechtop te gaan zitten. Hij wist niet hoe hij de woorden moest zeggen, maar hij moest het vragen. Hij zocht haar gezicht af naar wat ze voelde en zij hield haar ogen op die van hem en zijn hand stevig in die van haar. 'Rustig aan, schat.'

'Mam... de anderen... die avond... ik herinner me...'

'Ben is al terug naar Boston met zijn vader. Hij is behoorlijk toegetakeld, maar het gaat goed met hem. Heel wat beter dan met jou.' Ze zei het met een zucht en verstevigde haar greep op zijn hand. Ze wist wat er nu kwam. Maar ze was erop voorbereid.

'En... Nancy?' zijn gezicht was krijtwit toen hij haar naam uitsprak. 'Nancy, mam?' De tranen stonden al in zijn ogen. Hij kon het antwoord in het gezicht van zijn moeder lezen toen zij voorzichtig in de stoel naast hem ging zitten en met een zachte hand langs de omtrekken van zijn gezicht ging.

'Ze heeft het niet gehaald, schat. Ze hebben alles gedaan wat ze konden. Maar het letsel was te groot.' Ze zweeg een fractie van een seconde en ging toen verder.

'Ze is vanmorgen vroeg overleden.'

'Heb je haar gezien?' Nog steeds zocht hij haar gezicht af naar iets meer.

'Ik heb gisteravond een tijdje bij haar gezeten.'

'O, god... en ik was er niet. O, Nancy...' Hij draaide zijn gezicht in het kussen en huilde als een kind terwijl Marion zijn schouders vasthield. Hij zei haar naam steeds maar weer, tot hij ten slotte niet meer kon huilen. En toen hij zich omdraaide om zijn moeder aan te kijken, zag zij iets in zijn gezicht dat ze nooit eerder had gezien. Het leek alsof hij iets van zichzelf was kwijtgeraakt in die momenten dat hij Nancy's naam had uitgesproken. Alsof een deel van hem was weggevloeid en gestorven.

6

Nancy hoorde het landingsgestel knarsend vanonder het vliegtuig komen en voor de honderdste keer sinds het begin van de vlucht voelde ze de aanraking van de hand die haar arm eerder had aangeraakt. Het was op een vreemde manier vertroostend om de hand van de verpleegster te voelen, en ze was blij dat ze al het verschil tussen hen herkende. Een vrouw had smalle, gevoelige handen met lange, smalle vingers; haar handen waren altijd koud, maar er zat een enorme kracht in als ze Nancy vasthield. Alleen al de aanraking gaf Nancy weer moed. De andere verpleegster had warme, mollige en zachte handen waardoor ze een gevoel van veiligheid en liefde gaf. Ze streelde Nancy's arm vaak, en zij was degene die Nancy twee injecties tegen de pijn had gegeven. Ze had een zachte, troostende stem. De eerste vrouw had een licht accent. Nancy was ze alle twee al aardig gaan vinden.

'Het duurt niet meer zo lang, schat. We kunnen de baai al zien. We zijn er heel snel.'

Eigenlijk zou het nog twintig minuten duren. En Peter Gregson rekende daarop terwijl hij in zijn Porsche over de snelweg scheurde. De ambulance zou hem daar opwachten. Hij kon zijn auto later die ochtend op laten halen door een van de meisjes op zijn kantoor. Hij wilde met het meisje de stad inrijden. Hij was geïntrigeerd door haar. Ze moest wel belangrijk zijn voor Marion Hillyard omdat die zoveel moeite voor haar deed. Vierhonderdduizend dollar was een behoorlijke som en slechts driehonderdduizend dollar zou naar hem gaan. De andere honderdduizend was om het gemakkelijker te maken voor het meisje in de komende anderhalf jaar. En dat zou gebeuren ook. Dat had hij Marion Hillyard beloofd. Maar hij zou er toch wel voor hebben gezorgd. Het maakte deel uit van wat hij deed. Hij zou de ziel van het meisje helemaal leren kennen. Ze zouden meer dan vrienden worden; hij zou alles voor haar betekenen en zij voor hem. Zo moest het gaan, omdat zij, tegen de tijd dat het nieuwe gezicht klaar was, de persoon zou zijn op wie ze leek. Peter Gregson zou Nancy McAllister geboren laten worden na een zwangerschap van achttien lange maanden. Ze zou een heel moedig meisje moeten zijn. Maar dat zou ze ook zijn. Hij zou ervoor zorgen. Ze zouden het samen doen. Het idee alleen al wond hem op. Hij hield van wat hij deed, en op een vreemde manier hield hij nu al van Nancy. Wat hij van haar zou maken. Wat ze zou worden. Hij zou haar alles geven wat hij kon.

Hij keek op zijn horloge en gaf gas. De auto was een van zijn favoriete ontspanningen. Hij vloog ook zijn eigen vliegtuig, hij deed aan scubaduiken als hij tijd had, hij skiede, en had een aantal bergen in Europa beklommen. Hij was een man die op alle mogelijke manieren grenzen verkende. Om het onmogelijke uit te dagen en te overwinnen. Daarom hield hij van zijn werk. Mensen beschuldigden hem ervan voor God te spelen. Maar dat was het niet. Het was de opwinding van onoverkomelijke kansen die hem stimuleerde. En hij was nog nooit verslagen. Niet door een vrouw of berg of hemel en zelfs niet door een patiënt. Hij was zevenenveertig en won alles wat hij maar aanraakte, en hij zou nu ook winnen. Hij en Nancy zouden samen winnen. Zijn donkere haar waaide zacht in de wind en zijn ogen knetterden bijna van het leven. Hij was nog steeds bruin van een weekje Tahiti kortgeleden en hij droeg een grijze broek en een zachtblauwe kasjmier trui, precies dezelfde kleur als zijn ogen. Hij ging altijd onberispelijk gekleed in perfecte combinaties. Hij was een uitzonderlijk knappe man, maar hij had meer dan dat alleen. Het was zijn vitaliteit, zijn geestdrift die zelfs nog meer de aandacht trok dan zijn uiterlijk.

Hij stopte bij het vliegveld net op het moment dat Nancy's vliegtuig de grond raakte. Hij toonde een speciale pas aan een politieman, die knikte en beloofde een oogje op de auto te houden. Zelfs de politieman lachte tegen Gregson. Peter was een man die niemand kon negeren. Hij bezat een bijna onweerstaanbare charme en een kracht die door alles wat hij deed heen scheen. Mensen wilden daardoor graag in zijn buurt zijn.

Hij werkte zich ervaren door de mensen in de aankomsthal heen en sprak snel met een beveiligingsbeambte. De man pakte een telefoon, en een ogenblik later werd Peter door een deur geloodst, langs een trap naar beneden, en in een klein vliegveldwagentje gezet, dat snel naar het platform reed waar de ambulance met de ziekenbroeders stond te wachten tot de patiënt uit het vliegtuig werd gebracht. Hij bedankte de chauffeur en haastte zich naar de ziekenwagen waarvan hij snel het inwendige controleerde om te kijken of aan al zijn verzoeken was voldaan. En dat was zo. Volledig. Alles wat hij nodig had was er. Het viel moeilijk te zeggen in welke conditie zij verkeerde na de vlucht, maar hij had haar direct in San Francisco willen hebben, zodat hij dan alles goed in de gaten kon houden. Hij moest nog een heleboel organiseren, en het werk zou over een paar dagen beginnen.

De andere passagiers werden een ogenblik tegengehouden terwijl Nancy uit de voorste deur naar buiten werd gedragen. De stewardessen hielden zich op de achtergrond, keken ernstig en wendden hun ogen af van de flessen en infusen die boven het verbonden meisje hingen, maar de verpleegsters leken tegen haar te praten terwijl ze naar buiten kwamen. De aanblik van de verpleegsters beviel hem, jong maar bekwaam, en ze leken als team goed te functioneren. Zo wilde hij het ook hebben. Ze zouden de komende anderhalf jaar allemaal deel uitmaken van een team, en iedereen was even belangrijk. Er was geen ruimte voor aarzeling of onbekwaamheid. Iedereen zou zijn uiterste best moeten doen, inclusief Nancy. Maar hij zou ervoor zorgen. Ze zou de ster van deze show worden. Hij keek naar haar terwijl ze naar hem toe werd gedragen en wachtte tot de brancard voorzichtig in de ambulance was geschoven. Hij glimlachte tegen de verpleegsters maar zei niets, en stak een hand omhoog ten teken dat zij moesten wachten terwijl hij zich voorzichtig naast Nancy wurmde en op een stoel ging zitten. Hij pakte haar hand en hield die vast.

'Hallo, Nancy. Ik ben Peter. Hoe was de vlucht?' Alsof ze echt bestond. Alsof ze nog steeds iemand was, niet slechts een gezichtsloze homp. Ze voelde de opluchting over zich heen spoelen toen ze zijn stem hoorde.

'Die was prima. Ben jij dokter Gregson?' Ze klonk vermoeid, maar geïnteresseerd.

'Ja. Maar Peter klinkt iets minder formeel tussen twee mensen die moeten samenwerken.' De manier waarop hij het zei, beviel haar en als ze het zou hebben gekund, zou ze geglimlacht hebben.

'Ben je hier gekomen om me op te halen?'

'Zou je mij dan niet hebben opgehaald?'

'Ja.' Ze wilde knikken, maar kon het niet. 'Dank je.'

'Ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ben je ooit eerder in San Francisco geweest, Nancy?'

'Nee.'

'Je zult het heerlijk vinden. En we gaan een appartement voor je zoeken dat je zo prettig zult vinden dat je hier nooit meer weg wilt. Dat overkomt de meeste mensen, weet je. Als ze zich hier eenmaal gevestigd hebben, willen ze hier altijd blijven. Ik kwam ongeveer vijftien jaar geleden uit Chicago hierheen, en je kunt erom wedden dat ik niet meer terugga.' Ze lachte om de manier waarop hij het zei, en hij keek haar glimlachend aan. 'Kom je uit Boston?' Hij behandelde haar alsof ze door vrienden aan elkaar waren voorgesteld. Maar hij wilde dat ze zich ontspande na de lange vlucht. En een paar minuten zonder beweging zouden haar goed doen. De verpleegsters waren ook blij met de gelegenheid zich wat te ontspannen terwijl ze met de ziekenbroeders spraken. Zo nu en dan wierpen ze een blik naar binnen en zagen dr. Gregson met Nancy praten, en ze vonden hem nu al aardig. Hij straalde warmte uit.

'Nee, ik kom uit New Hampshire. Daar ben ik in ieder geval opgegroeid. In een weeshuis. Ik verhuisde naar Boston toen ik achttien was.'

'Het klinkt erg romantisch. Of kwam het weeshuis regelrecht uit Dickens?' Aan alles gaf hij een luchtige, vrolijke noot. Nancy lachte om de vraag over Dickens.

'Amper. De nonnen waren heel lief. Zo lief dat ik er zelf een wilde worden.'

'O, jee. Luister jij eens...' En ze lachte om de toon van zijn stem. 'Als deze onderneming erop zit, jongedame, ben je klaar voor Hollywood. Als jij je ergens in een klooster gaat verschuilen, dan zal ik... zal ik... nou, dan spring ik van een brug, verdomme. Je kunt me maar beter beloven dat je er niet vandoor gaat om ergens non te worden.' Dat was makkelijk. Ze moest klaar zijn voor Michael. Haar droom om zuster Agnes Marie te worden, bestond al jaren niet meer, maar ze wilde Gregson een beetje plagen. Ze mocht hem nu al. 'O, oké.' Ze zei het met tegenzin, maar met een lach in haar stem.

'Is dat een belofte? Schiet op, zeg het... ik beloof het.'

'Ik beloof het.'

'Wat beloof je?' Ze lachten nu allebei.

'Ik beloof geen non te worden.'

'Wauw. Dat is beter.' Hij gebaarde de twee verpleegsters bij hen te komen, en de ziekenbroeders liepen naar de voorkant. Ze was nu klaar om te gaan, en hij wilde haar niet vermoeien met te veel gebabbel. 'Waarom heb je me niet aan je vriendinnen voorgesteld?'

'Nou, laat eens zien. De koude handen zijn Lily en de warme handen Gretchen.' Ze lachten alle vier.

'Heel erg bedankt, Nancy.' Lily lachte welwillend terwijl Nancy in zichzelf glimlachte. Ze voelde zich veilig met haar nieuw gevonden vrienden en het enige waar ze maar aan kon denken was hoe ze er voor Michael uit zou zien als het voorbij was. Ze mocht Peter Gregson, en plotseling wist ze dat hij van haar een heel speciaal iemand zou maken, omdat hij het belangrijk vond. 'Welkom in San Francisco, kleintje.' Lily's koele handen werden vervangen door zijn sterke, gracieuze handen, en de hele weg naar de stad hield hij een zachte hand op haar schouder. Op een vreemde manier gaf dat haar het gevoel dat ze thuiskwam.

7

De deuren van de ambulance gingen open en ze droegen de brancard vaardig het hotel in. De manager stond hen op te wachten, en de hele penthouse-suite was voor hen gereserveerd. Ze waren van plan slechts een dag of twee te blijven, maar het hotel zou een rustpunt vormen tussen ziekenhuis en thuis. Marion had zakelijke afspraken in Boston, en bovendien had Michael er om de een of andere reden op gestaan een paar dagen in een hotel te verblijven voordat hij naar huis ging. En zijn moeder was bereid aan al zijn grillen tegemoet te komen.

De ambulancebroeders legden hem voorzichtig op het bed, en hij trok een grimas. 'Jezus, mam, er is niets met me aan de hand. Ze hebben allemaal gezegd dat ik in orde was.'

'Maar het heeft geen zin je te haasten.'

'Haasten?' Hij keek om zich heen door de suite en kreunde toen ze een fooi gaf aan de ambulancebroeders die prompt verdwenen. De kamer stond vol bloemen en op de tafel bij het bed stond een enorme fruitschaal. Zijn moeder was eigenaresse van het hotel. Ze had het jaren geleden gekocht als investering.

'Ga je nu ontspannen, schat. Mijd alle opwinding. Wil je iets eten?' Ze had de verpleegster willen houden, maar zelfs de arts had gezegd dat het niet nodig was, en Michael zou er gek van zijn geworden. Hij moest nu alleen nog maar een paar weken kalm aan doen en daarna kon hij aan het werk gaan. Maar eerst moest hij iets anders doen. 'Wat dacht je van een lunch?' vroeg Marion.

'Natuurlijk. Escargots. Oesters Rockefeiler. Champagne. Schildpadeieren en kaviaar.' Hij ging als een ondeugend kind rechtop in bed zitten.

'Wat een walgelijke combinatie, schat.' Maar ze luisterde niet echt. Ze keek op haar horloge. 'Maar bestel zelf iets. George kan elk moment hier zijn. Onze vergadering om één uur is in het centrum.' Ze liep afwezig de kamer uit om haar aktetas te zoeken. Mike hoorde de deurbel van de suite, en even later kwam George Calloway zijn kamer binnenlopen.

'En, Michael, hoe voel je je?'

'Na twee weken ziekenhuis waarin ik absoluut niets heb gedaan, voel ik voornamelijk gêne.' Hij probeerde zijn situatie luchtiger te maken, maar nog steeds stond er een gebroken blik in zijn ogen. Zijn moeder zag het ook, maar weet het aan vermoeidheid. Ze had elke alternatieve uitleg uit haar geest gebannen, en Michael en zij spraken er nooit over. Ze spraken over zaken en de plannen voor het medisch centrum in San Francisco. Nooit over het ongeluk.

'Ik ben vanochtend even in jouw kantoor geweest. Het ziet er echt heel mooi uit.' George glimlachte en ging aan het voeteneinde van het bed zitten.

'Dat geloof ik graag.' Michael keek naar zijn moeder toen zij de kamer binnenkwam. Ze droeg een lichtgrijs Chanel-pak met een zachtblauwe zijden blouse, paarlen oorbellen en drie parelkettingen om haar hals.

'Moeder heeft een uitstekende smaak.'

'Ja, dat zeker.' George glimlachte warm naar haar, maar zij gebaarde nerveus naar hen.

'Hou op met die vleierijen; we komen te laat. George, heb je de papieren bij je die we nodig hebben?'

'Natuurlijk.'

'Laten we dan gaan.' Ze liep snel naar Michaels bed en bukte zich om hem een kus boven op zijn hoofd te geven. 'Ga wat rusten, schat. En vergeet niet een lunch te bestellen.'

'Jawel, ma. Veel geluk bij die vergadering.'

Ze hief haar hoofd en glimlachte bij het vooruitzicht.

'Geluk heeft er niets mee te maken.' De twee mannen lachten, en Michael keek hen na toen ze vertrokken. Daarna ging hij rechtop zitten.

Hij bleef geduldig en stil zo zitten, wachtend en denkend. Hij wist precies wat hij ging doen. Hij had het al twee weken eerder gepland. Hij had naar dit moment toe geleefd. Het was het enige waaraan hij had kunnen denken. Daarom had hij het hotel voorgesteld, er werkelijk op gestaan, en er bij haar op aangedrongen zelf naar de vergadering te gaan voor de nieuwe bibliotheek van Boston. Hij had de middag voor zichzelf nodig. Hij wilde niets verpesten door zich door hen te laten betrappen. Hij wilde er zeker van zijn dat ze weg waren. Dus hij bleef precies een halfuur zo zitten.

En toen was hij overtuigd. Hij had het honderd keer in zijn hoofd gerepeteerd. Hij liep snel naar de koffer op het rek aan het voeteneinde van zijn bed en haalde eruit wat hij nodig had. Grijze broek, blauw hemd, instappers, sokken, ondergoed. Het leek wel duizend jaar geleden sinds hij kleren aan had gehad, en hij was verrast hoe wankel hij zich voelde toen hij zich aankleedde. Hij moest drie, vier keer gaan zitten om weer op adem te komen. Het was belachelijk om zich zo zwak te voelen, en hij wilde er niet aan toegeven. Hij zou geen dag meer wachten. Hij ging er nu naartoe. Het kostte hem ongeveer een halfuur om zich aan te kleden en zijn haar te kammen, en daarna belde hij de receptie en vroeg om een taxi. Hij was bleek toen hij in de lift naar beneden ging, maar door de opwinding over zijn plan voelde hij zich beter. Alleen de gedachte eraan al gaf hem een vitaliteit die hij in twee weken niet meer had gevoeld. De taxi stond aan de stoeprand op hem te wachten.

Hij gaf de chauffeur het adres en leunde achterover met een gevoel van enorme vreugde. Het leek wel alsof hij een afspraakje had, alsof ze hem verwachtte, alsof ze het wist. De hele weg erheen glimlachte hij bij zichzelf, en hij gaf de chauffeur een grote fooi. Hij vroeg de man niet te blijven wachten. Hij wilde niet dat iemand op hem wachtte. Hij zou daar alleen zijn, zolang hij maar wilde. Hij had zelfs gespeeld met het idee de huur van het huis te blijven betalen, zodat hij daar, wanneer hij maar wilde, kon komen. Het was slechts een uur vliegen vanuit New York, en op die manier zou hij altijd hun flat hebben. Hun flat. Hij keek bij het gebouw omhoog met een vertrouwde gloed van warmte, en bijna ondanks zichzelf hoorde hij zichzelf zeggen: 'Hoi, Nancy Fancy, ik ben thuis.' Hij had de woorden duizend keer eerder gezegd, als hij de deur binnenliep en haar zittend bij haar ezel trof met verfspatten op haar handen, armen en soms haar gezicht. Als ze heel erg opging in haar werk, hoorde ze hem soms niet binnenkomen.

Hij liep langzaam de trap op, vermoeid maar gesteund door het gevoel thuis te komen. Hij wilde alleen maar naar boven en gaan zitten, bij haar, met haar... met haar spullen... Dezelfde vertrouwde geuren vulden het gebouw, en daar klonk het geluid van stromend water, van een kind, van een kat die mauwde in de gang beneden, en buiten klonk het geluid van een claxon. Hij hoorde een Italiaans liedje op de radio, en heel even vroeg hij zich af of de radio in haar studio aanstond. Hij had zijn sleutel in zijn hand toen hij de overloop bereikte en hij bleef daar lange tijd staan. Voor het eerst op deze dag voelde hij tranen in zijn ogen branden. Nog steeds wist hij wat er aan de hand was. Ze zou niet daar zijn. Ze was voor altijd weg. Ze was dood.

Nog steeds probeerde hij af en toe het woord hardop, gewoon om het zelf te zeggen, om het zichzelf te laten weten. Hij wilde niet zo'n krankzinnige worden die de waarheid niet onder ogen zag, die een spelletje bleef spelen van doen alsof. Ze zou daar honend op gereageerd hebben... Maar zo nu en dan liet hij de waarheid los die daarna dan weer met een knal terugkeerde. Zoals nu. Hij draaide de sleutel in het slot om en wachtte, alsof er toch misschien iemand naar de deur zou komen. Maar er was daar niemand. Hij opende de deur langzaam en slikte toen.

'O, mijn god! Waar is... waar...' Het was weg. Alles. Elke tafel, elke stoel, de planten, de schilderijen, haar ezel, haar verf. Haar kleren, haar... jezus christus, Nancy! En hij hoorde zichzelf huilen toen kwade, hete tranen op zijn wangen prikten. Hij trok deuren open. Niets. Zelfs de koelkast was verdwenen. Hij bleef daar een ogenblik sprakeloos staan en vloog vervolgens met treden tegelijk de trap af tot hij de woning van de huisbewaarder in het souterrain bereikte. Hij bonsde op de deur tot de kleine oude man hem voor zover de ketting toeliet opende en hem met angst in zijn ogen aankeek. Maar hij herkende Michael en maakte de deur helemaal open; hij begon te glimlachen tot Michael hem bij de kraag greep en hem door elkaar schudde.

'Waar zijn haar spullen, Kowalski.' Waar zijn ze verdomme? Wat heb je ermee gedaan? Heb jij ze gepakt? Wie heeft ze gepakt? Waar zijn haar spullen?'

'Welke spullen? Wie... o, mijn g... nee, nee, ik heb niets gepakt. Ze kwamen twee weken geleden. Ze hebben me verteld...' Hij trilde van angst, en Michael trilde van woede.

'Wie zijn "zij", verdomme?'

'Ik weet het niet. Iemand belde me en zei dat de flat leeg zou komen. Dat juffrouw McAllister... dat...' Hij zag de nog natte tranen op Michaels gezicht en durfde niet verder te gaan. 'Je weet wel. Nou, ze hebben het me verteld, en ze zeiden dat de flat tegen het einde van de week leeg zou zijn. Er zijn twee verpleegsters gekomen en die hebben een paar dingen meegenomen, en de volgende ochtend kwam de Goodwill-auto.'

'Verpleegsters? Welke verpleegsters?' Michaels hersenen waren leeg. En Goodwill? Wie had hen gebeld?

'Ik weet niet wie ze waren. Maar ze zagen er wel uit als verpleegsters - ze waren in het wit gekleed. Ze hebben niet veel meegenomen. Alleen maar een kleine tas en haar schilderijen. Goodwill nam de rest. Ik heb niets gepakt. Eerlijk waar. Dat zou ik nooit doen. Niet van zo'n aardig meisje als...' Maar Michael luisterde niet naar hem. Hij liep alweer als verdoofd de trap naar de straat op, terwijl de oude man hem hoofdschuddend nakeek. Arme jongen. Hij had het waarschijnlijk net gehoord. 'Hé... hé...' Michael draaide zijn hoofd om en de oude man liet zijn stem dalen. 'Ik vind het heel erg.' Michael knikte alleen maar en liep verder naar de straat. Hoe wisten de verpleegsters het? Hoe hadden ze dat kunnen doen? Ze hadden waarschijnlijk die paar sieraden die ze had meegenomen, een paar snuisterijen en de schilderijen. Misschien had iemand in het ziekenhuis iets tegen hen gezegd. Gieren die pikten wat er nog was overgebleven. God, als hij hen gezien zou hebben, zou hij... Hij balde zijn vuisten langs zijn lichaam, en vervolgens schoot zijn arm uit om een taxi aan te houden. In ieder geval... misschien... was het het proberen waard. Hij schoof in de taxi terwijl hij de bonkende pijn in zijn achterhoofd negeerde. 'Waar is de dichtstbijzijnde Goodwill?'

'Goodwill wat?' De chauffeur kauwde op een doorweekte sigaar en was niet bijzonder geïnteresseerd in welke Goodwill dan ook.

'De Goodwill-winkel. U weet wel, gebruikte kleren, oude meubels.'

'O, ja. Goed.' De jongen zag er niet als een Goodwill-klant uit, maar een rit was een rit. Het was vijf minuten rijden vanaf de flat van Nancy, en de frisse lucht hielp Michael bijkomen uit de schok van de leegte die hij had aangetroffen. Het leek op het zoeken naar een polsslag als je hart was opgehouden met kloppen. 'Goed, hier is het.'

Michael bedankte hem, betaalde afwezig tweemaal de ritprijs en stapte uit. Hij wist niet zeker of hij wel naar binnen wilde. Hij had haar spullen willen zien in haar flat, waar ze hoorden. Niet in de een of andere stinkende, muffe tweedehandswinkel met prijskaartjes eraan. En wat zou hij doen? Alles kopen? En dan? Hij liep de winkel binnen en voelde zich eenzaam, vermoeid en in de war. Niemand bood aan hem te helpen, en hij begon doelloos door de gangpaden te lopen, terwijl hij niets vond dat hij kende, niets vertrouwds zag en plotseling pijn voelde, niet vanwege de 'spullen' die hem die ochtend zo belangrijk hadden toegeschenen, maar vanwege het meisje van wie ze waren geweest. Ze was weg, en niets dat hij vond of niet vond zou er iets aan veranderen. De tranen begonnen langs zijn wangen te stromen terwijl hij langzaam terugliep naar de straat... Deze keer hield hij geen taxi aan. Hij liep alleen maar, zonder iets te zien en alleen, in een richting die zijn voeten leken te kennen, maar zijn hoofd niet. Zijn hoofd wist helemaal niets meer. Dat voelde aan als een brij. Zijn hele lichaam voelde aan als een brij, maar zijn hart was een steen. Plotseling was er in die stinkende tweedehandswinkel een einde gekomen aan zijn leven. Hij begreep nu wat het allemaal betekende, en terwijl hij bij een rood licht stond te wachten tot het groen werd, wat hem geen moer kon schelen, ging hij van zijn stokje.

Hij kwam een paar minuten later bij, met een menigte om hem heen, op een stukje gras waar iemand hem had neergelegd. Er stond een politieman over hem heen gebogen die hem scherp in de ogen keek.

'Gaat het een beetje, jongen?' Hij was er zeker van dat het joch niet dronken of stoned was, maar hij had een vreselijke grijze kleur. Hij was waarschijnlijk ziek. Of misschien uitgehongerd of zoiets. Maar omdat hij eruitzag alsof hij geld had, kon het eigenlijk niet door de honger komen.

'Ja. Het gaat wel. Ik ben vanochtend uit het ziekenhuis ontslagen en ik heb me, geloof ik, een beetje te veel ingespannen.' Hij glimlachte spottend, maar de gezichten om hem heen draaiden in cirkels toen hij probeerde overeind te komen. De politieman zag wat er gebeurde en dreef de menigte uiteen. Toen keek hij weer naar Michael.

'Ik roep een politiewagen op om je naar huis te brengen.'

'Nee, echt, ik ben oké.'

'Dat zal wel. Of wil je liever terug naar het ziekenhuis?'

'Verrek, nee!'

'Oké, dan brengen we je naar huis.' Hij sprak in een kleine walkie-talkie en hurkte vervolgens naast Michael neer. 'Ze zijn zo direct hier. Ben je lang ziek geweest?'

Michael schudde zwijgend zijn hoofd en keek vervolgens naar zijn handen. 'Twee weken.' Er zat nog steeds een klein litteken bij zijn slaap, maar het was voor de politieman te klein om te zien.

'Nou, rustig aan jij.' De patrouillewagen kwam naast hen tot stilstand en de politieman hielp Michael overeind. Hij voelde zich nu beter. Bleek, maar minder wankel dan hij ervoor was geweest.

Michael keek over zijn schouder en probeerde tegen de smeris te glimlachen. 'Bedankt.' Maar door die poging tot een glimlach vroeg de politieman zich alleen maar af wat er aan de hand was. Er stond een soort wanhoop in de ogen van de jongen.

Hij gaf de mannen in de patrouillewagen een adres op dat een straat van het hotel was verwijderd en hij bedankte hen toen hij uitstapte. Daarna liep hij het laatste eind. De suite was nog altijd leeg toen hij binnenkwam, en een ogenblik dacht hij erover zijn kleren uit te trekken en weer in bed te stappen, maar hij had er geen zin in het spelletje nog langer te spelen. Hij had gedaan wat hij had willen doen. Het had hem nergens gebracht, maar in ieder geval had hij het gedaan. Hij was eigenlijk op zoek geweest naar Nancy. Hij had moeten weten dat hij haar daar niet zou vinden, en ergens anders ook niet. Hij zou haar alleen vinden op die ene plaats waar ze nog steeds leefde: in zijn hart.

Terwijl hij uit het raam stond te kijken, ging de deur van de suite achter hem open en heel even wilde hij zich niet omdraaien. Hij wilde hen eigenlijk niet zien, of over de vergadering horen of doen alsof het goed met hem ging. Het ging niet goed met hem. En misschien zou dat altijd zo blijven.

'Waarom ben je uit bed, Michael?' Zijn moeder deed alsof hij over een paar dagen zeven zou worden in plaats van vijfentwintig. Hij draaide zich langzaam om en zei aanvankelijk niets, glimlachte vervolgens vermoeid naar George.

'Het is tijd dat ik opsta, moeder. Ik kan niet eeuwig in bed blijven liggen. Om eerlijk te zijn ga ik vanavond naar New York.'

'Wat ga je doen?'

'Ik ga naar New York.'

'Maar waarom? Jij wilde hier zijn.' Ze leek volslagen in de war.

'Jij had je afspraak.' En ik de mijne. 'Er is geen enkele reden dat we nog langer hier blijven. En ik wil morgen op kantoor zijn. Goed, George?'

George keek hem nerveus aan, geschrokken door de pijn en het verdriet dat hij in de ogen van de jongen zag. Misschien deed het hem goed om bezig te zijn. Hij zag er nog niet vreselijk sterk uit, maar het moest moeilijk voor hem zijn geweest in bed te blijven liggen. Het gaf hem te veel tijd om na te denken. 'Misschien heb je wel gelijk, Michael. En je kunt beginnen met halve dagen.'

'Volgens mij zijn jullie allebei krankzinnig. Hij is net vanmorgen uit het ziekenhuis gekomen.'

'En jij bent natuurlijk beroemd omdat je zo goed voor jezelf zorgt, hè, moeder?' Hij keek haar van opzij aan terwijl zij zich langzaam op de bank liet zakken.

'Oké, oké,' zei ze met een trage glimlach.

'Hoe was de vergadering?' Michael ging tegenover haar zitten en probeerde te kijken alsof het hem interesseerde. Hij zou dit nog een heleboel keren moeten doen, omdat hij die middag een besluit had genomen. Van nu af aan zou hij alleen nog maar voor één ding leven. Zijn werk. Er was niets anders meer over.

8

'Klaar?'

'Ik denk van wel.' Boven haar schouders voelde ze niets meer; alsof haar hoofd eraf was gehakt. En door de scherpe lampen van de operatiekamer wilde Nancy haar ogen iets samenknijpen, maar zelfs dat kon ze niet. Het enige dat ze duidelijk zag, was het gezicht van Peter toen hij zich over haar heen boog, zijn keurig bijgehouden baard verborgen achter een operatiemasker, zijn ogen sprankelend. Hij was ongeveer drie weken bezig geweest met het bestuderen van de röntgenfoto's, met meten, schetsen, tekenen, plannen maken, voorbereiden, en tegen haar praten. De enige foto van Nancy die hij had, was die welke op de dag van het ongeluk op de kermis was genomen. Maar haar gezicht ging gedeeltelijk schuil achter de dwaze bordkartonnen figuur waar zij en Michael hun hoofden doorheen hadden gestoken toen de foto werd gemaakt. Het gaf hem echter een idee, een uitgangspunt. Toch zou hij veel verder gaan dan dat. Ze zou een andere vrouw zijn als hij klaar was, iemand die iedereen zou willen zijn. Hij glimlachte weer tegen haar toen hij zag dat haar oogleden zwaar werden.

'Je moet nu wakker blijven, en tegen me blijven praten. Je kunt slaperig worden, maar je kunt niet gaan slapen.' Anders zou ze in haar eigen bloed kunnen stikken, maar dat hoefde ze niet te weten. Hij amuseerde haar met verhalen en grappen, stelde haar vragen, deed haar terugdenken aan bepaalde momenten, liet haar antwoorden opgraven, zich de namen van alle nonnen herinneren die ze kende toen ze klein was. 'En weet je zeker dat je nog steeds niet zuster Agnes Marie wilt worden?'

'Eh, eh. Ik heb het beloofd.' Ze plaagden elkaar over en weer gedurende de volle drie uur die de operatie duurde, en zijn handen bleven al die tijd bezig. Voor Nancy leek het op kijken naar een ballet.

'En denk er alleen maar aan dat we over een paar weken voor jou een eigen appartement hebben, misschien iets met een uitzicht, en dan... Hé, slaapkop, wat vind je van een uitzicht? Wil je de baai vanuit je slaapkamer zien?'

'Natuurlijk. Waarom niet.'

'Alleen maar "natuurlijk"? Weet je, volgens mij ben je verwend door het uitzicht vanuit je kamer hier in het hospitaal, Nancy.'

'Dat is niet waar. Ik vind het heerlijk.'

'Oké, dan gaan we er samen op uit en vinden iets dat zelfs nog beter is. Afgesproken?'

'Afgesproken.' Zelfs met haar slaperige stem klonk ze verheugd. 'Mag ik nog steeds niet slapen?'

'Weet je wat, prinses, je mag het bijna. Nog maar een paar minuten en dan brengen we je snel terug naar je kamer en kun je net zolang slapen als je maar wilt.'

'Goed.'

'Verveel ik je dan?' Ze giechelde om zijn gespeelde gekwetstheid. 'Ziezo, schat... alles... klaar.' Hij keek op naar zijn assistent, knikte en stapte even achteruit terwijl de verpleegster Nancy snel een injectie in haar dijbeen gaf. Daarna ging Peter weer naast haar staan en keek glimlachend naar de ogen die hij al zo goed kende. De rest zag hij niet. Nog niet. Maar hij zag de ogen. En kende ze intiem. Net zoals zij die van hem kende.

'Wist je dat het vandaag een bijzondere dag was?'

'Ja.'

'Echt waar? Hoe wist je dat?'

Omdat Michael vandaag jarig was, maar dat wilde ze hem niet zeggen. Hij werd vandaag vijfentwintig. Ze vroeg zich af wat hij deed.

'Ik wist het gewoon, dat is alles.'

'Nou, voor mij is het een bijzondere dag, omdat dit het begin is. Onze eerste operatie samen, onze eerste stap op een prachtige weg naar een nieuwe jij. Wat vind je daarvan?' Hij glimlachte tegen haar, en zij sloot stilletjes haar ogen en viel in slaap. De injectie begon te werken.

'Gefeliciteerd, baas.'

'Noem me niet zo, sukkel. Jezus, je ziet er klote uit, Ben.'

'Enorm bedankt.' Ben keek naar zijn vriend terwijl hij op krukken en met de hulp van een secretaresse het kantoor kwam binnenhobbelen. Ze hielp hem voorzichtig in een stoel en trok zich terug uit Michaels luxueus ingerichte kantoor met de vele lambriseringen. 'Dit hebben ze behoorlijk voor je ingericht. Gaat dat van mij er net zo uitzien?'

'Als het niet zo is, mag je dit hebben. Ik haat het.'

'Dat is aardig. Goed, is er nog wat?' Praten tussen hen was nog steeds moeilijk. Ze hadden elkaar twee keer gezien sinds Ben was aangekomen uit Boston, maar de inspanningen om het onderwerp Nancy te vermijden was hen bijna te veel. Het was het enige waar ze allebei aan konden denken. 'Volgens de arts kan ik de volgende week gaan werken.'

Michael schudde lachend zijn hoofd. 'Je bent hartstikke krankzinnig, Ben.'

'En jij niet?'

Een wolk trok voor Mikes ogen langs. 'Ik heb niets gebroken.' In ieder geval niet iets zichtbaars. 'Ik heb je gezegd dat je een maand hebt. Twee, als dat nodig is. Waarom ga je niet met je zuster naar Europa?'

'Om wat te doen? In een rolstoel zitten en over bikini's dromen? Ik wil komen werken. Wat dacht je van twee weken?'

'We zullen wel zien.' Er volgde een lange stilte, en plotseling keek Mike zijn vriend aan met een blik vol bitterheid die Ben nooit eerder had gezien. 'En wat dan?'

'Wat bedoel je, Mike, met: "En wat dan?"'

'Precies dat. De komende vijftig jaar werken we ons het rambam, naaien zoveel mogelijk mensen, verdienen zoveel mogelijk geld, en nou en? Nou en, godverdomme?'

'Jij bent in een heerlijke stemming. Wat is er gebeurd? Ben je vanochtend met je vinger tussen een bureaula gekomen?'

'O, jezus, kun je niet eens een keertje ernstig zijn? Ik meen het. Denk jij daar nooit over na? Wat betekent het verdomme allemaal?' Ben wist wat het betekende, en nu viel de vraag niet meer te ontwijken.

'Ik weet het niet, Mike. Door het ongeluk ben ik ook zo gaan denken. Ik ging mezelf afvragen wat er belangrijk was in mijn leven, waar ik in geloofde.'

'En wat was het resultaat?'

'Ik weet het niet. Ik denk dat ik gewoon dankbaar ben hier te zijn. Misschien leerde het me hoe belangrijk het leven is, hoe goed het is als je het hebt.' Er stonden tranen in zijn ogen toen hij het zei. 'Ik begrijp nog steeds niet waarom het zo is gebeurd. Ik wou... ik wou...' Zijn stem brak op de woorden: 'Ik wou dat ik het was geweest.'

Mike sloot zijn ogen voor de tranen in zijn eigen ogen en liep toen langzaam om het bureau heen naar zijn vriend. Ze bleven daar een ogenblik staan, zij tweeën, terwijl de tranen langzaam over hun gezichten naar beneden rolden. Ze hielden elkaar stevig vast en ze voelden dat de vriendschap van tien jaar hen troostte zoals maar weinig andere dingen dat konden. 'Dank je, Ben.'

'Hé, luister.' Ben veegde de tranen van zijn wangen met de mouw van zijn jasje. 'Zullen we gaan stappen en ons klem zuipen? Verrek, jij bent jarig, waarom niet?' Mike lachte even, en toen knikte hij, als een kleine jongen die bij een samenzwering betrokken werd.

'Verrek, het is bijna vijf uur. Er zijn geen vergaderingen meer waar ik bij gewenst ben. We gaan naar de Oak Room en worden dronken.' Hij hielp Ben de kamer uit en daarna de taxi in, en een halfuur later waren ze goed onderweg om straalbezopen te raken. Pas na middernacht keerde Mike terug naar de flat van zijn moeder en toen hij er aankwam had hij heel veel hulp van de portier nodig om boven te komen. Toen het dienstmeisje de volgende ochtend binnenkwam, trof ze hem slapend op de vloer van zijn kamer aan. Maar in ieder geval had hij zijn verjaardag overleefd.

Hij kon nauwelijks uit zijn ogen kijken toen hij de volgende ochtend aan de ontbijttafel ging zitten. Zijn moeder was er al, gekleed in een zwarte jurk en lezend in The New York Times. Hij moest bijna overgeven toen hij de zoete broodjes en koffie rook.

'Je zult je gisteravond wel uitzonderlijk vermaakt hebben.' Haar toon was ijzig.

'Ik was met Ben uit.'

'Dat heeft je secretaresse me verteld. Ik hoop dat je er geen gewoonte van maakt.'

O, jezus. Waarom niet? 'Wat? Bezopen raken?'

'Nee. Vroeg weggaan. En dat andere eigenlijk ook. Je zult er wel goed uitgezien hebben toen je gisteravond thuiskwam.'

'Ik kan het me niet herinneren.' Hij probeerde wanhopig niet te kokhalzen door de koffie.

'Er is nog iets anders dat je je niet hebt herinnerd.' Ze legde de krant op tafel en keek hem kwaad aan. 'We hadden gisteravond om negen uur een dineetje. Ik heb twee uur op je zitten wachten. Met negen mensen. Je verjaardag - weet je nog?'

Jezus. Dat kon er ook nog wel bij. 'Je hebt me nooit verteld over negen mensen. Je vroeg me alleen maar te komen eten. Ik dacht dat we met z'n tweeën zouden zijn.' Het sloeg nu natuurlijk nergens meer op.

'En het was niet erg om mij alleen te laten zitten, is dat het?'

'Nee, ik ben het gewoon vergeten, jezus. Dit was niet bepaald mijn leukste verjaardag.'

'Het spijt me.' Maar ze klonk niet alsof ze zich herinnerde waarom deze verjaardag anders was, of alsof het haar werkelijk iets kon schelen. Ze klonk beledigd.

'En dit brengt me op een ander punt, moeder. Ik ga hier weg en ga op mezelf wonen.'

Ze keek verrast op. 'Waarom?'

'Omdat ik vijfentwintig ben. Ik werk voor je, moeder. Ik hoef niet ook nog eens bij je te wonen.'

'Je hoeft helemaal niets te doen.' Ze begon zich dingen af te vragen over die jongen van Avery en welke invloed hij precies had. Dit klonk als zijn idee.

'Moeder, laten we het er nu niet over hebben. Ik heb vreselijke hoofdpijn.'

'Kater.' Ze keek op haar horloge en stond op. 'Ik zie je over een halfuur op kantoor. Vergeet de vergadering met de mensen uit Houston niet. Kun je het aan?'

'Zo direct wel. En, mam... het spijt me van de flat, maar volgens mij is het tijd.'

Ze keek hem een ogenblik streng aan en slaakte toen een lichte zucht. 'Misschien, Michael. Misschien. Trouwens, gefeliciteerd met je verjaardag.' Ze bukte zich om hem een kus te geven, en hij glimlachte zelfs, ondanks de vreselijke pijn in zijn hoofd. 'Ik heb een cadeautje op je bureau achtergelaten.'

'Dat had je niet moeten doen.' Geen enkel cadeau maakte meer wat uit. Ben had dat begrepen. Hij had hem niets gegeven.

'Verjaardagen blijven hoe dan ook verjaardagen, Michael. Ik zie je op kantoor.'

Nadat ze was vertrokken bleef hij lange tijd in de eetkamer zitten en keek naar het uitzicht. Hij wist precies welke flat hij wilde hebben. Alleen was die in Boston. Maar hij zou zijn uiterste best doen er net zo een in New York te vinden. In sommige opzichten had hij zijn droom nog steeds niet opgegeven. Ook al wist hij dat hij gek was om zich eraan vast te houden.

9

'Hoi, Sue. Is meneer Hillyard binnen?' Ben zag er afgemat uit toen hij aankwam bij Mikes kantoor: niet echt gesloopt, maar wel opgelucht dat de dag er bijna op zat. Hij had de hele dag nauwelijks de tijd gehad om te zitten, laat staan om een pauze te nemen.

'Jawel. Zal ik hem laten weten dat u hier bent?' Ze glimlachte tegen hem, en hij voelde zijn ogen aangetrokken worden door haar zorgvuldig verhulde figuur. Marion Hillyard keurde sexy secretaresses af, zelfs voor haar zoon... of was het juist voor haar zoon? Ben vroeg het zich af en schudde zijn hoofd.

'Nee, bedankt. Ik meld mezelf wel.' Hij beende langs haar bureau met de dossiers onder zijn arm die hij als excuus had meegenomen en klopte op de zware eikenhouten deur. 'Is er iemand?' Er kwam geen antwoord, dus hij klopte weer. En nog steeds geen antwoord. Hij draaide zich vertwijfeld om naar de secretaresse. 'Weet je zeker dat hij binnen is?'

'Heel zeker.'

'Goed.' Ben probeerde het weer, en deze keer vroeg een schorre stem aan de andere kant hem binnen te komen. Voorzichtig opende Ben de deur en keek om zich heen. 'Lag je te slapen of zoiets?' Michael keek op en grijnsde tegen zijn vriend.

'Was het maar zo. Moet je die troep zien.' Hij was omgeven door mappen, maquettes, tekeningen, ontwerpen, verslagen. Het was voldoende om tien man een jaar aan het werk te houden. 'Ga zitten, Ben.'

'Dank je, baas.' Ben kon zich niet inhouden hem te plagen.

'O, hou je kop. Wat zijn dat voor dossiers die je bij je hebt?' Hij ging met een hand door zijn haar en leunde achterover in de zware leren bureaustoel waaraan hij gewend was geraakt. Hij was zelfs gewend geraakt aan de onpersoonlijke prenten aan de muren. Het maakte allemaal niets meer uit. Het kon hem geen moer schelen. Hij keek nooit naar de muren, of naar zijn kantoor, of naar zijn secretaresse... of naar zijn leven. Hij keek naar het werk op zijn bureau en bijna nergens anders meer naar. Het was nu vier maanden geleden. 'Vertel me alsjeblieft niet dat je me weer een lading problemen komt brengen met dat verrekte winkelcentrum in Kansas City. Ik word daar echt gestoord van.'

'En je vindt het heerlijk. Vertel op, Mike, wat was de laatste film die je hebt gezien? Bridge on the River Kwai, of Fantasia? Kom je hier verdomme dan nooit weg?'

'Als ik de kans heb.' Michael keek naar een paar papieren toen hij antwoord gaf. 'Wat is er nou met die dossiers?'

'Dat was een afleidingsmanoeuvre. Ik wilde gewoon met je praten.'

'En dat kun je niet zonder een excuus?' Michael keek hem grinnikend aan. Ze waren bijna weer kinderen die elkaar opzochten met als excuus vragen over het huiswerk.

'Ik blijf maar vergeten dat je moeder Sanders op St. Jude's niet is.'

'Godzijdank.' Ze wisten eigenlijk allebei dat ze erger was, maar geen van beiden kon zich permitteren het toe te geven. Ze had er een hekel aan mensen door de gangen te zien 'zwerven' zoals ze het noemde, en gewoonlijk keek ze snel welke dossiers ze bij zich hadden. 'Nou wat is er, Ben? Hoe was het in de Hamptons deze zomer?'

Ben bleef een ogenblik heel stil naar hem zitten kijken voor hij antwoord gaf. 'Kan het je echt wat schelen?'

'Jij of de Hamptons?' Michaels glimlach leek opgeschilderd, en hij had de bleke teint van december, niet die van september. Hij was overduidelijk die zomer nergens heen gegaan. 'Ik geef heel veel om je, Ben.'

'Maar niet om jezelf. Heb je de laatste tijd nog weleens in de spiegel gekeken? Frankensteins moeder zou zich rot schrikken.'

'Goh, bedankt.'

'Graag gedaan. Hoe dan ook, daarom ben ik hier.'

'Vanwege Frankensteins moeder?'

'Nee, míjn moeder. We willen dat je dit weekend naar de Cape komt. Zij willen het. Ik wil het. We willen het allemaal. En luister, als je nee zegt, kom ik achter dat bureau en sleep je ervandaan. Je moet hier eens weg, verdomme.' Ben glimlachte niet meer. Hij was bloedserieus, en Mike wist het. Maar hij schudde zijn hoofd.

'Ik zou het heel graag doen, Ben. Maar ik kan niet. Ik zit met Kansas City en zevenenveertigduizend andere problemen die we maar niet schijnen te kunnen oplossen. Jij weet het. Je was gisteren op die vergadering.'

'En drieëntwintig andere mensen. Laten zij het doen. In ieder geval voor een weekend. Of is je ego zodanig dat je niemand anders aan je werk kunt laten komen?'

Maar ze wisten allebei dat dat het niet was. Werk was zijn dope geworden. Het verdoofde hem tegen al het andere. En hij had de baan misbruikt sinds het moment dat hij het kantoor binnen was komen lopen.

'Kom op, Mike. Wees eens goed voor jezelf. Gewoon deze ene keer.'

'Ik kan niet, Ben.'

'Godverdomme, man, wat moet ik tegen je zeggen? Kijk naar jezelf. Kan het je dan niks schelen? Het wordt nog eens je dood, en waarvoor?' Zijn stem bulderde door het kantoor en raakte Mike met een bijna fysieke kracht toen hij het gezicht van zijn vriend zag vertrekken van emotie. 'Wat heeft het verdomme allemaal voor zin, Mike? Als je jezelf om zeep helpt, heb je haar er nog niet mee terug. Jij leeft, verdomme. Vijfentwintig en levend - en je verspilt je leven door jezelf net zo voort te drijven als je godvergeten moeder. Wil je dat? Om te zijn zoals zij? Om te leven, te eten, slapen, drinken en sterven in deze godvergeten zaak? Is dat het nu voor jou? Ben je dat? Nou, ik geloof het niet. Ik ken iemand anders in dat omhulsel van je, meneertje, en ik hou van die andere persoon. Maar jij behandelt hem toevallig als een hond, en ik pik dat niet. Weet jij wat jij moet doen? Je moet eens naar buiten, leven. Je zou eens moeten wippen met die knappe secretaresse van je die buiten je kantoor zit, of tien andere mokkels die je ontmoet op de beste feesten in de stad. Kom eens van je stoel en stap uit je doodskist, Mike, voordat...'

Maar Mike onderbrak hem voor hij de zin af kon maken. Hij boog zich tot halverwege over zijn bureau heen, trillend en zelfs nog bleker dan hij ervoor was geweest. 'Sodemieter uit mijn kantoor, Ben, voordat ik je vermoord. Sodemieter op!' Het was het gebrul van een gewonde leeuw en een ogenblik stonden de twee mannen elkaar aan te staren, aangedaan en bang door wat ze hadden gevoeld en gezegd. 'Het spijt me.' Mike ging weer zitten en liet zijn hoofd in zijn handen vallen. 'Waarom houden we er vandaag niet over op?' Hij keek niet op naar Ben die langzaam door het vertrek liep, een kneepje in zijn schouder gaf en naar buiten ging, waarna hij de deur zacht achter zich sloot. Er viel niets meer te zeggen.

Michaels secretaresse keek vragend op naar Ben toen hij voorbijliep, maar zei niets. Ze had Mikes gebrul aan het einde gehoord. De hele verdieping zou het gehoord kunnen hebben als ze hadden geluisterd. In de gang, op weg naar zijn kantoor, passeerde Ben Marion, maar ze was bezig met iets wat Calloway haar liet zien, en Ben was niet in de stemming voor de gebruikelijke vriendelijkheden. Hij was ziek van haar en van wat ze Mike zichzelf liet aandoen. Het kwam haar goed uit dat hij zo hard werkte; het was goed voor de zaak, voor het imperium, voor de dynastie... en Ben Avery werd er ziek van.

Hij verliet het kantoor om halfzeven die avond, en toen hij opkeek van de straat zag hij de lichten in het kantoor van Mike nog branden. Hij wist dat ze het om elf of twaalf uur die avond nog steeds zouden doen. En waarom niet? Waarom zou hij verdomme ook naar huis gaan? Naar de lege flat die hij drie maanden geleden had gehuurd? Hij had een aantrekkelijk flatje gevonden bij Central Park South, en iets aan de indeling had Ben doen denken aan Nancy's huis in Boston. Hij was ervan overtuigd dat Mike dat ook had gezien. Misschien had hij hem daarom wel genomen. Maar toen was er iets gebeurd. Dat kleine beetje leven dat nog in hem zat, was verdwenen. Hij was als een krankzinnige gaan werken, een marathon van gekte. Dus hij nam nooit de moeite iets met de flat te doen. Hij bleef gewoon koud, leeg en eenzaam. De enige meubels die hij erin had gezet, waren twee klapstoelen, een bed en een lelijke, oude staande lamp. Het hele huis galmde van de lege echo's. Het zag eruit alsof de huurder er die ochtend uit was gezet. Ben werd depressief als hij dacht aan thuiskomen op zo'n plek, en hij kon zich voorstellen wat het met Mike deed - als hij zijn omgeving tenminste nog zag, wat Ben begon te betwijfelen. Hij had hem begin juli drie planten voor het huis gegeven, en aan het einde van de maand waren ze allemaal dood. Net als de lelijke lamp stonden ze daar alleen maar, ongeliefd en vergeten.

Het beviel Ben niet wat er gebeurde, maar niemand kon er iets aan doen. Niemand, behalve Nancy, en zij was dood. Als Ben aan haar dacht, voelde hij een bijna fysieke pijn, zoals de scheuten die hij voelde in zijn enkel en heup als hij moe werd. Maar de breuken waren snel hersteld, dankzij zijn jeugd. Hij hoopte alleen maar dat die jeugd hetzelfde voor Mike deed. Maar Mikes breuken waren gecompliceerde breuken van delen van hem die helemaal niet te zien waren. Behalve in zijn ogen. Of in zijn gezicht aan het einde van de dag... of aan de stand van zijn mond op een onbewaakt moment als hij aan zijn bureau zat en in de verte keek, naar de eindeloze uitgestrektheid van het uitzicht.

10

'Nou, jongedame? Heb ik me niet aan mijn belofte gehouden? Heb je niet het meest spectaculaire uitzicht van de stad?' Peter Gregson zat met Nancy op het terras en ze wisselden een stralende blik. Haar gezicht was nog steeds zwaar omzwachteld, maar haar ogen glinsterden door het verband heen en haar handen waren nu vrij. Ze zagen er anders uit, maar ze waren prachtig toen ze een zwaaiende beweging om zich heen maakte. Vanwaar ze zaten, konden ze de hele baai zien, met de Golden Gate Bridge links van hen, Alcatraz rechts. Marin County recht voor hen, en van de andere kant van het terras hadden ze naar het zuiden en oosten een even spectaculair uitzicht op de stad. Het terras rondom de flat gaf haar ook uitzicht op zonsopkomsten en zonsondergangen, en grenzeloos plezier als ze hier de hele dag zat. Sinds ze de flat had, was het schitterend weer geweest. Peter had de woning voor haar gevonden, zoals hij had beloofd.

'Weet je, ik word vreselijk verwend.'

'Je verdient het. Wat me eraan doet denken dat ik iets voor je heb meegenomen.'

Ze klapte in haar handen als een klein meisje. Hij bracht altijd iets voor haar mee. Een dwaze gedachte, een stapeltje tijdschriften, een stapel boeken, een grappige hoed, een prachtige sjaal om over het verband heen te dragen, en prachtige rinkelarmbanden om haar nieuwe handen te vieren. Het was een constante stroom van cadeautjes, maar dat van vandaag was het grootste van alle. Met een geheimzinnige blik vol pret kwam hij uit zijn stoel en ging naar binnen. De doos waarmee hij weer naar buiten kwam, was tamelijk groot en leek haar nogal zwaar. Toen hij hem in haar schoot liet vallen, merkte ze dat ze gelijk had.

'Wat is het, Peter? Het voelt aan als een kei.' Ze glimlachte door het verband heen, en hij lachte.

'Ja, de grootste smaragd die ik heb kunnen vinden bij de bank van lening.'

'Perfect!' Maar het cadeau was zelfs nog perfecter dan ze had kunnen vermoeden. De inhoud van de geheimzinnige doos bleek een heel dure en uiterst geavanceerde fotocamera. 'Peter! Mijn god, wat een cadeau! Ik kan niet...'

'Zeker wel. En ik verwacht dat je er echt mee aan de slag gaat.'

Ze wisten allebei hoeveel last ze ervan had dat ze niet meer leek te willen schilderen. En nu had ze niet meer het excuus van de verbonden handen. Maar ze kon het niet. Iets in haar hield haar steeds weer tegen als ze er ook maar aan dacht. De schilderijen die de verpleegsters uit haar flat in Boston hadden gehaald zaten nog steeds in de grote, zwarte map achter in de bergruimte. Ze wilde ze niet zien, laat staan eraan werken. Maar een camera was misschien anders. Peter zag de sprankeling in haar ogen en bad dat hij een nieuwe deur had geopend. Ze had nieuwe openingen nodig. Geen van de oude zou laten zien wat ze wilde. Het zou beter voor haar zijn een nieuwe start te maken.

'Er zit een ongelooflijk ingewikkelde gebruiksaanwijzing bij, waar ik met mijn tien jaar medische studie niets mee kan. Maar misschien kun jij hem ontcijferen.'

'Verrek, ja.' Ze wierp een blik in het dikke boekwerk en zat een paar ogenblikken heel geconcentreerd met de camera in haar handen terwijl ze haar vriend vergat, en zwaaide toen afwezig met het boek. 'Moet je horen, Peter... dit ding hier, als je dat overhaalt...'

Ze was weg, volledig in de ban van de camera en Peter leunde achterover met een zelfvoldane glimlach. Pas een halfuur later merkte ze weer dat hij er was. Ze keek plotseling op met verrukte ogen, en ze vertelden hem hoe dankbaar ze was. 'Het is het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.' Behalve Mikes kralen op de kermis... maar ze dwong die snel uit haar gedachten. Peter was gewend aan het plotselinge betrekken van haar ogen als ze werd geplaagd door oude herinneringen. Hij wist dat die te zijner tijd zouden verdwijnen. 'Heb je er filmrolletjes bij?'

'Natuurlijk.' Hij haalde nog een kleinere doos uit de verpakking en liet die in haar schoot ploffen. 'Zou ik een rolletje vergeten?'

'Nee. Jij vergeet nooit iets.' Snel laadde ze de camera en begon foto's van hem te maken, daarna van het uitzicht en vervolgens een snelle serie van een vogel die vlak langs het terras vloog. 'Ze zijn waarschijnlijk afschuwelijk, maar het is een begin.' Hij keek lange tijd zwijgend naar haar, en daarna sloeg hij een arm om haar schouders en ze liepen naar binnen.

'Weet je, ik heb vandaag nog een cadeautje voor je, Nancy.'

'Een Mercedes. Zie je, ik raad het altijd.'

'Nee. Dit is serieus.' Hij keek naar haar met een vriendelijke, behoedzame glimlach. 'Ik wil een vriendin met je delen. Een heel bijzondere vrouw.' Een krankzinnig moment voelde Nancy een rimpeling van jaloezie langs haar ruggengraat trekken, maar iets in Peters gezicht vertelde haar dat ze zich niet zo hoefde te voelen. Hij voelde dat ze hem aandachtig aankeek toen hij verder ging: 'Ze heet Faye Allison, en we hebben samen medicijnen gestudeerd. Zij is zonder twijfel een van de beste psychiaters hier in het westen, misschien wel in het hele land, en ze is een heel goede vriendin en een heel bijzonder mens. Ik denk dat je haar wel zult mogen.'

'En?' Nancy wachtte gespannen, maar nieuwsgierig.

'En... volgens mij is het een goed idee dat jij af en toe eens met haar praat. Je weet dat. We hebben er eerder over gesproken.'

'Vind je dat ik niet goed herstel?' Ze klonk gekwetst en ze legde de camera neer om hem ernstiger aan te kijken.

'Ik vind dat het heel goed met je gaat, Nancy, maar buiten alles om heb je iemand anders nodig om mee te praten. Je hebt Lily en Gretchen en mij, en dat is alles. Wil je niet nog iemand hebben om mee te praten?'

Ja, Michael. Hij was zo lang haar beste vriend geweest. Maar voorlopig was Peter genoeg. 'Ik weet het niet.'

'Volgens mij wel als je Faye eenmaal hebt ontmoet. Ze is ongelooflijk warm en vriendelijk. En vanaf het begin is ze al heel geïnteresseerd in jouw geval.'

'Weet ze van mij af?'

'Vanaf het begin.' Ze was bij hem geweest op de avond dat Marion Hillyard en dr. Wickfield belden, maar Nancy hoefde dat niet te weten. Hij en Faye waren al jarenlang met tussenpozen geliefden, meer vanuit een gevoel van kameraadschap en gemak, dan als gevolg van een enorme hartstocht. Ze waren voornamelijk vrienden. 'Ze komt vanmiddag op de koffie. Vind je dat goed?'

Maar ze wist dat ze weinig keuze had. 'Het lijkt me wel.' Ze ging zitten nadenken toen ze zich in de woonkamer had geïnstalleerd. Ze was er helemaal niet zeker van of ze deze toevoeging aan haar leven wel leuk vond, vooral van een vrouw. Ze kreeg direct een gevoel van wedijver en wantrouwen.

Tot ze Faye Allison leerde kennen. Niets van wat Peter had gezegd had haar voorbereid op de hartelijkheid die ze bij de andere vrouw voelde. Ze was lang, mager, blond en hoekig, maar alle lijnen in haar gezicht waren zacht. Haar ogen stonden hartelijk en waakzaam; in die ogen lagen altijd een grap, een direct antwoord en een directe lach klaar. Toch voelde je ook dat ze ook ernstig en meelevend kon zijn. Peter liet hen na het eerste uur alleen, en Nancy was eigenlijk blij.

Ze spraken over allerlei dingen, maar niet over het ongeluk. Over Boston, schilderen, San Francisco, kinderen, mensen, medische studie. Faye deelde brokstukken van haar leven met Nancy, en Nancy schonk haar beelden van zichzelf die ze lang aan niemand had gegund, niet meer sinds ze Michael net had leren kennen. Beelden van het weeshuis, echte beelden, niet de amusante die ze Peter had gegeven. De eenzaamheid daar, de vragen over wie ze werkelijk was, waarom ze daar was achtergelaten, wat het betekende om helemaal alleen te zijn. En toen, zonder enige reden, vertelde ze Faye over haar regeling met Marion Hillyard. Er volgde geen schok, geen verwijt, er was alleen maar warmte en begrip in de manier waarop Faye Allison luisterde, en Nancy merkte dat ze gevoelens deelde die jaren besloegen, niet alleen die van de laatste maanden. Maar de opluchting om haar over Marion Hillyard te vertellen, was enorm.

'Ik weet het niet, het klinkt zo vreemd als ik het zeg, maar...' Ze aarzelde, voelde zich dwaas en kinderachtig toen ze even opkeek naar haar nieuwe vriendin. 'Maar ik... ik heb nooit enige familie gehad toen ik opgroeide in het weeshuis. De moeder-overste kwam nog het meest in de buurt van een moeder voor mij, en ze was eigenlijk meer een soort ongetrouwde tante. Maar ondanks wat ik wist over Marion, van Michael, van zijn vriend Ben, gewoon van wat ik voelde - ondanks dat alles, had ik altijd die krankzinnige dromen, fantasieën, dat ze me aardig zou vinden, dat we vriendinnen zouden worden.' Haar ogen vulden zich onverwachts met tranen en ze keek een andere kant op.

'Dacht jij dat ze misschien je moeder kon worden?' Nancy knikte zwijgend en knipperde vervolgens de tranen weg met een kort lachje. 'Is dat niet krankzinnig?'

'Helemaal niet. Het was een normale gedachte. Jij was verliefd op Michael. Je hebt zelf geen familie. Het is heel normaal dat je die van hem wilt adopteren. Is het daarom dat je afspraak met haar zoveel pijn doet?' Maar ze wist het antwoord al, net als Nancy.

'Ja. Het was het bewijs hoezeer ze me haatte.'

'Zover zou ik niet willen gaan, Nancy. Van wat ik zie, heeft ze vreselijk veel voor je gedaan. Ze stuurde je naar Peter voor een nieuw gezicht.' Om maar te zwijgen van de uiterst luxe levensstijl die ze erbij gaf.

'Zolang ik Michael maar opgaf. Ze wees me af, voor hem - en voor zichzelf. Toen wist ik dat ik nooit een kans bij haar had. Het was een afschuwelijk moment.'

Ze zuchtte en haar stem werd Zachter. 'Maar ik heb, denk ik, al eerder verloren en het toch overleefd.'

'Herinner je je nog dat je je ouders kwijtraakte?'

'Niet echt. Ik was te klein om me ook maar iets te herinneren toen mijn vader stierf, en niet veel ouder toen mijn moeder mij in het tehuis achterliet. Ik herinner me de dag nog dat ze me vertelden dat ze was gestorven. Ik huilde, maar ik ben er nog niet eens zeker van waarom ik huilde. Ik denk niet dat ik me haar herinnerde. Misschien voelde ik me alleen in de steek gelaten.'

'Zoals je je nu voelt?' Het was een gok, maar een goede.

'Misschien. Dat bodemloze gevoel van "maar wie zorgt er nu voor mij?" Dat denk ik soms. Destijds wist ik dat het tehuis voor mij zou zorgen tot ik opgegroeid was. Nu weet ik dat Peter en Marions geld het zullen doen, tot ik helemaal opgelapt ben. Maar wat dan?'

'Wat dacht je van Michael? Denk je dat hij naar je terugkomt?'

'Soms wel. Heel vaak wel.' Er volgde een lange pauze. 'En de rest van de tijd?'

'Ik begin me dingen af te vragen. Eerst dacht ik dat hij misschien bang was voor hoe ik eruitzag, wat hij voor me zou voelen. Maar nu weet hij van de operatie, en hij moet wel denken dat er enige verbetering is. Dus hoe komt het dat hij nog niet hier is?' Ze draaide zich om zodat ze Faye recht in het gezicht keek. 'Dat vraag ik me af.'

'Heb je al antwoorden op die vraag gevonden?'

'Geen leuke. Soms denk ik dat ze hem er eindelijk van heeft kunnen overtuigen dat een meisje met mijn "duistere achtergrond" hem beroepsmatig schade zal berokkenen. Marion Hillyard heeft meegeholpen aan de opbouw van een imperium, en ze rekent erop dat Michael dat voortzet in de beste familietradities. En dat houdt niet in dat hij trouwt met een naamloos meisje uit een weeshuis dat nog schildert ook. Ze wil dat hij trouwt met een rijke erfgename aan wie hij wat heeft.'

'Denk je dat het hem wat uitmaakt?'

'Het maakte hem vroeger niets uit, maar nu... ik weet het niet.'

'En als je hem kwijtraakt?'

Nancy kromp ineen, maar ze gaf geen antwoord. Haar ogen zeiden echter alles.

'Als hij zich nu eens niet in staat voelt om te gaan met dit alles wat je doormaakt? Dat is mogelijk, Nancy. Sommige mannen zijn niet zo dapper als we wel graag willen denken.'

'Ik weet het niet. Misschien wacht hij tot alles voorbij is.'

'Neem je het hem dan kwalijk? Dat hij niet hier is als je hem nodig hebt?'

Nancy liet een lange zucht horen. 'Misschien. Ik weet het niet echt. Ik denk er heel veel over na, maar ik heb niet zoveel antwoorden.'

'Alleen de tijd heeft de antwoorden. Je hoeft alleen maar te weten hoe je je voelt. Dat is alles. Hoe voel je je over jezelf? Je nieuwe zelf? Ben je opgewonden? Bang? Boos dat je er anders uit zult zien? Opgelucht?'

'Alles bij elkaar.' Ze moesten allebei lachen om haar eerlijkheid. 'Om je de waarheid te zeggen, maakt het me bang. Kun je je voorstellen dat je, na tweeëntwintig jaar in de spiegel gekeken te hebben, daar ineens iemand anders ziet staan? Jezus, over opwinding gesproken!' Ze lachte, maar er zat echte angst in de lach.

'Ben je opgewonden?'

'Soms. Heel vaak denk ik er niet over na.'

'Waar denk je wel over na?'

'Echt?'

'Natuurlijk.'

'Michael. Soms Peter. Maar voornamelijk Michael.'

'Begin je verliefd te raken op Peter?' Er zat geen aarzeling in de vraag. Nu sprak dr. Allison, niet Faye. Ze dacht alleen aan Nancy.

'Nee. Ik zou niet verliefd kunnen worden op Peter. Hij is een aardige man, een goede vriend. Hij is zo'n beetje de heerlijke vader die ik nooit heb gehad. Hij neemt voortdurend cadeautjes voor me mee. Maar... ik ben verliefd op Michael.'

'Nou, we zullen moeten afwachten wat er gebeurt.' Faye Allison keek op haar horloge en was verbaasd. Ze hadden bijna drie uur met elkaar zitten praten. Het was over zevenen. 'Hemel, weet je wel hoe laat het is?' Nancy keek ook op haar horloge en haar ogen werden groot van verbazing.

'Jeetje! Hoe kan dat nou?' Toen glimlachte ze. 'Kom je nog eens terug, Faye? Peter had gelijk. Jij bent een heel bijzondere vrouw.'

'Dank je. Ik zou het heerlijk vinden. Eigenlijk... had Peter al in gedachten dat we dit regelmatig moesten doen. Wat vind je ervan?'

'Het lijkt me heerlijk iemand te hebben om tegen te praten, zoals we vandaag hebben gedaan.'

'Ik kan je niet altijd drie uur beloven.' Ze lachten allebei toen Nancy haar naar de deur bracht. 'Wat dacht je van drie keer per week een uur, beroepsmatig? En we kunnen daarnaast vriendinnen zijn. Lijkt je dat goed?'

'Het lijkt me heerlijk.'

Bij de deur gaven ze elkaar een hand, en Nancy was verwonderd dat ze nu al vol ongeduld stond uit te kijken naar hun eerste officiële sessie over twee dagen.

11

Nancy installeerde zich gerieflijk in de gemakkelijke stoel bij het haardvuur en leunde zuchtend met haar hoofd achterover. Ze was vandaag vijf minuten te vroeg en kon nauwelijks wachten om met Faye te praten. Ze hoorde het geklik van haar hoge hakken door de gang naar de werkkamer komen die ze gebruikte om patiënten te spreken, en Nancy ging glimlachend rechtop in haar stoel zitten. Ze wilde dat Faye haar goed kon zien.

'Goedemorgen, vroege vogel. Wat zie je er vandaag weer prachtig uit in dat rood.' Toen bleef ze glimlachend in de deuropening staan. 'Vergeet het rood maar. Laat me je nieuwe kin zien.' Faye kwam langzaam op haar af lopen en keek naar de onderkant van haar gezicht. Ten slotte keek ze Nancy met een zegevierende blik in de ogen.

'Nou, wat vind je ervan?' Maar Nancy zag het antwoord al op Fayes gezicht. Bewondering voor Peters werk, en blijdschap voor haar.

'Nancy, je ziet er prachtig uit. Gewoon prachtig.' Nu was de mooie jonge hals te zien, die gracieus wegboog van haar slanke schouders, de prachtige kin en de zachte, sensuele mond. Wat te zien was, was buitengewoon en paste perfect bij de persoonlijkheid van het meisje. Peters eindeloze schetsen en sculpturen waren niet tevergeefs geweest. 'Lieve god, ik wil er ook zo een.'

Nancy gniffelde van vreugde en leunde achterover in de stoel zodat ze de rest van haar gezicht, dat nog schuilging onder het verband, achter de donkerbruine vilten hoed verborg die ze een paar weken eerder had gekocht bij I. Magnin. Hij kleurde goed bij de nieuwe bruine wollen jas en de bruine laarzen onder de rode gebreide jurk. Haar figuur was altijd uitstekend geweest, en met het uitzonderlijk mooie nieuwe gezicht zou ze een heel oogverblindend meisje worden. Ze begon zich zelfs nu al mooi te vinden, nu ze iets kon zien van wat er ging komen. Peter hield zich aan zijn beloftes.

'Het is gênant, Faye. Ik voel me zo goed dat ik wel kan gillen. En het vreemde is, het lijkt zelfs niet op mij, maar ik vind het prachtig.'

'Daar ben ik blij om. Maar wat bedoel je met dat het niet op jou lijkt? Zit dat je dwars, Nancy?'

'Niet zoveel als ik dacht. Maar misschien verwacht ik nog steeds dat de rest wel op mij lijkt. Dit is gewoon een afzonderlijk deel, en bovendien vond ik mijn mond nooit zo mooi. Misschien dat het vreemder lijkt, als de rest ook op iemand anders lijkt. Ik weet het niet.'

'Weet je wat, Nancy? Misschien moet je je gewoon ontspannen en ervan genieten. Misschien moet je er een beetje mee spelen. Ga ervoor.'

'Wat bedoel je?'

'Nou, je bent de hele tijd bezig Nancy te zijn, en we hebben steeds geprobeerd om te leren gaan met die stukjes Nancy die je opgeeft. Misschien moet je wat meer afstand nemen en het hele werk bekijken. Bijvoorbeeld: beviel je manier van lopen je vroeger?'

Nancy keek verbouwereerd terwijl ze erover nadacht. Dit was een heel nieuw idee, en iets waarover ze nooit hadden gesproken in de vier maanden dat ze nu al bij Faye kwam. 'Ik weet het niet, Faye. Ik heb nooit over mijn manier van lopen nagedacht.'

'Nou, laten we dat nu doen. Wat dacht je van je stem? Heb je ooit een stembegeleider overwogen? Je hebt een prachtige stem, glad en zacht. Misschien dat je er met een beetje begeleiding meer van kunt maken. Waarom spelen we niet met wat je hebt en halen er het allerbeste uit? Peter doet het. Waarom jij niet?'

Nancy's gezicht lichtte op bij het idee en ze begon iets van Fayes opwinding over te nemen, ik zou allerlei nieuwe kanten van mezelf kunnen ontwikkelen, hè? Piano spelen... een nieuwe manier van lopen... Ik zou zelfs mijn naam kunnen veranderen.'

'Nou, laten we niet te hard van stapel lopen. Je moet niet het gevoel krijgen dat je jezelf bent kwijtgeraakt. Je moet het gevoel hebben dat je dingen aan jezelf hebt toegevoegd. Maar laten we hier eens over nadenken. Ik heb het gevoel dat het ons in een paar heel interessante richtingen zal brengen.'

'Ik wil een nieuwe stem.' Nancy leunde naar achteren en giechelde. 'Zoals deze.' Nancy liet haar stem een paar octaven dalen, en Faye lachte.

'Als je dit vaak genoeg doet, krijg je van Peter misschien wel een baard.'

'Geweldig.' Ze waren plotseling in een vakantiestemming, en Nancy stond op en begon door de kamer te huppelen. Op dat soort momenten herinnerde Faye zich hoe oud ze echt was. Nu drieëntwintig. Haar verjaardag was gekomen en alweer voorbij, en ze was opgegroeid op een manier die maar weinig mensen zouden willen. Maar onder de oppervlakte bleef ze een heel jonge vrouw.

'Weet je, Nancy, ik wil dat je je toch van een ding duidelijk bewust bent.' Ze klonk nu ernstig.

'En dat is?'

'Ik denk dat je moet begrijpen waarom je zo graag een nieuwe persoonlijkheid wilt uitproberen. Het is niet ongewoon voor een wees, zoals jij, om zich onzeker te voelen over zijn identiteit. Je weet niet precies hoe je ouders eigenlijk waren, en als gevolg daarvan heb je het gevoel dat er een deel van jou ontbreekt, een relatie met de werkelijkheid. Dus voor jou is het heel wat makkelijker een deel van de persoon op te geven die je ooit was, dan het zou zijn voor iemand die een heel duidelijk beeld heeft van zijn ouders - en van alle verantwoordelijkheid die dat inhoudt. In sommige opzichten maakt dat de zaken voor jou eenvoudiger.'

Nancy was stil, en Faye glimlachte tegen haar toen ze zich terug liet zakken in de knusse stoel bij het vuur. Het was een heerlijke kamer om patiënten in te ontvangen: iedereen voelde zich er direct op zijn gemak. Ze had de Perzische tapijten van haar grootmoeder in de kamer neergelegd, en verder was de kamer verfraaid met prachtige panelen en oude koperen muurblakers. De open haard was ook afgezet met koper, de gordijnen waren oud en van kant; er waren wanden vol boeken, er waren kleine schilderijen, opgehangen in onverwachte hoeken, en overal waren weelderige varens neergezet. Het leek op het huis van een interessante vrouw, en dat was precies het effect dat Faye wilde hebben. 'Goed, je zult wat tijd nodig hebben om erover na te denken. Voorlopig moeten we nog iets anders, iets ernstigs bespreken. Wat dacht je van de feestdagen?'

'Wat is ermee?' Nancy's ogen gingen dicht als twee deuren, en de vrolijkheid van even daarvoor was nu helemaal verdwenen. Faye had geweten dat het zo zou gaan, ze wist waarom het onderwerp ter sprake gebracht moest worden.

'Hoe denk je over de feestdagen? Ben je bang?'

'Nee.' Nancy's gezicht stond onbeweeglijk terwijl Faye naar haar keek.

'Triest?'

'Nee.'

'Goed, geen raadseltjes meer, Nancy. Vertel me eens. Wat voel je?'

'Wil je weten wat ik voel?' Nancy keek haar plotseling recht in de ogen. 'Wil je het weten?' Ze stond op en beende heen en weer door de kamer. 'Ik voel me nijdig.'

'Nijdig?'

'Heel nijdig. Pisnijdig. Supernijdig.'

'Op wie?'

Nancy liet zich weer in de stoel zakken en keek in het vuur. Deze keer klonk haar stem zacht en triest. 'Op Michael. Ik dacht dat hij me nu wel gevonden zou hebben. Het is al zeven maanden geleden. Ik dacht dat hij hier zou zijn.' Ze sloot haar ogen om de tranen tegen te houden.

'Op wie ben je verder nog nijdig? Op jezelf?'

'Ja.'

'Waarom?'

'In de eerste plaats om die afspraak die ik met Marion Hillyard heb gemaakt. Ik haat haar enorm, maar ik haat mezelf nog meer. Ik heb mezelf verraden.'

'O ja?'

'Ik denk het wel. En allemaal voor een nieuwe kin.' Ze sprak vol minachting, terwijl ze daarvoor zo trots was geweest. Maar ze kwamen nu bij de essentie.

'Ik ben het niet met je eens, Nancy. Je deed het niet voor een nieuwe kin. Je deed het voor een nieuw leven. Is dat zo verkeerd op jouw leeftijd? Wat zou je van anderen vinden die hetzelfde hadden gedaan?'

'Ik weet het niet. Misschien zou ik denken dat die stom was. Misschien zou ik het begrijpen.'

'Weet je, een paar minuten geleden hadden we het over een nieuw leven. Een nieuwe stem, een nieuwe manier van lopen, een nieuw gezicht, een nieuwe naam. Alles is nieuw, behalve één ding.' Nancy wachtte, wilde het haar niet horen zeggen. 'Michael. Waarom zou je niet denken aan een nieuw leven zonder hem? Denk je daar weleens over na?'

'Nee.' Maar haar ogen vulden zich met tranen, en ze wisten allebei dat ze loog.

'Nooit?'

'Ik denk nooit aan andere mannen. Maar soms denk ik er weleens aan dat ik Michael niet heb.'

'En hoe voel je je dan?'

'Dan wenste ik dat ik dood was.' Maar ze meende dat niet echt, en dat wisten ze allebei. 'Maar je hebt Michael nu niet. En het is niet zo slecht, hè?' Nancy haalde als antwoord alleen maar haar schouders op. Toen Faye weer sprak, klonk haar stem oneindig zacht. 'Misschien moet je eens echt over dat alles gaan nadenken, Nancy.'

'Je denkt niet dat hij bij me terugkomt, hè?' Ze was weer kwaad. Deze keer op Faye, omdat er niemand anders was om kwaad op te zijn.

'Ik weet het niet, Nancy. Alleen Michael weet het antwoord erop.'

'Ja. De klootzak.' Ze stond op en beende weer door de kamer, tot de heftigheid van haar stappen verminderde, als een opwindpop die langzaam afgewonden werd, en ze uiteindelijk voor het vuur tot stilstand kwam. De tranen stroomden langs haar gezicht naar beneden, en ze greep zich stevig vast aan het scherm van de open haard. 'O, Faye, ik ben zo bang.'

'Waarom?' De stem achter haar klonk zacht.

'Om alleen te zijn. Om niet meer mezelf te zijn. Om... Ik vraag me af of ik iets vreselijks heb gedaan waarvoor ik gestraft word. Ik gaf mijn liefde op voor een gezicht.'

'Maar je dacht alles al kwijt te zijn. Je kunt jezelf de keuze die je hebt gemaakt niet kwalijk nemen, en uiteindelijk ben je misschien blij.'

'Ja... misschien...' Er klonk weer gesnik bij de open haard, en Faye zag de slanke schouders schokken.

'Weet je, ik ben ook bang voor de feestdagen. Het is erger dan weer in het weeshuis te zijn. Deze keer is er niemand. Lily en Gretchen zijn vorige maand vertrokken en jij gaat skiën. Peter gaat een week naar Europa en...' Ze kon de tranen niet stoppen. Maar dit was de realiteit van haar leven nu. Ze moest die onder ogen zien. Faye moest zich niet schuldig gaan voelen dat ze wegging, en Peter ook niet: ze hadden hun eigen leven, naast hun tijd met haar.

'Misschien wordt het tijd dat je er eens op uit gaat en nieuwe vrienden maakt.'

'Zo?' Ze draaide zich weer naar Faye om en trok de slappe bruine hoed af waardoor een groot deel van het verband zichtbaar werd. 'Hoe kan ik uitgaan en iemand ontmoeten zoals ik nu ben? Ze zouden zich doodschrikken. Kijk, jongens, hier is Dracula.'

'Het ziet er niet zo beangstigend uit, Nancy, en over een tijdje is het weg. Het is niet blijvend. Het is alleen maar verband. Mensen zouden het wel begrijpen.'

'Misschien.' Maar ze was nog niet bereid om dat te geloven. 'Hoe dan ook, ik heb geen vrienden nodig. Ik hou me bij mijn camera.' Peters cadeau was een godsgeschenk.

'Ik weet het. Ik zag laatst bij Peter je laatste serie afdrukken. Hij is er zo trots op dat hij die aan iedereen laat zien. Ze zijn prachtig, Nancy.'

'Dank je.' Iets van haar kwaadheid verdween met het praten over haar werk. 'O, Faye...' Ze ging weer achterover in haar stoel zitten en strekte haar benen. 'Wat moet ik met mijn leven aan?'

'Daar proberen we toch samen achter te komen? En waarom denk je ondertussen niet eens na over waar we het vandaag over hebben gehad? De stembegeleider, muzieklessen... iets om je bezig te houden, en allemaal onderdeel van de persoon die je wordt.'

'Ja, ik denk dat ik daar eens over na ga denken. Wanneer kom je trouwens terug van skiën?'

'Over twee weken. Maar ik zal een nummer achterlaten waarop je me kunt bereiken in geval van nood.'

Faye maakte zich meer zorgen over hoe Nancy door de feestdagen heen zou komen dan ze wilde toegeven. Feestdagen waren juist de dagen voor depressies, zelfs zelfmoord, maar Nancy leek voorlopig stabiel. Ze wilde alleen maar dat ze niet hysterisch werd in haar eenzaamheid. Het was pure pech dat Peter op hetzelfde moment wegging, maar aan de andere kant had Nancy geleerd niet al te veel op hen te steunen. 'Laten we een afspraak maken voor over twee weken. En ik wil een stapel mooie foto's zien die je tijdens de feestdagen hebt gemaakt.'

'Ik moet ineens aan iets denken.' Nancy sprong weer op en verdween in de gang waar ze een plat pakketje gewikkeld in bruin papier had neergelegd. Toen ze terugkwam stak ze het lachend naar Faye uit. 'Gelukkig kerstfeest.'

Faye maakte het open met een gezicht vol blijdschap, daarna vol ontzag. Het cadeau was een foto van haarzelf die eruitzag alsof ze er uren voor had geposeerd om de fotograaf de gelegenheid te geven de juiste blik en de juiste stemming te vatten. De foto gaf een dromerige, impressionistische indruk; ze stond op Nancy's terras met de wind in haar haren, gekleed in een bleek-roze zijden blouse, en de zon ging achter haar onder in rode en roze kleuren. Ze herinnerde zich de dag, maar kon zich niet herinneren dat Nancy de foto had gemaakt. 'Wanneer heb je hem genomen?' Ze leek perplex.

'Toen je niet keek.' Nancy zag er voldaan uit en ze had er alle recht toe. De foto was schitterend. Ze had hem zelf afgedrukt en vergroot, en daarna keurig ingelijst. Hij had net zoveel expressie als een schilderij.

'Je bent ongelooflijk, Nancy. Wat een prachtig, prachtig cadeau.'

'Ik had een goed onderwerp.'

De twee vrouwen omhelsden elkaar, en Nancy werkte zich spijtig weer in haar jas. 'Ik hoop dat je een heerlijke skivakantie hebt.'

'Dat zal ik zeker. Ik breng wat sneeuw voor je mee.'

'Leuk.' Nancy omhelsde haar weer, en ze wensten elkaar bij het afscheid een gelukkig kerstfeest. Faye voelde een steek in haar hart toen ze weg was. Nancy was een prachtige meid. Vanbinnen. Waar het ertoe deed.

12

'Meneer Calloway voor u aan de lijn, meneer Hillyard.' Het sneeuwde al vijf, zes uur in de vol sneeuwblubber liggende straten van New York, maar Michael had niets gemerkt. Hij zat al sinds zes uur die ochtend aan zijn bureau, en het was nu al over vijven. Hij greep de hoorn terwijl hij een stapel brieven ondertekende die zijn secretaresse op de post moest doen. In ieder geval had hij geen last meer van die klus in Kansas City. Nu had hij Houston om zich zorgen over te maken, en in de lente zou hij een maagzweer krijgen vanwege het medisch centrum in San Francisco. Zijn werk bestond uit een nimmer eindigende rij hoofdpijnen en eisen, contracten en problemen en vergaderingen. Godzijdank.

'George? Met Mike. Wat is er?'

'Je moeder zit in een vergadering, maar ze vroeg me je te bellen en je te zeggen dat we vanavond, als de sneeuw het toelaat, terugkomen uit Boston. Zo niet, dan morgen.'

'Sneeuwt het daar?' Michael klonk verrast alsof het juni was en het absoluut niet kon sneeuwen.

'Nee.' George leek een ogenblik in de war. 'Ze zeiden dat er een sneeuwstorm in New York was... is dat niet zo?'

Mike keek uit zijn raam en grinnikte. 'Ja, dat is zo. Ik had gewoon niet gekeken. Sorry.'

De jongen werkte zich dood, net als zijn moeder altijd had gedaan. George vroeg zich even af wat er was met de familie waardoor ze zo hard voor zichzelf waren en voor de mensen die van hen hielden. 'Goed, dat is dus geregeld.' George grinnikte even. 'Ze wilde dat ik je belde om ervoor te zorgen dat je morgenavond thuiskomt voor het kerstdiner. Ze heeft een paar vrienden uitgenodigd en natuurlijk wil ze dat je erbij bent.'

Michael haalde diep adem terwijl hij luisterde. Een paar vrienden. Dat betekende twintig of dertig, allemaal mensen die hij niet mocht of niet kende, en het onvermijdelijke alleenstaande meisje van goede familie voor hem. Het klonk als een zeer slechte manier om de kerst door te brengen. Of welke dag ook. 'Het spijt me, George. Ik ben bang dat ik me tegenover moeder moet verontschuldigen. Ik heb een belangrijke afspraak.'

'O ja?' Hij klonk perplex.

'Ik wilde het haar vorige week al vertellen, maar ik was het totaal vergeten. Ik had het zo druk met het Houston-centrum dat ik er nooit aan toe ben gekomen. Ze zal het zeker begrijpen.' Hij had wonderen verricht met de klant in Houston, dus ze moest het maar begrijpen. Michael wist dat hij haar daarmee voor was.

'Nou, ze zal natuurlijk teleurgesteld zijn, maar ze zal ook blij zijn dat je plannen hebt. Iets... eh... opwindends, hoop ik.'

'Ja, George. Iets onweerstaanbaars.'

'Iets serieus?' Nu klonk George ongerust. Jezus, ze waren op geen enkele manier tevreden te stellen.

'Nee, niets om je zorgen om te maken. Gewoon alleen wat lol.'

'Schitterend. Nou, gelukkig kerstfeest en alles.'

'Jij hetzelfde, en doe moeder de groeten. Ik bel haar morgen.'

'Ik zal het haar zeggen.' George was een en al glimlach toen hij ophing, blij dat de jongen uiteindelijk herstelde. Michael had een tijdje een heel vreemd leven geleid. Marion zou ook opgelucht zijn, hoewel ze ongetwijfeld een paar minuten razend zou worden omdat hij niet thuiskwam voor het kerstdiner met haar vrienden. Maar hij was jong. Hij had recht op een beetje plezier. George grinnikte bij zichzelf terwijl hij van zijn whisky nipte en terugdacht aan een kerst in Wenen, vijfentwintig jaar geleden. En toen, zoals altijd, dwaalden zijn gedachten naar Michaels moeder.

In Michaels kantoor bleef de telefoon rinkelen. Ben wilde weten of hij plannen had. Michael verzekerde hem dat hij naar zijn moeder zou gaan, saai maar verplicht; en ook belde een reeks klanten, óf om te klagen, óf om hem te feliciteren of om hem een gelukkig kerstfeest te wensen. Toen hij na de laatste klant ophing, mompelde hij in zichzelf: 'Ach, krijg wat,' en keek toen verrast op toen hij een onbekende lach in de deuropening hoorde. Het was die nieuwe binnenhuisarchitecte die Ben had aangenomen. Een knap meisje met weelderig kastanjebruin haar dat in dikke golven op haar schouders viel en haar roomblanke huid en blauwe ogen goed deed uitkomen. Mike was het natuurlijk nooit opgevallen. Hij merkte nooit wat op, tenzij het op zijn bureau lag en een handtekening nodig had.

'Wens jij mensen altijd op die manier een gelukkig kerstfeest?'

'Alleen de mensen die ik echt graag aan de telefoon heb.' Hij glimlachte tegen haar en vroeg zich af wat ze hier deed. Hij had niet gevraagd haar te laten komen, en zij had niet direct met hem te maken, in ieder geval niet dat hij wist. 'Kan ik iets voor je doen, miss...' Verrek. Hij wist niet eens meer hoe ze heette. Hoe heette ze toch, verdomme?

'Wendy Townsend. Ik kwam je alleen een gelukkig kerstfeest wensen.'

Ach. Een vleister. Michael was geamuseerd en gebaarde haar naar een stoel. 'Hebben ze je niet verteld dat ik een echte Scrooge ben?'

'Dat vermoedde ik al toen je niet verscheen op het feestje van kantoor en op het kerstdiner gisteravond. Ze zeggen ook dat je te hard werkt.'

'Het is goed voor mijn teint.'

'Andere dingen ook.' Ze sloeg een mooi been over het andere heen, en Michael keek ernaar. Het deed hem net zo weinig als wat dan ook sinds afgelopen mei. 'Ik wilde je ook bedanken voor de opslag die ik net heb gekregen.' Ze liet hem een rij schitterende tanden zien, en hij beantwoordde de glimlach. Hij begon zich af te vragen wat ze werkelijk wilde. Een bonus? Nog een opslag?

'Je zult Ben Avery daarvoor moeten bedanken. Ik ben bang dat ik er niets mee te maken had.'

'O.' Het was een zinloze conversatie en ze wist het. Spijtig stond ze op en wierp een blik uit het raam. Er lag bijna twintig centimeter sneeuw op de vensterbank. 'Het ziet ernaar uit dat het dan toch een witte kerst wordt. Het zal ook bijna onmogelijk worden om vanavond thuis te komen.'

'Ik denk dat je misschien gelijk hebt. Ik zal het waarschijnlijk niet eens proberen.' Grijnzend wees hij naar de leren bank. 'Ik denk dat die daarom daar is neergezet, om me aan mijn kantoor geketend te houden.'

Nee, meneertje, dat doe je jezelf aan. Maar ze glimlachte alleen maar en wenste hem weer een gelukkig kerstfeest. Michael ging verder met het ondertekenen van brieven, en getrouw aan zijn woord bracht hij de nacht op de bank door. En de volgende nacht ook. Het kwam hem prima uit. Kerstmis viel dit jaar in een weekend, dus niemand wist waar hij was. Zelfs de conciërge en de schoonmaaksters hadden vrijaf gekregen. Alleen de nachtwaker besefte dat Michael het kantoor van vrijdag tot zondagavond laat niet had verlaten; en toen was de kerst achter de rug. En toen hij terugkeerde naar zijn lege flat had hij niets meer te vrezen. Kerstmis, met alle herinneringen en spoken, was inmiddels verleden tijd. Er stond een grote, opzichtige kerstster te verwelken naast zijn deur, gestuurd door zijn moeder. Hij zette hem bij de vuilnisbak.

In San Francisco bracht Nancy de feestdagen gerieflijker door dan Michael, maar net zo alleen. Ze had een kleine kapoen gebraden, op kerstavond, nadat ze thuis was gekomen uit de kerk, in haar eentje kerstliedjes gezongen op het dakterras, en op kerstdag lang uitgeslapen. Ze had gehoopt dat de dag nooit zou komen, maar er viel niet aan te ontsnappen. Onverbiddelijk kwam die dag met al zijn versieringen en bomen, beloftes en leugens. In San Francisco deed in ieder geval het weer haar minder denken aan de kerstfeesten zoals ze die in het Oosten had gekend. Bijna leek het alsof deze mensen maar deden alsof het kerst was, terwijl ze wist dat het eigenlijk niet zo was. De ongewoonheid maakte het iets makkelijker te verdragen. En dit jaar had ze twee cadeautjes, een prachtige handtas van Gucci van Peter en een grappig boek van Faye. Ze kroop er 's middags mee in een stoel nadat ze de gevulde kapoen met veenbessensaus had gegeten. Het leek allemaal meer op het vieren van kerst in het armenhuis met al die oude dametjes en al die hoop in het leven opgeborgen in een boodschappentas. Ze had zich altijd afgevraagd wat ze in die tassen hadden zitten. Oude brieven misschien, of foto's, snuisterijen of aandenkens of dromen.

Het was al over zessen toen ze ten slotte het boek weglegde en haar benen strekte. Een wandeling zou lekker zijn; ze moest wat frisse lucht hebben. Ze trok haar jas aan, pakte haar hoed en camera en glimlachte tegen zichzelf in de spiegel. Ze hield nog steeds van de nieuwe glimlach. Het was een fantastische glimlach. Ze vroeg zich af hoe de rest van haar gezicht zou zijn als Peter ermee klaar was. Het was een beetje alsof ze zijn droomvrouw werd. En een keer had hij haar verteld dat hij van haar zijn 'ideaal' maakte. Het gaf haar een ongemakkelijk gevoel, maar toch hield ze van die glimlach. Ze hing de camera over haar schouder en nam de lift naar beneden.

Het was een frisse, winderige avond zonder mist - ze wist dat het een goede avond zou zijn om foto's te maken - en ze liep langzaam in de richting van de kade. De straten waren bijna verlaten. Iedereen was aan het bijkomen van het kerstdiner, hangend in gemakkelijke stoelen en op banken, of zacht snurkend voor de tv. Het beeld dat ze in haar hoofd vormde, deed Nancy glimlachen, en plotseling struikelde ze ergens over. Ze liet een gilletje horen toen ze bijna viel. Peter had haar gewaarschuwd voorzichtig te zijn en niet te vallen. Daarom mocht ze nog geen enkele sport beoefenen, en nu viel ze bijna op straat. Haar armen schoten uit om haar val te breken, en ze hervond haar evenwicht voordat ze echt viel. En toen besefte ze dat zij niet de enige was die had gegild. Ze was over een kleine, ruwharige hond gestruikeld die heel verontwaardigd deed. Hij ging zitten, schudde met een poot naar Nancy en jankte. Hij was een beige met bruine kleine verwarde haarbal. Hij keek haar aan en kefte weer.

'Goed, goed. Het spijt me. Je hebt mij ook doen schrikken, weet je.' Ze bukte zich om hem te aaien, en hij kwispelde met zijn staart en blafte nog een keer. Het was een komisch hondje, nauwelijks ouder dan een puppy. Ze vond het jammer dat ze niets te eten voor hem bij zich had. Hij zag er hongerig uit. Ze aaide hem weer, glimlachte, en ging weer staan, blij dat ze haar camera niet had laten vallen. Hij blafte weer tegen haar, en ze grinnikte. 'Goed. Dag.' Ze begon weg te lopen, maar hij volgde haar direct en draafde met haar mee tot ze bleef staan en weer naar hem keek.

'Luister eens, ga naar huis. Schiet op...' Maar elke keer dat ze een stap deed, deed hij het ook, en als ze bleef staan, ging hij zitten, blij wachtend tot ze verder zou lopen. Ze bleef staan en lachte naar hem. Het was een belachelijk hondje, maar zo lief. Ze bukte zich om hem weer te aaien en voelde in zijn nek naar een halsband, maar die had hij niet. Geen enkel teken van herkomst. Plotseling, voor de lol, besloot ze een paar kiekjes van hem te maken. Hij bleek een natuurtalent, zoals hij daar liep, poseerde en draaide, en zich amuseerde. Nancy had er een vriendje bij, en na een halfuur gaf hij nog steeds geen teken bij haar weg te gaan. 'Oké, jij, kom maar mee.' Dus ze liepen verder naar de kade waar ze foto's nam van krabstalletjes en garnalenverkopers, van toeristen en dronken kerstmannen, van boten en vogels en nog een paar foto's van de hond. Ze amuseerde zich kostelijk en het lukte haar op geen enkele manier haar vriendje kwijt te raken. Hij bleef aan haar zij tot ze ten slotte ergens koffie ging drinken. Ze was heel bedreven geworden in het binnengaan van koffiehuizen en hamburgertenten, door haar hoofd te laten zakken zodat ze het grootste deel van haar gezicht verschool onder haar hoed terwijl ze alles bestelde wat ze wilde hebben. Nu kon er zelfs een glimlach af als ze dank je wel zei, en het was niet zo moeilijk als ze ooit had gedacht. Deze keer bestelde ze een zwarte koffie voor zichzelf en een hamburger voor de hond. Ze zette het rode papieren bordje naast hem op de stoep. Hij schrokte het op en blafte als dank.

'Betekent dat dank je wel, of meer?' Hij blafte weer, en ze lachte. Iemand was blijven staan om hem te aaien en vroeg haar hoe hij heette. 'Ik weet het niet. Hij heeft me net geadopteerd.'

'Hebt u hem al aangegeven?'

'Dat zal ik wel moeten doen, denk ik.' De man vertelde haar hoe het ging, en ze bedankte hem. Ze zou uit haar flat bellen als de hond tot daar bij haar bleef. En dat deed hij ook. Hij bleef voor de deur van haar flatgebouw staan, alsof hij daar ook woonde. Ze nam hem mee naar boven en belde de dierenbescherming, maar niemand had een weggelopen hond gemeld die op hem leek en ze stelden haar voor de hond te houden of hem naar het asiel te brengen waar ze hem in slaap zouden brengen. Ze was woedend om de gedachte en sloeg een beschermende arm om hem heen terwijl zij naast elkaar op de vloer zaten. 'Je ziet er verfomfaaid uit, weet je, jochie. Wat dacht je van een bad?' Hij bewoog tong en staart tegelijkertijd, en zij tilde hem in haar armen en zette hem in de badkuip. Ze moest oppassen dat ze zich niet onder liet spatten om het verband rond haar gezicht niet nat te maken, maar hij gaf zich zonder verzet aan het bad over. Terwijl ze bezig waren, merkte ze dat hij niet beige met bruin was, maar bruin met wit. Het bruin was de kleur van melkchocola, en het wit was de kleur van sneeuw. Het was echt een schattig hondje en Nancy hoopte dat niemand hem als vermist zou opgeven. Ze had nooit eerder een hond gehad en ze was al verliefd op deze geworden. In het weeshuis was het onmogelijk om een hond te hebben en in haar flat in Boston waren huisdieren verboden. Maar de beheerder van dit gebouw maakte geen bezwaar tegen huisdieren. Nancy ging op haar hurken zitten en wreef hem droog met een handdoek terwijl hij zich op zijn rug rolde en al zijn vier poten bewoog. Toen dacht ze aan een naam. Het was de naam van een hond waarover Michael haar had verteld, de eerste puppy die hij als kind had gehad, en op de een of andere manier leek het de perfecte naam voor dit onafhankelijke hondje.

'Wat dacht je van Fred, jochie.' Klinkt het goed?' Hij blafte twee keer, en Nancy nam aan dat het ja betekende.

13

Nancy stak grijnzend haar hoofd om de deur en zag dat Faye zich al gerieflijk bij de open haard had geïnstalleerd.

'En wat heb je vandaag weer als verrassing, jongedame?' Faye keek haar glimlachend aan, opgelucht dat ze er zo goed uitzag.

'Ik heb een vriend meegenomen.'

'O ja? Ik ben twee weken weg en je hebt al een nieuwe vriend? Nou, wat zeg je me daarvan?' En meteen kwam Fred de kamer binnen gestormd, duidelijk trots op zijn nieuwe rode halsband en riem. Niemand had hem als vermist opgegeven, en sinds die ochtend was hij officieel van Nancy. Hij had papieren, een mand, een etensbak en ongeveer zeventien stukken speelgoed. Nancy overlaadde hem met liefde.

'Faye, ik wil je voorstellen aan Fred.' Ze keek glunderend van moederlijke trots naar de hond, en Faye moest lachen.

'Hij is schattig, Nancy. Waar heb je hem vandaan?'

'Hij heeft me op kerstavond geadopteerd. Ik zou hem eigenlijk Noël moeten noemen, maar Fred leek me gepaster.' Voor het eerst voelde ze zich beschroomd om het Faye te vertellen waarom. Ze begon zich dwaas te voelen dat ze zo aan Michael bleef hangen. 'Ik heb ook een stapeltje werk voor je meegenomen om te bekijken.'

'Hemeltje, jij bent bezig geweest. Misschien zou ik vaker weg moeten gaan.'

'Doe me een lol, niet doen.' Een blik in Nancy's ogen vertelde Faye hoe eenzaam ze was geweest. Maar in ieder geval had ze de kerst overleefd, en dat in haar eentje. Dat was voor niemand echt makkelijk. 'En...' Ze zei het met trots '... ik heb een stemleraar geregeld. Volgens Peter maakt het allemaal deel uit van de afspraak. Ik begin morgen om drie uur. Ik kan nog geen danslessen volgen omdat mijn gezicht nog niet af is, maar dat kan ik aanstaande zomer doen.'

'Ik ben trots op je, Nancy.'

'Ik ook.'

Het was een goede sessie die dag, en voor het eerst in acht maanden spraken ze niet over Michael. Zeer tot Fayes verbazing noemde Nancy pas in de lente voor het eerst weer zijn naam. Het leek bijna alsof ze besloten had het niet te doen. Ze sprak nu alleen nog maar over haar plannen. Haar stemlessen. Haar fotografie. Het werk dat ze met de fotografie wilde doen als haar techniek beter was geworden. En in de lente maakten zij en Fred lange wandelingen door het park, in de rozentuinen en langs de stillere paden bij het strand. Soms maakte ze ritjes met Peter naar afgelegen stranden waar haar verband niets uitmaakte. Maar beetje bij beetje kwam haar gezicht te voorschijn, evenals haar persoonlijkheid. Het leek alsof hij, door het opnieuw vormen van haar jukbeenderen en haar voorhoofd en neus, ook meer van de ziel blootlegde die verborgen was gebleven door haar jeugd. Ze was in het jaar na het ongeluk veel volwassener geworden.

'Is het al een jaar?' Faye was verbaasd toen ze op een middag naar Nancy keek. Op dat moment was Peter bezig met het gebied rond haar ogen en ze droeg een enorme donkere zonnebril die zowel haar jukbeenderen als haar ogen verborg.

'Ja. Het gebeurde vorig jaar mei. En ik kom al acht maanden bij je, Faye. Denk je echt dat ik vooruit ben gegaan?' Ze klonk ontmoedigd. Maar ze was ook nog moe van de operatie van drie dagen ervoor.

'Twijfel je aan je vooruitgang?'

'Soms. Als ik te veel aan Michael denk.' De bekentenis viel haar moeilijk. Ze hield zich nog steeds vast aan de laatste strengetjes hoop - dat hij haar uiteindelijk zou vinden, waardoor de afspraak met zijn moeder niet langer gold. 'Ik weet niet waarom ik het mezelf nog aandoe, maar ik doe het.'

'Wacht tot je wat meer in de wereld komt, Nancy. Je kunt op het moment alleen maar terugkijken naar dingen die je je herinnert, of vooruit kijken naar dingen die je nog niet kent. Het is heel natuurlijk dat je tamelijk veel terugkijkt. Op dit moment heb je geen andere mensen in je leven, maar dat komt nog wel. Mettertijd. Heb geduld.'

Nancy slaakte een lange vermoeide zucht. 'Ik ben het zat om geduldig te zijn, Faye, en ik heb het gevoel dat het werk aan mijn gezicht eeuwig duurt. Soms haat ik Peter erom, en ik weet dat het niet zijn schuld is. Hij doet het zo snel mogelijk.'

'Het zal de tijd waard zijn die je erin hebt geïnvesteerd. Dat is het nu al.' Ze glimlachte, en Nancy beantwoordde die glimlach. De verfijnde vorm van het gezicht van het meisje was al te voorschijn gekomen en elke week schenen er veranderingen te zijn. De stemlerares had ook goed werk geleverd. Nancy's stem was iets lager geworden, prachtig gemoduleerd, en ze had veel meer macht over de klank van haar stem dan iemand zonder lessen zou hebben. Het bracht Faye op een idee. 'Heb je er ooit over gedacht te gaan acteren als dit allemaal voorbij is? De ervaring zal je misschien een enorm inzicht verschaffen.'

Nancy schudde glimlachend haar hoofd. 'Misschien films maken, maar niet erin acteren. Het is zo'n nep. Ik sta liever aan mijn kant van de camera.'

'Goed, het was maar een gedachte. Dus wat staat er op je agenda voor de volgende week?'

'Ik heb Peter gezegd dat ik een paar foto's van hem wilde maken, en we vliegen zondag voor een dag naar Santa Barbara. Hij wil daar een paar mensen zien en hij bood me aan mee te gaan.'

'Zo'n leventje lijkt me ook wel iets. Goed, meissie...'Ze keek op haar horloge. 'Ik zie je woensdag weer.'

'Zeker mevrouw.' Nancy groette met een glimlach, en Fred hobbelde de kamer uit met de riem in zijn bek. Hij was de sessies in Fayes praktijk gewend. Nancy nam hem altijd mee.

Toen ze Fayes praktijk uitkwam, besloot ze een paar straten te wandelen naar een parkje in de buurt om te kijken of ze daar een paar kinderen op het speelveld kon fotograferen. Ze had al een tijdje geen foto's van kinderen genomen. Toen ze er aankwam, zag ze een ruime voorraad onderwerpen die allemaal klommen en duwden en gleden en renden. Nancy ging een tijdje op een bank zitten om naar hen te kijken en om een idee te krijgen wie ze waren en wat ze deden. Het was een prachtige dag en het leven voelde goed.

'Kom je hier vaak?'

Michael keek verrast op van de bank waarop hij zat. Hij was een uur ervoor naar het park ontsnapt, alleen maar om weg te komen van het kantoor en iets groens te zien. Er zat altijd iets magisch in de eerste lentedagen, als New York van grijs in weelderig groen verandert, en struiken, bomen en bloemen explosief tot leven komen. Maar hij was ervan overtuigd geweest dat hij alleen zou zijn op het afgezonderde plekje waar hij een lege bank had gevonden. De plotselinge stem verraste hem. Toen hij opkeek zag hij Wendy Townsend, de ontwerpster van zijn kantoor.

'Nee... ik... eigenlijk nooit. Maar ik had vandaag een zeldzame aanval van lentekoorts.'

'Ik ook.' Ze leek zich te generen met het druipende ijsje in haar hand, en snel nam ze een lik om te voorkomen dat er een groot stuk chocola af zou vallen.

'Dat ziet er heerlijk uit.' Hij glimlachte tegen haar in de warme lentelucht.

'Wil je een likje?' Ze stak het naar hem uit als een lief schoolkind, maar hij schudde zijn hoofd.

'Maar bedankt voor het aanbod. Wil je niet zitten?' Hij voelde zich een beetje dwaas, betrapt te worden in het park, maar het was een mooie dag en die wilde hij graag delen. Daarbij was het een leuk meisje. Ze waren elkaar een aantal keren tegengekomen sinds ze vijf maanden geleden zijn kantoor was binnengekomen om hem een gelukkig kerstfeest te wensen. Ze ging naast hem zitten en at de rest van haar ijsje. 'Waar werk je momenteel aan?' vroeg hij.

'Houston en Kansas City. Mijn werk loopt altijd vijf of zes maanden achter dat van jou aan. Het is wel interessant om jou zo op de hielen te zitten.'

'Ik weet niet hoe ik dat moet opvatten.' Maar het kon hem niet echt veel schelen.

'Als een compliment.' Ze glimlachte naar hem vanonder haar lange, kastanjebruine wimpers.

'Dank je. Behandelt Ben je goed of is hij de slavendrijver die hij van mij moet zijn?'

'Hij zou niet weten hoe dat moest.'

'Ik weet het.' Mike lachte bij de gedachte. 'We kennen elkaar al de helft van ons leven. Hij is een soort broer van me.'

'Hij is een verrekt aardige man.'

Mike knikte zwijgend en dacht eraan hoe weinig hij Ben het afgelopen jaar had gezien. Hij had nooit tijd. Hij maakte nooit tijd. Hij wist zelfs niet wat er in Bens leven gebeurde. Het was al maanden geleden sinds hij de tijd had genomen erachter te komen. Hij voelde zich schuldig, terwijl hij daar naast het meisje zat, verloren in zijn eigen gedachten. Maar voor hem was er het afgelopen jaar veel veranderd. Hij was veranderd.

'Je bent ver weg, meneer Hillyard. Ik hoop dat het daar prettig is.'

Hij haalde zijn schouders op. 'De lente doet vreemde dingen met me. Elk jaar blijf ik erbij stilstaan en maak ik de balans op. Ik denk dat ik dat vandaag ook doe.'

'Dat is een aardige gedachte. Om de een of andere reden doe ik dat altijd in september. Ik denk dat ik door het idee van "schooljaar" voor eeuwig gebrandmerkt ben. Een heleboel mensen maken de inventaris in januari op. Maar de lente is het meest logisch. Alles begint weer, dus waarom zouden wij ons leven niet opnieuw beginnen in de lente?' Ze wisselden een glimlach, en Michael keek uit over een meertje dat leeg was, op een paar tevreden eenden na. Er waren geen andere mensen te zien. 'Wat deed je vorig jaar om deze tijd?' vervolgde ze. Het was een onschuldige vraag, maar het sneed als een mes door hem heen. Een jaar geleden op die dag...

'Bijna hetzelfde als wat ik nu doe.' Hij keek fronsend op zijn horloge en stond op. 'Ik ben bang dat ik over tien minuten een vergadering heb. Ik kan maar beter teruggaan. Maar ik vond het leuk om met je te praten.'

Hij glimlachte flauwtjes tegen haar voor hij wegliep, en zij bleef daar zitten en vroeg zich af wat ze verkeerd had gezegd. Ze zou Ben eens moeten vragen wat er met de man aan de hand was. Hij was op geen duizend kilometer te benaderen.

14

Zeer tot Michaels verrassing was Wendy tien minuten later op dezelfde vergadering aanwezig als hij. Ben had gewild dat ze erbij was. Ze zouden de eerste plannen bespreken voor het San Francisco Medisch Centrum en de afdeling Binnenhuisarchitectuur zou er een groot aandeel in hebben. Er zou veel lokale kunst gebruikt worden om het basisconcept aan te kleden. Ben zou zelf op zoek gaan naar de kunst, maar Wendy zou een groot deel van de coördinatie op zich nemen bij het thuisfront - meer dan anders, omdat Ben lange tijd in San Francisco zou zitten. Het project was natuurlijk nog ver weg, maar het was tijd om de plannen, de problemen en de details uit te gaan werken.

Het was een lange, veeleisende en interessante vergadering, voor een groot deel geleid door Marion met behulp van George Calloway. Maar tijdens het verloop ervan nam Michael een bijna net zo groot aandeel op zich. Het project was van hem; zijn moeder had het vanaf het begin zo gewild. Elk groot architectenbureau had op de opdracht geaasd, en Marion was van plan die te gebruiken om Michaels naam en reputatie in die wereld te vestigen.

Het was bijna zes uur toen de vergadering afgelopen was, en Wendy was uitgeput. Ze had haar ideeën goed gepresenteerd, had zich tegen Marion verzet als het moest en was heel verstandig overgekomen op Michael. Ben was trots op haar en gaf haar bij het vertrek een klopje op haar schouder.

'Goed gedaan, meisje. Verrekt goed gedaan.' Hij werd weggeroepen door zijn secretaresse, en Wendy liep alleen verder de gang door. Ze was verrast toen Mike haar ook staande hield.

'Ik was heel erg onder de indruk van je werk, Wendy. Volgens mij zullen wij daar prachtig werk tot stand brengen.'

'Volgens mij ook.' Ze gloeide zowaar door het compliment, en dan nog van hem ook. 'Ik... Michael, ik... het spijt me echt als ik vanmiddag iets heb gezegd waardoor je beledigd bent. Ik wilde echt niet nieuwsgierig zijn en als het een ongepaste vraag was, ben ik vreselijk...'

Hij voelde een steek van pijn door haar verwarring en stak een hand omhoog om haar tegen te houden, en hij glimlachte vriendelijk tegen haar. 'Ik was grof en het spijt me. Ik denk dat ik zowel krankzinnig als dromerig word door die lentekoorts. Kan ik het met je goedmaken met een etentje vanavond?' Hij was net zo verrast als zij toen de woorden uit zijn mond rolden. Etentje? Hij was al een jaar niet uit eten geweest met een vrouw. Maar zij was een aardig meisje, ze deed haar werk goed en ze bedoelde het goed. Ze keek hem verlegen aan met een blos op haar wangen.

'Ik... je hoeft niet...'

'Ik weet het, maar ik zou het graag willen.' En deze keer meende hij het. 'Ben je vrij?'

'Ja. En ik zou het heerlijk vinden.'

'Mooi. Dan haal ik je over een uur bij je thuis op.' Hij krabbelde haar adres op de achterkant van zijn blocnote en glimlachte toen hij zich terughaastte naar zijn kantoor. Het was krankzinnig, maar waarom zou hij het niet doen?

Een uur later kwam hij precies op tijd bij haar flat aan, en wat hij zag, beviel hem. Het was een keurig patriciërshuis van bruinrode zandsteen met een glanzend zwarte deur en een grote koperen klopper. Het huis was opgedeeld in vier appartementen en Wendy bewoonde het kleinste, maar zij had een perfect bijgehouden tuintje aan de achterkant. Haar flat was een wonderlijke mengeling van oud en nieuw, antiekwinkel, uitdragerij en heel modern; hij was helemaal ingericht in zachte, warme kleuren met een gedempte verlichting, planten en kaarsen. Ze scheen een grote liefde te hebben voor oud zilver, dat ze allemaal glimmend had gepoetst. Hij keek vol plezier om zich heen en ging zitten om te genieten van de hapjes die ze had gemaakt. Ze dronken Bloody Mary's en ze wisselden vreemde voorvallen uit bij de diverse projecten waaraan ze gewerkt hadden. Een uur vloog voorbij terwijl ze ongedwongen met elkaar praatten, en Michael vond het vervelend er een einde aan te maken om te gaan eten, maar hij had gereserveerd in een Frans restaurant in de buurt, en ze hielden geen tafels vast voor gasten die meer dan vijf minuten te laat kwamen.

'Ik ben bang dat we zullen moeten rennen als we het willen halen. Of maakt het ons niet uit?' Hij schrok toen hij haar zijn gedachten hoorde uitspreken, en hij wist niet precies wat die schalksheid in haar ogen betekende. Het was al zo lang geleden dat hij met iemand uit was geweest dat hij bang was dat hij het verkeerd interpreteerde en een verkeerde zet zou doen.

'Wat denk je nou precies, miss Townsend? Is de gedachte net zo schandelijk als de uitdrukking op je gezicht?'

'Erger nog. Ik dacht dat we een picknick konden samenstellen en naar de boten op East River kijken.' Ze zag eruit als een klein meisje met een stout idee. Daar waren ze dan, allebei gekleed voor een etentje, hij in een donker pak, zij in een zwartzijden jurk, en zij stelde een picknick aan de East River voor.

'Het klinkt fantastisch. Heb je ook pindakaas?'

'Zeker niet.' Ze zag er beledigd uit. 'Maar ik maak mijn eigen paté, meneer Hillyard. En ik heb zuurdesembrood.' Ze leek heel trots op zichzelf, en Michael was evenzeer onder de indruk.

'Lieve help. Ik dacht meer aan pindakaas en jam, of hotdogs.'

'Nooit.' Met een grijns verdween ze in de keuken waar ze in tien minuten de perfecte picknick voor twee klaarmaakte. Een restje ratatouille, de beloofde paté, een zuurdesembrood, een behoorlijk stuk brie, drie rijpe peren, wat druiven en een flesje wijn. 'Zou dit genoeg zijn?' Ze zag er bezorgd uit, en hij lachte.

'Meen je dat echt? Ik heb sinds mijn twaalfde niet meer zo goed gegeten. Ik eet voornamelijk overgebleven broodjes rosbief en wat mijn secretaresse me voorzet als ik niet kijk. Waarschijnlijk hondenvoer, ik merk het nooit.'

'Dat is fantastisch. Het is een wonder dat je nog niet van de honger bent omgekomen.' Hij kwam niet om van de honger, maar was beslist erg mager. 'Zijn we helemaal klaar?' Ze keek om zich heen door de woonkamer en greep een dunne beige sjaal terwijl Michael de picknickmand pakte. Daarna vertrokken ze. Ze liepen de paar straten naar East River, vonden een bank en installeerden zich daar tevreden om naar de boten te kijken. Het was een heerlijk warme avond met een hemel vol sterren, en de rivier was vol sleepboten, kruisers, en zelfs zo nu en dan een paar zeilboten die wat rondvoeren. Mike en Wendy waren niet de enigen met lentekoorts.

'Is dit je eerste baan, Wendy?' Hij had zijn mond halfvol paté en hij zag er jonger uit dan hij in een jaar had gedaan.

Ze knikte tevreden. 'Ja. Ook de eerste waarop ik solliciteerde. Ik was heel blij dat ik hem kreeg. Meteen na mijn opleiding bij Parsons ben ik bij jullie gekomen.'

'Dat is leuk. Het is ook mijn eerste baan.' Hij wilde haar dolgraag vragen wat ze van zijn moeder vond, maar hij durfde het niet. Het zou niet eerlijk zijn geweest. Bovendien zou het meisje, als ze ook maar een beetje verstand had, een hekel aan haar hebben. Marion Hillyard was een monster om voor te werken; zelfs Michael wist dat.

'Je zal het wel goed doen daar, Michael.' Ze plaagde hem weer en hij lachte.

'Wat ga je hierna doen? Trouwen en kinderen krijgen?'

'Ik weet het niet. Misschien. Maar als ik het doe, zal het nog wel een tijd duren. Ik wil eerst een carrière. Ik kan later altijd nog kinderen nemen, als ik in de dertig ben.'

'Jongen, de dingen zijn echt anders geworden. Vroeger stond iedereen te springen om te trouwen.' Hij grinnikte tegen zijn nieuwe vriendin.

'Sommige meisjes doen dat nog.' Ze glimlachte tegen hem en nam een stukje brie met een plakje peer. Het was uitstekend eten geweest. 'Wil jij trouwen?' Ze keek hem nieuwsgierig aan, en hij schudde zijn hoofd terwijl hij naar de boten keek. 'Nooit?' Hij draaide zich naar haar toe en schudde weer zijn hoofd, en iets in zijn ogen hunkerde naar haar. Ze wist niet of ze de vraag moest laten rusten of niet. Ze besloot hem wel te stellen. 'Mag ik vragen waarom, of moet ik het laten rusten?'

'Misschien maakt het niets meer uit. Ik loop er al een heel jaar voor weg. Tijdens de lunch liep ik er zelfs bij jou voor weg. Ik kan niet eeuwig blijven weglopen.' Hij zweeg een ogenblik, keek naar zijn handen en daarna weer naar haar. 'Ik zou vorig jaar trouwen en onderweg naar de trouwerij kregen Ben Avery en... en... mijn verloofde en ik... een auto-ongeluk. De andere chauffeur kwam om het leven en... zij ook.' Hij huilde niet, maar had het gevoel alsof zijn ingewanden aan repen gesneden werden. Wendy keek hem met grote ogen vol afschuw aan.

'O, Michael, wat vreselijk. Het klinkt als een nachtmerrie.'

'Dat was het ook. Ik lag een paar dagen in coma en toen ik weer bijkwam, was zij al overleden. Ik... ik...' Bijna kon hij de woorden niet uitspreken, maar nu moest hij wel. Hij moest het iemand vertellen. Hij had het Ben zelfs nooit verteld. 'Toen ik twee weken later uit het ziekenhuis kwam, ben ik teruggegaan naar haar huis, maar het was al leeg. Iemand had net Goodwill gebeld en haar schilderijen waren... waren gestolen door een stel verpleegsters van het ziekenhuis. Ze schilderde.' Ze bleven lange tijd zwijgend zitten en toen zei hij de woorden weer, alsof hij ze zelf daardoor beter begreep. 'Er was niets meer van over. Van mij ook niet, denk ik.' Toen hij opkeek, zag hij tranen over Wendy's gezicht lopen.

'Wat vreselijk, Michael.'

Hij knikte en toen, voor het eerst in een jaar, huilde hij ook. De tranen gleden gewoon langzaam over zijn gezicht naar beneden toen hij haar in zijn armen nam.

15

'Mike, wat vind je van die vrouw die het kantoor in Kansas City leidt van...' Ze keek naar hem, uitgestrekt in een ligstoel in haar tuin. Hij luisterde niet. 'Mike.' Hij staarde in de zondagskrant. Ze zaten in badpak in de hete zon van New York, maar Wendy wist dat hij ook geen aandacht voor de krant had. 'Mike.'

'Hm? Wat?'

'Ik vroeg je over die vrouw in het kantoor in Kansas City.' Maar ze was hem al kwijt. Ze keek geïrriteerd naar hem. 'Wil je nog een Bloody Mary?'

'Hè? Ja. Ik denk dat ik zo naar kantoor ga.' Hij staarde langs haar heen, naar een plek net achter haar linkerschouder.

'Leuk.'

'Wat bedoel je daarmee?' Hij keek haar nu aan en wist niet precies wat hij in haar gezicht las. Als hij wat meer zijn best zou hebben gedaan, zou hij het direct begrepen hebben. Maar hij probeerde het niet eens.

'Niets.'

'Luister, vanwege het medisch centrum in San Francisco zal ik me de komende twee jaar helemaal de pokken moeten werken. Het is een van de grootste klussen in het land.'

'En als het niet zo was, zou er wel iets anders zijn. Je hebt geen excuus nodig. Het is goed.'

'Doe dan niet alsof ik hier een prikklok moet gebruiken.' Hij schoof de krant met zijn voet weg en keek haar kwaad aan terwijl zij zich begon op te winden.

'Prikklok? Je bent hier gisteravond om halfeen gekomen. We zouden met de Thompsons gaan eten en je belde me pas om kwart voor tien, Michael. Ik had gewoon met hen mee moeten gaan.'

'Waarom heb je het dan niet gedaan? Je hoeft niet op me te zitten wachten.'

'Nee, maar ik ben toevallig wel verliefd op je, dus ik doe het toch. Maar jij probeert niet eens rekening met me te houden. Wat is er verdomme met je aan de hand? Ben je bang ergens anders te zitten dan aan je bureau, bang dat iemand je aan de haak slaat? Ben je bang dat je misschien ook op mij verliefd wordt? Zou dat zo vreselijk zijn?'

'Doe niet zo belachelijk. Je weet hoe mijn werkschema eruitziet. Je zou het beter moeten weten dan wie ook.'

'Doe ik ook. Daarom weet ik ook dat je meer uren werkt dan nodig is. Je gebruikt je werk om je af te sluiten, als een manier van leven. Je gebruikt het om mij te mijden. En jezelf.' En Nancy. Maar dat zei ze niet. 'Dat is belachelijk.' Hij stond op en beende door de smalle, goed bijgehouden tuin, de tuintegels warm onder zijn voeten. Het was september, maar nog steeds warm in New York. Na de eerste paar gelukkige weken van hun romance, hadden Wendy en hij een afwisselende zomer. Hij had de meeste tijd gewerkt, maar het was hun nog gelukt een week weg te gaan naar Long Island. 'Wat verwacht je bovendien van me? Ik dacht dat we dit allemaal in het begin al hadden duidelijk gemaakt. Ik heb je verteld dat ik niet...'

'Je hebt me verteld dat je niet al te betrokken wilde raken, dat je bang was gekwetst te worden. Je wist niet of je ooit nog wilde trouwen. Je hebt me nooit verteld dat je bang was om te leven, jezus, bang om ergens om te geven, bang om mens te zijn. God, Michael, je brengt meer tijd met je dictafoon door dan met mij. En je bent er waarschijnlijk aardiger tegen.'

'Nou en?'

Ze voelde een lichte huivering langs haar ruggengraat trekken terwijl ze naar zijn gezicht keek. Hij gaf er werkelijk niets om. Ze was gek dat ze bij hem bleef. Maar hij had iets, een schoonheid, een sterkte, een woestheid, een verdriet dat haar aantrok als een magneet. En daarbij voelde ze hoe groot zijn pijn was, zijn behoefte. Ze wilde hem bereiken om hem te laten zien dat iemand van hem hield. Maar de ellende ervan was dat het hem eigenlijk geen moer kon schelen. Zij was Nancy niet. En dat wisten ze allebei.

Wendy stond zwijgend op en liep de woonkamer in zodat hij de tranen niet zou zien die helder in haar ogen stonden. In de keuken schonk ze voor zichzelf nog een Bloody Mary in en bleef daar een ogenblik met gesloten ogen trillend staan, terwijl ze wenste dat hij wat makkelijker bereikbaar voor haar zou zijn. Maar ze begon nu te denken dat hij voor haar nooit bereikbaar zou zijn. Hij zou voor niemand bereikbaar zijn.

Ze dronk met lange, gestage teugen van haar drankje en zette het lege glas op het keukenblad toen ze zijn handen zacht over haar satijnzachte, gebronsde huid voelde gaan. Elk weekend zat ze in haar eentje in haar tuin te zonnen. Ze zei niets terwijl hij achter haar stond. Ze voelde de warmte van zijn lichaam, en ze verlangde wanhopig naar hem, maar ze vond het vervelend dat hij dat wist en dat hij haar wanneer hij maar wilde kon krijgen. Verdomme, het werd tijd dat ze het moeilijker voor hem ging maken.

'Ik wil je, Wendy.' Haar hele lichaam hunkerde naar hem door de woorden, maar ze zou niet toegeven. Ze hield haar rug naar hem toegedraaid, en haatte de zachtheid van zijn handen die soepel over haar rug en over haar billen gleden en daarna eromheen, naar boven naar haar borsten.

'Zoals je eerder zei: "Nou en?" '

'Je weet dat ik niet tegen dat soort druk kan.' Zijn stem was even zacht en glad als haar huid.

'Het is geen druk, Michael. Het is liefde. Het trieste is dat jij het verschil niet kent. Was het met haar ook zo?' Ze voelde de handen stilhouden en de armen stijf worden. Maar ze kon zichzelf niet inhouden. Ze wilde hem ook kwetsen. 'Was je ook bang om van haar te houden? Is het makkelijker, nu ze dood is? Nu hoef je van niemand te houden, en je kunt je de rest van je leven verschuilen achter de tragedie van hoe erg je haar mist.

Daardoor is alles keurig geregeld, hè?' Ze draaide zich langzaam om en keek hem aan. Er broeide haat in zijn ogen.

'Hoe kun je zoiets zeggen? Hoe durf je?' Heel even deed hij haar aan zijn moeder denken, bijna net zo hard, en net zo koud. Maar niet helemaal. Niemand kon Marion evenaren. 'Hoe durf je de dingen die ik je heb verteld te verdraaien?'

'Ik verdraai niets, ik vraag het je. En als ik het mis heb, spijt het me. Maar ik begin me af te vragen of ik het wel mis heb.' Ze leunde tegen het keukenblad en keek hem aan. Toen greep hij haar bij de schouders en trok haar naar zich toe. 'Michael...'

Maar hij zei geen woord, hij drukte alleen maar zijn mond hard op die van haar en trok tegelijkertijd de bovenkant van haar bikini weg. Vervolgens trok hij hard aan het broekje dat bijna direct loskwam. De kleine gouden haakjes opzij waren gebroken. Maar toen Wendy op de keukenvloer in zijn armen lag, haatte ze zichzelf meer dan hem, omdat ze in haar hart wist dat ze daar wilde liggen. In ieder geval leefde hij, in ieder geval vrijde hij nog met haar, wat het haar ook kostte. Maar het kostte te veel en ze wist het. Het kostte haar een stukje van haar ziel.

Toen ze daar tien minuten later hijgend en klam bleven liggen, hoorde Wendy de keukenklok in de stilte tikken. Michael zei niets. Hij staarde naar buiten, naar de tuin en zag er vreemd triest uit.

'Gaat het wel met je?' Hij zou het haar moeten vragen, maar zij vroeg het hem. De hele situatie was krankzinnig en ze wist het, maar ze kon zichzelf niet inhouden. Soms vroeg ze zich af wat er zou gebeuren als het voorbij was. Misschien zou hij haar door Ben Avery laten ontslaan. Ze verwachtte het bijna. 'Mike?'

'Hm? Ja. Het... het spijt me, Wendy. Soms ben ik echt een weergaloze zak.' Er glinsterden tranen in zijn ogen. 'Nou, ik weet niet of ik dat moet tegenspreken.' Ze keek naar hem met een spijtige glimlach en kuste hem toen op het puntje van zijn kin. 'Maar ik schijn toch van je te houden.'

'Je zou het veel beter kunnen hebben, weet je.' Voor het eerst in maanden keek hij haar aan en scheen haar werkelijk te zien. 'Soms heb ik een hekel aan mezelf om wat ik je aandoe. Ik...' Hij kon niet verdergaan, en zij legde een vinger tegen zijn lippen.

'Ik weet het.'

Hij knikte zwijgend en stond op terwijl zij bleef liggen en naar hem keek vanaf de keukenvloer.

'Michael?'

'Ja?' Zijn gezicht stond nu zachter dan een halfuur geleden. Ze had hem dus toch geraakt.

'Mis je haar nog steeds?'

Hij wachtte lange tijd en knikte toen met een uitdrukking van pijn in zijn ogen. Daarna, zonder nog iets te zeggen, liep hij de slaapkamer in om zich aan te kleden. Wendy kwam langzaam overeind. De kapotte bikini kon haar niet schelen. Ze had hem al de hele zomer gedragen, en de kleine gouden haakjes konden waarschijnlijk niet gerepareerd worden. Ze ging naakt op een van de barkrukken aan het keukenblad zitten en dacht na over wat ze had gezien in zijn ogen. Toen hij even later terugkeerde in de keuken, trof hij haar daar nog steeds zittend aan, verloren in haar eigen gedachten. Ze keek verrast op, daarna spijtig toen ze hem gekleed zag in een spijkerbroek en een wit overhemd dat openstond in zijn hals. Hij had een aktetas in één hand en een trui in de andere. De aktetas zei haar dat hij dan toch naar kantoor zou gaan, ondanks het feit dat het zondag was, en de trui zei haar dat hij tot laat zou blijven. Het was allebei slecht nieuws voor Wendy.

'Zie ik je later nog?' Ze had een hekel aan zichzelf om de vraag. Ze vroeg... smeekte. Hij kon doodvallen. En wat nog erger was, hij schudde zijn hoofd.

'Ik blijf waarschijnlijk tot een uur of twee vanavond werken, daarna ga ik naar huis. Ik heb trouwens morgenochtend andere kleren nodig.' De kortstondige vriendelijkheid van een paar ogenblikken eerder was verdwenen. Hij was weer Michael die wegliep. Ze was hem al binnen tien, vijftien minuten nadat ze met elkaar gevrijd hadden weer kwijt. De situatie was hopeloos, toch wilde ze het niet opgeven. Door zo'n afwijzing wilde ze alleen maar nog meer proberen, nog meer geven.

'Dan zie ik je morgenochtend op kantoor.' Ze probeerde niet ellendig te klinken, zelfs te glimlachen toen ze hem naar de deur bracht, maar ze was blij toen hij snel vertrok na een lichte kus op haar voorhoofd en niet meer omkeek, omdat zij, toen ze de deur dichtdeed, al huilde. Michael Hillyard was een verloren zaak.

16

Het landschap schoot voorbij toen hij de gaspedaal van zijn Porsche intrapte. Het was een heerlijk gevoel, bijna net als vliegen, en er was verder niemand op de weg. Ze gingen nu bijna elke zondag een eind rijden. Peter haalde haar rond elf uur op, en ze reden dan net zo ver als ze wilden naar het zuiden. Uiteindelijk stopten ze dan ergens om te lunchen en om daarna een tijdje hand in hand te wandelen en te lachen om elkaars verhalen uit het verleden en uiteindelijk weer naar huis te gaan. Het was een ritueel dat ze heerlijk was gaan vinden. Op een vreemde manier was ze van hem gaan houden. Peter was heel bijzonder in haar leven geworden. Hij gaf haar al haar dromen terug, samen met een paar nieuwe.

Vandaag waren ze gestopt bij Santa Cruz, voor een klein landelijk restaurant dat was ingericht als een Franse herberg. Ze lunchten met quiche, salade niçoise, en een heel droge witte wijn. Nancy begon gewend te raken aan dit soort etentjes. Het was ver verwijderd van New England, van kermissen en blauwe kralen. Peter Gregson was een heel gedistingeerde man. Dat was een van de dingen die Nancy leuk vond aan hem. Hij gaf haar op een heerlijke manier een werelds gevoel, zelfs met haar verband en grappige hoeden. Er was nu nog meer van haar gezicht te zien. De hele onderste helft van haar gezicht was klaar. Alleen het gebied rond haar ogen was nog zwaar afgeplakt en de donkere bril bedekte bijna alles. Haar voorhoofd was ook voor het grootste deel verborgen. Zoals nu al te zien was, had hij niet alleen een wonder verricht, maar ook prachtig werk geleverd. Nancy was zich daarvan bewust, en alleen al het feit dat ze wist hoe ze eruit zou gaan zien, gaf haar een enorm zelfvertrouwen. Ze droeg haar hoeden op een speelse manier schuin op haar hoofd en kocht jurken die meer opvielen en modieuzer waren dan de jurken die ze tot nu toe had gedragen. Ze was twee kilo afgevallen en zag er lang en soepel uit, als een prachtige poema. Ze speelde zelfs meer met haar stem. Ze hield van de nieuwe persoon die ze werd.

'Weet je, Peter, ik heb eraan zitten denken om mijn naam te veranderen.' Ze zei het met een schaapachtig glimlachje boven haar laatste glas wijn. Op de een of andere manier had het minder dwaas geleken toen ze het met Faye had besproken. Nu voelde ze spijt dat ze het ter sprake bracht. Maar Peter stelde haar onmiddellijk op haar gemak.

'Dat verrast me niet. Je bent een heel nieuwe vrouw, Nancy. Waarom geen nieuwe naam? Heb je iets speciaals in gedachten?' Hij keek haar vol genegenheid aan terwijl hij een Don Diego van Dunhill opstak. Ze was de geur van de sigaar lekker gaan vinden, vooral na een heerlijke maaltijd. Peter bracht haar in contact met alle goede dingen van het leven. Het was een verrukkelijke manier van volwassen worden. 'Dus wie is mijn nieuwe vriendin? Hoe heet ze?'

'Ik weet het nog niet helemaal, maar ik dacht aan Marie Adamson. Hoe vind jij dat klinken?'

Hij dacht er een ogenblik over na en knikte vervolgens. 'Niet slecht... ik vind het eigenlijk wel mooi. Ik vind het heel erg mooi. Hoe ben je erop gekomen?'

'De meisjesnaam van mijn moeder en die van mijn lievelingsnon.'

'Hemel, wat een exotische combinatie.' Ze lachten en Nancy leunde naar achteren met een kleine, tevreden lach. Marie Adamson. Het beviel haar wel. 'Wanneer dacht je hem te veranderen?' Hij keek haar aan door een dunne walm van blauwe rook heen.

'Ik weet het niet. Ik had tot nu toe nog geen besluit genomen.'

'Waarom gebruik je hem niet meteen? Kijken of je hem leuk vindt. Weet je, je zou hem bij je werk kunnen gebruiken.' Hij leek opgetogen door het idee. Hij was altijd opgetogen als hij over haar of zijn werk sprak. En zeer tot haar verbazing en blijdschap zag hij haar en zijn werk in hetzelfde licht, alsof zij even belangrijk waren. Hij was haar talent heel erg gaan waarderen. 'Serieus, Nancy, waarom doe je het niet?'

'Wat? Marie Adamson op de foto's zetten die ik je heb gegeven?' Ze was blij dat hij haar zo serieus nam. Hij en Faye waren de enigen die haar werk zagen.

'Je zou je publiek wat kunnen uitbreiden.'

Dit was geen nieuw onderwerp tussen hen. Ze stak haar hand omhoog en schudde haar hoofd met een ferm glimlachje. 'Nee, begin daar niet weer mee.'

'Ik blijf ermee bezig tot jij het onderwerp wat verstandiger bekijkt, Nancy. Je kunt niet eeuwig je licht onder de korenmaat zetten. Jij bent een kunstenaar, of je nu werkt met verf of met film. Het is misdadig hoe jij je werk voor jezelf houdt. Je moet een tentoonstelling geven.'

'Nee.' Ze nam weer een slokje van haar wijn en keek naar het uitzicht. 'Ik heb alle tentoonstellingen gehad die ik wil hebben.'

'Prachtig. Ik zet je weer in elkaar zodat jij je de rest van je leven in een flat kunt schuilhouden om voor mij foto's te maken.'

'Is dat zo'n vreselijk doel?'

'Voor mij niet.' Hij glimlachte vriendelijk tegen haar en pakte haar hand. 'Maar voor jou wel. Je hebt zoveel talent, doe er niet zo gierig mee. Verberg het niet. Doe dit jezelf niet aan. Waarom geen tentoonstelling als Marie Adamson? Dat is min of meer anoniem. Als je de tentoonstelling of wat die je brengt niet leuk vindt, streep je de naam Marie Adamson door en ga je weer foto's voor mij maken. Maar probeer het in ieder geval. Zelfs Garbo was een succes voordat ze kluizenaar werd.' Er zat een smekende klank in zijn stem die aan haar trok. En hij had gelijk wat betreft de anonimiteit van haar nieuwe naam. Misschien zou dat een verschil uitmaken. Maar ze had het gevoel alsof ze dit al honderd keer besproken hadden. Iets in haar verstarde bij de gedachte weer beroepskunstenaar te worden. Ze kreeg er een gevoel van kwetsbaarheid door. Het deed haar... aan Michael denken.

'Ik zal erover nadenken.' Het was het meest positieve antwoord dat hij ooit over het onderwerp had gekregen, en hij was er blij mee.

'Doe het... Marie.' Hij keek haar aan met een brede grijns, en zij giechelde.

'Het geeft een grappig gevoel een nieuwe naam te hebben.'

'Waarom? Je hebt een nieuw gezicht. Geeft dat ook een grappig gevoel?'

'Niet echt. Niet meer. Dankzij Faye en jou. Ik ben eraan gewend geraakt.' De meeste vrouwen zouden hun rechterarm hebben gegeven om te wennen aan dat gezicht, en ze wist het.

'Moet ik beginnen met jou Marie te noemen?' Hij plaagde alleen maar, tot hij een nieuw licht in haar ogen zag. Ze waren ondeugend, schitterend en levend.

'Eigenlijk... ja. Ik denk dat ik zal proberen hoe die me bevalt.'

'Perfect, Marie. Als ik me vergis, geef je me een schop.'

'Geen probleem. Ik sla je wel met mijn camera.'

Hij vroeg om de rekening, en zij wisselden een lange, tedere glimlach uit. Na de lunch liepen ze door het kleine badplaatsje en gingen galeries binnen als ze er iets interessants zagen. En overal waar ze gingen, rende Fred achter hen aan, al net zo gewend aan die zondagse uitstapjes. Hij wachtte altijd in de auto als ze gingen lunchen, en daarna ging hij mee uit wandelen.

'Moe?' Hij bekeek haar aandachtig toen ze een uur rondgebanjerd hadden. Hoewel haar conditie langzamerhand steeds beter werd, was Peter zich er, meer dan iemand anders, van bewust hoe snel ze vermoeid raakte. Maar in de zeventien maanden sinds het ongeluk, had ze veertien operaties gehad. Het zou nog een jaar duren voor ze zich weer als vanouds zou voelen, hoewel iedereen die haar niet zo goed kende haar vermoeidheid zo nu en dan niet zou opmerken. Ze zag er altijd zo levendig uit, maar toch vereiste een wandeling van een uur veel inspanning. 'Klaar om terug te gaan?'

'Hoe erg ik het ook vind dat te zeggen, maar ja.' Ze knikte spijtig, en hij pakte haar hand.

'Over een jaar, Marie, win je van mij elke race.'

Ze lachte om zowel het idee als om zijn gebruik van haar nieuwe naam. 'Ik zal dat als een uitdaging opvatten.'

'Ik ben bang dat je zult winnen. Je hebt een enorm voordeel.'

'En dat is?'

'Je jeugd.'

'Jij ook.' Ze zei het ernstig, en hij lachte terwijl hij zijn knappe hoofd schudde.

'Dat je me maar eeuwig door die lieve ogen zult bekijken, schat.' Maar toen hij een andere kant opkeek lag er een trieste schaduw in zijn ogen. Ze ving er slechts een glimp van op, maar ze wist het. Hun verschil in leeftijd viel niet te ontkennen. Hoeveel ze ook van elkaar genoten, hoe bevriend ze ook raakten, het verschil van drieëntwintig jaar viel niet te ontkennen. Maar ze merkte dat het haar niet kon schelen; ze vond het leuk. Ze had hem dat eerder gezegd, en soms geloofde hij haar zelfs; het hing van zijn stemming af. Maar hij gaf nooit toe hoezeer het hem dwarszat. Ze was het eerste meisje dat hem deed wensen weer jong te zijn, om een decennium weg te gooien, misschien wel twee, decennia die hij gekoesterd had, maar die hij nu als een last zag tegenover haar jeugd. 'Nancy...' De nieuwe naam was plotseling vergeten en hij keek haar heel ernstig aan met een vraag in zijn ogen.

'Ja?'

'Mis... mis je hem nog steeds?' Er stond zo'n pijn in Peters ogen toen hij dat vroeg, dat ze haar arm om hem heen wilde slaan en hem zeggen dat het niets uitmaakte. Maar ze kon ook niet tegen hem liegen. Het verraste haar te merken dat de vraag tranen in haar ogen had gebracht toen ze haar schouders ophaalde en vervolgens knikte.

'Soms. Niet altijd.' Het was een eerlijk antwoord.

'Hou je nog steeds van hem?'

Ze keek hem intens in de ogen voor ze antwoord gaf. 'Ik weet het niet. Ik herinner me hem zoals hij was, en ons zoals we waren, maar dat is allemaal niet echt meer. Ik ben niet dezelfde persoon, en hij kan het ook niet zijn. Het ongeluk moet een stempel op hem achtergelaten hebben. Misschien dat we, als we elkaar weer zouden zien, er allebei achter zouden komen dat we niets meer gemeen hebben. Nu valt het moeilijk te zeggen. Je blijft achter met alleen maar dromen over het verleden. Soms wens ik dat ik hem alleen maar kon zien om het achter me te laten. Maar... ik ben gaan begrijpen dat ik hem... nooit meer zal zien.' Het kostte haar moeite het te zeggen, maar het klonk onherroepelijk. 'Dus ik moet gewoon de dromen wegstoppen.'

'Dat is niet zo makkelijk.' Er stond pijn in zijn ogen toen hij tegen haar sprak. En plotseling begon ze zich af te vragen of hij net zoiets had meegemaakt. Misschien begreep hij daarom altijd wat ze voelde.

'Peter, hoe komt het dat je nooit bent getrouwd?' Ze liepen langzaam naar het strand met Fred, bijna vergeten, op hun hielen. 'Of kan ik dat beter niet vragen?'

'Nee, je kunt het wel vragen. Om een heleboel zinnige redenen, denk ik. Ik ben te zelfzuchtig. Ik heb het te druk. Mijn werk heeft mijn leven opgeslokt. Dat alles. Ook ben ik te veel onderweg, ik ben niet echt iemand om zich te settelen.'

'Op de een of andere manier geloof ik dat niet.' Ze keek hem aandachtig aan, en hij glimlachte.

'Ik ook niet. Maar er zit enige waarheid in al die redenen.' Hij zweeg lange tijd en zuchtte toen. 'Er zijn ook andere redenen. Ik was twaalf jaar lang verliefd op iemand. Ze was een patiënte toen we elkaar leerden kennen, en ik voelde me heel erg tot haar aangetrokken, maar ik meed een te grote betrokkenheid. Ze wist niet hoe ik me voelde... tot veel later. Het leek voorbestemd dat we elkaar steeds weer tegen het lijf liepen. Op elk feest, elk etentje, elke sociale of beroepsmatige bezigheid. Haar man was ook arts. Begrijp je, ze was getrouwd. Ik weerstond de "verleiding" als zodanig voor een jaar. En toen kon ik het niet meer. We raakten verliefd en hadden een prachtige tijd samen.

We spraken over trouwen, samen weglopen, een kind krijgen. Maar we deden het niet. We gingen gewoon verder zoals we gedaan hadden - twaalf jaar lang. Ik weet niet waarom we er zo lang mee zijn doorgegaan, maar ik denk dat het gewoon zo gebeurt. Het gaat maar door en door en door, en op een dag word je wakker en zijn er tien jaar voorbij, of elf, of twaalf. We bleven redenen vinden om maar niet te trouwen, voor haar om niet te scheiden - vanwege haar man, mijn carrière, haar familie. Er waren altijd redenen. Misschien vonden we het gewoon beter zoals het was. Ik weet het niet.' Hij had dit nooit eerder bekend, en Nancy keek naar hem terwijl hij sprak. En hij keek uit over de horizon en leek duizend kilometers ver weg, ook al sprak hij tegen haar.

'Waarom zijn jullie ermee opgehouden elkaar te zien? Of...' Misschien was dat niet zo. Toen de gedachte in haar opkwam, bloosde ze. Misschien was ze te nieuwsgierig. Het was mogelijk dat ze van een groot deel van Peters leven niets wist en ook geen recht had het te weten. Daarover had ze nooit eerder nagedacht. 'Het spijt me. Ik had het niet moeten vragen.'

'Doe niet zo belachelijk.' Zijn ogen en zijn gedachten kwamen weer met dezelfde zachtheid bij haar terug. 'Je kunt me alles vragen. Nee, ze is overleden. Vier jaar geleden, ze had kanker. Ik was de meeste tijd bij haar, behalve op die laatste dag. Ik denk... ik denk dat Richard het uiteindelijk wist. Het maakte niets meer uit. We waren haar allebei kwijtgeraakt, en ik denk dat hij dankbaar was dat ze hem in de voorgaande jaren niet had verlaten. We rouwden allebei om haar. Ze was een ongelooflijke vrouw. Ze leek... ze leek heel erg op jou.' Er stonden tranen in zijn ogen toen hij haar aankeek, en Nancy voelde tranen in haar eigen ogen opkomen. Zonder na te denken bracht ze voorzichtig een hand omhoog en veegde de tranen van zijn wangen, en toen zonder haar hand van zijn wang te halen deed ze voorzichtig een stapje naar voren en kuste hem zacht op de lippen. Ze bleven zo lang en zwijgend staan, heel dicht bij elkaar, de ogen gesloten en toen voelde ze Peters armen om haar heen komen, en ze voelde zich vrediger dan ze in meer dan een jaar had gedaan. Ze voelde zich veilig. Hij leek haar heel lang zo vast te houden, en toen bracht hij zijn gezicht bij het hare en kuste haar met al die opgebouwde hartstocht van vier jaren. Hij had andere vrouwen gehad sinds Livia's overlijden, maar hij had niet van hen gehouden. Tot Nancy kwam. 'Weet je dat ik van je hou?' Hij deed een stap achteruit en keek haar aan met een glimlach die ze nooit eerder had gezien. Het gaf haar tegelijkertijd een gelukkig en een triest gevoel, omdat ze niet zeker wist of ze er al klaar voor was hem net zoveel te geven als hij haar gaf. Ze hield van hem, maar niet... niet op de manier waarop zijn ogen haar zeiden dat hij van haar hield.

'Ik hou ook van jou, Peter. Op mijn eigen ongewone manier..'

'Voorlopig is dat genoeg.' Livia had hem dat in het begin ook gezegd. Het was soms beangstigend hoeveel ze op elkaar leken. 'Weet je, Faye heeft me enorm geholpen toen ze was overleden. Daarom dacht ik dat ze jou zou kunnen helpen.' Ze had hem ook op andere manieren geholpen, maar dat maakte niets uit, niet nu.

'Je had gelijk. Ze is geweldig. Jullie allebei.' Ze pakte zijn handen, en ze begonnen terug te lopen over het strand. 'Peter... ik... ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, maar ik wil je geen pijn doen. Ik hou echt van jou, maar ik ben nog steeds mijn verleden aan het verwerken. Stukje voor stukje, beetje voor beetje. Het kan me nog wel enige tijd kosten.' ik heb geen haast. Ik ben een man met een enorm geduld.'

'Goed. Omdat ik wil dat je er bent als ik er klaar voor ben.'

'Ik zal er zijn. Maak je geen zorgen.' En door de manier waarop hij het zei, voelde ze zich gelukkig en warm. Ze vroeg zich af of ze misschien meer van hem hield dan ze wist. En terwijl ze verder liepen, viel haar plotseling een gedachte in. Het beangstigde haar en wond haar op, maar ze wist dat ze het wilde doen. Hij zag de sprankeling in haar ogen toen ze hem aankeek terwijl ze in de auto stapten. 'En wat hou jij precies voor me verborgen?'

'Laat maar zitten.'

'O, jee. Wat nu?' Een aantal weken geleden had ze hem op een ochtend, bij het aanbreken van de dag, opgebeld, om hem te vertellen dat hij op moest staan om naar de schitterende zonsopkomst te kijken. 'Nancy... nee, Marie. Van nu af aan is het Marie, en alleen maar Marie. Maar zeg eens, is Marie net zo verschrikkelijk als Nancy?'

'Erger. Ze heeft allerlei nieuwe ideeën.'

'O, nee, spaar me.' Maar hij zag er niet naar uit alsof hij gespaard wilde worden. Geen moment. 'Misschien een kleine aanwijzing? Een kleintje maar?' Ze schudde haar hoofd en lachte naar hem terwijl Fred op haar schoot sprong en Peter de auto startte. 'Nou, ik heb zelf een idee voor jou. Het werk aan je gezicht is aan het einde van het jaar klaar. Wat dacht je ervan het nieuwe jaar te beginnen met een expositie van de fotografische kunst van Marie Adamson? Ga je ermee akkoord?'

'Misschien.' Ze begon eigenlijk het idee wel leuk te vinden, en die middag was er iets gebeurd waardoor ze zich weer dapper voelde. Misschien door hem te vertellen wat haar gevoelens voor Michael waren, door te horen over de vrouw van wie hij had gehouden... in zijn armen te staan, weer door een man gekust te worden. 'Ik zal over de expositie nadenken.'

'Nee. Beloof het me. Eigenlijk...' Hij haalde de sleutel uit het contact, schoof hem onder zich op de stoel en draaide zich glimlachend naar haar om. 'Ik breng je alleen naar huis als je instemt met een expositie en ik hoop dat je te veel vrouw bent om met me te vechten om de sleutel.'

'Goed. Jij wint.' Ze kroelde door Freds vacht en lachte. 'Ik geef het op. Ik zal een expositie houden.'

'Gaat het zo makkelijk?' Hij was verbluft.

'Zo makkelijk. Maar hoe stel je je voor dat ik die expositie ga houden?'

'Laat dat aan mij over. Is dat een afspraak?'

'Ja, zeker weten.' Ze vertrouwde hem net zo met haar werk als ze had gedaan met haar gezicht en haar leven. 'Schat, je zult er geen spijt van hebben.' Zacht nam hij haar gezicht in zijn handen, kuste haar en startte de auto weer. Het was een prachtige dag geweest.

Ze reden langzaam langs de kust naar huis, en om zes uur zette Peter spijtig de auto voor haar appartement. Hij vond het vreselijk dat de dag was afgelopen. Maar hij wilde dat ze ging rusten.

'Goed, jongedame. Ga vannacht lekker slapen. Ik wil je morgenochtend vroeg en fris op mijn praktijk zien.' Hij zou de volgende dag nog meer verband verwijderen, en er stonden de komende twee maanden nog twee operaties op het programma. Maar in december zouden die voorbij zijn en in januari zou ze 'onthuld' worden.

'Wil je mee naar boven?' Ze wist niet echt of ze dat wel van hem wilde en voelde zich een beetje opgelucht toen hij nee zei.

'Van de week gaan we uit eten. En dan zal ik nieuws hebben over de expositie.'

'Ik zal niet teleurgesteld zijn als dat niet zo is.'

Hij glimlachte toen zij en Fred uit de auto stapten, en ze zwaaide naar hem voor ze het gebouw binnenstapte. Maar ze dacht al aan iets anders. Ze had die gedachte op het strand gekregen toen ze terugliepen naar de auto, en nu wist ze dat het iets was dat ze moest doen. Iets dat ze wilde doen. Ze liep zonder haar jas uit te trekken rechtstreeks naar de kast en tastte achter de kleren tot ze hem vond. Ze trok hem de gang op en keek er lange tijd naar voordat ze hem openmaakte. Hij was stoffig, en ze was bijna bang hem te openen, maar ze moest. Langzaam trok ze aan de rits, en de grote, zwarte kunstenaarsmap ging aan haar voeten open. Erin zaten schetsen, een paar kleine schilderijen en wat onafgemaakt werk. Maar boven op de stapel lag wat ze zocht. Ze liet zich op de vloer zakken en keek er peinzend naar. Het was haar bedoeling geweest het anderhalf jaar geleden aan Michael als huwelijkscadeau te geven. Het landschap met de jongen die in de boom verborgen zat. Ze bleef daar zitten met het schilderijtje in haar handen, en langzaam gleden de tranen over haar gezicht. Het had anderhalf jaar geduurd voor ze er weer naar durfde te kijken. Maar nu deed ze het. En ze zou het afmaken. Voor Peter.

17

Het was een frisse, kille dag toen Marie de rand van haar hoed naar beneden trok, de kraag van haar helderrode wollen jas opzette en de laatste paar straten naar de praktijk van Faye Allison liep. Ze had Fred bij zich, zoals altijd, en zijn halsband en riem hadden precies dezelfde rode kleur als haar jas. Nancy keek glimlachend naar hem toen ze de laatste hoek omsloegen. Ze was opgewekt, een gevoel dat ze niet door de mist liet veranderen. Ze rende de trap op naar Fayes praktijk en ging naar binnen.

'Hallo, ik ben er!' Haar stem dreef zangerig door het warme, knusse huis en een ogenblik later klonk er een antwoord van boven. Marie deed haar jas uit. Ze droeg een eenvoudige, witte wollen jurk met een gouden speld die Peter haar een paar maanden eerder had gegeven. Bijna afwezig wierp ze een blik in de spiegel, trok haar hoed iets schever en glimlachte om wat ze zag. Ze droeg nu geen bril meer en ze kon eindelijk ogen zien als ze in de spiegel keek. Er zaten alleen nog maar paar smalle reepjes pleister hoog op haar voorhoofd. En over een paar weken zouden ook die verdwenen zijn. Klaar. Het werk was gedaan.

'Tevreden met wat je ziet, Nancy?' Plotseling zag ze Faye achter zich staan met een warme glimlach op haar gezicht. Ze knikte.

'Ja, ik denk het wel. Ik ben zelfs gewend aan mezelf. Maar jij niet!' Er stond schalksheid in haar ogen toen ze zich omdraaide en kwajongensachtig naar haar vriendin grijnsde.

'Wat bedoel je?'

'Je blijft me maar "Nancy" noemen. Het is nu Marie, weet je nog? Het is officieel.'

'Het spijt me.' Faye schudde haar hoofd en ging haar voor naar de gezellige kamer waar ze altijd met elkaar spraken. 'Ik blijf me maar vergissen.'

'Inderdaad.' Maar Marie zag er niet kwaad uit toen ze in haar favoriete stoel ging zitten. 'Oude gewoontes leer je niet snel af.' Haar gezicht stond somber toen ze de woorden zei, en Faye wachtte op de rest van haar gedachten. 'Daar heb ik de laatste tijd veel over nagedacht. Maar ik denk dat ik eindelijk van hem af ben.' Ze zei het rustig, terwijl ze in het vuur keek.

'Michael?' Marie knikte alleen maar, en keek ten slotte op met een heel ernstige uitdrukking op haar gezicht.

'Waarom denk je dat je eindelijk over hem heen bent?'

'Ik denk dat ik dat besloten heb. Ik heb niet veel keuze. Waar het op neerkomt, Faye, is dat het ongeluk al bijna twee jaar geleden is. Negentien maanden om precies te zijn. Hij heeft me niet gevonden. Hij heeft zijn moeder niet gezegd op te hoepelen omdat hij koste wat kost bij mij wilde zijn. Maar hij heeft het gewoon op zijn beloop gelaten.' Haar ogen zochten die van Faye en bleven daar hangen. 'Hij heeft me losgelaten. Nu moet ik hem loslaten.'

'Dat is niet zo makkelijk. Je hebt heel lang veel van hem verwacht.'

'Te lang. En hij heeft me laten vallen.'

'Welk gevoel krijg je daardoor over jezelf?'

'Wel goed, denk ik. Ik ben kwaad op hem, niet op mezelf.'

'Ben je niet meer kwaad op jezelf vanwege de afspraak met zijn moeder?' Faye roerde een kwetsbaar gebied aan, en ze wist het, maar ze moest het behandelen.

'Ik had geen keuze.' De stem klonk koel en hard.

'Maar je verwijt het jezelf niet?'

'Waarom zou ik? Denk jij dat Michael zichzelf verwijten maakt omdat hij mij heeft laten zitten? Dat hij nooit de moeite heeft genomen na het ongeluk naar me toe te komen? Denk je dat het hem slapeloze nachten heeft bezorgd?'

'Bezorgt het jou nog steeds slapeloze nachten, Nancy? Dat interesseert me.'

'Marie, verdomme. En nee, dat doet het niet. Ik heb besloten de dromen van me af te zetten. Ik heb te lang met die onzin geleefd.' Ze klonk overtuigend, maar Faye was er nog steeds niet helemaal zeker van hoe het meisje zich voelde.

'En wat nu? Wat gaat Michaels plaats innemen? Of wie? Peter?'

'Nu werk ik. Eerst neem ik met de kerst vakantie in het Zuidwesten. Er zijn daar een paar mooie plekken die ik wil fotograferen. Ik heb al plannen gemaakt. Arizona, Nieuw-Mexico. Misschien vlieg ik wel voor een paar dagen naar Mexico.' Ze zag er tevreden uit toen ze het zei, maar er zat nog steeds iets hards in haar gezicht om een triestheid te maskeren. Ze had weer een verlies geleden. Ze had ten slotte Michael losgelaten. Ze had er heel lang voor nodig gehad. 'Ik ben ongeveer een week of drie weg. Zo kom ik mooi door de feestdagen.'

'En wat dan?'

'Werk, werk en nog eens werk. Dat is het enige dat me op het moment interesseert. Peter organiseert de hele expositie voor me. Die is in januari. En zorg dat je er bent!'

Faye glimlachte. 'Je denkt toch niet dat ik het zou willen missen, hè?'

'Ik hoop het niet. Ik heb wat werk uitgekozen voor de expositie dat ik echt mooi vind. Je hebt het meeste ervan niet gezien, Peter ook niet. Ik hoop dat hij het ook mooi vindt.'

'Dat zal hij zeker. Hij vindt alles mooi wat je maakt. Dat brengt me op een vraag, Nan... sorry, Marie. Hoe staat het met Peter? Hoe voel je je onder dat alles?'

Marie zuchtte en keek weer in het vuur. 'Ik voel een heleboel verschillende dingen bij Peter.'

'Hou je van hem?'

'In zekere zin.'

'Zou hij in je leven ooit Michael kunnen vervangen?'

'Misschien. Ik blijf maar proberen hem Michaels plaats in te laten nemen, maar iets houdt me tegen. Ik ben er niet klaar voor. Ik weet het niet, Faye... Ik voel me schuldig dat ik hem niet meer geef. Hij doet zoveel voor mij. En... ik weet hoeveel hij om me geeft.'

'Hij is een geduldig mens.'

'Misschien te geduldig. Ik ben bang hem pijn te doen.' Ze keek Faye verontrust in de ogen. 'Ik geef heel veel om hem.'

'Dan zul je moeten afwachten wat er gebeurt. Misschien voel je je nu vrijer, nu je Michael uit je leven gebannen hebt.' Faye zag de spieren rond Maries mond verstrakken toen ze de woorden hoorde. 'Marie, je laat je vertrouwen in mensen toch niet vallen? Je geeft de hoop op liefde toch niet op?'

'Nee. Waarom zou ik?' Maar het antwoord was te snel en te gemakkelijk.

'Dat mag je niet doen. Michael heeft jou in de steek gelaten. Hij is één man, niet alle mannen. Vergeet dat niet. Er is iemand voor jou. Misschien Peter, misschien iemand anders. Maar er is iemand. Jij bent een beeldschoon meisje en je bent drieëntwintig. Je hebt een heel leven voor je.'

'Dat zegt Peter ook.' Maar ze zag er niet uit alsof ze het geloofde. En toen keek ze op naar Faye met een nerveuze glimlach die zowel angst als pijn verborg. 'Ik heb nog een beslissing genomen.'

'En die is?'

'Over ons. Ik denk dat ik wel klaar ben, Faye. Ik heb voorlopig alles gezegd wat ik wilde zeggen. Ik ben klaar om eropuit te gaan, me suf te werken en de wereld te verslaan.'

'Waarom geniet je er niet gewoon van?' Er was iets aan het meisje dat haar nog steeds zorgen baarde. Ze had iets opgegeven. Er was iets waar ze niet langer in geloofde. Ze was in de steek gelaten, en in zekere zin gaf ze het op. Ze was bereid voor haar werk te vechten, maar niet voor zichzelf. 'Je hebt een prachtig cadeau gekregen, Marie. Schoonheid. Verberg dat niet achter een camera.'

Maar Marie keek haar aan met steenharde ogen. 'Het was geen cadeau, Faye. Het heeft me alles gekost wat ik had.'

Ze wensten elkaar een gelukkig kerstfeest toen ze vertrok, maar er zat een verguld randje aan de woorden, een leegheid die Faye zorgen baarde toen Marie Adamson aan haar witte hoed trok en wegliep, vrolijk zwaaiend naar haar vriendin sinds twee jaar. Het leek bijna alsof ze vaarwel zei tegen die twee jaar en een nieuw leven binnenliep, en alles waarvan ze ooit had gehouden achter zich liet.

18

Nadat Marie uit Fayes praktijk was vertrokken, nam ze een taxi direct naar Union Square. Ze had al gereserveerd; ze hoefde er nu alleen nog maar langs om de ticket te betalen. Het zou het eerste reisje worden dat ze in jaren had gemaakt, sinds het weekend dat zij en Michael op Bermuda hadden doorgebracht. Het was destijds Pasen en... Ze dwong de gedachte uit haar hoofd terwijl de taxi zich door Post Street in het verkeer richting centrum voegde. Fred zat op haar schoot naar de voorbijkomende auto's te staren en keek zo nu en dan zijn bazinnetje aan. Hij voelde dat er iets veranderd was; er hing een geestdrift om haar heen die zelfs het hondje kon voelen toen zij een sigaret uit haar handtas pakte en opstak.

'Is het hier, mevrouw?' De chauffeur was gestopt op de hoek van Powell en Post Street, bij het Saint Francis Hotel, en Marie knikte snel.

'Dit is prima.' Ze betaalde voor de rit, opende het portier van de taxi en liet Fred naar buiten springen. Ze volgde snel, drukte de sigaret uit en keek om zich heen. Het kaartjeskantoor was slechts een paar stappen verderop, en ze was snel binnen. Er stond deze keer geen rij, maar het was nog vroeg op de dag. Haar afspraken met Faye waren altijd om kwart voor negen. Waren... verleden tijd... Plotseling besefte ze weer dat ze het achter de rug had. Vrij. Klaar. Voorbij. Ze hoefde niet meer naar een psychiater. De gedachte beangstigde haar een beetje. Ze voelde zich zowel bevrijd als eenzaam, een gevoel zoals feestvieren en huilen tegelijkertijd.

'Kan ik u helpen?' Het meisje achter de balie keek haar glimlachend aan. Marie beantwoordde de glimlach. 'Komt u tickets ophalen?'

'Ja. Ik heb vorige week geboekt. Adams... McAllister.' Het was vreemd de oude naam weer te gebruiken; dat had ze al twee maanden niet gedaan. Maar zelfs de reis was symbolisch. Wettelijk zou haar naam op één januari veranderd worden. Als ze terugkwam, zou ze niet langer Nancy McAllister zijn, maar Marie Adamson. Voorgoed. Maar als ze vertrok, heette ze nog Nancy. Het was bijna net een huwelijksreis, maar dan alleen. Het was de laatste stap in het eindeloze proces dat bijna twee jaar had geduurd. Marie Adamson zou uiteindelijk officieel geboren worden. En Nancy McAllister zou voor eeuwig vergeten raken. Verrek, Michael was haar vergeten; nu kon zij haar ook vergeten. Er was niemand meer om aan terug te denken. Daar had Peter voor gezorgd. Niemand die haar ooit had gekend, zou haar nu nog herkennen. Het verfijnde, perfect geboetseerde gezicht was er een waar andere vrouwen over droomden, maar niet van iemand die ze de afgelopen vierentwintig jaar had gekend. Ze was geen vreemde meer, maar ook was ze Nancy McAllister niet meer. En de stem was ook anders, zachter, dieper, beheerster. Het was een subtiele stem met seksuele ondertonen, en de manier waarop mensen nu naar haar luisterden, beviel haar, alsof ze nu meer te zeggen had door de andere manier waarop ze het zei. Haar handen waren gracieus en verfijnd, haar bewegingen soepeler en volwassener na haar balletlessen die ze uiteindelijk van Peter had mogen volgen toen zijn werk ver genoeg gevorderd was. Yoga had ook nog wat toegevoegd aan het geheel. En dit alles vervolmaakte het beeld van Marie Adamson.

'Dat wordt dan honderdzesennegentig dollar.' Het meisje wierp een blik op de computer en vervolgens op de klant voor haar. Ze kon haar ogen niet van haar afhouden - de perfecte gelaatstrekken, de oogverblindende glimlach en de gratie waarmee ze zich bewoog die de aandacht van iedereen trok. Alles aan haar gaf je de wens te vragen: 'Wie is zij?' Marie schreef een cheque uit, nam haar ticket in ontvangst en liep terug de decemberzon van Union Square in. Ze hield Fred in haar armen zodat niemand op hem zou gaan staan, en glimlachte bij zichzelf terwijl ze over het plein liep. Het was een prachtige dag en ze had een prachtig leven. Ze zou met de feestdagen weg zijn; ze was klaar met al die eindeloze operaties; ze begon een nieuw leven, een nieuwe carrière; ze had een huis dat ze prachtig vond, een man die van haar hield. Ze kon zich niet veel meer wensen. Ze wandelde I. Magnin binnen met een glimlach op haar gezicht en een verende tred, en besloot iets moois voor zichzelf te kopen. Ze liep van verdieping naar verdieping, probeerde hoeden, armbanden, sjaals, jasjes, handtassen, laarzen en grappige schoenen van goudlamé. Ten slotte koos ze een zachte, witte kasjmier trui waarin ze er door haar zijdeachtige huid en weelderige, zwarte haar bijna als Sneeuwwitje uitzag. De gedachte amuseerde haar. En Peter zou hem mooi vinden. De trui voegde zich op een aangename manier naar haar figuur. Zelfs haar figuur was het afgelopen jaar veranderd, door het ballet en de yoga; haar lichaam leek harder en slanker te zijn geworden, en ze zag er lang, lenig en heerlijk soepel uit.

Ze liep weer terug naar de benedenverdieping, bekeek de vitrines, keek naar de mensen en ten slotte bleef ze ergens staan om een doos chocolaatjes voor Faye te kopen. Het was een passend feestelijk geschenk voor de laatste dag van de therapie. Op het kaartje schreef ze alleen maar: 'Dank je, liefs, Marie.' Wat viel er nog meer te zeggen? Bedankt dat je me hebt geholpen Michael te vergeten? Bedankt dat je me hebt geholpen te overleven? Bedankt... Terwijl ze met de gedachten speelde, hield ze ineens op. Ze keek alsof ze een geest had gezien, en toen de verkoopster haar haar creditcard teruggaf, bleef ze alleen maar staren. Ben Avery stond op een paar passen van haar vandaan naar heel dure dameskoffers te kijken. Marie bleef wel een eeuwigheid zo staan; toen kwam ze voorzichtig dichterbij. Ze moest hem zien, moest hem aanraken, horen wat hij zei. Een krankzinnig moment vroeg ze zich af of hij haar zou herkennen; ze bad dat hij het zou doen, en wist toen dat het niet zou gebeuren. Ze dwong zichzelf er blij om te zijn. Op deze manier kon ze naar hem kijken, bij hem gaan staan, zo lang ze maar wilde. Ze vroeg zich af hoe lang het geleden was dat hij Michael had gezien, of hij de baan bij de firma had genomen. Ze ging naast hem staan en liet haar vingers over de suède aktetassen gaan die naast de koffers stonden die hij bekeek. Haar ogen bleven op zijn gezicht gericht tot hij zich plotseling naar haar omdraaide met zijn gewone, trage grijns. Maar er was zelfs geen fractie van herkenning; hij nam haar bewonderend op en stak een hand naar Fred uit.

'Hoi, jochie.' De stem was zo vertrouwd dat ze bijna knikkende knieën kreeg, maar ze bleef staan en voelde de warmte van zijn hand bij die van haar terwijl hij de hond aaide. Ze had zich nooit kunnen voorstellen dat het zien van een vriend van Michael dit met haar zou doen. Maar dit was de eerste verbinding die ze met hem had sinds... Ze knipperde de tranen weg en keek naar de koffers die Ben had bestudeerd. Onwillekeurig ging haar hand naar de ketting om haar hals die hij haar had gegeven op de avond van haar trouwen. Ze droeg hem nog steeds.

'Koop je kerstcadeautjes?' Ze voelde zich dwaas door met hem te babbelen, maar ze wilde tegen hem praten en vroeg zich weer af of hij haar zou herkennen, en deze keer aan haar stem. En weer keek hij haar aan met de nietszeggende, lome lach die tussen vreemden gewisseld wordt.

'Ja, voor een meisje, en ik kan maar niet beslissen wat ik moet kopen.'

'Hoe is ze?'

'Fantastisch.'

Marie lachte. Dit was helemaal Ben. Ze wilde hem bijna vragen of het deze keer serieus was, maar ze kon het niet.

'Ze heeft roodachtig haar, en ze is... ongeveer van jouw lengte.' Hij nam Marie weer op, en zijn ogen dwaalden bijna hongerig over haar figuur. Ze wist niet of ze moest lachen of kwaad moest zijn, het was allemaal zo typisch Ben.

'Weet je zeker dat ze wel een koffer wil hebben?' Voor Marie leek het een saai cadeau. Ze hoopte op een meer opwindend cadeau van Peter. Zoals misschien een nieuwe lens.

'We gaan samen op reis, dus ik dacht... En de reis is min of meer een verrassing. Ik wil de tickets in de koffers doen.'

Vijfhonderd dollar voor buitenlandse koffers om een paar tickets in te verbergen? Benjamin Avery, wat extravagant! De afgelopen twee jaar moesten goed voor hem zijn geweest. 'Ze is een gelukkige vrouw.'

'Nee, ik ben een gelukkige man.'

'Is dit een huwelijksreis?' Marie geneerde zich om haar nieuwsgierigheid, maar het was heerlijk om al dit nieuws van hem te krijgen, en misschien... misschien zou hij... Ze hield haar glimlach koel, aangenaam en afstandelijk toen hij zijn hoofd schudde.

'Nee. Gewoon een zakenreis. Maar ze weet het nog niet. Nou, wat denk je? De bruine suède of de donkergroene?'

'De bruine suède met de rode streep. Ik vind hem prachtig.'

'Ik ook.' Hij knikte tevreden over Maries keuze en gebaarde naar de verkoopster. Hij nam drie stuks, vroeg haar die per vliegpost naar New York te sturen. Dus hij woonde daar. Ze had het zich afgevraagd. 'Bedankt voor je hulp, eh... eh... miss...'

'Adamson. Ik heb er enorm van genoten en het spijt me als ik te veel vragen heb gesteld. De feestdagen hebben altijd een vreemd effect op me.'

'Op mij ook. Maar het is zo'n leuke tijd van het jaar. Zelfs in New York, en dat zegt een heleboel.'

'Woon je daar?'

'Als ik thuis ben. Ik reis veel voor mijn werk.'

Dat vertelde haar nog steeds niet of hij voor Michael werkte, maar ze wist dat ze het niet kon vragen. En plotseling deed het haar pijn, gewoon daar te staan, zo dicht bij hem te zijn, iets te willen weten over iemand die toch al niet meer voor haar bestond - of niet meer hoorde te bestaan. Toen keek hij weer naar haar, alsof iets aan haar hem dwars zat. Een ogenblik voelde ze haar hart stilstaan, maar zijn glimlach vertelde haar dat hij geen idee had wie ze was. Ze trok even aan haar hoed om zich ervan te verzekeren dat hij de laatste pleister niet kon zien, en ze hield Fred iets steviger in haar armen terwijl Ben naar haar bleef staren.

'Ik weet dat het krankzinnig is om het te vragen,' zei hij, 'maar zouden we... zou ik je kunnen uitnodigen ergens iets te gaan drinken? Ik vertrek over een paar uur met het vliegtuig, maar we zouden even naar St. Francis kunnen gaan als...'

Ze beantwoordde de glimlach, maar schudde haar hoofd. 'Ik ben bang dat ik ook een vliegtuig moet halen. Maar bedankt voor het aanbod, meneer Avery.'

En toen verdween zijn glimlach langzaam. 'Hoe wist je hoe ik heette?'

'Ik hoorde het de verkoopster zeggen.'

Haar antwoord was snel. Hij haalde zijn schouders op en keek haar daarna spijtig aan. Ze was een ongelooflijk mooie vrouw. En hoeveel hij ook van Wendy was gaan houden in de afgelopen drie maanden sinds hun relatie begon, hij zou altijd wel iets kunnen drinken met een mooie vrouw. Het was heel jammer dat ze ook vertrok. En toen kreeg hij een idee. 'Waar gaat jouw vlucht naartoe, miss Adamson?'

'Santa Fe, Nieuw-Mexico.'

Hij keek teleurgesteld als een schooljongen, en zij moest lachen om de uitdrukking op zijn gezicht. 'Verdomme, ik hoopte dat je naar New York ging. Dan hadden we in ieder geval de vlucht samen kunnen hebben.'

'Ik weet zeker dat de jongedame van de reiskoffers dat heel erg gewaardeerd zou hebben.' Ze berispte hem met haar ogen, maar slechts een beetje, en ze lachten deze keer allebei.

'Touché. Nou, misschien de volgende keer.'

'Kom je vaak in San Francisco?' Ze bleef geïntrigeerd.

'Nee, maar dat gaat gebeuren.' En toen, met een blik op de koffers en een glimlach, voegde hij eraan toe: 'Dat gebeurt. Mijn firma is bezig met een groot project hier. Ik zal waarschijnlijk meer tijd hier doorbrengen dan in New York.'

'Misschien treffen we elkaar dan weer.' Maar haar stem klonk bijna triest. Het was immers alleen maar Ben. Het maakte niets uit hoe vaak ze hem zag, hij was Michael niet. De verkoopster verbrak haar gemijmer, en ze besefte dat het tijd was om te gaan. Ze keek hem alleen nog enige tijd aan terwijl hij de cheque uitschreef voor het totaal dat het meisje had opgeteld, en gaf hem vervolgens zwijgend een kneepje in zijn arm. Hij keek verrast op, en ze fluisterde heel zacht: 'Gelukkig kerstmis,' voor ze verdween van de plek waar ze bijna een halfuur met hem had gebabbeld. Toen hij de cheque had uitgeschreven, keek hij om en was teleurgesteld toen hij merkte dat ze verdwenen was. Hij keek om zich heen door de winkel, naar de rijen mensen die hier kerstinkopen deden, maar ze was nergens te zien. Ze was weggegaan via een zij-ingang en hield net een taxi aan. Ze voelde zich moe en neerslachtig. Het was een lange ochtend geweest.

Ze gaf de chauffeur het adres van het dierenpension, liet Fred daar achter en sprong weer in de taxi om naar huis te gaan. Ze had al gepakt. Ze hoefde alleen nog maar haar koffers op te halen en naar het vliegveld te gaan. Ze voelde zich een beetje onaardig door Fred achter te laten, maar ze wilde hem deze keer niet bij zich hebben, want ze zou te veel verschillende plaatsen bezoeken in de drie weken dat ze weg was. Het was een reis die ze alleen moest maken. Haar laatste momenten als Nancy McAllister, het einde van een oud leven, het begin van een nieuw. Voordat ze vertrok, wierp ze een laatste blik om zich heen door haar flat, alsof ze verwachtte die nooit meer op dezelfde manier te zien. En toen ze de deur zacht achter zich dichttrok, fluisterde ze één woord. Ze zei het tegen zichzelf, en tegen Ben en tegen Michael en tegen iedereen van wie ze ooit had gehouden of die ze had gekend of was geweest... vaarwel. Er stonden tranen in haar ogen toen ze snel de trap afliep met haar cameratas en haar koffer stevig in één hand geklemd.

19

Ze had niet gewild dat Peter naar het vliegveld kwam. Ze was alleen vertrokken, en ze wilde alleen terugkeren. Er had iets magisch aan de reis gezeten. Het was een tijd geweest van rust en hard werken. Tijdens het reizen had ze bijna met niemand gesproken; ze had voornamelijk gekeken, en was opgegaan in haar eigen gedachten. Maar terwijl de dagen voorbijgingen, werden haar gedachten lichter dan ze waren geweest op de dag dat ze vertrok uit San Francisco. Dat ze Ben Avery weer had gezien, had ze als een schok ervaren. Te veel herinneringen waren weer tot leven gekomen. Maar dat was nu voorbij. Ze wist het. Ze kon ermee leven. Haar nieuwe leven was begonnen.

Kerstmis was opgegaan in de andere dagen, omdat ze foto's had gemaakt in de sneeuw rond Taos. Ze was in de verleiding geweest te gaan skiën, maar had het niet gedaan. Ze had Peter beloofd het risico van een ongeluk of van te veel zon te vermijden. En ze had zich aan haar woord gehouden. Hij ook. Ze had hem verteld wanneer ze zou aankomen, maar had hem gevraagd niet daar te zijn, en daar had hij zich aan gehouden. Op het vliegveld keek ze opgelucht om zich heen. Ze was alleen, te midden van een leger van vreemden. Het was heerlijk om op te gaan in de menigte. Daardoor voelde ze zich onzichtbaar en veilig. De afgelopen anderhalf jaar had ze veel tijd gebruikt om te leren onzichtbaar te zijn. Omdat ze zo in het verband had gezeten, had ze het belangrijk gevonden dat niemand haar zag. Nu trok ze meer aandacht dan destijds in verband; de manier alleen al waarop ze liep, de kleren die ze droeg, de zwarte hoed die ze tijdens haar reis had gekocht om de laatste pleisters op haar voorhoofd te verbergen, de zwarte spijkerbroek en de lammycoat, alles droeg bij aan de zichtbaarheid omdat het gewoon heel moeilijk was te verbergen hoe ze eruitzag. Maar ze wist nog niet hoe oogverblindend ze was.

Net buiten de terminal kreeg ze een taxi, gaf de chauffeur haar adres en leunde met een zucht achterover op de bank. Ze was moe. Het was bijna elf uur, en ze was die ochtend om vijf uur opgestaan om foto's te maken. Ze keek op haar horloge en beloofde zichzelf om twaalf uur in bed te liggen. Ze moest wel. Morgen werd weer een grote dag. Ze was tot op het laatste moment weggebleven. Morgenochtend om negen uur zou Peter de laatste pleisters weghalen. Niemand had gezien dat ze nog plakband op haar gezicht had. Maar zij wist het. En nu zouden die ook verdwenen zijn. Ze zou de ochtend alleen doorbrengen als ze uit zijn praktijk weg was, en daarna zouden ze elkaar treffen voor een lunch om het te vieren. Geen operaties meer, geen krammen en geen pleisters. Ze was nu net als alle andere mensen. Haar nieuwe naam was geregistreerd. Marie Adamson was geboren.

De chauffeur hield stil voor haar gebouw, en ze liep langzaam de trap op alsof ze een andere flat verwachtte dan die ze achtergelaten had. Maar hij was dezelfde, en ze was verrast een soort van anticlimax te voelen. Toen lachte ze om zichzelf. Wat wilde ze eigenlijk? Ze had Peter gezegd haar niet op te halen. Verwachtte ze dan een orkest in haar slaapkamer? Peter onder het bed? Iets. Ze wist niet precies wat. Ze trok haar kleren uit en strekte zich uit op het bed terwijl ze nadacht over waarom ze naar huis terug was gekomen. Haar gedachten liepen door elkaar. Wat betekende het eigenlijk dat Peters werk aan haar gezicht nu klaar was? Als ze hem nu eens nooit meer zou zien? Maar dat was krankzinnig, en ze wist het. Hij had de tentoonstelling van haar werk geregeld, en de opening ervan was de dag na de 'onthulling' van haar gezicht. Hij gaf om haar als mens, niet alleen maar als iets dat hij gereconstrueerd had. Maar ze voelde zich op een vreemde manier onveilig daar in het donker en ze wilde dat er iemand bij haar was die haar vertelde dat alles wel goed kwam, dat ze niet alleen was, en dat ze het als Marie Adamson wel zou maken.

'O, verrek. Wat maakt het uit dat ik alleen ben?' Ze stond bruusk op en staarde naar zichzelf in de spiegel terwijl ze die woorden herhaalde. Geprikkeld pakte ze de camera en liefkoosde die bijna. Meer had ze niet nodig. Ze was alleen maar moe van de reis. Het was stom om je zorgen te maken over het alleen zijn, over de toekomst, over Peter... Met een diepe zucht stapte ze weer in bed. Ze had andere dingen om over na te denken, zoals haar werk.

Ze werd de volgende ochtend even na zes uur wakker en stond om halfacht aangekleed en wel buiten. Toen ze om negen uur bij Peter op de praktijk kwam, was ze al naar de groentemarkt geweest en daarna naar de bloemenmarkt om foto's te maken. Ze had nog een extra foto gemaakt voor haar serie van Chinatown. En ze had Fred opgehaald uit het dierenpension.

'Hemel, wat zie je er vanochtend vrolijk uit - en mooi. Dat is een prachtige jas.' Peter keek bewonderend naar de lange jas van coyotehuid die ze voor een prikje had gekocht in een reservaat in Nieuw-Mexico. Ze droeg hem over een spijkerbroek met een zwarte coltrui en laarzen. En tot ze bij zijn praktijk was, had ze de zwarte hoed gedragen. Nu hield ze hem een ogenblik in haar hand, lachte naar hem op een manier die hij nooit eerder had gezien, boog zich vervolgens slechts een fractie van een seconde over de papierbak en plette hem op de bodem.

'En dat, dokter Gregson, is de laatste keer dat ik een hoed draag.'

Hij knikte. Hij begreep hoe belangrijk het gebaar was. 'Je hoeft het ook nooit meer.'

'Dankzij jou.' Ze wilde hem kussen, maar haar ogen vertelden hem al meer dan hij hoefde te weten, en terwijl ze hem aankeek, besefte hij dat ze hem op haar reis gemist had. Voor haar was hij nu iemand anders. Na die ochtend zou hij haar arts niet meer zijn. Hij zou haar vriend zijn, en alles wat ze hem verder nog wilde laten worden. Dat hadden ze nog niet opgelost, hoe vaak hij haar ook had verteld dat hij van haar hield. Ze had de laatste stap nog niet gezet, en hij had haar nooit opgejaagd. 'Ik heb je gemist, Peter.' Zacht raakte ze zijn arm aan toen ze ging zitten in die al te bekende stoel, haar ogen sloot en wachtte.

Hij bleef even naar haar staan kijken en ging toen op de gebruikelijke kleine draaistoel voor haar zitten. 'Je hebt haast vanochtend.'

'Zou jij dat ook niet hebben na twintig maanden?'

'Ik weet het, schat, ik weet het.' Ze hoorde het gerinkel van de precisie-instrumenten in de kleine metalen bak en ze voelde de pleisters bij de haarlijn langzaam van haar voorhoofd getrokken worden. Met elke centimeter huid die vrijkwam, voelde zij zich vrijer worden, tot ze ten slotte niets meer voelde en de draaistoel zacht van zich vandaan hoorde glijden. 'Je kunt nu je ogen opendoen, Marie. En ga in de spiegel kijken.' Ze had die afstand duizend keren overbrugd. In het begin alleen maar om een kleine glimp op te vangen, een aanwijzing, een belofte, en vervolgens grotere stukken van de puzzel. Maar ze had nog nooit het gezicht van Marie Adamson zonder pleisters gezien, of zonder hechtingen, of een andere herinnering aan wat er was gebeurd. Ze had haar gezicht niet meer in zijn geheel gezien sinds die tijd dat het nog van Nancy McAllister was, bijna twee jaar geleden. 'Schiet op. Ga kijken.' Het was krankzinnig. Ze was bijna bang. Maar zonder iets te zeggen stond ze op en liep langzaam naar de spiegel. En daar ging ze staan, met een brede glimlach en een smalle stroom tranen die op haar gezicht glinsterden. Hij bleef op enige afstand achter haar. Hij wilde haar alleen laten. Dit was haar moment.

'O, Peter, het is schitterend.'

Hij lachte zacht. '"Het" is niet schitterend, mal meisje. Jíj bent schitterend. Jij bént het, weet je.'

Ze kon alleen maar knikken en zich daarna naar hem omdraaien. Het was niet zozeer dat haar gezicht was veranderd nu de pleisters van haar voorhoofd waren verwijderd, maar dat het voorbij was. Ze was nu helemaal Marie. 'O, Peter...' Zonder verder nog iets te zeggen, liep ze in zijn armen en hield zich stevig aan hem vast. Zo bleven ze lange tijd in zijn behandelkamer staan. Uiteindelijk maakte hij zich los en veegde teder haar tranen weg. 'Moet je zien, ik kan zelfs nat worden zonder te smelten.'

'En je kunt in de zon zitten, hoewel niet te overdreven. En je kunt de rest van je leven alles doen wat je wilt. Wat staat er als eerste op de agenda?'

'Werk.' Ze grinnikte en ging zitten op de kleine draaistoel van hem, en met haar benen onder haar kin opgetrokken draaide ze zich rond.

'God, ze breekt straks nog een been in mijn behandelkamer. Dat kan ik er nog wel bij hebben.'

'Als dat gebeurt, loop ik hier toch weg, lief. Vanochtend heb ik een leven te vieren.'

'Ik ben blij dat te horen.' En Fred duidelijk ook. Hij sprong op, kwispelde met zijn staart en blafte alsof hij begreep wat ze had gezegd. Ze lachten allebei, en Peter bukte zich om hem over zijn kop te aaien. 'Gaan we nog lunchen?'

Er stond een angstige blik in zijn ogen, en zij voelde zich geroerd. Ze begreep ook wat hij voelde. Verlatenheid. Angst. Zou ze hem nog wel willen nu ze hem niet meer nodig had? Hij zag er heel kwetsbaar uit zoals hij daar stond, en ze stak een hand naar hem uit.

'Natuurlijk gaan we lunchen, mallerd. Peter...' Haar ogen bleven op die van hem gericht. 'Altijd zal ik in mijn leven tijd voor jou hebben. Altijd. Ik hoop dat je dat weet. Jij bent de enige reden dat ik een leven heb.'

'Nee. Iemand anders is er verantwoordelijk voor.' Marion Hillyard. Maar hij wist hoe hevig ze het haatte de naam van die vrouw te horen, dus hij zei hem niet. Hij had nooit begrepen waarom Marie zo reageerde, maar hij kwam haar daarin tegemoet. 'Ik ben blij dat ik in de buurt was om te helpen. Dat zal ik altijd zijn, als je me nodig hebt... voor... voor andere dingen.'

'Goed. Zorg er dan voor dat je me om halfeen te eten geeft.' Het gesprek was al ernstig genoeg geweest. Ze stond op en werkte zich in haar nieuwe coyotejas. 'Waar zullen we afspreken?'

Hij stelde een nieuw restaurant voor in de haven, waar ze konden kijken naar sleepboten, pontveren en tankers die door de baai voeren en naar de heuvels van Berkeley erachter. 'Lijkt je dat wat?'

'Het klinkt perfect. Misschien ga ik daar de hele ochtend foto's zitten maken.'

'Het zou me teleurstellen als je iets anders deed.' Met een buiging deed hij de deur van de behandelkamer open, en zij gaf hem een knipoog toen ze vertrok. Maar ze ging niet direct naar de haven zoals ze had gezegd. Ze ging de stad in om te winkelen. Plotseling wilde ze iets prachtigs kopen om aan te trekken voor de lunch met Peter. Het was de meest bijzondere dag van haar leven, en ze wilde er ten volle van genieten. In de taxi wierp ze een blik in haar chequeboek, en ze was dankbaar voor het geld dat ze voor de kerst met een paar foto's had verdiend. Daardoor kon ze zichzelf een extravagantie permitteren en ook voor Peter iets kopen. Ze vond een zacht bruine kasjmier jurk die onder de bontjas adembenemend om haar figuur sloot, en ze ging bij de kapper langs om haar haar te laten doen. Het was de eerste keer sinds jaren dat ze het naar achteren droeg waardoor haar hele gezicht te zien was. Ze kocht grote, prachtige gouden oorringen bij de juwelier, en een beige halssnoer met een gouden schelp eraan. Beige suède schoenen en een handtas, en haar lievelingsparfum. Ze was helemaal gereed voor de lunch met dokter Peter Gregson. Of met iedereen eigenlijk. Ze was een vrouw die het hart van iedere man op hol zou doen slaan.

Het laatste adres was Shreve's, waar ze, alsof het zo geregeld was, precies vond wat ze wilde hebben, maar waarvan ze had gedacht dat ze het nooit zou vinden. Het was een klein gouden doosje voor een zakhorloge met een gezicht op het deksel. Ze wist dat Peter zo'n horloge had waar hij dol op was, en dat hij zo nu en dan droeg. Ze zou er later de datum in laten graveren, maar voorlopig moest dit voldoende zijn. Ze liet het inpakken, hield een taxi aan en arriveerde bij het restaurant net toen hij plaatsnam. Ze dacht dat ze uit elkaar zou spatten van blijdschap toen ze zijn gezicht zag terwijl ze op hem afliep. Er zaten nog andere mensen in het restaurant die haar ook waarderend opnamen, maar niemand met de tederheid van Peter Gregson.

'Ben jij dat echt?'

'Assepoester, tot je dienst. Kan het je goedkeuring hebben?'

'Goedkeuring? Ik ben overweldigd. Wat heb je de hele ochtend gedaan? Ben je aan het winkelen geweest?'

'Maar natuurlijk. Dit is een bijzondere dag.'

Ze deed dingen met zijn gevoel die hij voor onmogelijk had gehouden. Hij wilde haar daar in het restaurant kussen. Maar hij hield stevig haar hand vast en lachte heel gelukkig. 'Ik ben zo blij dat je gelukkig bent, schat.'

'Dat ben ik. Maar niet alleen om het gezicht. Morgen is de expositie, en... en mijn werk, en mijn leven... en... jij.' Het laatste woord zei ze heel zacht.

Het moment betekende zoveel voor hem dat hij er alleen maar luchtig over kon doen. 'Dus ik kom als laatste, hè? En hoe staat het met Fred?'

Ze lachten allebei, en hij bestelde voor hen beiden een Bloody Mary, maar veranderde de bestelling bij nader inzien in champagne.

'Champagne? Lieve hemel.'

'Waarom niet? En ik heb de praktijk vanmiddag gesloten. Ik ben zo vrij als wat - tenzij jij natuurlijk...' Hij had er zelfs niet over nagedacht '... andere plannen hebt.'

'Om wat te doen, in godsnaam?'

'Werken?' Hij voelde zich onbeholpen door die vraag alleen al.

'Doe niet zo belachelijk. Laten we vandaag lol maken.' Hij moest lachen om haar antwoord. 'Zoals wat? Wat zou jij het liefst willen doen?'

Ze probeerde iets te bedenken en kon nergens opkomen. Toen keek ze hem met een brede grijns aan. 'Naar het strand.'

'In januari?'

'Natuurlijk. Dit is Californië, niet Vermont. We zouden naar Stinson kunnen rijden en daar gaan wandelen.'

'Oké. Jij bent beslist makkelijk tevreden te stellen.'

Maar strandwandelingen met hem waren voor haar heel speciaal geworden, en ze wilde een speciale plaats om hem haar cadeautje te geven. Ze wist niet of ze het wel zo lang vol zou kunnen houden. Maar het lukte haar. Ze wachtte tot laat die middag toen ze hand in hand over het winderige strand liepen. De bontjas beschermde haar tegen de strakke wind die samen met de mist was opgestoken.

'Ik heb iets voor je, Peter.' Toen ze bleef staan, keek hij haar verrast aan, alsof hij het niet begreep. Zij haalde het ingepakte cadeautje te voorschijn. 'Ik zal er een inscriptie in laten maken als je het leuk vindt.'

'Marie, dit is te gek. Je had niet... ik wilde niet...' Hij was ontroerd en van zijn stuk gebracht toen hij het doosje openmaakte, en was opgetogen toen hij het prachtige voorwerp zag. Hij sloeg een arm stevig om haar schouders. 'Waarom heb je dat gedaan?' zei hij zacht berispend.

'Omdat jij zo'n griezel bent en nooit iets voor mij doet.'

Hij lachte om de ondeugende blik in haar ogen en deze keer nam hij haar in zijn armen voor een heel lange, tedere kus die haar alles vertelde wat hij voelde. En deze keer kuste ze hem zoals ze nooit eerder had gedaan, met zowel haar lichaam als haar hart. Hij begon naar haar te hunkeren op een manier die hij bijna niet meer in de hand had.

'Je kunt beter uitkijken, jongedame, of ik verkracht je hier op het strand.'

Met een plagende grijns sloeg ze haar jas open. 'Zo?' Als antwoord kon hij alleen maar lachen, en hij trok haar weer in zijn armen. Wat was zij een buitengewone vrouw, en wat was het de moeite waard geweest om te wachten. Hij kon nu zijn gevoelens laten gaan: ze was niet meer zijn patiënt. 'Schat... Marie...' Ze legde hem het zwijgen op met een lange, gretige kus. Hij maakte zich even van haar los en vroeg zich af of hij in haar reactie die gevoelens herkende die hij daar wilde hebben. Maar tussen hen knetterde een stroom van begeerte, en hij wist dat hij het zich niet had verbeeld.

'Zullen we... misschien kunnen we beter teruggaan.'

Ze knikte zwijgend en volgde hem terug naar de auto, maar haar gezicht stond niet zo somber als dat van hem, en toen ze haar flat bereikten, draaide ze zich om en keek hem glimlachend aan. ik heb nog iets voor je, Peter. Ik zou graag willen dat je mee naar boven ging, als je tijd hebt.'

'Meen je dat?'

'Absoluut.'

Ze ging hem zwijgend voor de trap op en toen ze de deur van haar flat opendeed, knipte ze niet de lichten aan. Ze liep rechtstreeks naar de woonkamer, draaide haar ezel weg van het raam en deed toen pas het licht aan. Wat hij zag was het landschap met de jongen die deels verborgen in het gebladerte van een boom zat. Ze had het voordat ze op vakantie ging voor hem afgemaakt, maar ze had het bewaard voor deze dag, of eigenlijk dit moment. Hij keek haar nu aan alsof hij het niet begreep.

'Het is voor jou, Peter. Ik ben er lang geleden aan begonnen. En ik... ik heb het voor jou afgemaakt.'

'O, schat...' Hij liep er met glanzende ogen en een tedere uitdrukking op zijn gezicht op af, alsof hij niet kon geloven wat ze voor hem had gedaan. Het was een dag vol emotie en verrassingen geweest. Voor hen allebei. 'Ik kan dat niet aannemen. Ik heb al zoveel van je werk. Je geeft het me allemaal en dan heb je niets meer om te exposeren.'

'Jij hebt foto's, Peter. Dit is anders. Dit is een teken van mijn wedergeboorte. Het is de eerste keer dat ik weer heb geschilderd. En... dit schilderij betekende veel voor me. Ik wil dat jij het hebt. Alsjeblieft.' Er stonden tranen in haar ogen. Hij liep op haar af en nam haar in zijn armen.

'Het is bijzonder. Dank je. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Je bent zo goed voor me geweest.'

'Je hoeft helemaal niets te zeggen.' Vervolgens kuste ze hem op een manier die hem alles vertelde, en deze keer wist hij het ook zeker. Hij hoefde het niet te vragen. Hij liep gewoon met haar de slaapkamer in en trok, trillend van begeerte, haar kleren uit. En in het zachte licht van de schemering, met de muziek van misthoorns die zacht in de verte loeiden, vrijden ze met elkaar.

20

'Schat, kun je me even dichtritsen?' Ze draaide hem haar sierlijke, lelieblanke rug toe, en hij kuste haar schouder.

'Ik rits je veel liever open dan dicht.'

'Kom, kom, Peter, we hebben geen tijd.' Marie keek hem waarschuwend aan en ze schoten in de lach. Hij droeg een smoking en zij had net een prachtige zwarte jurk aangetrokken met soepele kimonomouwen en een smalle taille van een stof waardoor mensen haar silhouet konden zien, maar meer niet. Het was een oogverblindende jurk en Peter was terecht onder de indruk. 'Ik vind het vervelend dit te moeten zeggen, schat, maar niemand zal naar je werk kijken. Ze zullen alleen naar jou kijken.'

'O, ja?'

Hij lachte om haar duidelijke ongeloof en trok de das recht die hij op een lichtblauw hemd onder zijn smoking droeg. Samen vormden zij een oogverblindend koppel.

'Hebben ze alles zo opgehangen als je het wilde hebben? Ik heb nog niet de tijd gehad het je te vragen.'

Toen hij die ochtend om acht uur wakker werd, was zij al weg. Maar laat in de middag was hij naar haar flat gegaan, en een uur in bed had hun getoond dat ze nog maar net begonnen waren aan het bevredigen van de honger die ze naar elkaar hadden. Daarna hadden ze samen een halfuur in bad gezeten en de dag bijgepraat. Het leek bijna alsof ze al jaren zo samenleefden. Ze keek glimlachend naar hem terwijl hij zijn kleding in orde maakte. 'Ja, ze hebben alles precies zo opgehangen als ik het wilde hebben. Dankzij jou. Ik heb het gevoel dat je ze onder dreigementen hebt gezegd dat ze het moesten doen zoals ik het wilde hebben. Jij of Jacques.' De galeriehouder was een van Peters oudste en beste vrienden. 'Ik voel me hopeloos verwend. De echte kunstenares.'

'Zo hoor je je ook te voelen. Jouw werk gaat heel belangrijk worden, schat. Je zult het zien.'

En dat was inderdaad zo. De recensies in de kranten de volgende dag waren spectaculair. Ze zaten aan de ochtendkoffie in haar flat en moesten grijnzen om wat ze lazen.

'Heb ik het je niet gezegd?' Hij leek zelfs blijer met zichzelf dan zij. 'Je bent een ster.'

'Je bent gek.' Ze liet zich met een grijns op zijn schoot ploffen en verkreukelde de krant.

'Wacht maar. De volgende week krijg je elke fotoagent in het land aan de telefoon.'

'Schat, je bent gestoord.' Maar hij zat er niet ver naast. Ze kreeg de maandag daarop telefoontjes uit Los Angeles en Chicago. Ze begreep er niets van, maar ze genoot enorm van alles. En ze was geamuseerd door elk telefoontje dat ze kreeg. Tot het telefoontje van Ben Avery. Dat kwam donderdagmiddag toen ze films aan het ontwikkelen was. Ze hoorde de telefoon overgaan en veegde haar handen af terwijl ze de keuken in liep om op te nemen. Ze nam aan dat het Peter was. Hij had gezegd dat hij zou bellen om haar te laten weten hoe laat hij die avond zou komen. Hij had aan het einde van de middag een soort vergadering op het programma staan. Maar ze had voldoende werk in de donkere kamer om bezig te blijven; er was ten gevolge van de expositie een ware lawine aan opdrachten binnengekomen.

'Hallo?'

'Miss Adamson?'

'Ja.' Ze herkende de stem niet en de glimlach die ze voor Peter had opgezet, verdween snel.

'Ik weet niet of we elkaar ontmoet hebben of niet, maar de laatste keer dat ik hier was, heb ik een miss Adamson ontmoet. Bij I. Magnin. Ik deed er wat kerstinkopen en...' Hij voelde zich verschrikkelijk, en het leek wel een eeuwigheid te duren voor ze antwoord gaf.

Dus het was Ben. Verdomme. Hoe had hij haar gevonden? En waarom had hij de moeite genomen?

'Ik... was jij dat?'

Ze had de neiging nee te zeggen, maar waarom zou ze liegen? 'Dat zou kunnen.'

'Goed. Nou, in ieder geval hebben we elkaar ontmoet. Ik bel eigenlijk omdat ik je werk heb gezien in galerie Montpelier in Post Street. Ik ben vreselijk onder de indruk geraakt, evenals mijn partner, miss Townsend.'

Marie was plotseling nieuwsgierig. Was dat het meisje voor wie hij de koffers had gekocht? Maar ze had niet het gevoel dat ze het kon vragen. Zuchtend ging ze zitten. 'Ik ben blij dat je het mooi vond, meneer Avery.'

'Je weet nog hoe ik heet!'

O, jezus. 'Ik heb een goed geheugen voor dat soort dingen.'

'Dat is prettig. Mijn geheugen is meer een zeef, en in mijn werk is dat niet zo best, geloof me. In ieder geval, ik zou graag een afspraak willen maken om over je werk te praten.'

'Met welke bedoeling?' Wat viel er verdomme te bepraten?

'We bouwen hier een medisch centrum, miss Adamson. Het wordt een enorm project en we zouden graag in elk gebouw je werk willen gebruiken als centraal thema van de decoratie. We weten nog niet precies hoe, maar we weten wel dat we je foto's willen hebben. We zouden het graag met je willen uitwerken. Dit zou weleens de opdracht van je carrière kunnen worden.' Hij zei het met een enorme trots en hij wachtte duidelijk op een snik aan de andere kant van de verbinding, een gilletje van enthousiasme, alles behalve datgene wat hij te horen kreeg.

'Ik begrijp het. En welke firma vertegenwoordig je?' Ze wachtte met ingehouden adem, maar ze kende het antwoord al voordat hij het zei.

'Cotter-Hillyard in New York.'

'Nou nee, bedankt, meneer Avery, maar het heeft niet mijn prioriteit.'

'Waarom niet?' Hij klonk perplex. 'Ik begrijp het niet.'

'Ik wil er verder niet met jou over doorgaan, meneer Avery, maar ik ben niet geïnteresseerd.'

'Kunnen we er niet samen over praten?'

'Nee.'

'Maar ik heb al gesproken met...'

'Het antwoord is nee. Bedankt voor je telefoontje.' Vervolgens legde ze heel rustig de hoorn weer op de haak en liep terug naar de deur van de donkere kamer. Ze wilde geen zaken met hen doen. Dat kon ze niet gebruiken. Ze had het gehad met Michael Hillyard. Hij wilde haar niet als zijn vrouw; zij wilde hem niet als haar opdrachtgever. Of wat dan ook.

De telefoon ging weer over voordat ze de deur van de donkere kamer gesloten had. Ze wist dat het weer Ben zou zijn, maar ze wilde de zaak voor eens en voor altijd geregeld hebben. Ze liep terug naar de telefoon, nam de hoorn op en schreeuwde er bijna in. 'Het antwoord is nee. Dat heb ik je al verteld.' Maar de stem aan de andere kant was niet die van Ben, hij was die van Peter.

'Goeie god, wat heb ik gedaan?' Hij lachte een beetje maar was ook geschrokken, en Marie voelde zich weer ontspannen door de klank van zijn stem.

'O, jezus, het spijt me, schat. Ik had net iemand aan de telefoon met een irritant verzoek.'

'Als gevolg van de expositie?'

'Min of meer.'

'De galerie moet je nummer niet aan mafketels geven. Waarom nemen ze daar de boodschappen niet aan?' Hij klonk kwaad.

'Ik denk dat ik het Jacques zal voorstellen.'

Peter maakte zich zorgen bij de gedachte dat een of andere gek haar belde. 'Gaat het wel goed met je?'

'Ik voel me prima.' Maar ze klonk ontdaan, en hij kon het horen.

'Nou, ik ben er over een uur. Neem de telefoon niet meer aan voor ik er ben. Ik handel het dan wel af als er iemand belt.'

'Dank je, schat.'

Ze wisselden nog een paar woorden en hingen toen op, en zij merkte dat ze zich schuldig voelde dat ze hem niet de waarheid over het telefoontje had verteld. Ben Avery was geen mafketel, hij werkte alleen maar voor Michael Hillyard. Maar ze wilde Peter niet vertellen dat ze daarom van slag was. Hij hoefde niet te weten hoe zenuwachtig ze nog steeds werd over het onderwerp Michael. Maar het ging elke dag beter met haar. En gelukkig belde Ben later die avond niet weer. Hij wachtte tot de volgende ochtend. En verraste haar weer toen ze zich opmaakte om te gaan werken.

'Hallo, miss Adamson. Weer met Ben Avery.'

'Luister. Ik dacht dat we dit gisteren geregeld hadden. Ik ben niet geïnteresseerd.'

'Maar je weet niet waar je niet in geïnteresseerd bent. Waarom ga je niet lunchen met mijn partner en mij om erover te praten? Het kan toch geen kwaad?'

O, jawel, Ben, o, jawel. 'Het spijt me, ik heb het druk.' Ze gaf geen duimbreed toe, en zittend in zijn hotelkamer keek Ben hoofdschuddend naar Wendy. Het was hopeloos. En hij begreep niet waarom. Wat had ze eigenlijk tegen Cotter-Hillyard? Het sloeg nergens op.

'Wat dacht je van morgen?'

'Luister, Ben... meneer Avery... ik doe het niet. Ik ben niet geïnteresseerd. En ik wil er niet met jou, je partner of wie dan ook over praten. Is dat heel duidelijk?'

'Jammer genoeg wel, ja. Maar volgens mij maak je een enorme beroepsmatige fout. Als je een agent zou hebben, zou die precies hetzelfde tegen je zeggen.'

'Nou, die heb ik niet. Dus ik hoef alleen maar naar mezelf te luisteren.'

'Dat is jammer, miss Adamson. Maar we houden contact.'

'Het is aardig dat je geïnteresseerd bent, maar echt, doe geen moeite.'

'Oké, oké. Maar ik zal een kaartje sturen. Als je van mening verandert, bel me dan. Hier of in New York. Ik zit tot het einde van de maand in het Saint Francis, en daarna ben ik weer op mijn kantoor in New York. Er is nog voldoende tijd om erover te praten.'

Misschien voor jou, maar niet voor mij. Het is twee jaar te laat. 'Ik ben bang dat ik het niet doe.' En weer hing ze op. Deze keer liet ze de hoorn naast de haak liggen toen ze terugliep naar de donkere kamer.

21

Het was een ijskoude februaridag toen Ben Avery, als een schildpad in zijn jas gehuld, het hele eind van de metro-uitgang naar zijn kantoor op Park Avenue rende. Aan het einde van de dag zou het gaan sneeuwen - hij kon het in de lucht voelen - en het leek wel alsof het daglicht nauwelijks te voorschijn was gekomen. Het was nog net geen acht uur 's ochtends. Maar hij had een enorme berg werk te doen en de grote vergadering met Marion was om halfelf die ochtend gepland. Hij had voornamelijk goed nieuws voor haar.

Er waren al behoorlijk veel mensen in de grote hal van het gebouw en de lift was bijna vol toen hij naar boven ging. Zelfs op dat uur was de zakenwereld vol activiteit. Na de langzamere gang van zaken in San Francisco en zelfs Los Angeles, was het een schok weer terug te zijn in het gejaagde leven. In Mekka begonnen de mensen vroeg. Maar in ieder geval scheen er niemand anders te werken op zijn verdieping toen hij door de lange gang met beige vloerbedekking en houten panelen naar het kantoor liep dat Marion hem had gegeven toen hij bij de firma kwam werken. Het was kleiner en veel minder weelderig dan het kantoor van Mike, maar het was goed ingericht. Marion spaarde kosten noch moeite op de kantoren van Cotter-Hillyard.

Ben keek op zijn horloge toen hij zich uit zijn jas werkte en zijn handen een ogenblik over elkaar wreef om ze warm te krijgen. Je raakte nooit gewend aan de ijskoude wind en vochtige kou van New York. Sommige winters vroeg hij zich weleens af of hij ooit nog warm zou worden en waarom hij daar bleef zitten als er steden bestonden zoals San Francisco, waar mensen het hele jaar door min of meer in een sprookjeswereld leefden. Zelfs zijn kantoor leek ijskoud. Maar hij had geen tijd te verliezen. Hij leegde de inhoud van zijn aktetas op zijn bureau en begon de papieren en rapporten te sorteren. Alles was schitterend gegaan. Met één kleine uitzondering. En misschien kon daar nog wel iets aan gedaan worden. Hij keek na een paar momenten weer op zijn horloge, verviel in gedachten en besloot het toch te proberen. Het zou een enorme slag zijn als hij de vergadering kon binnenwandelen met dat laatste beetje goede nieuws.

Ben had een paar voorbeelden van het werk van Marie Adamson mee naar huis genomen; hij had ze in de galerie moeten kopen. Maar hij was er zeker van geweest dat ze de investering waard waren; als Marion en Michael een blik op haar stijl kregen en zagen hoe goed ze werkelijk was, zou Marion zelf wellicht in actie komen en het meisje overhalen te tekenen. Hij glimlachte bij de gedachte die een rilling langs Maries ruggengraat gestuurd zou hebben.

Hij draaide haar nummer en wachtte. Het was krankzinnig wat hij deed. In San Francisco was het kwart over vijf in de ochtend, maar misschien kon hij haar als ze half in slaap was overhalen...

'Hallo.?' Ze klonk slaapdronken toen ze de telefoon opnam.

'Eh... miss... miss Adamson, het spijt me heel erg je dit te moeten aandoen, maar je spreekt met Ben Avery in New York. Ik heb vanochtend een vergadering met het hoofd van onze firma en ik wil haar dolgraag vertellen dat je met ons aan het medisch centrum mee wilt werken. Ik dacht dat...' Maar hij wist al dat hij het fout had aangepakt. Hij kon het voelen in de stilte die hem overspoelde vanaf de andere kant, en plotseling kwam ze tot leven.

'Om vijf uur 's ochtends? Jij belt om me te vertellen over je vergadering met... in jezusnaam, wat is dit voor een krankzinnige zaak? Ik heb je toch nee gezegd? Wat moet ik verdomme dan nog meer doen? Een geheim nummer nemen?' Terwijl hij naar haar luisterde, sloot hij zijn ogen, deels uit schaamte en deels door iets anders. De stem. Het was vreemd. Hij wist niet waarom, maar hij klonk bekend. En hij klonk niet als die van Marie Adamson. Hij was hoger, jonger en anders genoeg om iets in zijn geheugen op te wekken dat hem dwarszat. Op wie leek ze? Maar hij kon het zich niet herinneren. 'Heb je de boodschap dan nog niet begrepen, in jezusnaam?'

Haar kwade woorden brachten hem terug naar het heden en de realiteit dat hij werkelijk met Marie Adamson sprak, en ze was verre van blij met zijn telefoontje. 'Het spijt me echt. Ik weet dat dit krankzinnig was om te doen. Ik hoopte alleen maar dat...' ik heb het je gezegd. Nee. Ik wil niet naar je luisteren, met je discussiëren, je aanbod overwegen, of verder nog met je praten over je stomme medische centrum. Laat me verder met rust.' En toen hing ze weer op, en hij bleef daar met de dode hoorn in zijn hand wat schaapachtig zitten lachen.

'Goed, jongens, ik heb het verknald.' Hij zei de woorden tegen zichzelf, of dacht het. Hij had Mike niet gezien die op zijn gemak in de deuropening hing.

'Welkom thuis. Wat heb je verknald?' Mike keek niet bijzonder bezorgd. Hij leek heel verheugd te zijn dat hij zijn vriend zag toen hij de kamer binnenslenterde en ging zitten in een van de grote, gerieflijke leren stoelen. 'Het is goed je terug te zien, weet je.'

'Leuk om terug te zijn. Maar het is verrekte koud in deze stad. Jezus, na San Francisco raak ik waarschijnlijk nooit meer gewend.'

'We zullen ervoor zorgen je van nu af aan op de route naar het zuiden te houden, koukleum.' Hij grijnsde naar zijn vriend. 'En waar ging dat telefoontje over?'

'De enige haar in de soep van deze reis.' Hij ging geïrriteerd met een hand door zijn haar en leunde achterover in zijn stoel. 'Echt alles verliep naar wens. Jouw moeder zal in extase raken door de verslagen. Met één uitzondering. Ik geef toe dat het niet zo'n groot probleem is, maar ik wilde dat alles perfect was.'

'Moet ik me zorgen gaan maken?'

'Nee. Ik ben gewoon nijdig. Ik heb een kunstenaar gevonden. Een vrouw. Een geweldige fotografe. Ik bedoel echt een enorm talent, Mike, niet zomaar een kind met een fototoestelletje. Ze is briljant. Ik ben naar haar laatste expositie in San Francisco geweest en ik wilde haar aantrekken voor de decoratie van de lobby's van alle hoofdgebouwen. Weet je, het fotografische motief waar we allemaal achterstonden tijdens de laatste vergadering voordat ik wegging.'

'En?'

'Ze zei me dat ik dood kon vallen. Ze wilde er niet eens over praten.' Hij zag er verslagen uit.

'Waarom? Is het te commercieel voor haar?' Mike leek niet onder de indruk.

'Ik weet niet eens waarom. Ze raakte al van de kook toen ik haar de eerste keer belde. Het slaat gewoon nergens op.'

Maar Mike keek hem glimlachend aan met een uitdrukking van cynische geamuseerdheid. 'Natuurlijk slaat het wel ergens op, naïeve vriend van me. Ze houdt afstand voor het grote geld. Ze weet wie we zijn, dus zij denkt dat ze moet doen alsof ze moeilijk te krijgen is om ons te pakken voor een vet contract. Is ze echt zo goed?'

'De beste. Ik heb voor jou een paar voorbeelden van haar werk bij me. Je zult ze prachtig vinden.'

'Dan zal ze waarschijnlijk wel krijgen wat ze wil. Laat me ze straks zien. Eerst wil ik jou iets vragen.' Mike keek nu ernstig. Dit was een onderwerp dat hij al weken ter sprake had willen brengen.

'Is er iets aan de hand?' Ben pikte zijn stemming snel op.

'Nee, eigenlijk voel ik me gewoon een sukkel om het je zelfs maar te vragen. Het toont weer eens hoe erg ik afgedwaald ben. Maar... goed... is er iets tussen jou en Wendy?'

Ben zocht een ogenblik zijn gezicht af voor hij antwoord gaf. Mike zag er nieuwsgierig, maar niet gekwetst uit. Natuurlijk had Ben geweten van Wendy's relatie met Mike. Maar het was geen geheim dat Mike nooit om haar had gegeven. Toch vond Ben het een beetje vervelend de afdankertjes van zijn vriend te pakken. Dit was de eerste keer dat het was gebeurd, en hij had nooit helemaal zeker geweten hoe Mike het op zou nemen als hij erachter kwam. En om eerlijk te zijn: hij en Wendy waren verliefd op elkaar. Ze hadden een ongelooflijke maand samen gehad tijdens de zakenreis naar de westkust. Wendy had het plagend hun huwelijksreis genoemd.

'Nou, Avery, wat is er aan de hand? Je hebt nog geen antwoord op mijn vraag gegeven.' Maar nu speelde er een klein lachje rond Mikes mond. Hij wist het al.

'Ik voel me een kluns dat ik het je niet eerder heb verteld. Maar het antwoord is ja. Vind je het vervelend, Mike?'

'Waarom? Ik geneer me te moeten toegeven dat ik... nou, niet bepaald de dingen heb bijgehouden. Ik ben ervan overtuigd dat Wendy je zal hebben verteld hoe heerlijk attent ik was.' Hij klonk bitter bij de laatste woorden, maar Bens stem klonk zacht toen hij antwoordde.

'Ze heeft nooit iets gezegd, behalve dat ze dacht dat je niet zo'n gelukkig mens was. Dat komt voor ons beiden niet bepaald als een schok, hè, maat?' Mike knikte zwijgend. 'Ik ben niet tussen jou en haar gekomen, Mike. Ik wil dat je dat weet. Jullie zagen elkaar al een tijdje niet meer. En om je de waarheid te zeggen: ik heb altijd al een zwak voor haar gehad.'

'Ik vermoedde al dat je haar daarom had aangenomen. Ze is een verrekt aardige meid. Beter dan ik verdiende.' Toen glimlachte hij weer. 'En waarschijnlijk ook beter dan jij verdient. Hé, wacht even.' Er stond nu pure kattenkwaad in zijn ogen. 'Is dit misschien serieus?' Ben grinnikte tegen zijn vriend en knikte toen. ik denk het wel.'

'Jezus. Meen je dat? Denk je aan trouwen?' Hij was perplex. Waar had hij gezeten? Waarom had hij het niet gemerkt? Ben was een maand weg geweest, maar toch... Hij had al twee jaar geen aandacht aan dat soort dingen besteed. 'Ik mag doodvallen. Trouwen, Avery. Jezus. Weet je het wel zeker?'

'Dat heb ik niet gezegd. Maar we denken erover. Volgens mij wijst alles erop. Heb je enig bezwaar?' Maar ze wisten allebei dat hij alleen maar plaagde. Het moeilijke moment was voorbij.

'Helemaal geen bezwaar.' Grijnzend schudde hij zijn hoofd. 'Ik heb het gevoel zo hier en daar een pagina te missen. Of ben jij bijzonder discreet geweest?'

'Nee, helemaal niet. Jij hebt het bijzonder druk gehad. Alleen maar werken en geen lol. Je zult rijk en beroemd worden op jouw terrein, maar absoluut buiten bereik van kantoorroddel blijven.' Ben plaagde een beetje, en Mike wist het.

'Je had het me kunnen vertellen, oen.'

'Je hebt gelijk en het spijt me, en als er groot nieuws te melden valt, zal ik het doen. En nu ik het er toch over heb, zou jij mijn...' En hij had zijn tong wel af kunnen bijten om wat hij had willen vragen. Op de avond van het ongeluk zou hij Mikes getuige zijn geweest, en nu had hij bijna Mike gevraagd die van hem te worden. 'Laat maar zitten. Er is nog voldoende tijd.' Mike stond op, knikte en ging zijn vriend de hand schudden, maar er stond weer iets duisters en verborgens in zijn ogen. Hij wist maar al te goed wat Ben had willen vragen.

'Gefeliciteerd, ouwe.' De glimlach was gemeend, maar de pijn ook. 'En maak je geen zorgen om die fotografe in San Francisco. Als ze echt zo goed is als je zegt, pakken we haar met een vet contract en een goede deal, en dan geeft ze wel toe. Ze speelt gewoon een spelletje.'

'Ik hoop dat je gelijk hebt.'

'Vertrouw me. Dat heb ik.' Mike groette vrolijk en verdween terwijl Ben mijmerde over wat ze hadden gezegd. Hij voelde zich beter nu Mike het wist. Het speet hem alleen dat hij zo stompzinnig tactloos was geweest. Zelfs na al deze tijd veroorzaakte elke verwijzing naar Nancy explosies van pijn in de ogen van zijn vriend. Hij vond het vreselijk dat hij het had willen zeggen, maar het had een natuurlijk gebaar geleken en hij had er niet eerst over nagedacht. Hij schudde spijtig zijn hoofd en ging toen weer aan het werk aan zijn bureau. Hij had nauwelijks nog een uur voor de grote vergadering met Marion. En het leek nog maar een paar minuten later dat Wendy op de open deur klopte en hem glimlachend gebaarde te komen.

'Kom op, Ben. We moeten over vijf minuten in Marions kantoor zijn.'

'Nu al?' Hij keek zenuwachtig op van zijn bureau en glimlachte toen hij naar haar keek. Ze was precies wat hij altijd had willen hebben. 'Tussen haakjes, ik heb het vanochtend tegen Mike gezegd.' Hij leek blij met zichzelf.

'Wat verteld?' Haar gedachten waren bij het medisch centrum in San Francisco en het onderhoud met Marion. Vergaderingen met de blanke godin van de architectuur bezorgden haar het angstzweet.

'Ik heb hem over ons verteld, gekkie. Volgens mij was hij echt verheugd.'

'Daar ben ik blij om.' Het kon haar niet echt veel schelen, maar ze wist dat het voor Ben iets betekende. Ze gaf echt geen moer meer om Mike, op welke manier dan ook. Hij was onaardig en ongevoelig geweest, afwezig op elk moment dat ze ooit samen waren. Het was bijna alsof er tussen hen niets was gebeurd. 'Klaar voor de vergadering?'

'Min of meer. Ik heb het meisje Adamson vanochtend weer gesproken. Ze vertelde me dat ik dood kon vallen.'

'Dat is jammer.' Ze spraken er zachtjes over terwijl ze door de gang naar de privélift liepen die naar Marions ivoren toren in het penthouse leidde. Alles op die verdieping had de kleur van zand, zelfs de lift die geheel bekleed was, de vloer boven, het plafond en de wanden. Het was alsof je omhoog reisde in een geluidsstille, pluchen, roombeige baarmoeder tot je plotseling de verdieping bereikte waar Marions kantoor met het spectaculaire uitzicht was gevestigd. Wendy voelde haar handpalmen vochtig worden om het dossier dat ze bij zich had. Marion Hillyard bezorgde haar altijd dat gevoel; hoe aardig ze ook deed, Wendy had gezien wat er onder die houding en charme verborgen ging. 'Nerveus?' fluisterde Ben zacht toen ze een hoek omgingen naar de verchroomde glazen deur naar Marions vergaderkamer.

'Reken maar.' Ze lachten samen en gingen stil op hun plaats zitten in de lange, met planten gevulde ruimte. Aan een muur hing een Mary Cassatt, aan een andere een vroege Picasso, en aan de voorkant lag heel New York, een schitterend uitzicht dat Wendy altijd duizelig maakte als ze hier op de vierenzestigste verdieping was. Het leek op het opstijgen met een vliegtuig, behalve dat er geen geluid was. Marion scheen altijd met stilte omgeven te zijn als ze bewoog.

Er zaten tweeëntwintig mensen aan de lange vergadertafel met het rookglazen blad toen Marion ten slotte binnenkwam, geflankeerd door George, Michael en haar secretaresse, Ruth. Beetje bij beetje gaf George de leiding over aan Michael, en hij was verrast te bemerken dat het een opluchting was. Alleen Marion scheen geïnteresseerd in de groep en keek de gezichten rond om er zeker van te zijn dat iedereen er was. Ze zag er vandaag net zo zandkleurig uit als haar inrichting, maar Wendy nam aan dat het gewoon de bleekheid van New York was. Ze was zo gewend geraakt aan gebronsde gezichten aan de Westkust dat het een beetje een schok was om terug te keren naar New York en te beseffen hoe bleek iedereen nog steeds midden in de winter in het Oosten was.

Maar Marion zag er even chic uit als altijd, in een jurk die van Givenchy of Dior leek te zijn, van simpele, dikke, zwarte wol, versierd met vier strengen grote, perfect bijpassende parels. Haar nagellak was donker en ze leek heel weinig make-up op te hebben. Zelfs voor Michael zag ze er ongewoon bleek uit. Zij werkte waarschijnlijk te hard aan dit project, en ook nog eens aan tien andere projecten. Zijn moeder had een vinger in elke pap die in het bedrijf werd bereid. Zo was ze nu eenmaal. Ze bewonderde zijn totale toewijding aan zijn werk in de afgelopen twee jaar. Op die manier bleven succesvolle imperiums gezond, voorzien van het bloed van hen die ze verzorgden. Heilige wachters. Houders van de heilige graal.

Marion sprak als eerste. Ze stak haar hand uit naar het eerste dossier dat voor Ruth lag en begon de groep vragen te stellen, afdeling voor afdeling. Ze sprak over de diverse problemen die in de afgelopen vergadering ter sprake waren gekomen en controleerde de oplossingen. Alles ging goed tot ze bij Ben aankwam en zelfs daar was ze uiterst verheugd door wat hij en Wendy te zeggen hadden. Ze legden hun vorderingen in San Francisco uit, de resultaten van hun vergaderingen, alle nieuwe ontwikkelingen, en zij kruiste een lijst af die ze voor zich had liggen. Ze keek voldaan naar Michael. Het werk in San Francisco vorderde prima.

'We hadden alleen een probleem,' zei Ben een beetje te zacht en haar ogen waren direct weer op hem gericht. 'O? En wat was dat?'

'Een jonge fotografe. We zagen haar werk en vonden het erg mooi. We wilden over de mogelijkheid praten haar te engageren voor de kunst in de lobby van alle hoofdgebouwen. Maar ze wilde niet met ons praten.'

'Wat betekent dat?' Marion zag er niet blij uit.

'Gewoon dat. Toen ze erachter kwam waarom ik belde, hing ze bijna meteen op.' Marion trok vragend een wenkbrauw op.

'Wist ze wie je vertegenwoordigde?' Alsof dat alles zou veranderen. Michael verborg een glimlach, en Ben ook. Marion was zo overweldigend trots op de firma, dat ze verwachtte dat iedereen zaken met hen wilde doen.

'Ja. Ik ben bang dat dat bij haar niet van invloed was. Het leek haar eigenlijk nog bozer te maken.'

'Haar boos te maken?' Voor het eerst die ochtend kwam er kleur op Marions gezicht, maar haar gezicht stond grimmig. Wie dacht ze dan wel dat ze was, dit jonge meisje dat haar neus ophaalde voor Cotter-Hillyard?

'Nou, misschien is woede het verkeerde woord. Misschien is het beter te zeggen dat ze afgeschrikt werd.' Het was niet zo, maar voor het moment was het beter. Om Marion rustiger te maken. De twee rode vlekken op haar wangen begonnen te verdwijnen, tot opluchting van iedereen, zeker die van Ben.

'Is ze het waard om met haar door te gaan?'

'Ik denk het wel. We hebben wat voorbeelden van haar werk meegenomen om aan jullie te laten zien. Ik hoop dat je het ermee eens bent.'

'Hoe heb je voorbeelden van haar werk gekregen, als ze niet met jou over het werk wilde praten?'

'We hebben die in de galerie gekocht. Het was een beetje buitensporig misschien, maar als het problemen geeft, zou ik ze zelf heel graag van de firma willen kopen. Ze maakt prachtige foto's.' Meteen liep Wendy stilletjes naar een tafel achterin en keerde terug met een redelijk grote portfolio waaruit ze drie mooie kleurenfoto's haalde die Marie in San Francisco had gemaakt. Een was genomen in een park en had een eenvoudige compositie: een oude man die op een bank naar kleine spelende kinderen zat te kijken. De foto had sentimenteel kunnen zijn, maar was het niet; er zat gevoel in. De tweede was op de kade genomen, waar de vitaliteit van de menigte niet afleidde van de grijnzende garnalenverkoper die op de voorgrond domineerde. En ten slotte een beeld van San Francisco in de schemering - zoals toeristen en inwoners haar graag zagen. Ben zei niets. Hij legde eenvoudig de foto's neer en deed een stap achteruit. Het waren vergrotingen zodat iedereen duidelijk kon zien hoe mooi het werk was. Zelfs Marion zweeg lange tijd voordat ze knikte.

'Je hebt gelijk. Ze zijn het waard om achter haar aan te gaan.'

'Ik ben blij dat je het ermee eens bent.'

'Mike?' Ze wendde zich tot haar zoon, maar hij scheen in gedachten verzonken terwijl hij naar het werk keek. Er zat iets kwellends en bekends aan de kwaliteit van het kunstwerk, aan de aard ervan en de onderwerpen. Hij wist niet wat het was, maar het bracht hem ogenblikkelijk in een peinzende stemming die hij slechts met moeite van zich af kon zetten. Hij wist niet waarom de foto's hem zo dwarszaten, maar hij moest ook beamen dat het opmerkelijk goed werk was en elk gebouw met de naam van Cotter-Hillyard erop zou sieren.

'Vind je ze net zo mooi als ik?' vroeg Marion.

Hij keek zijn moeder aan en gaf haar antwoord met een enkele, sobere knik. 'Ben, hoe bereiken we haar eigenlijk?'

'Vreemd genoeg heb ik haar de laatste keer dat ik in San Francisco was ontmoet. Ze is een opmerkelijk mooie vrouw. Op een bijna onnatuurlijke manier. Ze is bijna te perfect. Je kunt alleen maar naar haar staren. Ze is evenwichtig, aangenaam - als ze dat wil - en duidelijk begaafd. Ze schilderde vroeger, voor ze met fotografie begon. Ze gaat duur gekleed, dus ik denk niet dat ze arm is. De galerie-eigenaar zei eigenlijk dat ze een soort sponsor had. Een oudere man. Een arts, denk ik dat hij zei, een beroemde plastisch chirurg. In ieder geval heeft ze het geld niet nodig. En dat is echt alles wat ik weet.'

'Dan is geld misschien niet het antwoord.' Maar plotseling leek Marion net zo peinzend als haar zoon. Ze had een woeste, onredelijke gedachte gekregen. Het zou een krankzinnige toevalligheid zijn, maar als nu...

'Hoe oud is het meisje?'

'Moeilijk te zeggen. Ze droeg een soort grote hoed toen ik haar ontmoette; en die verborg min of meer haar gezicht. Maar volgens mij is ze... ik weet het niet, vierentwintig, vijfentwintig misschien. Op z'n hoogst zesentwintig. Waarom?' Hij begreep de vraag niet helemaal.

'Ik was alleen maar nieuwsgierig. Ik zal je wat vertellen, Ben. Ik weet zeker dat jij en Wendy je best hebben gedaan, en het is heel goed mogelijk dat er op geen enkele manier tot het meisje door te dringen is, maar ik wil het graag zelf eens proberen. Laat de informatie voor me achter en ik neem zelf contact met haar op. Ik moet toch de volgende week al in San Francisco zijn. Misschien vindt ze het moeilijker een oude vrouw af te wijzen dan een jongeman.'

Ben moest glimlachen om haar verwijzing naar een 'oude vrouw'. Marion was alles behalve dat. Een harde, middelbare, taaie dame misschien, maar een gerimpeld omaatje zou ze nooit worden. Maar zijn glimlach werd ernstig toen hij naar haar gezicht keek. Ze werd met het moment bleker, en plotseling vroeg hij zich af of ze ziek was. Maar ze gaf hem of iemand anders niet de tijd ernaar te vragen. Ze stond op, uitte haar tevredenheid over de vergadering, kreeg de informatie die ze nodig had van Ben, en bedankte iedereen boven gekomen te zijn. Toen ze het vertrek verliet, was de vergadering voorbij. De met koper afgezette deur naar haar kantoor sloot een ogenblik later zacht achter Ruth, en de rest van hen verdween langzaam naar de lift, met elkaar pratend over de opdracht. Iedereen scheen blij en opgelucht dat Marion dat ook was geweest. Gewoonlijk raakte ze kwaad door iemand, maar vandaag was ze bijna ongewoon zachtaardig geweest, en weer merkte Ben dat hij zich afvroeg of ze ziek was.

Hij was een van de laatsten die de vergaderzaal verlieten, en Wendy was al naar beneden toen Ruth uit het binnenste heiligdom kwam gesneld en naar Michael gebaarde. Ze zag er vreselijk bang uit.

'Meneer Hillyard! Uw moeder... ze is...'

Maar George reageerde als eerste en rende letterlijk naar haar kantoor, met Michael en Ben als een bliksemschicht achter zich aan. En eenmaal daar was het weer George die wist wat hij moest doen. Hij wist waar hij de pillen moest vinden, die hij haar snel met een glaasje water gaf. Hij bracht haar, met behulp van haar zoon, van de bureaustoel naar de bank. Ze was bleek grijsgroen, en ze scheen veel moeite te hebben met haar ademhaling. Een vreselijk moment vroeg Mike zich af of ze stervende was en hij voelde tranen in zijn ogen springen. Hij rende naar de telefoon om dokter Wickfield te bellen, maar ze gebaarde zwakjes vanaf de bank en sprak toen in een nauwelijks te verstane fluistering. 'Nee, Michael... niet Wick... bellen. Gebeurt... voortdurend.' Michael keek meteen naar George. Dit was nieuw voor hem, maar dat kon het niet voor George zijn, want anders zou hij niet hebben geweten waar hij de pillen kon vinden of wat hij moest doen. Jezus. Hoeveel van de wereld om hem heen was hem totaal vreemd geworden in de afgelopen maanden? Terwijl hij naar zijn moeder keek, die bleek en trillend op de bank lag, begon hij zich af te vragen hoe ziek ze eigenlijk was. Hij wist dat ze dr. Wickfield tamelijk vaak bezocht, maar hij had altijd aangenomen dat het was om er zeker van te zijn dat ze fit was, niet omdat ze een groot probleem had. En dit scheen inderdaad een zware aandoening. Een blik op het flesje met pillen dat George op het bureau had laten staan, bevestigde Michaels angsten. Het was nitroglycerine, de gewone behandeling bij hartproblemen.

'Moeder...' Michael ging in een stoel naast haar zitten en pakte haar hand. 'Gebeurt dit vaak?' Hij was bijna net zo bleek als zij, maar ze opende haar ogen en keek hem glimlachend aan, en daarna George. George wist het.

'Maak je geen zorgen.' De stem klonk nog steeds zacht, maar al wat sterker. 'Ik ben in orde.'

'Je bent helemaal niet in orde. En ik wil hier meer over weten.' Terwijl Michael sprak, stond Ben zich af te vragen of hij niet stoorde, maar hij wilde ook niet weggaan. Hij was te perplex door wat hij had gezien. De grote Marion Hillyard was dus toch menselijk. En ze zag er vreselijk kwetsbaar en breekbaar uit zoals ze daar lag in de dure zwarte jurk, waardoor ze er alleen maar bleker uitzag. Ze had de kleur van mooi perkament terwijl ze tegen haar zoon sprak, maar haar ogen stonden levendiger dan ze een ogenblik eerder hadden gedaan.

'Moeder...' Michael bleef aandringen tot ze het hem vertelde.

'Oké, schat, oké.' Ze haalde even adem en ging langzaam rechtop zitten op de bank, zwaaide haar benen naar de grond en keek haar enige kind recht in de ogen. 'Mijn hart. Je weet dat ik daar al jaren last van heb.'

'Maar het was nooit ernstig.'

'Nou, nu wel.' Ze klonk zakelijk. 'Ik kan een gemeen oud mens worden, of niet. De tijd zal het leren. Ondertussen houden de kleine pillen me overeind, en ik haal het wel. Meer valt er niet te zeggen.'

'Hoe lang is dit al aan de gang?'

'Een tijdje. Wicky begon zich er twee jaar geleden zorgen over te maken, maar het is dit jaar heel wat erger geworden.'

'Dan wil ik dat je je terugtrekt.' Hij zag eruit als een koppig kind en keek bezorgd naar zijn moeder. 'Direct.'

Ze keek lachend op naar George. Maar deze keer vertelde het gezicht van haar bondgenoot dat hij zich ook zorgen maakte. 'Dat gaat niet, schat. Ik blijf tot ik erbij neerval. Er is te veel te doen. Bovendien word ik gek als ik thuiszit. Wat moet ik de hele dag doen? Naar soaps kijken en pulpbladen lezen?'

'Dat lijkt me perfect voor jou.' Iedereen moest lachen. 'Of...' Hij keek naar zijn moeder en vervolgens naar George. 'Jullie zouden allebei met pensioen kunnen gaan, gaan trouwen en eens een keer van elkaar genieten.' Het was de eerste keer dat Michael Georges attenties van de afgelopen twintig jaar noemde, en George werd vuurrood. Maar hij leek niet geïrriteerd.

'Michael!' Zijn moeder klonk bijna weer normaal. 'Je brengt George in verlegenheid.' Maar vreemd genoeg zag ze er niet geschokt of verbijsterd uit door het idee.

'In ieder geval is mijn pensionering niet aan de orde. Ik ben te jong, ziek of niet. Ik ben bang dat je aan me vastzit, voor zolang het duurt.'

Michael wist al dat hij de strijd had verloren. Maar hij zou het niet zomaar opgeven. 'Wees dan in ieder geval een beetje verstandig, verdomme, en hou op met reizen. Je hoeft niet naar San Francisco te gaan. Ik kan dat allemaal zelf doen. Maak je niet zo druk. Blijf thuis en zorg voor jezelf.'

Ze lachte alleen maar, stond op en liep naar haar bureau. Ze zag er aangeslagen, moe en bleek uit toen ze in haar bureaustoel ging zitten terwijl ze allemaal toekeken met een enorme bezorgdheid op hun gezicht.

'Ik wil dat jullie allemaal weggaan en niet zo melodramatisch kijken. Jullie allemaal. Ik moet werken. Zelfs als jullie het duidelijk niet hoeven.'

'Moeder, ik breng je naar huis. Vandaag in ieder geval.' Michael zag er opstandig uit terwijl hij naar haar keek, maar ze schudde alleen maar haar hoofd.

'Ik ga niet. Ga weg nu, Michael, anders laat ik je er door George uitgooien.' George leek alleen maar geamuseerd door het idee. 'Ik ga misschien wel vroeg weg, maar ik ga niet nu. Dus bedankt voor je bezorgdheid en tata, Ruth.' Ze wees naar de deur die haar secretaresse gehoorzaam opende, en een voor een liepen ze hulpeloos naar buiten. Ze was sterker dan iedereen en ze wist het.

'Marion?' George bleef in de deuropening staan met een bezorgde blik in zijn ogen.

'Ja?' Haar gezicht werd zachter toen ze hem aankeek, en hij glimlachte.

'Wil je nu niet naar huis?'

'Zo direct.'

Hij knikte. 'Ik ben over een halfuur terug.'

Ze glimlachte, maar ze kon nauwelijks wachten tot de deur achter hem gesloten was. Er bestond geen enkele twijfel in haar gedachten over wat de aanval had veroorzaakt. Ze kon zich niet meer permitteren ergens over opgewonden te raken. Het begon werkelijk irritant te worden. Ze keek op haar horloge toen ze het nummer draaide dat Ben haar had gegeven en hoorde de telefoon drie- of viermaal overgaan. Ze wist niet waarom ze er zo zeker van was, maar ze was het wel. Al vanaf het moment dat Ben Marie Adamson begon te beschrijven. Ze zou proberen het meisje te ontmoeten als ze naar San Francisco ging; misschien dat ze het dan zeker zou weten. Of misschien niet. Misschien zouden de veranderingen te groot zijn. Ze vroeg zich af of ze het werkelijk zou weten. En toen, terwijl ze erover na stond te denken, nam het meisje op. Marion haalde adem, sloot haar ogen, en sprak zacht in de hoorn. Niemand zou geweten hebben dat ze een halfuur eerder een aanval had gehad. Marion Hillyard had zich, zoals altijd, volledig in de hand.

'Miss Adamson? Met Marion Hillyard in New York.' Het gesprek was kort, koel en onhandig, en Marion was toen ze ophing niet veel wijzer dan toen ze het nummer draaide. Maar ze zou het weten. Over precies drie weken. Ze hadden dan een afspraak op donderdagmiddag om vier uur. Marion noteerde het in haar agenda, zakte toen achterover en sloot haar ogen. De afspraak zou haar misschien niets meer vertellen... en toch had ze nog een paar dingen te zeggen. Ze hoopte alleen dat ze nog drie weken zou leven.

22

De klok scheen eindeloos te tikken terwijl zij in de salon van haar suite in het Fairmont zat. Ze had een indrukwekkend uitzicht op de baai en Marin County erachter, maar Marion Hillyard was niet geïnteresseerd in het uitzicht. Ze dacht na over het meisje. Wat was er van haar geworden? Hoe zag ze eruit? Had Gregson werkelijk het wonder bewerkstelligd dat hij twee jaar geleden had beloofd? Ben Avery had een vreemde gezien toen hij Marie Adamson tegenkwam. Maar hoe stond het met Michael - zou hij haar nog herkennen?

En was ze nu verliefd op iemand anders, of was ze, zoals Michael, bitter en eenzelvig geworden? Marion moest weer aan haar zoon denken terwijl ze zat te wachten op deze vreemdelinge die misschien het meisje zou blijken te zijn van wie Michael ooit gehouden had. Maar als dat niet zo was? Ze kon gewoon iedereen zijn, een plaatselijke fotografe die de interesse van Ben had gewekt. Misschien was haar theorie helemaal fout. Misschien...

Ze sloeg haar benen over elkaar, daarna weer terug en tastte weer in haar handtas naar haar sigarettenkoker. Het was een nieuwe. Ze had hem met kerst van George gekregen, met haar initialen in prachtig azuurblauw ingelegd op de zijkant van de mooie gouden koker. Ze stak haar sigaret aan met de bijpassende aansteker, inhaleerde diep en ging weer met gesloten ogen achterover in haar stoel zitten. Ze was uitgeput. Het was een lange vlucht geweest die ochtend, en ze had een dag rust moeten nemen voor ze het meisje ontmoette. Maar ze was te ongerust om de ontmoeting nog een dag uit te stellen. Ze moest het weten.

Ze keek weer naar de klok op de schoorsteenmantel. Het was kwart over vier. Kwart over zeven in New York. Michael zou nog op zijn kantoor zitten. Avery zou al weg zijn, op stap met dat meisje van de ontwerpafdeling. Ze kneep haar mond samen toen ze eraan dacht. Hij was niet erg serieus, die jongen. Niet zoals Michael. Maar aan de andere kant... Ze zuchtte. Hij was ook niet zo ongelukkig als Michael. Had ze het verkeerd gedaan? Was ze twee jaar geleden helemaal krankzinnig geweest? Had ze te veel van het meisje gevraagd? Nee. Waarschijnlijk niet. Zij was het verkeerde meisje voor Michael. En mettertijd zou hij misschien iemand vinden. Er bestond geen enkele reden dat het niet zou gebeuren. Hij had werkelijk alles wat ervoor nodig was: het uiterlijk, geld, positie. Hij zou president worden van een van de vooraanstaande bedrijven van Amerika. Hij was een man met macht en talent, hij was vriendelijk en charmant.

Haar gezicht verzachtte toen ze aan hem dacht. Aan hoe goed en sterk hij was... en hoe eenzaam. Dat voelde ze ook. Hij had zelfs een zekere afstand tot haar bewaard. Het leek wel alsof een deel van hem er nooit bovenop was gekomen. In ieder geval dronk en piekerde hij niet meer, maar in plaats daarvan was een naargeestige, scherpe vastbeslotenheid gekomen die in zijn ogen te zien was. Als een man die te lang door de woestijn gezwoegd had, vastbesloten eruit te komen, zonder nog te weten waarom. En toch had hij zoveel om gelukkig over te zijn, zo'n goed leven om van te genieten. Maar hij nam nooit de tijd om waarvan dan ook te genieten. Ze wist niet eens of hij wel van zijn werk genoot, op de manier zoals zij dat deed. Of zoals zijn vader en grootvader hadden gedaan. Ze dacht met tederheid aan haar eigen man, en toen dreven haar gedachten langzaam naar George. Hoe goed hij de afgelopen jaren voor haar was geweest. Zonder hem zou het haar onmogelijk zijn geweest door te blijven werken. Hij haalde zo veel mogelijk alle last van haar schouders en liet aan haar de interessante beslissingen, het creatieve werk, en de eer. Ze wist hoe vaak hij dat voor haar had gedaan. Hij was een man met een enorme kracht en tegelijkertijd een enorme nederigheid. Ze vroeg zich af waarom zij tien jaar geleden niet meer aandacht aan al zijn verdiensten had besteed. Maar er was nooit tijd geweest. Voor hem of voor wie dan ook niet. Niet meer sinds Michaels vader. Misschien leek die jongen dan toch wel een beetje op haar.

Ze glimlachte bij zichzelf toen de zoemer van de deur plotseling haar gedachten onderbrak. Ze schrok, alsof ze heel even was vergeten waar ze was. Het was vijf voor halfvijf. Het meisje was vijfentwintig minuten te laat. Maar heimelijk was ze blij geweest met die tijd voor zichzelf.

Ze trok een waardig gezicht en liep bedaard naar de deur. Haar marineblauwe zijden jurk en haar ketting van vier rijen parels stonden haar perfect, evenals haar kapsel, de volmaakte manicure, de kunstig opgebrachte make-up die haar er eerder als vijfenveertig deed uitzien dan als haar bijna zestig jaar. Over twintig jaar zou ze nog een mooie vrouw zijn, als ze zo lang leefde. Marion Hillyard was door niets te verslaan, zelfs niet door de tijd. Ze feliciteerde zichzelf daarmee toen ze de deur opende voor de elegante jonge vrouw met de portfolio in haar hand.

'Miss Adamson?'

'Ja.' Marie knikte met een kleine, strakke glimlach. 'Mevrouw Hillyard?' Maar ze wist het. Ze had Marion die avond in mei niet gezien omdat haar ogen onder het verband hadden gezeten, maar ze had voldoende foto's in Michaels flat gezien. Ze zou zijn moeder in een achterafstraatje in Tokio nog herkend hebben. Dit was de vrouw die haar twee jaar lang in haar dromen had bezocht. Dit was de vrouw die ze ooit als haar moeder en vriendin had willen hebben, maar nu niet meer.

'Hoe gaat het met je?' Marion stak een koele, stevige hand uit en ze drukten elkaar net binnen de deur vormelijk de hand, voordat Marion naar de suite gebaarde. 'Kom binnen.'

'Dank u.'

De twee vrouwen keken elkaar belangstellend en behoedzaam aan, en Marion installeerde zich in een stoel bij de tafel. Ze had de roomservice een theetafel en een paar frisdranken voor haar gast laten brengen. Het leek veel moeite voor een meisje dat haar al bijna een half miljoen dollar had gekost. Als dit het meisje was. Ze nam haar zorgvuldig op, maar ze kon niets zien. Er bestond geen enkele gelijkenis met de foto's die ze door de jaren heen had gezien. Dit was niet hetzelfde meisje. In ieder geval leek ze er niet op. Maar Marion leunde naar achteren en keek naar haar, en luisterde. Ze zou zich altijd die verscheurde, gebroken stem herinneren toen ze die afspraak maakten.

'Wat kan ik je te drinken aanbieden? Thee? Frisdrank? We kunnen ook iets anders bestellen als je wilt.'

'Nee, bedankt, mevrouw Hillyard. Ik zou het liefst...' Maar haar stem dreef weg terwijl ze elkaar bekeken, en ze de bedoeling van hun afspraak bijna vergaten. De oudere vrouw nam de jongere taxerend op, keek naar haar bewegingen, bestudeerde de vorm en de structuur van haar haar, wierp vervolgens weer een snelle blik op het totale beeld. Ze was een ontzettend knap meisje, in heel dure kleren. Marion vroeg zich af of ze haar toelage gebruikte om zulke kleding te kopen. Haar wollen jurk kwam duidelijk uit Parijs, haar suède handtas en schoenen waren van Gucci en haar bescheiden beige regenjas was afgezet met donker bont dat volgens Marion buidelrat was.

'Dat is een heel mooie jas, tussen haakjes. Lijkt me heerlijk voor deze stad. Ik benijd jullie het heerlijke klimaat. Toen ik New York verliet lag er zestig centimeter sneeuw. Of beter gezegd,' ze glimlachte innemend tegen het meisje, 'vijf centimeter sneeuw en vijfenvijftig centimeter blubber. Ken je New York?'

Het was een beladen vraag en Marie wist het, maar ze kon er eerlijk antwoord op geven. Ze had in New England gewoond, maar slechts weinig tijd in New York doorgebracht. Als ze met Michael getrouwd was geweest, zou ze daar gewoond hebben. Maar dat was niet gebeurd. Haar gezicht en iets in haar stem werden hard. 'Nee, ik ken het niet zo goed. Ik ben niet echt iemand voor een grote stad.' Ze was nu helemaal Marie, er was geen spoortje Nancy meer.

'Dat lijkt me moeilijk te geloven. Jij ziet er voor mij heel erg uit als iemand voor de grote stad.' Marion glimlachte weer tegen haar, maar het was de glimlach van een barracuda die een smakelijke vis zag.

'Dank u.' En toen, zonder verdere omslag, tastte Marie naar haar map, zette die op haar schoot terwijl Marion toekeek, en ritste hem open. Glimlachend overhandigde ze Marion een dik zwart boek met afdrukken van haar werk. Het boek was groot en onhandig en de vrouw leek er moeite mee te hebben toen ze het aanpakte. Toen pas zag Marie het hevige trillen van haar handen en hoe zwak ze was terwijl ze het boek probeerde vast te houden. Waren er dan toch enkele van haar vreselijke gebeden verhoord? Ze bekeek de vrouw aandachtig, maar Marion scheen haar houding hervonden te hebben toen ze zwijgend de bladen omsloeg.

'Ik begrijp nu waarom Ben Avery je zo graag wilde aantrekken voor ons centrum. Je maakt buitengewoon mooi werk. Je zult hier wel al jaren mee bezig zijn.'

Voor een keer was dit een onschuldige vraag, en Marie schudde haar hoofd.

'Nee, fotografie is nieuw voor me. Ervoor schilderde ik.'

'Ach, ja. Ben heeft me dat gezegd.' Toch scheen Marion verrast. Ze was werkelijk vergeten dat ze met Nancy McAllister praatte omdat ze zo opgenomen werd door het prachtige werk. 'Ben je met schilderen net zo goed?'

'Ik dacht het wel.' Marie glimlachte tegen de vrouw. Het was een bijna griezelige woordenwisseling. Ze kreeg het gevoel alsof ze Marion Hillyard door een doorkijkspiegel zag: ze kon Marion duidelijk zien, maar toch was de vrouw Marion eigenlijk iemand anders. Marie dacht dat zij alleen het geheim kende. 'Ik hou nu net zoveel van fotografie.'

'Waarom ben je dit gaan doen?' Marion keek op, geïntrigeerd.

'Omdat alles in mijn leven plotseling anders was geworden, zozeer dat ik een nieuw mens werd. Schilderen maakte deel uit van dat oude leven, mijn oude zelf. Het deed te veel pijn om dat te blijven doen.' Marion kromp bijna ineen door de woorden.

'O. De wereld heeft er in ieder geval geen verlies door geleden, voor zover ik kan zien. Je bent een fantastische fotograaf. Wie heeft je ertoe aangezet? Ongetwijfeld een van de grote mensen van de stad. Er zitten er hier zoveel.'

Maar Marie schudde alleen maar haar hoofd en glimlachte flauwtjes. Het was vreemd. Ze was hier met haat jegens deze vrouw gekomen, en nu merkte ze dat ze die niet meer voelde. Niet echt. Ze mocht haar niet. Maar ze kon haar ook niet haten. Ze zag er zo moe en kwetsbaar uit onder al dat uiterlijk vertoon en met die parels. Ze droeg een dodenmasker, verborgen onder die nauwgezet opgebrachte make-up, maar onder die laag bestonden de zorgen van de herfst, met een trappelende winter er vlak achteraan. Marie dwong zichzelf terug naar de vraag van de vrouw, en probeerde zich te herinneren wat die vraag ook alweer was. O, ja.

'Nee, ik ben eigenlijk begonnen door een vriend van me. Mijn dokter, om eerlijk te zijn. Hij is ervoor verantwoordelijk dat ik als fotograaf begon. Hij kent iedereen in de stad.'

'Peter Gregson.' De woorden klonken zacht en dromerig uit Marions mond, alsof ze niet van plan was geweest die uit te spreken, en geschokt vervielen beide vrouwen in stilzwijgen.

'Kent u hem?' Waarom had de vrouw dat gezegd? Wist ze het? Maar dat kon niet. Had Peter... Nee, dat zou hij nooit doen.

'Ik... ja...' Marion aarzelde lang en keek haar vervolgens recht aan. 'Ja, Nancy, ik ken hem. Hij heeft prachtig werk afgeleverd met jou.' Het was een blinde gok. Een wilde gok. Maar ze moest het zeggen, ook al zette ze zichzelf voor gek. Ze moest het weten.

'Er moet ergens een vergissing gemaakt zijn. Ik heet Marie...' en toen, als een lappenpop, zakte ze in elkaar. Er stonden tranen in haar ogen toen ze opstond en voor het raam ging staan, met haar rug naar de kamer. 'Hoe wist u het?' De stem klonk gebroken en kwaad. De stem van twee jaar eerder. Marion leunde achterover in haar stoel, moe maar opgelucht. Op de een of andere manier troostte het haar te weten dat ze gelijk had gehad. Ze had de moeilijke reis niet voor niets gemaakt. 'Heeft iemand het u verteld?' vroeg Marie.

'Nee. Ik gokte het. Ik weet niet eens waarom. Maar in het begin toen Ben je naam noemde, had ik al een gevoel. De details klopten.'

'Heeft...' Godverdomme. Ze wilde haar naar hem vragen. Ze wilde... Zou dit dan nooit uit haar leven verdwijnen? Zouden ze nooit weggaan? 'Waarom ben u hierheen gekomen? Om onze afspraak weer eens te bevestigen?' Marie draaide zich bij het raam op haar hakken om, om de vrouw die haar kwelde aan te kijken.

'Om er zeker van te zijn dat ik me aan mijn belofte hield?'

'Dat heb je al bewezen.' Marions stem klonk vermoeid en zacht, en op een onkarakteristieke manier oud. 'Nee, ik weet zelfs niet of ik mezelf wel begrijp, maar ik ben hier gekomen om jou te zien. Om met je te praten. Om erachter te komen hoe het met je is, als jij het inderdaad was.'

'Waarom nu? Waarom zou ik na twee jaar ineens zo interessant zijn?' Plotseling klonk er gif in Maries stem door en stond er haat in haar ogen. De haat die ze al maanden had willen spuien. 'Waarom nu, mevrouw Hillyard, of was u gewoon nieuwsgierig om Gregsons werk eens te zien? Was dat het? Nou, wat vindt u van uw schatje van vierhonderdduizend dollar? Was dat het waard?'

'Waarom beantwoord jij die vraag niet? Was het zo? Ben je blij?' Ze hoopte het. Plotseling hoopte ze het wanhopig. Ze hadden allebei zo'n hoge prijs voor dat nieuwe gezicht betaald. Het was fout geweest. Plotseling wist ze het zeker. Maar het was te laat. Ze waren niet meer dezelfde mensen. Ze kon het evenzeer in het meisje zien als in Michael. Het was veel en veel te laat voor hen allebei. Ze zouden hun dromen ergens anders moeten vinden. 'Je bent een heel mooi meisje geworden, Marie.'

'Dank u. Ja, ik weet dat Peter goed werk heeft geleverd. Maar het leek meer op een pact met de duivel. Een gezicht voor een leven.' Met een hortende zucht liet Marie zich in een stoel zakken.

'En ik ben de duivel.' Marions stem trilde toen ze het meisje aankeek. 'Ik veronderstel dat het walgelijk is om dat nu tegen je te zeggen, maar destijds dacht ik het juiste te doen.'

'En nu?' Marie keek haar recht aan. 'Is Michael gelukkig? Was het het waard mij te lozen, mevrouw Hillyard? Was de missie succesvol?' Jezus, ze wilde haar slaan. Gewoon uithalen en haar afmaken, in haar chique jurk en met haar parels.

'Nee, Marie. Michael is net zo min gelukkig als jij. Ik had altijd gedacht dat hij zijn leven wel weer op zou pakken. Ik nam aan dat jij hetzelfde zou doen. Maar iets zegt me dat je het niet hebt gedaan. Niet dat ik enig recht heb het te vragen.'

'Nee, dat hebt u niet. En Michael? Is hij getrouwd?' Ze haatte zichzelf erom, maar bad dat het niet zo was.

'Jawel.' Marie voelde zichzelf naar adem snakken en daarna haar adem weer in bedwang krijgen. 'Met zijn werk. Hij leeft, eet, slaapt en ademt het. Alsof hij hoopt er voor eeuwig in verloren te gaan. Ik zie hem amper.'

Goed, vuil kreng. Goed! 'Zou u dus willen zeggen dat u het mis hebt gehad? Ik hield van hem, weet u. Meer dan wat ook in mijn leven.' Behalve mijn gezicht... o, god... behalve...

'Ik weet het. Maar ik dacht dat het over zou gaan.'

'Maar is dat ook zo?'

'Misschien. Hij noemt jou nooit.'

'Heeft hij ooit geprobeerd mij te vinden?'

Marion schudde langzaam haar hoofd. 'Nee.' Maar ze vertelde haar niet de reden. Ze vertelde Marie niet dat Michael dacht dat ze dood was. De leugen woog zwaar op haar toen ze het zei, en ze zag het gezicht van het meisje in een masker vol haat veranderen.

'Goed dan, waarom ben ik hier? Alleen maar om uw nieuwsgierigheid te bevredigen? Om u mijn werk te laten zien? Waarom?'

'Ik weet het niet, Nancy. Het spijt me... Marie. Ik wilde je gewoon zien. Om te weten hoe het met jou gegaan was. Ik... ik denk dat het erg melodramatisch klinkt, maar ik ben stervende, weet je.' Ze zag eruit alsof ze een beetje medelijden met zichzelf had toen ze het meisje aankeek, en vervolgens geïrriteerd omdat ze het had gezegd. Maar Marie scheen niet geroerd. Ze staarde de vrouw lang aan en sprak daarna weer tegen haar met een zachte, gebroken stem.

'Dat is naar om te horen, mevrouw Hillyard. Maar ik ben twee jaar geleden gestorven. En het klinkt alsof uw zoon dat ook heeft gedaan. Dat zijn er dus twee. Door uw handen, mevrouw Hillyard. Om eerlijk te zijn, kost het me moeite ook maar enig medeleven voor u te voelen. Ik veronderstel dat ik u vanuit de grond van mijn hart dankbaar moet zijn dat elke dag mannen zich omdraaien om me aan te staren en niet vol afschuw wegrennen. Ik veronderstel dat ik een heleboel dingen hoor te voelen, maar ik voel het niet. Ik voel helemaal niets voor u, alleen maar medelijden, omdat u het leven van Michael hebt geruïneerd, en u weet het. Om maar te zwijgen over wat u met het mijne hebt gedaan.'

Marion knikte stil en voelde het volle gewicht van het verwijt van het meisje. Ze wist het zelf allemaal al. Heimelijk wist ze het al twee jaar. In ieder geval wat Michael betreft. Niet wat betreft het meisje. Misschien had ze daarom ook moeten komen. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen.'

'Vaarwel, zou mooi zijn.' Marie pakte haar jas en portfolio en liep naar de deur van de suite. Ze bleef een ogenblik bij de deur staan, haar hand op de kruk, haar hoofd gebogen terwijl tranen over haar gezicht begonnen te kruipen. Ze draaide zich langzaam om en zag op het gezicht van Marion ook tranen. De oudere vrouw kon niets zeggen door haar inwendige pijn, maar het jonge meisje wist weer op adem te komen en te spreken. 'Vaarwel, mevrouw Hillyard. Doe... Michael de groeten... van me.' Ze deed de deur zacht achter zich dicht, maar Marion Hillyard bewoog zich niet. Ze voelde haar hart met lange aanhoudende steken door haar longen scheuren. Snakkend naar adem liep ze struikelend naar de zoemer waarmee ze een dienstmeisje kon laten komen. Het lukte haar die een keer in te drukken, voordat ze flauwviel.

23

Zijn hakken klonken hol in de gang van het ziekenhuis terwijl hij bijna hollend naar haar kamer ging. Waarom had ze erop gestaan alleen te gaan? Waarom moest ze zich nog altijd, na al die jaren, zo verrekte onafhankelijk opstellen? Hij klopte zacht op de deur, en een verpleegster deed open met een scherpe, onderzoekende blik.

'Is dit de kamer van mevrouw Hillyard? Ik ben George Calloway.' Hij zag er nerveus, vermoeid en oud uit, en zo voelde hij zich ook. Hij had echt genoeg van deze onzin gekregen. En meteen als hij haar zag, zou hij het zeggen. Hij had iets dergelijks al tegen Michael gezegd voordat hij uit New York vertrok.

De verpleegster glimlachte toen ze zijn naam hoorde.

'Ja, meneer Calloway. We verwachtten u al.' Marion lag pas sinds zes uur die avond in het ziekenhuis en het was George gelukt om elf uur plaatselijke tijd in San Francisco aan te komen. Nu was het even na middernacht. Sneller had die reis niet gemaakt kunnen worden. Marions glimlach gaf aan dat ze dat wist toen de verpleegster de deur opende om George binnen te laten en stilletjes langs hem heen de gang op glipte.

'Hallo, George.'

'Hallo, Marion. Hoe voel je je?'

'Moe, maar ik haal het wel. Dat hebben ze me in ieder geval verteld. Het was maar een klein infarct.'

'Deze keer. Maar de volgende keer?' Hij liep als een leeuw door de kamer heen en weer en keek haar kwaad aan. Hij had haar zelfs geen kus gegeven, wat hij gewoonlijk wel deed. Hij had te veel te zeggen.

'Dan is het vroeg genoeg om ons er zorgen om te maken. Ga zitten en ontspan je, je maakt me nerveus. Wil je iets eten? Ik heb de verpleegster gevraagd een broodje voor jou te bewaren.'

'Ik zou niet kunnen eten.'

'Hou nu eens op. Zo heb ik je nog nooit gezien, George. Het was niet ernstig, jezus. Doe niet zo.'

'Zeg me niet hoe ik moet zijn, Marion Hillyard. Ik heb je veel te lang jezelf zien vernietigen, en dat tolereer ik niet langer.'

'Stap je op?' Ze keek hem grinnikend aan vanaf het bed. 'Waarom ga je niet gewoon met pensioen?' Ze vond het hele gebeuren ineens wel grappig, maar ze was minder geamuseerd op het moment dat hij haar weer aankeek met een strak gezicht.

'Dat is nou precies wat ik ga doen, Marion. Ik ga met pensioen.'

Ze zag dat hij het meende. Dat kon er ook nog wel bij. 'Doe niet zo belachelijk.' Maar ze was er niet zo zeker van of ze hem hiermee nog kon overhalen. Met een nerveuze glimlach ging ze rechtop in bed zitten.

'Dat doe ik niet. Het is de eerste intelligente beslissing die ik in twintig jaar heb genomen. En weet je wie er nog meer met pensioen gaat, Marion? Jij. We gaan allebei met pensioen. Zonder kennisgeving. Ik heb het er onderweg naar het vliegveld met Michael over gehad. Hij was zo vriendelijk me erheen te rijden en hij zei me jou te zeggen dat het hem speet dat hij niet kon komen, maar dat hij het te druk had. Hij vindt onze pensionering een prima idee. En ik ook. Eigenlijk kan het niemand iets schelen wat jij ervan vindt, Marion. De beslissing staat vast.'

'Ben je krankzinnig?' Rechtop in bed staarde ze hem woedend aan in de vaag verlichte kamer. 'En wat moet ik volgens jou dan doen als ik met pensioen ben? Gaan breien?'

'Dat lijkt me een prima idee. Maar eerst trouw je met me. Daarna kun je alles doen wat je maar wilt, behalve...' Hij verhief zijn stem dreigend bij het woord '... werken. Is dat duidelijk, mevrouw Hillyard?'

'Ga je me dan niet minstens vragen met je te trouwen? Of zeg je het me alleen maar? Of is dit ook een bevel van Michael?' Maar ze was niet kwaad. Ze was ontroerd. En opgelucht. Ze had voldoende gedaan, in de beste en slechtste betekenis van het woord. En ze wist het ook. De ontmoeting met Marie had het haar die middag duidelijk gemaakt.

'We hebben Michaels zegen, als dat wat uitmaakt.' Daarna werd zijn stem zachter toen hij op het bed af stapte en haar hand zacht in die van hem nam. 'Wil je met me trouwen, Marion?' Hij was bijna bang het haar te vragen na al die tijd, maar hij had er uiteindelijk met Michael over gesproken in die angstige momenten voor zijn vlucht, en Michael had hem iets vreemds gezegd over 'maak van je liefde een feest'. George had het niet echt begrepen, maar hij was blij geweest met de aanmoediging. 'Wil je dat?' Hij hield haar hand iets steviger vast terwijl hij wachtte.

Ze knikte langzaam, met een warme, vermoeide glimlach en een bijna spijtige blik. 'We hadden dit al jaren geleden moeten doen, George.' Maar ze wilde ook iets anders zeggen... en ze wist niet zeker of ze wel het recht had... nadat...

'Ik heb er jaren geleden over gedacht, maar ik heb nooit verwacht dat je het zou accepteren.'

'Waarschijnlijk niet. Dwaas die ik ben. O, George,' zei ze zuchtend en viel terug in de kussens. 'Ik heb zulke stomme dingen gedaan in mijn leven.' Plotseling stond de pijn van die middag op haar gezicht te lezen, en hij keek haar aan, in de war door de kwelling die hij onder haar vermoeidheid zag.

'Wat zeg je nu voor mals? Ik kan me geen enkel dwaas ding van jou herinneren in al de jaren dat ik je ken.' Hij bleef haar hand teder vasthouden en streelde die liefdevol. Hij had dit al jaren zo willen doen. 'Kwel jezelf niet met onzin uit het verleden.'

Maar Marion ging heel rechtop zitten en ze keek hem vanuit het bed aan, haar hand koud en strak in die van hem.

'En als die "onzin", zoals jij het noemt, nu eens de levens van mensen heeft vernietigd? Heb ik het recht dat te vergeten, George?'

'Wat zou je nu gedaan kunnen hebben om het leven van iemand te vernietigen, Marion?' Plotseling vroeg hij zich af of de dokter haar een heel sterk medicijn had gegeven. Of dat het infarct haar misschien geestelijk had aangetast. Wat ze zei, sloeg nergens op.

Maar ze liet zich terugzakken in haar kussens en sloot haar ogen. 'Je begrijpt het niet.'

'Moet dat dan?' Zijn stem klonk teder in de vaag verlichte kamer.

'Mogelijk. Misschien zou je niet zo graag met me willen trouwen als je het wist.'

'Doe niet zo absurd. Maar als je dat gevoel hebt, dan heb ik, denk ik, wel het recht te weten wat je dwarszit. Wat is het?' Hij bleef haar hand vasthouden en ten slotte opende ze haar ogen. Ze staarde hem lange tijd aan voor ze sprak.

'Ik weet niet of ik het je wel kan vertellen.'

'Waarom niet? Ik kan niets bedenken wat me zou shockeren. En ik kan me niets van je voorstellen dat ik niet al weet.' Ze hadden jarenlang geen geheimen voor elkaar gehad. 'Ik begin te denken dat de attaque van vanmiddag je een beetje door elkaar gehusseld heeft.'

'Het kwam door de waarheid die ik onder ogen moest komen.' Haar stem klonk zoals hij die van haar nooit had gehoord. En toen hij haar weer aankeek, stonden er tranen in haar ogen. Hij wilde zijn armen om haar heen slaan om haar te troosten, maar hij begreep nu dat ze hem echt iets belangrijks te vertellen had. Zou ze al die jaren een relatie met iemand kunnen hebben gehad? De gedachte deed hem plotseling schrikken. Maar hij zou zelfs dat nog geaccepteerd hebben. Hij hield van haar. Hij had altijd van haar gehouden. Hij had te lang op dit moment gewacht om het door iets te laten verpesten.

'Is er vanmiddag iets bijzonders gebeurd?' Hij keek haar heel aandachtig aan en wachtte op het antwoord, maar haar ogen gingen dicht terwijl de tranen stilletjes langs haar wangen naar beneden rolden, en ten slotte knikte ze en fluisterde: 'Ja.'

'O. Nou, rustig aan nu. Laten we ons niet opwinden.' Hij maakte zich bezorgd over haar. Hij wilde niet dat ze weer een attaque kreeg.

'Ik heb het meisje gezien.'

'Welk meisje?' Waar had ze het in godsnaam over?

'Het meisje waar Michael verliefd op was.' Ze hield een ogenblik op met huilen toen ze weer rechtop ging zitten en hem aankeek. 'Herinner je je die avond nog van Michaels ongeluk, toen hij naar New York kwam om me te spreken? Jij kwam binnen, en hij ging naar buiten. Hij was woedend. Hij was me komen vertellen dat hij ging trouwen. En ik liet hem dat... dossier zien dat ik over haar had laten opstellen...'

Haar stem viel even weg terwijl ze eraan terugdacht, en de rimpels op Georges voorhoofd werden dieper. Ze moest in de war zijn door medicijnen. Dat was de enige verklaring. Dat meisje had het ongeluk niet overleefd.

'Lieve Marion, je kunt het meisje niet gezien hebben. Voor zover ik me nog herinner heeft ze... eh... het ongeluk niet...'

Maar Marion schudde haar hoofd zonder haar ogen van die van hem af te halen. 'Nee, George. Zo was het niet. Ik zei dat het zo was gebeurd, en Wicky hield zijn mond, maar het meisje leefde nog. Maar haar gezicht was een puinhoop. Alles, behalve haar ogen.' George keek haar zwijgend aan, maar hij luisterde. Marion was in de war, Marion werd hevig gekweld, maar Marion was niet gek. Hij wist dat ze de waarheid vertelde. 'Ik liep die avond haar kamer binnen en bood haar een deal aan.' Hij wachtte zwijgend. Ze sloot haar ogen alsof ze pijn had, en hij kneep wat steviger in haar hand. 'Gaat het wel met je?'

Ze knikte zwijgend en deed haar ogen weer open. 'Ja. Misschien voel ik me beter als ik het je heb verteld. Ik bood haar een deal aan. Haar gezicht in ruil voor Michael. Je kunt het op een heleboel mooiere manieren stellen, maar daar kwam het op neer. Wicky zei dat hij één man kende die haar gezicht kon herstellen. Het zou een fortuin kosten, maar de arts kon het. Ik vertelde haar erover, bood aan het te betalen, plus alles wat ze verder nodig had tot de operaties achter de rug waren. Ik bood haar een heel nieuw leven aan, een leven dat ze nooit had gehad, onder voorwaarde dat ze geen contact meer met Michael zou zoeken.'

'En ging ze akkoord?'

'Ja.' Het enkele woord klonk keihard.

'Dan zal ze toch niet zoveel van hem hebben gehouden. En het was verdomd aardig van je aan te bieden de operaties voor haar te betalen. Verrek, als ze dan zoveel van elkaar hielden, zouden ze het geen van beiden hebben geaccepteerd.'

'Je begrijpt het niet, George.' Haar toon was nu ijzig. Maar haar woede was op zichzelf gericht, niet op George. 'Ik was tegen geen van beiden eerlijk. Ik vertelde Michael dat ze dood was, en ik wist verrekte goed dat ze niet verwachtte dat Michael zich aan de afspraak zou houden. Daarom ging ze er waarschijnlijk mee akkoord. Plus het feit dat ze geen keuze had. Ze had niets meer. Behalve mij... die haar een pact met de duivel liet sluiten, zoals ze het vandaag noemde. George, je weet dat Michael die overeenkomst ook nooit geaccepteerd zou hebben, als hij de waarheid had geweten. Hij zou direct naar haar terug zijn gegaan.'

'In de tussentijd heeft hij er niet onder geleden. Hij is hersteld. Misschien zouden ze elkaar nu helemaal niet meer leuk vinden.' George was wanhopig op zoek naar een balsem voor haar wond, maar hij moest toegeven dat het een behoorlijk lelijke wond was en het moest verrekt moeilijk voor haar zijn geweest om ermee te leven. Hij wist dat Marion had gemeend in het hoogste belang van Michael te handelen, maar ze had een heel ernstig spelletje met zijn leven gespeeld. 'Dat is waar, weet je, waarschijnlijk zijn ze uit elkaar gegroeid. Misschien willen ze elkaar nu niet eens meer hebben.'

'Dat besef ik.' Ze leunde met een zucht achterover. 'Michael is geobsedeerd door zijn werk. Hij kent geen liefde, geen tederheid, geen tijd, niets. Er is niets anders meer, en ik weet het beter dan wie ook. En zij...' Ze dacht met pijn terug aan die middag. 'Ze is verrukkelijk. Elegant. Beeldschoon. En bitter, kwaad, vol haat. Ze zouden een mooi stel kunnen vormen.'

'En jij denkt dat het allemaal door jou kwam?'

'Uit wat je nu weet, zou je dat ook niet denken?' Onwillekeurig vulden haar ogen zich weer met tranen. 'Het was verkeerd om me tussen hen op te stellen, George. Nu weet ik dat.'

'Misschien kan de schade hersteld worden. En ondertussen heb jij het meisje haar leven teruggegeven. Een beter leven, in sommige opzichten.'

'Daardoor haat ze me.'

'Dan is ze gek.'

Marion schudde haar hoofd. 'Nee. Ze heeft gelijk. Ik had niet het recht dat te doen. En als ik ook maar een beetje lef had, zou ik het Michael vertellen.' Ondanks zichzelf hoopte George dat ze het niet zou doen. Ze zou kapotgaan aan Michaels woede. Haar zoon zou nooit meer hetzelfde voor haar voelen.

'Vertel het hem niet, schat. Het heeft nu geen zin.'

Marion zag de angst in zijn ogen en ze glimlachte.

'Maak je geen zorgen. Zoveel moed heb ik niet. Maar hij komt er wel achter. Mettertijd. Ik zal ervoor zorgen. Hij heeft er recht op. Maar ik hoop dat hij het van haar hoort, als ze hem terugneemt. Misschien zal hij het me dan vergeven.'

'Denk je dat daar kans op is? Dat ze hem terugneemt, bedoel ik?'

'Niet echt. Maar ik moet er alles aan doen.'

'O, god...'

'Ik ben hiermee begonnen. Nu ben ik het hun allebei verplicht iets te doen. Misschien lukt het niet, maar ik kan het proberen.'

'Heb jij al die tijd contact met haar gehouden?'

'Nee. Ik zag haar vandaag weer voor het eerst.'

'Nu begrijp ik het. En hoe kwam dat?'

'Ik maakte een afspraak. Ik wist niet eens zeker of zij het was, maar ik had een vermoeden. En ik had gelijk.' Ze leek blij met zichzelf, en voor het eerst in een halfuur lachte hij.

'Dat moet dan wel een ontmoeting zijn geweest.' Nu begreep hij de laatste attaque. Het was nog een wonder dat ze er niet dood aan was gegaan.

'Het had erger kunnen zijn.' Haar stem werd zachter en haar ogen vulden zich weer met tranen. 'Het had veel erger kunnen zijn. Waar het eigenlijk op neerkwam, was dat het me toonde hoe verkeerd ik was geweest, dat ik zowel haar leven als dat van hem had verwoest.'

'Hou ermee op. Je hebt ze geen van beide verwoest. Je hebt Michael een carrière gegeven waar elk ander mens zijn leven voor zou hebben gegeven, en jij hebt haar iets gegeven dat niemand anders gedaan zou kunnen hebben.'

'Wat? Een gebroken hart? Ontgoocheling? Wanhoop?'

'Als ze dat gevoel heeft, is ze ondankbaar. Wat dacht je van een nieuw gezicht? Een nieuw leven? Een nieuwe wereld?'

'Ik denk dat het een heel lege wereld is, behalve haar werk dan. In dat opzicht lijkt ze heel erg op Michael.'

'Misschien bouwen ze dan samen weer iets nieuws op. Maar voorlopig kun je er niets meer aan veranderen. Je kunt jezelf er niet eeuwig voor blijven straffen. Je deed iets waarvan je destijds dacht dat je er goed aan deed. En ze zijn jong, schat. Ze hebben nog een heel leven voor zich. Als ze dat verpesten, is het hun eigen schuld. Wij moeten dat van ons niet verpesten.' Hij wilde zeggen: 'Wij hebben nog maar zo weinig tijd,' maar hij deed het niet. Hij boog zich dichter naar haar toe, en zij stak haar armen naar hem uit. Hij hield haar heel stevig vast en voelde de warmte van haar lichaam in zijn armen. 'Ik hou van je, schat. Het spijt me dat je dit helemaal alleen hebt moeten doormaken, zonder het me te vertellen. Je had het me twee jaar geleden al moeten zeggen.'

'Je zou me erom gehaat hebben.' Haar stem en haar snikken klonken gedempt tegen zijn schouder.

'Nooit. Toen niet en nu niet. Ik heb alleen maar van je kunnen houden. En ik heb respect voor je omdat je het me nu hebt verteld. Het had niet gehoeven. Je had erover kunnen zwijgen. Ik zou het dan nooit geweten hebben.'

'Nee, maar ik wel. En ik moest weten wat je ervan vond.'

'Volgens mij is dit alles een beproeving voor iedereen geweest. Goed, doe alles wat je kunt en laat het dan los. Zet het uit je gedachten, uit je hart, uit je geweten. Het is voorbij. En wij beginnen aan een nieuw leven. We hebben recht op dat leven. Je hebt er al behoorlijk voor geboet. Je hoeft jezelf voor dit alles niet eeuwig te blijven straffen. Wij gaan trouwen, gaan weg en leven ons leven. Laten zij voor dat van hen zorgen.'

'Heb ik echt het recht dat te doen?' Ze leek weer jonger toen hij in haar gezicht keek.

'Ja, schat, dat heb je.' En toen kuste hij haar, eerst zacht, maar daarna gretig. Michael en het meisje en alles konden naar de pomp lopen. Hij wilde Marion, met haar goede en slechte dingen, haar karakter, haar fouten, en alles. 'En nu vergeet je dit allemaal en ga je slapen. Morgen komen we weer bij elkaar en gaan we ons huwelijk voorbereiden. We gaan denken aan belangrijker dingen, zoals welke jurk je moet bestellen en wie voor de bloemen zorgt. Is dat duidelijk?'

Ze keek hem aan en lachte.

'George Calloway, ik hou van je.'

'Dat is maar goed ook, want als dat niet zo was, trouwde ik toch met je. Niets kan me meer tegenhouden. Duidelijk?'

'Ja, meneer.' Ze keken elkaar stralend aan tot de verpleegster ten slotte haar hoofd om de deur stak. Het was één uur 's nachts. En speciale toestemming van de dokter of niet, hij moest vertrekken. George knikte dat hij het begreep, en met een tedere kus, een aanraking van haar hand en een glimlach die niemand had kunnen doven, verliet hij met tegenzin de kamer. En in haar bed voelde Marion zich enorm opgelucht. Hij hield toch van haar. En George had iets van haar zelfvertrouwen hersteld. En vervolgens, met een blik op de klok, besloot ze Michael op te bellen. Misschien kon ze er op dit moment al iets aan doen. Met het tijdsverschil had ze niets te maken. Ze had geen ogenblik te verspillen. Niemand van hen had dat. Ze draaide zich in de verduisterde kamer naar de telefoon en toetste het nummer van zijn flat in New York in. Hij moest hem vier keer laten overgaan voordat hij de telefoon kon vinden, en hij nam slaperig op met een gedempt: 'Hallo?'

'Schat, met mij.'

'Moeder? Gaat het goed met je?' Snel deed hij het licht aan en probeerde wakker te worden.

'Het gaat prima. Ik moet je iets zeggen.'

'Ik weet het. Ik weet het. George heeft het me verteld.' Hij geeuwde en glimlachte in de hoorn, keek toen knipperend met zijn ogen naar de klok. Jezus. Het was vijf uur 's ochtends in New York. Twee uur in San Francisco. Wat deed ze in 's hemelsnaam op, en waar was haar verpleegster? 'Heb je het geaccepteerd?'

'Natuurlijk. Beide aanzoeken. Ik ga zelfs met pensioen. Min of meer.' Michael lachte om haar laatste woorden. Dat was typisch zij weer. George zou zijn handen vol krijgen, maar hij was blij voor beiden. 'Maar ik bel je om iets anders.' Ze klonk heel zakelijk en gedecideerd, en hij kreunde. Hij kende dat toontje.

'Geen zaken op dit uur. Alsjeblieft!'

'Onzin. Er bestaat geen speciale tijd voor zaken. Ik wilde je laten weten dat ik dat meisje heb gezien.'

'Welk meisje?' Zijn hoofd was leeg. Het was een ongelooflijke dag geweest. Drie vergaderingen, vijf afspraken, en het nieuws dat zijn moeder weer een attaque had gehad, terwijl ze alleen in San Francisco was. 'Die fotografe, Michael. Word wakker.'

'O. Zij. Nou?'

'We willen haar hebben.'

'O?'

'Absoluut. Ik kan er niet meer mee doorgaan. George vermoordt me. Maar jij wel.'

'Je maakt een grapje. Ik heb te veel te doen. Laat Ben het afhandelen.'

'Ze heeft hem al een keer weggestuurd. En ze is een jonge vrouw met stijl, intelligentie en karakter. Ze doet geen zaken met ondergeschikten.'

'Dat klinkt als een vervelend kreng.'

'Zo klink jij nu voor mij. Luister naar me. Het kan me niet schelen wat je moet doen om haar binnen te halen, maar doe het. Maak haar het hof, neem haar voor je in, vlieg erheen voor een ontmoeting, ga met haar uit eten. Wees zo charmant mogelijk. Ze is het waard. En ik wil haar werk in het medisch centrum. Doe het voor mij.' Ze was echt aan het flikflooien. Ze glimlachte in zichzelf. Dit was nieuw.

'Je bent gek, en ik heb geen tijd.' Hij lag in bed in zichzelf te grinniken. Zijn moeder was krankzinnig aan het worden. 'Doe jij het.'

'Ik doe het niet. En als jij het niet doet, kom ik weer fulltime op kantoor en maak ik je knettergek.' Ze klonk alsof ze het meende, en hij moest lachen.

'Ik zal het doen, ik zal het doen.'

'Daar hou ik je aan.'

'Jezus. Oké. Ben je tevreden? Kan ik nu weer gaan slapen?'

'Ja. Maar ik wil dat je dit meteen doet.'

'Hoe heette ze ook alweer?'

'Adamson. Marie Adamson.'

'Mooi. Ik zal er morgen aan beginnen.'

'Goed, schat. En... bedankt.'

'Welterusten, krankzinnige oude taart. En, tussen haakjes, gefeliciteerd. Mag ik de bruid weggeven?'

'Natuurlijk. Ik zou niet willen dat iemand anders het deed. Welterusten, schat.'

Ze hingen allebei op, en Marion, aan haar kant van de verbinding, had eindelijk rust. Misschien werkte het niet. Misschien was het te laat. Twee jaren hadden een duidelijke tol geëist van allebei. Maar meer kon ze niet doen. Nee, dat was niet waar. Ze had hem de waarheid kunnen vertellen. Maar met een lichte zucht, terwijl ze wegzakte naar de slaap, bekende ze zichzelf dat ze er nog niet aan toe was om een heilige te worden. Ze zou hen een beetje op weg helpen. Maar ze zou niet meer doen. Ze zou Michael niet vertellen wat ze gedaan had. Hij zou er waarschijnlijk uiteindelijk achter komen, en misschien zou er dan voldoende geluk bestaan om de klap op te vangen.

24

George kuste haar teder op de mond, en de zachte muziek zette weer in. Marion had drie muzikanten gehuurd om op hun huwelijk in haar appartement te spelen. Er waren ruwweg zeventig gasten en de eetkamer was ontruimd om als danszaal te fungeren. Het buffet stond uitgestald in de bibliotheek. En het was een prachtige dag. De laatste dag van februari en een heldere, koude en schitterende dag in New York. Marion was volledig hersteld van haar kleine tegenslag in San Francisco, en George zag er gelukkig uit. Michael kuste haar op beide wangen, en zij poseerde tussen haar echtgenoot en zoon voor de fotografen van de Times. Ze droeg champagnekleurig kant tot op de grond, en zowel George als Michael was formeel gekleed in een rokkostuum. George droeg een witte anjer in zijn knoopsgat, Michael een rode, en de bruid droeg prachtige beige orchideeën, speciaal per vliegtuig aangevoerd uit Californië, samen met een weelderige bloemenzee die door haar hele flat stond. Haar binnenhuisarchitect had er persoonlijk voor gezorgd.

'Mevrouw Calloway?' Michael bood haar zijn arm op weg naar het buffet. Ze lachte meisjesachtig om haar nieuwe naam en glimlachte vervolgens tegen George. 'Maak er dan een feest van,' zoals Nancy had gezegd, en dat deden ze. Michael was blij voor beiden. Ze verdienden het. Ze zouden twee maanden in Europa doorbrengen om tot rust te komen. Hij vond het ongelooflijk hoe verstandig ze was geweest door uit de zaak te stappen. Misschien was ze het al van plan geweest, of misschien had haar hart haar bang gemaakt na al die tijd, maar zij en George waren fantastisch geweest om mee samen te werken toen zij de leiding aan hem overdroegen. Hij was nu de president van Cotter-Hillyard, en hij moest toegeven dat hij het niet erg vond hoe het voelde. President... op zijn zevenentwintigste. Hij had op de omslag van Time gestaan. En dat had ook heerlijk gevoeld. Hij nam aan dat zijn moeder en George met de trouwerij wel de omslag van People zouden halen.

'Je ziet er heel elegant uit, schat.' Zij moeder keek hem stralend aan toen zij de bibliotheek binnenliepen. Die stond vol met bloeiende bomen en tafels vol eten. En tegen de wanden stonden rijen extra bedienden.

'Jij ziet er zelf ook behoorlijk chic uit. En het huis niet veel minder.'

'Het is mooi, hè?' Ze leek verbazingwekkend jong toen ze van hem wegzweefde om met een paar gasten te praten en om nog een paar laatste instructies aan de bedienden te geven. Ze was volledig in haar element en zo opgewonden als een jong meisje. Zijn moeder, de bruid. Hij glimlachte weer in zichzelf bij de gedachte.

'Je lijkt ook behoorlijk met jezelf ingenomen, meneer Hillyard.' De stem klonk zacht en bekend, en toen hij zich omdraaide zag hij Wendy naast zich staan. Hij voelde zich niet langer opgelaten als hij haar zag. Ze droeg de solitairring die ze van Ben had gekregen met Valentijnsdag toen ze zich verloofden. Ze zouden in de zomer trouwen. En hij zou getuige zijn.

'Ze ziet er prachtig uit, vind je niet?'

Wendy knikte en glimlachte weer tegen hem. Voor een keer zag hij er ook gelukkig uit. Ze had hem nooit helemaal begrepen, maar in ieder geval had ze er, nu ze met Ben was, geen last meer van. Ben maakte haar gelukkiger dan enig andere man ooit had gedaan.

'Maar ik ben ervan overtuigd dat jij er van de zomer ook prachtig uit zult zien. Ik heb een zwak voor bruiden.' Het leek niets voor hem, en Wendy glimlachte weer. Ze mocht hem veel meer sinds ze zijn liefde voor Ben deelde.

'Hé, makker, probeer je mijn verloofde te versieren?' Ben stond naast hen, goochelend met drie glazen champagne. 'Hier, deze twee zijn voor jullie. Tussen haakjes, Mike, ik ben verliefd op je moeder.'

'Te laat. Ik heb haar vanochtend weggegeven.' Ben knipte met zijn vingers alsof hij niet wist wat hij moest zeggen, en ze lachten alle drie toen in de eetkamer de muziek begon. 'Oeps, dat is denk ik voor mij. De zoon krijgt de eerste dans en daarna neemt George het van me over. Volgens Emily Post...' Ben gaf hem lachend een duw toen hij naar de deur liep om zich van zijn taken te kwijten.

'Hij ziet er vandaag gelukkig uit,' zei Wendy zacht toen Mike was verdwenen.

'Volgens mij is hij dat ook, voor een keer.' Peinzend nipte hij van zijn champagne, en even later lachte hij weer tegen Wendy. 'Jij ziet er vandaag ook gelukkig uit.'

'Ik ben altijd gelukkig, dankzij jou. Tussen haakjes, ben jij nog verder gegaan met dat meisje in San Francisco, de fotografe? Ik wilde je het steeds vragen, maar ik had nooit de tijd.'

Ben schudde zijn hoofd. 'Nee, Mike zegt dat hij ervoor zorgt.'

'Heeft hij dan tijd?' Wendy keek verbaasd.

'Nee. Maar het zal hem toch wel lukken. Je kent Mike. Hij gaat er volgende week naartoe, daarom en om nog eens vierduizend redenen.'

Nee, dacht Wendy, ik ken Mike niet. Niemand kent hem. Behalve Ben misschien. Maar soms vroeg ze zich af of Ben hem wel zo goed kende als hij graag dacht. Vroeger misschien. Maar nu nog?

'Zullen we dansen, dame?' Hij zette zijn glas neer en sloeg een arm om haar heen om haar naar de dansvloer te brengen.

'Heerlijk.'

Maar ze dansten wat slechts een kort moment leek toen Mike hen al onderbrak. 'Mijn beurt.'

'Mooi niet. We zijn net begonnen. Ik dacht dat je met je moeder aan het dansen was.'

'Ze heeft me laten vallen voor George.'

'Heel verstandig.' Ze hadden met zijn drieën op de dansvloer staan schuifelen toen Wendy in de lach schoot. Die twee zo samen te zien, leek haar wel een blik te schenken op Ben en Michael in vroeger jaren. Dit was zo'n moment waar ze vroeger voor leefden. Een behoorlijke hoeveelheid champagne, een moment om te vieren, en ze waren op dreef.

'Luister, Avery, ga je nu nog weg, of niet? Ik wil met je verloofde dansen.'

'En als ik dat nu eens niet wil?'

'Moet ik dan met jullie allebei dansen tot mijn moeder ons eruit gooit?' Wendy moest weer grinniken. Het waren net twee kinderen die stonden te popelen om lol te trappen op een verjaarspartijtje. Pas toen ze uitbarstten in een song over 'een meisje in Rhode Island' begon ze zich zorgen te maken.

'Luister eens, jongens, dit hoort toch tweemaal zoveel pret te geven? Maar nu wordt er tegelijk op allebei mijn voeten getrapt. Waarom gaan we niet een stuk bruidstaart halen?'

'Zullen we?' Ben en Michael keken elkaar eens aan, knikten eendrachtig en allebei pakten ze gedienstig een arm van Wendy en leidden haar de dansvloer af, terwijl Michael over haar hoofd heen Ben een knipoog gaf.

'Leuk, maar volgens mij is ze bezopen. Heb je gemerkt hoe ze danste? Mijn schoenen zijn nagenoeg geruïneerd.'

'Dan moet je die van mij zien,' fluisterde Ben hard over haar linkerschouder heen, en Wendy gaf hun allebei een scherpe elleboogstoot.

'Luister, schorem, heeft iemand mijn schoenen gezien? En dan heb ik het nog niet eens over mijn arme pijnlijke voeten door het dansen met twee dronken torren.'

'Torren?' Ben keek haar geschokt aan, en Michael, die net drie bordjes met taart in ontvangst nam van een dienstmeisje, begon te lachen, waardoor hij bijna twee bordjes liet vallen.

'Luister maar niet naar haar. De taart ziet er fantastisch uit. Hier.' Michael gaf hun allebei een bordje en, leunend tegen een pilaar, keken ze al etend naar de andere mensen, naar oude douairières in grijs kant, jonge meisjes in roze chiffon, watervallen aan parels en een verscheidenheid aan juwelen.

'Jezus, wat zouden we rijk worden als we ze beroofden.' Michael leek verrukt door het idee.

'Daar heb ik nooit aan gedacht. We hadden dat jaren geleden moeten doen. Toen we nog studeerden en blut waren.' Ze knikten elkaar serieus toe terwijl Wendy met een wantrouwig lachje naar hen keek.

'Ik weet niet of ik jullie wel alleen kan laten als ik me even op ga maken.'

'Maak je niet ongerust. Ik hou wel een oogje op hem, Wendy.' Michael gaf haar een vette knipoog terwijl hij weer een glas champagne achterover sloeg. Wendy had hem nog nooit zo gezien, maar hij amuseerde haar. Ben had gelijk gehad. Hij was dus toch menselijk. Nu ze hem zo doldwaas bezig zag, leek het alsof ze hem vijf jaar geleden tegenkwam, of zelfs twee jaar.

'Ik denk niet dat een van jullie zijn ogen voldoende kan richten om een oogje op wat dan ook te houden, laat staan op elkaar.'

'Gelul... ik bedoel... o, ga toch naar de plee, Wendy, we zijn geweldig in vorm.' Hij nam weer twee glazen champagne aan, gaf er een aan Michael en gebaarde zijn verloofde in de richting van het damestoilet. 'Ze is een fantastisch wijf, Mike. Ik ben blij dat je niet kwaad bent geworden toen ik je over... over ons vertelde.'

'Hoe had ik kwaad kunnen worden? Ze is echt iets voor jou. Bovendien heb ik het te druk voor dat gedoe.'

'Op een dag zul je het niet meer te druk hebben.'

'Misschien. Intussen kunnen jullie rustig trouwen. Ik, ik heb een zaak te leiden.' Maar voor een keer zag hij er niet wanhopig uit toen hij dat zei. Hij keek grijnzend over zijn glas champagne heen en klonk met zijn vriend. 'Op ons.'

25

Toen het vliegtuig na een zachte landing in San Francisco aan de grond stond, klikte Michael zijn aktetas dicht. De komende week had hij honderden dingen te doen. Hij moest artsen bezoeken, vergaderingen bijwonen, bouwputten inspecteren, architecten spreken, en mensen, en plannen, en eisen en overleggen, en... verrek... ook nog die fotografe. Hij vroeg zich af hoe hij tijd voor dit alles kon vinden. Maar dat zou hem wel lukken. Dat deed het altijd. Hij zou slapen of eten of iets anders ervoor opofferen. Hij pakte zijn regenjas uit het bagagerek boven zijn hoofd waar hij hem opgevouwen had weggelegd, hing die over zijn arm en volgde de andere passagiers de eerste klas uit. Hij voelde de blikken van de stewardessen op zich gericht. Dat gebeurde altijd. Hij negeerde hen. Ze interesseerden hem niet. Bovendien had hij geen tijd. Hij keek op zijn horloge. Hij wist dat er bij de uitgang een auto op hem zou staan wachten. Het was tien voor halfdrie 's middags. Hij had op zijn kantoor in New York in een halve dag een volledige dagtaak gedaan en nu had hij tijd voor minstens vier of vijf uur vergaderen. Morgenochtend stond er om zeven uur een ontbijtvergadering op het programma. Zo deelde hij zijn leven in. Zo vond hij het prettig. Het enige waar hij om gaf, was zijn werk. Plus een handjevol mensen. Twee van hen zaten nu heel gelukkig in een huis van vrienden op Majorca en een andere bevond zich in New York in de koesterende handen van Wendy. Voor hen werd gezorgd. Voor hem ook. Het medisch centrum zorgde voor hem. En het verliep geweldig. Hij glimlachte bij zichzelf toen hij de aankomsthal binnenliep. Dit project was van hem.

'Meneer Hillyard?' De chauffeur herkende hem direct, en Michael knikte. 'De auto staat verderop.'

Michael installeerde zich in de auto, terwijl de chauffeur zich ontfermde over zijn bagage in de chaos binnen. Het was beslist prettig om weer in San Francisco te zijn. Toen hij uit New York vertrok, was het een vrieskoude maartse dag geweest en in San Francisco was het die middag achttien graden. Overal om hem heen was het prachtig groen. In New York waren de bomen nog kaal, stakerig en grijs, en er zou de komende maand ook nog geen groen verschijnen. Het was moeilijk als je in New York op de lente zat te wachten. Het leek altijd dat die nooit zou komen. En net als je het op wilde geven en besloot dat er nooit meer iets groen zou worden, verschenen de eerste knoppen die weer hoop gaven. Michael was vergeten hoe aangenaam de lente was. Hij had er de tijd niet voor.

De chauffeur bracht hem rechtstreeks naar zijn hotel, waar een werknemer van de zaak hem al had ingecheckt en ervoor had gezorgd dat zijn suite in orde was voor de eerste vergadering. Hij had twee suites gereserveerd, één voor zijn overnachtingen, de andere voor vergaderingen. En zo nodig kon er tegelijkertijd in beide overlegd worden. Het was negen uur 's avonds voor hij met zijn werk klaar was, en vermoeid belde hij de roomservice en vroeg om een biefstuk. In New York was het middernacht, en hij was bekaf. Maar het waren vruchtbare uren geweest, en hij voelde zich prettig. Hij installeerde zich op de bank, trok zijn das los, legde zijn voeten op de salontafel en sloot zijn ogen. En toen leek het alsof hij de stem van zijn moeder in de kamer hoorde. 'Heb je het meisje al gebeld?' O, jezus. De woorden klonken hard in de plotseling stille kamer waar nog steeds de geur hing van sigarettenrook en van whisky die op het laatst was besteld. Maar het meisje... nou, waarom niet? Hij had de tijd en hij zat toch maar te wachten op zijn biefstuk, en dan viel hij misschien niet in slaap. Hij pakte zijn aktetas, vond haar nummer in een dossier en belde vanwaar hij zat. De telefoon ging drie of vier keer over voor ze opnam.

'Hallo?'

'Goedenavond, miss Adamson, u spreekt met Michael Hillyard.'

Ze snakte bijna naar adem en moest moeite doen om haar ademhaling in bedwang te houden. 'O. Bent u in San Francisco, meneer Hillyard?' Haar stem klonk afgebeten, ze klonk bijna kwaad. Misschien had hij haar op een slecht moment getroffen, of misschien vond ze het niet leuk thuis gebeld te worden. Het kon hem niet echt schelen.

'Ja, ik ben hier, miss Adamson. En ik vroeg me af of we misschien een afspraak konden maken. We hebben een paar dingen te bespreken.'

'Nee. We hebben absoluut niets te bespreken. Ik dacht dat ik dat uw moeder goed duidelijk had gemaakt.' Ze trilde over haar hele lichaam en hield de hoorn in een verkrampte greep.

'Dan heeft ze misschien de boodschap niet goed overgebracht.' Hij begon al net zo gespannen te klinken als zij. 'Ze kreeg kort na haar ontmoeting met u een licht hartinfarct. Ik ben ervan overtuigd dat het niets met die ontmoeting te maken had, maar ze heeft me niet zoveel verteld over wat u beiden besproken hebt. Heel begrijpelijk gezien de omstandigheden.'

'Ja.' Marie scheen te aarzelen. 'Het spijt me dat te horen. Gaat het nu goed met haar?'

'Heel goed.' Michael glimlachte. 'Ze is vorige week getrouwd. Op dit moment zit ze op Mallorca.'

Wat lief. Het kreng. Ze ruïneert mijn leven en gaat op huwelijksreis. Marie wilde met haar tanden knarsen of de hoorn op de haak gooien.

'Maar daar gaat het nu niet om. Wanneer kunnen we elkaar treffen?'

'Ik heb het u al verteld. Dat kunnen we niet.' Ze spoog de woorden bijna door de telefoon, en hij sloot weer zijn ogen. Hij was echt veel te moe om het zich aan te trekken.

'Oké. Ik geef het op. Voorlopig. Ik zit in het Fairmont.

Mocht u van gedachten veranderen, bel dan.'

'Dat zal niet gebeuren.'

'Prima.'

'Goedenavond, meneer Hillyard.'

'Goedenavond, miss Adamson.'

Ze was verrast hoe snel hij een einde aan het gesprek maakte. En hij had niet echt als Michael geklonken. Hij klonk uitgeput, alsof het hem niet echt wat kon schelen. Wat was er dan met hem gebeurd in de afgelopen twee jaar? Lange tijd nadat ze had opgehangen bleef ze zich dat afvragen.

26

'Lieveling, je kijkt zo ernstig. Is er iets aan de hand?' Peter keek haar over de lunchtafel heen aan. Ze schudde haar hoofd, terwijl ze met haar glas wijn speelde.

'Nee. Ik zat net te denken aan wat nieuws. Ik wil morgen aan een nieuw project beginnen. En dan kan ik aan niets anders denken.' Maar ze loog, en ze wisten het allebei. Al sinds Michael de avond ervoor had gebeld, was ze teruggeslingerd naar het verleden. Ze kon alleen nog maar aan die laatste dag denken. Het fietsen, de kermis, de helblauwe kralen, het begraven ervan op het strand en vervolgens het aankleden in de witte jurk van organza en de blauwe satijnen hoed om haastig met Michael te trouwen... en daarna de stem van zijn moeder toen ze onzichtbaar, helemaal in het verband, in het ziekenhuisbed lag. Het leek wel alsof het een film was die voortdurend voor haar ogen werd afgedraaid. Ze kon hem niet van zich afzetten.

'Schat, gaat het wel met je?'

'Prima. Echt. Het spijt me dat ik vandaag niet zo gezellig ben. Misschien ben ik gewoon moe.' Maar hij had die opgejaagde blik gezien, en er stond een ongerust fronsje tussen haar ogen.

'Heb je Faye de laatste tijd nog gezien?'

'Nee. Ik ben steeds van plan haar te bellen voor de lunch en ik heb nooit tijd. Vooral sinds de tentoonstelling.' Ze schonk hem een dankbare glimlach. 'De helft van de tijd zit ik in de donkere kamer en de andere helft ren ik rond met mijn camera.'

'Ik bedoel niet voor de gezelligheid. Heb je haar beroepsmatig nog gesproken?'

'Natuurlijk niet. Ik heb het je gezegd: we waren voor de kerst klaar.'

'Je hebt me nooit verteld of het jouw beslissing was of die van haar om die sessies te beëindigen.'

'Van mij, maar ze maakte geen bezwaar.' Marie voelde zich gekwetst dat hij scheen te denken dat ze nog een psychiater nodig had. 'Ik ben gewoon moe, Peter. Meer niet.'

'Ik weet het nog zo net niet. Soms denk ik dat je nog steeds achtervolgd wordt door... nou, door de gebeurtenissen van twee jaar geleden.' Terwijl hij het zei bestudeerde hij haar gezicht aandachtig. En hij was ontsteld toen hij haar bijna zichtbaar ineen zag krimpen. 'Doe niet zo belachelijk.'

'Het is heel normaal, Marie. Mensen worden wel tien of twintig jaar door zulke dingen gekweld. Het was een heel traumatische ervaring en ook al was je bewusteloos na het ongeluk, toch zal een deel van jou diep vanbinnen zich altijd herinneren wat er is gebeurd. Pas als je dat van je af hebt kunnen zetten, zul je ervan bevrijd zijn.'

'Dat is allemaal gebeurd. Ik ben ervan bevrijd.'

'Alleen jij kunt dat weten. Maar ik wil dat je het zeker weet. Anders zal het op subtiele wijze van invloed zijn op de rest van je leven. Het zal je mogelijkheden beperken en je leven minder maken... Hoe dan ook, ik hoef er niet op door te gaan. Denk er gewoon goed over na. Misschien dat je Faye nog een tijdje moet blijven zien. Het kan geen kwaad.' Hij zag er bezorgd uit. 'Ik hoef niet.' Haar mond was een strakke streep, en hij gaf haar een klopje op haar hand. Maar hij verontschuldigde zich niet dat hij het ter sprake had gebracht. Het beviel hem niet hoe zij eruitzag.

'Oké. Zullen we dan maar gaan?' Hij glimlachte teder tegen haar, en zij probeerde de glimlach te beantwoorden, maar natuurlijk had hij gelijk. Ze werd helemaal in beslag genomen door haar gesprek met Michael.

Peter betaalde de rekening en hielp haar in de marineblauwe fluwelen blazer die ze droeg op de witte rok van Cacharel en de mooie zijden blouse. Ze ging altijd onberispelijk gekleed, en Peter vond het heerlijk om samen met haar gezien te worden. 'Zal ik je naar huis brengen?'

'Nee. Ik dacht even naar de galerie te gaan. Ik wil een paar dingen met Jacques bespreken. Ik wil een paar stukken omhangen. Sommige stukken van mijn vroegere werk krijgen nu meer aandacht dan het recentere. Ik wil dat veranderen.'

'Dat is verstandig.' Hij sloeg een arm om haar schouders toen ze de lentezon in stapten. De ochtendmist was verdwenen en het was een prachtige warme dag. Binnen een paar ogenblikken werd de zwarte Porsche door de parkeerwachter voorgereden, en Peter hield het portier open terwijl Marie instapte. Ze streek haar rok glad en keek hem glimlachend aan terwijl hij achter het stuur plaatsnam. Ze wist hoeveel ze voor hem betekende. Maar soms vroeg ze zich af of hij van haar hield omdat hij haar had gecreëerd of omdat ze misschien nog altijd onbereikbaar bleef. Soms voelde ze zich schuldig dat ze niet vrijer met hem was. Maar ondanks de genegenheid die ze voor hem voelde, bleef de schaduw van gereserveerdheid tussen hen bestaan. Het was haar schuld, dat wist ze. En misschien had hij gelijk. Misschien zou ze altijd achtervolgd en beschadigd blijven door het ongeluk. Misschien moest ze wel weer terug naar Faye.

'Je bent vandaag niet erg spraakzaam, schat. Denk je nog steeds aan het nieuwe project?'

Ze knikte met een verlegen glimlach en liet haar sierlijke hand langs zijn nek gaan. 'Soms vraag ik me af waarom je nog met me omgaat.'

'Omdat ik me gelukkig prijs je te hebben. Jij bent heel bijzonder voor me, Marie. Ik hoop dat je dat echt weet.'

Maar waarom? vroeg ze zich soms af. Leek ze op de andere vrouw van wie hij had gehouden? Had hij haar zo gemaakt? Het was een griezelige gedachte.

Ze leunde naar achteren op haar stoel en sloot haar ogen, probeerde zich te ontspannen, maar haar ogen schoten open toen ze Peter een zwenking voelde maken met de supersnelle auto. Toen ze haar ogen open had, zag ze een slanke, rode Jaguar pal op haar kant van de auto af komen toen de chauffeur om een dubbel geparkeerde vrachtwagen heen schoot. Om de een of andere reden had de chauffeur van de Jaguar de boel verkeerd ingeschat en was hij helemaal op de andere rijbaan van de weg terechtgekomen, tot hij bijna frontaal op Marie afkwam. Ze staarde met wijd open ogen, vol afschuw, te bang om een geluid te maken. Maar in een oogwenk was het allemaal achter de rug. Peter had de auto kunnen ontwijken, en de Jaguar was achter hen door een rood licht weggescheurd. Maar Marie zat verstard en doodsbang op haar stoel, met haar handen stevig op het dashboard, terwijl ze recht naar voren staarde. Haar mond trilde en haar ogen vulden zich met tranen, terwijl haar geest volledig gericht bleef op iets dat het twintig maanden eerder had geregistreerd. Peter besefte direct wat er aan de hand was, zette de auto aan de kant en wilde haar in zijn armen nemen. Maar ze was te verstard om zich te bewegen, en toen hij haar aanraakte was de auto plotseling gevuld met gegil. Ze huilde vanuit het diepste van haar ziel, en hij moest haar heen en weer schudden en in zijn armen trekken om haar tot bedaren te brengen.

'Rustig... het is in orde, schat. Het is in orde. Rustig. Het is voorbij. Zoiets zal nooit meer gebeuren. Het is voorbij.' Ze gaf zich over aan een vreselijke huilbui, waarbij de tranen over haar gezicht stroomden. Haar hele lichaam trilde en ze liet zich tegen hem aan in zijn armen vallen. Het duurde bijna een halfuur voordat het huilen ophield en ze uitgeput achterover tegen de stoelleuning lag. Hij keek enige tijd zwijgend naar haar terwijl hij haar gezicht en haar haren streelde, haar hand vasthield en haar het gevoel gaf dat het nu werkelijk veilig was. Maar hij was hevig ontdaan door wat hij had gezien. Het bewees wat hij al die tijd had gedacht. Toen ze ten slotte niet meer trilde en stil naast hem zat, sprak hij zacht, maar vastberaden, en ze sloot haar ogen. 'Je moet teruggaan naar Faye. Voor jou is het nog niet voorbij. En dat is het pas als je het onder ogen ziet en het geneest.'

Maar hoeveel kon ze nog onder ogen zien? En wat viel er te genezen? Haar liefde voor Michael? Hoe kon ze dat genezen? Hoe kon ze Peter vertellen dat ze hem over de telefoon had gesproken; en dat het haar het gevoel had gegeven dat ze hem vast wilde houden, hem wilde kussen en zijn handen op haar lichaam wilde voelen? Hoe kon ze Peter dat vertellen? In plaats daarvan keek ze hem met vermoeide ogen aan en knikte zwijgend.

'Ik zal erover nadenken.'

'Goed. Zal ik je naar huis brengen?' Zijn stem klonk heel zacht, en ze knikte. Ze had niet de kracht om nu naar de galerie te gaan. En ze spraken pas weer toen ze haar huis hadden bereikt. 'Wil je dat ik je naar boven breng?' Maar ze schudde alleen maar haar hoofd en kuste hem op de wang.

De enige woorden die ze sprak toen ze uit de auto stapte, waren: 'Dank je.' En ze keek niet achterom toen ze buiten was. Langzaam beklom ze de trap met de last van tweeëntwintig eenzame maanden zwaar op haar schouders. Had Michael nu maar nooit gebeld. Het had alle pijn teruggebracht. En waarvoor? Wat had het voor zin? Het kon hem bovendien waarschijnlijk toch geen moer schelen. Hij wilde alleen maar haar foto's. Nou, laat hem het werk van iemand anders kopen, die schoft. Waarom kon hij haar verdomme niet met rust laten?

Ze ging haar flat binnen en liep rechtstreeks naar haar bed. Fred stond aan haar voeten te dansen en te springen, en kwam direct bij haar op bed zitten, maar ze was niet in de stemming en duwde hem van het bed af. Lange tijd lag ze naar het plafond te staren terwijl ze zich afvroeg of ze Faye zou bellen en ook of dat wel enige zin had. Ze dommelde net in, totaal uitgeput, toen de telefoon overging. Geschrokken schoot ze overeind. Ze wilde niet echt opnemen, maar waarschijnlijk was het Peter die wilde weten of het goed ging, en ze had niet het recht hem bezorgder te maken dan ze die middag al had gedaan. Langzaam stak ze haar hand naar de telefoon uit.

'Hallo.' Het woord kwam zacht en gebroken van haar lippen.

'Miss Adamson?' O, jezus, het was Peter niet, het was... Ze sloot haar ogen om de tranen tegen te houden, terwijl een eindeloze zucht haar hele lichaam deed trillen. 'In 's hemelsnaam, Michael, laat me met rust.' Ze hing op, en aan het andere einde van de verbinding staarde Michael in totale verwarring naar de hoorn. Wat was dit allemaal voor gedoe? En waarom had ze hem Michael genoemd?

27

Marie zag er de volgende ochtend moe en afgetobd uit toen ze samen met Fred de galerie binnenkwam. Ze droeg een zwart broekpak met een felgroene trui die haar gelaatskleur perfect deed uitkomen. Maar ze zag er ongewoon bleek uit na een lange, slapeloze nacht waarin ze minstens duizenden keren haar laatste dag met Michael en het ongeluk erna had herbeleefd. Ze had het gevoel alsof ze er nooit van af zou komen, ook al werd ze wel duizend jaar oud. En die ochtend had ze zich minstens al honderd gevoeld.

'Je ziet eruit alsof je te hard hebt gewerkt, schat,' zei Jacques glimlachend vanachter het bureau op zijn kantoor. Hij droeg zijn gewone outfit: een onberispelijk gesneden Franse spijkerbroek die als gegoten om zijn lichaam zat, een zwarte coltrui en een suède jasje van St. Laurent. Bij hem zag de combinatie er perfect uit. 'Of blijf je te lang op met onze lievelingsdokter? Hij was een oude vriend van Peter en hij was inmiddels heel erg gesteld geraakt op Marie.

Ze glimlachte als antwoord en nipte van de koffie die hij had ingeschonken. Die was sterk en zwart, café filtre, de enige koffie die hij schonk. Hij had hem uit Frankrijk meegenomen, samen met talloze andere zaken zonder welke hij niet kon overleven. Ze vond het heerlijk hem te plagen met zijn chauvinisme en zijn dure smaak. Voor zijn verjaardag had ze toiletpapier gekocht met het Gucci-logo erop. Dat en een aktetas van Hermès, die meer overeenkwam met zijn smaak. Maar hij had de grap ook leuk gevonden.

'Nee, ik heb niet gefeest. Misschien te lang in de donkere kamer gezeten.'

'Gekke meid. Een vrouw als jij hoort te gaan dansen.'

'Later. Als ik wat werk gedaan heb.' Ze legde hem haar nieuwe idee van een serie over het leven op straat in San Francisco uit. Hij knikte tevreden.

'Ça me plaît, Marie. Het bevalt me. Goed. Doe het zo snel mogelijk.' Hij stond op het punt de details met haar door te nemen, toen er op de deur van zijn kantoor werd geklopt. Het was zijn secretaresse die gebaarde stil te zijn. 'Aha! Waarschijnlijk een van je vriendinnen.' Marie vond het heerlijk hem te plagen, en hij haalde grijnzend zijn schouders op een hulpeloze manier op toen hij om zijn bureau heen liep om te overleggen met de secretaresse die vlak achter de deur stond. Hij luisterde naar haar gefluisterde woorden, knikte vervolgens en zag er uitzonderlijk verheugd uit. Hij gaf haar een laatste bevestigend knikje, liep terug naar binnen en ging zitten, waarbij hij Marie aankeek alsof hij op het punt stond haar een schitterend cadeau te geven.

'Ik heb een verrassing voor je, Marie.' Meteen hoorde ze weer een klopje op de deur. 'Een heel belangrijk iemand is geïnteresseerd in je werk.' De deur zwaaide open voor ze de betekenis van zijn woorden of waar het om ging, helemaal had begrepen. Plotseling draaide ze zich om en kwam oog in oog met Michael te staan. Bijna snakte ze naar adem, en ze voelde de dampende kop zwarte koffie in haar handen trillen. Hij was heel knap in een donkerblauw pak met een wit overhemd en een donkere das, en zag er in alle opzichten uit als de magnaat die hij was.

Marie zette het koffiekopje neer om zijn uitgestoken hand te schudden, en hij was onder de indruk hoe evenwichtig ze eruitzag in Jacques' kantoor. Het leek bijna onmogelijk dat dit dezelfde vrouw was die hij de avond ervoor met zoveel pijn in haar stem aan de telefoon had gehad, en die hem had gesmeekt haar met rust te laten. Misschien dat ze andere problemen had, problemen met mannen misschien. Misschien was ze wel dronken geweest. Je wist het maar nooit met kunstenaars. Maar geen van zijn gedachten was op zijn gezicht af te lezen, net zo min als die van haar op haar gezicht.

'Ik ben heel erg blij u uiteindelijk te ontmoeten. U hebt me behoorlijk wat moeite gekost, miss Adamson. Aan de andere kant veronderstel ik dat u, met uw talent, daar het recht toe hebt.' Hij schonk haar een welwillende glimlach, en zij keek naar Jacques die staand achter zijn bureau een hand naar Michael uitstak. Hij was buitengewoon onder de indruk van de belangstelling van Cotter-Hillyard voor Maries werk. Michael had het de secretaresse heel duidelijk gemaakt dat zijn belangstelling beroepsmatig was, niet voor zijn eigen verzameling of zelfs maar voor zijn kantoor. Hij wilde haar werk voor een van de grootste projecten die zijn bedrijf ooit had gedaan, en Jacques was overweldigd. Hij kon nauwelijks wachten tot Marie het had gehoord. Zelfs haar koele reserves zouden hierdoor volledig verdwijnen. Maar ze zag er net zo onaangedaan uit als altijd, in ieder geval voorlopig. Ze zat heel stil in haar stoel, meed Michaels blik en had een ijzige glimlach rond haar mond. 'Zou ik direct terzake mogen komen en u beiden uitleggen wat de bedoeling is?'

'Maar natuurlijk.' Jacques gebaarde de secretaresse voor Michael koffie in te schenken en leunde achterover om te luisteren toen Michael vervolgde met een gedetailleerde uitleg over wat hij met Maries werk wilde doen. Het was een project waar elke kunstenaar voor gevochten zou hebben, maar aan het einde van het gesprek leek Marie onberoerd. Ze knikte heel kalm en draaide zich vervolgens om naar Michael.

'Ik ben bang dat het antwoord gelijk blijft, meneer Hillyard.'

'Hebben jullie er eerder over gesproken?' Jacques keek verbouwereerd, maar Michael legde het snel uit.

'Een van mijn medewerkers, mijn moeder en ikzelf hebben allemaal met miss Adamson thuis contact opgenomen. We hebben het met haar over dit project gehad, hoewel slechts oppervlakkig, en haar antwoord was steeds een ferm nee. Ik hoopte haar van gedachten te doen veranderen.'

Jacques keek haar vol verbijstering aan. Marie schudde haar hoofd.

'Het spijt me, maar ik kan het niet doen.'

'Maar waarom niet?' Deze woorden kwamen van Jacques. Hij was bijna buiten zinnen.

'Omdat ik het niet wil.'

'Mogen we dan minstens de redenen ervan weten?' Michaels stem klonk heel vlak, en er klonk nog iets anders in door: het besef van zijn eigen macht. Marie ergerde zich eraan dat ze die nieuwe kant van hem wel leuk vond. Maar het deed haar niet van mening veranderen.

'Noem me een onberekenbare kunstenaar als u wilt. Maar wat dan ook, het antwoord is nog steeds nee. En het blijft zo.' Ze zette haar kopje neer, keek naar de twee mannen en stond op. Ze stak een hand naar Michael uit en schudde somber zijn hand. 'Dank u voor uw belangstelling. Ik ben ervan overtuigd dat u de juiste persoon zult vinden voor uw project. Misschien dat Jacques u iemand kan aanbevelen. Deze galerie heeft diverse geweldige schilders en fotografen.'

'Maar ik ben bang dat we alleen u willen hebben.' Hij klonk nu koppig, en Jacques zag eruit alsof hij elk moment uit elkaar kon ploffen, maar Marie zou deze strijd niet verliezen. Ze was al zoveel kwijtgeraakt.

'Dat is onredelijk van u, meneer Hillyard. En kinderachtig. U zult iemand anders moeten vinden. Ik wil niet met u werken. Zo simpel is dat.'

'Zou u met iemand anders van de firma willen werken?'

Weer schudde ze haar hoofd, en ze liep naar de deur. 'Zou u er dan minstens over na willen denken?'

Ze bleef even, met haar rug naar Michael, in de deuropening staan, maar weer schudde ze alleen maar haar hoofd, en daarna hoorden ze het woord 'nee' toen ze met haar hondje verdween. Michael verspilde geen moment met de galerie-eigenaar die verdwaasd achter zijn bureau bleef zitten. Hij rende achter haar aan de straat op en schreeuwde: 'Wacht!' Hij wist zelfs niet waarom hij het deed, maar hij had het gevoel dat hij het moest doen. Hij bereikte haar toen ze haastig weg begon te lopen. 'Mag ik even met u meelopen?'

'Als u dat wilt, maar het heeft weinig zin.' Ze keek recht naar voren en meed zijn ogen terwijl hij koppig naast haar bleef mee lopen.

'Waarom doet u dit? Het slaat gewoon nergens op. Is het persoonlijk? Iets dat u weet over de firma? Een slechte ervaring die u hebt gehad? Iets over mij?'

'Het maakt niets uit.'

'Ja, dat doet het wel, verdomme. Dat doet het wel.' Hij hield haar staande en bleef haar arm vasthouden. 'Ik heb het recht dat te weten.'

'O ja?' Ze leken daar allebei een eeuwigheid te staan, en ten slotte liet ze haar halsstarrigheid varen. 'Oké. Het is persoonlijk.'

'Nu weet ik in ieder geval dat u niet krankzinnig bent.'

Ze lachte en keek hem geamuseerd aan. 'Hoe weet u dat? Misschien ben ik dat wel.'

'Helaas, ik denk het niet. Ik denk alleen maar dat u Cotter-Hillyard haat. Of mij.' Het was een belachelijke gedachte. Het bedrijf en hij hadden nooit een slechte pers gehad. Ze waren niet betrokken bij controversiële projecten of bij dubieuze regeringen. Er bestond geen reden dat ze zich zo gedroeg. Misschien had ze een affaire gehad met iemand van het lokale filiaal en koesterde ze een wrok tegen hem. Het moest zoiets zijn.

Anders sloeg het allemaal nergens op.

'Ik haat u niet, meneer Hillyard.' Ze had lang gewacht dit te zeggen terwijl ze verder liepen.

'U speelt het heel goed.' Hij glimlachte en voor het eerst zag hij er weer uit als een jongen. Als die jongen die haar samen met Ben plaagde in haar flatje. Die glimp op het verleden verscheurde haar hart, en ze keek een andere kant op. 'Kan ik u uitnodigen ergens een kop koffie te gaan drinken?' Ze wilde weigeren, maar misschien was het beter er voor eens en voor altijd een einde aan te maken. Misschien zou hij haar dan met rust laten.

'Oké.' Ze stelde een restaurant voor aan de overkant van de straat, en ze liepen erheen met Fred achter hen aan. Ze bestelden allebei een espresso en, zonder erbij na te denken, gaf ze hem de suiker aan. Ze wist dat hij twee klontjes gebruikte, maar hij bedankte haar alleen maar, bediende zichzelf en zette het schaaltje weer neer. Hij leek het niet ongewoon te vinden dat zij het had geweten.

'Weet u, ik kan het niet uitleggen, maar er is iets vreemds met uw werk. Het achtervolgt me. Alsof ik het eerder heb gezien, alsof ik het al ken, alsof ik begrijp wat u wilde uitdrukken en zag toen u de foto's nam. Klinkt dat zinnig?'

Ja. Dat klinkt heel zinnig. Hij had altijd een wonderbaarlijk begrip gehad van haar schilderijen. Ze knikte zuchtend. 'Ja, ik denk het wel. Met die bedoeling worden ze ook gemaakt.'

'Maar ze doen me nog meer. Ik kan het niet uitleggen. Het lijkt wel alsof ik... nou, uw werk al ken. Ik weet het niet. Het klinkt krankzinnig als ik het zeg.'

Maar ken je me dan niet? Ken je die ogen niet? Ze voelde de aanvechting hem die vragen te stellen terwijl ze rustig hun koffie dronken en over haar werk spraken.

'Ik krijg het vreselijke gevoel dat u niet zult toegeven. Dat is toch zo, of niet?' Ze schudde triest haar hoofd.

'Gaat het om geld?'

'Natuurlijk niet.'

'Dat dacht ik ook niet.' Hij noemde zelfs het enorme contract dat hij in zijn zak had niet. Hij wist dat het hem weinig goeds zou doen en misschien alles nog wel erger zou maken. 'Ik wou dat ik wist wat het was.'

'Gewoon mijn excentriciteit. Mijn manier om uit te halen naar het verleden.' Ze was geschokt door haar eigen openhartigheid, maar hij leek het niet te zijn.

'Ik dacht al dat het zoiets was.' Ze zaten nu allebei heel rustig in het kleine Italiaanse restaurant. Er hing een trieste sfeer tussen hen, van een bitterzoete hoedanigheid die Michael maar niet begreep. 'Mijn moeder was heel ingenomen met uw werk. En ze vindt niet gauw iets goed.' Marie lachte om zijn woordkeuze.

'Nee, dat is zo. Of dat heb ik gehoord. Ze is keihard in haar keuzes.'

'Ja, maar ze heeft de zaak gemaakt tot wat die vandaag de dag is. Het is heerlijk die van haar overgenomen te hebben. Als een perfect geleid schip.'

'Gelukkig voor u.' Ze klonk weer bitter, en weer begreep Michael het niet. Met een nerveus gebaar ging hij langs het kleine litteken op zijn slaap, en abrupt zette Marie haar kopje neer en keek hem aan. 'Wat is dat?'

'Wat?'

'Dat litteken.' Ze kon er haar ogen niet vanaf halen. Ze wist precies wat het was. Het moest zijn van...

'Het is niets. Ik heb het al een tijdje.'

'Het ziet er niet zo oud uit.'

'Een paar jaar.' Hij leek in verlegenheid gebracht. 'Echt, het was niets. Een ongelukje met een paar vrienden.'

Hij probeerde het te bagatelliseren, en Marie wilde haar koffie in zijn gezicht smijten. Vuile klootzak. Een ongelukje. Bedankt, schat. Nu weet ik alles wat ik moet weten. Ze pakte haar handtas op, keek hem een ogenblik ijzig aan en stak haar hand uit.

'Bedankt voor dit heerlijke moment, meneer Hillyard. Ik hoop dat u geniet van uw verblijf.'

'Gaat u weg? Zei ik iets verkeerds?' Jezus, ze was onmogelijk. Wat was er verdomme nu weer met haar aan de hand? Wat had hij gezegd? Toen schrok hij van de blik in haar ogen.

'Om eerlijk te zijn, ja.' Zij, op haar beurt, schrok van haar eigen woorden. 'Ik heb over dat ongeluk van u gelezen, en ik denk niet dat het iets was dat iemand ooit "een ongelukje" zou noemen. Twee vrienden van u waren behoorlijk gehavend, van wat ik ervan heb begrepen. Geef je dan nergens om, Michael? Geef je dan helemaal nergens meer om behalve je verrekte firma?'

'Wat is er met je aan de hand? En wat gaat het jou aan?'

'Ik ben een mens, en jij niet. Dat haat ik aan jou.'

'Je bent gek.'

'Nee, meneertje. Niet meer.' En daarop draaide ze zich op haar hakken om en liep naar buiten, terwijl Michael haar nastaarde. Toen, als voortgedreven door een onzichtbare kracht, kwam hij overeind en rende achter haar aan. Hij had een biljet van vijf dollar op tafel achtergelaten en volgde haar. Hij moest het haar vertellen. Hij moest... Nee, het was geen 'ongelukje' geweest. De vrouw van wie hij hield was omgekomen. Maar welk recht had zij om dat te weten? Hij kreeg echter niet de kans het haar te vertellen, want toen hij de straat bereikte, was ze net in een taxi gestapt.

28

Ze was net op het strand aangekomen en bezig haar statief op te zetten toen ze plotseling de gedaante naderbij zag komen. Zijn vastberaden tred verwonderde haar tot ze besefte wie hij was. Michael, verdomme. Hij liep het strand over en vervolgens het duin tot hij voor haar stond en haar blikveld verduisterde.

'Ik moet je iets zeggen.'

'Ik wil het niet horen.'

'Jammer voor jou. Want ik zeg het je toch. Je hebt niet het recht in mijn privéleven te komen en me te vertellen wat voor mens ik ben. Je kent me niet eens.' Haar woorden hadden hem de hele nacht dwarsgezeten. En via haar antwoorddienst was hij erachter gekomen waar ze was. Hij wist niet eens waarom hij hier naartoe was gegaan, maar hij had geweten dat het moest. 'Met welk recht oordeel je over mij, verdomme?'

'Helemaal geen recht. Maar het bevalt me niet wat ik zie.' Ze was kalm en afstandelijk terwijl ze van lens wisselde.

'En wat zie je dan eigenlijk?'

'Een lege huls. Een man die nergens om geeft, behalve zijn werk. Een man die om niemand geeft, van niets houdt, niets geeft, niets is.'

'Vuil kreng, wat weet je godverdomme over wat ik ben, wat ik doe en wat ik voel? Waardoor denk je dat zo geweldig goed te weten?' Ze stapte om hem heen en stelde scherp op een volgend duin. 'Verdomme, luister naar me!' Hij stak zijn hand uit naar haar camera en ze ontweek hem, waarna ze zich woest naar hem omdraaide.

'Waarom sodemieter je niet mijn leven uit?' Zoals je de afgelopen twee jaren hebt gedaan, vuile schoft...

'Ik zit niet in je leven. Ik probeer werk van jou te kopen. Meer wil ik niet. Ik wil jouw uitspraken over mijn persoonlijkheid, mijn leven of wat dan ook niet horen. Ik wil alleen maar een paar rotfoto's kopen.' Hij stond bijna te trillen van kwaadheid, en zij liep alleen maar langs hem heen naar de portfolio die op een deken op het zand lag. Ze ritste hem open, keek in de map en haalde er een foto uit. Daarna stond ze op en gaf die aan hem.

'Hier. Die is voor jou. Doe ermee wat je wilt. Laat me verder met rust.'

Zonder een woord te zeggen, draaide hij zich om en liep terug naar de auto die hij langs de weg had geparkeerd.

Ze keek hem niet na, maar ging weer aan het werk tot het begon te schemeren en ze niet verder kon. Daarna reed ze terug naar haar flat, maakte roerei, zette koffie en ging de donkere kamer in. Ze ging om twee uur die nacht naar bed, en toen de telefoon ging nam ze niet op. Zelfs al was het Peter, het kon haar niet schelen. Ze wilde niemand spreken. En ze zou de volgende ochtend weer om negen uur naar het strand gaan. Ze zette haar wekker op acht uur en viel in slaap op het moment dat ze in bed lag. Ze had zichzelf van iets bevrijd, daar op het strand. En ze moest eerlijk tegen zichzelf zijn: ook al haatte ze hem, ze had hem in ieder geval gezien. Op een vreemde manier was dat een opluchting.

De volgende ochtend nam ze een douche en kleedde zich aan in minder dan een halfuur. Ze droeg oude werkkleding, en dronk koffie terwijl ze de krant las. Op schema verliet ze haar flat een paar minuten voor negenen en was al met haar gedachten bij haar werk toen ze zich met Fred de trap af haastte. Pas toen ze beneden aan de trap stond en opkeek, stokte haar adem in haar keel. Aan de overkant van de straat stond een vrachtwagen met een enorm reclamebord erop. Achter het stuur zat Michael Hillyard. Hij zat grijnzend naar haar te kijken terwijl zij op de onderste tree ging zitten en in lachen uitbarstte. Hij was echt gek. De foto die zij hem had gegeven, had hij laten uitvergroten, op het reclamebord gezet en dat voor haar deur geparkeerd. Hij grinnikte toen hij uit de vrachtwagen stapte en op haar af kwam. En zij bleef lachen toen hij naast haar op de trap ging zitten.

'Wat vind je ervan?'

'Jij bent een giller.'

'Ja. Maar vind je het er niet goed uitzien? Denk je eens in hoe je andere werk eruit zal zien als het vergroot in de gebouwen van het medisch centrum is opgehangen. Zou dat niet fantastisch zijn?' Hij was fantastisch, maar dat kon ze hem niet vertellen. 'Kom mee, laten we gaan ontbijten en praten.' Deze ochtend zou hij geen nee accepteren. Hij had zijn afspraken van die ochtend voor haar afgezegd. En ze vond zijn vastbeslotenheid zowel ontroerend als amusant. Ze was ook niet in de stemming voor weer een ruzie.

'Ik zou nee moeten zeggen, maar dat doe ik niet.'

'Dat is beter. Mag ik je een lift geven?'

'Daarin?' Ze wees op de vrachtwagen en begon weer te lachen.

'Natuurlijk. Waarom niet?'

Dus ze stapten in de cabine van de vrachtwagen en reden naar Fisherman's Wharf om te ontbijten. Er reden daar veel vrachtwagens, en niemand zou ervandoor gaan met een foto die zo groot was.

Verrassend genoeg was het een heel aangenaam ontbijt. Allebei zetten ze de strijd van zich af, in ieder geval tot aan de koffie.

'Nou, heb ik je overgehaald?' Hij zag er heel zelfverzekerd uit toen hij over zijn kopje naar haar glimlachte.

'Nee. Maar ik vond het heel leuk.'

'Ik neem aan dat ik het kleine moet eren, maar dat is niet mijn stijl.'

'Wat is je stijl? In je eigen woorden?'

'Je bedoelt dat je me een kans geeft mezelf te verklaren in plaats van dat jij me vertelt wie ik ben?' Hij plaagde, maar er zat een scherpe klank in zijn stem. Ze was te dicht bij hem gekomen met een paar van haar opmerkingen de dag ervoor. 'Oké, ik zal het je vertellen. In sommige opzichten heb je gelijk. Ik leef voor mijn werk.'

'Waarom? Heb je niets anders in je leven?'

'Niet echt. De meeste succesvolle mensen hebben het wellicht niet. Er is gewoon geen ruimte voor.'

'Dat is dom. Je hoeft je leven niet in te ruilen tegen succes. Sommige mensen hebben allebei.'

'En jij?'

'Niet helemaal. Maar misschien op een dag wel. Ik weet in ieder geval dat het mogelijk is.'

'Misschien is het zo. Misschien is mijn motivatie niet meer wat het vroeger was.' Haar ogen werden zacht door de woorden. 'De afgelopen paar jaar is mijn leven enorm veranderd. Uiteindelijk heb ik niet de dingen gedaan die ik me ooit voorgenomen had. Maar... maar ik werd er behoorlijk goed voor gecompenseerd.'

Zoals directeur worden van Cotter-Hillyard, maar hij durfde het niet te zeggen.

'O. Ik neem aan dat je niet getrouwd bent?'

'Neen. Geen tijd. Gen belangstelling.' Wat heerlijk. Dan was het waarschijnlijk maar goed dat ze niet getrouwd waren.

'Het klinkt allemaal zo uitgedacht.'

'Voorlopig is het zo. En jij?'

'Ik ben ook niet getrouwd.'

'Weet je, ondanks jouw veroordeling van mijn manier van leven, begrijp ik niet waarom dat van jou zo heel erg verschilt met dat van mij. Je bent net zo obsessief bezig met je werk als ik, net zo eenzaam, net zo opgesloten in je eigen wereldje. Waarom oordeel je dus zo hard over mij? Dat is niet erg eerlijk.' Zijn stem was zacht, maar klonk verwijtend.

'Het spijt me. Misschien heb je gelijk.' Het viel moeilijk te betwisten. En toen, terwijl ze nadacht over wat hij had gezegd, voelde ze zijn hand op die van haar, en het voelde als een messteek in haar hart. Ze trok hem weg met een geschrokken uitdrukking in haar ogen. En weer zag hij er ongelukkig uit.

'Je bent een heel moeilijke vrouw om te begrijpen.'

'Ik denk dat je gelijk hebt. Een heleboel dingen zijn onmogelijk te verklaren.'

'Je zou me een keer kunnen proberen. Ik ben niet dat monster waar je me voor aanziet.'

'Dat weet ik wel zeker.' Terwijl ze hem aankeek, wilde ze alleen nog maar huilen. Dit was zoiets als hem vaarwel zeggen. Het was weer helemaal weten wat ze nooit zou kunnen krijgen. Maar misschien zou ze het nu beter begrijpen. Misschien zou ze nu uiteindelijk in staat zijn het los te laten. Met een lichte zucht keek ze op haar horloge. 'Ik moet nu echt gaan werken.'

'Ben ik iets dichter in de buurt van een ja gekomen als antwoord op ons voorstel?'

'Ik ben bang van niet.'

Hij vond het vreselijk het te moeten bekennen, maar hij zou het moeten opgeven. Hij wist dat ze niet van mening zou veranderen. Al zijn inspanningen waren voor niets geweest. Zij was een erg koppige vrouw. Maar hij mocht haar. Hij was verrast hoe graag hij haar mocht, als ze eenmaal haar beschermende masker had laten zakken. Ze had een zachtheid en kwetsbaarheid waardoor hij werd aangetrokken op een manier die hem in jaren niet was overkomen. 'Denk je dat ik je zou kunnen overhalen met me te gaan eten, Marie? Een soort troostprijs omdat ik mijn deal niet krijg?' Ze lachte zacht om de blik op zijn gezicht en gaf hem een klopje op zijn hand.

'Ik zou dat wel leuk vinden. Maar niet nu. Ik vrees dat ik de stad uit ben.' Verdomme. Hij had deze keer echt verloren, ronde na ronde.

'Waar ga je heen?'

'Naar de Oostkust. Ik moet wat persoonlijke zaken afhandelen.' Ze had de beslissing het afgelopen halfuur genomen. Maar nu wist ze wat ze moest doen. Het was geen kwestie van het verleden begraven, maar van het opgraven ervan. In zekere zin had Peter gelijk gehad. En nu wist ze het zeker. Ze moest het 'genezen', had hij gezegd.

'De volgende keer dat ik in San Francisco ben, zal ik bellen. Ik hoop dat ik dan meer geluk heb.'

Misschien. En misschien heet ik dan mevrouw Peter Gregson. Misschien ben ik dan genezen. En dan maakt het niet meer uit. Helemaal niet.

Ze liepen zwijgend terug naar de vrachtwagen, en hij zette haar af bij haar flat. Ze zei heel weinig toen ze bij hem wegliep. Ze bedankte hem voor het ontbijt, schudde zijn hand en liep de trap weer op. Hij had verloren. En terwijl hij haar weg zag lopen, werd hij overvallen door een overweldigende treurigheid. Het leek wel alsof hij iets heel speciaals was kwijtgeraakt. Hij wist niet precies wat. Een zakelijke deal, een vrouw, een vriendin? Iets. Voor het eerst sinds lange tijd voelde hij zich ondraaglijk alleen. Hij zette de vrachtwagen in de versnelling en reed somber door Pacific Heights tegen de heuvel op terug naar zijn hotel.

Marie was al aan de telefoon met Peter Gregson.

'Vanavond? Schat, ik heb een vergadering.' Hij klonk opgewonden en had haast tussen twee patiënten in.

'Kom dan na de vergadering. Het is belangrijk. Ik ga morgen weg.'

'Waarheen? Hoe lang?' Hij klonk bezorgd.

'Dat zeg ik je als ik je zie. Vanavond?'

'Oké, oké. Rond elf uur. Maar dat is echt dwaas, Marie. Kan het niet wachten?'

'Nee.' Het was twee jaar blijven liggen en ze was gek geweest om het zo lang te laten duren.

'Oké. Ik zie je vanavond.' Hij had haastig opgehangen, en zij belde de vliegmaatschappij om een reservering te maken en het dierenpension om een regeling te treffen voor Fred.

29

Marie had geluk gehad. Er was die middag een afzegging geweest, dus nu zat ze in de vertrouwde gerieflijke kamer die ze in geen maanden had bezocht. Ze zat achterover geleund op de bank en strekte haar benen uit naar de niet brandende open haard, als uit gewoonte, en staarde afwezig naar haar voeten in de mooie sandalen. Haar gedachten waren zo ver weg, dat ze Faye niet hoorde binnenkomen.

'Ben je aan het mediteren of ben je gewoon in slaap gevallen?'

Marie keek glimlachend op toen Faye in de stoel tegenover haar ging zitten. 'Gewoon aan het denken. Het is leuk om je weer te zien.' Om eerlijk te zijn, was ze verrast hoe goed het voelde weer terug te zijn. Alleen al daar te zijn, gaf haar een gevoel van thuiskomen, een behaaglijk gevoel om weer in een oude, vertrouwde sleur te zitten. Ze had een paar goede momenten in die kamer gehad, en ook een paar moeilijke.

'Moet ik nu zeggen dat je er fantastisch uitziet, of ben je het al beu dat te horen?' Faye keek haar stralend aan, en Marie lachte.

'Ik word het nooit beu het te horen.' Alleen bij Faye durfde ze zo eerlijk te zijn. 'Ik denk dat je zult willen weten waarom ik hier ben.' Haar gezicht werd ernstig toen ze de andere vrouw in de ogen keek.

'Die vraag is inderdaad in mijn gedachten geweest.' Ze wisselden weer een snelle glimlach en daarna scheen Marie weer verloren te raken in haar eigen gedachten.

'Ik heb Michael gezien.'

'Heeft hij je gevonden?' Faye klonk geschokt en nogal onder de indruk.

'Ja en nee. Hij heeft Marie Adamson gevonden. Meer weet hij niet. Een van zijn medewerkers heeft me benaderd in verband met mijn werk. Cotter-Hillyard is bezig met een medisch centrum hier en ze schijnen mijn foto's tot gigantische afmetingen op te willen blazen als deel van hun aankleding.'

'Dat is heel vleiend, Marie.'

'Wie kan het wat schelen, Faye? Wat kan het mij schelen wat hij van mijn werk vindt?' Maar dat was ook niet helemaal waar. Ze had zich altijd gekoesterd in de warmte van zijn lofprijzingen, en voelde zelfs nu een zekere bevrediging te weten dat ze weer zijn aandacht had gevangen met haar werk. 'Hoe dan ook, zijn moeder was hier een tijdje geleden en ik vertelde haar hetzelfde wat ik hun heb verteld. Nee, ik ben niet geïnteresseerd. Ik verkoop niet aan hen. Ik werk niet met hen. Punt uit.'

'En hebben ze aangedrongen?'

'Hevig.'

'Dat moet een goed gevoel geven. Beseffen ze wie je bent?'

'Ben niet. Maar Michaels moeder wel. Ik denk dat ze daarom de ontmoeting heeft gearrangeerd.' Marie zweeg en staarde naar haar voeten. Ze was heel ver weg, terug in die hotelkamer, de dag dat ze Marion had gezien.

'Hoe voelde je je toen je haar zag?'

'Vreselijk. Het deed me terugdenken aan alles wat ze me heeft aangedaan. Ik haat haar.' Maar er klonk meer in haar stem door, en Faye hoorde dat.

'En?'

'Oké.' Marie keek zuchtend op. 'Alles deed weer pijn. Ik herinnerde me dat ik vroeger zo graag wilde dat ze me aardig vond, van me hield, me accepteerde als de vrouw van Michael.'

'En wijst ze je nog steeds af?'

'Ik weet het niet. Ik denk het. Ze is nu ziek. Ze lijkt anders. Ze lijkt bijna spijt te hebben van wat ze heeft gedaan. Ik neem aan dat Michael de afgelopen twee jaar niet bijzonder gelukkig is geweest.'

'En hoe voel je je daarover?'

'Opgelucht.' Ze zei het met een zachte, vermoeide zucht. 'En toen besefte ik dat het geen verschil uitmaakt hoe hij is geweest. Het is voor ons allemaal voorbij, Faye. Dat alles was jaren geleden. We zijn nu andere mensen. En het feit blijft dat hij nooit naar me toe is gekomen. Hij zou nu waarschijnlijk niet eens meer achter me aan komen voor mijn werk, als hij wist wie ik was - wie ik vroeger was. Maar ik ben Nancy McAllister niet meer, Faye. En hij is niet de Michael die ik kende.'

'Hoe weet je dat?'

'Ik heb hem gezien. Hij is gevoelloos, hard, gedreven, koud. O, ik weet het niet, misschien is er wel iets. Maar er zijn ook een heleboel nieuwe gevoelens.'

'Wat dacht je van pijn? Verlies? Teleurstelling? Smart?'

'Nee, Faye, wat dacht je van verraad, afwijzing, verlating, lafheid? Daar gaat het toch eigenlijk om?'

'Ik weet het niet. Is het zo? Voel je je nog steeds zo als je hem ziet?'

'Ja.' Haar stem was nu weer hard. 'Ik haat hem.'

'Dan moet je nog steeds heel veel om hem geven.' Marie wilde ontkennen, maar schudde toen haar hoofd terwijl de tranen in haar ogen sprongen. Ze keek Faye lange tijd aan zonder iets te zeggen. 'Nancy, hou je nog steeds van hem?' Met opzet had ze haar oude naam gebruikt.

Het meisje slaakte een diepe zucht en liet haar hoofd weer achterover tegen de bank vallen. Ze keek naar het plafond en sprak met een eentonige stem. 'Misschien houdt Nancy nog steeds van hem, met dat kleine beetje dat er nog van haar over is. Maar Marie niet. Ik heb nu een nieuw leven. Ik kan het me niet meer permitteren om van hem te houden.' Ze keek Faye bedroefd aan.

'Waarom niet?'

'Omdat hij niet van mij houdt. Omdat dat niet reëel is. Ik moet het nu loslaten. Volledig, totaal. Dat weet ik. Daarom ben ik vandaag niet hier gekomen, om tegen je schouder uit te huilen omdat ik nog steeds verliefd ben op Michael. Maar ik had iemand nodig om te vertellen hoe ik me voelde. Ik kan er niet echt met Peter over praten; daardoor zou hij te erg van streek raken, en ik wilde toch tegen iemand mijn hart luchten.'

'Ik ben blij dat je bent gekomen, Marie. Maar ik weet niet zeker of je gewoon kunt beslissen iets zo simpel van je af te zetten en het dan van het ene op het andere moment niet meer te hebben.'

'Om eerlijk te zijn is het me twee jaar geleden al ontnomen, ik liet het alleen niet los. Tot nu. Ik zei tegen mezelf dat ik het had gedaan, maar dat was niet zo. Dus...' Ze ging weer rechtop zitten en keek Faye recht aan. 'Ik vertrek morgen naar Boston om iets af te handelen.'

'Wat ga je afhandelen?'

'De kwestie van het loslaten.' Ze glimlachte, de eerste keer in een uur. 'Daar zijn wat zaken die ik niet heb afgemaakt, dingen die Michael en ik deelden. Ik heb die laten bestaan als een monument aan ons, omdat ik altijd dacht dat hij terug zou komen. Nu moet ik terug om het af te handelen.'

'Denk je echt dat je er klaar voor bent?'

'Ja.' Ze klonk zelfverzekerd, zelfs voor Faye.

'Wil je dat echt doen?'

'Ja.'

'Wil je Michael niet vertellen wie je bent, of eigenlijk wie je was, en kijken wat er gebeurt?'

Marie huiverde bijna. 'Nooit. Dat is voorbij. Voor altijd. En bovendien,' ze zuchtte weer en keek naar haar handen, 'zou dat niet eerlijk zijn tegenover Peter.'

'Je moet eerlijk zijn tegenover Marie.'

'Daarom ga ik morgen naar Boston. Maar ook blijf ik maar denken dat ik misschien hierna vrij zal zijn om me echt aan Peter te binden. Hij is zo'n aardige man, Faye. Hij heeft zoveel voor me gedaan.'

'Maar je houdt niet van hem.'

Het was beangstigend om iemand anders de woorden te horen zeggen, en Marie schudde ogenblikkelijk haar hoofd. 'Nee, nee, dat doe ik wel.'

'Waarom dan het probleem met je te binden?'

'Michael stond altijd tussen ons in.'

'Dat is te makkelijk, Marie. Dat is een uitvlucht.'

'Ik weet het niet.' Ze zweeg lange tijd. 'Iets hield me al die tijd tegen. Er ontbreekt... iets. Ik denk dat ik mezelf niet toestond erbij te zijn. In sommige opzichten wachtte ik op Michael, en in sommige opzichten zat er een gevoel... ik weet het niet. Het voelt niet helemaal goed, Faye. Misschien ben ik het wel.'

'Waarom denk je dat het niet goed aanvoelt?'

'Nou, ik weet het niet, soms krijg ik het gevoel dat hij me niet kent. Hij kent mij, Marie Adamson, omdat dat de persoon is die hij hielp creëren. Hij kent niet de persoon die ik was of de dingen die ik leuk vond vóór het ongeluk.'

'Zou je hem dat kunnen leren, Marie?'

'Misschien. Maar ik weet niet of hij dat wel wil weten. Door hem voel ik me begeerd, maar niet om mezelf.'

'Nou, er zwemmen veel meer vissen rond, weet je.'

'Ja, maar hij is een goed mens en er is geen enkele reden waarom het niet zou werken.'

'Nee. Behalve als je niet van hem houdt.'

'Maar ik hou wél van hem.' Ze begon tijdens het gesprek opgewonden te raken.

'Ontspan je dan en laat dat probleem vanzelf voorbijgaan. Je kunt, als je wilt, hier terugkomen en het met mij bespreken. Laten we eerst jouw gevoelens voor Michael behandelen.'

'Ik wil gewoon die reis naar het oosten gemaakt hebben. Dan zal ik vrij zijn.'

'Oké, doe dat dan, maar kom naar mij toe als je terug bent. Vind je dat goed?'

'Heel goed.' In zekere zin was ze blij hier weer te zijn. Het was een opluchting.

Faye keek spijtig op haar horloge en stond op. Er was anderhalf uur voorbijgegaan en over een uur moest ze colleges geven op de universiteit. 'Bel je voor een afspraak als je terug bent?'

'Meteen na aankomst.'

'Goed, en wees lief voor jezelf als je daar bent. Kwel jezelf niet met het verleden. En mocht je soms problemen krijgen, bel me dan.'

Het was vertroostend te weten dat ze dat kon doen, en toen ze vertrok, was haar stemming veel beter dan die de hele middag was geweest. Hun gesprek zou het voor haar veel gemakkelijker maken haar besluit aan Peter uit te leggen.

30

'Boston? Maar waarom, Marie? Ik begrijp het niet.' Peter zag er vermoeid en geïrriteerd uit, wat een zeldzaamheid was. Maar hij had een lange dag en een vermoeiende vergadering achter de rug. Al die onzin over het nieuwe medisch centrum. En de volgende ochtend had hij een afspraak met de architect. Waarom moest hij in de commissie zitten? Hij kon zijn tijd wel beter gebruiken. 'Volgens mij ben je gek om die reis te maken.'

'Nee, dat is niet zo. Ik moet. En ik ben er klaar voor. Het verleden is voor mij voorbij. Volledig.'

'Zo volledig voorbij dat je, toen we onlangs met de auto bijna een ongeluk hadden, een uur lang hysterisch was. Het is niet voorbij.'

'Lieveling, je moet me vertrouwen. Ik ga alleen maar dat doen wat ik niet afgemaakt heb, en daarna ben ik vrij. Ik kom overmorgen terug.'

'Het is krankzinnig.'

'Nee. Dat is het niet.' Haar stem klonk zo rustig en vastbesloten, dat hij niet verder ging, en hij leunde met een vermoeide zucht naar achteren op de bank. Misschien wist ze toch wel wat ze deed.

'Oké. Ik begrijp het niet. Maar ik hoop dat jij weet wat je doet. Zal het je wel lukken daar?'

'Met mij komt het goed. Vertrouw me nou maar.'

'Dat doe ik, schat. Het is niet zo dat ik je niet vertrouw. Het is die... o, ik weet het niet. Ik wil niet dat jou wat overkomt. Mag ik je een volslagen krankzinnige vraag stellen?'

O, jezus. Ze hoopte dat het niet die ene was. Nog niet. Maar dat had hij niet in gedachten terwijl hij aandachtig naar haar keek vanaf de bank. 'Ga verder.' Ze wachtte, als voor een operatie.

'Weet jij dat Michael Hillyard in de stad is?'

'Ja.' Ze was vreemd kalm.

'Heb je hem gezien?'

'Ja. Hij kwam naar de galerie. Hij wil werk van me hebben voor een nieuw project van hem hier. Ik heb geweigerd.'

'Wist hij wie je was?'

'Nee.'

'Waarom heb je het hem niet verteld?'

Nu was het tijd om hem te vertellen van de deal met Michaels moeder, maar het was te laat. 'Het maakte niets uit. Het verleden is voorbij.'

'Weet je het zeker?'

'Ja. Daarom ga ik naar Boston.'

'Dan ben ik blij.' Toen keek hij heel even bezorgd.

'Heeft de reis iets te maken met Hillyard?' Maar hij wist dat het onmogelijk was. Hij zou Michael Hillyard de volgende ochtend spreken.

Marie schudde ferm haar hoofd. 'Nee. Niet op de manier die je bedoelt. Het heeft met mijn verleden te maken, Peter. En het heeft alleen met mij te maken. Meer wil ik er niet over zeggen.'

'Dat zal ik respecteren.'

'Dank je.'

Hij wilde die avond met haar vrijen, maar hij deed het niet. Hij vertrok rustig met een tedere kus. Hij voelde dat ze alleen wilde blijven.

Het was een vredige nacht en de volgende ochtend, toen ze Fred bij het dierenpension afzette, voelde ze zich nog net zo. Ze wist precies wat ze deed, en waarom, en ze wist dat het goed was.

Ze was ruim op tijd voor het vliegtuig en arriveerde in Boston om negen uur plaatselijke tijd. Ze wilde er eerst die avond nog naartoe rijden, maar daarmee stelde je je geluk te veel op de proef. Dus ze stelde het uit tot de volgende ochtend. De auto had ze al gehuurd. Ze hoefde er alleen maar heen te rijden en daarna weer terug. Ze zou het laatste vliegtuig naar huis nemen.

Ze voelde zich een vrouw met een heilige missie toen ze die avond in het motel naar bed ging. Ze had niet de wens de stad te zien, iemand te bellen, of ergens heen te gaan. Ze was daar niet echt. Het leek allemaal op een droom, een twee jaar oude droom, en ze zou hem slechts een laatste keer herbeleven.

31

'Dokter Gregson?'

'Ja?' Hij was nog steeds met zijn gedachten elders, toen zijn secretaresse de kamer binnenkwam. Hij had net met Marie gesproken op het vliegveld. Hij bleef een onaangenaam gevoel houden over de reis, maar hij moest haar gevoelens over zoiets persoonlijks als dit respecteren. Toch zou hij zich beter voelen als ze de volgende dag weer terug was. Hij keek op en probeerde aandacht te geven aan de verpleegster. 'Ja?'

'Er is hier een meneer Hillyard die u wil spreken. Hij zegt dat hij verwacht wordt. En hij is in gezelschap van drie medewerkers.'

'Mooi. Laat hem maar binnen.' Jezus. Dat kon er ook nog wel bij. Maar waarom eigenlijk niet? In ieder geval kreeg hij de jongen te zien. Hij was eigenlijk jong genoeg om zijn zoon te zijn. Wat een ellendige gedachte. Hij vroeg zich af of Marie er ooit aan dacht.

De vier mannen kwamen binnen, gaven de arts een hand en de bespreking was begonnen. Ze wilden hem aanwerven om van hun nieuwe medisch centrum een succes te maken. Ze hadden inmiddels al meer dan vijftien vermaarde artsen bij hun 'team' en er bestond geen enkele twijfel dat de gebouwen ideaal gelegen en voortreffelijk uitgerust zouden zijn. De keuze was niet moeilijk. Gregson zegde toe met zijn praktijk daar in te trekken en was bereid met enkele collega's van hem te gaan praten. Maar ook al waren zijn antwoorden mechanisch, Peter bleef gedurende de hele bespreking Michael gefascineerd opnemen. Dus dit was Michael Hillyard. Hij leek geen geduchte tegenstander. Maar hij zag er jong en knap uit, en heel zelfverzekerd. En op een onbehaaglijke manier begon Peter te beseffen hoe erg hij op Marie leek. Er zat een gelijksoortige energie, vastbeslotenheid en zelfs humor in. Door het besef voelde Peter zich buitengesloten, maar ook begreep hij het plotseling. Lange tijd zat hij stilletjes naar Michael te kijken en zei helemaal niets. Hij luisterde zelfs niet meer naar de bespreking; hij probeerde de werkelijkheid te begrijpen die hij zo lang had vermeden. Hij vroeg zich ook af waarom Marie die ochtend eigenlijk naar het Oosten was gegaan. Was het echt om de laatste draden met het verleden door te knippen, of om die te koesteren?

Voor het eerst vroeg Peter zich af of hij wel het recht had om in te grijpen. Door alleen maar naar Michael te kijken, kreeg hij het gevoel dat hij een andere kant van Marie zag, een kant die hij helemaal niet kende. Deze man vertegenwoordigde een deel van haar leven dat hij helemaal niet begreep, een deel dat hij nooit had willen kennen. Hij had gewild dat ze Marie Adamson was. Voor hem was ze nooit Nancy geweest. Ze was een nieuw mens, iemand die onder zijn handen tot leven was gekomen. Maar nu zag hij in dat er iets anders was. Alle stukjes van de puzzel begonnen te passen, en hij kreeg zowel een gevoel van berusting als van verlies. Hij had een strijd gevoerd die niet te voeren was, en hij had geprobeerd zijn eigen verleden terug te halen. Marie was inderdaad een nieuw mens, maar er zaten elementen in haar van de vrouw van wie hij ooit had gehouden, de vrouw die was gestorven... Hij had die elementen van Livia gekoesterd, samen met de werkelijkheid van het meisje dat hij tot leven had gebracht. Misschien had hij het recht niet gehad dat te doen. Nooit eerder had hij zo'n vrij spel met een patiënt gehad, omdat Marie alleen maar op hem kon terugvallen. Daardoor kon hij alles voor haar zijn wat hij maar wilde... behalve wat hij nu wilde zijn. Terwijl hij naar Michael keek, besefte hij dat zijn rol in het leven van Marie heel erg leek op die van een vader. Ze besefte het nog niet, maar ooit zou het gebeuren.

De bespreking was ten einde en ze stonden op om elkaar de hand te schudden. Michaels drie medewerkers waren al buiten het kantoor, en stonden in de wachtkamer op hem te wachten. Gregson en Michael wisselden nog wat beleefdheden uit toen plotseling alles stilviel en Michael als gefixeerd over de schouder van de oudere man naar iets staarde. Het was het schilderij waaraan Nancy twee jaar eerder bezig was geweest... het schilderij dat zijn huwelijkscadeau zou worden... en dat door twee verpleegsters na haar dood uit haar flat was gestolen. En nu hing het in het kantoor van deze man, en het was klaar. Als gehypnotiseerd liep Michael erheen voordat Gregson hem tegen kon houden. Maar hij zou door niets tegengehouden zijn. Hij stond daar, starend, en zocht naar een signatuur alsof hij al wist wat hij zou vinden. Daar, in kleine letters in de hoek, waren de woorden: Marie Adamson.

'O, mijn god... o, mijn god...' was het enige dat hij uit kon brengen terwijl Gregson naar hem keek. 'Maar hoe.' Het is... o, jee... god... waarom heeft niemand me dat verteld? In vredesnaam...' Maar nu begreep hij het. Ze hadden hem voorgelogen. Ze leefde nog. Anders. Maar ze leefde. Geen wonder dat ze hem haatte. Hij had geen flauw vermoeden gehad. Maar al die tijd was hij door iets in haar, en in haar foto's, gegrepen geweest. Er stonden tranen in zijn ogen toen hij zich naar Gregson omdraaide om hem aan te kijken.

Peter keek treurig naar hem, bang voor wat er zou komen. 'Laat haar met rust, Hillyard. Voor haar is het allemaal voorbij. Ze heeft genoeg doorgemaakt.' Maar de woorden die hij zei, hadden geen overtuigingskracht. Toen hij die ochtend alleen maar naar Michael had zitten kijken, had hij niet zeker geweten of Michael wel uit haar buurt zou blijven. En iets diep binnen in hem wilde hem vertellen waar ze was.

Maar Michael staarde hem alleen maar aan met een blik vol verbazing. 'Ze hebben tegen me gelogen, Gregson. Wist je dat? Ze hebben tegen me gelogen. Ze vertelden me dat ze dood was.' Zijn ogen stonden vol tranen. 'Ik heb twee jaar als een zombie geleefd, gewerkt als een robot, gewenst dat ik dood was gegaan in plaats van zij, en al die tijd...' Even kon hij niet verder, en Gregson keek een andere kant op. 'En toen ik haar van de week zag, heb ik het niet geweten. Ik... het moet een doodsklap voor haar zijn geweest... geen wonder dat ze me haat. Dat is toch zo, hè?' Michael zonk op een stoel neer, en staarde naar het schilderij. 'Nee. Ze haat je niet. Ze wil het alleen maar achter zich laten. Ze heeft het recht dat te doen.' En ik heb recht op haar. Hij wilde de woorden zeggen, maar kon zichzelf er niet toe brengen. Plotseling leek het alsof Michael zijn gedachten had gehoord. Michael had zich net herinnerd dat hij had gehoord dat Marie een sponsor had, een plastisch chirurg. De woorden schalden plotseling in zijn oren en net zo plotseling waren de woede en pijn van twee jaar in hem. Hij sprong overeind en greep Gregson bij de kraag.

'Wacht even, verdomme. Met welk recht vertel je me dat ze alles "achter zich wil laten"? Hoe weet jij dat? Hoe kun je zelfs maar weten wat wij samen hadden? Hoe kun jij weten wat dat alles voor haar of voor mij betekende? Als ik zonder een woord te zeggen uit haar leven stap, heb jij het helemaal voor elkaar, hè, Gregson? Is dat het? Wil je dat? Nou, je kunt me wat! Je speelt met mijn leven, meneertje, en het komt me voor dat er al door voldoende mensen mee is gespeeld. De enige persoon die mij kan vertellen dat ze wil dat dit alles afgelopen is, is Nancy.'

'Ze heeft je al verteld haar met rust te laten.' Zijn stem was rustig toen hij Michael in de ogen keek.

Michael stapte van hem vandaan, er stond hoop vermengd met woede en verwarring op zijn gezicht. Voor het eerst in twee jaar zat er leven in. 'Nee, Gregson.

Marie Adamson heeft me verteld haar met rust te laten. Nancy McAllister heeft twee jaar lang geen woord tegen me gezegd. En ze zal heel wat uit te leggen hebben. Waarom heeft ze me niet gebeld? Waarom heeft ze me niet geschreven? Waarom heeft ze me niet laten weten dat ze nog leefde? En waarom hebben ze me gezegd dat ze dood was? Was dat haar bedoeling of... die van iemand anders? En eigenlijk...' Hij wilde de vraag helemaal niet stellen omdat hij al wist wat hij zou horen. '... wie heeft er voor de operatie betaald?' Zijn ogen verlieten Gregsons gezicht geen moment.

'Ik weet niet alle antwoorden op je vragen, meneer Hillyard.'

'En waar je wel antwoorden op hebt?'

'Ik heb niet de vrijheid om...'

'Hou op met dat ge...' Michael kwam weer op hem af, en Peter stak een hand omhoog.

'Je moeder heeft alles betaald, de operaties en haar levensonderhoud sinds het ongeluk. Het was een heel genereuze gift.' Het was wat Michael had gevreesd, maar het kwam niet echt als een schok. Het paste bij de rest van het plaatje dat hij nu zag, en misschien had zijn moeder op de een of andere krankzinnige misleide manier gedacht dat ze het voor hem deed. In ieder geval had ze hem teruggebracht naar Nancy. Hij keek Gregson weer aan en knikte.

'En jij? Wat is precies jouw relatie met Nancy?' Nu wilde hij alles weten.

'Ik weet niet of dat je wel wat aangaat.'

'Luister, verdomme...' Zijn handen waren alweer bij de jas van de man, en Peter stak een hand op ten teken van overgave.

'Waarom houden we hier niet mee op? De antwoorden liggen allemaal bij Marie. Wat ze wil, wie ze wil. Misschien wil ze geen van ons beiden, weet je. Om welke redenen ook, jij hebt twee jaar lang geen contact met haar opgenomen en zij niet met jou. En wat mijn persoon betreft, ik ben bijna twee keer zo oud als zij en lijd, voor zover ik weet, aan een Pygmalioncomplex.' Hij liet zich zwaar in zijn bureaustoel vallen en glimlachte spijtig. 'Bijna denk ik dat ze beter af is zonder een van ons.'

'Misschien, maar deze keer wil ik het zelf van haar horen.' Hij keek op zijn horloge. 'Ik ga direct naar haar toe.'

'Daar zul je weinig aan hebben.' Peter keek hem aan en streelde zijn baard. Bijna wenste hij de jongen geluk. Bijna. 'Net voordat je vanochtend hier kwam, belde ze vanaf het vliegveld.'

Weer leek Michael geschokt. 'En? Waar ging ze naartoe?'

Lang aarzelde Peter Gregson. Hij hoefde hem helemaal niets te vertellen. Hij hoefde niet... 'Ze ging naar Boston.'

Michael keek hem een ogenblik aan en een glimp van een glimlach schoot door zijn ogen toen hij zich naar de deur haastte. Hij bleef staan, keek even achterom en groette Peter met een brede grijns. 'Dank je.'

32

Ze werd wakker bij het aanbreken van de dag. Wakker en levend. Ze voelde zich beter dan ze in jaren had gedaan. Ze was nu bijna vrij. Over een paar uur was ze dat echt. Alsof die kinderlijke belofte haar al die tijd vast had gehouden. En alleen omdat zij dat had toegestaan. De enige kracht ervan was de kracht die ze eraan had toegekend.

Ze nam niet eens de moeite te ontbijten. Ze dronk alleen maar twee koppen koffie en stapte in de huurauto. Ze kon er in twee uur zijn, tegen tien uur. Om twaalf uur weer terug in het hotel. Ze kon dan een vliegtuig terug naar San Francisco pakken en aan het einde van de middag thuis zijn. Ze zou zelfs Peter misschien nog kunnen verrassen en kunnen ophalen van zijn praktijk. Arme man, hij was zo begripvol geweest over de reis. Onder het rijden moest ze aan hem denken, en ze wilde dat ze hem meer gegeven had, wilde dat ze het had gekund. Misschien zou dat na vandaag ook veranderen. Of kwam het omdat... ze liet zichzelf de zin niet eens afmaken. Natuurlijk hield ze van hem. Daar ging het niet om.

Ze reed door het landschap van New England en zag nauwelijks waar ze langs kwam. Het land was nog grijs en donker; de nieuwe bladeren waren nog niet te voorschijn gekomen. Het leek alsof het landschap twee jaar begraven had gelegen. Het was halftien toen ze langs Revere Beach kwam, waar de kermis had gestaan en ze voelde een lichte steek door haar hart gaan toen ze de plek herkende. Ze volgde een oude weg die langs de kust kronkelde, ging naar de kant en stapte uit. Ze was stijf, maar niet moe. Ze was opgewekt en nerveus. Ze moest dit doen... moest het... vanwaar ze stond kon ze de boom al zien. Ze bleef er lange tijd naar staan kijken, alsof hij alle geheimen bezat, haar verhaal maar al te goed kende, alsof hij had gewacht op haar terugkeer. Langzaam liep ze erheen, alsof ze een oude vriend ging ontmoeten. Maar het was geen vriend meer. Zoals alles en iedereen waarvan ze ooit had gehouden, was hij een vreemde. Hij was de zoveelste gedenksteen op het graf van Nancy McAllister.

Toen ze hem bereikte bleef ze even staan, vervolgens liep ze de laatste stappen over het zand naar de steen. Hij lag daar nog steeds. Hij had niet bewogen. Niets had dat gedaan. Alleen zij en Michael hadden zich in tegengestelde richtingen en naar andere werelden bewogen. Ze bleef daar heel lang staan, alsof ze probeerde de kracht en moed op te wekken om het te doen. En ten slotte bukte ze zich en begon te duwen. De steen kwam na een paar ogenblikken in beweging, en snel, met een stok, groef ze eronder naar wat ze zocht. Maar er was niets. Buiten adem liet ze de steen terugvallen, en vervolgens, met frisse moed, duwde ze er weer tegenaan, totdat ze kon zien dat ze inderdaad verdwenen waren. Iemand had de kralen al gepakt. Ze liet de steen terugglijden toen ze zijn stem hoorde.

'Ze zijn niet van jou. Ze zijn van iemand anders. Van iemand van wie ik hield. Van iemand die ik nooit ben vergeten.' Er stonden tranen in Michaels ogen toen hij tegen haar sprak. Hij had de halve nacht hier gewacht tot ze zou komen. Hij had een privéjet moeten charteren om hier te zijn voordat zij arriveerde. Maar hij zou op zijn eigen vleugels zijn gekomen als dat nodig was geweest. Hij stak een hand naar haar uit, en ze zag de kralen, nog bedekt met het zand van onder de steen. Haar ogen vulden zich met tranen toen ze die zag. 'Ik heb beloofd nooit vaarwel te zeggen. Ik heb het nooit gedaan.' Zijn ogen bleven onafgebroken op die van haar gericht.

'Je hebt nooit geprobeerd me te vinden.'

'Ze hebben me verteld dat je dood was.'

'Ik heb beloofd je nooit meer te zien als... als ze me een nieuw gezicht gaven. Ik beloofde dat omdat ik wist dat je me zou vinden. En toen... deed je dat niet.'

'Ik zou het hebben gedaan als ik het had geweten. Weet jij je belofte aan mij nog?'

Ze sloot haar ogen en sprak ernstig, als een kind, en voor het eerst sinds lange tijd was het de stem van Nancy McAllister, de stem waarvan hij had gehouden, niet die gladde nieuwe die ze zich had aangeleerd. 'Ik beloof dat ik nooit zal vergeten wat daar begraven ligt. Of waar het voor staat.'

'Was je het vergeten?' De tranen gleden nu langzaam uit zijn ogen. Hij dacht aan Gregson en de twee jaren die voorbij waren gegaan.

Maar ze schudde haar hoofd. 'Nee. Maar ik heb het wel heel erg geprobeerd.'

'Ben je bereid ze nu weer te weten? Nancy, zou je...' Maar hij kon niet meer praten. Hij liep naar haar toe en nam haar heel stevig in zijn armen. 'O, Nancy, ik hou van je. Dat heb ik altijd gedaan. Ik dacht dat ik doodging toen dat met jou gebeurde... toen ik dacht dat je dood was. Ik stierf op het moment dat ze het mij vertelden.'

Maar ze huilde te hevig om te praten, dacht terug aan de eindeloze dagen, maanden en jaren van op hem wachten, en aan daarna toen ze de hoop had opgegeven. Ze hield zich stevig aan hem vast, als een kind aan een pop, alsof ze hem nooit meer los zou laten. En ten slotte kreeg ze haar adem in bedwang en glimlachte. 'Lieveling, ik hou ook van jou. Ik dacht altijd dat je me zou vinden.'

'Nancy... Marie... of hoe je ook mag heten...' Ze lachten allebei, als kinderen, door hun tranen heen. 'Wil je me alsjeblieft de eer verlenen mijn vrouw te worden? Deze keer als beschaafde mensen, met een huwelijk waar iedereen bij is, en muziek en...' Hij dacht aan de trouwerij van zijn moeder, slechts een paar weken eerder. Het was vreemd hoe vrij van woede hij zich voelde. Hij had zijn moeder moeten haten om wat ze had gedaan. Maar hij wilde haar vergeven. Hij had Nancy nu terug. Al het andere kon hem niet schelen. Hij keek lachend naar haar in zijn armen en dacht aan hun huwelijk. Maar ze schudde haar hoofd, en hij kreeg het gevoel dat zijn hart zou ophouden met slaan.

'Moeten we echt zo lang wachten? Met al dat gedoe van muziek en mensen...'

'Bedoel je...' Hij durfde het niet eens te zeggen, maar ze knikte in zijn armen.

'Ja. Waarom niet? Ik wil nu niet langer wachten. Ik zou het niet kunnen verdragen. Ik zou elk moment bang zijn dat er weer iets zou kunnen gebeuren. En misschien ditmaal met jou.'

Hij knikte zwijgend en bleef haar stevig vasthouden terwijl de branding ruiste en de bleke zon in het oosten door de wolken kierde. Hij begreep het.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32