Bliksem
Author: Danielle Steel
Date: 2013-01-16T07:00:00+00:00
Keywords: Roman
Description: Alles zit Alexandra en Sam Parker mee; ze zijn gelukkig getrouwd, hebben een lief dochtertje en hebben beiden een schitterende carrière. Alex als advocaat bij een prestigieus advocatenkantoor en Sam op Wall street. Dan, als donderslag bij heldere hemel, wijst een medische controle uit dat Alex ernstig ziek is. Sam kan Alex niet de steun geven die zij uitgerekend nu zo nodig heeft en hij zoekt troost in de armen van een andere vrouw. Terwijl Alex ontredderd achterblijft…. Met Bliksem heeft Danielle Steel een aangrijpende roman geschreven over de strijd van een vrouw tegen haar ziekte.

Inhoud

Alles zit Alexandra en Sam Parker mee; ze zijn gelukkig getrouwd, hebben een lief dochtertje en hebben beiden een schitterende carrière. Alex als advocaat bij een prestigieus advocatenkantoor en Sam op Wall street. Dan, als donderslag bij heldere hemel, wijst een medische controle uit dat Alex ernstig ziek is. Sam kan Alex niet de steun geven die zij uitgerekend nu zo nodig heeft en hij zoekt troost in de armen van een andere vrouw. Terwijl Alex ontredderd achterblijft….

Met Bliksem heeft Danielle Steel een aangrijpende roman geschreven over de strijd van een vrouw tegen haar ziekte.

Voor Popeye,

Mijn eerste kans, en mijn tweede,
en mijn enige kans.

Dat het leven je alleen maar moge toelachen,
vol zegeningen.

Met al mijn liefde uit de grond van mijn hart,
voorgoed,

Olive

1

Alexandra Parker strekte haar lange benen uit onder de enorme mahoniehouten tafel. Ze was zich vaag bewust van het geroezemoes in de vergaderruimte. Ze maakte een aantekening op een gele blocnote en wierp een snelle blik over de tafel naar een van haar medevennoten. Matthew Billings was ruim tien jaar ouder dan Alex, hij was midden vijftig en een van de meest geziene vennoten in de firma. Hij vroeg zelden om hulp, van wie dan ook, maar hij vroeg Alex soms of ze een getuigenverklaring bij wilde wonen. Hij had graag dat zij meedacht, hij bewonderde haar stijl, haar scherpe blik voor de zwakke plek van de tegenstander. Alex was meedogenloos en briljant als ze die eenmaal gevonden had. Ze leek instinctief aan te voelen waar de punt van haar dolk de grootste schade zou aanrichten.

Ze keek hem nu glimlachend aan en hij was blij met wat hij in haar blik zag. Ze had precies dat gehoord wat ze nodig hadden, een ander antwoord dan voorheen. Een kleine maar wezenlijke inconsequentie. Ze speelde hem een aantekening toe op haar kladblok. Met een ernstige frons knikte hij bevestigend.

Het was een uitermate ingewikkelde zaak, die al jaren liep. Hij was al tweemaal bij het hooggerechtshof van New York in hoger beroep voorgekomen, met allerlei moties. Het betrof de onachtzaamheid bij de verspreiding van zwaar giftige stoffen door een van 's lands belangrijkste bedrijven. Alex had al eerder op Matts verzoek getuigenverhoren in deze zaak bijgewoond. Ze was telkens weer blij dat het niet haar probleem was. De aanklacht was collectief ingediend door tweehonderd families in Poughkeepsie en het ging om miljoenen dollars. De zaak was jaren geleden aan Bartlett & Paskin toegevallen, kort nadat zij vennoot was geworden.

Persoonlijk gaf ze de voorkeur aan kortere en overzichtelijker zaken waar je je tanden in kon zetten. Tweehonderd aanklagers, dat lag haar niet zo, al werkten hier meer dan een dozijn advocaten aan, onder leiding van Matthew. Alexandra Parkers werk bracht haar ook in de rechtszaal en ze behandelde een interessant pakket moeilijke zaken. Zij was de eerste keus voor de firma als het een hard en gemeen gevecht ging worden en er behoefte was aan een advocaat die goed met de jurisprudentie bekend was en bereid was talloze uren aan nauwgezet onderzoek te besteden. Ze had natuurlijk de hulp van associés en ondergeschikten, maar Alex deed het liefst zoveel mogelijk werk zelf. Ze had een opmerkelijk goed contact met de meesten van haar cliënten.

Haar sterkste punten waren arbeidsrecht en lasterzaken. Ze was voor zaken op beide gebieden nogal eens in de rechtszaal, al kwamen veel van die kwesties nooit voor de rechter. Alex Parker was een vechtjas, een advocaat die door andere advocaten bewonderd werd, iemand die haar vak verstond en niet bang was van hard werken. Ze was er juist dol op.

Ze namen een korte pauze. Nadat de woordvoerder van het chemische bedrijf met al zijn advocaten het vertrek had verlaten, liep Matthew om de tafel heen op haar toe om met haar te praten.

'Nou, wat denk je?' Matthew keek haar vorsend aan. Hij had altijd al een zwak voor haar gehad. Ze had een scherpe geest en was een uiterst bekwame advocaat. Bovendien was ze een van de mooiste vrouwen die hij kende en hij vond het gewoon prettig om in haar nabijheid te verkeren. Je kon op haar rekenen, ze was intelligent, ze kende de wet en ze had een voortreffelijke intuïtie.

'Ik denk dat je zoeven kreeg waar je op uit was, Matt. Toen hij zei dat niemand destijds afwist van de mogelijke giftige werking van de stoffen die ze gebruikten, loog hij. Dit was de eerste keer dat ze het zo letterlijk zeiden. En wij hebben de regeringsrapporten van een halfjaar vóór die datum.'

'Precies,' zei hij stralend. 'Hij is met open ogen in de val gelopen, nietwaar?'

'Zeg dat wel. Je hebt mij hier niet meer nodig, je hebt hem te pakken.' Ze liet haar blocnote in haar aktentas glijden en keek op haar horloge. Het was halftwaalf. Ze zouden over een halfuur een lunchpauze nemen. Maar als ze nu vertrok, kon ze nog wat werk verrichten.

'Bedankt voor je komst. Het is altijd fijn je erbij te hebben. Jij zit er zo onschuldig bij, dan zijn ze niet meer zo op hun hoede. Terwijl hij naar jouw benen zit te loeren, kan ik hem in de val laten lopen.' Hij plaagde haar graag en dat wist ze. Matthew Billings was een rijzige, knappe man, met een dikke witte kuif haar. Zijn vrouw was een beeldschone Française die in Parijs als model had gewerkt. Matthew Billings hield van vrouwelijk schoon, maar hij had ook respect voor begaafde en intelligente vrouwen. 'Je wordt bedankt.' Ze wierp hem een verwijtende blik toe. Haar rode haar was in een streng knotje opgestoken en haar gezicht was zo licht opgemaakt dat het nauwelijks opviel. Haar zwarte pakje stak scherp af bij de levendige natuurlijke kleuren van haar rode haar en groene ogen. 'Daarvoor heb ik dus zo hard gestudeerd, om als lokaas te dienen.'

'Nou, als het werkt, is dat mooi meegenomen.' Hij lachte plagerig naar haar toen een van de advocaten van de tegenpartij het vertrek weer binnen slenterde. Ze spraken verder met gedempte stem.

'Heb je er bezwaar tegen als ik nu ga?' vroeg ze beleefd aan Matt. Hij was tenslotte een van de oudste vennoten. 'Ik verwacht om één uur een nieuwe cliënt en ik heb nog wat zaken waar ik even naar moet kijken.'

'Dat is de ellende met jou,' zei hij met een gemaakte frons, 'jij werkt niet hard genoeg. Dat heb ik altijd al gezegd. Je bent gewoon lui. Ja hoor, ga maar weer aan het werk. Je hebt je taak hier volbracht.' Hij wierp haar een sprankelende blik toe. 'Bedankt, Alex.'

'Ik laat mijn aantekeningen uittypen en naar jouw kamer brengen,' zei ze ernstig voordat ze vertrok. Hij wist dat haar met zorg uitgewerkte, scherpzinnige aantekeningen zoals altijd op zijn kamer zouden klaarliggen als hij terugkwam. Alex Parker was een opmerkelijke advocaat. Ze was efficiënt, intelligent, capabel, met precies het juiste soort sluwheid. En ze was nog mooi ook, al leek ze zich niet erg druk te maken over haar uiterlijk of alle aandacht die haar schoonheid trok. Ze leek zich in het geheel niet bewust te zijn van zichzelf en de meeste mensen vonden dat bijzonder innemend.

Ze liep stilletjes de kamer uit en wuifde nog even naar hem terwijl de tegenpartij binnenkwam. Een van de advocaten keek bewonderend haar verschijning na. Alex Parker, die zich van niets bewust was, repte zich door de gang naar haar kamer.

Haar kamer was groot en fraai ingericht in rustige grijstinten, met twee mooie schilderijen aan de wand, een paar foto's, een grote plant en comfortabel grijsleren meubilair. Het raam bood een schitterend uitzicht op Park Avenue vanaf de achtentwintigste verdieping, waar zich de voornaamste vertrekken van Bartlett & Paskin bevonden. De firma besloeg acht verdiepingen en had zo'n tweehonderd advocaten in dienst. Het was een kleinere firma dan die waar ze eerst had gewerkt, op Wall Street, toen ze net was afgestudeerd, maar het beviel haar hier een stuk beter. Bij die andere firma had ze antitrust-werk gedaan en dat had haar nooit echt gelegen. Het was te droog, al had ze er wel van geleerd om aandacht te besteden aan details en grondig voorbereidend onderzoek te verrichten.

Toen ze ging zitten wierp ze een snelle blik op het stapeltje mededelingen dat op haar bureau lag, twee van cliënten en vier van collega's. Ze had drie zaken die binnenkort zouden voorkomen en nog eens zes in voorbereiding. Twee grote zaken waren onlangs beslecht. Het was een bijzonder zware werklast, maar dat was voor haar niet ongebruikelijk. Ze hield van het tempo, de druk en de opwinding. Dit alles had haar al die tijd belet om aan kinderen te beginnen. Ze kon zich gewoon niet voorstellen hoe ze kinderen in dit alles moest inpassen, hoe ze ooit zoveel van hen zou kunnen houden als van haar werk. Ze vond de advocatuur heerlijk en mocht graag een stevig robbertje vechten in de rechtszaal. Ze deed vooral de verdediging. Ze nam graag moeilijke zaken aan en het betekende veel voor haar om mensen te verdedigen tegen aanklachten die niet terecht waren. Ze was dol op alles wat haar werk inhield. En dat had het grootste deel van haar leven opgeslokt.

Er was nooit tijd geweest voor meer dan dat, behalve voor Sam, haar fantastische echtgenoot. Hij werkte echter even hard als zij, niet als advocaat, maar als investeerder. Hij belegde in nieuwe ondernemingen en was verbonden aan een van de meest gewilde jonge firma's in New York. Hij was er van het begin af aan bij geweest en de mogelijkheden waren opmerkelijk gebleken. Hij had al een paar maal een fortuin verdiend, al had hij soms ook geld verloren. Samen verdienden ze bijzonder goed. Maar bovendien had Sam Parker een heel goede naam. Hij wist waar hij mee bezig was, nam duizelingwekkende risico's en had nu al bijna twintig jaar lang bijna alles wat hij aanraakte in geld veranderd. Veel geld. Ooit had men beweerd dat hij de enige man in New York was die voor zijn cliënten op de goederenmarkt een fortuin kon binnenhalen. Inmiddels was hij nog veel gewiekster geworden. Sam was nooit bang om risico's te nemen en hij verloor maar zelden geld voor zijn cliënten. Hij was nu al ruim tien jaar intensief bezig met de computerwereld, had enorme bedragen in Japan geïnvesteerd, goed verdiend in Duitsland en in Silicon Valley grote aandelenpakketten voor zijn cliënten bemachtigt. Op Wall Street was iedereen het erover eens dat Sam Parker altijd precies wist waar hij zich mee inliet.

En Alex had geweten waarmee zij zich inliet toen ze met Sam trouwde. Ze had hem leren kennen kort nadat ze was afgestudeerd. Ze hadden elkaar voor het eerst ontmoet op een feestje van haar eerste advocatenfirma. Het was een kerstparty geweest en hij was met drie vrienden gekomen, een rijzige, knappe verschijning in een donkerblauw pak, met sneeuwvlokken in zijn zwarte haar, zijn gezicht blozend van de ijzige kou buiten. Er was een enorme vitaliteit van hem uitgegaan en toen hij bleef staan en haar aankeek, voelde ze haar knieën knikken terwijl ze zijn blik beantwoordde. Zij was vijfentwintig, hij tweeëndertig. Hij was een van de weinige ongetrouwde mannen die ze had ontmoet.

Hij had geprobeerd haar die avond te spreken, maar ze was afgeleid door een andere advocaat van de firma en Sam was door zijn vrienden meegetroond om met een kennis van hen te praten. Hun paden kruisten elkaar pas een halljaar later opnieuw. Sams firma had de hulp van de hare ingeroepen bij een deal die ze in Californië probeerden te sluiten en zij was samen met twee collega's ingeschakeld om een van de vennoten te helpen. Ze was toen in zijn ban geraakt, hij was zo snel, zo intelligent, zo zelfverzekerd. Het was moeilijk om je voor te stellen dat Sam ooit voor iets of iemand bang zou zijn. Hij lachte graag en was niet bang om als een koorddanser tussen angstaanjagende alternatieven te balanceren. Hij leek geen angst te kennen voor welk risico ook, al was hij zich terdege bewust van de gevaren. En het was niet zozeer het geld van zijn cliënten dat hij bereid was te riskeren, het was de deal als geheel. Hij wilde het op zijn manier doen, anders liet hij de hele deal liever varen. Eerst vond Alex hem een lefgozer, maar in de daaropvolgende weken begon ze zijn manier van doen te begrijpen en te waarderen. Hij had integriteit, stijl, hersenen en dat zeldzaamste aller dingen, moed. Haar eerste indruk van hem was juist geweest, hij was nergens bang voor.

Hij was evenzeer door haar geïntrigeerd. Hij was gefascineerd door haar intelligente, doordachte analyses, haar volledige greep op een situatie die ze onderzocht. Ze zag alle aspecten en wist op briljante wijze de risico's en voordelen op te sommen. Samen hadden ze een indrukwekkend pakket voor zijn cliënten kunnen samenstellen. De deal werd gesloten, de firma had een enorme vlucht genomen en was vijf jaar later voor een astronomisch bedrag verkocht. Toen Sam en Alex elkaar leerden kennen, stond hij al bekend als een jong genie. Maar ook zij was bezig een bijzonder goede naam te verwerven, al was haar aanpak wat meer solide en langzamer dan die van Sam.

Sams werk was opwindender dan het hare en dat beviel hem. Hij genoot van het snelle leven en de enorme macht van zijn ambitieuze cliënten. De eerste keer dat hij Alex mee uit nam, leende hij het privé-vliegtuig van een van zijn cliënten om haar mee naar Los Angeles te nemen voor een belangrijke honkbalwedstrijd. Ze hadden in het Bel-Air gelogeerd, in afzonderlijke kamers, en hij had haar mee uit eten genomen bij Chasen's en L'Orangerie.

'Leg je iedereen zo in de watten?' had ze gevraagd, verbluft over al die kleine attenties van hem. Ze was erg van Sam onder de indruk. Ze had aan het begin van haar studie aan Yale een serieuze verhouding gehad met een jongen van haar eigen leeftijd, maar in de jaren van keihard werken voor haar rechtenstudie was het nooit verder gekomen dan een reeks nietszeggende afspraakjes. De verhouding die ze aan Yale had gehad, was afgelopen tegen de tijd dat ze met haar rechtenstudie begon en de jongen in kwestie was nu alweer jaren geleden getrouwd. Alex had geen tijd voor verhoudingen gehad. Ze wilde hard werken en een positie verwerven. Ze wilde de beste advocaat in de firma worden. Sams zwierige snelheid paste niet echt in dat plaatje. Ze zag zichzelf eerder met een advocaat zoals de mannen van haar firma, die net als zij aan Yale rechten hadden gestudeerd of aan Harvard. Nuchtere, rustige types, die hun hele leven lang vennoot in een grote advocatenfirma aan Wall Street bleven. Op zijn eigen manier was Sam Parker een woesteling, een wildebras. Maar hij zag er waanzinnig knap uit, hij was aardig voor haar en ze had plezier met hem. Het was moeilijk om zichzelf voor te houden dat hij niet echt was wat ze wilde. Wie zou Sam niet willen? Hij was intelligent, razend knap om te zien en hij had een geweldig gevoel voor humor. Ze zou gek zijn geweest als ze hem niet had gewild.

Voordat ze naar huis gingen waren ze nog naar Malibu gereden, waar ze een strandwandeling hadden gemaakt, over hun familie hadden gepraat, hun leven, hun toekomst. Sams levensverhaal was interessant en heel anders dan dat van Alex. Hij zei, bijna langs zijn neus weg, maar met een gespannen trek om de mond, dat zijn moeder was overleden toen hij veertien was en dat hij naar een kostschool was gestuurd omdat zijn vader zich geen raad met hem had geweten. Hij had de kostschool gehaat, de jongens daar veracht en zijn ouders gemist. En terwijl hij op school zat, ver van huis, had zijn vader zich blijkbaar het graf in gedronken en zijn laatste geld uitgegeven. Hij stierf toen Sam in de eindexamenklas zat, maar Sam vertelde Alex niet waaraan hij gestorven was. Sam was toen gaan studeren van het beetje geld dat zijn grootouders hem hadden nagelaten. Van zijn ouders had hij niets geërfd. Hij was naar Harvard gegaan en had het goed gedaan, maar hij zei niets over zijn eenzaamheid gedurende zijn studiejaren. Hij bracht het alsof hij het er reuze naar zijn zin had gehad, maar ze kon zelf wel bedenken hoe moeilijk het voor hem moest zijn geweest dat hij op zijn zeventiende helemaal geen familie meer had. Toch had het hem er duidelijk niet onder gekregen.

Nadat hij aan Harvard zijn kandidaats had gedaan, had hij aan de Harvard Business School doorgestudeerd. Hij had er een grote voorliefde ontwikkeld voor de kunst van het risicovolle investeren. Hij had werk zodra hij afgestudeerd was en in de acht jaar die er sindsdien verstreken waren had hij al voor meerdere cliënten een fortuin vergaard.

'En jij zelf?' had ze zacht gevraagd, hem in de ogen ziend terwijl ze bij zonsondergang langs het strand liepen. 'Het leven is meer dan investeren en Wall Street.' Ze wilde hem beter leren kennen. Ze had net het opwindendste weekend van haar leven beleefd en ze was niet eens met hem naar bed geweest. Ze wilde meer over Sam Parker weten voordat ze na hun vertrek uit Californië elk weer met hun eigen leven verdergingen.

'Is er heus meer in het leven dan Wall Street?' zei hij lachend, terwijl hij een arm om haar schouders legde. 'Dat heeft niemand mij ooit verteld. Wat is er dan zoal, Alex?' Hij bleef staan en keek op haar neer. Hij was zelfs toen al helemaal weg van haar, maar wilde zich niet laten kennen. De bries speelde door haar lange rode haar, haar groene ogen keken diep in de zijne en bezorgden hem een gevoel dat hij nooit eerder had gekend. In zekere zin beangstigde dit hem.

'En mensen dan? Relaties?' Het was haar bekend dat hij nooit getrouwd was, maar meer wist ze niet. Gezien zijn voorkomen, zijn ontspannen manier van doen, ging ze ervan uit dat hij vast talloze vriendinnetjes had gehad.

'Geen tijd voor,' zei Sam plagerig, terwijl hij haar naar zich toe trok en ze verder liepen. 'Daar heb ik het te druk voor.'

'Of ben je er te belangrijk voor?' zei ze scherp, want ze was bang dat hij wel eens verwaand zou kunnen zijn. Hij had er zeker reden toe, maar tot nog toe had ze er niets van gemerkt.

'Wie zegt dat? Ik ben niet zo belangrijk, ik geniet gewoon van wat ik doe.'

'Iedereen kent je,' zei ze nuchter, 'zelfs hier. Los Angeles, New York... Silicon Valley, wil ik wedden... Tokio... Waar nog meer?

Parijs? Rome? Dat is tamelijk indrukwekkend.'

'Dat is onzin. Ik werk hard, meer niet. Net als jij. Nou en?' Hij haalde zijn schouders op en keek glimlachend op haar neer, maar ze wisten allebei dat er heel wat meer bij kwam kijken dan hij toegaf.

'Ik vlieg niet met het vliegtuig van een cliënt naar Californië, Sam. Mijn cliënten komen met de taxi naar me toe, als ze zich dat al kunnen permitteren. De rest komt met de metro.' Ze lachte scheef en hij grinnikte.

'Nou ja, de mijne gaat het inderdaad voor de wind. Mij misschien ook wel. Maar misschien keert het tij zich ooit, net als voor mijn vader.'

'Ben je bang dat jou dat overkomt? Dat je alles kwijtraakt?' Het was een intrigerend aspect aan hem, en duidelijk een van zijn drijfveren.

'Misschien wel. Maar hij was een sukkel... een aardige sukkel... maar een sukkel. Volgens mij ging hij kapot toen mijn moeder overleed. Toen gaf hij het op. De bodem viel onder zijn bestaan weg, dat was al zo toen ze ziek werd. Hij hield zo zielsveel van haar dat hij eronderdoor ging toen ze stierf. Het maakte hem kapot.' Sam had al heel lang geleden besloten dat hem dat nooit zou overkomen. Dat hij nooit zoveel van iemand zou gaan houden dat dat hem onderuit zou kunnen halen.

'Dat moet vreselijk voor je zijn geweest,' zei Alex meelevend. 'Je was nog zo jong.'

'Je wordt heel snel volwassen als je niemand meer hebt,' zei hij nuchter en toen, met een triest lachje: 'Of misschien juist wel nooit. Mijn vrienden zeggen allemaal dat ik nog een kwajongen ben. Dat vind ik wel best. Zo word ik niet al te serieus. Je moet het leven niet te serieus nemen. Als je daar aan begint, heb je geen prettig bestaan.'

Maar Alex was wel degelijk serieus, zowel wat haar werk als haar leven betrof. Zij had in die tijd ook haar beide ouders verloren, zij het op minder dramatische wijze dan Sam. Maar in haar geval had het haar met beide benen op de grond gezet, had het haar verantwoordelijker gemaakt. Ze was noodgedwongen volwassener geworden, meer gespitst op haar carrière en intenser bij haar werk betrokken. Het was alsof ze zich verplicht voelde aan de verwachtingen van haar ouders te voldoen, zelfs nu ze er niet meer waren. Haar vader was ook advocaat geweest en hij was dolblij geweest toen ze rechten ging studeren. Ze wilde nu de beste advocaat zijn die ze maar zijn kon, voor hem, ook al was hij er niet meer om het mee te maken.

Ze waren allebei enig kind en hadden allebei een belangrijke loopbaan. Allebei hadden ze vele vrienden, die voor hen in zekere zin hun familie vervingen, hoewel Alex redelijk wat tijd besteedde aan vrienden van haar ouders en de verwanten van studievrienden. Sams vrienden waren overwegend vrijgezellen, collega's, cliënten of vrouwen met wie hij wel eens uitging.

Hij had Alex de eerste keer gekust op die wandeling langs het strand van Malibu. Een groot deel van de vlucht terug naar New York had hij geslapen, met zijn hoofd op haar schouder. Ze had peinzend naar hem gekeken en gedacht dat hij eruitzag als een lange slungelige knul zoals hij daar naast haar lag. Ze had echter ook bedacht hoezeer ze op hem gesteld was geraakt, waarschijnlijk al te zeer. Ze vroeg zich af of ze ooit nog van hem zou horen, of dit voor hem een begin was of een avontuurtje. Bij Sam was dat moeilijk te zien en hij had toegegeven dat hij regelmatig met een jonge actrice uitging.

'Waarom ben je niet met haar naar L.A. gegaan?' had Alex op de man af gevraagd, bedremmeld, maar nooit bang om een belangrijke vraag te stellen. Het lag te zeer in haar aard om dat hoe dan ook toch te doen.

'Ze kon niet,' zei hij eerlijk, 'en ik dacht dat het interessanter zou zijn om jou te leren kennen.' Hij aarzelde en draaide zich toen naar Alex om met een glimlach waarbij haar hart wegsmolt in weerwil van al haar verzet. 'Om je eerlijk de waarheid te zeggen, ik heb haar niet gevraagd. Ik wist dat ze dit weekend repetities had en ze heeft een hekel aan honkbal. En ik wilde echt met jou gaan.'

'Waarom?' Alex had geen idee hoe mooi ze was toen ze hem die vraag stelde.

'Jij bent de slimste vrouw die ik ooit heb ontmoet... Ik vind het heerlijk om met je te praten. Je bent slim en opwindend en een streling voor het oog.'

Hij had haar opnieuw gekust toen hij haar bij haar woning afzette, maar die kus zei verder niets, hield geen belofte in. Het was een snelle, nonchalante zoen en toen de taxi wegreed, had Alex een merkwaardig gevoel van ontgoocheling, terwijl ze met haar koffer haar flat binnenliep. Ze had genoten, maar ze vermoedde dat hij zich nu wel naar zijn toneelspelende vriendin zou spoeden. Het was zalig geweest, maar ze wist dat het niets betekende. Het was gewoon een leuk weekendje in het leven van Sam Parker geweest. Ze dacht niet dat er in zijn leven veel plaats was voor Alex Andrews.

Tot hij haar de volgende dag op haar werk een dozijn rode rozen liet brengen en haar die middag belde met een uitnodiging voor een etentje. Daarna kwam hun romance pas goed op gang en hoewel ze belangrijke processen moest voorbereiden, kon ze zich tijdens de vier maanden waarin Sam haar het hof maakte amper op haar werk concentreren.

Hij vroeg haar op Valentijnsdag ten huwelijk, bijna op de dag af vier maanden nadat hij haar voor het eerst mee uit eten had genomen. Zij was toen zesentwintig en Sam drieëndertig. Ze trouwden in juni, in een klein kerkje in Southampton, waarbij ze alleen twintig van hun naaste vrienden uitnodigden. Geen van beiden had familie maar hun vrienden maakten er met hun warmte en hun feeststemming een heel bijzondere dag van. Ze gingen op huwelijksreis naar Parijs en Monaco en beleefden een romantisch weekend in Saint-Tropez. Sam had een cliënt die daar met een min of meer bekende filmster ging. Ze hadden een heel leuke tijd, ze gingen naar een feestje op een jacht, voeren naar Italië en de volgende ochtend weer terug.

Ze gingen naar San Remo en toen naar Toscane, Venetië, Florence en Rome, waarna ze naar Athene vlogen, waar ze bij een cliënt van Sam logeerden. Vervolgens naar Londen voor de laatste paar dagen, waar ze naar de club Annabelle's gingen en alle lievelingsrestaurants en -nachtclubs van Sam bezochten. Ze keken naar antiek en bij Garrard's naar sieraden. Hij kocht in Chelsea allerlei gekke kleren voor haar, ook al zei ze dat ze geen idee had wanneer ze die ooit zou kunnen dragen, in elk geval niet op haar werk. Het was de volmaakte huwelijksreis en ze waren dolgelukkig toen ze in New York terugkwamen en zij bij hem introk. Ze was daar de laatste tijd toch al vaker dan in haar eigen flat, al had ze die wel tot na hun bruiloft aangehouden.

Ze leerde voor hem koken en hij kocht dure kleren voor haar en voor haar dertigste verjaardag een prachtig eenvoudig diamanten collier. Hij had van alles en nog wat voor haar kunnen kopen, maar er was slechts weinig waar ze echt behoefte aan had. Ze genoot van haar leven met hem, hun liefde, hun romantische en tegelijk kameraadschappelijke omgang, hun wederzijdse respect en hun hartstocht voor hun werk. Hij vroeg haar een keer of ze haar loopbaan op wilde geven of een tijdje opzij wilde zetten om thuis te blijven en kinderen te krijgen. Ze had hem toen aangekeken alsof hij gek geworden was.

Hij had zijn eerste voorstel bijgesteld. 'En als je nou eens je loopbaan aanhoudt én kinderen krijgt?' Toen waren ze zes jaar getrouwd, hij was negenendertig en dacht soms over kinderen. Meestal bedacht hij dat kinderen waarschijnlijk een blok aan hun been zouden zijn maar het leek hem toch jammer als ze nooit kinderen zouden krijgen. Maar Alex zei dat ze nog niet zover was.

'Ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand zo totaal van mij afhankelijk zou zijn, ik bedoel de hele tijd. Ik zou me schuldig voelen als ik zo hard zou werken als nu, ik zou de kinderen nooit zien. Zo geef je je kinderen niets mee.'

'Zou je je kunnen voorstellen dat je ooit minder zou gaan werken?' vroeg hij. Maar hij kon het zich zelf al niet voorstellen en Alex evenmin.

'Echt? Nee, ik denk niet dat je een part-time advocaat kunt zijn.' Ze had gezien hoe andere vrouwen het hadden geprobeerd en die raakten zonder uitzondering tureluurs van dat gegoochel. Uiteindelijk kwamen ze of weer full-time werken en dan voelden ze zich verschrikkelijk schuldig tegenover hun kinderen, of ze trokken zich volledig uit de advocatuur terug. En dat wilde ze ook niet.

'Wil je daarmee zeggen dat je helemaal nooit kinderen wilt?' Dit was de eerste keer dat ze hier zo serieus over had nagedacht en ze kon nog niet echt beslissen. Hun conclusie was 'niet nu, misschien later'.

Het onderwerp diende zich opnieuw aan toen ze vijfendertig was, het leek toen wel of iedereen die ze kenden kinderen had of kreeg. Ze waren inmiddels negen jaar getrouwd en ze vonden hun leven prima zoals het was. Zij was toen al vennoot bij Bartlett & Paskin en Sam was inmiddels een soort legende geworden. Ze vlogen als het even kon voor hun vakantie naar Frankrijk en even zo vrolijk voor een weekend naar Californië. Sam had nog steeds veel cliënten in Tokio en redelijk wat in de Arabische staten. Alex vond zijn leven fascinerend, maar haar eigen loopbaan mocht er ook zijn. Er leek in hun leven gewoon geen plaats voor een baby te zijn.

'Ik weet het niet, soms voel ik me er schuldig over... alsof ik tegennatuurlijk ben... Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar het is gewoon niets voor mij, tenminste nu niet,' besloot ze. Toen schortten ze het onderwerp nog eens drie jaar op, tot zij achtendertig was en hij vijfenveertig. Haar biologische klok had alarm geslagen, zij het maar even, en ditmaal was zij degene die het onderwerp ter sprake bracht, nadat een vennoot weer eens een kind had gekregen en deze vriendin het kennelijk wel klaarspeelde om haar carrière en een kind te combineren. Dit bracht Alex zover dat ze voor het eerst serieus overwoog kinderen te krijgen.

Maar ditmaal kon Sam het zich niet langer voorstellen. Hun leven liep zoals het was, zonder kinderen, te zeer op rolletjes. Na twaalf jaar huwelijk met haar ging hij ervan uit dat het nu te laat was, dat het niets meer zou toevoegen. Hij wilde haar nu voor zichzelf. Hij vond het prima zoals het was en zij stond ervan versteld hoe gemakkelijk ze het idee weer losliet. Het was duidelijk niet voorbestemd. Kort daarop kreeg ze een enorm proces te behandelen en het onderwerp kinderen verdween volledig uit haar gedachten, tot vier maanden later.

Ze kwamen terug van een reis naar India, waar ze nooit eerder was geweest. Ze voelde zich ellendig en was al bang dat ze een enge ziekte had opgelopen, dus ging ze naar haar huisarts. Dit was voor het eerst sinds jaren dat ze zich echt ziek voelde en ze werd er bang van. Wat hij haar vertelde, joeg haar echter nog meer angst aan. Die avond keek ze Sam aan en vertelde hem vol afgrijzen het nieuws: ze was in verwachting. Ze had de gedachte na dat laatste gesprek werkelijk volledig uit haar hoofd gezet en hij ook. Ze keken elkaar aan als slachtoffers van de beurscrisis van 1929 nadat ze het hem had verteld.

'Weet je het zeker?'

'Absoluut,' zei ze bedrukt. Dit was de eerste keer dat ze zwanger was. En nu wist ze ook wat ze voorheen nooit zeker had geweten, namelijk dat ze geen kinderen wilde.

'Het is geen cholera of malaria of zoiets?' Een levensbedreigende ziekte zouden ze meer op prijs stellen dan een baby.

'Hij zegt dat ik zes weken zwanger ben.' Ze was over tijd, maar dat had ze aan de extreme hitte geweten, de malariatabletten of gewoon de vermoeienis van de reis. En ze had er nog nooit van haar leven zo ongelukkig uitgezien als nu, zoals ze haar man triest aan zat te kijken. 'Sam, hier ben ik te oud voor. Ik wil dit niet, ik kan dit niet.'

Haar woorden verrasten hem, maar hij was opgelucht ze te horen. Hij wilde evenmin een kind.

'Wil je het weg laten maken?' vroeg hij, geschrokken van haar felle weerzin. Hij had altijd verondersteld dat ze op een dag wel degelijk een kind zou willen en dat idee had hem de laatste tijd beangstigd.

'Ik geloof van niet. Dat vind ik zo'n akelig verwende houding. We kunnen ons tenslotte gemakkelijk een kind veroorloven... Maar ik heb gewoon het gevoel dat ik er de tijd niet voor heb, of... of de energie,' zei ze bedachtzaam. 'De vorige keer dat we het hierover hadden, dacht ik dat de kous daarmee af was, punt uit. We hebben het prima naar onze zin met zijn tweetjes... en dan, boem... we zijn in verwachting.'

Hij keek haar met een scheef lachje aan. 'Ironisch, vind je niet? Eindelijk weten we zeker dat we het niet willen en dan raak je in verwachting. Het leven haalt soms rare streken uit.' Dat was een van zijn lievelingsgezegden, maar het was waar. En dit was een schitterend voorbeeld. 'Wat nu dan?'

'Ik weet het niet.' Ze begon te huilen toen ze erover nadacht. Ze wilde geen abortus, maar ze wilde ook geen baby. Na zich twee weken het hoofd gebroken te hebben, besloten ze het kind toch te houden. Alex had het gevoel dat ze moreel gesproken geen keuze hadden en Sam was het met haar eens, dus probeerden ze het filosofisch op te vatten, maar ze waren verre van enthousiast. Alex raakte gedeprimeerd als ze er maar aan dacht en Sam leek het helemaal te zijn vergeten. Als ze het er al over hadden, wat zo zelden mogelijk was, leek het alsof ze het over een dodelijke ziekte hadden. Dit was beslist niet iets waarnaar ze uitkeken. Het was iets dat ze het hoofd moesten bieden, maar ze zagen er duidelijk enorm tegen op.

Precies vier weken later kwam Alex op een middag vroeg thuis van haar werk. Ze begon verschrikkelijk over te geven en kreeg zo'n hevige buikpijn dat ze letterlijk dubbelsloeg. De portier hielp haar de taxi uit en droeg haar aktentas voor haar naar binnen. Hij vroeg of ze zich verder kon redden en ze zei van wel, hoewel ze doodsbleek zag. Ze wist met de lift boven te komen en haar flat binnen te wankelen. Gelukkig was haar werkster er, want een halfuur later kreeg Alex een flinke bloeding in de badkamer en raakte ze bijna bewusteloos. De vrouw had Alex naar het ziekenhuis gebracht en Sam op zijn werk gebeld. Tegen de tijd dat Sam Lenox Hill bereikte, lag Alex al op de operatiezaal. Het kindje had ze verloren.

Ze verwachtten dat ze zich enorm opgelucht zouden voelen. De bron van al hun hoofdbrekens was weg. Maar vanaf het moment dat Alex in haar privé-kamer bijkwam, barstte ze in tranen uit en beseften ze dat het niet zo eenvoudig lag. Ze waren allebei kapot van schuldgevoelens en verdriet. Alle gevoelens voor het dode kindje die Alex zich nooit had toegestaan, overvielen haar nu. Al die liefde, angst, schaamte en wroeging en al die verlangens die ze nooit eerder had gevoeld. Het was het akeligste dat haar ooit was overkomen en deze ervaring maakte haar iets duidelijk over zichzelf dat ze nooit had geweten of vermoed. Misschien was dit er voorheen niet geweest, maar nu was het er. Ze wilde slechts de schrijnende leegte die de miskraam had achtergelaten, opvullen met een ander kindje. En Sam had dezelfde gevoelens. Ze beweenden allebei hun ongeboren kind en toen Alex de week daarop weer aan het werk moest, voelde ze zich nog zeer labiel.

Ze waren voor een lang weekend weg gegaan en toen hadden ze erover gepraat en ze waren het eens geweest. Ze wisten niet zeker of het een reactie was of een wezenlijk verlangen, maar ze wisten dat er een enorme verandering had plaatsgevonden. Opeens wilden ze niets liever dan een kindje.

Ze waren zo verstandig een paar maanden te wachten, om te zien of die gevoelens blijvend waren, maar zelfs dat bleek onmogelijk. Twee maanden na de traumatische miskraam vertelde Alex Sam schaapachtig, maar met amper verholen genoegen het nieuws: ze was in verwachting.

In tegenstelling tot de eerste keer, waren ze ditmaal in een feeststemming. Ze hielden zich in, want de mogelijkheid bestond dat ze ook dit kind zou verliezen of dat ze nooit een kind zou kunnen voldragen. Ze was tenslotte al achtendertig en ze had nog nooit een kind gebaard. Maar haar gezondheid was voortreffelijk en haar arts verzekerde hen dat er geen enkele reden was om weer een probleem te verwachten.

'Zal ik je eens wat vertellen? We zijn knettergek,' zei ze op een avond, terwijl ze in bed koekjes lag te eten en alles onder de kruimels kwam. Volgens haar konden alleen deze koekjes haar maag tot bedaren brengen. 'We zijn echt volslagen knettergek. Vier maanden geleden kregen we zelfmoordneigingen bij het vooruitzicht een kind te krijgen en nu liggen we hier namen te bedenken en lees ik artikelen in de wachtkamer van mijn dokter over wat voor dingetjes je het beste boven het wiegje kunt hangen. Ben ik gek of hoe zit dat?'

'Misschien wel.' Hij bezag haar met een tedere glimlach. 'In elk geval is het een stuk moeilijker om met jou het bed te delen. Ik had geen idee dat koekjes bij de deal inbegrepen waren. Denk je dat je die fixatie de hele tijd zult houden of is dit alleen maar een verslaving van het eerste trimester?'

Ze giechelde en ze kropen lekker tegen elkaar aan. Ze vrijden vaker dan ze in jaren hadden gedaan. Ze hadden het over het kindje alsof dat er al was, alsof het nu al deel uitmaakte van hun leven. Ze liet een vruchtwaterpunctie doen en zodra ze wisten dat het een meisje zou worden, besloten ze haar Annabelle te noemen, naar hun lievelingsclub in Londen. Het was een naam die Alex altijd al enig had gevonden en er waren voor hen allebei fijne herinneringen aan verbonden. Deze zwangerschap was heel anders dan de eerste. Het was alsof ze die eerste keer een belangrijke les hadden geleerd en ze gestraft waren voor hun onverschilligheid en vijandigheid jegens dat kindje. Ditmaal voelden ze niets dan ongebreidelde opgetogenheid.

De vennoten van Alex gaven vlak na oud en nieuw een feestje voor haar. Ze verliet die week met tegenzin haar werk, slechts twee dagen voor de datum waarop ze was uitgerekend. Ze had het liefst doorgewerkt tot ze naar het ziekenhuis ging, maar het sloeg nergens op als ze aan zaken bleef werken die ze toch niet zou kunnen afmaken. Daarom vertrok ze op de afgesproken datum en ging naar huis om te wachten op het wondertje, zoals ze haar noemden. Alex was bang dat ze zich zou vervelen, maar ze ontdekte dat ze er plezier aan beleefde de kinderkamer in te richten, en ze merkte tot haar verbazing dat ze uren door kon brengen met het opvouwen van piepkleine hemdjes en het maken van keurige stapeltjes luiers op de commode. Deze vrouw, die de meeste advocaten de stuipen op het lijf joeg als ze haar in de rechtszaal tegenover zich zagen, leek op slag veranderd. Ze maakte zich af en toe zorgen dat dit misschien haar scherpe geest zou doen afstompen als ze weer aan het werk ging, dat ze misschien nooit meer zo hard zou kunnen zijn of zo fel. maar desondanks kon ze nu alleen nog maar aan het kindje denken. Ze stelde zich voor hoe ze het in haar armen zou houden, het de borst zou geven, en ze vroeg zich af of het rood haar zou hebben zoals zij, of donker, zoals Sam, blauwe ogen of groene. Ze kon amper wachten tot ze haar zou zien, alsof het een vriend was die ze lang had gemist.

Ze hadden gepland om het kindje in de kraamkamer van het New York Hospital geboren te laten worden, want Alex wilde een natuurlijke bevalling. Ze was van plan om elk moment ervan ook echt te beleven. Op haar negenendertigste kon ze zich niet voorstellen dat ze dit een tweede keer zou meemaken, daarom wilde ze er niets van missen. Hoewel Sam niets van ziekenhuizen moest hebben, ging hij met haar mee naar de Lamaze-lessen en hij zou bij de bevalling blijven.

Zij en Sam zaten bij Elaine's te eten, drie dagen na de datum waarvoor ze was uitgerekend, toen het water brak en ze ijlings naar het ziekenhuis vertrokken. Ze werden echter naar huis gestuurd om te wachten tot de echte weeën kwamen. Ze deed alles wat ze op de lessen had geleerd. Ze probeerde een tijdje te slapen, daarna ging ze op en neer lopen. Sam masseerde haar rug en het leek allemaal heel prettig en comfortabel te verlopen. Hier was niets moeilijks aan, niets wat ze niet aankonden, of wat zij niet aankon.

Ze lagen in bed te praten over hoe wonderbaarlijk het was dat ze na dertien jaar huwelijk dit punt bereikt hadden. Sam wierp een blik op de klok en probeerde te raden over hoeveel uur ze hun kindje zouden hebben. Uiteindelijk vielen ze allebei in slaap. Toen Alex opnieuw wakker werd van de weeën, nam ze een warme douche, zoals ze had geleerd, om te zien of de weeën zouden ophouden of heftiger zouden worden. Ze stond een halfuur onder de douche, nam de tijd tussen de weeën op en toen opeens, zonder waarschuwing, begonnen de weeën pas goed. Ze kon bijna niet meer op haar benen staan. Toen ze onder de douche vandaan kwam en Sam wakker ging maken, lag die als een blok te slapen. Ze begon van paniek te huilen terwijl ze hem door elkaar schudde. Uiteindelijk werd hij wakker en hij schrok toen hij haar gezicht zag.

'Nu?' zei hij en sprong uit bed. Met een bonkend hart keek hij paniekerig om zich heen op zoek naar zijn broek. Die had hij op een stoel gelegd, maar nu in het donker kon hij hem opeens niet vinden en Alex stond dubbelgebogen van de pijn. Ze omklemde huilend zijn arm.

'Het is te laat... ik krijg het nu...' zei ze. In haar paniek vergat ze alles wat haar verteld was. Ze was hier te oud voor, het deed te veel pijn en ze wilde geen natuurlijke bevalling meer.

'Hier? Krijg je het hier?' Hij keek haar doodsbenauwd aan en kon zijn oren niet geloven.

'Ik weet niet... ik... het... o god, Sam... Dit is afschuwelijk... ik kan dit niet...'

'Tuurlijk wel... in het ziekenhuis krijg je wel verdoving... Maak je nou maar geen zorgen... Vooruit, trek iets aan.'

Uiteindelijk moest hij haar in de kleren helpen en haar schoenen voor haar zoeken. Hij had haar nog nooit zo kwetsbaar meegemaakt of met zoveel pijn. De portier kreeg meteen een taxi voor hen te pakken. Het was vier uur 's ochtends toen ze bij het ziekenhuis arriveerden, ze kon amper lopen. De arts wachtte hen al op en de kraamzusters vonden dat Alex goede vorderingen maakte. Zij was daarentegen een stuk minder blij met het proces dat zij zo opgewekt de ontsluiting noemden. Sam had het gevoel dat ze een vreemde was toen ze om verdoving gilde, bij elke wee werd ze hysterisch. Maar na verloop van tijd kalmeerde ze en twee uur nadat ze het ziekenhuis hadden bereikt, was Alex ijverig aan het persen om hun kindje de wereld in te brengen. Uiteindelijk kreeg ze een ruggeprik, ze was rustiger en Sam hield haar schouders vast terwijl iedereen in het vertrek haar aanmoedigde.

Het leek een eeuwigheid, maar het duurde slechts een halfuur tot Annabelles gezichtje verscheen. Ze had felrood haar en ze gaf een geweldige krijs waarna ze, alsof ze er zelf versteld van stond, naar Sam opkeek. De tranen stroomden over de wangen van beide ouders. Annabelle staarde Sam alleen maar aan, alsof ze eindeloos lang naar hem had gezocht en hem eindelijk had gevonden. Toen werd ze aan haar moeder voorgesteld en Alex hield haar in haar armen, overweldigd door gevoelens waarvan ze zelfs nooit had gedroomd. Ze voelde zich compleet op een manier waarover ze vrouwen had horen praten, maar waar ze nooit in had geloofd. Ze kon zich niet eens meer voorstellen hoe haar leven verder had gemoeten als ze deze ervaring had gemist. Binnen het uur hield ze Annabelle in haar armen alsof ze nooit anders gedaan had en gaf ze haar kindje gelukzalig de borst. Sam schoot duizend kiekjes van hen, terwijl hij en Alex huilden van geluk. Ze waren niet in staat de zegen te bevatten die hun ten deel was gevallen, het wonder dat ze bijna hadden gemist, maar gelukkig toch niet. Ze hadden het gevoel dat ze voor hun eigen domheid bewaard waren door een wijze hogere macht die hun met geluk had overspoeld.

Sam bleef die eerste nacht bij hen in het ziekenhuis slapen. Hij en Alex brachten de nacht grotendeels door met het bewonderen van Annabelle, haar om de beurt in de armen houden, haar in- en uitwikkelen, haar luier en nachtponnetje wisselen. Sam keek verrukt toe hoe Alex haar de borst gaf, hij vond dit het mooiste dat hij ooit had gezien. Terwijl ze naar haar keken, waren ze het er roerend over eens dat ze nog een kind wilden. Ze konden haast niet geloven dat ze zich dit bijna hadden ontzegd. Sam kon haast niet geloven dat Alex het zelfs maar wilde overwegen zo kort na de beproeving van haar bevalling maar ze zei het tegen hem terwijl ze Annabelle, die als een roos tussen hen lag te slapen, met kusjes overdekten.

'Ik wil dit nog een keer doen.'

'Dat meen je niet.' Hij keek verbluft maar blij op. Hij had precies hetzelfde liggen denken. Hij zou dolgraag een zoon hebben, maar nog een meisje zou ook prima zijn. Hun dochtertje was zo volmaakt, zo prachtig. Hij pakte haar nietige teentjes keer op keer beet en Alex zoende de hele tijd haar wriemelvingertjes. Ze waren smoorverliefd op hun dochtertje.

Die grote liefde bleef toen ze eenmaal thuis waren en Annabelle floreerde in de ongebreidelde aanbidding van haar ouders. Sam kwam zo vaak hij maar kon vroeg thuis en Alex ging met spijt terug naar haar werk toen Annabelle drie maanden oud was. Ze probeerde haar zelfs toen nog de borst te blijven geven, maar dat werd haar onmogelijk gemaakt door de werklast. Wel kwam ze zo vaak mogelijk tussen de middag thuis en beloofde ze zichzelf dat ze, als ze niet in de rechtszaal hoefde te zijn, om vijf uur thuis zou komen, 's Avonds, als Annabelle sliep, werkte ze dan thuis en op vrijdag ging ze hoe dan ook om één uur naar huis. Het was een aanpak die werkte en ze zorgde dat ze, als het even kon, zo vroeg mogelijk thuis was. In ruil voor hun liefde en inspanningen en hun niet aflatende aanbidding, was Annabelle dol op haar mammie en pappie. Ze was het zonnetje in huis en zij waren al wat voor haar belangrijk was. Carmen paste overdag op haar en Sam en Alex zorgden zelf voor hun dochter zodra ze thuis waren. Annabelle leefde voor dat ogenblik, ze kraaide van opwinding zodra ze hen zag.

Carmen werkte graag voor hen. Ze was dol op Annabelle en het waren aardige mensen. Ze schepte nogal eens op over Alex en Sam, hoe belangrijk ze waren en hoe hard ze werkten en hoeveel succes ze hadden. Sam werd vaak in de financiële bijlagen genoemd. Hij had vroeg in zijn carrière van zich doen spreken en had ook daarna vaak het nieuws gehaald met recordbrekende deals voor belangrijke cliënten. Alex was meer dan eens op de televisie geweest met belangrijke zaken. Carmen vond het allemaal geweldig.

Alex en Sam waren er heilig van overtuigd dat Annabelle niet alleen mooi was, maar bovendien ook zeer intelligent. Ze liep al toen ze ruim tien maanden was, begon kort daarop te praten en sprak in volzinnen lang voordat dat verwacht werd.

'Dat wordt een advocate,' zei Alex steevast plagerig tegen Sam. Het was echter overduidelijk dat ze sprekend op haar moeder leek, ze had de trekken van Alex en zelfs haar gebaartjes leken net een kleine uitvoering van die van haar moeder.

Eigenlijk was de enige teleurstelling dat hun streven naar een tweede zwangerschap verrassend onvruchtbaar was gebleken. Dit begon toen Annabelle zes maanden was en ze bleven het zeker een jaar lang daarna proberen. Alex was inmiddels veertig en besloot naar een specialist te gaan om te zien of ze iets mankeerde. Maar zowel zij als Sam bleken volmaakt gezond. De arts legde uit dat het op haar leeftijd vaak langer duurde voordat conceptie plaatsvond.

Op haar eenenveertigste had ze Serofeen voorgeschreven gekregen, een vorm van progesteron, om haar ovulaties te 'bevorderen'. Ze nam dat middel nu al anderhalf jaar en het leek nog meer stress aan haar leven toe te voegen. Ze vrijden volgens een schema en gebruikten een test om vast te stellen wanneer haar hormoonspiegel steeg en wat de meest waarschijnlijke tijd was voor een geslaagde conceptie. Alex moest haar urine aan een stel chemicaliën toevoegen en als die blauw verkleurden was het tijd dat Sam van het kantoor naar huis snelde. Ze noemden het lacherig haar 'blauwe dag', maar het leed geen twijfel dat de druk waaronder ze stonden het er niet gemakkelijker op maakte in levens die toch al bol stonden van de stress en spanning waarvoor hun cliënten zorgden, of in het geval van Alex, haar tegenstanders.

Het was geen gemakkelijke tijd voor hen, maar ze waren het erover eens dat dit iets was wat ze allebei heel erg graag wilden. En ze moesten er allebei om lachen dat ze na zoveel jaren waarin ze nadrukkelijk geen kinderen hadden gewild, er nu zoveel voor over hadden om die te krijgen. Ze bespraken zelfs de mogelijkheid dat zij Pergonalinjecties zou nemen, een veel extremere aanpak dan de Serofeenpillen, met weer andere bijwerkingen. Ze overwogen in-vitro fertilisatie. Ze hadden geen enkele van de ingewikkelder behandelingen uitgesloten, maar op haar tweeënveertigste had ze het gevoel dat ze nog steeds kans maakte zwanger te raken zonder zulke heksentoeren, zeker met de hormonen die ze al nam. Dat was op zich al heel wat, want ze had het daar niet gemakkelijk mee. Ze was een van die mensen die sterk op medicijnen reageren, maar ze vond het de moeite waard omdat zij en Sam allebei zo ontzettend graag nog een kindje wilden. Annabelle had hun zoveel geleerd, vooral hoe prachtig het leven kon zijn met de band van een kind tussen hen en hoeveel ze in hun kinderloze jaren gemist hadden. Ze hadden er allebei indrukwekkende carrières aan overgehouden, maar nu hadden ze het gevoel dat ze er iets veel belangrijkers door waren misgelopen.

Annabelle was inmiddels drieëneenhalf en Alex en Sam voelden hun hart smelten, elke keer als ze haar zagen. Haar haar omkranste haar hoofdje in koperrode krullen, ze had enorme groene ogen, net als haar moeder, en haar gezichtje was overdekt met een luchtige sluier van wat Alex 'elfjespoeder noemde, haar sproeten. Een enorme foto van haar, met een schepje in haar hand aan het strand afgelopen zomer in Quogue, stond op de werktafel. Alex wierp er lachend een snelle blik op, toen keek ze weer op haar horloge. Het bijwonen van de getuigenverklaring had haar een groot deel van de ochtend gekost en ze had nu minder dan een uur om een aantal papieren door te nemen voor ze haar gesprek met een nieuwe cliënt had.

Ze keek op toen Brock Stevens binnenkwam. Hij was een van de jonge advocaten die aan de firma verbonden waren en hij werkte uitsluitend voor haar en één andere vennoot. Brock deed naspeuringen en verzorgde de voorbereiding van processen waarbij zij als pleitbezorger optrad. Hij was nog maar twee jaar bij Bartlett & Paskin, maar ze had een hoge dunk van hem en van de manier waarop hij haar zaken behandelde.

'Hoi Alex, heb je even? Ik weet dat je een drukke ochtend hebt.'

'Geen probleem, kom binnen.' Ze keek glimlachend naar hem op. Met zijn tweeëndertig jaar zag hij er in haar ogen nog steeds uit als een jonge knul. Hij was een knappe zandblonde verschijning en zag eruit als de klassieke jonge broer. Hij had in Illinois rechten gestudeerd en ze wist dat hij uit een eenvoudig, weinig bemiddeld gezin kwam. Maar hij had zich tijdens zijn studietijd staande gehouden en hij had echt het heilige vuur voor de wet. Dat was een gevoel dat altijd ook haar leven had beheerst en ze had grote bewondering voor hem.

Hij beende het vertrek door en ging aan de andere kant van de werktafel tegenover haar zitten, met een ernstige blik, zijn mouwen opgerold en zijn das scheef, waardoor hij er nog jonger uitzag. 'Hoe ging het met de getuigen?'

'Niet gek. Volgens mij heeft Matt mazzel gehad. Zijn voornaamste verdachte sprak zijn mond voorbij en volgens mij heeft Matt nu waarschijnlijk precies waar het hem om te doen was. Hoe dan ook, hij begint ze nu echt het vuur aan de schenen te leggen maar het zal evengoed nog een langdurige geschiedenis worden. Van die zaak zou ik knettergek worden.'

'Ik ook, maar het is interessant hoe ze er geschiedenis mee schrijven. Er worden heel wat precedenten geschapen en dat vind ik weer spannend.' Hij was zo jong en vol leven en dromen dat ze soms dacht dat hij misschien wat naïef was op het persoonlijke vlak, maar hij was ook een bijzonder bekwame advocaat.

'Nou, wat heb je voor me? Iets nieuws voor de zaak Schultz?'

'Klopt.' Hij keek haar lachend aan. 'We hebben beet. De eiser belazert al twee jaar lang de belastingen, nou, dat zal bij de jury geen al te beste indruk geven. Daarom wilden ze ons dus de hele tijd geen inzage geven in zijn papieren.'

'Mooi, heel mooi.' Alex keek hem glimlachend aan. 'Hoe ben je daarachter gekomen?' Ze hadden een apart verzoek tot inzage in de financiële gegevens moeten indienen en hadden pas die ochtend toestemming gekregen.

'Het is vrij gemakkelijk na te gaan wat hij heeft uitgespookt, dat laat ik je later wel zien. Volgens mij hebben we een goede kans om de zaak buiten de rechtszaal te houden, als jij meneer Schultz tot een schikking kunt bewegen.'

'Dat betwijfel ik,' zei ze bedachtzaam. Jack Schultz had een klein bedrijf dat al tweemaal ten onrechte door voormalige werknemers was aangeklaagd. Tegenwoordig probeerden heel wat mensen schikkingen eruit te slepen bij werkgevers die geen narigheid wilden. Maar die schikkingen hadden voor hem precedenten geschapen en nu werd hij aangeklaagd door weer een voormalige werknemer, die geld van het bedrijf had gestolen en onwettige betalingen naar zich toe had getrokken, maar die Jack Schultz wegens discriminatie probeerde aan te klagen. En ditmaal wilde Schultz niet aan een schikking. Hij wilde de naam verwerven van iemand die voor zijn rechten knokte en won.

'Ik geloof dat we hoe dan ook hebben wat we nodig hadden. Met die getuigenis over die betalingen van die pief in New Jersey denk ik dat we de eiser wel de grond in kunnen boren.'

'Daar hou ik je aan.' Ze keek hem glimlachend aan. De volgende woensdag zou de zaak voorkomen.

'Ik heb een gevoel dat de advocaat van de eiser je in de komende dagen zal benaderen met een voorstel voor een schikking nu we hun financiële gegevens hebben. Wat zeg jij dan?'

'Dat ze het dak op kunnen. Die arme Jack verdient het om deze keer eens te winnen. En hij heeft gelijk, je kunt niet altijd maar schikkingen pikken. Ik wilde dat meer werkgevers het lef hadden om te doen wat Jack nu doet.'

'Een schikking is goedkoper en de meesten willen geen gelazer.'

Ze wisten echter allebei dat er een groeiende tendens in de zakenwereld was om het gevecht wel aan te gaan, waar men voorheen de tegenpartij had afgekocht met schikkingen die eisers beloonden voor het indienen van onterechte klachten. Alex had het afgelopen jaar enkele van zulke zaken gewonnen en ze had een voortreffelijke naam als pleiter bij zulke kwesties. 'Ben je er klaar voor?' vroeg hij, al wist hij dat dat wat Alex betrof een belachelijke vraag was. Zij was altijd bijzonder goed voorbereid, ze had een buitengewone parate kennis van de wet en bereidde zich meer dan grondig voor.

Hij deed altijd zijn best om haar zo goed mogelijk ruggesteun te geven, zodat zij in de rechtszaal niet voor verrassingen kwam te staan. Hij werkte graag voor haar. Ze was veeleisend maar billijk en ze verwachtte nooit van een ander dat die harder werkte dan zijzelf. Hij had geen moeite met de honderden uren die hij maakte om zaken voor haar voor te bereiden, hij leerde altijd veel van haar strategie. Zij nam nooit risico's als ze niet heel zeker wist dat ze daardoor haar cliënt geen schade kon berokkenen en ze waarschuwde haar cliënten altijd terdege voor de risico's die ze nam.

Brock hoopte op een dag net als zij vennoot te zijn en hij wist dat dat niet lang meer zou duren. Hij wist ook dat Alex gezien hun geslaagde samenwerking meer dan bereid zou zijn hem aan te bevelen. Al klaagde ze soms dat als hij eenmaal vennoot was, hetgeen naar zij hoopte nog enige tijd zou duren, ze niemand meer zou hebben om de kastanjes voor haar uit het vuur te halen. Van de andere vennoot voor wie hij werkte, had hij gehoord dat Alex al een goed woordje had gedaan bij Matthew Billings, al had Alex daar zelf nooit iets van gezegd.

'Wie is de nieuwe cliënt die je vandaag te zien krijgt?' Hij stelde altijd belang in haar bezigheden. Sterker nog, hij was op haar gesteld.

'Ik wee het niet precies, hij werd door een andere firma naar ons verwezen. Ik geloof dat hij een advocaat bij een andere firma wil aanklagen.' Ze was altijd op haar hoede bij dergelijke gevallen, en wilde er heel zeker van zijn dat de aanklacht absoluut gerechtvaardigd was. Dergelijke zaken hadden vaak een onaangename kant. Ze kreeg nogal eens lieden tegenover zich die hun onvrede met de wereld kwamen afreageren op mensen die dat niet verdienden. Teleurgestelde, bittere of inhalige lieden dachten dikwijls dat hun bestaan er met een rechtszaak beter op zou worden. Alex nam dergelijke zaken nooit aan tenzij ze van mening was dat hun aanklacht terecht was, maar meestal was dat niet zo.

'Doe in elk geval wat je kunt om de zaak Schultz af te ronden, laten we een en ander morgenochtend samen doornemen. Het is morgen vrijdag, dus ik ga om één uur naar huis. Dat hoort ons genoeg tijd te geven om het allemaal op een rijtje te zetten en ik neem het geheel in het weekend nog eens door. Ik wil alle getuigenverklaringen nog eens herlezen om me ervan te verzekeren dat ik niets over het hoofd heb gezien.' Ze fronste terwijl ze een aantekening in haar agenda maakte dat ze de volgende ochtend om halfnegen een bespreking met hem had. Ze had de rest van die dag geen andere afspraken, doorgaans reserveerde ze de vrijdag voor firmakwesties.

'Daarom heb ik juist de hele week getuigenverklaringen doorgenomen. Ik heb een paar aantekeningen gemaakt, die laat ik je morgen zien. Er is vast wel wat van je gading bij en ik heb ook een paar opmerkingen over de video's opgetekend.' Ze hadden een aantal van de getuigenverklaringen op video staan. Dat was een middel dat ze soms nuttig vond, al was het maar omdat de tegenstander er bezwaar tegen had.

'Bedankt, Brock.' Hij was een juweel. Met haar drukke praktijk zou ze zonder een goede jonge advocaat aan haar zijde verdrinken in een zee van zaken. Ze had ook een voortreffelijke assistent, die evenveel tijd met Brock doorbracht als met Alex. Ze vormden een goed team en dat wisten ze alle drie. 'Tot morgenochtend halfnegen dan maar. Bedankt voor je ijverige voorbereidingen.' Ze was niet anders van hem gewend, het was gewoon zijn stijl. Ze deed het zelf net zo. Hij was grondig en intelligent en een aardige vent. Het kon ook geen kwaad dat hij ongetrouwd was. Hij kon in zijn vrije tijd heel wat werk verzetten, 's avonds laat, in de vakantie en in het weekend. Hij was bereid zich de inspanningen te getroosten die voor het opbouwen van een belangrijke carrière nodig waren.

Soms deed hij haar aan haarzelf en Sam denken aan het begin van hun carrière. Ze werkten nu nog steeds net zo hard, maar anders, niet met die blinde tanden-op-elkaar mentaliteit die je tot middernacht op je kantoor hield. Nu hadden ze Annabelle en elkaar en wilden ze meer van het leven dan alleen een carrière. Gelukkig voor haar had Brock dat stadium nog niet bereikt. Ze wist dat hij een tijdlang met iemand in de firma was omgegaan, een jonge advocate, een heel aantrekkelijk meisje dat aan Stanford had gestudeerd. Alex wist echter ook dat Brock te zeer aan zijn loopbaan hechtte om een al te innige verhouding met iemand van de firma aan te gaan. Er waren regels tegen zoiets en het aangaan van een serieuze verhouding met een andere advocaat van de firma, of een vennoot, kon je in de weg staan bij het bereiken van een vennootschap. Alex wist ook dat zowel hij als de jonge advocate te ambitieus en te nuchter waren om dat te laten gebeuren.

Kort daarop had ze haar bespreking met de nieuwe cliënt, ze kon niet bepaald warmlopen voor wat ze over hem hoorde. Het was een akelige zaak en ze was er niet volledig van overtuigd dat de eiser het recht aan zijn kant had. Over het algemeen deed ze liever de verdediging. Ze zei tegen hem dat ze erover zou nadenken en het met de andere vennoten zou bespreken. Ze zei ook dat ze het op dit moment vermoedelijk te druk had om hem de aandacht te geven die hij haars inziens verdiende en waarvan ze zeker was dat hij die zou wensen. Ze was uiterst diplomatiek,, maar heel beslist, en beloofde hem over een paar dagen te bellen, na haar bespreking met haar vennoten. Ze was niet van plan wat voor bespreking ook te houden. Ze wilde alleen wat tijd om er nog eens over na te denken. Ze betwijfelde echter ten zeerste dat ze deze zaak zou aannemen.

Om vijf uur precies keek ze op haar horloge, ze belde haar secretaresse Liz Hascomb en vertelde haar dat ze naar huis ging. Ze ging als het even kon om vijf uur naar huis. Ze tekende een paar brieven die haar secretaresse had neergelegd, maakte nog een paar aantekeningen en belde haar nog eens om wat aanwijzingen door te geven. Een paar minuten later kwam Elizabeth Hascomb binnen om de aantekeningen op te halen. Zij en Alex glimlachten naar elkaar. Elizabeth was een weduwe die tegen haar pensioen liep en ze had vier kinderen. Ze bewonderde Alex erom dat ze genoeg om haar dochtertje gaf om elke avond zo vroeg mogelijk bij haar thuis te zijn. Het bewees Elizabeth dat ze niet alleen een goede advocate was maar ook een goede vrouw, een goede moeder. Dat vond ze sympathiek. Ze had zelf zes kleinkinderen en ze vond het heerlijk om verhalen over Annabelle te horen of foto's van haar te bekijken.

'Geef juffertje Annabelle maar een zoen van me. Hoe gaat het op school?'

'Ze vindt het er enig,' zei Alex glimlachend terwijl ze de laatste papieren in haar aktentas liet glijden. 'Vergeet alsjeblieft niet om Matthew Billings mijn aantekeningen van vanochtend te geven. En als ik morgenochtend om halfnegen binnenkom, moeten alle papieren over Schultz op mijn bureau liggen.' Er was een hele waslijst met dingen waar ze aan moest denken. De zaak Schultz kwam aanstaande woensdag voor en ze zou een week of langer amper op het kantoor aanwezig zijn, dus dat betekende dat ze voor die tijd zoveel mogelijk moest afwikkelen. Maandag en dinsdag werd het afzien.

'Tot morgenochtend.' Alex keek Liz met een warme glimlach aan. Liz wist dat ze Alex, als er zich iets spoedeisends zou voordoen, altijd thuis kon bellen, of haar desnoods per koerier papieren kon laten bezorgen. Hoezeer Alex ook aan Annabelle toegewijd was, ze was nooit onbereikbaar. En als Alex in de rechtszaal was, had ze altijd haar pieper bij zich.

'Tot morgen, Alex,' zei Liz Hascomb glimlachend tegen haar toen ze vertrok.

Vijf minuten later stond Alex op Park Avenue en stortte ze zich in de avondspits. De verkeersdrukte was net begonnen en je moest knokken om een taxi te krijgen. Toen ze eenmaal in de taxi zat, viel haar tot haar verbazing op wat een mooie dag het was. Het was een van die schitterende oktoberdagen met een heldere zon en nog een zekere warmte in de lucht, maar wel met een pittige bries die net voor dat vleugje herfst zorgt.

Dit soort weer gaf haar zin in een stadswandeling. Ze wilde echter geen minuut verspillen voor ze haar dochter weer zag, daarom ging ze gemakkelijk zitten in de taxi en dacht aan Annabelle en haar ondeugende smoeltje met al die sproeten. Het was moeilijk om niet te gaan dromen over een volgende zwangerschap. Ze deden nu al drie jaar hun best en het was ontmoedigend dat het nog steeds niet gelukt was. Aan de andere kant was ze nog niet aan ingrijpender maatregelen toe. Ze vroeg zich af hoe ze met haar werkdruk ooit tijd zou hebben voor een in-vitrobevruchting of zelfs voor een behandeling met Pergonal. Het leek allemaal zo gecompliceerd met al die andere dingen die ze ook moest doen. Het zou veel eenvoudiger zijn als het gewoon gebeurde. Haar progesteron was hoog genoeg, haar FSH, follikel stimulerend hormoon, was laag genoeg... maar er was nog steeds geen kindje. Nu ze eraan dacht, realiseerde ze zich dat ze meteen na thuiskomst de test moest doen met het 'blauwe pakket' om er heel zeker van te zijn dat ze het ideale moment niet misliepen. Volgens haar berekeningen zou ze ergens in het weekend ovuleren. Goddank zou ze dan tenminste niet op haar werk zijn, in de rechtszaal, bedacht ze terwijl de taxi met horten en stoten door het hen omringende verkeer ploegde.

Ze liepen vast in het verkeer op Madison Avenue en ze besloot uit te stappen en de laatste drie stratenblokken te lopen. De lucht voelde heerlijk op haar gezicht na een hele dag binnen zitten. Ze liep met verende tred en liet haar aktentas naast zich heen en weer zwaaien. Heerlijk, straks was ze thuis bij Annabelle. Misschien zou Sam er zelfs al zijn. Haar glimlach werd nog breder bij de gedachte aan hem. Ze was na meer dan zeventien jaar huwelijk nog steeds dol op hem. Ze had alles: een fantastische carrière, een aanbiddelijk dochtertje en een echtgenoot die ze innig liefhad. Ze was een echte geluksvogel en dat wist ze. Dat was nog het beste. Ze vond dit alles nooit vanzelfsprekend. Ze was elke dag weer dankbaar voor de zegeningen in haar leven. En als ze niet weer zwanger werd, zou dat niet het einde van de wereld zijn. Misschien konden ze een kind adopteren, of misschien zouden ze het gewoon bij Annabelle houden. Zij en Sam waren allebei enig kind en het had hun geen kwaad gedaan. Integendeel, mensen zeiden vaak dat dergelijke kinderen intelligenter waren. Wat er ook gebeurde, ze wist dat ze het getroffen had. Alleen al die gedachte deed haar breed glimlachen, terwijl ze het gebouw waar haar flat was naderde. Toen ze vol vertrouwen de hal binnenliep, schonk ze de portier een stralende lach.

2

Toen Alex de voordeur opendeed, was het vreemd stil in de flat. Er was geen enkel geluid te horen en ze vroeg zich af of Carmen langer dan gebruikelijk met Annabelle in het park was gebleven. Meestal waren ze om vijf uur thuis en dan werd Annabelle voor het avondeten in bad gedaan. Toen Alex haar badkamer echter binnenliep, zag ze Annabelle als een prinsesje in een berg zeepbellen zitten. Carmen zat op de rand van het bad naar haar te kijken. Annabelle speelde voor zeemeermin. Ze zei niets, ze 'zwom' alleen maar heen en weer in de kuip, bijna aan het gezicht onttrokken door de enorme lading schuim. Dat ze in de diepe marmeren badkuip van haar moeder mocht was een extra traktatie en dit was ook de reden waarom Alex haar niet had gehoord toen ze de flat binnenkwam. De slaap- en badkamers waren helemaal aan het einde van de lange gang.

'Wat doe jij hier?' zei Alex met een brede glimlach naar hen beiden, blij dat ze haar kleine meid zag. Ze was het schattigste meisje dat Alex ooit had gezien en haar felrode haar lichtte op als een baken in de badkuip.

'Ssst,' zei Annabelle ernstig, terwijl ze haar vinger tegen haar lippen legde. 'Zeemeerminnen praten niet.'

'Ben jij dan een zeemeermin?'

'Tuurlijk. Carmen zei dat ik in jouw bad mocht met jouw badschuim als ze vanavond mijn haar mocht wassen.' Carmen keek haar werkgeefster glimlachend aan en Alex lachte. Annabelle onderhandelde graag en wond Carmen met even groot gemak om haar vingertje als haar ouders. Niet dat Annabelle er misbruik van maakte, maar ze wist dat iedereen dol op haar was.

'Als ik nou eens bij je in bad kom en we allebei ons haar wassen?' stelde haar moeder voor. Ze wilde toch al een bad nemen voordat Sam voor het avondeten thuiskwam.

'Oké.' Annabelle dacht er even over na. Ze had een reuze hekel aan haar wassen, maar ze begon te vermoeden dat ze er deze keer niet onderuit kon.

Alex trok snel haar zwarte mantelpakje en hooggehakte schoenen uit en Carmen ging kijken hoe het met het avondeten stond, terwijl Annabelle verder voor zeemeermin speelde. Even later lagen moeder en dochter in de grote kuip te babbelen over de afgelopen dag. Annabelle vond het leuk dat haar moeder advocaat was en haar vader een 'vestkapitein', haar versie van investeringskapitalist. Ze vertelde altijd dat hij een soort bankier was en dat hij andermans geld weggaf, hetgeen niet helemaal overeenkwam met haar vaders omschrijving van zijn werk, maar Annabelle was er tevreden mee. Ze wist dat haar moeder naar de rechtbank ging en ernstig met de rechter praatte, maar dat ze geen mensen naar de gevangenis stuurde.

'Zo, hoe was jouw dag?' vroeg Alex, die genoot van het warme schuimende water. Na haar dag op kantoor voelde ze zichzelf net een zeemeermin.

'Best leuk.' Annabelle keek haar zichtbaar opgetogen aan. Haar moeder had haar een begroetingszoen gegeven toen ze in de kuip stapte en Annabelle zat vrolijk naast haar.

'Is er op school nog iets bijzonders gebeurd?'

'Nee hoor, we hebben alleen maar kikkers gegeten.'

'Hebben jullie kikkers gegeten?' Alex keek nieuwsgierig. Ze kende haar dochters verteltrant en wist dat er meer achter deze raadselachtige mededeling school. 'Wat voor kikkers?' Vast geen echte.

'Groene. Met zwarte ogen en kokoshaartjes.' Die 'kokoshaartjes' waren de oplossing van het raadsel. Alex vroeg zich af hoe ze ooit zonder haar had kunnen leven.

'Bedoel je taartjes?'

'Ja, zoiets, die had Bobby Bronstein meegenomen. Het was zijn verjaardag.'

'Dat klinkt leuk, zeg.'

'Zijn moeder had ook snoepwurmen en dropspinnen meegebracht. Eng, hoor.' Ze was in haar nopjes dat haar griezelige relaas haar moeder geïntrigeerd had.

'Vast heel lekker.' Alex keek glimlachend op haar neer terwijl Annabelle haar schoudertjes ophaalde, niet echt onder de indruk van de culinaire geneugten die haar ten deel waren gevallen.

'Ging wel. Ik vind jouw taartjes lekkerder. Vooral die chocoladetaartjes.'

'Misschien bakken we die wel van het weekend.' Maar eerst gaan pappie en ik lekker vrijen en ons best doen jou een klein broertje of zusje te bezorgen... Ze herinnerde zichzelf eraan dat het tijd werd het blauwe testpakket te gebruiken.

'Wat doen we dit weekend?' vroeg een vertrouwde stem. Ze keken allebei op en zagen Annabelles pappie staan, die hen vanuit de deuropening duidelijk geamuseerd gadesloeg. Het was een aandoenlijk tafereeltje en zijn blik ontmoette die van zijn vrouw met alle liefde die hij voor hen voelde. Toen bukte hij zich en zoende zijn vrouw en kind. Alex pakte hem bij de das en hield hem vast voor een tweede zoen. Hij bood geen weerstand.

'We hadden het net over taartjes bakken, onder andere,' zei Alex verleidelijk. Met opgetrokken wenkbrauwen deed hij een stap terug van de badkuip, hij deed zijn das af en knoopte zijn boord open.

'Verder nog plannen voor dit weekend?' vroeg hij achteloos, ook hij had aan de ovulatietest gedacht.

'Ik dacht van wel,' zei ze met een glimlach naar hem. Hij kwam terug en keek haar genietend in de ogen. Sam liep tegen de vijftig, maar was nog steeds een opvallend knappe verschijning en hij zag er tien jaar jonger uit dan hij was, net als Alex. Ze waren een knap stel en het was duidelijk dat met de komst van Annabelle de hartstocht tussen hen beiden geenszins was bekoeld.

'Wat doen jullie daar in bad met al die bellen?' vroeg hij aan Annabelle.

Ze antwoordde hem gedecideerd: 'We zijn zeemeerminnen, pappie.'

'Wat zeg je ervan als er een grote walvis bij komt?'

'Kom jij ook in bad, pappie?' zei ze giechelend, terwijl hij zijn colbertje uittrok en zijn overhemd begon los te knopen. Ze lachten alle drie.

Een minuut later had hij de deur op slot gedaan, zodat Carmen niet binnen kon komen en zat hij met zijn beide zeemeerminnen in bad. Hij spetterde en ze speelden en uiteindelijk waste Alex alsnog Annabelles haar. Toen kwam ze het bad uit en droogde haar dochtertje af. Ze wikkelde haar in een grote roze baddoek, terwijl Sam onder de douche ging om alle zeep af te spoelen. Hij kwam de douche uit en pakte een grote witte baddoek, die hij om zijn middel sloeg terwijl hij genietend zijn beide dames in ogenschouw nam.

'Jullie lijken wel een tweeling.' Hij glimlachte opnieuw over dat felrode haar. Alex klaagde de laatste tijd dat ze een paar grijze haren had gevonden, maar ze vielen niet op en haar haar was nog steeds even dieprood als dat van haar dochter.

'Wat gaan we met Halloween doen?' vroeg Annabelle terwijl haar moeder haar haar droogde.

Sam opende de badkamerdeur en liep hun slaapkamer in om een spijkerbroek aan te trekken, een trui en een paar instappers. Hij vond het heerlijk om thuis te komen, met Annabelle te spelen, tijd met Alex door te brengen. Hij vond het zelfs niet erg als ze 's avonds nog werkte, hij vond het gewoon prettig om in haar nabijheid te verkeren, dat gold al zeventien jaar. Er was heel weinig tussen hen veranderd, het leek wel alsof hij elk jaar meer van haar ging houden en Annabelle had de band tussen hen alleen maar versterkt. Het enige waar hij spijt van had, was dat ze niet eerder hadden beseft hoe fantastisch kinderen waren.

'Wat wil je met Halloween doen?' vroeg Alex haar terwijl ze de felrode krullen met tedere vingers in model bracht.

'Ik wil een kanarie zijn,' zei Annabelle parmantig.

'Een kanarie? Hoezo een kanarie?' Alex keek haar lachend aan.

'Die zijn zo schattig. Hilary heeft er een. Of misschien kan ik een elfje zijn of de Kleine Zeemeermin.'

'Ik ga volgende week in mijn lunchpauze wel naar F.A.O. Schwartz, eens zien wat ik kan vinden. Goed?' Toen bedacht ze dat de zaak die week voor de rechter zou komen. Ze zou het voor woensdag moeten doen of anders moeten wachten tot na het proces. Of misschien kon Liz Hascomb opbellen en vragen wat ze in Annabelles maat hadden. Alex moest altijd met beleid haar tijd indelen.

'Nou, wat gaan we doen met Halloween?' Sam kwam weer binnen in zijn spijkerbroek en een donkergroene trui.

'Ik dacht dat we maar langs de deuren in dit gebouw moesten gaan, net als vorig jaar,' zei Alex. Hij knikte. Ze had een roze badjas aangetrokken en een roze handdoek om haar hoofd gewikkeld. Ze trok Annabelle haar nachtponnetje aan, waarna ze haar aan Sam overdroeg, zodat zij naar de keuken kon gaan om te zien hoe het met het avondeten gesteld was.

Er stond een kip in de oven, gepofte aardappels in de magnetron, sperzieboontjes smoorden in een pan en Carmen stond op het punt te vertrekken. Ze bleef langer als ze uitgingen, maar als ze thuisbleven, bereidde ze vaak het avondeten voor hen en vertrok dan. Als Alex en Sam op tijd thuiskwamen, maakten ze het eten zelf klaar.

'Bedankt voor alles,' zei Alex glimlachend en Carmen lachte terug. 'Carmen, volgende week heb ik een boel hulp nodig. Woensdag komt de zaak voor.'

'Best, ik kan tot laat blijven. Ik help wel, geen probleem.' Ze wist hoeveel moeite het paar deed om nog een kind te krijgen en ze vond het sneu dat het er nog niet van was gekomen. Ze was dol op baby's en kinderen. Ze was zevenenvijftig, ze had zes kinderen en twee echtgenoten gehad en de laatste keer dat ze hen had geteld, had ze zeventien kleinkinderen. Ze had een vol leven in Queens, maar ze vond het heerlijk om voor de Parkers in Manhattan te werken.

'Tot morgen,' riep Alex toen Carmen vertrok. De tafel was gedekt, het eten rook verrukkelijk. Alex ging ook een spijkerbroek en een trui aantrekken. Vijf minuten later riep ze Annabelle en Sam aan tafel. Ze aten aan een oude boerentafel in de keuken, die gedekt was met schone, vrolijke placemats en brandende kaarsen. Soms aten ze in de eetkamer, maar meestal aten ze in de keuken met Annabelle, behalve als ze laat thuiskwamen of uit eten gingen. Maar ze vonden het allebei heerlijk om met haar te eten, ze was goed gezelschap en ze hechtten aan hun tijd samen. Annabelle praatte honderd uit en Sam hielp Alex de keuken opruimen terwijl Annabelle speelde. Hij keek naar het journaal, terwijl Alex Annabelle een verhaaltje voor het slapen gaan voorlas. Ze lag om acht uur in haar bedje te slapen en toen hadden ze de avond voor zichzelf.

Alex wilde net naast Sam op de leren bank in de studeerkamer komen zitten toen ze aan de ovulatietest dacht en er meteen werk van maakte. Die gaf aan dat ze nog niet die hormonale piek had bereikt die aan de ovulatie voorafgaat. Wanneer dat wel zou gebeuren was niet te voorspellen, al wist ze dat ze dank zij de hormonen die ze slikte waarschijnlijk redelijk op tijd zou zijn en dat het vermoedelijk zaterdag of zondag zou worden, dus over een dag of twee, drie. Ze hadden de raad gekregen om niet meer dan vijf dagen voor ovulatie zonder sex te laten verstrijken, maar om ook niet vlak ervoor te vrijen, want dan zou Sams sperma minder goed zijn. Dit deed af aan de spontaniteit van hun sexleven, maar ze genoten evengoed van elkaar. Sam was reuze geduldig geweest bij hun pogingen een kindje te verwekken. Hij had ook nog de raad gekregen om niet te veel te drinken vlak voordat zij ovuleerde en zich verre te houden van sauna's en hete baden. Warmte doodde zaadcellen en hij zei soms plagerig tegen haar dat hij maar eens ijspakkingen in zijn onderbroek moest stoppen. Sommige paartjes met vruchtbaarheidsproblemen schenen dat volgens hem te proberen. Maar zij hadden geen 'probleem', er was niets mis met hen. Alex was tweeënveertig jaar en het vergde gewoon enige tijd om zwanger te raken.

'En, worden mijn diensten vanavond verlangd?' vroeg hij speels toen ze naast hem kwam zitten.

'Nog niet.' Ze voelde zich een beetje belachelijk. Je ging je met al dat testen, berekenen, bespreken en hopen, na verloop van tijd opgelaten voelen. Maar ze vonden het nog steeds allebei de moeite waard, daarom hadden ze het nog niet opgegeven. Integendeel. 'Ik denk dat het het weekend wordt.'

'Ik kan me een vervelender manier voorstellen om een zaterdagmiddag door te brengen,' zei hij opgewekt en sloeg een arm om haar heen. Carmen kwam op zaterdag een halve dag, zodat ze tenminste één dag per week konden uitslapen en ze was genereus genoeg om wat langer te blijven. Ze was werkelijk ideaal voor hen en ze vonden het fijn dat ze dol was op hun kleine meid, Annabelle was ook dol op haar. Ze bouwden echt op haar.

Alex vertelde Sam over het proces dat de volgende week zou plaatsvinden en over de getuigenverklaring die ze die dag had bijgewoond, zonder hem vertrouwelijke gegevens te verstrekken. Hij vertelde haar over een heel bijzondere nieuwe cliënt in Bahrain en een mogelijke nieuwe compagnon die de andere twee compagnons aan hem hadden voorgedragen. Het was een Brit met een geweldige naam in de financiële wereld, hij maakte fantastische deals. Sam had hem nu een paar maal ontmoet, maar was nog steeds niet echt blij met hem, hij wist niet zeker of ze hem wel als compagnon moesten nemen. Hij vond hem nogal een snelle jongen.

'Wat zien zij in hem?' vroeg Alex, die altijd belang stelde in zijn werk. Hij probeerde heel vaak zijn ideeën op haar uit. Hij had respect voor haar inzicht en haar scherpe gevoel voor sommige van de risico's die nu eenmaal bij zijn werk hoorden.

'Hij heeft zakken vol geld en een aantal geweldige internationale contacten. Ik weet het niet... Ik heb gewoon het gevoel dat hij zich wel eens als een enorme rotzak zou kunnen ontpoppen. Hij is reuze zelfvoldaan. Hij is getrouwd met Lady huppeldepup, de dochter van een heel hoge Britse Lord, maar ik vind hem een en al gebakken lucht. Ik weet het niet. Larry en Tom zien hem als een wandelende goudmijn.'

'Klopt het wat hij zelf vertelt? Heb je navraag gedaan?'

'Ja hoor, het klopt als een Zwitserse klok. Hij heeft zijn eerste fortuin in Iran vergaard, hij had nauwe banden met de Sjah, vóór diens val uiteraard. En hij is met zijn tweede fortuin getrouwd. Hij heeft kennelijk alleen maar steeds meer geld verdiend. Echt bergen. Hij heeft in Bahrain heel exotische deals gesloten en hij heeft nog steeds sterke banden met het Midden-Oosten en hij maakt toespelingen op zijn overtuiging dat hij "nog verder met de sultan van Brunei zou kunnen aanpappen". Eerlijk gezegd geloof ik hem niet, maar Tom en Larry wel. En dat is ongeveer zo hoog als je de stratosfeer in kunt schieten, voordat je gewoon uiteenspat van geld en macht.'

'Misschien moeten jullie hem een proefperiode aanbieden. Probeer eens een halfjaar met hem te werken en zie dan wat je van hem vindt.'

'Dat heb ik aan Larry en Tom voorgesteld, maar die vinden dat een belediging voor iemand van zijn kaliber. Simon is niet echt iemand die je op proef kunt nemen, zeggen ze. Maar ik weet nog zo net niet of ik wel echt met hem in zee wil.'

'Volg dan je instinct, daarmee ben je nog nooit in de fout gegaan. Ik geloof daar heilig in.'

'En ik geloof heilig in jou,' zei hij zacht, terwijl hij zich naar haar boog en haar zoende. Hij was al zo lang gek op haar en hij voelde zich altijd heen en weer geslingerd tussen zijn bewondering voor haar brein en zijn verzotheid op haar lichaam. Het was een combinatie die eenvoudig niet te verslaan was. 'Als we vanavond eens vroeg naar bed gingen, lekker oefenen voor het weekend?'

'Daar is veel voor te zeggen,' zei ze, terwijl ze hem in zijn hals zoende. Ze wisten allebei dat ze zich op dit moment nog een vrijpartij konden veroorloven. Er waren nog twee of drie dagen voor ze zou ovuleren. Als ze de volgende dag zouden vrijen, zou dat te dicht ervoor zijn en dat zou de kans op conceptie kunnen verminderen. Het was een ingewikkeld gedoe, maar Alex was vastbesloten om zich niet klein te laten krijgen en hun pogingen zouden niet eeuwig zo doorgaan. Uiteindelijk zou zij zwanger raken of ze zouden gewoon weer gaan vrijen wanneer ze er zin in hadden.

Sam deed de lampen in de studeer- en de woonkamer uit. Alex liep achter hem aan naar de slaapkamer, waar ze traag haar spijkerbroek uittrok. Ze deed haar best haar aktentas te vergeten, die ze in de hoek had gezet. Die stond haar daar aan te staren en Sam, die haar gedachten aanvoelde, zag hem ook staan en vroeg zich af of ze geen werk te doen had. Hij vroeg het haar zacht terwijl hij zijn spijkerbroek openritste en zijn trui uittrok, maar ze haalde haar schouders op. Hij was op dat moment voor haar veel belangrijker.

Ze glipten het bed in, kropen tussen de prachtige lakens die ze op Madison Avenue hadden gekocht, voelden de koele gladde stof tegen hun huid. Toen Sam stevig zijn armen om haar heen sloeg, vergat ze alles behalve hem, die haar beminde. Zelfs haar verlangen naar een kindje vergat ze opeens. Ze kon alleen maar aan hem denken. Hij hield haar in zijn armen en drong langzaam in haar binnen. Ze zweefden onbepaalde tijd verloren in de ruimte, hun genot was zo intens dat het pijn deed, om tenslotte langzaam naar de aarde terug te keren, terug naar de werkelijkheid. Innig tevreden viel Sam in haar armen in slaap.

'Ik hou van je,' fluisterde ze in zijn haar terwijl hij zacht naast haar lag te snurken. Ze bleef lange tijd met haar armen om hem heen liggen. Toen schoof ze hem uiterst behoedzaam weg en liet hem lekker op bed liggen, terwijl zij op zoek ging naar haar aktentas. Ze wist dat ze nog werk te doen had en kon daarom niet zomaar in bed blijven liggen. Ze ging stilletjes in de grote leunstoel van de slaapkamer zitten en nam de volgende twee uur dossiers door en maakte aantekeningen. Sam verroerde geen vin en Annabelle werd maar één keer wakker. Alex bracht haar een glaasje water. Ze ging naast haar liggen en hield haar in haar armen tot ze opnieuw in slaap viel en Alex naar haar eigen kamer terug kon om verder te werken.

Ze werkte tot één uur, toen rekte ze zich uit, geeuwde en legde de papieren terug in haar aktentas. Ze was dit gewend en deed een groot deel van haar werk 's avonds laat, als ze er niemand mee stoorde, want in de stille flat kon ze zich goed concentreren.

Sam bewoog zich even toen ze weer naast hem in bed kroop, hij had niet eens beseft dat ze weg was geweest. Toen ze het licht uitdeed, bleef ze naast hem liggen denken over hem en Annabelle en over de zaak die de volgende week zou voorkomen en de nieuwe cliënt die ze die dag had gesproken en die ze niet aan zou nemen en de mogelijke nieuwe compagnon uit Engeland over wie Sam haar had verteld. Er was zoveel dat haar gedachten bezighield, er was zoveel te doen, dat ze het soms zonde vond dat ze tijd moesten verspillen aan slaap. Ze had een volledig etmaal nodig om gedaan te krijgen wat ze moest doen. Ze kon geen moment verspillen. Maar uiteindelijk, ondanks alles wat haar bezighield, dommelde ze toch weg naast Sam en sliep als een blok tot de wekker de volgende ochtend afliep.

3

Haar dag begon als altijd met Sam die haar wekte, doorgaans met een aai en een zoen. De radio stond aan en zoals de meeste ochtenden was ze doodmoe, elke dag leek naadloos in de volgende over te gaan. Ze was doorgaans murw van de talloze eisen die aan haar gesteld werden, de nimmer aflatende stress van het kantoor.

Ze stond traag op en ging naar Annabelle, die soms al voor hen wakker werd, maar ditmaal sliep ze nog. Ze rekte zich slaperig uit toen Alex haar wakker zoende. Alex kroop bij haar in bed en ze giechelden en kletsten tot Annabelle zover was om op te staan. Toen ging Alex met haar naar de badkamer om haar gezicht te wassen, haar haren te borstelen en haar tanden te poetsen. Daarna gingen ze terug naar Annabelles slaapkamer om haar aan te kleden voor de kleuterschool. Die ochtend viel de keuze op een pakje dat Sam op zijn laatste reis naar Parijs had gekocht, het was van spijkerstof met een roze geruit boordje, het bestond uit een broek, een bloesje en een bijpassend jasje. Het stond haar schattig, vooral met de kleine hoge roze gympjes.

'Prinsesje, wat zie jij er vandaag mooi uit, zeg!' zei haar vader bewonderend toen Alex haar de keuken binnenbracht voor het ontbijt. Sam zat al aan tafel, geschoren en gewassen, in een donkergrijs pak met een wit overhemd en een marineblauwe das van Hermès. Hij zat de Wall Street Journal, zijn bijbel, te lezen.

'Dank je wel pappie.' Hij gaf haar haar cornflakes met melk en roosterde een boterhammetje voor haar terwijl Alex zich ging douchen en aankleden. Ze hadden een vast programma, maar waren allebei flexibel. Als Alex een vroege bespreking had, deed Sam alles, en andersom. Deze ochtend hadden ze allebei tijd en Alex had al aangeboden om Annabelle naar school te brengen. Dat was maar een paar straten verderop en ze wilde alvast compenseren voor de drukte van de komende week, want ze wist dat het er dan niet van zou komen.

Alex voegde zich drie kwartier later bij hen in de keuken, net op tijd om een kop koffie en een laatste geroosterde boterham te pikken. Sam legde net de principes van elektriciteit uit aan Annabelle en vertelde haar waarom het gevaarlijk was als ze een natte vork in het broodrooster stak.

'Waar of niet, mammie?' Sam vroeg haar met een blik om bevestiging.

Ze knikte en beaamde wat hij gezegd had. Toen ze de New York Times doorvloog, zag ze dat het Congres de president had teruggefloten en een van haar minst favoriete rechters met pensioen was gegaan. 'Nou, ik hoef in elk geval niet bang te zijn dat ik volgende week met hem te maken krijg,' zei ze onverstaanbaar met een stuk geroosterd brood in haar mond.

Sam lachte om haar. Ze was 's ochtends vroeg nooit bijster samenhangend, al deed ze voor hun dochter enorm haar best. 'Wat heb jij vandaag te doen?' vroeg Sam haar langs zijn neus weg. Hij had een paar belangrijke besprekingen met cliënten en zou met de Engelsman bij '21' gaan eten, hetgeen misschien meer duidelijkheid zou brengen.

'Niet veel bijzonders. Vrijdag is mijn korte dag,' hielp ze hem herinneren, ook al wist hij dat. 'Ik heb een bespreking met een van mijn assistenten ter voorbereiding van mijn proces volgende week. Daarna moet ik voor controle naar dokter Anderson en dan haal ik Annabelle op om samen naar Miss Tilly te gaan.'

Annabelles favoriete dag van de week was als ze naar balletles, ging bij Miss Tilly. Het was schattig om te zien en Alex ging graag met haar mee. Een van de redenen waarom ze op vrijdag vroeg wegging, was om erbij te zijn.

'Hoezo moet je naar Anderson? Is er iets wat ik moet weten?' Hij keek bezorgd, maar zij niet. Anderson was haar gynaecoloog, hij loodste haar door hun pogingen om nog een kind te krijgen heen.

'Niks bijzonders. Ik moet een uitstrijkje laten maken, dat is zo gebeurd, en ik wilde dat Serofeen met hem bespreken. Ik zou graag verder aan mijn carrière werken zonder gek te worden en dat is niet makkelijk met de doses die hij voorschrijft. Ik vraag me af of ik met minder toe kan, of dat ik juist meer zou moeten nemen, of het misschien een tijdje laten. Weet ik veel. Ik vertel je wel wat hij zegt.'

'Daar sta ik op.' Hij keek haar glimlachend aan, ontroerd omdat ze er zoveel voor over had om zijn kind te krijgen. 'En succes met de voorbereidingen voor het proces!'

'En jij succes met Simon. Ik hoop dat hij of door de mand valt of jij meer vertrouwen in hem krijgt.'

'Wat je zegt,' zei Sam zuchtend. 'Dat zou mijn leven een stuk eenvoudiger maken. Ik weet gewoon niet wat ik van hem moet denken, of ik nu moet vertrouwen op mijn instinct of op zijn stamboom en op de instincten van mijn compagnons. Misschien heb ik het gewoon niet meer, begin ik op mijn oude dag paranoïde te worden.' Hij werd dat jaar vijftig en dat vond hij heel wat maar Alex vond hem geenszins paranoïde en zijn instinct functioneerde altijd voortreffelijk.

'Ik zei je toch, vertrouw op je instinct, daarmee ben je nog nooit de mist in gegaan.'

'Dank je voor je vertrouwen in me.' Ze pakten allebei hun jas en Alex hielp Annabelle de hare aantrekken. Toen deden ze de lichten uit, de deur op slot en wachtten tot de lift hen naar hun drukke dag bracht. Sam gaf ze allebei op straat een zoen en hield toen een taxi aan, terwijl Alex met Annabelle naar haar school aan Lexington Street liep. Annabelle kwebbelde tegen haar en ze lachten en maakten grapjes tot ze bij de school waren. Annabelle huppelde ontspannen naar binnen. Alex hield een taxi aan en reed even later naar het centrum.

Brock wachtte al op haar in haar kantoor. Alle relevante dossiers lagen open op tafel en er lagen vijf boodschappen op haar bureau, geen van alle met betrekking tot de zaak Schultz. Twee ervan waren van de potentiële cliënt van de vorige dag. Ze maakte een notitie dat ze hem moest bellen voordat ze naar huis ging. Zoals gebruikelijk had Brock alles uitstekend voorbereid en zijn aantekeningen over de zaak waren zeer nuttig. Ze bedankte hem en prees zijn noeste arbeid toen ze tegen halftwaalf klaar waren. Ze had nog een hele lijst dingen die ze moest doen voor ze naar huis ging maar ze had om twaalf uur haar afspraak bij de gynaecoloog en ze had alleen tijd om een paar telefoontjes te plegen.

'Kan ik verder nog iets voor je doen?' vroeg hij op zijn gebruikelijke achteloze toon. Ze keek jachtig naar de notities op haar bureau. Ze kon natuurlijk die middag terugkomen en Carmen vragen of zij Annabelle naar haar balletles bracht, maar ze wist hoe teleurgesteld Annabelle zou zijn. Het leek wel of ze altijd te laat was of haast had of te veel dingen tegelijk probeerde te doen. Haar leven kwam haar tegenwoordig voor als een estafetterace, maar dan zonder iemand aan wie ze het stokje door kon geven. Ze kon het zeker niet aan Sam doorgeven, die had zijn eigen leven en zijn eigen zakelijke beslommeringen. Op kantoor had ze tenminste Brock die haar hielp. Terwijl ze dit dacht, gaf ze hem twee van haar mededelingen en vroeg hem of hij die telefoontjes voor haar wilde afhandelen.

'Daarmee zou je me enorm helpen.' Ze schonk hem een dankbare glimlach.

'Ik doe het met plezier. Verder nog iets?' Hij keek haar warm aan. Hij werkte graag voor haar, dat had hij van meet af aan, hun benadering was opmerkelijk gelijk. Het was alsof je met een volmaakte partner danste.

'Als je nou eens voor mij naar mijn arts ging voor dat onderzoek.'

'Dat zou ik graag voor je doen,' zei hij grijnzend.

Ze lachte gefrustreerd.

'Kon je dat maar.' Het kwam haar nu voor als je reinste tijdverspilling. Ze was prima in orde, dat wist ze. Ze had zich nooit beter gevoeld. En ze kon die vragen over haar Serofeen ook telefonisch aan hem stellen. Terwijl ze dit bedacht, keek ze op haat; horloge en nam een snel besluit. Ze draaide zijn nummer, dat ze uit haar hoofd kende. Ze zou die afspraak uitstellen, maar ze kreeg een ingesprektoon en ze wilde niet onbeleefd zijn door gewoon niet te komen opdagen. Hij was een uitstekende arts en had altijd goed voor haar gezorgd. Hij had Annabelle gehaald en sindsdien een rol gespeeld in de driejarige jacht op conceptie. Het leek haar onbehoorlijk om gewoon weg te blijven. Ze draaide het nummer opnieuw, maar het was nog steeds in gesprek, dus sprong ze overeind en pakte haar jas, hoe vervelend ze het ook vond. 'Nou, ik moet toch maar gaan. Volgens mij heeft hij de telefoon eraf gelegd,' zei ze bij wijze van grap. 'Zodoende verliest hij geen klandizie. Bel me als je iets bedenkt dat we voor Schultz over het hoofd hebben gezien. Ik ben het hele weekend thuis.'

'Maak je maar geen zorgen. Als het nodig is, bel ik je heus wel.

Vergeet het nu maar lekker. Alles is echt voor hem gereed. We nemen het maandag wel door. Een prettig weekend!'

'Je lijkt mijn man wel. En jij, wat doe jij dit weekend?' vroeg ze terwijl ze haar jas aanschoot en haar aktentas pakte.

'Hier het hele weekend doorwerken, natuurlijk! Wat had je dan gedacht?' zei hij lachend.

'Geweldig! Nou, dus jij hoeft geen preek tegen mij te houden. Zeg, jij ook een fijn weekend.' Ze schudde haar vinger tegen hem, maar ze was blij dat hij zo ijverig was en dat wist hij. 'Bedankt voor alles, ik ben je echt reuze erkentelijk.'

'Maak je niet druk. Het gaat woensdag prima.'

'Dank je, Brock.' Ze vloog naar buiten, wuifde nog even naar Liz en vijf minuten later zat ze in een taxi op weg naar de hoek van Park Avenue en Seventy-second Street. Ze vond het een beetje onzin om te gaan, ze had niets nieuws te melden en haar klachten over de werking van Serofeen waren voor hem ook geen nieuws. Ze moest echter hoe dan ook dat uitstrijkje laten maken en het kalmeerde haar altijd om haar moeilijkheden met de conceptie met hem te bespreken. John Anderson was een oude vriend en hij luisterde belangstellend naar haar zorgen en klachten. Hij voelde intens mee met haar angst dat ze niet meer zwanger zou worden. Hij hielp haar herinneren dat ze geen van beiden iets mankeerden, maar het viel niet te ontkennen dat ze in drie jaar tijd niet zwanger was geraakt. Er was geen specifieke medische reden voor, maar haar baan bracht in elk geval veel stress met zich mee en ze was ondertussen drie jaar ouder.

Ze bespraken de Pergonalinjecties nog eens, het voordeel en het risico dat ze met zich meebrachten, de mogelijkheden van reageerbuisbevruchting, al was zij op haar leeftijd niet een goede kandidate voor die procedure. Ze hadden het over de bekende methoden en over de nieuwere technologieën zoals donor-eieren, die haar helemaal niet aanspraken. Uiteindelijk besloten ze het bij Serofeen te houden. Hij sprak met haar over de mogelijkheid van kunstmatige inseminatie met Sams sperma de maand daarop, als Sam instemde, teneinde de ei- en zaadcel een betere kans te geven 'elkaar te vinden' zoals hij het uitdrukte. Zoals hij het zei, klonk het allemaal uiterst eenvoudig en veel minder ellendig dan het ongetwijfeld was.

Toen deed hij het onderzoek. Hij maakte het uitstrijkje en nadat hij haar kaart nog eens bekeken had, vroeg hij wanneer ze voor het laatst een mammogram had laten maken, omdat hij geen uitslag van het jaar ervoor zag. Ze gaf toe dat ze er toen geen had laten maken.

'Het is alweer twee jaar geleden.' Ze had nooit een knobbeltje of probleem gehad en het zat niet in de familie. Het was een van die dingen waarover ze zich gewoon niet druk maakte, terwijl ze wel braaf elk jaar een uitstrijkje liet maken. Er waren hoe dan ook verscheidene theorieën over mammogrammen op haar leeftijd, of je die elk jaar moest laten doen of om het andere jaar.

'Je zou er echt elk jaar een moeten laten doen,' zei John vermanend. 'Na je veertigste is dat belangrijk.' Hij onderzocht haar borsten en vond niets. Ze had een kleine boezem en had Annabelle de borst gegeven, hetgeen de kans op borstkanker aanzienlijk verminderde. Ze had tevens te horen gekregen dat de hormonen die ze innam het risico op kanker niet verhoogden, wat ze geruststellend vond. 'Wanneer is je volgende ovulatie?' vroeg hij terloops, met een blik op haar kaart.

'Morgen of overmorgen,' zei ze op zakelijke toon.

'Dan moest je vandaag dat mammogram maar laten maken. Als je morgen zwanger raakt, kan het twee jaar duren voor je de volgende kunt laten doen. Je zult er niet aan willen als je in verwachting bent en zolang je de borst geeft, zijn ze niet betrouwbaar. Ik wil echt dat je er vandaag nog een laat doen, dan heb je het gehad en dan hoeven we er een jaar lang niet meer aan te denken. Wat zeg je ervan?'

Ze wierp licht geërgerd een blik op haar horloge. Ze wilde Annabelle van school halen, met haar thuis gaan lunchen en dan naar Miss Tilly. 'Ik kan echt niet, ik heb dingen te doen.'

'Alex, dit is belangrijk. Volgens mij moet je hier tijd voor maken.' Zijn toon was ongebruikelijk streng, wat haar verontrustte en ze keek hem opeens vragend aan.

'Heb je iets gevoeld dat dit noodzakelijk maakt?' Hij had haar borsten uiterst grondig onderzocht maar dat deed hij altijd. Hij schudde zijn hoofd ontkennend op haar vraag.

'Nee hoor, maar ik wil niet dat je later narigheid krijgt. Je moet borstonderzoek serieus nemen, Alex. Dit is werkelijk te belangrijk. Toe, doe het nou maar.' Hij drong zo aan dat ze het hart niet had zijn raad in de wind te slaan. Bovendien had hij gelijk, als ze dat weekend zwanger raakte, hoe onwaarschijnlijk dat ook mocht lijken, dan zou ze de komende twee jaar of zo geen mammogram kunnen laten doen, daarom was het waarschijnlijk een goed idee om het nu te doen.

'Waar moet ik heen?' Hij krabbelde een adres neer dat maar vijf straten verderop was. Ze kon er met gemak naartoe lopen.

'De hele procedure duurt maar vijf minuten.'

'Krijg ik meteen de uitslag?'

'Waarschijnlijk niet. Ze bewaren de films tot de arts ernaar kan kijken en die is er niet altijd. Hij belt me volgende week met de uitslag. Natuurlijk bel ik jou als er iets mis is, maar ik ben er redelijk zeker van dat dat niet zo zal zijn. Dit is gewoon een kwestie van verantwoordelijk handelen, Alex.'

'Ik weet het, John.' Ze waardeerde zijn zorgvuldigheid, het was alleen vervelend om hier tijd voor te moeten maken. Maar ze wist dat het de moeite waard was.

Ze belde Carmen vanuit de praktijk en vroeg of zij Annabelle van school wilde halen. Ze zei dat ze thuis zou komen lunchen en dat ze haar naar het ballet zou brengen. Ze had alleen nog iets te doen op weg naar huis. Carmen zei dat het geen probleem was.

Alex verliet dokter Andersons praktijk en liep in een stevig tempo langs Park Avenue naar Sixty-eighth Street tussen Lexington en Park Avenue. Ze betrad een zo te zien zeer drukke praktijk. Een tiental vrouwen zat in de wachtkamer en enkele personeelsleden verschenen met tussenpozen in de deuropening, riepen een naam af en hielden de zaak in beweging. Alex gaf haar naam aan de receptioniste en hoopte dat het niet te lang zou duren. Nog eens twee vrouwen kwamen binnen. Kennelijk was het hier echt druk en het viel haar op dat met uitzondering van een nog vrij jong meisje de meeste vrouwen van haar leeftijd of ouder waren. Ze wierp een afwezige blik op een tijdschrift en keek een paar maal op haar horloge. Tien minuten na haar aankomst verscheen een vrouw in een witte jas in de deuropening en riep haar naam af. De manier waarop ze die uitsprak had iets bijzonder luids en onpersoonlijks, maar Alex volgde haar zonder iets te zeggen. Er was iets akeligs aan een situatie waarin onbekenden je op een ziekte onderzochten, alsof je een verborgen wapen droeg. Je had iets schuldigs louter doordat je hier was, en terwijl Alex haar blouse openknoopte, besefte ze dat ze boos en bang was. Dit was doodeng. Stel dat er wel iets was? Stel dat ze iets vonden? Maar terwijl haar geest zo begon te spoken, dwong ze zichzelf te bedenken dat dit gewoon een routineonderzoek was. Het was niet onheilspellender dan een uitstrijkje. Het enige verschil was dat dit onderzoek werd uitgevoerd door onbekenden in plaats van door iemand die ze kende, maar verder was het allemaal hetzelfde.

De vrouw in de witte jas bleef erbij terwijl ze zich uitkleedde, reikte haar een ziekenhuishemd aan en zei dat ze de voorkant open moest laten. Verder wisselden ze geen woord. Ze wees op een wastafel en wat handdoeken en zei dat Alex alle deodorant of parfum weg moest wassen. Toen wees ze op een apparaat dat in een hoek stond. Het zag eruit als een groot röntgenapparaat en had een plastic plankje en een reeks platen ergens in het midden. Nadat ze zich onder het toeziend oog van de vrouw had gewassen, liep Alex op het apparaat af, nu vol verlangen het zo snel mogelijk achter de rug te hebben. De vrouw legde de borst van Alex op de plastic plank en liet toen langzaam het bovenste deel van het apparaat neer op haar borst en drukte deze plat. De vrouw stelde het apparaat zo strak mogelijk af, bracht Alex' arm in een ongemakkelijke houding en zei dat ze haar adem moest inhouden. Ze nam twee foto's, herhaalde dezelfde procedure aan de andere kant en zei dat het erop zat. Het was in wezen heel eenvoudig en eerder ongemakkelijk dan echt pijnlijk. Het zou fijn zijn geweest als ze meteen de uitslag had gekregen maar Alex vertrouwde erop dat alles in orde zou zijn als ze maandag haar arts belde.

Ze vertrok even snel als ze was gekomen, nam een taxi naar huis en was op tijd om Annabelle haar middageten te zien beëindigen en haar voor de balletles te verkleden. Om de een of andere reden voelde ze zich blijer dan ooit dat ze hier was. Je kon niet geheel voorbijgaan aan de statistieken die het noodzakelijk maakten dat vrouwen jaarlijks een mammogram lieten doen. Een op de acht vrouwen werd ooit door borstkanker getroffen. Louter het feit dat ze daarbij in de buurt was gekomen, dat ze het onderzoek had ondergaan, bezorgde haar een koude rilling. Ze voelde zich dankbaar voor de eenvoudige zegeningen van haar leven, zoals het voorrecht je kind naar balletles te mogen brengen. Alex moest er onwillekeurig aan denken hoe ze het getroffen had. Ze bukte zich om Annabelles felrode krullen te kussen toen ze op weg gingen naar Miss Tilly's balletschool.

'Waarom ben je me niet van school komen halen?' vroeg Annabelle klagelijk. Het was vaste prik dat Alex haar vrijdags van school haalde, dat vond ze heerlijk en ze had een hekel aan elke afwijking van dat ritueel.

'Ik moest naar de dokter, liefje, even naar me laten kijken, en dat duurde langer dan ik gedacht had. Het spijt me reuze.'

'Ben je ziek?' Annabelle keek opeens bezorgd en alsof ze haar moeder in bescherming wilde nemen.

'Natuurlijk niet,' zei Alex glimlachend. 'Maar iedereen moet wel eens naar zich laten kijken, zelfs mammies en pappies.'

'Heeft hij je een prik gegeven?' Ze keek nieuwsgierig en Alex schudde lachend haar hoofd.

'Nee.' Maar ze hebben mijn tieten zo plat als een pannekoek gedrukt. 'Dat hoefde niet.'

'Gelukkig maar.' Annabelle huppelde opgelucht naast haar moeder verder.

Zonder problemen bereikten ze Miss Tilly's balletschool en na de les gingen ze een ijsje eten en wandelden toen bedaard naar huis. Onderweg bespraken ze wat ze dat weekend gingen doen. Annabelle liep niet echt warm voor een bezoek aan de dierentuin. Ze wilde naar het strand, lekker zwemmen, maar Alex legde uit dat het daar nu echt te koud voor was.

Toen ze thuiskwamen, zette Alex een video voor haar aan, waar ze lekker ontspannen op Alex' bed naar gingen liggen kijken. Ze had het gevoel dat het een lange dag was geweest, de voorbereidingen voor het proces en toen dat mammogram hadden haar uitgeput. Ze vond het heerlijk om lekker ontspannen thuis bij haar dochtertje te blijven.

Carmen ging die vrijdagmiddag vroeg naar huis en Alex had het eten klaar toen Sam later dan gebruikelijk thuiskwam, om zeven uur. Ze had Annabelle toen al eten gegeven. Hij verkoos te wachten tot Annabelle naar bed was, wat ook Alex een goed idee leek. Om kwart over acht zaten ze in de keuken vis en gepofte aardappelen met sla te eten. Sam vertelde haar over zijn lunch met de Engelsman, die ditmaal een veel betere indruk op hem had gemaakt.

'Weet je, ik zie hem inmiddels toch wel zitten. Ik geloof dat ik me om niets zorgen heb gemaakt. Larry en Tom hebben gelijk, die knul heeft gouden handjes, hij zou ons fantastische cliënten uit het Midden-Oosten kunnen bezorgen. Dat valt niet te ontkennen, ook al is het een beetje een snelle jongen.'

'En als hij die cliënten uit het Midden-Oosten nu eens niet binnenbrengt?' vroeg ze voorzichtig.

'Dat doet hij heus wel. Je zou alleen al zijn cliëntenlijst uit Saoedi-Arabië moeten horen.'

'En komen die heus met hem mee naar jullie firma?' Alex speelde voor advocaat van de duivel, maar dat vond Sam best. Hij had inmiddels een goed gevoel over de nieuwe man en had ermee ingestemd hem als vierde vennoot binnen te halen. 'Weet je het echt heel zeker, Sam? Gisteren maakte je je nog zulke grote zorgen, misschien moet je op dat gevoel vertrouwen.'

'Ik maakte me gisteren te druk. Echt, Alex, ik heb vandaag drie uur met die pief gepraat en hij is het helemaal. Ik weet het zeker. We gaan miljarden binnenhalen,' zei hij vol vertrouwen.

'Wat inhalig, zeg!' gaf ze hem grijnzend een standje. 'Wil dat zeggen dat we nu een château in Zuid-Frankrijk kunnen kopen?'

'Nee, maar misschien wel een herenhuis in New York en een buiten op Long Island.'

'Nergens voor nodig,' zei ze ontspannen en hij glimlachte. Hij vond het ook niet nodig, maar hij vond het heerlijk om de tovenaar van de financiële wereld te zijn. Dat betekende veel voor hem. Hij genoot van de lof die hem werd toegezwaaid voor zijn briljante investeringen. Zijn reputatie en zijn succes betekenden evenveel voor hem als de winst die hij maakte, hetgeen precies de reden was waarom zij vond dat hij voorzichtig moest zijn met die nieuwe vennoot. Maar ze vertrouwde op zijn oordeel. Als die Engelsman hem had overtuigd, dan was dat voor haar doorslaggevend.

'Hoe ging het bij die besprekingen vanochtend?' vroeg hij haar. 'Ben je helemaal klaar voor dat proces volgende week?' Hij stelde ook veel belang in haar werk. Tot Annabelle was gekomen, was dat wat hun leven samen had bezield.

'Zo klaar als ik maar zijn kan. Ik denk dat het wel goedkomt. Ik hoop het tenminste. Mijn cliënt verdient het echt om deze zaak te winnen.'

'Hij wint beslist, als jij hem verdedigt,' zei Sam vol vertrouwen. Ze boog zich naar hem toe en kuste hem. Hij zag er knap uit in een rode trui met spijkerbroek. Hij zag er altijd goed uit, vond ze, de laatste tijd werd het alleen maar steeds beter.

'Wat zei Anderson trouwens?'

'Niet veel. We hebben nog eens alle mogelijkheden doorgenomen. Ik blijf Pergonal eng vinden, van Serofeen krijg ik ook nog steeds de kriebels en niemand wil een reageerbuisbevruchting uitvoeren bij een vrouw van tweeënveertig, al zei hij dat er best iemand te vinden is. We hadden het over donor-eitjes, maar dat spreekt me helemaal niet aan, en hij zei dat we volgende maand misschien eens kunstmatige inseminatie met jouw sperma moesten proberen. Hij zegt dat dat soms net genoeg uitmaakt. Ik wist niet hoe jij daar tegenover stond,' zei ze bijna verlegen.

Hij glimlachte.

'Als het moet kan ik daar best mee leven. Ik kan me iets leukers voorstellen dan een potje masturberen met schunnige blaadjes, maar laten we het dan maar eens proberen als dat uitkomst biedt.'

'Je bent een wonder, ik ben werkelijk dol op je!' Ze zoende hem en hij zoende haar stevig terug. Maar die middag had de test nog geen blauw laten zien, dus ze moesten zich inhouden.

'En dit weekend?'

'Hij zei dat het vrijen geblazen is zodra het blauw wordt. Het is nog niet zover, maar ik weet haast wel zeker dat dat morgen gebeurt. Vandaag was ik er al bijna. En hij drong erop aan dat ik nu een mammogram liet doen, voor het geval dat ik in verwachting raakte. Want, zei hij, als ik in verwachting raak kan het pas weer over een jaar of twee. Het kwam me ontzettend slecht uit, ik moest Carmen vragen of zij Annabelle van school wilde halen, maar het was niet zo'n ramp. Het is alleen een rare gewaarwording, opeens sta je erbij stil dat er vrouwen zijn die een slechte uitslag krijgen en dat joeg me de stuipen op het lijf.'

'Maar de uitslag was toch prima, niet?' Hij keek even ongerust en ze keek hem met een geruststellende glimlach aan.

'O, vast wel. Die krijg je alleen niet meteen te horen. Ze bellen Anderson volgende week. Ze kunnen je alleen meteen de uitslag geven als de radioloog er is, maar hij was er niet. Maar hij had me al op knobbels gecontroleerd en die had ik niet. Het was puur een formaliteit.'

'Doet het pijn?' Hij klonk nieuwsgierig en wat huiverig.

'Niet echt. Ze persen je borst in een apparaat, zo plat als ze maar kunnen en nemen er foto's van. Het heeft iets vernederends, ik weet niet precies waarom. Je voelt je nogal kwetsbaar en stupide. Wat was ik blij toen ik kon gaan. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik Annabelle weer zag. Het was denk ik een herinnering aan het feit dat er iets mis kan gaan, dat die dingen mensen wel degelijk overkomen en dat je enorm geluk hebt als jij niet diegene bent.'

'Zet het nou maar van je af. Zoiets gebeurt jou heus niet,' zei hij beslist en hielp haar toen de tafel afruimen. Ze dronken een glaasje wijn, keken naar een film op de televisie en gingen vroeger dan meestal naar bed. Ze hadden allebei een zware week gehad en zij wilde goed uitrusten voor ze in het weekend vruchtbaar werd. Zoals ze al had gedacht, zag ze de volgende dag de blauwe kleur verschijnen. Ze wist het 's ochtends al en fluisterde het Sam bij een laat ontbijt toe.

Carmen ging met Annabelle naar het park en Sam en Alex gingen naar bed om te vrijen. Zij bleef na afloop meer dan een uur liggen, met haar achterste op een paar kussens. Ze had ergens gelezen dat dat wel eens wilde helpen en ze was bereid zowat alles te proberen. Ze lag er nog steeds slaperig en bevredigd bij toen Sam weer even binnenkwam voor een snelle knuffel voor het middageten.

'Blijf jij de hele dag in bed?' zei hij plagerig, terwijl hij met zijn lippen langs haar hals streek en haar een opwindende rilling bezorgde.

'Als je het zo aantrekkelijk maakt, doe ik dat misschien wel.'

'Wanneer kunnen we weer?' Hij was even gemotiveerd als zij.

'Morgen, wanneer we maar willen.'

'Kunnen we het vanmiddag nog eens proberen?' vroeg hij met omfloerste stem. Ze lachte toen hij haar zoende. 'Volgens mij hebben we meer oefening nodig.' Maar ze wisten allebei dat ze niet 'geacht' werden het opnieuw te doen tot de volgende dag.

'Hoe dan ook, concentreer je nou maar op het maken van dat kindje,' fluisterde Sam haar toe en ging zich toen douchen, terwijl zij nog even wegdommelde.

Tien minuten later volgde ze hem naar de douche en hij voelde zich verrast en opgewonden toen hij merkte dat ze vlak achter hem stond. Het was voor allebei een kwelling om zich te dwingen niet opnieuw te vrijen. De verleiding was groot en ze hadden altijd van elkaars lichaam genoten. Het was moeilijk om zich nu in te houden, enkel en alleen om te zorgen dat zijn 'spermagehalte' hoog bleef.

'Misschien moesten we dit hele verhaal gewoon vergeten en opnieuw seksmaniakken worden,' fluisterde hij haar in het oor en drukte haar onder de douche tegen zich aan. Ze voelden het warme water op hen neerkletteren, riviertjes van douchewater sijpelden hun monden binnen. Hij kuste haar. 'Ik ben zo gek op je...'

'En ik op jou...' zei ze gretig terwijl zij hem tegen haar buik voelde bonzen. 'Sam... ik verlang zo naar je...'

'Nee... nee... nee...' zei hij plagerig met schorre stem en richtte de koude straal keihard op hen beiden. Ze gaf een gil toen die haar raakte en ze lachte toen ze onder de douche vandaan sprongen.

Ze zaten allebei in spijkerbroek braaf in de keuken koffie te drinken en de krant te lezen, toen Carmen en Annabelle thuiskwamen. Carmen had middageten voor iedereen klaargemaakt. Alex en Sam gingen die middag met Annabelle naar het park en ze zouden die avond met hun drietjes uit eten gaan. Ze vonden het leuk om dat soms in het weekend te doen. Die zondag gingen ze in het park fietsen en Sam zette Annabelle in een zitje achter op zijn fiets terwijl ze om de vijver reden. Het was een prachtige warme dag en op zondagavond waren ze het erover eens dat het een heerlijk weekend was geweest.

Zodra ze Annabelle naar bed hadden gebracht en wisten dat ze sliep, deed Sam de deur van hun slaapkamer op slot. Hij pelde Alex traag uit haar kleren totdat ze voor hem stond als een lange elegante bloem, een volmaakte exquise lelie. Hij vrijde met haar, net als de vorige dag, met alle aandrang van zijn behoefte, zijn lust en zijn hartstocht. Zij was een vrouw die veel in hem losmaakte, door dit alles had hij haar alleen nog maar meer lief en begeerde haar des te meer. Soms had hij het gevoel dat hij haar niet nog meer kon liefhebben, maar altijd was er weer dat moment waarin ergens in hem de sluisdeuren openzwiepten, waardoor ze beiden door zijn gevoelens werden overspoeld.

'Allemachtig... als ik nu niet in verwachting ben, geef ik het op...' fluisterde ze na afloop zwakjes. Ze lag met haar hoofd op zijn borst en hij streelde teder met betoverende vingers een van haar borsten.

'Alex, ik hou van je...' zei hij zacht, terwijl hij zich omdraaide om haar aan te kijken. Wat was ze mooi. Wat was ze volmaakt. Dat was ze altijd al geweest.

'En ik hou van jou, Sam... Ik hou nog meer van jou...' zei ze plagerig.

Hij schudde zijn hoofd.

'Dat kun je niet.'

Hij kuste haar nog eens en ze bleven in elkaar verstrengeld op hun bed liggen, niet eens meer zeker of het er wel toe deed of ze een kindje hadden gemaakt of niet.

4

Op maandagochtend stond Alex voor Annabelle en Sam op en ze was al aangekleed toen ze die twee wekte, het ontbijt wachtte al op hen op tafel en in de oven. Ze hielp Annabelle zoals gebruikelijk met aankleden maar Sam had beloofd dat hij haar naar school zou brengen. Alex wilde vroeg naar het kantoor. Ze had een berg dingen te doen en moest de puntjes op de i zetten voor de zaak die woensdag voorkwam. Er stond ook een bespreking met Matthew Billings op het programma, om samen een aantal zaken door te nemen. Brock Stevens zou de hele dag met haar werken, samen met allebei hun assistenten.

'Ik zal wel laat thuiskomen,' zei ze tegen Sam, die begreep het.

Annabelle keek echter verdrietig toen haar moeder het haar vertelde.

'Waarom?' vroeg ze, terwijl ze haar enorme groene ogen op haar moeder richtte. Ze vond het vreselijk als Alex laat thuiskwam en Alex vond het duidelijk ook niet leuk.

'Ik moet me voorbereiden op een proces, liefje. Weet je wel, als ik naar de rechtbank moet om met de rechter te praten.'

'Kun je hem niet opbellen?' Annabelle keek heel sip.

Alex glimlachte naar haar, zoende en omhelsde haar en beloofde dat ze zo vroeg mogelijk thuis zou zijn. 'Ik bel je als je uit school komt. Maak er een fijne dag van, liefje, en veel plezier op school. Afgesproken?' Ze legde haar hand onder haar kinnetje en lichtte het schattige gezichtje naar zich op. Annabelle knikte en keek haar moeder diep in de ogen. 'En mijn pakje voor Halloween dan?'

'Daar ga ik vandaag achterheen, dat beloof ik je.' Soms voelde ze zich zo verscheurd tussen haar gezin en haar carrière. Dan vroeg ze zich af hoe ze het zou redden met twee kinderen in plaats van eentje, al leek het anderen te lukken.

Ze trok haar jas aan en glipte stil de flat uit. Het was nog maar halfacht. Om die tijd was je met een taxi in een wip aan Park Avenue. Ze was om kwart voor acht op het kantoor en voelde even een steek van pijn bij de gedachte aan Annabelle en Sam die zonder haar zaten te ontbijten. Maar tegen achten was ze hard aan het werk en kwam Brock Stevens haar koffie brengen. Tegen halfelf voelde ze zich zeker van haar zaak, ze waren echt goed voorbereid op de verdediging van Jack Schultz aanstaande woensdag.

'En hoe zit het met al die andere dingen?' vroeg ze afwezig aan Brock terwijl ze een lijst met andere klussen doornam waaraan hij voor haar moest werken. Hij had de meeste al afgewikkeld, maar ze had in het weekend nog een paar nieuwe ideeën gekregen. Ze legde die net aan hem uit toen Elizabeth Hascomb aarzelend de deur van haar kamer opendeed en haar hoofd om de hoek stak. Zodra Alex haar zag, schudde ze haar hoofd en stak haar hand op om haar tegen te houden. Ze wilde niet onderbroken worden. Haar telefoon was uitgeschakeld en ze had Liz al gezegd dat ze haar niet moest storen.

Liz bleef aarzelend nog even in de deuropening staan, in weerwil van Alex' strenge blik, maar Alex keek zeer gepikeerd vanwege de storing.

'Liz, ik had je toch gevraagd ons niet te storen.' Haar toon was scherper dan gebruikelijk maar ze stond dan ook onder enorme druk.

'Dat weet ik... het... het spijt me enorm maar...' zei ze verontschuldigend vanuit de deuropening.

'Is er iets met Annabelle of Sam aan de hand?' Heel even keek Alex enorm geschrokken, maar Liz schudde meteen haar hoofd en stelde haar gerust. 'Dan wil ik het niet horen.' Alex wendde zich weer af, vast van plan verder geen aandacht aan haar te besteden.

'Dokter Anderson heeft gebeld, tweemaal al. Hij vroeg of ik je uit je bespreking wilde halen.'

'Anderson? Lieve help...' Nu keek Alex pas echt geërgerd. Hij had haar verteld dat hij haar hoe dan ook over de uitslag van het mammogram zou bellen. Hij belde ongetwijfeld om haar gerust te stellen, maar dat hij erop stond dat ze aan de telefoon kwam was echt hinderlijk. 'Hij kan wachten. Ik bel hem wel als we gaan lunchen, als we dat tenminste doen. Anders bel ik hem later wel.'

'Hij zei dat hij je vanochtend nog wilde spreken. Voor twaalven.' Het was al halftwaalf en dit was werkelijk bijzonder storend. Maar dokter Anderson had nadrukkelijk gezegd dat het heel belangrijk was en had Liz op het hart gedrukt dat het de moeite waard was om Alex erover lastig te vallen. Liz had hem op zijn woord geloofd en stond erop de hele boodschap over te brengen. Alex leek allesbehalve blij hiermee. Ze was ervan overtuigd dat het louter een formaliteit was, helemaal niet de moeite waard om zo'n ophef over te maken. Toen ze Liz aankeek, vroeg ze zich heel even af of het soms slecht nieuws was, maar dat leek haar zo onwaarschijnlijk dat ze zich toch weer gepikeerd in plaats van ongerust voelde.

'Ik bel hem zodra ik de kans heb. Dank je, Liz,' zei ze nadrukkelijk en keerde terug naar de lijst die ze met Brock aan het doornemen was. Brock leek er nu niet meer met zijn gedachten bij te zijn. 'Alex, waarom bel je hem niet even? Het moet wel erg belangrijk zijn als hij Liz vraagt je te storen.'

'Klets geen onzin. We hebben werk te doen.'

'Ik ben eigenlijk wel aan nog een kop koffie toe. Ik haal er ook eentje voor jou terwijl jij hem belt. Ik weet zeker dat het maar een paar minuten vergt.'

Ze wilde tegenstribbelen, maar het was duidelijk dat Liz iedereen zo van slag had gebracht dat niemand verder zou gaan met het werk tot zij haar arts had gebeld.

'O lieve help, wat een zotte vertoning! Best, ja... haal maar een kop koffie voor me. Ik zie iedereen dan over vijf minuten.' Het was vijf over halftwaalf en tegen de tijd dat Brock en de assistenten de kamer uit waren, was het tien over half. Dit was een verspilling van kostbare tijd. Ze hadden werk te doen. Ze keek toe hoe ze de deur achter zich dicht deden en toen belde ze snel haar arts. Ze wilde dit zo snel mogelijk afhandelen.

Zijn receptioniste nam de telefoon aan en beloofde haar meteen met de arts door te verbinden. Het leek wel of ze eindeloos moest wachten, dat kwam doordat ze andere dingen te doen had en opeens zenuwachtig was. Stel dat het toch slecht nieuws was? Ze voelde zich belachelijk dat ze dat zelfs maar dacht, maar het was mogelijk. Ze zou niet de eerste zijn die bij heldere hemel door de bliksem getroffen werd.

'Alex?' Dokter Anderson kwam aan de lijn en zo te horen had hij het even druk als zij.

'Dag John, wat is er zo belangrijk?'

'Ik wil graag dat je tussen de middag even langs komt.' Zijn stem verried niets.

'Dat gaat met geen mogelijkheid. Ik heb een zaak die over twee dagen voorkomt en ik heb enorm veel dingen te doen. Ik ben sinds vanochtend kwart voor acht al op kantoor en ik betwijfel of ik hier voor tienen vanavond wegkom. Kunnen we het niet via de telefoon bespreken?'

'Liever niet. Ik vind echt dat je even langs moet komen.' Verdorie, wat betekende dit? Ze merkte dat haar hand opeens beefde.

'Is er iets mis?' Ze kon het woord eenvoudigweg niet uitbrengen, maar ze wist dat ze dat toch zou moeten. 'Gaat het over dat mammogram?' Ze had geen knobbels, dus hoe kon dit nou?

Hij aarzelde lange tijd voor hij antwoord gaf.

'Ik wil het er met je over hebben.' Het was duidelijk dat hij het niet telefonisch wilde bespreken en opeens was ze bang om aan te dringen.

'Hoeveel tijd heb je nodig?' Ze wierp een blik op haar horloge en probeerde in te schatten hoeveel tijd ze vrij kon maken. Tussen de middag zou het verkeer ook niet meewerken.

'Een halfuurtje? Ik wil er echt even de tijd voor nemen. Kun je meteen komen? Ik heb net mijn laatste patiënte voor deze ochtend gehad. Ik heb iemand in het ziekenhuis en ik heb een patiënte die op het punt staat te bevallen. Dit is waarschijnlijk het beste moment.'

'Ik ben er over vijf à tien minuten,' zei ze kregel terwijl ze opstond en aanstalten maakte op te hangen. Opeens bonsde haar hart als een gek. Dit kon niets goeds betekenen. Maar nu wilde ze het weten, wat het ook mocht zijn. Misschien had hij haar uitslag met die van een ander verwisseld.

'Dank je Alex. Ik zal je zo kort mogelijk ophouden.'

'Ik kom eraan.'

Alex rende langs Liz met haar handtas en jas. Brock en de anderen waren nog niet eens terug. 'Zeg maar dat ze iets moeten gaan eten. Ik ben over drie kwartier terug.' Ze was al halverwege op weg naar de lift toen Liz riep: 'Scheelt er wat aan?'

'Niks aan de hand. Bestel maar een broodje kalkoen voor me.'

Terwijl Liz haar nakeek, vroeg ze zich af of Alex misschien zwanger was. Ze wist dat ze meer kinderen wilden en John Anderson was tenslotte haar verloskundige.

Maar Alex wist maar al te goed dat het dat niet was toen ze in de taxi naar de praktijk reed en zich het hoofd brak over de vraag waarom hij haar gebeld had. Het moest wel over het mammogram gaan en opeens bedacht ze dat het misschien niet het mammogram was, maar het uitstrijkje. O nee toch... baarmoederhalskanker. Hoe kon ze nu nog kinderen krijgen? Alhoewel, ze had een paar kennisjes die met de nieuwste technieken behandeld waren voor voorstadia van kanker en die waren desondanks toch nog zwanger geraakt. Misschien viel het allemaal wel mee. Ze wilde alleen maar weten dat haar leven niet in gevaar was en dat ze nog steeds in verwachting kon raken.

De taxi bereikte de praktijk in een recordtijd en ze snelde de lege wachtkamer binnen. Ze werd al verwacht en ze mocht meteen door naar zijn spreekkamer. Hij had geen witte jas aan en hij keek opvallend ernstig toen hij haar zag.

'Dag John, hoe is het ermee?' Ze was lichtelijk buiten adem van het rennen en de zenuwen voor dit gesprek. Ze ging met haar jas nog aan zitten.

'Fijn dat je gekomen bent, dank je wel. Ik vond dat echt nodig. Ik wilde je zelf, in persoon, spreken.'

'Was het het uitstrijkje?' vroeg ze. Ze voelde zich licht in haar hoofd worden. De palmen van haar handen waren klam toen ze zich aan haar tas vastklampte.

Maar hij schudde zijn hoofd.

'Nee, het is het mammogram.' Maar dat kon niet! Ze had geen knobbeltjes, geen bobbeltjes, geen klachten. Hij pakte een negatief en legde dat op de lichtbak achter zich. Hij liet een opname van voren zien en legde er toen een opname van opzij op. Het zag er wat haar betrof allemaal zeer ondoorgrondelijk uit, net een weerkaart. Toen draaide hij zich om en keek haar aan, met een blik vol pijnlijke ernst. 'Hier is iets,' zei hij en wees het aan en alleen omdat hij het haar aanwees zag zij het. 'Het is groot en behoorlijk diep. Het kan van alles zijn, maar de radioloog en ik vinden het zeer zorgwekkend.'

'Wat bedoel je, het kan van alles zijn?' Ze was opeens volslagen in de war door zijn mededelingen. Het leek wel of ze hem opeens niet meer goed kon horen. Waarom was er iets diep in haar borst? Wat was het en hoe kwam het daar?

'Er zijn verscheidene mogelijkheden, maar een gezwel van deze omvang en zo diep, op deze plek, is nooit goed, Alex. Wij denken dat je een tumor hebt.'

'Jezus, nee!' Geen wonder dat hij het haar niet door de telefoon had willen vertellen en erop had aangedrongen dat Liz haar stoorde. 'Wat betekent dat? Wat nu?' Haar stem klonk ijl en haar gezicht zag bleek. Heel even dacht ze dat ze flauw ging vallen, maar ze dwong zich bij haar positieven te blijven.

'Je moet een biopsie, een kweekje, laten doen en wel zo snel mogelijk, liefst binnen een week.'

'Ik heb een zaak die over twee dagen voorkomt. Dit kan pas als dat proces erop zit.' Het leek wel alsof ze hoopte dat het in de tussentijd zou verdwijnen, maar ze wisten allebei dat dat niet zou gebeuren.

'Dat kan niet.'

'Ik kan mijn cliënt niet teleurstellen. Maken een paar dagen zoveel uit?' vroeg ze vol afgrijzen. Wat bedoelde hij nou? Dat ze ging sterven? Die gedachte, de gruwelijkheid ervan deden haar beven.

'Een paar dagen maken op zich niet zoveel uit,' gaf hij behoedzaam toe. 'Maar je kunt met zoiets niet treuzelen. Je moet een chirurg uitzoeken en zo snel mogelijk de biopsie laten doen. Dan moet je afwachten wat je wordt aangeraden, op basis van de bevindingen van de patholoog.'

Grote god, het was allemaal zo ingewikkeld en beangstigend, zo afgrijselijk.

'Kun jij dat kweekje niet maken?' Ze klonk opeens vertwijfeld en doodsbang. Ze voelde zich zo kwetsbaar als ze gevreesd had zich te zullen voelen toen ze naar het mammografie-lab ging en begon in paniek te raken. Nu was het ergste gebeurd, of bijna het ergste. Het gebeurde werkelijk, het ontvouwde zich voor haar als een griezelfilm.

'Dat soort dingen doe ik niet, je zult naar een chirurg moeten.' Hij pakte een papiertje van zijn schrijftafel. Ze besefte dat ze al een halfuur hier was, maar opeens was haar hele leven veranderd en ze was nog niet bereid te vertrekken. 'Ik heb de namen opgeschreven van een paar uitstekende mensen, één vrouw en twee mannen. Je moet maar met ze gaan praten, kijken wie je het meeste ligt. Het zijn alle drie voortreffelijke chirurgen.' Chirurgen, nota bene!

'Hier heb ik geen tijd voor.' Ze begon te huilen, ze kon het niet helpen, het was allemaal ook zo afschuwelijk. Ze voelde zich overweldigd, wat niets voor haar was, en ontzettend hulpeloos. Ze werd heen en weer geslingerd tussen woede en angst. 'Ik heb geen tijd om artsen te gaan vergelijken. Ik ben een proces aan het voorbereiden, ik kan me daar niet opeens uit terugtrekken. Ik heb zo mijn verantwoordelijkheden.' Ze vond zichzelf hysterisch klinken maar ze kon er niets aan doen. Toen keek ze naar hem op met doodsangst in haar ogen. 'Denk je dat het kwaadaardig is?'

'Mogelijker...' Hij wilde eerlijk tegenover haar zijn. Op de foto zag het er niet best uit. 'Het is heel goed mogelijk, maar misschien verkijken we ons erop. We weten niets tot het kweekje gemaakt is, maar het is belangrijk dat je dat snel laat doen, zodat je een actieplan kunt opstellen.'

'Wat wil je daarmee zeggen?'

'Daarmee wil ik zeggen dat als de biopsie positief is, je een aantal beslissingen zult moeten nemen met betrekking tot de behandeling. Natuurlijk geeft je chirurg je raad, maar een aantal beslissingen zul je zelf moeten nemen.'

'Je bedoelt of ze wel of niet mijn borst moeten afzetten, dat soort dingen?' Ze keek hem vol afgrijzen aan en haar stem klonk schril toen ze de vraag stelde.

'Laten we niet op de zaken vooruitlopen. We weten tenslotte nog niets, hè.' Hij probeerde haar op haar gemak te stellen, maar hij maakte het alleen maar erger.

Ze wilde nu meteen de confrontatie aangaan, ze wilde dat hij haar bezwoer dat het niet kwaadaardig zou zijn. Maar dat kon hij niet.

'We weten dat ik een gezwel diep in de borst heb en dat vind je zorgelijk. Dat wil zeggen dat ik mijn borst kwijt kan raken, waar of niet?' Ze had hem in de getuigenbank geplaatst en ze wist van geen wijken.

'Ja, dat zou kunnen,' zei hij zacht. Hij had erg met haar te doen. Hij had haar altijd gemogen en dit was voor elke vrouw een verschrikkelijke klap.

'En dan? Daarmee is de kous af? Weg borst, weg problemen?'

'Dat kan, maar zeker is het niet. Zo eenvoudig ligt het niet. Ik wou dat het zo was, maar zo is het niet. Het zal afhangen van het soort tumor dat je hebt, hoe kwaadaardig die is, als hij kwaadaardig is, en hoe gecompliceerd het is. Het hangt ervan af of je lymfeklieren aangetast zijn, of er uitzaaiingen zijn elders in het lichaam en zo ja, hoeveel. Alex, er zijn geen simpele antwoorden. Misschien wordt het een ingrijpende operatie, misschien blijft het bij het afzetten van de borst, misschien zul je chemotherapie moeten ondergaan, of bestraling. Ik weet het domweg niet. Ik kan je niets vertellen tot je dat kweekje laat maken. En het laat me koud hoe druk je het hebt, je moet gewoon tijd vrijmaken om die chirurgen op te zoeken. Dat moet je echt.'

'Hoe snel?'

'Wikkel eerst die zaak af als dat echt moet, als het werkelijk niet langer dan een week neemt. Maar zorg ervoor dat je binnen twee weken die biopsie laat doen, hoe dan ook. Daarna zien we verder.'

'Wie vind jij van dit lijstje de beste?' Ze gaf het hem terug en hij wierp er een blik op, waarna hij het haar zwijgend teruggaf.

'Ze zijn allemaal voortreffelijk, maar ik heb het meest op met Peter Herman. Dat is een goeie vent, een aardige kerel. Die geeft niet alleen maar om operaties en biopsies. Voor een chirurg is hij redelijk menselijk.

'Prima,' zei ze met haar hoofd knikkend, nog steeds uit het veld geslagen. 'Ik bel hem morgen.'

'Waarom niet nog vanmiddag?' Hij zette haar onder druk, maar dat was bewust. Hij wilde niet dat ze zich achter haar werk verschool, of alles zou gaan ontkennen.

'Ik bel hem later op de dag.' Toen kwam een ijzingwekkende gedachte bij haar op en ze keek hem opnieuw aan. Ze had een gevoel alsof ze een gewicht van vijfduizend kilo op haar schouders had. 'En als ik nou dit weekend zwanger ben geraakt? Als ik nou zwanger ben en een kwaadaardige tumor blijk te hebben?'

'Dat zien we dan wel. Tegen de tijd dat je de biopsie hebt gehad, weet je of je zwanger bent of niet.'

'Stel dat ik kanker heb en in verwachting ben?' Haar stem klonk nerveus, schril. Stel dat ze zwanger was geraakt en nu haar kindje moest opofferen?

'We zullen prioriteiten moeten stellen en jij bent het belangrijkste.'

'O god.' Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en keek hem even later weer aan. 'Denk je dat de hormonen die ik neem hier iets mee te maken hebben?' Die gedachte joeg haar nog meer angst aan. Stel dat ze zichzelf de dood in had gejaagd door haar pogingen in verwachting te raken?

'Ik denk werkelijk niet dat dat het geval is. Bel Peter Herman. Ga zo gauw mogelijk naar hem toe, praat met hem, laten we die biopsie zo snel mogelijk doen.'

Het klonk allemaal zo redelijk. Nu moest ze naar huis, Sam vertellen dat er een schaduwplek op haar mammogram te zien was. Ze kon er nog steeds niet bij, maar het was echt zo. Ze kon het op de opname zien en aan de blik in John Andersons ogen.

Hij keek verslagen toen ze opstond en hem aankeek. Ze was bijna een uur in de spreekkamer geweest.

'Alex, het spijt me. Als er ook maar iets is wat ik in de tussentijd kan doen, bel me. Vertel me welke chirurg je neemt, dan regel ik de rest.'

'Ik begin bij Peter Herman.'

Hij gaf haar de opnamen van de mammografie, zodat ze die kon laten zien aan de chirurg van haar keuze. Alleen al het woord 'chirurg' kwam haar onheilspellend voor. Toen ze naar buiten liep, de oktoberlucht in, had ze een gevoel alsof ze net met een dikke balk een mep in haar maag had gekregen. Ze kon eenvoudig niet geloven wat ze net allemaal gehoord had, wat er gebeurd was.

Ze stak een arm op en wenkte een taxi. Ze deed haar uiterste best om niet te denken aan alles wat ze gehoord had over totale en gedeeltelijke borstverwijdering en over vrouwen die hun arm niet meer konden optillen en andere vrouwen die aan kanker waren overleden. Alles wat hij tegen haar had gezegd schoot opeens warrig door haar hoofd. Toen ze naar haar kantoor terugreed, huilde ze niet eens. Ze zat maar voor zich uit te staren, niet in staat te bevatten wat hij haar had verteld.

Toen ze op kantoor terugkwam, zat het hele team klaar: Liz, Brock en de drie assistenten. Ze zaten op haar te wachten en Liz had een broodje kalkoen voor haar besteld, maar dat kon ze eenvoudigweg niet door haar keel krijgen. Ze stond hen even aan te staren en het viel Brock op dat haar gezicht doodsbleek zag maar niemand zei er iets van. Ze gingen meteen aan de slag en werkten aan een stuk door tot zes uur. Pas daarna, toen ze de laatste details doornamen en de anderen al naar huis waren, durfde Brock haar te vragen wat er aan de hand was.

'Gaat het een beetje met je?' vroeg hij voorzichtig. Hij vond dat ze er de hele dag al slecht uitzag en sinds ze van de dokter was teruggekomen had ze doodsbleek gezien. Een paar keer was hem opgevallen dat haar handen trilden als ze hem papieren aanreikte.

'Ja hoor. Hoezo?' Ze probeerde onbekommerd te kijken, maar daarin faalde ze jammerlijk.

Hij liet zich niet voor de gek houden, maar hij wilde haar niet onder druk zetten.

'Je ziet er moe uit. Misschien pleeg jij een ietsiepietsie roofbouw, mevrouw Parker. Wat zei de dokter?'

'O, niets. Je reinste tijdverspilling. Hij moest me de uitslag van een paar onderzoekjes geven en dat doen ze nooit via de telefoon. Allemaal malligheid. Hij had het per post kunnen afwikkelen en ons allemaal een hoop tijd besparen.'

Hij geloofde haar van geen kant maar kennelijk wilde ze hem graag deze versie geven. Hij hoopte dat het niets ernstigs was. Als het dat wel zo was, dan zou het feit dat ze over twee dagen de rechtszaal in moest geen bijdrage leveren aan haar herstel. Hij zou haar zoveel mogelijk werk uit handen nemen, maar zij was nog steeds de officiële raadsvrouwe en zij was degene op wie alle druk neerkwam, zij was degene die moest argumenteren en prepareren. Hij durfde haar niet te vragen of ze de zaak momenteel wel aankon, want hij wist dat ze die vraag als een belediging zou opvatten.

'Ga je naar huis?' Hij hoopte maar voor haar dat ze inderdaad kon gaan. Hij moest zelf nog werk voor haar doen, voor het proces, maar hij zag ook op haar bureau een stapel liggen en dat was geen goed teken.

'Ik heb nog een paar dingetjes te doen, voor andere cliënten.' Ze had het klaargespeeld laat op de middag al haar telefoontjes af te wikkelen, maar ze was er nog niet aan toegekomen Peter Herman te bellen. Althans, zo verklaarde ze het aan zichzelf toen ze er aan dacht. Ze zou hem de volgende ochtend bellen.

'Kan ik ergens mee helpen? Jij moet echt naar huis, uitrusten,' drong hij aan. Maar ze was vastbesloten nog wat te blijven en haar werk af te maken.

Hij ging even later naar zijn eigen kamer en zij belde Annabelle, die van streek was omdat Alex haar tussen de middag niet had gebeld.

'Dat had je nog wel beloofd!' zei ze en Alex voelde zich op slag schuldig. Ze was het na het onverwachte bezoek aan haar arts helemaal vergeten.

'Ja, liefje, ik weet het. Ik wilde het echt, maar ik zat vast in een bespreking met een heleboel mensen en ik kon niet weg.'

'Hindert niet, mammie.' Toen vertelde ze haar alles wat ze die middag met Carmen had gedaan. Terwijl ze haar opgetogen relaas aanhoorde, voelde Alex zich bijna jaloers. Ze vond het nog erger dat ze haar nu moest vertellen dat ze moest overwerken. Opeens raakte het haar nog meer dat ze niet bij haar kon zijn.

'Mag ik opblijven tot je thuiskomt?' vroeg Annabelle hoopvol. Alex slaakte een zucht en deed een stil schietgebedje dat die schaduw in haar borst geen kanker zou blijken te zijn. 'Daarvoor kom ik echt te laat thuis, maar ik beloof je dat ik je een zoen kom geven. En morgenochtend maak ik je hoogst persoonlijk wakker. Dit is alleen deze week en volgende week even, dan kunnen we tussen de middag en 's avonds weer fijn samen eten.'

'Breng je me van de week naar balletles?' Annabelle legde haar werkelijk het vuur na aan de schenen en Alex vroeg zich af waar Sam was.

'Dat gaat niet. Dat zei ik je daarnet, weet je nog wel? Deze week en volgende week moet ik met de rechter praten. Dan kan ik niet mee naar balletles.'

'Kun je niet aan de rechter vragen of je mee mag?'

'Nee, lieveling. Kon ik dat maar. Waar is pappie? Is die al thuis?'

'Die ligt te slapen.'

'Om deze tijd?' Het was zeven uur. Hoe kon hij nou slapen?

'Hij zat tv te kijken en toen viel hij in slaap. Carmen zei dat ze wel op je wacht.'

'Laat me nog even met haar praten. En Annabelle...' De tranen sprongen haar opeens in de ogen bij de gedachte aan haar, dat ongelooflijk vertederende gezichtje met die grote groene ogen en die sproeten en dat rode haar. Stel dat Alex zou sterven? Stel dat Annabelle haar moeder verloor? Bij die gedachte kreeg ze het zo benauwd dat ze de volgende woorden fluisterde: 'Annabelle, ik hou heel veel van je...'

'Ik ook van jou, mammie. Tot straks.'

'Slaap lekker.' Toen kwam Carmen aan de telefoon en Alex zei haar dat ze naar huis kon zodra Annabelle in bed lag. Ze hoefde alleen maar Sam te wekken en hem te zeggen dat ze ging. 'Ik vind het zo sneu om hem te wekken, mevrouw Parker. Ik blijf wel tot u thuiskomt.'

'Maar Carmen, dat kan nog uren duren. Heus, zeg hem maar wanneer je wilt gaan. Hij wordt wel wakker.'

'Ja, goed. Wanneer komt u thuis?'

'Waarschijnlijk pas tegen tienen. Ik heb hier nog erg veel te doen.' Toen ze ophing, bleef ze echter naar de telefoon zitten staren, verdiept in haar gedachten aan hen allemaal, alsof ze hen nu al kwijt was. Het leek wel of er vandaag een schaduw tussen haar en de anderen was gekomen. Zij leefden en zijzelf ging misschien wel dood, dat kon werkelijk gebeuren. Het was ongelooflijk, ze geloofde nog steeds dat er een vergissing in het spel moest zijn. Zij mankeerde niets, zij had geen knobbel. Er was alleen maar die grijze schaduw op een opname. Maar het was een grijze schaduw waarvan John Anderson had toegegeven dat die haar wel degelijk de das om kon doen, als die kwaadaardig was. Het was niet te geloven. Gisteren had ze nog haar best gedaan om zwanger te raken en vandaag was haar eigen leven in gevaar. En de hormonen die ze de week ervoor had ingenomen maakten het des te moeilijker om haar kalmte te bewaren. Die maakten dat alles haar nog onthutsender, nog verontrustender, voorkwam en ze probeerde zichzelf voor te houden dat de doodsangst die ze voelde niet reëel was, dat het alleen maar de hormonen waren.

Brock kwam om negen uur nog even een kijkje bij haar nemen. Het viel hem op dat ze het broodje dat al vanaf vroeg op de middag op haar bureau lag, nog steeds niet had aangeroerd. Ze had de hele dag koffiegedronken en nu dronk ze een groot glas water.

'Je wordt nog ziek als je niet eet,' zei hij berispend. Hij keek bezorgd. Ze zag er nog slechter uit dan voorheen, ze zag inmiddels zowat grauw.

'Ik had geen trek... Eerlijk gezegd ben ik gewoon vergeten te eten, ik had het te druk.'

'Dat is een waardeloze smoes. Jack Schultz heeft er niets aan als jij vlak voordat de zaak voorkomt ziek wordt, of midden in het proces.'

'Ja, daar zeg je zowat,' zei ze vaag. Ze keek naar hem met een bezorgde blik in de ogen. 'Nu ja, ik neem aan dat jij desnoods voor me zou kunnen invallen, Brock.'

'Ik peins er niet over. Jij bent de advocaat die ze willen, hij heeft ervoor betaald om jou te krijgen.'

Dat was precies wat zij die middag tegen haar arts had gezegd, toen ze zei dat ze die biopsie pas na het proces kon laten doen. Mensen rekenden op haar... Toen dacht ze aan Annabelle en Sam en slikte opnieuw tranen weg. Ze was doodop en ze voelde zich opeens overweldigd door alles wat er gebeurd was. De opnamen van de mammografie zaten in een enveloppe op haar bureau, maar wat ze daarop had gezien stond voorgoed in haar geest gegrift.

'Waarom ga je niet naar huis?' vroeg hij zacht. 'Ik doe die laatste paar dingetjes wel. Je hebt meer greep op de zaak dan je denkt, geloof me nou maar.' Hij was een lieve schat en een halfuur later besloot ze naar huis te gaan. Ze was gewoon te moe om nog behoorlijk te kunnen nadenken. Ze voelde zich alsof er een jeep over haar heen gedenderd was. En voor het eerst in jaren nam ze niet eens haar aktentas mee. Brock had het in de gaten, maar hij zei er niets van. Toen hij haar nakeek had hij met haar te doen. Er was duidelijk iets mis. Ze had er nog nooit zo slecht uitgezien, maar hij kende haar niet goed genoeg om haar te vragen wat er was of hulp aan te bieden.

Ze legde haar hoofd tegen de rugleuning van de taxi en ze had een gevoel alsof het een bowlingbal was, domweg te zwaar om nog overeind te houden. Ze bracht het eenvoudig niet op. Toen ze thuiskwam, betaalde ze de taxi en liep het gebouw binnen met een gevoel alsof ze duizend jaar oud was. Ze nam de lift naar boven en vroeg zich af wat ze tegen Sam moest zeggen. Dit zou voor hem ook vreselijk nieuws zijn, voor hen allemaal. Een slechte mammografie was niet iets wat je licht kon opnemen en de statistieken over borstkanker drongen zich steeds weer aan haar gedachten op. Het was allemaal even ontmoedigend. Ze wist werkelijk niet hoe ze het hem moest vertellen.

Hij zat in de woonkamer televisie te kijken toen ze binnenkwam en hij keek glimlachend op toen hij haar zag. Hij had een spijkerbroek aan, met zijn witte overhemd nog van zijn werk. Zijn das lag nog op tafel.

'Dag, lieverd, hoe ging het vandaag?' vroeg hij opgewekt. Hij strekte zijn hand naar haar uit toen ze zich op de bank naast hem neer liet ploffen. Ze moest opeens alweer tranen bedwingen, want toen ze hem daar zo zag zitten sloeg de angst haar opnieuw om het hart. Ze wist zich eenvoudig geen raad.

'Goh, zo te zien heb jij een zware dag gehad...' Toen bedacht hij dat ze weer die hormonen had ingenomen. 'Och, lieveling, heb je weer zo'n last van die rotpillen? Misschien moet je die maar niet meer nemen.' Die pillen en dat proces, ze had wel erg veel te verstouwen. Hij nam haar in zijn armen en ze klampte zich als een drenkelinge aan hem vast.

'Je ziet er afgepeigerd uit,' zei hij meelevend toen ze naar hem opkeek en haar tranen wegwiste. Hij had gelijk. Die pillen maakten dit nog moeilijker dan het toch al zou zijn. Of lag het daar wel aan? 'Je zult het wel op je zenuwen hebben voor dat proces.'

'Klopt. En het was een afgrijselijke dag,' gaf ze toe. Ze ging uitgeput op de bank naast hem liggen.

'Ik zeg dit niet graag, maar het is je aan te zien. Heb je wel gegeten?'

Ze schudde haar hoofd. 'Ik had geen trek.'

'Mooie boel is dat. Hoe denk jij dat je in verwachting zult raken als je jezelf uithongert? Kom op.' Hij probeerde haar overeind te trekken. 'Ik maak wel een omelet voor je.'

'Ik kan echt niet eten, ik ben bekaf. Waarom gaan we niet gewoon naar bed?' Dat was het enige wat ze wilde. Ze wilde Annabelle zien en naast hem liggen, zo lang als ze maar kon. Voorgoed.

'Scheelt er iets aan?' Hij vroeg zich opeens af waarom ze er zo verschrikkelijk slecht uitzag. Ze zag er zelfs vlak voordat een zaak voorkwam nooit zo uitgeput uit. Maar ze gaf hem geen antwoord en liep op haar tenen naar Annabelles slaapkamer. Daar bleef ze lange tijd naar haar dochtertje staan kijken en toen knielde ze naast haar neer en zoende haar. Toen liep ze naar hun eigen slaapkamer. Hij sloeg haar bezorgd gade. Ze begon zich uit te kleden en liet haar kleren op de stoel liggen terwijl ze haar nachtjapon aantrok. Ze had geen energie meer om onder de douche te gaan of haar haar uit te borstelen. Ze poetste haar tanden en klom toen in bed. Ze bleef met haar ogen dicht liggen, in de wetenschap dat ze het hem moest vertellen.

'Lieveling,' probeerde hij nog eens toen hij naast haar kwam liggen, 'wat scheelt eraan? Is er iets op je werk gebeurd?' Ze nam haar werk uiterst serieus en als ze iets had gedaan dat een cliënt nadeel kon bezorgen zou ze zichzelf hebben gekweld zoals ze dat ook nu leek te doen. Maar ze schudde meteen haar hoofd.

'Anderson belde me vandaag weer,' zei ze zacht. Hij keek haar aan.

'En?'

'Ik ben tussen de middag naar hem toe gegaan.'

'Wat was er dan? Je kunt nu toch nog niet weten dat je in verwachting bent?' Het was nog maar twee dagen geleden en hij keek haar glimlachend aan. Ze was er zo op gebrand een kindje te krijgen.

Ze aarzelde lang, het was een kwelling voor hen beiden, maar ze gruwde ervan deze woorden uit te spreken, het hem te vertellen en het tot een realiteit te maken. Ze gruwde ervan dit hun drieën aan te doen. Maar ze wist dat ze wel moest.

'Er was een donkere plek op mijn mammogram.' Ze zei het met een grafstem, maar Sam leek een stuk minder onder de indruk dan zijzelf.

'Nou en?'

'Dat zou kunnen betekenen dat ik een tumor heb.'

'"Zou kunnen." Dat betekent dat ze geen snars weten. En marsmannetjes zouden om middernacht op Park Avenue kunnen landen. Maar of dat gebeurt? Reken maar van niet. De kans dat die "donkere plek" een tumor is, is vast niet groter.' Zijn zienswijze beviel haar. Hij gaf haar haar vertrouwen in haar lichaam terug, dat haar in de afgelopen twaalf uur zo leek te hebben verraden. Maar misschien had het dat helemaal niet. Misschien had Sam wel gelijk en was ze veel te erg geschrokken. 'Ze weten niets. Het is vast alleen maar wat het lijkt te zijn, meer niet. Een schaduw.'

'Anderson wil dat ik naar een chirurg ga en een biopsie laat doen. Hij heeft me drie namen gegeven die ik kon bellen, maar voor het proces heb ik geen tijd. Ik dacht er morgen eentje te bellen, zien of ik daar tussen de middag terecht kan. Anders moet het tot na het proces wachten,' zei ze met een bezorgde gezichtsuitdrukking.

'Dacht hij dat het veel zou uitmaken?'

'Niet echt,' gaf ze toe, met een opgewekter gevoel dan ze de hele dag had gehad, 'maar hij zei dat ik er niet te lang mee moest wachten.'

'Allicht niet, maar daarom hoef je nog niet in paniek te raken. Heel vaak is het gewoon zo dat die lui zichzelf indekken. Ze willen geen proces wegens nalatigheid aan hun broek krijgen, dus stellen ze het zo somber mogelijk voor, zodat je nooit kunt zeggen dat ze je niet gewaarschuwd hadden. En als het dan goed nieuws is, is iedereen blij. Ze houden er nooit rekening mee hoeveel schade ze aanrichten door je de stuipen op het lijf te jagen. Jezus nog aan toe, Alex, jij bent advocate, jij kunt dit toch weten. Laat je niet door die oenen op de kast jagen!'

Ze keek met een brede glimlach naar hem op, want opeens voelde ze zich opgelucht en opgelaten tegelijk. Hij keek haar glimlachend aan. Hij raakte niet in paniek. Hij dacht niet dat ze dood zou gaan. Hij klampte zich niet aan haar vast, hij deed niet melodramatisch. Hij had de kwestie volledig in perspectief geplaatst. Opeens besefte ze dat hij gelijk had. Zelfs John Anderson zou niet het risico willen lopen wegens nalatigheid aangeklaagd te worden.

'Wat vind jij dat ik moet doen?'

'Werk dat proces af, laat die biopsie doen als je alle tijd hebt, maar bewaar je kalmte en laat die klojo's je geen angst aanjagen. En ik verwed er de winst op mijn volgende deal op dat die schaduw van jou puur een schaduw is... niets tastbaars. Allemachtig, jij bent de gezondste vrouw die ik ken. Althans dat zou je zijn als je zo af en toe een hapje at en een paar uurtjes sliep.' Louter door dat gesprek met hem voelde ze zich nu al beter en enorm opgelucht. Hij was intelligent, hij hield het hoofd koel en hij had vast gelijk. Het was waarschijnlijk loos alarm, er was vast geen tumor.

Ze voelde zich enorm veel beter toen ze die nacht het licht uitdeden. Toen ze de volgende ochtend wakker werd, was ze nog maar een heel klein beetje bezorgd. Heel even wist ze alleen dat er de dag tevoren iets akeligs was gebeurd en had ze dat onaangename voorgevoel dat je soms bij een ophanden zijnde ramp krijgt. Maar zodra ze echt wakker was, wist ze alles weer wat Sam gezegd had en voelde ze zich weer beter. Ze hield zich aan haar belofte en wekte Annabelle, die in de keuken kwam zitten terwijl zij het ontbijt klaarmaakte. Ze had zelfs een lijst met mogelijke kostuumpjes voor haar. Liz had daar de vorige dag werk van gemaakt. Ze hadden een kalebas, een prinses, een ballerina en een verpleegster, allemaal in Annabelles maat. Ze koos zonder aarzelen voor de prinses. Dat was net waarvan ze had gedroomd. 'O mammie, wat hou ik van je!' zei ze terwijl ze haar armpjes om haar moeders middel sloeg.

'En ik van jou,' zei Alex, en streelde haar glimlachend even met haar ene hand, terwijl ze pannekoekjes voor haar omkeerde. Opeens had ze een feestelijk gevoel, het leek wel alsof ze van een gruwelijke last was bevrijd. Annabelle was blij en Sam had haar ervan overtuigd dat de schaduw die de artsen hadden gesignaleerd ongetwijfeld loos alarm was. Ze wilde met heel haar wezen geloven in zijn versie. En toen Alex naar haar werk ging, beloofde ze Annabelle plechtig dat ze haar tussen de middag zou bellen.

Ze liet haar weer bij Sam achter en zoende hem hartstochtelijk voor ze de deur uitging en bedankte hem voor zijn geruststellende opmerkingen de vorige avond.

'Had me dan op mijn werk gebeld, dan had ik je meteen kunnen kalmeren.'

'Je hebt gelijk. Ik reageerde een beetje hysterisch. Dom van me.' Maar begrijpelijk was het wel.

Ze nam afscheid van alle twee en repte zich naar haar kantoor. Brock wachtte haar al op, evenals de rest van het team. Ze had haar bespreking met Matthew Billings en het was kwart over elf voor ze er aan dacht de chirurg te bellen die dr. Anderson had aanbevolen.

Een verpleegster vroeg waarover ze hem belde en Alex legde net uit dat het om een biopsie ging toen Brock haar kamer binnenkwam om een dossier te halen. Ze bad dat hij dat snel zou vinden. Dat gebeurde en hij vertrok weer. Ze wenste dat ze de deur op slot had gedaan. Maar misschien, als Sam gelijk had, zou dat niet zo belangrijk zijn.

Uiteindelijk kwam dokter Herman aan de telefoon en ze vond dat hij ernstig klonk en niet bijster vriendelijk. Ze vertelde van de schaduw op de opname en zei dat dr. Anderson zich zorgen maakte en vond dat ze een afspraak met hem moest maken.

'Ik heb hem al gesproken,' zei Peter Herman. 'Hij heeft me vanochtend gebeld. We moeten een biopsie bij u doen, mevrouw Parker. Zo snel mogelijk, ik meen dat dr. Anderson dat heeft uitgelegd.'

'Ja, dat heeft hij.' Ze probeerde de kalmte die Sam haar had geschonken vast te houden, maar dat was moeilijker met een onbekende. Ze voelde zich door hem bedreigd, door alles waar hij voor stond. 'Maar ik ben advocate, ik heb een zaak die morgen voor de rechter komt. Ik kan werkelijk de komende week tot tien dagen niets doen. Ik had u eigenlijk naderhand pas willen opzoeken.'

'Dat zou bijzonder dom zijn,' zei hij botweg, in tegenspraak met alles wat Sam haar had voorgehouden, of misschien bevestigde hij het juist. Misschien dekt hij zich louter in tegen mogelijke schadeclaims, hield ze zichzelf voor. Op deze manier had hij haar gewaarschuwd. 'Waarom komt u vandaag niet even langs? Dan weten we waar we aan toe zijn. Zonodig kunnen we de biopsie beleggen voor maandag over een week. Zou dat schikken?'

'Ik... ja... dat zou kunnen... maar... ik heb het vandaag verschrikkelijk druk. Mijn zaak komt morgen voor.' Dat had ze hem al verteld maar ze voelde zich opnieuw radeloos en vreselijk bang.

'Twee uur vanmiddag?' Hij hield voet bij stuk en ze kon het niet opbrengen verder tegen hem in te gaan. Ze knikte eerst zwijgend met haar hoofd en zei toen dat ze om twee uur naar zijn praktijk zou komen. Gelukkig was het niet ver. 'Wilt u er een kennis bij hebben?' De vraag verraste haar.

'Hoezo?' Was hij dingen van plan die pijn zouden doen of waardoor ze niet op eigen kracht zou kunnen vertrekken? Waarom zou ze iemand meenemen naar de dokter?

'Het is mijn ervaring dat vrouwen vaak in de war raken bij moeilijke situaties en veel informatie tegelijk.'

'Meent u dat serieus?' Als het niet zo schokkend was, zou ze in lachen zijn uitgebarsten. 'Ik ben advocate. Ik heb elke dag met moeilijke situaties te maken en waarschijnlijk met meer informatie dan u in een heel jaar.' Ze kon zijn opmerking niet waarderen.

'De informatie waar u mee te maken krijgt gaat doorgaans niet over uw eigen gezondheid. Zelfs artsen vinden het moeilijk en beangstigend om met kwaadaardige aandoeningen bij zichzelf geconfronteerd te worden.'

'We weten toch nog niet of dit kwaadaardig is?'

'Daar heeft u helemaal gelijk in, dat weten we nog niet. Zie ik u dan om twee uur?' Ze wilde nee zeggen, maar ze wist dat dat niet ging.

'Tot straks dan,' zei ze en hing op, spinnijdig op die vent. Een deel van haar reactie was hormonaal en een deel kwam doordat hij wellicht slecht nieuws voor haar had en ze doodsbang van hem was. Zodra ze had opgehangen, riep ze een van haar assistenten binnen en gaf haar een ongebruikelijke opdracht. Ze gaf haar de drie namen die dokter Anderson haar had gegeven en vroeg haar om hun reputatie na te gaan. 'Ik wil alles over hen weten, alle roddels, alle goede dingen, wat andere artsen van ze vinden. Ik weet niet echt wie je moet bellen, maar bel iedereen, Sloan-Kettering, Columbia Presbyterian, overal waar ze doceren. Bel iedereen die je maar kunt verzinnen. En vertel alsjeblieft niemand dat je dit voor mij doet. Begrepen?'

'Ja, mevrouw Parker,' zei de assistente bedremmeld. Ze was de ijverigste van al haar assistenten en Alex wist dat ze de informatie zou vinden.

Twee uur later kwam ze al met de gegevens over Peter Herman. Alex stond op het punt te vertrekken toen het meisje binnen kwam rennen en haar vertelde dat hij de naam had zijn patiënten kil te bejegenen, maar dat hij chirurgisch de allerbeste was, en daarvoor viel wel iets te zeggen. Een van de ziekenhuizen die ze had gebeld, het meest befaamde, zei dat hij bijzonder conservatief was, maar een van de beste borstchirurgen in het land. En de voorlopige berichten over de andere twee waren dat die bijna even goed waren, maar niet helemaal, en nog onaangenamer tegen hun patiënten dan Peter Herman. Beiden waren naar verluidde primadonna's. Herman had overigens volgens de berichten liever met artsen te maken dan met patiënten, hetgeen waarschijnlijk verklaarde waarom John Anderson hem zo graag mocht.

'Hij weet tenminste wat hij doet, al is hij niet bepaald innemend,' merkte Alex op toen ze haar assistente bedankt had en haar gevraagd had haar naspeuringen naar de andere twee voort te zetten. Toen ze een taxi naar zijn praktijk nam, vroeg ze zich af wat hij zou zeggen van die donkere plek op haar mammogram. Ze had nu een heel scala aan opvattingen, van Sams optimisme tot John Andersons veel onheilspellender lezing, die Sam ongetwijfeld voor nonsens zou verklaren. Sams versie sprak haar veel meer aan.

Helaas deelde Peter Herman Sams visie op de situatie niet. Hij zei haar dat die schaduw duidelijk een tumor diep in de borst was, op een plaats en met een vorm die er vrijwel altijd op duidden dat het gezwel kwaadaardig was. Natuurlijk konden ze dat niet zeker weten tot ze de biopsie deden, maar zijn ervaring zei hem dat ze een tumor zouden vinden en geen goedaardige. Daarna zou het ervan afhangen hoe ver die tumor voortgeschreden was, de mate waarin hij was geïnfiltreerd in het omliggende weefsel, of hij al of niet gevoelig was voor hormoonbehandeling en of er sprake was van uitzaaiing. Hij was kil en zakelijk en hij schetste niet bepaald een hoopgevend beeld.

'Wat zal dat alles in de praktijk betekenen?'

'Dat kan ik pas na de biopsie zeggen. Op zijn best een verwijdering van de tumor. Anders is een veel extremere aanpak raadzaam, een borstamputatie. Dat is een manier om er zeker van te zijn dat je de ziekte hebt geëlimineerd, afhankelijk van hoe ver de tumor is gevorderd, natuurlijk, en de mate van involvering.' Hij liet haar een kaart zien die haar helemaal niets zei, met letters en cijfers die een scala van mogelijke situaties schetsten. Het was allemaal even verwarrend.

'Is een borstamputatie de enige manier om de ziekte echt uit te roeien?' vroeg ze op gesmoorde toon, in het besef dat hij gelijk had. Ze was volslagen in de war en ze voelde zich oerdom. Ze was opeens niet langer de advocate, ze was gewoon maar een vrouw.

'Niet noodzakelijkerwijs,' zei hij, 'het kan zijn dat we u ook willen bestralen of chemotherapie willen geven. Ook dat hangt af van andere factoren, hoe ver de tumor is gevorderd.'

Bestraling of chemotherapie? En ook nog een borstamputatie? Waarom maakten ze haar niet gewoon meteen dood? Het was niet eens zo dat ze zo verschrikkelijk verzot op haar borsten was, maar louter bij het denkbeeld dat ze zowel verminkt zou raken als ook nog eens doodziek zou worden van chemotherapie en bestraling, ging ze nu al bijna over haar nek. Waar was Sam nu met zijn opgewekte voorspellingen, zijn verhalen over chirurgen die bang waren voor schadeclaims? Wat Herman zei was zoveel echter en zo gruwelijk angstaanjagend, dat ze amper haar gedachten kon beheersen.

'Hoe zou u precies te werk gaan?'

'Eerst maken we een afspraak voor een biopsie. Die doe ik bij voorkeur onder algehele verdoving, omdat het gezwel zo diep in uw borst zit. En daarna zult u een beslissing moeten nemen.'

'Moet ik dat?'

'Daar zal het wel op neerkomen. U zult met de informatie die ik u verstrek, bepaalde keuzes moeten maken. In dit gebied van de medische wetenschap zijn er een aantal opties. Een aantal van de beslissingen zijn aan u, ik beslis niet over alles.'

'Waarom niet? U bent toch de arts.'

'Omdat er wel degelijk keuzes zijn, waarbij meer of minder risico komt kijken en meer of minder ongemakken. Het is tenslotte uw lichaam, uw leven en u moet ook die beslissingen nemen. Maar in een geval als dit stel ik bijna altijd een borstamputatie voor. Dat is verreweg het verstandigste en het zekerste. U kunt, als u dat wilt, altijd een paar maanden later een borstreconstructie laten doen om het uiterlijk te herstellen.'

Zoals hij het zei, klonk het alsof hij het over een auto had waar een nieuw stuk op gezet werd, niet een borst aan haar lichaam. Wat ze bovendien niet wist, was dat zijn voorkeur voor een borstamputatie als de zekerste weg nu net de reden was dat men hem als conservatief bestempelde.

'Kunt u de biopsie en de amputatie op dezelfde dag doen?'

'Meestal doe ik dat niet, maar als u daar de voorkeur aan geeft, is het een mogelijkheid. U bent duidelijk een druk bezette vrouw en dit zal u inderdaad tijd besparen, als u bereid bent om mij die beslissing toe te vertrouwen. We kunnen het er van tevoren over hebben, in afwachting van wat ik zal ontdekken. We zouden dat met zorg moeten voorbereiden.'

Natuurlijk, dacht ze, Sams verhalen over nalatigheidsclaims indachtig. En toen dacht ze aan iets anders.

'En als ik nu in de komende weken zwanger blijk te zijn?'

'Zou dat kunnen?' Hij leek verrast en ze voelde zich ietwat beledigd. Dacht hij soms dat ze te oud was voor een kind, dat ze alleen nog maar een tumor kon produceren?

'Ik heb de laatste tijd Serofeen genomen in mijn pogingen om in verwachting te raken.'

'Dan lijkt me het beste dat u een abortus laat plegen, als dat het geval mocht zijn, en de behandeling verder afmaakt. Uw man en kind hebben u harder nodig, mevrouw Parker, dan dat ze nog een kind erbij nodig hebben.' Het was allemaal zo kil en simpel, net de vlijmscherpe snede van een scalpel. Ze kon nog steeds_haar oren niet geloven. 'Ik stel voor dat we de biopsie afspreken voor maandag over een week en dat u daarvoor langs komt om de opties te bespreken.'

'Zo te horen heb ik er niet zo veel, of zie ik iets over het hoofd?'

'Ik vrees van niet, nee, op dit moment tenminste niet. Eerst moeten we zien waarmee we te maken hebben, dan kunnen we beslissen hoe we het willen aanpakken. Maar ik kan u nu al vertellen dat bij kanker in een vroeg stadium mijn voorkeur bijna altijd uitgaat naar een amputatie. Ik ben er meer op gebrand om uw leven te redden dan uw borst, mevrouw Parker. Het is een kwestie van prioriteiten stellen. Als u een kwaadaardige tumor diep in de borst heeft, bent u waarschijnlijk een stuk veiliger en beter af als ik nu meteen die borst afzet. Later kan het te laat zijn. Het is een conservatieve aanpak, maar wel een die al jaren betrouwbaar is gebleken. Sommige van de recentere opvattingen kunnen rampzalig uitpakken. Als het na de ingreep nodig blijkt, zou ik vier weken na de operatie aan een agressieve chemotherapie willen beginnen. Dat klinkt u nu misschien beangstigend in de oren, maar over ongeveer een halfjaar zult u op die manier vrij zijn van deze ziekte, hopelijk voorgoed. Ik kan u nu natuurlijk nog geen uitsluitsel geven, we moeten eerst zien wat de biopsie ons vertelt.'

'Zou ik nog steeds...' Ze kon het bijna niet zeggen maar ze wist dat ze dat moest. Ze wilde het weten, aangezien hij zomaar had gezegd dat ze een abortus zou moeten laten doen als ze in verwachting zou zijn. 'Zou ik nadien nog in verwachting kunnen raken?'

Hij aarzelde, maar niet lang. Deze vraag was hem wel vaker gesteld, zij het meestal door jongere vrouwen. Op hun tweeënveertigste waren de meeste vrouwen meer geïnteresseerd in het redden van hun eigen leven dan in een zwangerschap. 'Het zou kunnen. Na de chemotherapie is het percentage van steriliteit vijftig, maar dat is natuurlijk een risico dat we moeten nemen. Het nalaten zou ernstige schade kunnen veroorzaken.' Ernstige schade? Waar had hij het over? Dat ze kon sterven als ze de chemokuur niet nam? Het was een nachtmerrie. 'U zult tijdens die rechtszaak tijd hebben om over dit alles na te denken. En ik wil graag dat u nog eens langskomt. Ik zal mijn best doen zoveel mogelijk rekening te houden met uw dagindeling. Ik heb van John Anderson begrepen dat u een druk bezette strafpleiter bent.' Hij glimlachte bijna, maar niet helemaal.

Alex vroeg zich af of dit nu die 'menselijke' kant van hem was waarvan John Anderson gewag had gemaakt. Als dat het was, dan viel die in het niet bij de kille technicus en wetenschapper die hij de rest van de tijd was, als hij niet 'menselijk' was.

Hij joeg haar de stuipen op het lijf met zijn ijzige opsomming van de feiten, maar ze wist dat hij zeer goed bekend stond. Wat ze nodig had was een voortreffelijke chirurg, als bleek dat ze een kwaadaardige tumor had. En ze kon op Sam rekenen om haar een hart onder de riem te steken.

'Is er verder nog iets wat ik u moet uitleggen?' vroeg hij. Die vraag verraste haar, ze kon slechts haar hoofd schudden. Het was erger dan wat ze de dag tevoren had gehoord en hij had haar volslagen overrompeld. Ze zag zichzelf al zonder haar linkerborst, ze zag zichzelf al chemotherapie ondergaan. Hield dat in dat ze ook haar haar zou verliezen? Ze kon die vraag niet stellen. Ze had vrouwen gekend die dit hadden doorgemaakt en die een pruik hadden gedragen of hun haar heel kort hadden laten knippen. Ze wist wat iedereen wist, dat je haar uitviel als je chemotherapie onderging. Het was de zoveelste gruwel op de snel groeiende lijst.

Ze verliet zijn praktijk in een waas en toen ze weer op haar eigen werkplek was, wist ze niet eens meer precies hoe de arts eruit had gezien. Ze wist dat ze een uur met hem had doorgebracht, maar opeens kon ze zich zijn gezicht niet meer voor de geest halen. Evenmin kon ze zich nog helemaal herinneren wat hij had gezegd, afgezien van de woorden tumor en kwaadaardig, borst-amputatie en chemotherapie. De rest was een wirwar van geluiden en beelden.

'Gaat het een beetje?' Brock kwam vrijwel meteen na haar terugkeer haar kamer binnen en hij schrok er ook ditmaal van hoe ze eruitzag. 'Je hebt toch niets onder de leden?'

Ze was volgens haar artsen waarschijnlijk al ziek. Het was niet te geloven. Ze voelde zich volmaakt in orde, ze had geen pijn, ze was niet ziek, maar de artsen vertelden haar dat ze waarschijnlijk kanker had. Kanker. Ze kon het gewoon niet geloven, Sam evenmin.

Ze vertelde het hem toen ze die avond thuiskwam, alles wat dr. Herman had gezegd.

Sam wimpelde het opnieuw weg, met dezelfde doodbedaarde stelligheid.

'Alex, luister nou toch, die kerels dekken zich in tegen schadeclaims!'

'Maar stel nou dat het daar niet om gaat. Stel dat ze gelijk hebben? Deze figuur is de meest vooraanstaande chirurg op dit gebied, waarom zou die me voorliegen, enkel en alleen om zich in te dekken?'

'Misschien heeft hij een hoge hypotheek op zijn huis, misschien moet hij per jaar wel een heleboel borsten afzetten om die af te lossen. Weet ik veel? Je bent naar een chirurg geweest, die gaat je heus niet vertellen dat je onder de wol moet met een aspirientje. Nee hoor, zo iemand vertelt je dat je tiet eraf moet. Of op zijn minst jaagt hij je de stuipen op het lijf, om zich in te dekken, alleen maar voor het geval je heel misschien wel iets hebt, wat ik absoluut niet geloof.'

'Wil je me vertellen dat hij me voorliegt? Dat hij een borst af zou zetten, zelfs als ik geen kanker zou hebben?' Kanker. Ze spraken het woord nu uit alsof het 'zakdoekje' was, of 'magnetron' of 'bloedneus'. Het gevreesde woord was opeens deel gaan uitmaken van haar dagelijkse woordenschat, maar ze haatte de klank ervan nog steeds, vooral als ze het zelf zei. 'Denk je dan dat die vent een volslagen charlatan is?' Ze wist niet langer wat ze moest denken en van Sams houding werd ze helemaal dol.

'Nou nee, dat vast niet. Hij zal in wezen wel verantwoordelijk zijn, anders had Anderson hem niet aanbevolen. Maar je kunt niemand vertrouwen, artsen in elk geval niet.'

'Dat zeggen ze ook van advocaten,' zei ze bedrukt.

'Liefje, maak je nou niet zo druk. Het is vast niks. Hij maakt straks een piepklein sneetje in je borst, komt een kloddertje slagroom tegen, naait de snee dicht en zegt dat je het verder kunt vergeten. Vreet je nou in de tussentijd niet zo op.' Hij deed hier zo verschrikkelijk monter over dat ze daar eigenlijk nog veel nerveuzer van werd.

'En als hij nou gelijk had? Hij zei dat dergelijke plekken, zo diep in de borst, meestal kwaadaardig zijn. Als deze dat nou ook is?' Ze bleef haar best doen hem van de ernst van de zaak te overtuigen, maar hij wilde er niet aan.

'Dit is niet kwaadaardig,' hield Sam stug vol. 'Geloof me nou maar.' Hij weigerde domweg te horen wat ze zei. Het leek wel of hij zich afschermde met zijn optimisme en stralende humeur. Zijn stelligheid dat er niets aan de hand was, bezorgde haar opeens een enorm eenzaam gevoel en hoe graag ze hem ook wilde geloven, het lukte haar niet echt. Hij had alleen maar haar vertrouwen in dr. Anderson en dr. Herman aan het wankelen gebracht. Zozeer dat ze op de tweede dag in de rechtszaal gebruik maakte van een kort reces om een van de andere artsen die dokter Anderson had aanbevolen, op te bellen.

Zij was jonger en had minder gepubliceerd, maar ze genoot evenveel respect en scheen even conservatief te zijn als dokter Herman. Ze heette Frederica Wallerstrom en ze was bereid Alex de volgende dag te ontvangen voordat die naar de rechtbank moest, om halfacht 's ochtends. Toen Alex naar haar toe ging, wilde ze dat dokter Wallerstrom de oplossing voor al haar problemen zou zijn. Ze wilde dat ze zorgzaam en warm zou zijn, dat ze haar zou vertellen dat al haar angsten ongegrond waren en dat de tumor vrijwel zeker goedaardig zou zijn en dat geen van de gruwelen die haar ter ore waren gekomen haar ten deel zouden vallen. Maar Wallerstrom zag er buitengewoon streng uit, ze zei helemaal niets terwijl ze eerst Alex onderzocht en toen de opnamen bekeek. Toen ze wel begon te spreken stonden haar ogen koud en toonde haar gezicht geen enkele emotie.

'Mijns inziens had dokter Herman het geheel bij het rechte eind. Natuurlijk kun je in dit stadium nooit iets met zekerheid zeggen. Maar mijn sterke vermoeden is dat het hier om een kwaadaardig gezwel gaat.' Ze draaide er niet omheen en het leek haar koud te laten hoe Alex het opnam. Terwijl ze naar die vrouw met haar korte grijze haar en krachtige, mannelijk aandoende handen luisterde, voelde Alex het zweet in haar eigen handpalmen. 'We kunnen ons natuurlijk vergissen, maar je ontwikkelt een soort instinct voor dergelijke zaken,' zei ze koeltjes.

'En wat zou u aanraden als het een kwaadaardige tumor is, dokter Wallerstrom?' vroeg Alex. Ze probeerde zichzelf voor te houden dat zij hier de cliënt was, dat die vrouw zich aan haar moest bewijzen, dat zij nog steeds verschillende mogelijkheden had. Maar ze voelde zich onder de van elk gevoel verstoken blik van die andere vrouw als een kind, hulpeloos en zonder kennis of macht.

'Er zijn natuurlijk artsen die bijna altijd de voorkeur geven aan alleen het verwijderen van het gezwel, maar ik ben van mening dat de risico's die zij nemen maar al te vaak onterecht blijken en een dergelijke vergissing kan later rampzalige gevolgen hebben. Het afzetten van de borst is de beste manier om ons ervan te verzekeren dat de ziekte is uitgebannen, meestal uiteraard in combinatie met chemotherapie. Ik ben behoudend.' Ze zei het zelfverzekerd, op een toon die de andere opvattingen van tafel veegde, hoe gerespecteerd of geldig die andere theorieën ook mochten zijn. 'Ik ben voorstandster van een borstamputatie. U hebt andere mogelijkheden, u kunt voor het weghalen van het gezwel of bestraling kiezen, maar u hebt een druk bestaan en hoe reëel is die benadering nu echt? U zult er de tijd niet voor hebben en het is goed mogelijk dat u later spijt krijgt. Als u die borst nu ontziet, kan dat later een geweldige vergissing blijken. Zeker, u kunt dat risico nemen. De keus is aan u, maar persoonlijk ben ik het met dokter Herman eens.'

Niet alleen was ze het met hem eens, ze leek niets toe te voegen te hebben, geen warmte, geen medeleven, geen vrouwelijke solidariteit met Alex. Ze was zo mogelijk nog killer dan dokter Herman. Alex had haar graag aardig gevonden, al was het maar omdat ze een vrouw was, maar ze vond haar nog akeliger. Ze kon haast niet wachten met naar buiten rennen en diep de frisse lucht inademen. Ze kreeg van alles wat dokter Wallerstrom had verteld een benauwd gevoel.

Alex kwam om kwart over acht aan bij het gerechtsgebouw en ze bedacht met een akelig gevoel hoe weinig tijd de arts in wezen had besteed aan zoiets belangrijks, of misschien was het alleen voor haarzelf belangrijk. Alle anderen leken het als iets doodgewoons te beschouwen, een eenvoudige keuze. Ontdoe je van die borst en van het probleem. Het was allemaal zo eenvoudig, wat de artsen betreft tenminste, niet wat de patiënte betreft. Voor de artsen was het allemaal een kwestie van theorieën en statistische gegevens. Voor Alex was het haar leven, haar borst en haar toekomst. En geen van die keuzes was eenvoudig.

Ze besefte tot haar teleurstelling dat ze na het halen van die second opinion niets zekerder was van wat haar te wachten stond dan voorheen, noch van de uitkomst, noch van haar mogelijkheden. Op de een of andere manier had ze gehoopt dat dokter Wallerstrom al haar angsten zou wegnemen, haar zou vertellen dat al die anderen het te ernstig opvatten. Ze had echter Alex' angsten alleen maar verhevigd, ervoor gezorgd dat ze zich nog banger en nog eenzamer voelde. De biopsie moest nog steeds gedaan worden, de situatie en de tumor moesten geanalyseerd worden en de uiteindelijke beslissing zou door haar en haar chirurg moeten worden genomen. De mogelijkheid bestond natuurlijk nog steeds dat de tumor goedaardig was, maar na alles wat men haar de afgelopen dagen had verteld, leek dat steeds minder waarschijnlijk.

Zelfs Sams opgewekte weigering om het ergste te geloven kwam haar nu volkomen belachelijk voor. Terwijl hij halsstarrig weigerde de mogelijkheden met haar te bespreken, de druk van het proces toenam en de medicijnen voor haar vruchtbaarheid haar parten speelden, had ze het gevoel dat ze de hele week nog maar net greep op haar zinnen had. Ze had het gevoel alsof ze onder water liep.

Het enige dat haar voor waanzin behoedde, was de onvoorwaardelijke steun van Brock tijdens het afwerken van het proces. Ze ervoer het als een wonder toen de jury Jack Schultz vrijsprak van alles wat de eiser naar voren had gebracht. De eiser kreeg op geen enkel punt zijn zin en ze had het gevoel dat Jack haar wel duizendmaal bedankte. Het proces duurde maar zes dagen en ze waren woensdag om vier uur klaar. Dat ze het gewonnen hadden was het enige goede dat er gebeurd was.

Ze zat in de rechtszaal, uitgeput maar met een blijde glimlach en ze bedankte Brock voor al zijn hulp. Dit waren de moeilijkste tien dagen van haar leven geweest, moeilijker dan wie ook besefte, en ze hadden als team geweldig werk geleverd.

'Ik had dit zonder jou nooit gekund,' zei ze vriendelijk en ze meende het van harte. De laatste paar dagen hadden meer van haar gevergd dan zelfs hij kon vermoeden.

'Jij hebt deze prestatie geleverd.' Hij keek haar vol bewondering aan. 'Het is een genot jou in de rechtszaal bezig te zien. Het is als een prachtig ballet, of een briljante chirurgische ingreep. Je mist geen steekje, geen pas, geen hechting, geen pirouette.'

'Dank je,' zei ze terwijl ze met zijn hulp hun papieren bijeengaarde. Zijn woorden herinnerden haar er aan dat ze Peter Herman moest bellen. Ze zag er enorm tegenop hem weer te zien en de biopsie was al over vijf dagen. Ze was niets wijzer dan voorheen, haar bezoek aan dokter Wallerstrom had Peter Hermans inschatting slechts bevestigd. Sam had opnieuw letterlijk geweigerd ook maar iets hierover met haar te bespreken. Hij zei dat het een boel drukte was om iets dat nooit zou gebeuren. Ze hoopte dat hij gelijk had, maar op dit moment leek hij de enige die er zo over dacht.

Ze probeerde een triomfantelijk gevoel over het proces te behouden en Jack Schultz stuurde haar een magnum champagne, die ze mee naar huis nam. Ze was echter niet in een feeststemming, ze was zenuwachtig en terneergeslagen en doodsbang voor maandag.

De dag na het einde van het proces ging ze terug naar Peter Herman en ditmaal draaide hij er niet omheen. Hij zei haar onomwonden dat, als een tumor die zo groot was en zo diep zat kwaadaardig bleek, ze een borstamputatie zou moeten ondergaan, gevolgd door langdurige chemotherapie, en dat ze zich daar maar beter op kon voorbereiden. Hij legde uit dat ze twee mogelijkheden had. Ze kon de biopsie laten doen, uiteraard onder algehele verdoving en dan na afloop de opties met hem bespreken. Of ze kon nog voor de biopsie een formulier tekenen dat hem het recht gaf om na de biopsie alles te doen wat hij nodig achtte. Dan zou ze maar eenmaal onder narcose hoeven, maar ze zou hem dan volledig moeten vertrouwen. Het was ongebruikelijk, lichtte hij toe, om de procedures in één stap te verrichten en niet in twee, maar hij voelde terdege aan dat Alex in één operatie eraf wilde zijn. De enige complicatie zou zijn als ze in verwachting was. En hij zei dat, of ze nu zwanger was of niet, hij het zou begrijpen als zij de voorkeur gaf aan een tweetrapsoperatie.

Maar ook ditmaal was de keuze aan haar. Zij zou moeten kiezen of ze de biopsie op zich wilde laten doen of gecombineerd met de eigenlijke operatie. Terwijl Alex het met hem besprak, kwam het haar voor dat het eenvoudiger zou zijn om het allemaal tegelijk te ondergaan. Als de tumor kwaadaardig bleek en zij opnieuw naar het ziekenhuis zou moeten voor een borstamputatie, zou dat de ellende alleen maar verlengen. Ze vertrouwde erop dat dokter Herman de juiste beslissing zou nemen als hij eenmaal de biopsie op de tumor had gedaan. Sinds ze dokter Wallerstrom had gesproken had ze al de moeilijkste beslissing genomen. Al was het een verleidelijke gedachte om slechts het gezwel te laten verwijderen om zo haar borst te sparen, zelfs de kleinste winst aan veiligheid bij het verwijderen van de hele borst was wat haar betreft doorslaggevend. Over beide benaderingen werd verhit gediscussieerd door chirurgen die allemaal even gerespecteerd waren, maar het was haar overduidelijk waaraan Peter Herman de voorkeur gaf. Hoezeer het vooruitzicht haar ook met pijn vervulde, ze had besloten zich bij zijn opvatting aan te sluiten. Ze had er al in toegestemd de borstamputatie te ondergaan die hij haar had beschreven, in het geval dat de tumor kwaadaardig bleek. En ze zou chemotherapie nemen als hij dat nodig achtte, maar die beslissing hoefden ze pas later te nemen. Het pijnlijkste dilemma voor haar was wat ze zou doen als ze in verwachting was. Ze was doordrongen van haar plicht jegens Sam en Annabelle, maar ze wist ook hoe moeilijk, zo niet onmogelijk het zou zijn om het ongeboren kind op te geven. Dokter Herman legde haar helder uit dat in de eerste drie maanden van de zwangerschap altijd borstamputaties werden gedaan en niet alleen de tumor verwijderd, omdat bestraling in dat geval niet raadzaam was. Bij de verwijdering van een gezwel was altijd bestraling nodig. Maar als bij een borstamputatie chemotherapie nodig bleek, zou die vrijwel zeker een spontane miskraam tot gevolg hebben. Datzelfde gold in de tweede drie maanden, dus als chemotherapie noodzakelijk was, zou het waarschijnlijk haar kindje doden. Pas aan het einde van een zwangerschap vond men dat de behandeling kon wachten, dan werd de kanker pas behandeld nadat de baby geboren was. Alex staarde hem aan.

Hij zei heel eerlijk dat hij dacht dat het vrijwel uitgesloten was dat haar gezwel goedaardig zou blijken. Hij had gewoonweg te veel van dergelijke tumoren gezien. Hij hoopte voor haar dat er geen uitzaaiingen waren en dat er weinig lymfeknopen waren aangetast. Hij hoopte natuurlijk ook dat het een tumor in een heel vroeg stadium was. Ze merkte dat ze opnieuw de neiging kreeg om zijn woorden niet tot zich te laten doordringen en dwong zich te luisteren en te begrijpen wat hij zei. Ze wenste dat Sam bij haar was, maar die had het zo druk met het ontkennen dat er een probleem zou zijn dat ze niet eens had overwogen het hem te vragen.

'En die zwangerschap?' vroeg dokter Herman voordat ze vertrok.

'Hoe groot is die kans?' Dat zou een aantal van hun beslissingen kunnen beïnvloeden.

'Dat weet ik niet,' zei ze triest, 'nog niet.' Ze zou pas dat weekend zekerheid hebben.

'Wilt u misschien met iemand praten voordat u de biopsie laat doen?' vroeg hij. Opnieuw ving ze een glimp op van zijn 'menselijke' kant, die heel miniem was en zich maar zelden liet zien, maar hij deed tenminste zijn best. 'Vooral als u dit in geval van maligniteit in één keer wilt laten doen, zou het wellicht goed kunnen zijn om met een therapeute te spreken of met andere vrouwen die dit hebben doorgemaakt. Normaal gesproken raden wij vooral dat laatste sterk aan, maar dan meestal na afloop. De meeste patiëntes hebben daar enorm baat bij.'

Ze keek hem bedrukt aan en schudde haar hoofd. 'Ik heb geen tijd. Vooral als ik misschien een aantal weken niet naar mijn werk kan.' Ze moest op alle mogelijkheden voorbereid zijn. Ze had Matt Billings al gevraagd om voor haar waar te nemen en ze had veel van haar werk aan Brock overgedragen. Ze wist dat hij dat met zorg zou uitvoeren. Ze had geen van beide verteld waar ze naartoe ging. Ze had iets vaags gezegd over een medisch probleempje waar ze iets aan moest doen en dat het ergens tussen de twee dagen en twee weken zou vergen, maar ze waren bereid haar hoe dan ook zoveel mogelijk te helpen. Brock zei dat hij hoopte dat het niets ernstigs was en Matthew dacht niet eens aan die mogelijkheid en vroeg zich af of ze zich een nieuwe neus liet aanmeten of haar ogen liet doen. Dat had zijn vrouw vorig jaar laten doen en hoewel hij niet vond dat Alex zoiets nodig had, was hij ervan overtuigd dat alle vrouwen een beetje gek waren als het om hun uiterlijk ging. Alex zag er zo gezond uit dat het nooit bij hem op zou komen dat ze misschien een ernstig probleem had.

'Hoe snel denkt u dat ik weer aan het werk kan?' vroeg ze de arts op de man af.

'Misschien over een week of twee, drie, dat hangt ervan af hoe snel u herstelt. En dan hangt het er natuurlijk van af hoe u op de chemotherapie reageert. Daarmee beginnen we ongeveer vier weken na de operatie. Sommige vrouwen hebben er maar heel weinig last van, anderen veel meer.' Voor hem stond de conclusie al vast. Ze had kanker, die borst moest eraf en ze zou chemotherapie krijgen. Misschien had Sam gelijk en was dit gewoon een fabriek die tieten afhakte om de huur te betalen, maar dat was moeilijk te geloven. Wat Peter Herman zei, deed haar eerder geloven dat ze een ernstig probleem had.

Hij wilde dat ze dat weekend naar het ziekenhuis kwam voor bloedproeven en een röntgenfoto van haar borst. Ze hadden het erover gehad dat het op zo'n korte termijn onmogelijk was om haar een transfusie met haar eigen bloed te geven. Maar hij had haar verteld dat zelfs bij een borstamputatie een transfusie zelden nodig was, indien nodig zou hij haar na de ingreep een bloedtransfusie toedienen. Verder was er tot maandag niets meer te zeggen. Hij zei dat hij in het weekend van haar wilde horen als ze erachter kwam dat ze niet in verwachting was en ze beloofde dat ze hem zou bellen. Uiteindelijk vertrok ze uit zijn spreekkamer met een gevoel van verstarring.

Ze ging de rest van die middag terug naar haar werk. 's Avonds ging ze naar huis om met Annabelle en Sam te eten. Alleen Carmen merkte op hoe stil en in zichzelf gekeerd ze was. Alex zei niets tegen Sam over haar bezoek aan dokter Herman. Ze begon er pas over toen hij al half sliep en hij gaf haar niet eens antwoord toen ze herhaalde wat de arts haar had verteld. Toen ze Sam weer aankeek, lag hij zacht te snurken.

Ze ruimde vrijdagochtend haar bureau uit en Brock kwam wat dossiers halen en haar het beste wensen voor de volgende week.

'Ik hoop dat het allemaal goed gaat, wat het ook is, dat het naar wens gaat.' Hij had zo zijn vermoedens, want hij had in een van haar telefoontjes het woord 'biopsie' horen vallen. Het was een woord waarbij hem de schrik om het hart sloeg, al hoopte hij dat de uitslag voor haar goed zou zijn en dat ze snel weer op haar werk terug kon komen. Ze nam haastig afscheid van hem en gaf Liz toen haar laatste aanwijzingen. Ze zei dat ze zou opbellen om boodschappen aan te nemen en dat ze over een aantal dagen werk naar haar huis zou kunnen sturen, als Alex dan nog niet terug was.

'Sterkte,' zei Liz zacht en ze omhelsde haar terwijl Alex haar tranen verbeet en zich afwendde opdat Liz die niet zou zien.

'Jij ook het beste, Liz. Tot gauw,' zei ze met een vastberadenheid die ze niet voelde. Ze huilde de hele rit in de taxi naar Annabelles school waar ze naartoe ging om haar op te halen. Het was vrijdag en ze moesten naar balletles.

Ze ging met Annabelle bij Serendipity lunchen en toen gingen ze meteen naar Miss Tilly's balletschool. Annabelle straalde. Ze was dolblij dat Alex er weer was en het niet meer 'druk had met de rechter'. Annabelle maakte haar met een mond vol zoetigheid zonneklaar dat ze dat maar niks vond.

'Ik zal echt mijn best doen om dat zo min mogelijk te doen.' Alex had haar niets verteld over haar bezoek aan het ziekenhuis op maandag.

Zaterdag probeerde ze met Sam te bespreken wat ze haar zouden moeten vertellen. Zij dacht dat het maar het beste was haar te zeggen dat ze voor haar werk op reis moest. Ze zei erbij dat de mededeling dat ze naar het ziekenhuis moest haar veel te angstaanjagend leek.

'Geen denken aan,' zei Sam met een geërgerde blik in haar richting. 'Jezus nog aan toe, je bent 's middags toch weer terug.' Terwijl hij dit zei, keek hij schichtig en klonk hij boos.

'Misschien ook niet,' zei ze zacht, gekwetst omdat hij nog steeds het probleem bleef ontkennen. Hij klampte zich aan zijn ontkenning van het geheel vast. 'Misschien houden ze me wel een week daar, als ze een borstamputatie doen,' zei ze, in een poging zichzelf en Sam te dwingen de situatie te accepteren.

Maar hij weigerde het te horen.

'Hou je nou op? Ik word gek van je! Wat is dit nou? Wil je medeleven of hoe zit dat?' Ze had hem nog nooit zo paniekerig meegemaakt. Het leek alsof ze haar vinger op een uiterst zere plek had gelegd en ze vroeg zich af of zijn zenuwachtige gedrag iets te maken had met zijn herinneringen aan zijn moeder. Wat zijn redenen ook waren om haar te ontlopen, Alex werd van hem alleen maar nog zenuwachtiger.

'Nu je het vraagt,' viel ze eindelijk tegen hem uit, voor het eerst sinds dit allemaal aan de orde was gekomen echt kwaad op hem, 'wat ik van jou verlang is steun. Deze rare vertoning van weigeren te geloven dat er iets aan de hand is, maakt dit er voor mij niet gemakkelijker op. Is het wel eens bij je opgekomen dat ik jouw hulp hierbij nodig heb? Dit is voor mij niet gemakkelijk. Misschien ben ik over twee dagen een van mijn borsten kwijt en jij blijft naar beweren dat dat uitgesloten is.' De tranen sprongen haar in de ogen toen ze het zei.

'Er gebeurt helemaal niets,' zei hij bars en wendde zich af om zijn eigen tranen te verbergen. Hij sprak er helemaal niet meer met haar over en op zondag besefte ze dat hij dat ook niet zou doen. Hij kon het eenvoudig niet. Het joeg hem te veel angst aan, het deed hem te zeer aan zijn eigen moeder denken. Maar wat de redenen ook waren, op die manier had Alex geen enkele steun. Ze had kennissen genoeg en een paar vrienden die ze goed kende, maar ze zag hen slechts zelden, afgezien van vrienden van haar werk. Ze had nooit tijd om haar vrienden te zien, ze werkte altijd. Sam was haar beste vriend, maar uitgerekend op dit moment kon hij het niet aan om de dreiging onder ogen te zien van wat haar zou kunnen gebeuren. Hij kon zich er niet toe zetten haar de helpende hand te reiken. En zij schaamde zich om iemand anders te bellen.

'Hallo, met Alex Parker. Morgen wordt een biopsie op mijn borst gedaan, heb je zin om langs te komen? Nou ja, het zou weleens op een amputatie kunnen uitdraaien, als het kwaadaardig blijkt, maar Sam zegt dat we dat alleen maar doen opdat de arts een Mercedes kan kopen... allemaal voor het goede doel, hè.' Het was te moeilijk voor haar om iemand te bellen en nog moeilijker om toe te geven dat Sam haar liet barsten. Maar dat deed hij. En hoe. Die avond legde ze Annabelle uit dat ze een paar dagen voor haar werk op reis moest. Annabelle keek sip, maar zei dat ze het begreep. Alex beloofde dat ze haar zou opbellen en zei dat pappie heel goed op haar zou passen. Ze moest haar tranen verbijten toen ze dat zei. Annabelle sloeg haar armpjes stevig om haar heen en zei hoe ontzettend ze haar zou missen, wat het voor Alex nog moeilijker maakte.

'Ben je op tijd terug om me vrijdag naar balletles te brengen?' vroeg ze. Ze keek haar met haar enorme groene ogen aan, terwijl Alex met moeite haar gezicht in de plooi hield.

'Ik doe mijn best, liefje, dat beloof ik je,' zei ze hees, terwijl ze haar kleine meid tegen zich aandrukte en bad dat er niets vreselijks zou gebeuren. Misschien had dokter Herman het bij het verkeerde eind en zou ze geluk hebben. Nu ze Annabelle in haar armen hield, voelde ze zich extra kwetsbaar en angstig. 'Zul je braaf zijn en plezier maken met pappie en Carmen? Ik zal je echt vreselijk missen!' Meer dan ze ooit kan weten, dacht Alex, die in haar tranen stikte. Ze deed dit om haar vege lijf te redden, zowel de biopsie als wat later zou volgen. Ze wilde er nog heel lang voor Annabelle zijn. Voorgoed.

'Waarom ga je dan, mammie?' vroeg Annabelle verdrietig. Het leek wel alsof ze aanvoelde dat er meer aan de hand was dan Alex kwijt wilde.

'Omdat ik moet, voor mijn werk.' Maar zelfs in haar eigen oren klonk dat niet overtuigend.

'Je werkt te veel,' zei Annabelle zacht. 'Ik zorg wel voor je als ik groot ben, hoor mammie. Dat beloof ik je.' Wat was ze lief, Alex wilde niet van haar weg. Ze vond de gedachte dat ze haar de volgende ochtend moest verlaten onverdraaglijk. Ze klampte zich nog lang aan haar vast voordat ze uiteindelijk het licht uitdeed en eten voor zichzelf en Sam ging maken.

Ze was zo zenuwachtig dat ze zich misselijk voelde. Ze kon aan niets anders denken dan aan hetgeen ze de volgende dag zou doormaken. Sam vermeed tijdens het eten consequent het onderwerp. Nadien ging hij wat rapporten lezen en Alex ging nog even bij Annabelle kijken. Ze ging een tijdje naast het slapende kind liggen. Ze wilde alleen maar haar krullen tegen haar wang voelen, haar zachte adem, voor ze de kamer uitging. Toen bleef ze haar nog een tijdje in de deuropening staan gadeslaan. Ze zag eruit als een engeltje, slapend in haar bedje en Alex liep terug naar haar eigen slaapkamer, waar ze bad om een wonder de volgende ochtend in het ziekenhuis. Alles wat ze wilde was haar leven, al zou het haar een borst kosten om dat te behouden.

Sam lag voor de televisie te slapen toen ze hun bed in glipte. Hij had ook een zware week gehad, een grote groep investeerders was uit Saoedi-Arabië op bezoek geweest. Tegen Alex had hij amper een woord gezegd over de ochtend die naderde, in elk geval geen bemoedigend woord. Ze kon niet anders dan kwaad op hem worden. Ze lag een uur naast hem, wensend dat ze met hem kon praten, maar toen hij zich tenslotte verroerde, trok hij gewoon zijn spijkerbroek en T-shirt uit en glipte het bed in, zonder echt wakker te worden.

'Sam?' zei ze zacht. Ze wilde hem wakker maken, met hem praten, hem na zijn, zelfs met hem vrijen, maar hij was nu kilometers van haar verwijderd en absoluut niet met haar probleem bezig.

'Hmmm...?'

'Slaap je?' Het was duidelijk dat hij inderdaad sliep, al wilde ze daar niet aan. Maar hij was te ver heen om nog gewekt te kunnen worden. 'Ik hou van je,' zei ze terwijl ze naar hem lag te kijken. Maar hij hoorde haar niet. Hij hoorde helemaal niets. Hij was ver weg, in zijn eigen wereld. Te ver weg om zijn vrouw te helpen of te accepteren wat haar overkwam. Hij was domweg te bang om daar op in te gaan en dat wist ze. Maar ze had zich nog nooit van haar leven zo eenzaam gevoeld. Op deze manier liet hij haar volledig in de kou staan.

Toen ze voor het slapen gaan naar het toilet ging, ontdekte ze dat haar gebeden onbeantwoord waren gebleven. Ze was ongesteld, ondanks hun pogingen twee weken geleden en de hormonen die ze had ingenomen. Haar wachtte alleen een biopsie en wellicht een operatie. Er zou geen kindje komen.

5

Alex werd de volgende ochtend om zes uur wakker en scharrelde wat door het huis, wensend dat het een andere ochtend was. Ze deed voor Sam koffie in het filter van het koffiezetapparaat, zette de ontbijtspullen op tafel en nam een kijkje bij Annabelle, die nog sliep als een roos. Sam lag ook nog te slapen. Het was een vreemde gewaarwording om naar die twee te kijken in de wetenschap dat zij zo meteen weg zou zijn, een paar uur lang, of een paar dagen lang, om een gevecht aan te gaan dat ze kon winnen of verliezen. In het laatste geval zou ze voorgoed van hen weggaan. Het is onvoorstelbaar, dacht ze, terwijl ze Annabelles kamer inkeek. Hoe kon ze ooit haar kleine meid achterlaten? Wat zou er van hen worden? Ze kon er absoluut niet bij wat haar die ochtend te wachten stond.

Ze hield zich keurig aan het voorschrift dat ze niets mocht eten of drinken, hoewel ze snakte naar een kop koffie. Toen ze haar tanden poetste, merkte ze opeens dat ze haar tranen moest verbijten. Ze had een overweldigend verlangen om weg te lopen, verstoppertje te spelen voor al die narigheid, maar waar kon je je verstoppen voor het verraad van je eigen lichaam? Daarom ging ze rechtop staan en keek naar zichzelf, terwijl de tranen over haar wangen rolden. Daar stond ze, met haar tandenborstel in de hand, in de spiegel te staren. Ze legde de tandenborstel weg en liet de schouderbandjes van haar nachtjapon van haar schouders glijden.

De zijdeachtige nachtjapon gleed geruisloos naar de vloer en ze bleef naar zichzelf staan kijken, naar die kleine, stevige borsten die ze altijd als iets vanzelfsprekends had beschouwd. De linkerborst was net iets groter dan de rechter en opeens herinnerde ze zich met een glimlach hoe Annabelle, toen ze haar de borst gaf, die altijd boven de rechter had verkozen. Ze bewonderde onwillekeurig de symmetrie van haar borsten en de lange, sierlijke lij nen van haar lichaam. Ze had lange benen en een smalle taille, ze had altijd een goed figuur gehad en had daar nooit echt bij stilgestaan. En nu, wat zou er nu van worden? Wie zou ze zijn als ze vandaag die borst verloor? Zou ze iemand anders zijn? Zou ze zo gruwelijk mismaakt zijn dat Sam haar niet langer zou begeren? Ze had het er met hem over willen hebben, van hem willen horen dat het hem niet kon schelen of ze één borst had of twee. Ze had er behoefte aan die woorden te horen, maar hij was niet eens bereid geweest die mogelijkheid te overwegen. Hij had haar de hele week verteld dat ze niets mankeerde en dat ze morbide deed.

En nu stond ze naar zichzelf te kijken en te huilen bij de gedachte aan wat haar misschien te wachten stond. Ze kon het zich met geen mogelijkheid voorstellen. Eén borst was een kleine prijs om te betalen voor een leven, als je het zo bekeek, maar ze wilde ook die borst niet kwijt. Ze wilde niet mismaakt raken, eruitzien als een vent of plastische chirurgie aan haar borst ondergaan. Ze wilde er part noch deel aan hebben. Maar bovenal wilde ze haar borst niet kwijt, wilde ze geen kanker hebben.

'Mogge,' zei Sam slaperig, terwijl hij langs haar naar de douche liep. Ze had hem niet binnen zien komen en hij merkte kennelijk niet dat ze stond te huilen. Ze wendde zich met een opgelaten gevoel van hem af, alsof ze nu al iets lelijks had en bedekte zichzelf met een handdoek. 'Wat ben jij vroeg op.' Nee maar, stel je voor! Bij het horen van de toon waarop hij dat zei, had ze hem het liefst een klap verkocht. Alle begrip dat hij ooit voor haar had gehad leek in minder dan twee weken van volmaakte ontkenning te zijn verdwenen.

'Ik word vandaag geopereerd,' hielp ze hem op afgebeten toon herinneren, terwijl hij de douche aanzette.

'Je hebt vandaag je biopsie. Overdrijf het nou maar niet.'

'Wanneer dringt het een keer tot je door?' viel ze tegen hem uit. 'Wanneer zie je dit nu eens onder ogen? Nadat ik die borst kwijt ben, of zelfs dan niet? God nog aan toe, is dit dan zo bedreigend voor je dat je nog geen moment echt bij me kunt zijn?' Hij moest dit van haar horen, hij moest weten hoe verschrikkelijk hij haar teleurstelde, maar ook dat kon hij niet onder ogen zien. Hij stapte onder de douche zonder haar een blik waardig te keuren en zei iets dat ze niet verstond terwijl ze hem met nieuwe verbijstering nastaarde. Toen zette ze twee grote passen in zijn richting en rukte het douchegordijn opzij zodat ze allebei kletsnat werden. Nu keek ze hem pas echt woedend aan. 'Wat zei je daar?'

'Ik zei dat je melodramatisch deed.' Hij keek haar tegelijk in verlegenheid gebracht en gepikeerd aan, terwijl ze daar kletsnat en beeldschoon stond. Zijn lichaam reageerde op haar aanwezigheid met een erectie en dat terwijl ze niet één keer gevrijd hadden sinds ze de uitslag van haar mammogram had gekregen. Ze hadden niets meer gedaan sinds de 'blauwe dag'. Eerst had zij het proces gehad en nu worstelde ze met het trauma dat ze wellicht kanker had. Hij had ook geen toenadering gezocht. Hij probeerde haar juist te mijden.

'Sam Parker, je gedraagt je als een klootzak. Het zal me een rotzorg zijn dat jij er moeite mee hebt hiermee om te gaan, dat heb ik ook. En het overkomt mij, niet jou. Je zou er toch op zijn minst voor me kunnen zijn. Is dat dan echt te veel gevraagd? Is dat zo moeilijk voor je, meneertje Belangrijk, meneertje Geldwonder, meneertje Zo-bang-dat-hij-zijn-kop-in-het-zand-steekt?' Ze was zo razend dat ze hem een klap wilde geven, maar hij trok het douchegordijn uit haar handen en wendde zich af om verder te douchen.

'Waarom geef je ons niet allebei een beetje ruimte? Vanmiddag heb je dit allemaal achter de rug, dan voel je je een stuk beter.'

Ze wisten allebei dat de Serofeen die ze vier weken hiervoor had ingenomen haar vermogen om kalm te blijven niet bepaald had vergroot, maar dit was geen kwestie van hormonen. Dit was een kwestie van het leven zoals het nu was en van een bedreiging voor haar leven zelf, voor haar bestaan. Dit was een bedreiging voor alles wat ze was: haar gezondheid, haar leven, haar uiterlijk, haar vrouwelijkheid, zelfs haar vermogen om kinderen te krijgen. Wat was er verder nog? Misschien wel heel veel, maar dat had ze nog niet gezien. Sam evenmin, hij stak zijn kop in het zand en zag helemaal niets.

Carmen arriveerde net toen Annabelle wakker werd. Alex ging met hen praten terwijl Annabelle aangekleed werd en het viel Carmen op dat ze bijzonder nerveus was. Alex had haar niet meer verteld dan Annabelle, alleen maar dat ze voor haar werk een paar dagen weg moest en dat het daarom nodig was dat Carmen bleef slapen.

'Alles goed, mevrouw Parker?' zei Carmen ongerust, want ze had Alex nog nooit zo meegemaakt. Heel even kwam Alex in de verleiding het haar te vertellen. Maar als ze het haar toevertrouwde, maakte ze het te echt. Het was gemakkelijker om net te doen alsof ze gewoon voor haar werk weg moest.

'Alles is prima in orde, Carmen, dank je.' Maar Carmen had angstige vermoedens toen Alex terugkwam in een spijkerbroek en trui. Ze droeg nooit zoiets als ze op reis ging. Ze had niet eens kousen aan, ze had gewoon instappers aan haar blote voeten en ze had geen make-up op. Carmen keek haar fronsend aan en wierp toen een blik op Sam, die koffie zat te drinken, eieren at en de krant las. Hij was normaal gekleed, in een pak, en toen hij de krant neerlegde om met hen te praten leek hij ongewoon opgewekt. Hij zei niets tegen zijn vrouw, maar was uitzonderlijk geestig tegen Annabelle en Carmen. Ze wist niet wat er gaande was maar diep in haar binnenste wist ze dat het niet pluis was. Annabelle was zich van geen kwaad bewust.

Om kwart over zeven hielp Alex Sam herinneren dat ze moesten gaan en hij pakte zijn aktentas en de tas van Alex en beloofde Annabelle dat hij thuis zou zijn voor het avondeten. Hij gaf haar een zoen, haalde zijn hand door haar krullen en liep toen naar de lift, terwijl Alex daar bleef staan, met haar kind in de armen. 'Wat zal ik jou missen,' zei Alex met gesmoorde stem. Ze voelde hoe ze beefde terwijl ze Annabelle omarmde. Ze wilde niets laten merken, maar ze wilde haar het liefst zo lang mogelijk in haar armen houden. De lift was er echter al en Sam riep haar. 'Liefje, ik hou van je en ik zie je heel gauw weer... ik hou van je...' riep ze over haar schouder toen ze in tranen naar de lift rende, nagekeken door Carmen. Annabelle keek alweer naar tekenfilmpjes op de televisie, maar Carmen bleef de blik op het gezicht van haar werkgeefster zien terwijl ze Sams bord in de wasbak zette en bedacht dat Alex niets had gegeten. Ze had niet eens een glas sap of een kop koffie genomen. Hier was iets helemaal niet in orde, dat wist ze zeker.

Inmiddels zaten Alex en Sam in een taxi, op weg naar het ziekenhuis. Hij babbelde over koetjes en kalfjes, hetgeen bij haar niet in goede aarde viel. Het was bijna erger dan praten over wat er gaande was en ze kon alleen maar aan Annabelles lieve snoetje denken toen ze afscheid van haar nam, hoe ze in haar armen had aangevoeld toen ze haar zoende. Het was bijna ondraaglijk. 'We krijgen vandaag weer een stel Arabieren op bezoek en wat lui uit Nederland. Ik moet zeggen dat Simon werkelijk fantastische contacten heeft. Ik heb hem echt verkeerd ingeschat.' Hij babbelde maar verder terwijl ze in oostelijke richting naar New York Hospital reden, waar ze dokter Herman zouden treffen.

'Wat fijn, zeg!' snauwde Alex hem toe. Op dat moment lieten Simons deugden en hun potentiële cliënten haar koud. 'Blijf je bij me of ga je naar je werk?' Niets zou haar verbaasd hebben maar ze wist wel dat ze hem erbij wilde.

'Ik zei je toch dat ik zou blijven, dus dat doe ik ook. Ik heb Janet gevraagd om de arts op te bellen en die zei dat de procedure onder verdoving ongeveer een halfuur duurt, drie kwartier als er oponthoud is. Kort daarop ben je de OK alweer uit, dan kun je tot de middag rusten. Ik dacht zo tot een uur of halfelf, elf te blijven. Tegen die tijd ben jij weer wakker, of ben je bij geweest en lig je weer op je kamer te slapen. Dan kom ik je vanmiddag weer ophalen.'

Er viel een lange stilte. Ze knikte en staarde uit het raampje. 'Ik wou dat ik je optimisme kon delen.' Ze had hem al verteld dat ze had gekozen voor een operatie zonder uitstel als de biopsie slecht uitviel. Ze zou daarvoor tekenen zodat de arts kon doen wat hij nodig achtte als hij eenmaal bezig was. Dus, als de biopsie slecht was, zou hij alle noodzakelijke chirurgische ingrepen nog die dag verrichten. Ze wilde niet weer dat verschrikkelijke wachten, in de wetenschap dat ze die borst echt kwijt zou raken. Wat er vandaag ook ging gebeuren, een biopsie, een borstamputatie of een borst sparende operatie als het probleem zo beperkt was dat het verantwoord was om alleen de knobbel te verwijderen. Maar ze wist wat dokter Herman hiervan dacht. Ze zou niet weten wat hij had gedaan tot ze weer bijkwam. Maar zo hoefde ze tenminste maar eenmaal deze ellende door te maken.

Sam verklaarde haar nog steeds voor gek.

'Vertrouw je die pief echt zo volslagen?' vroeg hij nog eens terwijl ze York Avenue overstaken en het ziekenhuis voor hen opdoemde als een dinosaurus die op het punt stond haar op te slokken.

'Hij heeft een uitstekende reputatie. Ik heb hem grondig laten natrekken en ik heb een second opinion gehaald.' Dit had ze hem nog niet eens verteld. 'Die andere arts was het honderd procent met hem eens, Sam. Het is behoorlijk duidelijk, al is er natuurlijk niets behoorlijks aan.'

'Als ik jou was, zou ik hem toch maar niet te veel armslag geven. Doe het nou stap voor stap.' Maar ze liet zich niet overreden. Toen ze John Anderson had gebeld om het met hem te bespreken, had die beaamd dat ze hier juist aan deed. Hij had haar aangeraden Peter Herman volledig te vertrouwen.

De taxi stopte voor het ziekenhuis, Sam betaalde de chauffeur en pakte haar weekendtas. Ze had maar een paar spulletjes gepakt, in de hoop dat Sam gelijk zou krijgen en ze niet lang zou blijven. Hij kon haar de rest van wat ze nodig had brengen als ze wel langer moest blijven. Toen ze die tas inpakte, had ze teruggedacht aan die keer dat ze naar het ziekenhuis ging om Annabelle te krijgen. Dat waren gelukkiger tijden geweest, maar wat leken ze dichtbij, al was hun dochtertje nu al bijna vier.

Ze volgden de pijlen naar de opnamebalie. Alex was op die dag dat ze dokter Herman had gesproken en het bloedonderzoek en de röntgenfoto's had laten doen al in het patiëntenbestand opgenomen. Ze gaven haar een papiertje waarmee ze naar boven kon en een kamernummer op de zesde verdieping. Ook kreeg ze een klein plastic bakje met een tandenborstel met een bekertje, zeep en tandpasta. Toen ze dat bakje aanpakte, werd ze somber, ze voelde zich opeens als een gevangene die achter de tralies moest. Ze gingen zwijgend naar boven, omgeven door het geroezemoes van het ziekenhuis. Sam zag er bleek uit en was zichtbaar slecht op zijn gemak. Alex zag er doodsbang uit toen ze de lift uit kwamen en langs twee mensen aan een infuus liepen, die op karretjes lagen te slapen. De verpleegsters vertelden haar waar ze moest zijn. Ze liepen een klein, lelijk kamertje binnen, lichtblauw geschilderd met een reproduktie aan de muur, en een ziekenhuisbed dat de hele ruimte leek te vullen. Het was volslagen onaantrekkelijk, maar ze zou tenminste alleen zijn en hoefde met niemand te praten behalve met Sam. Hij babbelde over het uitzicht, over de ongelooflijk hoge prijzen die ziekenhuizen tegenwoordig berekenden en over hoe de openbare gezondheidszorg in Canada en Groot-Brittannië ook geen oplossing was. Ze had hem liefst de huid vol gescholden, maar ze besefte dat dit zijn paniekerige poging was om zich hier doorheen te slaan, al hielp hij er haar niet mee. Hij was zelf te zeer van streek louter door zijn aanwezigheid hier om zelfs maar een poging te doen haar te helpen.

Een verpleegster kwam binnensnellen met de vraag of ze echt niets had gegeten of gedronken sinds middernacht. Een verpleger reed een infuus op wieltjes de kamer binnen en gooide een ziekenhuishemd voor haar op het bed met de mededeling dat hij zo terug zou zijn. Opeens barstte Alex in tranen uit. Dit was afgrijselijk.

Sam nam haar in zijn armen en hield haar vast. Hij wilde haar zo graag vertellen hoe vreselijk hij het vond.

'Het is zo voorbij, denk er maar niet aan. Denk aan Annabelle, aan hoe we volgende zomer naar het strand gaan... of aan Halloween... Voor je het weet, zit het er alweer op.'

Ze lachte om wat hij zei maar zelfs de gedachte aan Halloween met Annabelle was niet voldoende om de doodsangst waaraan ze ten prooi was te bedaren.

'Ik ben zo bang,' fluisterde ze terwijl hij haar in zijn armen hield. 'Weet ik... maar het komt wel goed met je... dat beloof ik je.'

Maar dat kon hij helemaal niet beloven, dat kon niemand. Dit was aan God. En ze wist niet zeker wat Hij voor haar in petto had. Op dit moment was ze verschrikkelijk bang en dat was haar aan te zien.

'Dit is raar... Normaal gesproken staan we allebei zo sterk. We hebben goed werk, we hebben macht over heel wat mensen, we nemen beslissingen die invloed hebben op geld en mensen en bedrijven... en dan krijg je opeens een klap als deze en sta je machteloos. Opeens ben je uitgeleverd aan anderen, aan mensen die je niet eens kent, aan het noodlot, aan je eigen lichaam.' Ze voelde zich een klein kind, volslagen hulpeloos en niet in staat de nachtmerrie die haar overkwam een halt toe te roepen.

De verpleger verscheen opnieuw in de deuropening, zei dat het tijd was dat ze zich uitkleedde en het hemd aantrok en dat er zo iemand zou komen om het infuus aan te brengen. Er was geen tijd, geen medeleven, geen belangstelling.

'Moet dat goed nieuws voorstellen?' zei Sam plagerig. 'Zoiets van, straks komen ze terug met een uitgebreid ontbijt op bed?'

'Niets van dit alles is goed nieuws,' zei Alex, die opnieuw haar tranen wegveegde. Ze wenste dat ze hier niet was, of dat ze had besloten geen acht te slaan op die schaduw op haar mammogram. Maar ze wist dat dat niet ging. Misschien had Sam gelijk. Misschien was het allemaal een hoop gebakken lucht waarmee de artsen hun eigen positie veilig stelden. Ze hoopte het maar.

De verpleegster kwam terug toen Alex zich aan het verkleden was en ze vroeg haar om te gaan liggen zodat ze het infuus kon aanbrengen. Het was gewoon een zoutoplossing om uitdroging te voorkomen. 'En dan hebben we alvast een infuus aangesloten voor het geval we u iets anders moeten toedienen. Vandaag gaat u onder algehele narcose,' zei ze, op de toon van een stewardess die aankondigde dat ze over St. Louis zouden vliegen.

'Weet ik,' zei Alex, in een poging te klinken alsof ze zichzelf weer meester was, alsof ze hier deel aan had, dat zij de beslissing had genomen. Maar dat liet die vrouw koud, het ging haar er niet om wie wat had besloten of waarom. Dit was een lijvenfabriek, een werkplaats voor lichamen die het niet goed meer deden, en het was haar taak die zo snel mogelijk af te werken, om plaats in te ruimen voor de volgende lading.

Het infuus gaf een schrijnend gevoel in Alex' arm, maar de verpleegster zei dat dat binnen enkele minuten over zou gaan. Ze nam Alex' bloeddruk op, luisterde naar haar hart, maakte een aantekening op een kaart en drukte op een knopje, waardoor het licht in de gang ging branden. 'Zo weten ze dat u zover bent. Ik bel wel naar boven. U wordt binnen enkele minuten gehaald voor de OK.' Het was al halfnegen en haar biopsie was om negen uur gepland. Ze was hier al vanaf halfacht.

'Zijn er nog mensen die ik voor je moet bellen terwijl ik hier op je wacht?' vroeg Sam nonchalant terwijl ze daar lag, met een ongelukkige blik op het infuus. Op dat moment kwam er een verpleegster met een klembord binnen.

'Nee, dank je. Ik geloof dat ik alles op het werk wel in de hand heb,' zei ze terwijl ze een blik op het papier wierp dat de verpleegster haar ter ondertekening overhandigde. Alex had de hele afgelopen week besteed aan voorbereidingen die haar afwezigheid van twee weken mogelijk moesten maken, voor het geval het daarvan zou komen en er was nu niets meer te doen. Het papier dat de verpleegster haar had gegeven, was het formulier waarmee ze dokter Herman de vrije hand gaf zoals ze met hem had besproken. Ze las maar een paar regeltjes, die uiteenzetten dat alles tot en met een borstamputatie kon worden uitgevoerd. Hij had haar echter verteld dat hij zelden verder ging dan een amputatie, hetgeen wilde zeggen dat hij niet alleen de borst wegnam maar ook het weefsel hoog op de arm, de kleine borstspier maar niet de grote. Als de grote weggenomen werd, was een borstreconstructie onmogelijk. Als alleen de kleine weggenomen was, was reconstructie wel mogelijk, dan kon een implantaat worden aangebracht en het gevaar voor de patiënte was niet groter wanneer de grote borstspier intact was. Ze vond het onverdraaglijk om verder te lezen. Ze zette haar handtekening en keek naar Sam op met tranen in haar ogen. Ze probeerde niet te denken aan wat er met haar ging gebeuren toen ze de verpleegster het klembord weer teruggaf.

'Vergeet niet om Annabelle tussen de middag te bellen, voor het geval ik nog niet bij ben...' Of nog op de operatietafel lig, o god nee, alstublieft niet... Ze wiste met trillende vingers de tranen van haar wangen en hij nam een van haar handen in de zijne.

'Ja, ik bel haar. Ik ga met Simons Arabieren en zijn assistent uit Londen bij La Grenouille lunchen. Hij heeft er ook een vrouw met een graad in economie van Oxford bij gehaald. Hij zegt dat onze Harvard-kerels niet aan die luitjes uit Oxford kunnen tippen.' Hij glimlachte om dat snobisme, in een poging haar af te leiden. Toen verschenen er twee verplegers in de deuropening, net twee zwarte engelen met een rijdend bed tussen hen in. Ze hadden groene pakken en blauwe voorschoten aan, douchemutsen op het hoofd en wat er als douchemutsen uitzag over hun schoenen. Het was duidelijk dat ze Alex kwamen halen.

'Alexandra Parker?'

Ze wilde nee zeggen, maar ze wist dat dat niet zou helpen en knikte. Ze kon geen woord uitbrengen en begon opnieuw te huilen toen ze op het bed ging liggen en naar Sam opkeek. Waarom overkwam dit haar?

'Hou je taai, meid. Ik ben bij je. En vanavond vieren we de goede afloop. Rustig aan nou maar.' Hij bukte zich om haar een zoen te geven toen ze hem op gesmoorde fluistertoon en in tranen antwoordde.

'Ik wil alleen maar naar huis, bij jou en Annabelle zijn, televisie kijken.'

'Afgesproken. Nou, zorg ervoor dat je dit achter de rug hebt, dan kunnen we het vergeten.' Hij gaf haar een kneepje in haar borst en ze lachte. O, wat wilde ze dit graag achter de rug hebben. Misschien had hij wel gelijk dat hij het zo kalm opnam maar zij kon dat niet klaarspelen. Ze deed haar best om er niet aan te denken dat hij haar nooit had verteld dat hij nog steeds van haar zou houden, zelfs zonder borst.

Ze reden haar onverbiddelijk door de gang en een grote lift binnen waar mensen plaats maakten en haar aanstaarden, zich afvragend wat zij mankeerde, waarom ze daar was, en deden alsof ze niet naar haar keken. Haar felrode haar lag over het kussen, twee mannen keken haar aan en vonden dat ze er mooi uitzag. Toen bereikten ze de verdieping waar de operatiekamers waren. Hier hing een penetrante lucht van ontsmettingsmiddelen en elektrische deuren gingen open en dicht. Opeens was ze in een klein vertrek dat gevuld was met chroom, apparaten en felle lichten. Ze herkende Peter Herman.

'Goeiemorgen, mevrouw Parker.' Hij vroeg haar niet hoe het met haar ging, dat wist hij. Hij pakte even haar hand beet in een poging haar op haar gemak te stellen.

'We hebben u in een mum van tijd onder zeil,' zei hij op zo'n vriendelijke toon dat ze ervan opkeek. Hij was hier duidelijk in zijn element en hij kwam haar vriendelijker voor dan voorheen. Of was het domweg omdat hij gewonnen had, omdat hij kon doen wat hij wilde? Had Sam gelijk? Had zij ongelijk? Waren ze allemaal gek? Logen ze haar voor? Zou ze doodgaan? Waar was Sam?... en Annabelle... Het duizelde haar toen ze een naald in haar andere arm staken en ze meende dat ze knoflook en pinda's proefde. Iemand zei tegen haar dat ze van honderd terug moest tellen. Ze kwam maar tot negenennegentig, toen werd alles rondom haar zwart.

6

Sam liep bijna een uur lang in het kleine claustrofobische blauwe kamertje te ijsberen, tot halftien. Hij belde zijn secretaresse, beantwoordde een paar telefoontjes en bevestigde zijn lunchafspraak met Simon. Ze hadden die middag besprekingen met hun advocaten. Simon kwam bij hun firma. Hij bracht al zijn belangrijke connecties mee, maar heel weinig geld. Hij zou een limited partnership hebben en zou een kleiner percentage van de firma krijgen dan Sam, Tom en Larry. Kennelijk was hij daar voorlopig tevreden mee. Hij zei dat hij zich later altijd nog verder kon inkopen, als hij zich eenmaal had bewezen en de firma door zijn connecties was gegroeid.

Sam liep daarna door de gang op en neer en kocht een bekertje vieze koffie uit een apparaat, waarvan hij maar twee kleine slokjes nam. Hij voelde zich ziek louter door zijn aanwezigheid hier, met die luchtjes en de mensen die door de gangen strompelden, of in rolstoelen of op stretchers werden voortgereden. Hij was nog steeds als de dood voor ziekenhuizen, ook al was de laatste keer dat hij in een ziekenhuis was geweest vanwege de geboorte van Annabelle. Toen had Alex hem nodig gehad. Ditmaal voelde hij zich nutteloos en hulpeloos tegelijk. Zij was ergens anders, in slaap, zich er niet van bewust wie bij haar was en wie niet. Hij had net zo goed ergens anders kunnen zijn. Tegen halfelf wenste hij dat hij ergens anders was. Ze had toen al op haar kamer terug moeten zijn, of iemand had hem moeten laten weten wanneer ze zou komen. Hij wilde niet weg voordat hij haar gezien had of op zijn minst haar arts had gesproken. Maar hij wilde om elf uur op zijn werk zijn. Hij voelde zich in dat piepkleine blauwe kamertje als de vergeten man.

Hij belde opnieuw zijn kantoor en beende toen doelbewust het kamertje uit, om de hoofdverpleegster aan te schieten.

'Ik wil graag weten hoe het er met mevrouw Alexandra Parker voor staat,' zei hij kortaf. 'Ze zou om negen uur een biopsie van haar borst krijgen. Ze zeiden dat ze voor tienen klaar zou zijn, het is nu bijna elf uur. Kunt u opbellen en vragen of er een oponthoud is? Ik kan hier niet de hele dag blijven wachten.' De verpleegster trok haar ene wenkbrauw op, maar zei niets. Hij zag er belangrijk uit en was goed gekleed en hij was een bijzonder knappe verschijning. Hij had iets gezaghebbends over zich, waarop zelfs zij reageerde, al had ze geen idee wie hij was of waarom hij niet net als ieder ander zou moeten wachten. Ze belde toch naar boven en kreeg te horen dat ze over de hele linie achter liepen, het was tenslotte maandag. Ze hadden alle operaties die in het weekend niet waren verricht nog te doen: armen en benen en heupen die allemaal al vanaf de vorige avond wachtten om in het gips gezet te worden en blindedarmontstekingen die nog wel even hadden kunnen wachten.

Hij moest er opeens aan denken hoe ze samen op het vliegveld soms moesten wachten op vluchten die vertraging hadden. Dat was hun een keer overkomen toen zij had beloofd om hem in Washington te treffen voor een feest, toen ze nog niet getrouwd waren. In New York had het gestormd en hij had op het vliegveld zes uur op haar gewacht. Dit begon net zo te voelen en tegen halftwaalf had hij er behoorlijk de pest in.

'Dit is belachelijk. Ze is nu al lang genoeg boven voor een hartoperatie! Ze hebben haar drie uur geleden gehaald, ze zouden op zijn minst kunnen melden hoeveel ze achter lopen.'

'Het spijt me, meneer. Misschien was er een spoedgeval dat ze voorrang moesten geven. Dat is overmacht.'

'Kunt u tenminste nagaan waar ze is en wat er gaande is?'

'Ze is waarschijnlijk in de herstelkamer, tenzij alles is misgelopen en ze haar vandaag helemaal niet opereren. Ik bel wel even. Neemt u nog een kopje koffie en wacht u op haar kamer, dan kom ik u zo snel mogelijk vertellen wat er aan de hand is.'

'Zeer bedankt.' Hij glimlachte naar haar. Ze besloot dat hij een lastpak was, maar de moeite waard. Ze belde de verdieping waar de operatiezalen waren, maar kwam weinig te weten, behalve dat Alexandra Parker nog in de OK was. Ze waren laat begonnen en de verpleegster aan de telefoon had geen idee wanneer ze met haar klaar zouden zijn.

De verpleegster liep terug naar Alexandra's kamer en bracht Sam het bericht over. Hij belde nog eens naar zijn werk en bood zijn verontschuldigingen aan voor het feit dat hij de vergadering van elf uur miste. Hij zei dat hij zich zo snel mogelijk zou melden, misschien pas om één uur in La Grenouille. Hij vond gewoon niet dat hij kon weggaan zonder te weten wat er was gebeurd.

Het was al halfeen toen ze hem vertelden dat Alex in de herstelkamer was, vier uur nadat ze naar boven was gebracht. De vertraging was bespottelijk en hij beklaagde zich erover. De verpleegster vertelde hem dat dokter Herman over een paar minuten beneden zou zijn om met hem te spreken.

Het was tien voor een toen hij arriveerde en Sam leek wel een leeuw in een kooi, zoals hij door de kamer heen en weer liep. Hij was daar lang genoeg geweest, in die troosteloze omgeving met die lucht van ontsmettingsmiddel en dat eindeloze wachten dat goed was voor mensen die niets anders te doen hadden. Hij had zaken te doen en kon niet de hele dag met zijn duimen zitten draaien tot zo'n vermaledijde arts eindelijk zover was om met hem te komen praten.

'Meneer Parker?' Dokter Herman kwam in zijn operatiekledij de kamer binnen, zijn masker hing nog om zijn hals en hij had een soort sokken over zijn schoenen aan. Hij stak een hand uit en schudde die van Sam. Er viel weinig uit zijn blik op te maken toen Sam hem aankeek.

'Hoe maakt mijn vrouw het?' Hij verspilde geen tijd, hij ging ervan uit dat het prima met haar ging. Hij was nu bijna te laat voor zijn lunch met Simon, zijn assistent en hun nieuwe cliënten, omdat hij de hele ochtend had moeten wachten.

'Ze maakt het zo goed als momenteel verwacht kan worden. Ze heeft maar heel weinig bloed verloren en we hebben haar geen transfusie hoeven geven.' Dat was tegenwoordig voor iedereen belangrijk en hij ging ervan uit dat Sam er ook belang aan zou hechten, maar hij keek hem bij die mededeling alleen vaag en verward aan en leek niet onder de indruk.

'Een transfusie voor een biopsie?' Er viel een lange stilte. 'Is dat niet ietwat ongebruikelijk?'

'Meneer Parker, zoals ik al vermoedde, had uw vrouw een grote tumor diep in de borst, die overwegend de melkklieren had aangetast. Het omringende weefsel was echter ook niet meer goed, al was de tumor wel duidelijk afgetekend. We zullen nog een dag of twee, drie moeten wachten tot we weten of er lymfeknopen zijn aangetast. Maar het lijdt geen twijfel dat het hier een kwaadaardige tumor betrof, volgens mij was dit kanker in het tweede stadium.'

Terwijl Sam hem aanhoorde, duizelde het hem opeens. Het was ongeveer zoals Alex zich had gevoeld toen zij voor het eerst hoorde dat ze een schaduw op haar mammogram had. Alle informatie daarna was alleen maar een wirwar van geluiden.

'We hopen dat we het allemaal te pakken hebben gekregen,' vervolgde Herman, 'maar ik had het al met uw vrouw gehad over de gevaren van hernieuwde kanker. Als borstkanker terugkeert, is dat meestal dodelijk. Het belangrijkste bij een geslaagde behandeling van dit soort kanker is om het allemaal te pakken te krijgen, terwijl het nog niet uitgezaaid is naar andere delen van het gestel. Daartoe bevelen we uiterst agressieve maatregelen aan. Met enig geluk zijn de lymfeknopen niet al te zeer aangetast, ik denk wel dat we er op tijd bij waren.'

'Wat wil dat precies zeggen?' vroeg Sam, die zich misselijk voelde alleen al bij het stellen van die vraag. 'U hebt de tumor uit haar borst weggenomen?'

'Uiteraard. En natuurlijk hebben we de borst afgezet. Dat is de enige manier om er volslagen zeker van te zijn dat het niet in dat gebied terugkomt. Dat is uitgesloten als die hele borst er niet meer is. Misschien komt het terug in de borstwand of elders in het gestel, of er kunnen uitzaaiingen optreden. Dat hangt ervan af hoe ver die tumor was voortgeschreden en hoeveel lymfeknopen erbij betrokken zijn geraakt. Het afzetten van de hele borst lost een boel problemen op.' Alex had dat begrepen.

'Waarom hebben jullie haar niet meteen maar om zeep geholpen? Zou dat niet alle problemen oplossen? Wat voor barbaarse waanzin is dit, haar borst afzetten opdat de kanker zich niet verspreidt? Wat voor geneeskunde beoefenen jullie hier eigenlijk?' Sam was razend, hij schreeuwde de man toe.

'Wij betrachten voorzichtigheid, meneer Parker. We zijn voorstander van een agressieve aanpak van kanker. We willen onze patiënten niet verliezen. Ik wil graag dat u weet dat we ook de klieren onder haar arm hebben weggenomen, maar ik hoop dat daarvan weinig of niets is aangetast. Dat horen we in de komende dagen van Pathologie en over een week of twee hebben we de uitslagen van de test waarmee we onderzoeken of ze positief reageert op hormonen, en dan hebben we een beter inzicht in hoe we haar verder kunnen behandelen.'

'Haar behandelen? Wat gaan jullie nog meer met haar doen?' Hij schreeuwde nog steeds tegen de man. Met één enkele domme zet hadden ze die arme Alex kapotgemaakt.

'Afhankelijk van de mate waarin de lymfeklieren zijn aangetast, gaan we waarschijnlijk een vrij agressieve chemotherapie doen, om er heel zeker van te zijn dat er geen herhaling zal plaatsvinden. Misschien doen we ook hormoontherapie, maar dat weten we nog niet. Op haar leeftijd betwijfel ik dat. Gezien het feit dat we de borst hebben afgezet, is bestraling niet nodig. We beginnen pas over een paar weken met de chemokuur. Ze zal tijd nodig hebben om te herstellen en we zullen een en ander moeten bespreken. Onze tumorcommissie zal natuurlijk haar geval bespreken, zodra we de pathologierapporten binnen hebben. Ik kan u verzekeren dat we terdege nadenken over de behandeling van uw vrouw.'

'Net zoals over die borst die jullie hebben afgezet?' Hoe konden ze haar dat aandoen? Hij kon het nog steeds niet geloven.

'Ik garandeer u, meneer Parker, dat er geen keuze was,' zei Peter Herman zacht. Hij had meer met woedende echtgenoten te maken gehad, bange echtgenoten, echtgenoten die gewoon de werkelijkheid niet aankonden, zoals deze man. De echtgenoten waren niet anders dan de patiëntes. Alleen had hij het gevoel dat Alex Parker alle gevaren beter had begrepen dan haar man. 'We hebben een gemodificeerde radicale mastectomie bij haar verricht, dat wil zeggen dat we de gehele borst hebben afgezet, en borstweefsel tot aan het borstbeen, het sleutelbeen, de ribben, en haar kleine borstspier. Dat betekent dat ze over een paar maanden reconstructieve chirurgie kan laten doen, als ze daarvoor kiest, en als ze dat aankan bij de chemotherapie. Zo niet, dan kan ze wachten en een prothese dragen.' Zoals hij het zei, klonk het allemaal zo eenvoudig, maar zelfs Sam wist dat het dat niet was. Dokter Herman had met die ene beweging van zijn scalpel alles veranderd. Alleen al door zijn betoog leek het wel alsof ze een mutant was.

'Ik begrijp niet hoe u dit kunt doen.' Sam staarde hem vol onbegrip en afgrijzen aan.

Peter Herman besefte dat het nog te vroeg voor hem was om het te bevatten.

'Meneer Parker, uw vrouw heeft kanker. Wij willen haar genezen.' Daarmee was alles gezegd.

De tranen sprongen Sam in de ogen terwijl hij met zijn hoofd knikte.

'Hoe schat u haar kans om in leven te blijven in?'

Dit was een vraag die dokter Herman altijd met grote tegenzin beantwoordde. Hij was God niet, hij was maar een mens. Hij wist dat niet. Hij zou al zijn patiëntes graag een lang leven garanderen, maar dat kon hij niet.

'Dat is momenteel nog moeilijk te zeggen. Het was een grote, diepe tumor maar dergelijke radicale ingrepen en de intensieve behandeling daarna zijn erop gericht om de hele kanker uit te roeien. Als we zelfs maar een tiende procent achterlaten, kan dat haar later lelijk parten spelen. Daarom kunnen we ons niet permitteren een borst niet af te zetten als die zodanig is aangetast als de hare. Soms, als we er vroeg genoeg bij zijn en radicale maatregelen nemen, kan dat het verschil betekenen tussen succes en falen. We hopen dat we al haar kanker te pakken hebben gekregen, dat die beperkt was, dat er geen infiltratie was en dat er niet te veel van haar lymfeklieren zijn aangetast. We hopen dat voor haar die radicale ingreep het antwoord was en dat chemotherapie de verdere garantie is die ze nodig heeft. Maar alleen de tijd zal zeggen of we in onze opzet geslaagd zijn. U zult bijzonder sterk moeten zijn en uiterst geduldig.'

Dus ze zal sterven, concludeerde Sam terwijl hij het aanhoorde. Ze zouden haar stukje bij beetje afslachten, eerst de ene borst afhakken, dan de andere, haar binnenste weghalen, haar ingewanden met het gif van de chemokuur kapot koken, en dan zou ze alsnog doodgaan. Hij zou haar verliezen. Dit was onverdraaglijk. En hij was niet van plan om in de buurt te blijven om haar te zien sterven, zoals destijds zijn moeder. 'Ik neem aan dat ik maar beter niet kan vragen hoeveel procent van dergelijke gevallen genezen?'

'Soms gaat het voortreffelijk. We zullen gewoon zo agressief moeten zijn als uw vrouw maar kan verdragen. Maar ze is goed gezond, dat verbetert haar kansen, en ze is een sterke vrouw.'

Maar geen geluksvogel. Op haar tweeënveertigste moest ze nu voor haar leven vechten en er was een grote kans dat ze dat gevecht niet zou winnen. Hij kon het eenvoudigweg niet geloven. Het deed hem denken aan zo'n slechte film waarin de heldin sterft en haar man alleen achterblijft met de kinderen. Net als zijn vader en die was eronderdoor gegaan. Maar Sam wist al dat hij niet zou toestaan dat dit hem kapotmaakte, dat zou hij haar hem niet laten aandoen. De tranen sprongen hem in de ogen en hij dwong zich niet te denken aan haar lichaam zoals het vroeger was geweest en zoals het er nu uit zou zien. De woorden waren allemaal zo lelijk... reconstructieve chirurgie... prothese... Hij wilde het niet eens zien.

'Uw vrouw blijft de rest van de middag in de herstelkamer, denk ik zo. Ik denk dat ze om een uur of zes, zeven, naar deze kamer wordt overgebracht. Ik denk dat ze de eerste paar dagen het beste privé-verpleging kan krijgen. Wilt u dat ik dat regel?'

'Dat lijkt me goed.' Sam keek hem kil aan. De man had in één enkel ogenblik zijn leven verwoest. Sam kon met geen mogelijkheid accepteren dat de arts haar niet die kanker gegeven had, maar dat hij zijn best had gedaan haar ervan af te helpen. 'Hoe lang moet ze hier blijven?'

'Ik schat tot vrijdag, misschien kan ze eerder naar huis. Er hangt veel van haar instelling af en van haar herstel. Het is in wezen een vrij eenvoudige ingreep en er is minder pijn mee gemoeid dan je zou verwachten, vooral in een geval als het hare waar het overwegend melkklieren zijn die aangetast waren. Die vormen het "buitenstelsel" van de borst en die hebben weinig zenuwen.'

Sam voelde zich misselijk worden terwijl hij dit aanhoorde. Hij had al veel meer gehoord dan hem lief was.

'Zorgt u alstublieft voor verpleging rond de klok. Wanneer kan ik bij haar komen kijken?'

'Pas wanneer ze uit de herstelkamer komt, vroeg in de avond.'

'Dan kom ik om die tijd terug.' Hij bleef lange tijd de arts aanstaren, niet in staat hem te bedanken voor wat hij had gedaan.

Hij had haar evengoed kunnen vermoorden. 'Gaat u vandaag nog bij Alex langs?'

'Vanavond, als ze weer wat bij haar positieven is. Mochten er voor die tijd problemen zijn, dan bellen we u. Maar ik voorzie geen complicaties. De operatie verliep opmerkelijk vlot.'

Sams maag draaide zich om toen hij die woorden hoorde. Wat hem betreft was het enige opmerkelijke aan deze zaak dat ze Alex kapot hadden gemaakt.

Toen verliet de arts, die zich terdege van Sams vijandigheid bewust was, het vertrek. Sam liet bij de verpleging de telefoonnummers van zijn werk en La Grenouille achter en rende toen paniekerig het ziekenhuis uit. Hij had behoefte aan lucht, aan ruimte. Hij moest mensen zien die niets kwijt waren, die niet ziek waren, of aan kanker stierven. Hij vond het onverdraaglijk hier ook nog maar één moment langer te verblijven. Hij voelde zich als een drenkeling toen hij met diepe teugen de koele oktoberlucht inademde. Tegen de tijd dat hij een taxi had gevonden, voelde hij zich weer een beetje mens.

Hij gaf de taxichauffeur het adres van La Grenouille en probeerde niet meer te denken aan wat Peter Herman over Alex had gezegd. Aan het feit dat ze maar zo weinig wisten, hoeveel ze alleen maar hoopten, aan klieren, tumoren en tests en biopsieën en metastase en chemokuren. Hij wilde er verder geen woord over horen. Nooit meer.

Bij La Grenouille gonsde het van de drukte. Toen hij daar aankwam, was het bijna twee uur. Het kwam hem voor alsof hij van een andere planeet terugkeerde.

'Sam, ouwe jongen, waar bleef je nou? We hebben ons helemaal ladderzat gezopen terwijl we hier op jou zaten te wachten en uiteindelijk moesten we wel bestellen, anders waren we onder de tafel verdwenen.' De meesten van hun Arabische cliënten dronken niet, maar er waren ook minder godsdienstige, wereldser moslims die wel dronken als ze niet in een Arabisch land waren. De mannen die Simon vandaag had meegebracht, waren allemaal indrukwekkende, knappe kerels, die al jaren in Parijs en Londen woonden en enorme oliefortuinen hadden die ze over de hele wereld investeerden.

Simon zelf was ongeveer even oud als Sam maar hij was steviger gebouwd, met golvend blond haar en blauwe ogen. Als je lang genoeg was kon je zien dat hij lichtelijk kaal begon te worden. Hij had een bijzonder aristocratisch Brits voorkomen en had een voorkeur voor tweed, met de hand gemaakte schoenen, onberispelijk gesteven overhemden en zeer belangrijke cliënten. Sam had uiteindelijk besloten dat hij hem toch wel mocht. Hij had een geweldig gevoel voor humor en wilde erg graag vriendschap sluiten. Hij had een vrouw die hij had 'thuisgelaten'. Ze leefden gescheiden, al gingen ze vaak samen op vakantie en hadden ze zo te zien een interessant open huwelijk. En hij had drie kinderen, allemaal jongens, op Eton.

Naast hem zat de jonge vrouw over wie hij al met Sam had gesproken. Ze heette Daphne en had economie gestudeerd in Oxford. Ze was een opvallende jonge vrouw van achter in de twintig. Ze had lang, donker haar dat bijna de kleur van Sams haar had, het hing glanzend bijna tot aan haar middel. Ze was rijzig en soepel, met een melkwitte Engelse huid en donkere ogen die dansten toen ze die op Sam richtte. Ze leek altijd een binnenpretje te hebben dat ze elk moment met je kon delen. Toen ze even later naar het toilet liep, zag hij dat ze niet alleen bijzonder rijzig was, maar ook een zeer fraai figuur had. Haar rok bedekte amper haar achterste. Ze had een schoudertas van Hermès over haar ene arm en ze droeg een kort jurkje van zwarte wol, zwarte zijden kousen en een parelsnoer. Ze straalde sex, stijl en jeugd uit en het was duidelijk dat elke man in La Grenouille haar schitterend vond.

'Mooie meid, hè?' Simon keek Sam lachend aan toen hij zag hoe hij haar bewonderend nakeek.

'Zeg dat wel. Jij weet beslist hoe je je assistenten moet kiezen,' zei Sam plagerig, terwijl hij zich vluchtig afvroeg of hij met haar had geslapen.

'En slim,' zei Simon zacht toen ze er weer aan kwam. 'Je zou haar in een badpak moeten zien en ze danst als de beste.' Sam zag dat Daphne en Simon een blik wisselden, die hij niet helemaal kon plaatsen. Betrof het kameraderie of samenwonen of misschien alleen het verlangen dat hij bij Simon vermoedde. Daphne kwam uiterst koel over in het gezelschap van een stuk of tien mannen en hij hoorde haar een uiterst intelligent gesprek over olieprijzen voeren met een van de Arabieren.

Voor Sam was dit een gezegende middag, het was een enorme opluchting om omgeven te zijn door drukke, gezonde, levendige mensen, na zijn helse ochtend in het ziekenhuis. Maar hij wist dat hij toch terug zou moeten en haar onder ogen komen. Daardoor dronk hij iets te veel wijn en was iets te toeschietelijk tegen de Arabieren, maar die leken daar geen bezwaar tegen te hebben. Ze waren reuze in hun nopjes met Sams firma, ze hadden goede dingen over hen gehoord van vrienden en zakenrelaties en ze leken er blij mee dat Simon compagnon zou worden.

Pas toen Sam weer op hun kantoor terug was en met hun advocaten had gesproken, kwam hij weer een beetje bij zijn positieven en dacht aan Alex. Hij staarde in de ruimte terwijl hij nadacht over wat er in het verschiet lag en terugkeek op de schok van het besef dat ze kanker had.

'Heb je het moeilijk?' Hij had niemand binnen zien komen en hij schrok toen hij haar stem vlak naast zich hoorde. Het was Daphne.

'Nee hoor. Sorry, ik zat weg te dromen. Kan ik iets voor je doen?'

'Je zag er niet echt lekker uit toen je in het restaurant arriveerde,' zei ze, hem openhartig aankijkend, terwijl hij haar lange welgevormde benen wel moest opmerken. Zij was werkelijk een combinatie van een scherp brein en een fraai figuur. Het was moeilijk om niet van haar ondersteboven te zijn, maar Sam besefte maar al te goed dat ze misschien al een vriend had. Hij had Alex nooit bedrogen, maar Daphne was beslist jong en aantrekkelijk. 'Een moeilijke dag?' vroeg ze, terwijl ze ging zitten zonder haar. ogen van hem af te nemen.

Dat kon je wel zeggen. 'Niet echt, alleen gecompliceerd. Soms heb je van die dagen. Een deal waarmee ik bezig ben, dreigde uit de klauwen te lopen, maar ik heb weer greep op de zaak,' legde hij uit. Hij wilde haar, of wie dan ook, niet over Alex vertellen. Hij wist niet zeker waarom, maar het kwam hem voor dat dat verkeerd was, alsof ze iets verschrikkelijks hadden gedaan, alsof zij nu iets had dat verborgen diende te blijven. Een lelijk geheim dat kanker heette.

'Dat heb je zo met sommige deals,' zei ze bedaard, terwijl ze hem opnam. Ze sloeg haar benen over elkaar en hij deed zijn best niet naar haar te kijken. 'Ik wilde je bedanken dat ik erbij kon zijn. Ik weet dat Simon hier nieuw is en het is soms een beetje brutaal zoals hij zijn mensen naar voren schuift. Ik wilde niet dat jij het gevoel had dat je mij moest dulden vanwege Simon.'

'Ken je hem al lang?' Ze leek erg jong om iemand al lang te kennen, maar Simon had hem verteld dat ze negenentwintig was. Ze lachte als antwoord.

'Heel lang. Negenentwintig jaar om precies te zijn. Hij is mijn neef.'

'Simon?' Sam keek geamuseerd, hij had een veel pikantere relatie dan deze verondersteld. Alles was nog steeds mogelijk, maar het leek nu veel minder waarschijnlijk. 'Boft hij even.'

'Dat weet ik nog zo net niet. Hij is dikke vrienden met mijn broer. Hij zei altijd dat ik een kleine lastpak was. Hij heeft pas een wat hogere dunk van me sinds ik in Oxford gestudeerd heb. Mijn broer is vijftien jaar ouder dan ik en hij en Simon gaan graag op jacht. Niets voor mij, vrees ik.' Ze keek hem glimlachend aan en Sam probeerde net te doen alsof hij niet in de gaten had hoe mooi ze was. Ze sloeg opnieuw haar benen over elkaar. Er was iets verontrustends aan haar en hij vroeg zich af of het wel zo'n goed idee was om haar op het werk te hebben. Simon hoopte dat zij een jaartje voor hem kon werken. Daarna wilde zij terug naar Engeland, om rechten te studeren. Op een merkwaardige manier deed ze Sam een beetje aan Alex denken. Ze had hetzelfde vuur, dezelfde levendige, pittige blik die Alex had gehad toen hij haar leerde kennen.

'Bevalt het je hier? Ik bedoel in New York. Ik neem aan dat het niet eens zoveel van Londen verschilt.'

Grote steden waren leuk en druk en vol leven. Net als Daphne. 'Ik vind het hier enig, al ken ik hier niemand, behalve Simon. Hij heeft me naar een paar clubs meegenomen en hij is echt een schat zoals hij me overal mee naartoe troont. Hij vindt het vast stomvervelend maar hij is reuze geduldig.'

'Hij vindt het vast helemaal niet vervelend, hij vindt het vast heerlijk.'

'Nou, hij is in elk geval een schat voor mij. En jij ook. Reuze bedankt dat ik hier mag zijn.'

'Ik weet zeker dat je echt iets aan de firma zult toevoegen,' zei hij vormelijk. Ze glimlachten naar elkaar en hij keek haar bewonderend na toen ze zijn kamer uit liep.

Het was veel te snel vijf uur en toen zes. Hij kon maar niet beslissen of hij naar huis zou gaan naar Annabelle, of terug naar het ziekenhuis om Alex op te zoeken. Hij wilde haar niet wakker bellen en de arts had gezegd dat ze waarschijnlijk pas tegen zevenen weer op haar kamer zou zijn. Daarom ging hij eerst naar huis om Annabelle te zien. Hij at samen met haar zijn avondmaal, keek wat televisie en stopte haar toen in bed met een verhaaltje. Carmen vroeg of hij van mevrouw Parker had gehoord en Annabelle klaagde dat mammie haar niet had gebeld. Sam legde uit dat ze waarschijnlijk de hele dag druk bezig was geweest, maar hij zei het met een bijzonder somber gezicht.

Carmen sloeg hem argwanend gade. Ze wist gewoon dat er iets mis was. Ze had ook de kleine weekendtas opgemerkt en het ontbreken van een echte koffer.

Om acht uur trok hij zijn pak uit en trok een spijkerbroek aan. Hij leek te aarzelen voor hij naar het ziekenhuis terugging. Hij wist dat hij moest gaan, maar opeens wilde hij Alex niet zien. Ze zou suffig en misselijk zijn en waarschijnlijk veel pijn hebben, ook al had de arts gezegd dat dergelijke tumoren niet zo erg veel pijn met zich meebrachten. Ze hadden tenslotte haar borst afgehakt, dus prettig kon dat toch niet voelen. Hij voelde zich opnieuw misselijk bij de gedachte haar onder ogen te komen. Wie zou haar het nieuws vertellen? Of zou ze het gewoon weten? Zou ze het voelen?

Hij keek somber toen hij het ziekenhuis binnenliep en naar boven ging, naar het lelijke blauwe kamertje. Tot zijn ergernis was ze klaar wakker toen hij haar zag. Ze lag in bed, met een infuusstandaard naast zich. Een wat oudere verpleegster zat bij het licht van de enige lamp die in het vertrek brandde een tijdschrift te lezen. Alex lag zacht te huilen en naar het plafond te staren. Hij wist niet zeker of dat van de pijn was of dat ze het van haar borst wist, en hij wist niet hoe hij het haar moest vragen.

De verpleegster keek op toen hij binnenkwam. Alex legde uit dat hij haar man was, toen knikte de verpleegster en verliet de kamer zo discreet mogelijk, met haar tijdschrift in de hand. Ze zei dat ze op de gang zou zijn, vlakbij.

Sam liep langzaam naar haar bed en bleef op haar neer staan kijken. Ze zag er even mooi uit als altijd, maar uiterst vermoeid en bleek, een beetje zoals vlak na Annabelles geboorte, alleen keek ze ditmaal allesbehalve blij. Hij pakte haar rechterhand in de zijne en hij zag dat haar linkerkant en haar hele bovenlichaam zwaar verbonden waren.

'Hé daar meissie, hoe is het met je?' Hij was zichtbaar slecht op zijn gemak.

Zij deed geen enkele poging haar tranen te verbergen. Er lag verwijt in haar blik toen zij de zijne ontmoette.

'Waarom was je er niet toen ik naar mijn kamer terugkwam?'

Ze had hier nog niet lang kunnen zijn. Ze hadden gezegd een uur of zeven.

'Ze zeiden dat je hier pas vanavond weer zou zijn. Ik wilde even naar Annabelle toe, ik dacht dat jij dat zo zou willen.' Dit was gedeeltelijk waar, maar een deel van de waarheid was dat hij hier niet terug had willen komen en dat wist ze.

'Ik was om vier uur alweer op mijn kamer. Waar was je?' Ze wist in haar verdriet van geen ophouden.

'Ik was op mijn werk en toen ben ik naar huis gegaan voor Annabelle. Ik heb haar naar bed gebracht en toen ben ik hierheen gekomen.' Hij deed onschuldig en ontspannen, alsof hij met geen mogelijkheid een ogenblik eerder had kunnen komen.

'Waarom heb je me niet gebeld?'

'Ik dacht dat je zou slapen,' zei hij met een schichtige blik.

Toen keek ze hem aan en barstte in tranen uit. Ze huilde alsof ze nooit meer zou ophouden. Peter Herman was bij haar komen kijken toen ze uit de herstelkamer terugkeerde. Hij had haar alles verteld, van de tumor, de mastectomie, de risico's, de gevaren, de lymfeknopen die hij ook had weggenomen. Het feit dat hij dacht, of hoopte dat de tumor helder omlijnd was en niet verder was geïnfiltreerd, hetgeen hij uiterst bemoedigend achtte, en het feit dat ze hoogst waarschijnlijk over vier weken met de chemokuur zouden beginnen.

Uit het gezichtspunt van Alex was haar leven nu voorbij. Ze was een van haar borsten kwijt en ze kon nog steeds haar leven verliezen. Ze was nu mismaakt en het komende halfjaar zou ze doodziek zijn van de chemotherapie. Ze zou waarschijnlijk haar haar verliezen en even waarschijnlijk na de behandeling steriel zijn. Op dit moment had ze het gevoel dat er niets meer over was, niet eens haar huwelijk. Sam was er niet voor haar geweest toen ze bijkwam. Hij was er niet geweest toen de arts haar het verpletterende nieuws had verteld. Herman had haar meteen alles willen vertellen, hij had willen voorkomen dat ze zich zorgen zou maken of naar dingen ging gissen, dat ze zelf zou ontdekken dat de borst weg was, of dat van de verpleegsters zou horen. Hij geloofde er heilig in je patiënten alles te vertellen en dat had hij gedaan. Alex had het gevoel alsof hij haar had vermoord en Sam had niets gedaan om dat te beletten, of om haar bij te staan.

'Ik ben mijn borst kwijt,' zei ze telkens maar weer terwijl ze het uitsnikte. 'Ik heb kanker...' Sam hoorde het zonder een woord te zeggen aan, hij hield haar alleen maar in zijn armen en huilde met haar mee. Het was veel meer dan hij aankon.

'Het spijt me zo... het komt wel goed. Hij denkt dat ze het allemaal te pakken hebben.'

'Maar dat wéét hij niet,' zei Alex, die niet kon ophouden met snikken. 'En ik moet waarschijnlijk aan de chemo. Ik wil niet. Ik wil dood!'

'Welnee!' zei hij fel. 'Dat mag je niet eens zeggen.'

'Waarom niet? Hoe zul jij je voelen als je mijn lichaam ziet?'

'Verdrietig,' zei hij eerlijk, hetgeen haar huilbui alleen maar verergerde. 'Ik ben erg verdrietig vanwege jou.' Hij zei het alsof het haar probleem was en niet het zijne. Hij was erg met haar begaan, maar hij wilde hier niet zijn probleem van maken. Hij wilde niet dat hij hieraan onderdoor ging, zoals zijn vader, toen zijn moeder eenmaal kanker had. In zijn geest was het sterven van die twee met elkaar verbonden en hij vocht op dit moment voor zijn eigen leven.

'Je zult nooit meer met me willen vrijen,' zei ze snikkend, bezorgd om minder grote problemen dan hij.

'Klets geen onzin. En de blauwe dag dan?' Hij probeerde een glimlach aan haar te ontlokken, maar hij maakte haar alleen nog bedrukter toen ze ontredderd naar hem opkeek.

'Er zullen geen blauwe dagen meer zijn. Ik heb vijftig procent kans dat ik na de chemotherapie onvruchtbaar ben. Ik mag de komende vijf jaar niet in verwachting raken, dat zou tot een opleving van de kanker kunnen leiden. En over vijfjaar ben ik te oud om een kind te krijgen.'

'Hou nou op met van alles het ergste te denken. Waarom ontspan je je niet en bekijk je het niet van de zonnige kant?' zei hij, in een poging een optimisme aan de dag te leggen dat hij niet voelde.

Alex trapte er niet in.

'Welke zonnige kant dan? Ben je gek?'

'Hij zegt dat het verlies van je borst je leven kan redden. Dat is verdomme toch belangrijk!' zei Sam beslist.

'Hoe zou jij het vinden als je een van je testikels kwijt was? Hoe zou je dat vinden?'

'Ik zou het ellendig vinden, net als dit. Ik wilde dit niet en jij evenmin, maar we moeten er het beste van maken.' Hij deed zijn best, maar ze wilde het niet horen.

'Er is niks van te maken, er is alleen maar mijn persoon die zich de komende zes of zeven maanden te beroerd zal voelen om zich te verroeren, verminkt voor de rest van mijn leven en niet in staat nog kinderen te krijgen. En dan is er nog kans dat de kanker terugkomt.'

'Kun je nog iets verzinnen om jezelf de grond in te boren? Jezus, Alex, ik weet dat dit verschrikkelijk is, maar maak het nou niet erger dan het al is.'

'Het kan niet echt erger worden. En vertel jij mij niet hoe ik dit moet opvatten. Jij vertrekt zo meteen en kunt vanavond lekker naar huis. Jij gaat naar Annabelle toe, ik niet. Jij zult je het hele jaar prima voelen en als jij morgenochtend in de spiegel kijkt, is alles zoals het was. In mijn leven is alles veranderd. Dus vertel jij mij niet hoe ik wat dan ook moet opvatten. Je snapt er niets van!' Ze schreeuwde tegen hem en hij had haar nooit eerder zo ongelukkig of zo boos gezien.

'Dat weet ik. Maar je hebt mij toch nog en Annabelle. En je bent nog steeds een mooie vrouw. Zeker, je bent een borst kwijt. Je had ook een ongeluk kunnen krijgen. Je zou invalide kunnen zijn. Sta niet toe dat dit je kapotmaakt. Dat mag niet.'

'Ik mag precies doen wat ik godverdorie wil. Preek niet zo tegen me!'

'Wat wil je dan van me?' vroeg hij, nu had hij eindelijk zijn geduld verloren. Hij wist niet wat hij tegen haar moest zeggen. Dit was niet zijn sterkste punt, dit was niet waar hij wilde zijn, dit was niet de situatie waarin hij zich wilde bevinden.

'Ik wil dat je echt bent, dat je met me meeleeft. De afgelopen twee weken heb je het verdomd om naar me te luisteren toen ik je vertelde dat dit zou kunnen gebeuren. Jij wilt niet weten hoe ik me voel, je wilt niet weten hoe bang ik ben voor alles wat me te wachten staat. Jij wilt alleen maar dooddoeners oplepelen en me een boel onzin verkopen. Jezus nog aan toe, jij was niet eens hier toen ze me vertelden wat ze met me hadden gedaan. Jij was op je werk, deals aan het sluiten, en thuis televisie aan het kijken met ons dochtertje, dus vertel jij mij niet wat ik moet voelen. Jij weet geen moer van wat er in me omgaat.'

'Dat zal wel niet,' zei hij zacht, lamgeslagen door haar venijn. Ze was razend, op alles en iedereen, en op hem omdat niets hier verandering in kon brengen. 'Ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen, Al. Ik wou dat ik dat kon veranderen, maar dat kan ik niet. Het spijt me dat ik er niet was.'

'Mij ook,' zei ze en begon opnieuw te huilen. Ze voelde zich zo alleen en zo bang, zo kwetsbaar en zo weerloos. 'Wat moet ik nu?' Ze keek hem zielig aan. 'Hoe moet ik mijn werk doen, of jouw vrouw zijn of voor Annabelle zorgen?'

'Je moet gewoon je best doen en wat niet lukt moet je voorlopig laten voor wat het is. Wil je dat ik je werk opbel?'

'Nee!' Ze staarde hem nijdig en verdrietig aan. 'Ik bel over een dag of wat zelf wel. Dokter Herman zegt dat ik als ik de chemokuur krijg misschien wel kan werken, het hangt er gewoon vanaf hoe ik me voel. Sommige mensen krijgen dat voor elkaar, maar ik betwijfel of het advocaten zijn die in de rechtszaal moeten functioneren. Misschien kan ik thuis wat werken.' Ze kon zich eenvoudigweg niet voorstellen hoe ze het zou klaarspelen. Een halfjaar chemotherapie kwam Alex als een eeuwigheid voor. 'Het is te vroeg om over dit alles te denken. Je hebt net je operatie achter de rug. Waarom doe je het niet rustig aan?'

'Wat wil je dan dat ik doe? Moet ik soms naar een steungroep gaan?' De arts had haar daarover verteld, maar zij verdomde het om het zelfs maar in overweging te nemen. Ze had geen zin om met een stel andere stakkers te gaan zitten klagen.

'Waarom probeer je je niet gewoon te ontspannen?' zei hij, wat Alex weer tegen de haren streek. Opeens kwam de verpleegster binnen en bood Alex een injectie tegen de pijn aan en een slaapmiddel. De arts had voor allebei een recept uitgeschreven en Sam zei tegen Alex dat ze die volgens hem maar moest nemen.

'Waarom?' Ze keek hem woedend aan. 'Zodat ik ophoud met tegen jou te gillen?' Ze zag er in zijn ogen uit als een kwaad kind en hij bukte zich en kuste haar op het voorhoofd.

'Ja, zodat je een tijdje ophoudt met razen en tieren en wat gaat slapen, voordat je gek van jezelf wordt.' Alles wat ze had gevreesd was haar op één enkele ochtend overkomen. En nu moest ze daarmee leren leven.

Ze had een vreselijke beproeving in het vooruitzicht en dat wist ze. Ze besefte maar al te goed wat haar te wachten stond. In tegenstelling tot Sam, die het nog steeds wilde ontkennen. 'Alex, ik hou van je,' zei hij zacht, nadat de verpleegster haar het spuitje had gegeven maar Alex gaf geen antwoord. Ze had nog geen slaap maar ze voelde zich te ellendig om hem te kunnen zeggen dat ze van hem hield. Toen, een paar minuten later, viel ze als vanzelf in slaap, terwijl ze zijn hand vasthield. Hij bleef daar staan en huilde terwijl hij haar gadesloeg. Ze zag er zo moe en verdrietig uit, zo gebroken, helemaal overdekt met verband, haar prachtige haar was net een vlam en haar lichaam was gemangeld. Hij liep op zijn tenen de kamer uit toen ze eenmaal sliep en gebaarde naar de verpleegster dat hij vertrok. Toen hij met de lift naar beneden ging, dacht hij na over hetgeen Alex tegen hem had gezegd. Dat hij hiervan weg kon lopen, dat hij naar huis kon. Dit overkwam hem niet, alleen haar. Terwijl hij langzaam naar huis liep, kon hij dat niet ontkennen. Hij was nog steeds gezond en ongeschonden, hij verkeerde niet in gevaar. Hij had niets te vrezen, alleen dat hij haar zou verliezen, hetgeen zo intens beangstigend was dat hij het niet aankon. Hij wierp een blik op zichzelf in een etalageruit op weg naar huis en zag dezelfde man die hij altijd geweest was. Niets was veranderd, alleen wist hij dat hij die middag een deel van zichzelf had verloren, het deel dat onlosmakelijk met Alex verbonden was. Zij verliet hem, stukje bij beetje, net zoals zijn ouders hem hadden verlaten en hij zou niet toestaan dat zij hem mee de afgrond in zou sleuren. Ze had geen recht hem dat aan te doen, van hem te verwachten dat hij samen met haar doodging. Bij die gedachte zette hij er de pas in op weg naar huis, alsof hij door straatrovers op de hielen gezeten werd, of door demonen.

7

Toen Alex de volgende dag wakker werd, zat een vrouw op de stoel op haar te wachten en was de verpleegster net haar infuus aan het verwisselen. Ze had betrekkelijk weinig pijn, zoals dokter Herman al had gezegd, maar er lag een gewicht op haar hart zo groot als de Hoover Dam en ze wist meteen wat er gebeurd was. De vrouw keek haar glimlachend aan. Ze had een bloemetjesjurk aan en ze had grijs haar. Alex had geen idee wie ze was.

'Dag, ik ben Alice Ayres. Ik kwam even kijken hoe het met u gaat.' Ze had een warme glimlach en levendige blauwe ogen, qua leeftijd had ze wel Alex' moeder kunnen zijn. Alex probeerde rechtop te gaan zitten, maar dat viel niet mee. De verpleegster verstelde haar bed zodat ze met de vrouw kon praten die haar was komen opzoeken.

'Bent u van de verpleging?'

'Nee, ik ben gewoon een vriendin. Ik ben een vrijwilligster. Ik weet heel goed wat u doormaakt, mevrouw Parker. Of mag ik Alexandra zeggen?'

'Alex.' Ze staarde haar aan, ze kon niet bevatten wat die vrouw hier deed. Alex' ontbijt werd gebracht, maar ze zei tegen de verpleegster dat ze dat niet wilde. Ze kreeg na de ingreep slechts vloeibaar voedsel, maar ze wilde alleen maar een kop koffie.

'Doe dat maar liever niet,' zei mevrouw Ayres terwijl Alex haar ontbijt wegwuifde. 'Je hebt je kracht nodig, je moet goed eten.' Ze had wel iets van de goede fee in een sprookje. 'Als je nu eens wat havermoutpap nam?'

'Ik haat pap,' zei Alex strijdlustig, terwijl ze de oudere vrouw aanstaarde. 'Wie bent u eigenlijk en wat doet u hier?' Het was allemaal zo onwezenlijk.

'Ik ben hier omdat ik dezelfde operatie heb gehad als jij. Ik weet wat dat betekent en hoe je je voelt. Ik kan me beter in je verplaatsen dan de meeste mensen, misschien zelfs beter dan je man.

Ik weet hoeveel woede en angst je voelt, wat een schok dit voor je is en hoe je je voelt over hoe je eruit zult zien. Ik heb plastische chirurgie gehad,' lichtte ze toe, terwijl ze Alex haar koffie gaf. 'Ik laat het je met alle plezier zien, als je dat wilt. Het ziet er prima uit. Ik geloof niet dat de meeste mensen ooit zouden vermoeden dat ik een borst heb laten weghalen. Wil je het misschien zien?' Alex walgde bij de gedachte.

'Nee dank u, liever niet.' Dokter Herman had al uitgelegd dat ze een implantatie kon nemen en dat die een tepel zou kunnen krijgen ofwel uit weefsel van de andere borst of in de vorm van een tatoeage op de implant. Het klonk allemaal gruwelijk en niet de moeite waard. Ze voelde zich geradbraakt. Waarom konden ze haar niet gewoon met rust laten? 'Waarom bent u me komen opzoeken? Wie heeft u dat gevraagd?'

'Je chirurg heeft je op de bezoeklijst gezet voor de steungroep. Misschien wil je op den duur wel bij zo'n groep of wil je met een paar vrouwen praten over wat zij hebben doorgemaakt. Dat kan bijzonder nuttig zijn.'

'Ik denk van niet.' Alex keek haar nijdig aan. Ze wilde dat het mens weg zou gaan, maar wilde dat niet zeggen. 'Ik bespreek dit liever niet met onbekenden.'

'Dat begrijp ik.' Alice Ayres stond op en keek haar vriendelijk glimlachend aan. 'Dit is een moeilijke periode voor je. En ik weet wel zeker dat je vreselijk tegen die chemokuur op ziet. Sommige vragen die je daarover hebt, kunnen wij beantwoorden, maar dat kan je arts net zo goed. We hebben trouwens ook een mannengroep, mocht je man belangstelling hebben.' Ze legde een boekje naast het bed van Alex, maar ze sloeg er geen acht op.

'Ik denk niet dat mijn man belangstelling heeft.' Sam naar een groep echtgenoten van vrouwen die hun borst door kanker verloren hadden? Leek haar sterk. 'Evengoed bedankt.'

'Zorg goed voor jezelf, Alex. Ik leef met je mee,' zei ze vriendelijk. Ze kneep even in een van haar voeten onder de deken en verliet toen het vertrek. Ze meldde bij de verpleging dat het een typisch eerste bezoek was geweest: Alexandra Parker was boos en terneergeslagen, helemaal in de lijn der verwachting. Ze maakten plannen voor toekomstige bezoeken eens in de zoveel tijd en Alice Ayres maakte een aantekening voor de steungroep dat ze volgende keer een jongere vrouw zouden sturen. Ze dacht dat Alex meer baat zou hebben bij een bezoek van iemand van haar eigen leeftijd. Hun jongste lid was vijfentwintig en die ging bij de meeste jongere vrouwen langs. Maar er waren redelijk wat vrouwen van Alex' leeftijd beschikbaar.

'Wat was dat voor vertoning?' blafte Alex de verpleegster toe die net haar dienst begon.

'Ik geloof dat dat meestal gebeurt. Het zijn beste mensen, ze helpen heel wat vrouwen,' legde de verpleegster uit toen Alex hun brochure in de prullenbak gooide. 'Heeft u zin om lekker afgesponsd te worden?' Alex staarde haar woedend aan maar ze had geen keuze, ze moest wel mee in de ziekenhuisroutine. Ze werd 'gebaad' en ze poetste haar tanden. Ze lag wat vanuit haar bed naar buiten te turen en toen werd de lunch gebracht. Opnieuw zacht, smakeloos eten. Ze raakte het niet aan. Vlak daarna kwam haar chirurg langs om naar de wond en de drain te kijken. Alex was nog te bang om zichzelf te bekijken en staarde naar het plafond. Ze kon wel gillen toen hij het verband verving.

Toen hij net weg was, belde Sam op. Hij was op zijn werk en wilde later die middag langs komen. Hij dacht dat het haar goed zou doen als ze eerst een dutje deed. Met Annabelle ging alles prima en hij zei dat hij haast niet kon wachten tot hij haar zag, maar daar geloofde Alex niets van. Als hij zo stond te popelen om haar te zien, waarom was hij dan die ochtend niet gekomen, of tussen de middag? Hij legde uit dat hij met een van zijn oudste cliënten naar de Four Seasons ging. Hij wilde Simon en zijn assistente ook aan een paar van zijn cliënten voorstellen, maar hij beloofde dat hij haar op weg naar huis zou komen opzoeken. Ze had het liefst opgehangen voordat hij was uitgesproken maar dat deed ze niet. Ze belde Annabelle en ze praatten gezellig over school en haar 'reis' en Alex beloofde dat ze in het weekend wel weer thuis zou zijn. Toen kreeg ze een spuitje voor de pijn, al moest ze toegeven dat ze niet veel pijn had. Maar het was gemakkelijker om weg te dommelen met behulp van verdovende middelen dan aan haar toekomst te denken en aan de manier waarop haar man het liet afweten. Toen ze wakker werd, belde ze haar kantoor. Matt Billings was er niet, Brock evenmin, maar Elizabeth Hascomb zei haar dat alles goed ging. Er waren tijdens haar afwezigheid geen crises ontstaan, maar ze misten haar allemaal.

'Is het echt goed met je?' vroeg ze en ze klonk bezorgd, maar Alex' stem was krachtig en klonk nu al beter dan die ochtend. 'Ja hoor. Ik kom zo gauw als ik kan terug.'

'We wachten op je.'

Die middag vertelde dokter Herman haar dat ze nu normaal kon eten en de volgende dag al naar huis mocht, al kon ze ook nog even wachten tot ze zich sterker voelde. De wond genas voorspoedig.

'Ik blijf liever nog wat,' zei ze zacht, zeer tot zijn verrassing. Hij had haar aangezien voor iemand die na twee dagen meteen weer weg zou willen. Dat zou mogelijk zijn geweest, al gaf hij altijd de raad om nog een dag of wat te blijven.

'Ik dacht dat u stond te popelen om ons te verlaten.' Hij glimlachte, zich terdege bewust wat een traumatische ervaring dit voor haar was.

'Ik heb thuis een kindje van drie. Ik voel me liever wat beter voor ik weer bij haar ben, dan hoef ik minder uit te leggen.'

'Volgens mij voelt u zich tegen het weekend weer een stuk beter en dan kan de drain er ook uit, zodat u dan alleen nog maar met de bandages zit. U heeft een zware operatie achter de rug, dus zult u moe zijn, maar ik denk niet dat u erge pijn zult hebben. Dat kunnen we opvangen met medicijnen als het een probleem is. Daarna gaat het er enkel om dat u op krachten komt. En dan, na drie of vier weken, afhankelijk van de rest van uw tests, beginnen we met de behandeling.'

'Behandeling.' Wat een vriendelijk woord voor chemotherapie. Alleen al bij de gedachte sloeg de schrik haar om het hart.

'En mijn werk?'

'Ik zou nog een weekje wachten als ik u was. Tot het verband eraf kan en u sterker bent. En later, als u met chemotherapie begint, zult u natuurlijk moeten zien hoe goed u tegen werk opgewassen bent, maar als we de dosering goed afstellen zou u op zich een niet al te zware werklast aan moeten kunnen.' Wanneer was haar werklast voor het laatst niet al te zwaar geweest? Misschien op de dag dat ze Annabelle had gebaard, maar daarvoor of daarna nooit. In elk geval zei hij niet dat ze helemaal niet kon werken. Hij zei dat ze het kon proberen, dat was tenminste iets. Toen liet hij haar alleen. Ze bleef stilletjes op een stoel naar buiten zitten kijken. Ze was een eindje over de gang gaan lopen en had gemerkt dat ze zich zwak en duizelig voelde. Ze had last van de bandages en ze kon haar linkerarm niet bewegen, gelukkig was ze niet linkshandig.

Ze was alleen op haar kamer toen Sam om vijf uur kwam met een grote bos rode rozen. Hij aarzelde even in de deuropening toen hij haar zag. Op haar gezicht stond zo'n wanhoop te lezen dat hij niet wist wat hij tegen haar moest zeggen. Ze had daar zitten nadenken over haar lot en haar toekomst. Heel even had hij het angstaanjagende beeld van zijn stervende moeder weer voor ogen gehad en hij was het liefst krijsend de kamer weer uitgerend.

'Hoi, hoe voel je je?' vroeg hij met geveinsde nonchalance. Hij legde de bloemen neer en zij haalde alleen maar zonder antwoord te geven haar schouders op. Hoe zou hij zich voelen? Ze zag niet dat hij beefde.

'Het gaat wel.' Ze klonk bepaald niet overtuigend. Haar borst bonsde een beetje en ze had last van de drain, maar dat was te verwachten. 'Dank je wel voor de bloemen.' Ze probeerde enthousiast te klinken, maar dat lukte niet echt. 'Volgens dokter Herman kan ik na volgende week weer aan het werk.' Dat was tenminste iets. Sam glimlachte toen hij dat hoorde en voelde zich iets beter.

'Nou, dat steekt je vast een hart onder de riem. Wanneer kom je thuis?'

'Misschien op vrijdag.' Ze klonk niet bepaald blij, ze maakte zich zorgen over hoe ze voor Annabelle moest zorgen en wat ze haar over de bandage moest vertellen. 'Kun jij Carmen vragen of ze het weekend kan blijven? Ik weet dat ze een vrije dag nodig heeft, maar ik geloof niet dat ik al zonder haar kan.'

'Tuurlijk. En ik zorg wel voor Annabelle, geen probleem.' Alex knikte, ze miste haar dochtertje verschrikkelijk. Toen keek ze naar Sam en vroeg zich af hoe hun leven voortaan zou zijn. Ze hadden zoveel tijd en energie gestoken in hun pogingen om nog een kindje te krijgen, ze hadden volgens schema met elkaar gevrijd, hoe zou hun leven zijn nu dat niet meer speelde? Hoe zou het zijn zonder borst? Hoe zou hij naar haar kijken? Hoe zou het eruitzien? Dokter Herman had haar foto's laten zien zodat ze erop voorbereid zou zijn, en die hadden haar de stuipen op het lijf gejaagd. Het was gewoon een gladde, platte vleeskwab zonder tepel, met een diagonaal litteken waar de borst vroeger had gezeten. Ze kon zich niet eens voorstellen hoe Sam zou reageren als ze eindelijk haar verband weghaalden. Dokter Herman had haar gezegd dat ze weer onder de douche kon als de drain eenmaal weggehaald was. De hechtingen zouden pas later oplossen en daarna zou ze net zo'n platte borst met een litteken hebben als ze op de foto's had gezien.

'Als we van het weekend eens iets leuks deden?' opperde Sam nonchalant. Ze staarde hem aan. Hij deed alsof er niets was gebeurd. 'Waarom bellen we niet wat vrienden of ze komen eten, of gaan we naar de film, als Carmen kan oppassen.' Alex staarde hem vol ongeloof aan. Hoe kon hij?

'Ik wil geen mensen. Wat moet ik zeggen? Tja, ik ben net mijn borst kwijt, dus we dachten laten we dat maar vieren met een etentje, voordat ik met de chemotherapie begin? Mijn god, Sam, kun je niet wat meer inlevingsvermogen opbrengen? Dit is niet gemakkelijk.'

'Vast niet, maar daarom hoef je nog niet te gaan zitten kniezen. Er is nog leven na borsten, weet je. Zo groot was je borst niet eens, dus waarom doe je in godsnaam zo moeilijk?' Hij probeerde er een grapje van te maken, maar ze vond het werkelijk moeilijk. Ze had een deel van haar zelfbeeld en eigenwaarde verloren en nu stond haar leven op het spel. Dat was zo ongeveer het moeilijkste dat je te verstouwen kon krijgen, hoe klein je borsten ook waren. Ze had er niet eentje willen kwijtraken.

'En jouw gevoelens voor mij?' vroeg ze hem op de man af, terwijl ze hem vanaf de andere kant van het kamertje recht in de ogen keek. Ze wilde het horen, want hij had haar voor de operatie nooit gerustgesteld. Maar hij vond dat het feit dat hij daar was haar alles moest zeggen. Maar dat gold voor Alex niet. Hij kwam eens per dag een uurtje langs, tussen zijn werk en hun huis, tussen de bedrijven door. Dat was een beetje te gemakkelijk.

'Wat wil je daarmee zeggen?' Hij was zichtbaar gepikeerd door de vraag.

'Ik vraag je of je van me zult walgen als je me ziet zoals ik nu ben.' Ze had het zelf nog niet eens gezien, dus ze wist niet echt waar ze het over had, maar ze snakte naar zijn geruststelling.

'Hoe kan ik nou weten wat ik zal voelen? Ik kan me niet voorstellen dat het zoveel zal uitmaken. Waarom wachten we niet gewoon af?'

'Hoelang? Tot volgende week? Tot morgen? Nu?' Er stonden weer tranen in haar ogen. Hij zei niet wat zij zo graag wilde horen, waar ze zo'n behoefte aan had. En hij leek nogal door haar vraag in paniek gebracht. 'Wil je dat ik het aan je laat zien of zie je liever eerst een foto, zodat je erop voorbereid bent? Dokter Herman heeft een schitterende collectie, heel duidelijk, ze laten niets aan de verbeelding over. Gewoon net een platte schijf vlees zonder tepel.' Alex zag hem van kleur verschieten.

Toen keek hij opeens boos.

'Waarom doe je dit? Wil je me angst aanjagen of me het tegenmaken voor we zelfs maar beginnen? Waar ben je op uit, Al? Ben je kwaad op mij of gewoon pissig op het leven zelf? Misschien moet je eerst maar eens een reconstructie van je houding plegen voor je je druk maakt over borstreconstructies.'

'Wie zegt dat ik een borstreconstructie wil?' Ze keek op van zijn opmerking.

'Dokter Herman zei dat je over een aantal maanden een borstreconstructie kunt laten doen als je je daartegen opgewassen voelt. Dat lijkt me een goed idee.'

'Heb je soms liever dat ik tot die tijd verstoppertje speel?' vroeg ze stekelig.

Hij hief zichtbaar geërgerd zijn handen ten hemel.

'Wat doe jij hier krengerig over, zeg. Het spijt me dat je je borst kwijt bent. Het spijt me dat je "verminkt" bent. Ik weet niet hoe ik me zal voelen als ik het zie. Nou goed? Ik zal het je tegen die tijd vertellen, ja?'

'Daar reken ik op.' Maar hij had niet de dingen gezegd die ze had willen horen. Er was geen geruststelling dat het er voor hem niet toe deed, dat ze hoe dan ook mooi was in zijn ogen. Hij wilde gewoon verder met hun leventje, net alsof er niets was gebeurd. Een etentje en een bioscoopje met vrienden leek hem reuze fijn. Hij verdomde het te beseffen hoezeer ze van streek was over wat er gebeurd was. Zij deed zijns inziens geen enkele moeite om uit haar depressie te komen en hij hielp haar beslist niet. 'Waarom concentreer je je nou niet gewoon erop je krachten te herwinnen zodat je naar huis kunt komen? Je zult je een stuk beter voelen thuis bij Annabelle en over een tijdje kun je weer naar je werk en ook verder de draad weer oppakken.'

'Hoe normaal denk jij dat mijn leven zal zijn als ik de chemotherapie krijg, Sam?' vroeg ze hem botweg.

'Zo normaal als jij bereid bent het te laten zijn,' zei hij grof, niet echt beseffend wat haar te wachten stond. 'Je hoeft hier toch niet zo gewichtig over te doen, je hoeft ons toch niet ook te straffen? Annabelle krijgt het nog moeilijk als jij zo nijdig blijft. Je zult vrede moeten sluiten met wat er gebeurd is.' Maar dit was nog maar de eerste dag. 'Ik weet niet eens meer goed hoe ik je moet helpen.'

'Dat blijkt wel,' zei ze verdrietig. 'Ik heb sterk de indruk dat jij het te druk hebt met je eigen leventje, dat je dit allemaal maar lastig vindt. Kennelijk word je wel heel erg door Simon en zijn nieuwe cliënten in beslag genomen.'

'Ik heb een druk bestaan, net als jij. Als mij zoiets zou overkomen, zou jij ook niet van je werk wegblijven of processen of besprekingen met cliënten afzeggen. Probeer een beetje realistisch te blijven. De hele wereld is gisteren niet met gierende remmen tot stilstand gekomen vanwege dat wat jou is overkomen.'

'Is dat even geruststellend.'

'Het spijt me,' zei hij triest. 'Het lijkt wel of alles wat ik zeg jou alleen maar nog nijdiger maakt.'

'Je zou kunnen proberen me te vertellen dat het voor jou niet uitmaakt, dat je hoe dan ook van me houdt, met één borst of met twee, om het even. En zo niet, dan neem ik aan dat jij op jouw manier eerlijk bent. Misschien is dat alles wat ertoe doet.'

'Hoe kan ik vooraf weten wat ik zal voelen? Kun jij dat soms? Misschien wil jij na dit alles wel nooit meer met me vrijen. Weet ik veel?' Hij deed akelig eerlijk tegen haar en daar was ze niet klaar voor. Haar arts had hem dat kunnen vertellen of welke psycholoog dan ook, of zelfs Alex zelf, maar hij zou niet geluisterd hebben. Hij vertelde haar de waarheid zoals hij die zag. En zij wilde die maar niet horen.

'Ik weet dat ik van jou zou blijven houden, wat je ook zou overkomen, hoe verminkt je ook zou zijn. Al zou je je gezicht kwijtraken, je ballen of je haar, of als je de rest van je leven in een rolstoel zou moeten doorbrengen.'

'Nou, dat is reuze edelmoedig van je,' zei hij koeltjes, 'maar het is ook je reinste kletskoek. Hoe kun jij nou weten wat je zou voelen als mij zoiets zou overkomen? Je weet geen snars tot het zover is. Je kunt nou wel mooi doen alsof het je niets zou uitmaken, maar misschien zou het wel degelijk uitmaken. Misschien zou je wel weerzin voor me gaan voelen, ook al zou dat niet politiek correct zijn.'

'Probeer je me te vertellen dat jij weerzin voor mij zult voelen?'

'Ik zeg dat ik het niet weet en dat is eerlijk. Ik kan je niet vertellen dat ik het aan het begin niet eng zal vinden, dat ik niet de zenuwen zal hebben. Jezus, het is me wel even een verandering. Maar we kunnen tenminste ons best doen om ons niet helemaal uit het veld te laten slaan. Dit hoeft niet zo'n halszaak te zijn als jij ervan maakt. Bovendien is er wel meer in het leven dan borsten en seks en lijven. We zijn toch ook maatjes, niet alleen maar gelieven.'

'Maar ik wil niet alleen maar maatjes zijn,' zei zij klaaglijk en begon opnieuw te huilen terwijl hij zijn ergernis probeerde te verbergen.

'Ik ook niet, dus laat het nou even, Al. Laat het gewoon een tijdje rusten. Geef ons allebei de kans hier aan te wennen, dan zien we later wel.' Waarom kon hij haar niet voorliegen? Waarom kon hij haar niet vertellen dat hij hoe dan ook van haar hield? Omdat dat niet in Sams aard lag. Ze had altijd van zijn eerlijkheid en integriteit gehouden, zelfs als die haar gekwetst hadden. En nu kwetsten die eigenschappen haar heel diep. 'Wat ik niet kan begrijpen is hoe je hele identiteit kennelijk in één enkele borst besloten ligt en niet eens zo'n grote. Ik bedoel maar, je was niet een topless model of naaktdanseres. Waar maak je je zo druk over? Je bent een advocaat. Je hebt geen tieten nodig. Je bent een intelligente vrouw. Je bent je borst verloren, niet je hersenen, dus wat is dit allemaal voor waanzin?' Deze waanzin ging erover dat ze haar leven kon verliezen, een deel van haar identiteit en misschien haar seksleven. Ze voelde zich niet meer dezelfde.

'Ik heb net een borst verloren, hoe klein die ook was, en ik ben ijdel genoeg om niet voor de rest van mijn leven mismaakt te willen zijn... Misschien valt straks mijn haar uit... Waarschijnlijk kan ik geen kinderen meer krijgen... Alles is anders en nu vertel jij mij dat je niet zeker weet of je me lichamelijk nog wel aantrekkelijk zult vinden. Allicht ben ik van de kaart, Sam. Ik zou wel dood moeten zijn om die gevoelens niet te hebben.'

'Misschien snap ik het inderdaad niet. Als ik volgende week te horen zou krijgen dat ik steriel was, dan zou ik dat jammer vinden, maar ik zou blij zijn dat we Annabelle hebben en het loslaten. Blaas het nou allemaal niet zo op. Jouw identiteit bestaat uit je hersenen en je leven en je loopbaan en alles wat je bent en doet en waar je voor staat, niet één borst of twee. Wie kan dat nou wat schelen?'

'Nou, jou dus misschien wel,' zei ze eerlijk.

'Ja, misschien wel. Nou en? Laat mij dan naar de duivel lopen.

Leer met jezelf te leven, misschien kan ik er dan ook beter mee omgaan. Maar ik ga hier niet met jou mee zitten grienen, dan zouden we allebei helemaal gek worden.'

'Wat wil je daarmee zeggen?'

'Ik zeg je dat je moet ophouden met dat zelfmedelijden, dat je het moet vergeten.' Er zat iets van waarde in wat hij zei, maar een ander deel van hem was diep ongevoelig voor wat zij doormaakte. 'Ik wil niet de hele tijd aan het feit denken dat jij kanker hebt. Dat kan ik niet.' Dat was eerlijker dan ze besefte.

'Wat bedoel je met "de hele tijd"?' Ze keek hem geschokt aan. 'Dit is gisteren gebeurd en deze twee dagen heb ik jou welgeteld tweemaal gezien, elke keer minder dan een uurtje. Ik kan niet direct beweren dat we hier al veel tijd aan hebben besteed.'

'Ik denk ook niet dat "wij" dat hoeven. Het is iets waarmee jij zult moeten leren omgaan.'

'Bedankt voor je hulp, zeg.'

'Alex, ik kan je niet helpen. Je zult jezelf moeten helpen.'

'Dat zal ik goed onthouden.'

'Het spijt me dat je zo boos bent,' zei hij zacht, wat haar alleen maar nog bozer maakte.

'Mij ook.' Ze bleven een paar minuten zwijgend zitten en toen stond Sam op, met een ongemakkelijke blik in haar richting.

'Ik moest maar eens naar huis, naar Annabelle. Het is al laat en ik heb beloofd dat ik voor het avondeten thuis zou zijn.'

Alex voelde hoe hij uit haar greep wegglipte en dat vervulde haar met paniek. Ze had geen van de dingen gezegd waarmee ze zijn medeleven kon winnen en hij had ook alleen maar precies de verkeerde dingen gezegd. Ze was boos op hem omdat hij er niet voor haar geweest was. Hij was er niet geweest toen ze na de operatie bijkwam, of toen ze te horen kreeg dat ze haar borst kwijt was en kanker had en hij was er vandaag de hele dag niet geweest. Hij was met Simon en zijn cliënten de hort op geweest, naar dure restaurants, deals sluiten en gewichtig doen. Hij had er duidelijk geen idee van wat zij doormaakte. Hij begreep niet hoe broos ze zich voelde, hoe bang, hoe onzeker ze opeens van zichzelf was en van zijn liefde voor haar. Het was te gemakkelijk voor hem om te zeggen dat het er niet toe deed of ze één of twee borsten had. Voor haar deed dat er wel toe. Het hield haar bezig hoe zij er in zijn ogen uitzag en het hield haar verschrikkelijk bezig of hij haar nog liefhad en hij zei niets dat haar de overtuiging bezorgde dat hij hoe dan ook van haar zou blijven houden. In wezen wachtte hij af om te zien wat het hem zou doen als hij zag hoe ze er nu uitzag. Toen hij vertrok was ze nog steeds woedend en het viel haar op dat hij haar ook nu op het voorhoofd zoende, niet op de lippen, alsof hij opeens huiverig was haar te beroeren.

Ze zat die avond opnieuw op haar kamertje te huilen. Ze nam niet eens de moeite de gang op te lopen om Annabelle te bellen en ze belde Sam evenmin. Ze wilde alleen maar met rust gelaten worden en ze zat met haar rug naar de deur toen die openging en ze iemand hoorde binnenkomen. Ze ging ervan uit dat het de verpleegster was en draaide zich niet om. Ze bleef gewoon op haar stoel zitten huilen.

Ze voelde een hand op haar schouder en dacht even dat het misschien Sam was, maar toen ze opkeek zag ze tot haar verbazing dat het Elizabeth Hascomb was. 'Kom jij me opzoeken?' vroeg Alex, verrast haar te zien.

'Ja, dat klopt,' lichtte ze toe, 'al wist ik niet dat jij het was tot vanavond.' Opeens had ze het gevoel dat ze zich opdrong, maar dat was nu net haar taak en dat wist ze. 'Ik doe hier twee keer in de week werk voor een steungroep borstkanker en jij stond vanavond op mijn lijstje. Er stond A. Parker... Ik kon het gewoon niet geloven. Ik vroeg of ik jou mocht opzoeken om te zien of jij het ook echt was. Ik hoop dat je het niet erg vindt, Alex,' zei ze zacht en sloeg toen haar armen om haar heen als een moeder, hetgeen haar werkgeefster de tranen in de ogen deed springen. 'O Alex, wat vind ik dit vreselijk voor je...' Alex kon een tijdlang geen woord uitbrengen, ze zat daar maar in de omhelzing van Liz te snikken. Ze kon zich niet meer groothouden, ze had zoveel angst, afgrijzen en teleurstelling moeten verkroppen. 'Ja, toe maar... huil maar... dat lucht op.'

'Ik zal me nooit meer opgelucht voelen,' zei Alex verdrietig, terwijl ze Liz, die glimlachte, door haar tranen heen aankeek.

'O jawel. Dat is op dit moment moeilijk te geloven, maar dat zul je wel. Hier hebben we allemaal doorheen gemoeten.'

'Jij ook?' Alex keek ervan op, ze wist dit niet van Liz.

'Bij mij zijn allebei de borsten weggenomen,' legde ze uit, 'jaren geleden. Ik draag tegenwoordig een prothese. Maar ze doen tegenwoordig fantastische reconstructies. Op jouw leeftijd zou je daar echt over moeten denken. Nu nog niet, hoor,' zei ze zacht. Ze leek zo wijs en liefdevol en Alex was enorm opgelucht dat Liz haar was komen opzoeken.

'Ik moet aan de chemotherapie.' Alex begon weer harder te huilen en Liz bleef haar hand vasthouden, dankbaar dat ze haar had gevonden. Ze had geen idee gehad wat er met Alex aan de hand was, al besefte ze nu dat ze dat had kunnen weten.

'Ik heb ook chemo gehad en ook hormoontherapie. Ik heb het allemaal gehad, maar dat was zeventien jaar geleden en het gaat nu prima met me. Dat zal voor jou ook opgaan, als je alles doet wat ze je aanreiken. Je hebt een fantastische arts.' Toen keek ze haar extra scherp aan. Alex was er slecht aan toe en dat zag ze. 'Hoe vat Sam het op?'

'Eerst wilde hij er helemaal niet aan dat dit aan de hand was. Hij zei de hele tijd maar dat ze heus niks zouden vinden. En nu heeft hij er de pest in omdat ik van streek ben. Hij vindt dat ik het allemaal opblaas en dat het "geen punt" is om je borst kwijt te raken. Tegelijk zegt hij dat het hem misschien wel zal storen, dat hij gewoon nog niet weet wat het hem zal doen, dat hij me dat zal laten weten als hij het te zien krijgt.'

'Alex, hij is bang. Dit is voor hem ook beangstigend. Dat is voor jou een schrale troost, maar sommigen kunnen de bedreigende gedachte dat hun vrouw kanker heeft domweg niet aan.'

'Zijn moeder is toen hij nog een jongen was aan kanker overleden en ik denk dat dit herinneringen bij hem oproept. Of dat of hij gedraagt zich als een schoft.'

'Misschien allebei wel een beetje. Wat jij nu moet doen is op jezelf gericht zijn, laat hij het zelf maar uitzoeken. Sam redt zich wel, vooral als hij niet voor jou gaat zorgen. Wat jij moet doen is zo sterk worden als je maar kunt en die kracht vasthouden. Je moet het gevecht met die ziekte aangaan. Over al het andere kun je je later altijd nog druk maken.'

'Maar stel dat hij me afstotelijk vindt, stel dat mijn lichaam hem angst aanjaagt?' Die gedachte bracht haar in paniek, maar Liz keek haar kalm aan. Al haar mededogen ging naar Alex uit, niet naar Sam. Dat wist ze. Ze had het zelf doorgemaakt en zij had het ook niet gemakkelijk gehad. Haar man had zich aanvankelijk geen raad geweten, maar uiteindelijk was hij Liz enorm tot steun geweest. Maar ze wist beter dan wie ook dat Alex, met of zonder Sam, dit zelf te boven moest zien te komen.

'Hij zal volwassen moeten worden, nietwaar? Hij is een grote jongen, laat hij het zelf maar uitzoeken. Hij weet waar jij momenteel behoefte aan hebt, maar als hij je dat niet kan bieden dan zul je het bij vrienden moeten halen, bij familie of bij een steungroep. Wij staan voor je klaar. Ik ben hier, wanneer je me maar nodig hebt.' Alex begon opnieuw te huilen en Liz nam haar in haar moederlijke armen en hield haar vast.

Ze gaf Alex oefeningen te doen en gaf haar het een en ander om over na te denken, en ze liet geen pamfletjes bij haar achter. Daarvoor kende ze Alex te goed. Alex had geen geduld voor pamfletjes of oppervlakkige informatie. Zij drong altijd meteen tot de kern van de zaak door. Voor haar was de kern van de zaak op dat moment in leven blijven.

'Wanneer ga je naar huis?'

'Waarschijnlijk op vrijdag.'

'Mooi. Kom op krachten, slaap veel, neem je medicatie als je pijn hebt. Eet goed, zorg dat je zo gezond wordt als je maar kunt voor je met de chemokuur begint. Daarvoor zul je al je energie nodig hebben,' zei ze wijs.

'Ik kom na volgende week weer naar het kantoor.' Ze zei het aarzelend alsof ze Liz om haar mening vroeg. Het was opeens reuze geruststellend dat ze met iemand kon praten die het zelf had meegemaakt. En Liz had het overleefd.

'Heel wat vrouwen gaan weer aan het werk, zelfs tijdens de chemo. Je zult gewoon moeten zien wat voor jou het beste is, wanneer je moet rusten, wanneer je thuis moet blijven, wanneer je je energie moet aanspreken. Het is een beetje zoiets als oorlogvoeren. Het gaat er louter en alleen om te winnen, vergeet dat nooit. Hoe ellendig het ook is, de chemo zal je helpen als winnaar uit de strijd te komen.'

'Kon ik dat maar geloven.'

'Luister niet naar alle gruwelverhalen, blijf op je doel gericht. Winnen, winnen, winnen. Sta zelfs Sam niet toe je daarvan af te leiden. Als hij je niet kan helpen, vergeet hem dan voorlopig maar.' Alex moest lachen om de felle toon waarop Liz dit zei.

'Je steekt me echt een hart onder de riem.' Toen keek ze haar secretaresse een beetje beteuterd aan, verbluft over dit andere leven waarvan ze absoluut geen weet had gehad. Het was opmerkelijk dat er dingen waren die niemand van een ander wist, dingen die juist enorm belangrijk waren. Net zoals niemand had geweten dat zij niet op kantoor was, omdat ze een biopsie ging laten doen, en mogelijk geopereerd moest worden.

'Ik geloof dat ik vanochtend enorm onbeleefd ben geweest tegen een vrouw van jullie steungroep. Alice een of ander,' zei Alex verontschuldigend en Liz keek haar glimlachend aan.

'Ayres. Die is dat wel gewend. Misschien doe jij op een dag ook dergelijk werk. Het betekent voor een boel mensen heel veel.'

'Dank je, Liz,' zei ze en meende het uit de grond van haar hart. 'Mag ik je morgen weer komen opzoeken? Misschien tussen de middag?'

'Dat zou ik heel fijn vinden. Zeg alleen niets tegen de mensen op kantoor. Ik wil niet dat die dit weten. Al zal ik het op den duur wel aan Matthew moeten vertellen, ik neem aan tegen de tijd dat ik met de chemokuur begin.'

'Dat is jouw beslissing. Ik zeg niets.'

Ze omhelsden elkaar opnieuw en Liz vertrok. Toen Alex die avond naar bed ging, voelde ze zich beter dan in dagen en opmerkelijk minder kwaad. Ze lag in bed alles te overdenken en ze besloot Sam op te bellen en te zeggen dat ze van hem hield.

De telefoon ging vele malen over, totdat Carmen uiteindelijk opnam. Het was al tien uur en ze klonk alsof ze al had liggen slapen. 'Carmen, neem me niet kwalijk. Is meneer Parker thuis?'

Carmen aarzelde even en antwoordde toen geeuwend. Ze kon hun slaapkamerdeur aan het einde van de gang zien openstaan en er brandde geen licht.

'Nee, mevrouw Parker, het spijt me, hij is er niet. Hoe is het met u?'

'Prima,' zei ze, en dat kwam er wat overtuigender uit dan die middag. 'Is hij soms naar de bioscoop?'

'Ik weet het niet. Hij is nadat Annabelle gegeten had de deur uit gegaan. Hij heeft niet met haar gegeten, dus misschien is hij met vrienden gaan eten. Hij heeft mij niets gezegd en ik geloof niet dat hij een telefoonnummer voor me heeft achtergelaten.' Het was altijd Alex die eraan dacht het nummer achter te laten waar ze bereikbaar waren als ze 's avonds uitgingen.

Ze vroeg zich af waar Sam heen was. Hij was waarschijnlijk van streek na hun gesprek in het ziekenhuis en was buiten de deur gaan eten en een eind gaan wandelen. Dat deed hij soms als hem iets dwarszat. Sam moest altijd alleen zijn om zijn problemen op te lossen.

'Nu, zeg hem alleen maar dat ik gebeld heb.' Ze aarzelde en zei toen: 'En zeg hem dat ik van hem houd. En geef Annabelle morgenochtend voor mij een zoen.'

'Dat doe ik, mevrouw Parker. Slaap lekker... en God zegene u.'

'God zegene jou ook, Carmen.... Bedankt.' Ze wist niet zeker of ze de laatste tijd eigenlijk wel zijn zegen had ontvangen, maar in elk geval was ze nog in leven en over drie dagen zou ze weer thuis zijn, bij haar dochtertje. Drie weken later zou het gevecht pas goed beginnen, maar na haar gesprek met Liz was ze vastbesloten dat te winnen.

Ze bleef die avond nog lang rechtop in haar ziekenhuisbed zitten. Ze dacht aan Liz en Sam en Annabelle; aan alle goede dingen in haar leven waarop ze zich zou moeten concentreren, wilde ze die oorlog winnen. Annabelle, bracht ze zichzelf in herinnering terwijl ze na een injectie in slaap zonk... Annabelle... Sam... Annabelle... Terwijl ze aan haar dacht, herinnerde ze zich opeens hoe het was geweest haar als baby in haar armen te houden en de borst te geven.

8

Na zijn vertrek uit het ziekenhuis had de telefoon gerinkeld zodra hij met Annabelle aan tafel zat voor het avondeten. Het was Simon. Of hij zin had om met hen uit te gaan? Sam legde uit dat hij op het punt stond met zijn dochtertje te gaan eten.

'Nou, leg je vork neer, man. Dit is een geweldig stel mensen, Sam. Jij zult ze zeker aardig vinden. En volgens mij zijn het kopstukken. Ze vertegenwoordigen de grootste textielfabrieken in Engeland en ze staan te trappelen om hier te investeren. Het zijn prima kerels, je moet ze echt ontmoeten. En ik heb Daphne bij me.' Was dat als lokkertje bedoeld? Sam wist het niet zeker en stribbelde nog even tegen. Na dat twistgesprek van meer dan een uur met Alex was hij uitgeput. Maar hij was ook terneergeslagen en het idee om, nadat hij Annabelle in bed had gestopt, in zijn eentje thuis te zitten maakte hem nog bedrukter.

'Ik moet dit echt niet doen.'

'Onzin.' Simon hield voet bij stuk. 'Je vrouw is toch de stad uit? Waarom geef je je dreumes niet een zoen en kom je met ons mee? We treffen elkaar om acht uur bij Le Cirque en Daphne heeft een of andere gekke tent in de stad gevonden om daarna met ze uit dansen te gaan. Je kent de Britten, die moeten de bloemetjes buiten zetten als ze van huis zijn, anders voelen ze zich te kort gedaan. Ze zijn nog erger dan de Italianen, omdat het in Engeland zo godsonmogelijk saai is. Kom nou, man, doe niet zo moeilijk. We verwachten je om acht uur. Afgesproken?'

'Afgesproken. Ik ben er. Misschien kom ik vijf minuten later, maar ik kom.' Hij wilde Annabelle instoppen en haar een verhaaltje voor het slapengaan voorlezen.

Hij ging terug naar de keuken en bracht de tijd tot ze naar bed moest met haar door. Nadat hij haar weer eens Slaap lekker, maantje had voorgelezen en alle lampen behalve het nachtlichtje had uitgedaan, liep hij naar zijn slaapkamer. Hij deed een schoon overhemd aan, schoor zich en dacht aan Alex. Het waren voor hen allebei ellendige dagen geweest en hij vroeg zich af hoeveel ellende er zou volgen als ze vrijdag thuiskwam. Ze maakte een enorme heisa over die operatie en het verlies van die borst. De waarheid was dat het hem enorme angst inboezemde. Wie zou er niet tegenop zien om dat te zien? Het zat er dik in dat het foeilelijk was, maar dat wilde hij haar niet zo zeggen. Hij wenste dat ze hem niet zo onder druk zette. Hij wist nog hoe zijn moeder hem voordat ze overleed steeds maar weer had gevraagd of hij van haar hield. Hij moest zijn ogen dichtdoen en haar stem uit zijn hoofd bannen als hij aan Alex dacht.

Hij borstelde zijn haar, waste zijn gezicht en deed wat aftershave op. Toen hij de deur uitging, zag hij eruit alsof hij zo van de voorpagina van GQ was gestapt in een donkergrijs pak met een wit overhemd. Hij zag er precies uit als wat hij was, een van de spannendste zakenlieden in New York. Toen hij Le Cirque binnenliep, draaiden zoals altijd mensen zich om om naar hem te kijken. De helft van die mensen wist wie hij was en had over hem gelezen, de anderen vroegen zich af wie hij was omdat hij er zo goed uitzag, vooral de vrouwen. Dat was hij gewend, hij besteedde er allang geen aandacht meer aan en het was meestal Alex die hem ermee plaagde. Ze beschuldigde hem ervan dat hij zijn gulp liet openstaan in de hoop dat vrouwen hem zouden nakijken. Daar moest hij nu aan denken terwijl hij glimlachend door het restaurant liep. Maar hij dacht op dat moment aan zijn vrouw zoals ze vroeger was geweest, niet zoals ze nu was, mismaakt en kwaad, in New York Hospital.

'Fijn dat je kon komen, Sam!' Simon stond op en begroette hem zodra hij bij hun tafeltje kwam en stelde hem aan iedereen voor. Er waren vier Engelsen en drie Amerikaanse meisjes die iemand aan hen had voorgesteld. Ze waren alle drie heel leuk om te zien, twee waren model en eentje was actrice. En dan was daar Daphne, zodat alleen Sam en Simon geen tafeldame hadden. Het was een grote groep in een klein restaurant en het lawaai was oorverdovend. Sam speelde het niettemin klaar om een interessant gesprek te voeren met een van de Britten. Aan zijn andere kant zat Daphne, die uitgebreid met een van de modellen in gesprek was. Veel later, bij het toetje, kregen ze de kans om elkaar te spreken, toen de anderen dronken en kletsten.

'Ik hoor dat je vrouw een vooraanstaand advocaat is,' zei ze. Hij knikte. Op de een of andere manier vond hij het nu pijnlijk om het over Alex te hebben, het was gemakkelijker om dat niet te doen.

'Ze werkt bij een firma die Bartlett & Paskin heet.'

'Ze is vast heel intelligent en machtig.'

'Dat is ze.' Hij knikte, maar iets aan zijn reactie zei Daphne dat dit een gevoelig onderwerp was.

'Hebben jullie kinderen?'

'Een meisje, ze heet Annabelle.' Hij glimlachte nu. 'Ze is drieëneenhalf en aanbiddelijk.'

'Ik heb een zoontje van vier in Engeland.' zei ze langs haar neus weg.

'Werkelijk?' Daar keek hij van op. Op de een of andere manier kwam ze hem te jong voor om een man en kind te hebben, al wist hij dat ze negenentwintig was. Alles aan haar deed vermoeden dat ze een single was.

'Kijk niet zo gechoqueerd,' zei ze lachend tegen hem. 'Ik ben gescheiden. Heeft Simon je dat niet verteld?'

'Nee, dat heeft hij niet.'

'Ik ben op mijn eenentwintigste met een volslagen rotzak getrouwd. Hij is er uiteindelijk met een ander vandoor gegaan en we zijn gescheiden. Dat is de reden waarom iedereen in de familie vond dat het me goed zou doen er een jaartje tussenuit te gaan. Ik geloof dat jullie dat hier therapeutisch noemen. Wij noemen het een tijdje vrijaf,' zei ze glimlachend.

'En je zoon?'

'Die heeft het reuze naar zijn zin bij mijn moeder,' zei ze nuchter.

'Je mist hem vast enorm.'

'Ja, maar in Engeland doen we niet zo sentimenteel over kinderen als jullie hier. Weet je, op hun zevende schoppen we ze naar een kostschool. Over drie jaar is hij al weg naar zo'n school en uiteindelijk zal hij naar Eton gaan. Ik denk dat het ondertussen alleen maar goed kan zijn als hij niet al te zeer aan mammie gaat hangen.' Hij kon zich niet voorstellen dat hij zoiets ooit zou doen. Hij zou zonder Annabelle helemaal kapot zijn, maar Daphne was een koele dame. Ze wist precies wat ze wilde. 'Vind je dat schokkend?' Ze kon aan zijn blik zien dat hij ervan opkeek.

'Een beetje wel,' zei hij eerlijk, met een glimlach. 'Het is niet precies het beeld dat we hier van het moederschap hebben.' Aan de andere kant leek ze hem niet een moederlijk type en misschien wilde ze wat vrijheid voordat ze ouder werd.

'Ik denk dat wij als volk in zijn geheel wat koelbloediger zijn dan jullie. Amerikanen maken zich volgens mij verschrikkelijk druk over wat ze horen te doen, wat er van ze verwacht wordt en wat ze zouden moeten voelen. Britten doen gewoon wat ze doen. Het is heel eenvoudig.'

'En een tikkeltje egocentrisch.' Hij praatte graag met haar, heel graag zelfs. Ze was intelligent en eerlijk en volslagen openhartig over wie ze was en wat ze wilde.

'Het is heel eenvoudig, je maakt werk van wat je wilt, wanneer je het wilt, zonder je te verontschuldigen of te doen alsof je iets anders doet dan je in werkelijkheid doet. Ik mag dat wel. Hier komt me alles een beetje opgefokt voor. Iedereen verontschuldigt zich de hele tijd voor wat ze doen of laten, of voor gevoelens die ze niet hebben.' Ze lachte en Sam klonk het aangenaam in de oren. Het was een ongeremd geluid van bijna zinnelijk vermaak en hij kon zich haar gemakkelijk voorstellen zonder kleren en zonder enige gêne. 'Ben jij ooit gescheiden?' vroeg ze hem onomwonden en hij lachte om die vraag.

'Nee, nooit.'

'De meeste Amerikanen wel, of althans die indruk wekken ze bij me.'

'Was jouw scheiding erg traumatisch?' Het was een opmerkelijk persoonlijk gesprek tussen twee vreemden, maar hij beleefde er genoegen aan. Ze had iets volslagen openhartigs en ongeremds.

'Helemaal niet, het was een grote opluchting. Hij was een rotzak van het zuiverste water. Ik kan me met geen mogelijkheid voorstellen waarom ik zo lang met hem getrouwd ben gebleven, zeven jaar. Het was doffe ellende, dat kan ik je wel vertellen.'

'Met wie is hij ervandoor gegaan?' Hij vond het leuk om een beetje brutaal tegen haar te zijn. Het spel van dingen over haar ontdekken deed hem plezier.

'Een barmeid, uiteraard. Zij het best een mooie. Hij heeft haar alweer in de steek gelaten. Hij woont nu in Parijs met een of ander grietje dat zichzelf een kunstenares noemt. Hij is niet goed wijs, maar gelukkig zorgt hij goed voor Andrew, onze zoon, dus daar hoef ik me niet druk over te maken.' Ze maakte zich zo te zien niet zo gauw druk, ze leek volslagen greep te hebben op elke situatie. En meer dan een van de Engelsen had duidelijk een oogje op haar. Ze kon zo te zien iedereen krijgen die ze maar wilde.

'Was je verliefd op hem?' vroeg Sam, die zich onbesuisd voelde. 'Waarschijnlijk wel. Een tijdlang tenminste wel. Op je eenentwintigste is het reuze moeilijk het verschil te zien tussen liefde en goeie sex. Ik weet niet zeker of ik er ooit achter gekomen ben welk van beide het was.' Ze glimlachte brutaal naar hem. Hij keek haar aan en wenste opeens dat hij jong genoeg was om haar te hebben. Ze was fantastisch. Maar toen dacht hij aan Alex. Het leek wel alsof Daphne dat zag.

'En jij? Ben jij verliefd op je vrouw? Ik heb gehoord dat ze een schoonheid is.' Dat was ze, voor een vrouw van tweeënveertig, voor welke leeftijd ook. Maar ze was niet zo buitenissig of zelfs zo opvallend als Daphne en dat wist hij.

'Ja, ik houd van haar,' antwoordde hij ferm, terwijl Daphne hem nauwlettend gadesloeg.

'Dat vroeg ik je niet. Ik vroeg je of je verliefd op haar was, dat is heel wat anders,' zei ze, terwijl ze haar ene wenkbrauw optrok. 'Heus? Wij zijn meer dan zeventien jaar getrouwd. Dat is een hele tijd en in zo'n periode raak je enorm aan iemand gehecht. Ik hou erg van haar,' zei hij, alsof hij zichzelf probeerde te overtuigen, maar hij had nog steeds geen antwoord gegeven op Daphnes vraag.

'Vertel je me dat je niet weet of je nog verliefd op haar bent? Was je dat ooit?' hield zij aan. Ze speelde kat en muis met hem, maar hij vond het niet erg.

'Natuurlijk was ik dat.' Hij klonk geschokt over die vraag en Simon moest lachen toen hij van de andere kant van de tafel de intense uitdrukking op hun gezichten zag. Ze zaten dicht naar elkaar toe gebogen, alsof ze alle grote levensvraagstukken aan het oplossen waren.

'Dus wanneer is daar verandering in gekomen? Wanneer was je liefde voor haar over?' zei Daphne beschuldigend. Ze klonk als een advocaat en Sam schudde zijn vinger naar haar.

'Dat heb ik nooit gezegd. Dat is een vreselijke aantijging.' Vooral nu. Maar al waar hij aan kon denken terwijl hij haar aankeek, was Daphne.

'Ik zei het niet. Jij zei het. Je zei dat je verliefd op haar was, maar je kunt kennelijk niet zeggen of je dat nu nog bent.' Ze zag er enorm sexy uit nu ze hem het vuur aan de schenen legde.

'Soms gaat dat zo in een huwelijk. Soms is het een tijdje saai, dan zit de klad erin, dan is de sjeu eruit, dan gaat er niks echt lekker.'

'Is dit zo'n periode?' vroeg ze en haar stem klonk als een fluwelig kattegespin dat zijn binnenste verscheurde.

'Misschien. Moeilijk te zeggen.'

'Is daar een bijzondere reden voor? Is er iets gebeurd?'

'Dat is een lang verhaal,' zei hij bijna triest.

'Heb je ooit avontuurtjes gehad?' vroeg ze hem botweg en ditmaal lachte hij om haar.

'Heeft iemand jou wel eens verteld dat je een brutale donder bent?' En een schoonheid... en zinnelijk... met een huid als fluweel...

'Nou en of.' Ze schonk hem een verblindende glimlach. 'Daar ben ik eigenlijk best trots op.'

'Misschien moest je dat niet zijn,' probeerde hij haar vergeefs te berispen.

'Op mijn leeftijd kan ik bijna alles doen wat ik wil. Ik ben nog net niet oud genoeg om ernstig aangesproken te worden op wat ik uithaal en ik ben oud genoeg om te weten waar ik mee bezig ben. Ik vind echt jonge meiden strontvervelend, jij niet?' Ze sprong van de hak op de tak en ze wierp haar lange zwarte haar over haar blote schouders naar achteren. Ze was ongelooflijk aantrekkelijk. In sommige opzichten had ze zoveel van Alex en in andere was ze volslagen anders. Ze was veel onbeschaamder, veel buitenissiger, maar ze had een vlijmscherpe geest en hetzelfde soort lange, slanke lichaam.

Maar ze was veel openlijker sexy dan Alex ooit was geweest en Sam moest tot zijn schaamte toegeven dat hem dat beviel, al hoopte hij dat niemand het doorhad. Ze bezorgde hem de hele tijd het verlangen om haar ook uit haar tent te lokken, met haar te spelen, een spel te spelen dat geen van hen beiden kon verliezen. Maar hij wist ook maar al te goed dat hij niet vrij was dat spel te spelen. En dat wist zij ook. Maar het leek haar er niet van te weerhouden.

'En jij zelf?' zei hij plagerig als antwoord op haar vraag over jonge meisjes. 'Val jij op jonge mannen of oude?'

'Ik hou van mannen in het algemeen,' zei ze ondeugend. 'Maar ik geef de voorkeur aan mannen van jouw leeftijd,' zei ze gladjes.

'Schaam je, zeg!' zei hij. 'Dat was behoorlijk doorzichtig.'

'Ik wind er nooit doekjes om, Sam. Ik heb een hekel aan tijd verspillen.'

'Ik ook. Ik ben getrouwd.'

'Is dat een probleem?' Haar ogen boorden zich in de zijne en hij wist dat hij nu eerlijk moest zijn.

'Ik denk van wel. Ik doe dit niet.'

'Wat jammer. Het zou leuk kunnen zijn.'

'Ik wil meer van het leven dan "leuke" dingen. Dit is een gevaarlijk spel. Ik heb het in geen jaren gespeeld. Dit is een spel voor ongetrouwde mannen. De geluksvogels.' Hij keek haar lachend recht in de ogen en wenste heel even dat hij jonger was en weer vrij. Ze bezorgde hem een fijn gevoel, al was het maar even. Het was net zoiets als soesjes eten.

'Ik zie jou wel zitten,' zei ze eerlijk. Het beviel haar zoals hij eerlijk bleef en ze dacht dat zijn vrouw het getroffen had.

'Ik zie jou ook zitten, Daphne. Je bent een fantastische meid. Je bezorgt me bijna het verlangen dat ik ongetrouwd was.'

'Kom je na het eten mee naar de disco?'

'Dat moet ik waarschijnlijk niet doen, maar misschien doe ik het toch.' Hij keek haar glimlachend aan en dacht hoe graag hij met haar zou dansen, maar hoe gevaarlijk dat zou zijn. Vooral op dit ogenblik, gezien de staat waarin Alex verkeerde en de spanning tussen hen.

Maar toen ze het restaurant verlieten, stond de limousine klaar. Daphne pakte hem bij de hand en sleurde hem mee. Hij had het hart niet haar weerstand te bieden. Ze gingen de stad in, naar een tent in SoHo waarvan hij nog nooit gehoord had. Er jankte een geweldige bluesgroep en het leek onvermijdelijk dat ze in elkaars armen eindigden, dansend in de donkere nachtclub. Hij voelde haar lichaam tegen het zijne geperst en hij moest zichzelf bij herhaling dwingen aan Alex te denken.

'Ik moest maar eens gaan,' zei hij uiteindelijk. Het was erg laat en hij kreeg steeds gemengdere gevoelens over waar ze mee bezig waren. Hij kon zichzelf niet langer voor de gek houden. Hij was getrouwd en zij niet. Hoe aantrekkelijk ze ook was, dit kon hij niet maken.

'Ben je boos op me?' vroeg ze zacht terwijl hij voor hun drankjes betaalde en aanstalten maakte haar bij Simon achter te laten.

'Natuurlijk niet. Waarom zou ik?' Haar vraag verraste hem.

'Ik heb je vanavond op een schandalige manier proberen te versieren. Het was niet mijn bedoeling om je in verlegenheid te brengen.' Ze verontschuldigde zich voor haar gedrag.

'Welnee. Je hebt me een compliment bewezen. Ik ben twintig jaar ouder dan jij en neem maar van mij aan dat ik, als ik zou kunnen, met een reuze vaart werk van jou zou maken, maar dat kan ik niet.'

'Jij bewijst mij een compliment,' zei ze ingetogen en keek hem aan met een blik die zijn hart uit zijn lijf rukte.

'Niet echt, maar ik zou wat graag willen.' Toen kwam er iets over zijn lippen wat hij voor zich had willen houden. 'Mijn vrouw is ernstig ziek.' Hij wendde zijn blik af toen hij het zei en probeerde niet te denken aan wat er in de afgelopen twee dagen gebeurd was, of aan de woorden die tussen hen gevallen waren.

'Dat maakt alles nogal moeilijk. Ik weet niet zeker wat es gaat gebeuren.'

'Heel erg ziek?' Ze wilde het woord 'kanker' niet gebruiken maar hij begreep wat ze vroeg.

'Ja, heel erg ziek,' bevestigde hij met een trieste blik.

'Wat vreselijk.'

'Ja. Het is niet gemakkelijk voor haar of voor mij. En het zorgt voor de nodige verwarring.'

'Het was niet mijn bedoeling aan die verwarring bij te dragen,' zei ze, terwijl ze zo dicht naast hem kwam zitten dat hij in haar jurk kon kijken en wat hij daar zag beviel hem zeer.

'Je hebt helemaal niet voor verwarring gezorgd. Verontschuldig je nou maar niet. Ik heb vanavond meer plezier gehad dan in jaren... en daar heb ik momenteel reuze behoefte aan.' Hij keek haar opnieuw aan en op dat moment gebeurde er iets tussen hen wat hem verraste, een uitwisseling van echte gevoelens. Dit was geen spelletje meer, dit was iemand met wie hij kon praten en opeens wilde hij niet bij haar weg. 'Zullen we nog één keer dansen?' Dat had hij helemaal niet willen zeggen en heel even was hij nijdig op zichzelf. Toen voelde hij zich echter overweldigd door tederheid en verlangen naar haar terwijl ze wang aan wang op de muziek dansten. Haar lichaam smolt met het zijne samen, het leek wel alsof hij voor haar gemaakt was en zij voor hem. Ze dansten op nog twee nummers en uiteindelijk dwong hij zich afscheid te nemen. Hij liep spijtig met haar terug naar Simon, alsof hij een geleend kleinood teruggaf dat hij het liefst had gehouden, maar waarvan hij wist dat hij het weer moest afstaan.

'Jullie hebben het duidelijk samen naar je zin,' zei Simon nadrukkelijk. Hij zag wel wat er aan de hand was en het intrigeerde hem. Sam leek hem niet het type voor buitenechtelijke escapades, maar hij viel duidelijk op zijn nichtje. Maar misschien was het echt alleen een indringend gesprek geweest, hij ging tenslotte naar huis of niet soms? 'Een verleidelijke dame, hè?' zei Simon plagerig.

'Pas goed op haar,' zei Sam ernstig en vertrok toen. Hij was de hele weg naar huis in de taxi in gedachten verzonken, hij bleef maar denken aan hoe het was geweest om met haar te dansen. Het was een herinnering die hij niet gauw zou vergeten en toen hij de flat betrad, voelde hij zich schuldig tegenover Alex. Des te meer toen hij zijn slaapkamer binnenliep en Carmens briefje met haar boodschap op het kussen zag liggen. Maar die nacht was het niet het gezicht van Alex dat hij zag toen hij wegdommelde. Het was het gezicht van Daphne.

9

Hij belde Alex de volgende ochtend toen hij opstond, maar de verpleegster zei dat ze net bij de arts was en pas een halfuur later weer op haar kamer zou zijn. Tegen die tijd was hij op weg naar zijn kantoor. Er wachtte een cliënt op hem, hij moest een heleboel telefoontjes plegen en zag geen kans haar opnieuw te bellen. Nadat zijn cliënten waren vertrokken, liep hij op de gang Daphne tegen het lijf. Haar gezicht begon te stralen als een lentedag toen ze hem zag, maar ze was uiterst beleefd en zakelijk toen ze een paar woorden wisselden. Toen ze vervolgens met hem terug naar zijn kamer wandelde, zei ze dat ze hoopte dat ze de vorige avond niet een vreselijke lastpak was geweest. Ze was op hol geslagen, maar van nu af aan zou ze het absoluut zakelijk houden, beloofde ze.

'Wat jammer nou,' zei hij lachend. 'En ik dacht nog wel dat ik de lastpak was.'

'Welnee.' Haar stem klonk liefkozend, maar verder was haar gedrag onberispelijk, uiterst beheerst Brits. 'Ik zit doorgaans geen getrouwde mannen achterna. Maar jij bent nu eenmaal zo aantrekkelijk, Sam. Je zou je werkelijk met donkere verf moeten laten onderspuiten of een zak over je hoofd trekken voor je met onbekenden uitgaat. Jij bent werkelijk gevaarlijk.' Ze maakte hem speelse complimentjes en hij vond het heerlijk.

'Misschien had ik beter thuis kunnen blijven,' zei hij weinig overtuigend, 'maar ik heb een ontzettend leuke avond gehad, vooral in de nachtclub.'

'Ik ook,' zei ze liefkozend. Opeens beseften ze allebei dat ze aan het flirten waren.

'Wat moeten we nu dan?' Hij kwam glimlachend ter zake voor zij zover was.

'Dat weet ik nog niet. Koude douches dan maar, dat heb ik nog nooit geprobeerd.'

'Misschien kunnen we die samen proberen,' zei hij en meteen had hij er spijt van. Hij had zich in haar nabijheid duidelijk niet in de hand, hij wilde alleen maar bij haar in de buurt blijven en haar charmeren en verleiden. Dit was hem nooit eerder overkomen en hij had geen idee hoe hij het een halt toe moest roepen. Ze waren net lucifers vlak bij een vlam, ze stonden voor ze het wisten in lichtelaaie. 'We moeten gewoon ons fatsoen houden,' zei hij uiteindelijk ferm.

'Jawel, kapitein,' zei ze glimlachend en salueerde naar hem, waarna ze door de gang verdween naar haar kamer naast die van Simon. Maar terwijl ze wegliep, bleef hij haar staan nakijken, niet in staat zijn blik van haar gestalte af te nemen.

'Kijk maar uit!' zei Larry, zijn oude compagnon, toen hij hem op de gang passeerde. 'Dat is een gevaarlijke tante... dat zijn die Engelse meiden allemaal,' fluisterde hij.

'Waarom heeft niemand me eerder gewaarschuwd?' zei Sam met een overdreven kreun, terwijl hij zijn eigen kantoor weer inliep. Om zijn kalmte te herwinnen, belde hij Alex.

'Waar was je gisteravond?' vroeg ze klagelijk. 'Ik heb je gebeld.'

'Weet ik, het spijt me. Ik was met Simon en een stel nieuwe cliënten uit London de stad in. Hij belde nadat ik thuis was gekomen en heeft me omgepraat. We zijn bij Le Cirque gaan eten.' Hij had opeens het gevoel alsof hij te veel zei en haar een verklaring schuldig was. 'Hoe voel je je vandaag?'

'Redelijk,' zei ze, maar ze klonk nog steeds terneergeslagen. 'Ik heb gisteravond een gesprek gehad met Liz Hascomb, die bleek een vrijwilligster te zijn voor een van de steungroepen hier.'

'Fijn,' zei hij, maar hij voelde zich mijlen van haar verwijderd. Ze praatte alleen maar over haar ziekte en de dingen die daarmee gemoeid waren. 'Denk je dat ze iets tegen de mensen op je werk zal zeggen?' Hij wist dat ze dit voor zich wilde houden, maar ze klonk vol vertrouwen toen ze antwoord gaf.

'Vast niet. Liz is reuze discreet. Ze keek er behoorlijk van op toen ze me zag, maar ze heeft me enorm geholpen.'

'Dat is fijn.'

'Hoe gaat het met Annabelle?'

'Geweldig. Ze is reuze opgewonden over Halloween. Ze past de hele tijd haar pakje aan.' Alex sprongen de tranen in de ogen terwijl ze naar hem luisterde.

'Kom je vandaag nog?' Ze zei het aarzelend, alsof ze niet zeker wist of ze nog wel op hem kon rekenen en hij vond het akelig dat hij dit in haar stem hoorde.

'Natuurlijk. Ik kom langs op weg naar huis.' Ze had gehoopt dat hij tussen de middag zou komen maar ze wilde hem niet onder druk zetten. Hij vertelde haar dat hij tussen de middag de deur niet zou uitgaan, dat hij werk te doen had.

Maar toen hij zich probeerde te concentreren, ontdekte hij dat hij alleen maar aan Daphne kon denken. Het leek wel een nachtmerrie. Hij had een vrouw die ziek was, een jong kind, een berg verantwoordelijkheden en hij kon alleen maar aan Simons verleidelijke nichtje uit Engeland denken. Het zorgde ervoor dat hij tegen de tijd dat hij naar Alex ging, in een snerthumeur was. Hij voelde zich schuldig en prikkelbaar en had spijt dat hij Daphne ooit had ontmoet. Hij had geen verdere complicaties in zijn leven nodig, maar hij was opeens door haar geobsedeerd, als betrof het een verdovend middel waarnaar hij snakte al had hij het nog nooit geprobeerd.

'Wat scheelt eraan? Je bent zo gespannen als wat.' Alex had het meteen in de gaten, wat hem nog meer ergerde. Het leek wel of iemand hem een neonreclame om zijn hals had gehangen, die het woord 'Daphne' deed oplichten.

'Klets geen onzin!' viel hij tegen haar uit, wat niet zijn bedoeling was. 'Ik maak me gewoon zorgen om jou. We kijken er enorm naar uit dat je vrijdag naar huis komt.'

'Heb je al iets tegen Annabelle gezegd?'

'Tuurlijk niet.'

'Het lijkt mij dat we haar maar moeten vertellen dat ik op reis een ongelukje heb gehad.'

'Waarom moeten we ook maar iets zeggen?'

Daar had je het weer. Ontkenning. Alex stond er elke keer weer van versteld.

'Ik heb een verband om. Ik zal een litteken hebben en mijn borst is weg. Ik voel me niet best. Ze kan niet lekker met me dollen. Hoe stel je je dat voor, Sam, haar gewoon niets vertellen? Ze is niet dom.'

'Je hoeft toch niet in je blootje voor haar rond te paraderen.'

'Moet ik voor de rest van mijn leven verstoppertje spelen? Ze gaat normaal gesproken samen met mij in bad, ze ziet me als ik mij aankleed. Ik heb nooit mijn lichaam voor haar verborgen gehouden. Bovendien zal ik me over een paar weken misselijk voelen en naar men zegt doodmoe, van de chemotherapie. Ze moet toch iets weten?'

'Waarom maak je toch zo'n ophef van dit alles? Waarom moet dit Annabelles probleem zijn en het mijne? Waarom kun je dit niet in stilte dragen? Ik snap dit niet.'

'Ik ook niet. Ik snap niet hoe jij maar kunt blijven doen alsof dit niet gebeurt. Het overkomt niet alleen mij, het overkomt ons allemaal, althans in die zin dat jullie het allebei zullen moeten begrijpen.'

'Jezus nog aan toe, ze is drieëneenhalf. Wat wil je nou van haar? Medeleven? Meen je dat nou? Alex, dit is ongezond.'

'Volgens mij ben je niet goed wijs.'

'Hou toch op met over alles te zeuren, hou op hier een nachtmerrie voor iedereen van te maken. Ga met een therapeut praten, doe iets, ga bij een praatgroep, maar laat dit niet als een blok lood op mij en Annabelle neerkomen. Straf ons niet voor jouw narigheid.' Op dat moment wendde ze zich van hem af en keek het raam uit.

'Ga nu maar liever weg,' zei ze op ijzige toon.

'Met alle plezier!' Hij stormde haar ziekenhuiskamer uit en belde haar die avond niet meer. Zij hem evenmin. Ze belde Annabelle en zei dat ze haar een zoen voor het slapengaan stuurde, maar ze vroeg Sam niet te spreken, hetgeen alleen Carmen opviel.

Hij bleef die avond alleen thuis en dacht na over wat er voor hen in het verschiet lag en dat beviel hem niet. Zij was duidelijk van plan overal enorme ophef over te maken, over haar litteken, de borst die ze moest missen, haar gezondheid en uiteindelijk haar 'behandeling', haar chemotherapie. Dan zouden ze haar klaagzangen moeten aanhoren over haar haar, hoe dat uitviel, hoe misselijk ze zich wel niet voelde en dan zouden er maanden en jaren volgen in afwachting of haar controle wel goed was, of er toch weer kanker was, of ze het volgende jaar wel zou halen. Hij kon hier domweg niet tegen. Het was net als destijds met zijn moeder. Dit was niet hoe hij de rest van zijn leven wenste door te brengen, met het aanhoren van haar dagelijkse rapporten over haar kanker. Opeens zag hij haar als een tragisch personage dat trachtte hem levend te verslinden en zijn leven te verwoesten. De Alex die hij had gekend en bemind, was verdwenen en in haar plaats was deze boze, angstige, terneergeslagen vrouw gekomen. Ze spraken elkaar op donderdag tweemaal over Annabelle, maar ze vonden allebei dat het maar beter was dat hij haar niet zou komen opzoeken. Wie wel kwam, was Liz Hascomb. Zij was elke dag op bezoek gekomen sinds ze had ontdekt dat Alex hier lag en wat haar was overkomen.

Die vrijdag kwam Sam haar om twaalf uur ophalen. Het was de eerste keer in twee dagen dat hij haar had gezien en ze zag er opeens uiterst broos uit. Ze had een jurk aan die hij op haar verzoek had gebracht. Het was een wijde tricot jurk die haar verbonden wond de ruimte liet en grotendeels aan het oog onttrok. Hij had ook een lichtblauwe jas gebracht om er overheen aan te trekken. Ze had niet de moeite genomen zich op te maken, maar zag er lang en mager uit, haar haar was schoon en viel weelderig over haar schouders. Ze zag er beter uit dan hij had verwacht, maar ze zag er ook angstig uit. Haar ogen leken enorm groot en haar gezicht was bleek. Hij zag dat haar handen trilden toen ze haar nachtjapon in haar weekendtas opborg.

'Alex, gaat het een beetje? Heb je pijn?' Het verraste hem hoezeer ze van streek leek. Ze had er in zijn ogen op dinsdag en woensdag beter uitgezien en hij vroeg zich af of ze opnieuw een klap van de operatie had gehad. Hij voelde zich opnieuw schuldig dat hij haar de dag ervoor niet had opgezocht, maar hij kon die druk gewoon niet aan. Maar nu zag ze er zo nerveus uit, zo uit haar doen.

'Het gaat best,' zei ze licht hees. 'Ik vind het alleen een beetje eng om naar huis te gaan. Geen verpleegsters, geen hulp met verschonen van mijn verband, geen vrijwilligers van de steungroep. Opeens moet ik weer de wijde wereld in en alles is anders, althans, ik ben anders. En wat moet ik tegen Annabelle zeggen als ik haar weer zie?' De tranen sprongen haar in de ogen toen ze daaraan dacht, ze had de avond ervoor gehuild toen ze het er met Liz Hascomb over had en Liz had Alex steeds maar weer verzekerd dat alles wat ze voelde, volslagen normaal was.

'Waarom doet Sam dan de hele tijd alsof ik gek ben?' had ze haar gevraagd.

'Omdat hij het ook doodeng vindt. En dat is ook normaal. Het enige probleem met Sam is dat hij het niet wil toegeven.'

Hij zag er op dit moment helemaal niet bang uit, terwijl hij een arm om Alex heen sloeg en haar weekendtas pakte. Hij zag eruit alsof hij alles onder controle had, doodkalm, terwijl ze met de lift naar beneden gingen en in een limousine stapten die hij voor deze gelegenheid had besteld.

De auto bracht hen thuis en het was muisstil in hun flat toen ze thuiskwamen. Carmen had Annabelle van school gehaald en haar meteen naar balletles gebracht. Alex wilde na thuiskomst eerst haar draai vinden, haar peignoir aantrekken, maar toen ze eenmaal thuis was, stond ze ervan versteld hoe doodmoe ze was. Ze was uitgeput na al die emoties. Sam vond het deprimerend dat ze weer haar nachtjapon aantrok. Ze bleef met haar rug naar hem toe staan en ze trok haar peignoir aan voordat ze zich naar hem omdraaide, dus zag hij alleen maar roze satijn toen ze zich weer naar hem toe draaide.

'Waarom hou je je kleren niet aan? Misschien vindt Annabelle het wel eng als je hier opeens in je nachtjapon zit.'

'Ik ben werkelijk bekaf. Ik wil even gaan rusten.'

'Dat kun je toch ook in je jurk,' zei hij berispend. Hij vond dat ze weer de zwakke patiënte uithing en dat wist ze. Maar hij had geen idee hoe moe ze was, hoe uitgeput, of hoe bang ze was haar kleine meid weer te zien, wat die wel zou zeggen. Het was allemaal reuze akelig en verschrikkelijk eng. Terwijl ze op hun bed ging liggen en de televisie aanzette, zag ze Sam zijn mantel aantrekken. Hij had haar het middageten gebracht dat Carmen voor hen had klaargezet en nu opeens verdween hij zomaar.

'Waar ga jij heen?' Ze was bang om alleen te zijn. Ze was opeens bang van alles en het speet haar dat ze thuis was gekomen, al besefte ze dat dat toch zou moeten gebeuren.

'Ik ga terug naar mijn werk,' legde hij uit. 'Ik probeer vanmiddag vroeg thuis te komen. Ik heb een bespreking met Larry en Tom waar ik domweg niet onderuit kan. Bel me als je me nodig hebt.' Ze knikte. Hij wierp haar een kushandje toe, maar het viel haar op dat hij bij haar uit de buurt bleef. Hij had haar sinds de operatie nog niet een keer echt gekust en ze vroeg zich af hoe lang het zou duren voordat hij weer in haar nabijheid zou komen.

Het laatste wat ze wilde doen was hem onder druk zetten, maar ze voelde zich verschrikkelijk eenzaam omdat hij zo afstandelijk deed.

Alex bleef lange tijd stilletjes op hun bed liggen wachten tot Annabelle thuiskwam en denken over wat ze tegen haar moest zeggen. Ze bedacht van alles, maar zodra ze haar zag vergat ze opeens alles wat ze tegen haar had willen zeggen. Ze kon er alleen maar aan denken hoe aanbiddelijk ze was, hoeveel ze van haar hield en hoe ontzettend ze haar gemist had.

Annabelle kraaide toen ze Alex daar zag staan wachten, in de deuropening van haar slaapkamer. Alex had de lift horen aankomen en had toen Carmens sleutel in de voordeur gehoord. Ze beefde over heel haar lichaam terwijl ze daar stond te wachten.

'Mammie!' gilde ze en toen wierp ze zich in Alex' armen. Alex probeerde zich te beschermen tegen de botsing, maar dat lukte niet. Haar gezicht vertrok van pijn en Carmen zag het. Maar Annabelle zag alleen maar dat haar moeder thuis was en ze deed vlug een stap achteruit en keek guitig naar haar op.

'Wat heb je voor me meegebracht van je reis?'

Opeens besefte Alex dat ze dat helemaal vergeten had, terwijl ze Annabelles gezichtje zag betrekken. 'Zal ik je eens vertellen? Ze hadden niet veel soeps, zelfs op het vliegveld was er niks leuks. Ik dacht zo dat wij saampjes volgende week gezellig naar F.A.O. Schwarz moesten gaan, om te zien wat we daar kunnen vinden. Wat zeg je daarvan?'

'Joepie!' Annabelle klapte in haar handjes en was meteen haar teleurstelling vergeten. Ze vond het heerlijk om met haar moeder naar F.A.O. Schwarz te gaan. Toen keek ze verbaasd omdat ze zag dat Alex haar nachtjapon aanhad.

'Waarom heb je je nachtpon aan?' vroeg ze haar argwanend, zoals Sam al had voorspeld. In een heleboel opzichten leek ze sterk op Alex. Ze zag altijd alles en wilde weten waarom dingen gebeurden.

'Ik deed even een dutje voordat je thuiskwam en in Chicago heb ik een ongelukje gehad.'

'Heus?' Annabelle leek onder de indruk en keek toen reuze bezorgd. 'Heb je je pijn gedaan?' Ze trok een gezicht alsof ze zou gaan huilen en Alex gaf haar vlug een zoen om haar gerust te stellen.

'Nu, wel een beetje.' Ze had haar verhaal nog niet echt klaar.

'Hebben ze je een pleister opgeplakt?' Alex knikte. 'Mag ik die zien?' Ze deed met bevende handen haar peignoir open. Carmens adem stokte toen ze het enorme verband zag. Ze wist meteen dat er iets vreselijks was gebeurd en haar blik zocht bliksemsnel die van haar werkgeefster op. 'Heb je pijn?' vroeg Annabelle, nog steeds gefascineerd door dat enorme verband op die plaats.

'Wel een beetje,' zei Alex eerlijk, 'we moeten een beetje voorzichtig zijn om niet tegen die plek te botsen.'

'Heb je gehuild?' Ze knikte en keek onwillekeurig op naar Carmen, die de tranen in de ogen sprongen toen ze haar zag. Ze strekte haar hand uit en legde die zacht op Alex' arm, een gebaar dat Alex diep ontroerde. Annabelle rende naar haar kamer om haar pop op te halen.

Carmen gaf Alex een uitbrander.

'Waarom hebt u niets tegen me gezegd, mevrouw Parker? Bent u ziek?'

'Dat gaat wel over,' zei ze op vlakke toon. Het was duidelijk haar borst, maar Carmen wist nog steeds niet hoe ver de schade ging, al had ze dat wel geraden toen ze Alex van opzij zag.

Annabelle huppelde de kamer weer binnen, met drie poppen en een boek. Ze borrelde over van de verhalen over balletles en school en ze had een tekening voor haar gemaakt. Ze kon haast niet wachten tot het Halloween was. Ze zouden op school een parade houden en Katie Lowenstein ging een feestje geven. Ze had duizend nieuwtjes en Alex vroeg zich opeens af hoe ze vijf dagen zonder haar had gekund. Alleen al de aanblik van haar dochtertje bracht haar weer tot leven en gaf haar iets om voor te vechten.

'Mevrouw Parker, gaat het een beetje?' vroeg Carmen meermalen terwijl de twee op Alex' bed speelden. Ze bracht haar een kop thee en een broodje kip, dat Alex met alle geweld van haar moest opeten. Ze had geen honger, maar ze dacht aan wat Liz had gezegd over op krachten komen en ze dwong zichzelf te eten. Liz belde die middag op om even te horen hoe het haar thuis verging en ze was blij te horen dat Alex zoveel beter klonk. Annabelle had haar aanmerkelijk opgevrolijkt, maar later, toen ze haar peignoir uitdeed omdat ze het warm had, merkte ze dat Annabelle licht voor haar terugdeinsde. Het verband joeg haar angst aan. Stilletjes trok Alex haar peignoir weer aan en nam zich voor om te zorgen dat Annabelle het verband niet vaker te zien kreeg dan nodig was. In sommige opzichten had Sam gelijk. Ze hoefde hier niet hun probleem van te maken en dat was ze ook niet van plan. Ze had hun liefde en hun steun nodig, maar ze wilde hun niet om medelijden vragen of hen angst aanjagen. In sommige opzichten was Sam even schrikachtig als hun dochtertje.

Laat op die middag kwam Carmen Annabelle halen voor haar bad en ze vroeg of ze niet met haar moeder in mammies lekkere bubbelbad mocht.

'Liefje, natuurlijk mag je in mijn bad, met mijn bubbels. Maar ik mag mijn grote pleister pas volgende week afdoen.' In het ziekenhuis deden ze er een grote vuilniszak over als ze onder de douche ging. 'Ga jij maar lekker zonder mij in bad. Goed?' Annabelle vond het best. Alex keek op de klok, het was vijf uur. Alex had gedacht dat Sam zou proberen vroeg thuis te komen, maar ze wist dat zijn werk op vrijdagmiddag meestal uitliep. Het was altijd moeilijk om voor het weekend alles af te ronden.

In werkelijkheid zag Sam op zijn kantoor toe op de details van zijn nieuwste deal, maar hij treuzelde ook om naar huis te gaan.

'Nog steeds hard aan het werk?' vroeg Daphne nonchalant toen ze om kwart over vijf haar hoofd om de deur stak. Ze ging zelf net weg voor het weekend. Zij en Simon gingen met vrienden uit Engeland naar Vermont. Iedereen had hun verteld over de opmerkelijke herfstkleuren daar en Daphne wilde met alle geweld gaan kijken.

'Het is prachtig,' bevestigde Sam en hij wilde dat hij met haar mee kon. Hij haalde zijn hand door zijn haar en keek nogal verbeten. Hij wist dat het tijd was om naar huis te gaan, maar hij zag er enorm tegenop. De spanning tussen hem en Alex was tastbaar en zelfs Annabelle kon daar geen verlichting in brengen.

'En jij? Doe jij iets leuks?' vroeg ze. Ze vond het zonde om hem achter te laten. Hij zag er zo verdrietig en eenzaam uit, alsof hij nergens heen kon en liefst op zijn kantoor bleef.

'Niet echt. Mijn vrouw is net uit het ziekenhuis. Ik denk dat we het maar rustig aan doen.'

'Wat naar voor je, Sam,' zei ze zacht. Opnieuw kruisten hun blikken elkaar en bij die gevaarlijke ontmoeting glimlachte hij teder. 'Dank je, Daphne. Veel plezier. Tot maandag dan maar.' Ze knikte. Ze had naar hem toe willen lopen en haar armen om hem heen willen slaan, maar hij zag er zo ernstig uit dat ze niet durfde. Daarom keek ze hem alleen nog even aan en verliet toen met een kushandje de kamer, wensend dat ze het weekend met hem kon doorbrengen in plaats van met Simon en hun Engelse vrienden.

Om halfzes had hij echt geen excuus meer. Hij trok zijn jas aan en liep naar beneden. Hij liep een paar straten voordat hij een taxi naar huis nam. Hij was voor zessen thuis en Alex keek verrast op toen ze hem zag. Ze had met Annabelle gespeeld en verhaaltjes voorgelezen. Carmen maakte net het avondeten voor hen klaar en ze had erop gestaan het weekend te blijven.

'Dag, hoe ging het vandaag?' Ze probeerde ontspannen te klinken, maar hij leek slecht op zijn gemak. Toen hij antwoord gaf, klonk hij als een vreemde.

'Prima. Sorry dat ik laat ben, het was een krankzinnige middag.'

'Hindert niet, ik heb me prima vermaakt met Annabelle.' Ze aten met zijn allen aan de keukentafel en Annabelle praatte meer dan een van hen. Tot Alex' grote verbazing leek zij niets te merken van de spanning tussen haar ouders. Ze was dolblij dat haar moeder weer thuis was, ze was opgetogen en borrelde over van allerlei leuke verhaaltjes, grapjes, nieuwe liedjes en onbegrijpelijke geschiedenissen over haar vriendjes en vriendinnetjes. Het was een levendig etentje. Toen brachten ze haar naar bed terwijl Carmen de keuken aan kant maakte.

Toen Alex en Sam echter naar hun eigen kamer gingen, was hun gespreksstof opeens op. Ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen en hij leek haar helemaal niets te zeggen te hebben. Hij zag er moe en afwezig uit.

'Is alles op je werk in orde?' vroeg ze, zich afvragend waarom hij zo zenuwachtig was.

'Ja hoor.' Maar hij kon haar niet dezelfde vraag stellen. Zij was de hele week niet naar haar werk geweest, ze kon alleen maar over haar ziekte praten.

Hij zette de televisie aan en zocht daarin zijn toevlucht. Uiteindelijk viel hij in slaap, terwijl Alex op hem neerzag. Ze was doodop van de emoties in verband met haar thuiskomst, maar blij dat ze er was. Ze wist alleen niet wat ze met Sam aan moest. Liz had haar toen ze haar die middag opbelde opnieuw gerustgesteld en haar verteld dat ze geduld moest hebben. Ze zei dat ze aanvankelijk dezelfde problemen met haar man had gehad, die onbeholpenheid, die angsten vanwege haar ziekte, en zelfs die wrok, maar uiteindelijk was hij bijgedraaid.

Sam werd na het laatste nieuws wakker en keek naar haar op alsof hij verrast was dat ze daar naast hem lag. Toen stond hij zonder een woord te zeggen op om zijn pyjama aan te trekken. Zij had zich al zo goed en zo kwaad als het ging gewassen en had haar nachtjapon weer aangetrokken. Ze had een bedjasje aangedaan, zodat haar verband hem geen aanstoot zou geven. Maar toen hij na zijn douche terugkwam, hetgeen haar als een eeuwigheid voorkwam, leek hij te aarzelen voor hij opnieuw in bed kwam.

Hij was opeens bang voor haar, alsof ze hem met haar probleem kon besmetten. Ze verlangde zoveel van hem en hij wist eenvoudigweg niet hoeveel hij haar te bieden had. Zijn eigen ontoereikendheid joeg hem meer angst aan dan wat ook. Het was gemakkelijker om bij haar uit de buurt te blijven.

'Scheelt er iets aan?' Ze keek hem verward aan. Het leek wel alsof hij niet zeker was of hij wel bij haar moest slapen. Maar omdat Carmen op de logeerkamer sliep, zat er niets anders op.

'Ik... zou het... kan ik je pijn doen als ik hier slaap?'

Opeens moest ze om hem glimlachen. Hij zag er zo opgelaten uit, zo slecht op zijn gemak met haar. Het was eigenlijk tragisch, maar ze werd er zowel kwaad als verdrietig van. Toch had ze ook met hem te doen.

'Je zult me geen pijn doen, tenzij je me met je schoen een klap op mijn hoofd geeft. Hoezo?' Ze probeerde te doen alsof alles normaal was, maar ze wisten allebei dat dat niet zo was.

'Ik dacht dat ik misschien... als ik me omdraai... of tegen je opbots...' Hij behandelde haar als een stukje glas, niet als een vrouw.

Hij leek van het ene uiterste in het andere te vervallen. Het ene moment wilde hij doen alsof er helemaal niets aan de hand was en het volgende moment wilde hij naar het einde van de wereld om haar te ontlopen. Het was buitengewoon akelig.

'Sam, je zult me geen pijn doen,' zei ze zacht, in een poging hem op zijn gemak te stellen. Maar hij glipte het bed in alsof er een landmijn aan haar kant lag en hij bang was die tot ontploffing te brengen. Hij lag stijf op de rand van het bed, zo ver mogelijk bij haar vandaan, hetgeen haar een gevoel bezorgde alsof ze een paria was.

'Gaat het een beetje?' vroeg hij nerveus voordat hij het licht uitdeed. 'Kan ik iets voor je halen?'

'Het gaat prima met me.' Althans dat wenste ze. In elk geval wilde ze graag naast hem slapen, maar het was duidelijk dat hij dat niet wilde. Uiteindelijk viel hij in slaap, zich aan de rand van het bed vastklampend, door Alex gadegeslagen. Het leek wel alsof ze door het gemis van die ene borst opeens vreemden voor elkaar waren geworden. Toen hij eenmaal sliep, lag zij in bed te huilen van heimwee naar haar man.

Hij werd op zaterdag wakker, lang voordat zij zich verroerde. Tegen de tijd dat zij opstond en haar bedjasje weer had verruild voor de peignoir, waren hij en Annabelle al aangekleed en hadden ze het over een uitstapje naar Central Park om een nieuwe vlieger op te laten die hij voor haar had gekocht.

'Zin om mee te komen?' vroeg hij schoorvoetend.

Ze schudde het hoofd, ze was nog steeds bijzonder moe en het zou gemakkelijker zijn om in de flat op hen te wachten.

'Ik wacht hier wel. Misschien kunnen Annabelle en ik koekjes bakken als jullie weer thuis zijn,' zei ze, in een poging vrolijk te doen.

'Hmmmm!' riep Annabelle. Beide plannetjes bevielen haar, zowel de koekjes als de vlieger. Zij en Sam gingen een halfuur later met hun vlieger en in opperbeste stemming de deur uit. Hij had amper met Alex gesproken sinds ze was opgestaan. Het leek wel alsof ze, nu ze terug was in de flat, een regelrechte bedreiging voor hem vormde. Hij was nog minder toeschietelijk dan toen ze in het ziekenhuis lag. Het was bijzonder verontrustend.

Ze kwamen tussen de middag thuis en Alex maakte soep en broodjes voor hen klaar. Carmen was een paar uur naar huis en Alex had haar verzekerd dat ze haar niet nodig had, maar ze had gezegd dat ze toch terugkwam. Ze wilde beschikbaar zijn om Alex bij te kunnen springen.

Annabelle vertelde opgewonden dat ze een tijdlang de vlieger enorm hoog hadden laten zweven, bij de vijver met de modelbootjes, en dat hij toen in een boom was gevlogen. Pappie had heel hoog in die boom moeten klimmen om de vlieger te halen.

'Nou, zo hoog was het nou ook weer niet,' bekende hij met een geamuseerde blik. Ze hadden plezier gehad en ze hadden kastanjes en krakelingen gekocht.

Alex had terwijl ze weg waren haar haar opgestoken en zich aangekleed. Ze had een ruime trui en een spijkerbroek aan, je kon bijna niet zien wat er met haar aan de hand was. In die ruime trui kon je haast geen boezem ontwaren.

Maar Annabelle had later, toen ze bij Alex op schoot zat en tegen haar aanleunde, toch iets in de gaten.

'Dat tietje dat het ongeluk heeft gehad is nu kleiner, hè mammie?' zei ze met een verbaasde blik op haar borst. 'Of is hij afgevallen toen je je stootte?'

'Zo ongeveer wel, ja.' Ze glimlachte in een poging haar gezicht in de plooi te houden. Ze moesten het er vroeg of laat over hebben en dit moment was even goed als welk ander ook. Het was maar beter om er niet te lang mee te wachten. Sam was in de andere kamer en hij keek nogal verschrikt toen hij even later terugkwam en hoorde waar ze het over hadden.

'Ziet het er anders uit als je het verband afdoet? Is hij helemaal weg?' Annabelle keek er duidelijk van op dat een stuk van haar moeder zomaar weg was. Ze vond het zichtbaar verbijsterend.

'Misschien. Ik heb zelf nog niet gekeken.'

'Kan die dan zomaar afvallen?'

Ze wilde Annabelle geen angst aanjagen of haar misleiden. 'Nee, dat niet, maar hij kan lelijk beschadigd worden. Daarom hebben ze me zo'n groot verband omgedaan.'

'Hoe is dat gebeurd?' Annabelle keek verbaasd over wat haar moeder op haar reis was overkomen, maar Sam keek nijdig.

Gelukkig liep Annabelle de kamer uit om een spelletje te halen en vergat het antwoord op haar vraag af te wachten, waarvoor Alex innig dankbaar was, omdat ze geen antwoord had. 'Hoe is dit gebeurd?' was nou niet een vraag waarop ze graag het antwoord schuldig bleef.

Sam had meegeluisterd en hij vond het maar niets dat ze het hierover hadden.

'Waarom moest je haar een verklaring geven? Waarom moet je het hier met haar over hebben? Ze is drieëneenhalf jaar, verdomme! Hier heeft ze geen behoefte aan.' Hij ook niet en hij was bijna vijftig.

'Ik ook niet, Sam, maar we zitten er nu eenmaal mee. En ze vroeg het me zelf. Ze zat bij me op schoot en voelde dat het anders was.'

'Neem haar dan niet op schoot. Je kunt dit best uit de weg gaan.'

'Ja, dat merk ik wel aan jou. Jij bent er een ster in.' Hij meed haar zoveel hij maar kon en later die middag zei hij dat hij naar het kantoor moest, wat Alex verraste. Hij ging bijna nooit in het weekend naar zijn kantoor. Maar ze wist waarom hij nu wel ging, hij kon het gewoon niet aan om bij haar in de buurt te zijn.

Alex en Annabelle bleven thuis, bakten koekjes en keken naar Peter Pan en De Kleine Zeemeermin. Het was drie uur toen hij vertrok en de stemming tussen hen was zo gespannen dat Alex het maar beter vond dat hij een tijdje weg was. Ze kon echt niet tegen die spanning, de lucht tussen hen knetterde gewoon.

'Waarom is pappie kwaad op je?' vroeg Annabelle toen ze koekjes uit het deeg staken. Alex keek op van die vraag. 'Waarom denk jij dat pappie kwaad op me is?' vroeg ze, geïntrigeerd door de opmerkingsgave van haar kleine meid.

'Hij praat niet met je, alleen maar als het echt moet.'

'Misschien is hij gewoon moe,' zei Alex. Ze rolde nog wat deeg uit, waarbij Annabelle hele stukken inpikte en opat.

'Hij miste je toen je weg was. Ik ook,' zei ze ernstig. 'Misschien is hij wel boos dat je weg was.'

'Misschien wel,' beaamde Alex, die niet van plan was hun dochtertje bij hun problemen te betrekken. 'Hij is vast weer helemaal in orde als hij thuiskomt.' Ze gaf een zoen op het topje van haar sproetenneusje en gaf haar nog een stuk koekjesdeeg om van te snoepen.

Maar op zijn kantoor in de stad zat Sam bedrukt voor zich uit te staren. Hij had vrijwel geen werk te doen. Zijn werk vereiste mensen en cliënten en deals die gesloten moesten worden. Hij had niet de papierwinkel waarmee Alex altijd te maken had. Hij was louter en alleen naar het kantoor gekomen om te ontsnappen en nu hij er eenmaal was, voelde hij zich stom. Hij liep voor haar weg en dat wist hij. Maar hij was bang om nu haar lichaam te zien, of haar pijn, bang dat hij niet in staat zou zijn haar dat te geven wat ze van hem wilde. Het was veel gemakkelijker om kwaad op haar te zijn, haar hard te vallen, haar te mijden.

'Wat doe jij hier?' Hij hoorde een stem uit de deuropening en schrok op. Hij was er zeker van geweest dat er verder niemand in het gebouw was. De alarminstallatie had aangestaan en de portier beneden had hem niet verteld dat er iemand was. Ze was zeker net binnengekomen. Het was Daphne. Ze droeg een strakke zwarte jersey blouse en een zwarte legging waarin haar benen eindeloos lang leken. Ze had haar haar in een lange vlecht en ze droeg zwarte suède laarsjes, die er zeer Engels uitzagen.

'Ik dacht dat jij in Vermont zat,' zei hij, nog steeds met een verschrikte blik.

'Ja, dat was ook het plan. Maar Simon heeft griep en zijn vrienden hadden geen zin om zonder hem te gaan, dus zijn we hier gebleven. Ik wilde van de gelegenheid gebruik maken om wat werk te doen. Ik hoop dat je geen bezwaar hebt, Sam. Ik wilde je niet storen. Je zag eruit alsof je heel ver weg was toen ik je zag zitten.' Ze zei het vol medeleven en ze zag er heel jong en heel sexy uit zoals ze daar midden in zijn werkkamer stond. 'Hoe gaat het ermee?'

'Niet zo geweldig, eigenlijk, anders was ik hier waarschijnlijk niet,' zei hij eerlijk terwijl hij zijn benen onder zijn bureau uitstrekte en met een potlood speelde. Het was vreemd hoe hij alles wel tegen haar kon zeggen maar niet tegen Alex. Hij stond op en liep op haar af. 'Ik weet niet eens waarom ik hierheen ben gekomen.' Hij keek haar triest aan en glimlachte toen. 'Misschien had ik een voorgevoel dat jij zou komen.'

'Dat is niets voor jou,' zei ze plagerig, 'maar laat ik het maar van je aannemen. Zal ik een kop koffie voor je maken?'

'Ja, graag.' Hij volgde haar naar hun keukentje, zich vaag bewust van haar parfum, die rook muskusachtig en warm en sexy.

'Het spijt me,' zei hij opeens toen ze zich omdraaide en hem aankeek. 'Ik gedraag me als een malloot. Ik weet me gewoonweg met mijn houding geen raad. Ik zit geweldig in de put, maar ik heb het recht niet om dat op jou af te reageren.'

'Als een etentje bij Le Cirque en gezellig gaan dansen "afreageren" is, dan ga je je gang maar, Sam.' Ze keek hem met een verleidelijke glimlach aan, maar er ging meer dan alleen maar sexappeal van haar uit, ze had ook iets zeer warms en meelevends. Ze was ondeugend en speels, maar ze leek ook zorgzaam en dat beviel hem. Zoveel aan haar herinnerde hem aan de beste kanten van Alex. Toen gaf ze hem een klap in zijn maag met de botheid van haar vraag. Haar stem klonk heel zacht toen ze hem aankeek en hij was volledig overrompeld door wat ze hem vroeg. 'Sam, gaat je vrouw dood?'

Lange tijd wist hij niet wat hij daarop moest zeggen. 'Misschien wel. Ik weet het niet. Ze is naar ik aanneem behoorlijk ziek, al begrijp ik het niet helemaal.'

'Is het kanker?'

Hij knikte. 'Ze hebben deze week een van haar borsten afgezet en ze zal binnenkort met chemotherapie beginnen.'

'Wat moeilijk voor jou en jullie dochtertje.' Al haar medeleven ging naar hen uit, niet naar Alex.

'Ja misschien wel... of het zal in elk geval moeilijk zijn... Chemotherapie klinkt afgrijselijk. Ik weet niet zeker of ik het wel zou doen.'

'Dat zeggen we allemaal tot puntje bij paaltje komt en dan vechten we als gekken en proberen alles om te genezen. Mijn vader is vorig jaar overleden en hij heeft alles geprobeerd, tot en met een of andere toverpil die hij in Jamaica op de kop had getikt, het was je reinste voodoo. Ik kan haar geen ongelijk geven dat ze het probeert. Maar wat vreselijk voor jou. Arme Sam.' Ze stonden in het kleine benauwde kamertje terwijl de koffie trok en haar stem was amper luider dan een fluistertoon.

'Je hoeft met mij geen medelijden te hebben,' fluisterde hij terug, niet zeker waarom ze zo zacht praatten. Ze waren de enige mensen in het gebouw, maar hij wilde alleen maar nog dichter bij haar komen en nog zachter praten. 'Met mij gaat het prima...'

'Maak dat de kat wijs,' antwoordde ze. Hij was volslagen onvoorbereid op wat er toen gebeurde. Ze legde haar armen om zijn hals, streelde met haar vingers langs zijn nek tot de rillingen hem over de rug liepen én kuste hem. Hij voelde zijn hele lichaam reageren met een heftigheid die hem bijna beangstigde, zo ver lag die buiten zijn greep. Hij wilde haar legging wegscheuren en haar naast zich op de vloer trekken, maar hij durfde niet meer te doen dan haar te kussen en zijn handen hongerig over haar lichaam te laten dolen. Ze was gespierd, met een strakke buik en een schitterend kontje. Ze was gebouwd als een ballerina en haar borsten vulden zijn beide handen. Hun monden en tongen wilden elkaar niet loslaten. Het was Daphne die zich als eerste losmaakte, buiten adem. Ze had een lawine ontketend die zij zelf ook niet langer kon beteugelen, zo heerlijk was dit, zo ondraaglijk. 'God, Sam... ik mag niet... o god... wat verlang ik naar je...'

'Ik ook naar jou,' fluisterde hij terug, terwijl hij met zijn lippen haar hals en borsten verslond. Toen knielde hij voor haar neer en begroef zijn gezicht daar waar haar dijbenen elkaar ontmoetten. Ze liet een lange, zachte kreun horen. Terwijl hij haar dichter naar zich toe trok, kwam hij plotseling tot bezinning. Dit kon hij niet doen.

'Daphne... we kunnen niet...' Hij stond weer met zijn armen om haar heen en voelde zich meer dan ooit schuldig tegenover Alex. Maar hij werd verteerd door verlangen naar Daphne. 'Dit kan ik niet doen. Ik heb het recht niet je leven zomaar overhoop te gooien... of mijn vrouw dit aan te doen.'

'Om mij hoef je je geen zorgen te maken,' zei Daphne hees. 'Ik ben een volwassen vrouw, ik heb het recht mijn eigen beslissingen te nemen.'

'Hier kan niets van komen... jij verdient meer dan dit. Ik ben halfgek van verlangen naar je. Dat ben ik al vanaf het moment dat ik je leerde kennen, maar wat heb jij daaraan?'

'Een lekker nummertje, hoop ik.' Ze lachte plotseling, nu ze het zo grof mogelijk had gezegd.

'Ik zou je graag meer geven dan dat, maar meer heb ik niet te bieden. Nu niet.' Nog niet. En misschien nooit.

'Om te beginnen is dat wel genoeg,' zei ze speels. 'Ik ben niet zo veeleisend.'

'Dat zou je wel moeten zijn. Je verdient meer.' Toen, zonder verdere woorden, vonden hun lippen elkaar opnieuw. Hij hield haar tegen zich aan en voelde haar nabijheid gedurende wat wel een eeuwigheid leek tot geen van beiden het nog langer kon verdragen. 'We moeten hier iets aan doen, als dit telkens weer de kop opsteekt.' Ze moesten allebei om die uitdrukking lachen, gezien zijn overduidelijke erectie. Ze streelde die door zijn spijkerbroek heen en de aanraking van haar hand bracht hem in extase.

'Zoiets had ik in gedachten, ja.' Ze glimlachte en kuste hem opnieuw, bukte zich toen om aan de bobbel in zijn spijkerbroek te knabbelen.

'Hou op,' zei hij weinig overtuigend, 'Nee, niet doen... o god, Daphne... als je niet ophoudt beloof ik je zo meteen nog mijn eeuwige liefde.' Ze maakte hem gek van yerlangen en hij genoot van dat gevoel.

'Dat was ook mijn bedoeling.' Ze keek met een ondeugende glimlach naar hem op en toen kwam ze overeind en schonk een kop koffie voor hem in.

'Hoe kan ik dit nu doen?' vroeg hij, denkend aan zowel zijn vrouw als zijn dochtertje.

'Soms overkomt iets je gewoon. Zo is het leven nu eenmaal, het loopt niet altijd zoals gepland. Eigenlijk weet ik zo net nog niet of het dat ooit wel doet, mijn leven in elk geval niet.'

'Het mijne is momenteel een ramp.'

'Hebben jullie een innige verhouding?' vroeg ze, terwijl ze kleine slokjes van hun koffie namen en even probeerden elkaars lichaam te vergeten.

'Ik dacht altijd van wel, maar nu lijkt het wel alsof we nergens over kunnen praten. Het enige wat er is, is haar ziekte. Ze kan aan niets anders denken, nergens anders belangstelling voor opbrengen, nergens anders kennis van nemen. Ik word er gek van.'

'Ik denk dat ik haar kant wel begrijp. Maar het is alleen wel erg veel van jou gevraagd, hè?'

'Ik neem aan dat ik haar dat wel verschuldigd ben.' Toen biechtte hij haar zijn duisterste geheim op. 'Mijn moeder is, toen ik veertien was, aan kanker gestorven. Ik heb haar erom gehaat. Dat is de enige herinnering die ik aan haar heb, hoe ziek ze was, hoe ze het er de hele tijd over had, hoe ze eindeloos veel operaties onderging. Ze hebben haar in stukjes gehakt en uiteindelijk de dood ingejaagd. En haar dood heeft mijn vader de das omgedaan. Ik had het gevoel alsof ze ons allemaal probeerde dood te maken. Ze zou mij ook gedood hebben, alleen heb ik dat haar niet toegestaan. Ik heb haar niet toegestaan mij te vergiftigen zoals ze hem heeft vergiftigd. Ik heb geweigerd deel van haar tragedie uit te maken. Tegenover Alex heb ik nu datzelfde gevoel, het is alsof ik uit haar buurt moet blijven om mezelf te redden.' Het was een vreselijke bekentenis, maar hij voelde zich beter toen hij die eenmaal had uitgesproken. En zij leek precies te begrijpen wat hij bedoelde, op een manier zoals Alex dit nog niet had begrepen. Die was te zeer in zichzelf gekeerd om zijn intense angst duidelijk te kunnen zien.

'Je kunt dit niet alleen aan, wel?' zei Daphne met die hese stem die hem razend van verlangen maakte.

'Ik weet het niet echt,' zei hij. 'Ik geloof dat ik het in elk geval moet proberen, maar jij maakt het er niet gemakkelijker op.'

'Nu je 't zegt,' zei ze, opnieuw de bobbel in zijn spijkerbroek betastend tot die in haar hand groeide en hij van genot zijn ogen sloot, 'ik geloof niet echt dat ik een en ander zogezegd verzacht.'

'Wat je zegt.' Hij kuste haar. Hij verlangde heftig naar haar, maar was vastbesloten haar niet te nemen. Dat was hij Alex toch wel verschuldigd. Hij liet haar niet zijn ziel opeisen, maar hij was haar minstens trouw verschuldigd. Het kwam alleen erg slecht uit dat Daphne uitgerekend op dit moment zijn pad had gekruist. Of misschien was het wel voorbestemd, misschien was dit zijn vergoeding voor wat hij aan het verliezen was.

Ze bleven samen lange tijd in het keukentje staan en toen ze naar buiten keken was het al donker. Hij had een gevoel alsof er dagen waren verstreken sinds hij was binnengekomen. Zijn stem haperde van verlangen naar haar en hij omhelsde haar een laatste maal. Toen zetten ze hun koffiekoppen in de gootsteen. Zij waste ze af, zette ze weg en liep achter hem aan naar zijn kamer.

'Blijf je?' vroeg hij. Hij zag ertegenop om te vertrekken, maar wist dat hij wel moest. Hij moest naar huis. Hij had bovendien helemaal niets gedaan, behalve Daphne aflebberen.

'Ik neem mijn werk wel mee naar huis,' zei ze ontspannen. Hij liep mee naar haar kamer en kuste haar daar nog eens. Ze liet zich in zijn armen achterover vallen tegen haar werktafel en de verleiding om haar ter plekke te nemen was bijna onweerstaanbaar. Opnieuw dwong hij zichzelf te bedenken dat hij getrouwd was. De legging die ze aanhad maakte het voor hem niet gemakkelijker. Het was net alsof hij haar zonder kleren aan in zijn armen hield. Hij kon elke centimeter van haar onder zijn handen voelen en zij deed geen enkele moeite hem ook maar iets te onthouden. Uiteindelijk bevrijdde hij haar borsten uit de blouse die ze aanhad en die waren zo mooi dat de tranen hem in de ogen sprongen. Ze waren volmaakt en rond, met roze tepels die zich in zijn vingers oprichtten alsof ze om hem smeekten en zij vroeg om hem terwijl hij meedogenloos met haar speelde en haar kuste.

Pas een halfuur later trok ze haar blouse weer aan en vertrokken ze dan eindelijk uit het kantoor. Tegen die tijd was het al bijna zeven uur en Sam voelde zich net een jonge knul toen ze in een taxi stapten. Hij zei tegen haar dat hij haar naar huis zou brengen, waarna hij haar op de achterbank begon op te vrijen, hetgeen haar in giechelen deed uitbarsten.

'Doe jij voortaan maar liever je kamerdeur op slot,' waarschuwde hij haar. 'Ik weet niet zeker of ik me zal kunnen beheersen als ik je zie.' Het zag daar zeker niet naar uit, maar Daphne leek geen bezwaar te hebben.

Hij zette haar af op East Fifty-third Street, waar zij in een oud gebouw een flat had gehuurd. Die was vroeger van een filmster geweest en er stond nog wat meubilair van toen, maar Daphne zei dat het nogal verlopen was.

'Zin om boven te komen?' vroeg ze uitnodigend, toen ze in haar waanzinnig verleidelijke legging naast de taxi stond. Hij schudde zijn hoofd.

'Ik vertrouw mezelf niet.'

'Ik ook niet,' zei ze lachend. Ze keek hem opeens ernstig aan terwijl ze haar hand de taxi in stak en de zijne beetpakte. 'Kom terug wanneer je maar wilt. Al is het maar om te praten. Je kunt bij me terecht, Sam. En hoe gek dit op dit moment ook mag klinken... ik geloof dat ik van je houd.'

'Alsjeblieft... doe dat niet... ik kan niet... maar dank je wel.' Hij kuste haar nog eens teder. Zij deed een stap achteruit en wuifde naar hem. Hij noteerde in gedachten haar adres, terwijl hij wist dat hij daar verkeerd aan deed.

Hij was om kwart over zeven thuis. Alex keek niet bepaald blij toen ze hem zag, maar ze zei niets. Ze had goed geraden dat hij haar meed, maar ze zou nog meer van streek zijn geweest als ze wist wat hij had uitgespookt. Heel even dacht hij dat hij Daphnes parfum op zichzelf rook en hij ging snel zijn handen wassen en een andere trui aantrekken.

'Jij moet wel een boel werk te doen hebben,' zei ze afgemeten nadat Annabelle naar bed was. Carmen had de afwas gedaan en zich in de logeerkamer teruggetrokken.

'Ja, dat heb ik.'

'Dus de zaken gaan erg goed. Dit is nooit eerder nodig geweest.'

'Simon brengt een heleboel nieuwe klandizie, hij is echt fantastisch.'

'Let je een beetje op hoe hij te werk gaat? Zijn stijl is misschien wel heel anders dan die van jou of Tom of Larry. Je wilt toch niet dat een snelle jongen jullie firma naar de knoppen helpt.'

'Dat gebeurt niet. Hij had in Londen al een geweldige naam als iemand die het grote geld weet te vinden.'

'Geld dat ook schoon is?'

'Allicht.' Hij keek opnieuw gepikeerd. Ze zette altijd overal vraagtekens bij. Ze was een echte advocaat in haar wantrouwen over alles. Hij was aanvankelijk ook op zijn hoede geweest met Simon, maar hij was er inmiddels van overtuigd dat Simon hun zaken alleen maar goed zou doen. En hij had Daphne met zich meegebracht... wat kon je je nog meer wensen? Sam betrapte zich erop dat hij alweer aan haar dacht terwijl hij met Alex aan tafel ging.

'Nou, waar werk je momenteel aan?' vroeg ze in een blijk van belangstelling voor wat hem die hele middag op kantoor gehouden had.

Hij verslikte zich zowat in zijn salade toen hij die vraag hoorde. 'Niet veel... alleen een paar dingetjes... huisklusjes.'

'Sinds wanneer doe jij die?' vroeg ze. Ze leek sceptisch, maar niet argwanend. Het was haar duidelijk dat hij eenvoudig uit haar buurt bleef om haar niet te hoeven zien, hetgeen klopte. Wat ze gelukkig niet kon weten, was wat hij met Daphne had uitgespookt.

Hun etentje was niet bepaald gezellig of zelfs maar interessant. Ze leken vertwijfeld op zoek naar onderwerpen die hun beider belangstelling hadden, hetgeen voor hen bijzonder was, maar ze waren tenminste samen en ze was thuis. Het ergste zat er tenminste op, of bijna, en nu hoefde ze alleen maar haar tanden op elkaar te zetten en de behandeling te overleven. Hun huwelijk zou daarna wel weer beter worden, daarvan was ze overtuigd. Het was alleen op het moment moeilijk, omdat ze allebei aan een nieuwe situatie moesten wennen.

Maar hij kwam die avond net zo afstandelijk naast haar liggen als de avond ervoor. Hij was zorgzaam en wellevend, maar hij maakte geen aanstalten haar nader te komen. Ook ditmaal lag zij, nadat hij in slaap was gevallen, aan haar kant van het bed te huilen. Alleen al een kusje of een omhelzing zou zoveel voor haar betekend hebben, ook al was hij bang voor wat onder haar nachtjapon verscholen was.

De spanning tussen hen was zo groot dat ze allebei opgelucht waren toen het weekend erop zat. Sam ging maandagochtend om acht uur naar zijn werk en zij bracht Annabelle voor het eerst na haar operatie naar school. Om negen uur had ze een afspraak bij dokter Herman, die zou haar hechtingen en haar verband controleren. Ze was doodsbang voor wat ze te zien zou krijgen als hij het verband verschoonde. Maar ze zou nog banger geweest zijn als ze had kunnen zien wat Sam wachtte toen hij op zijn werk kwam. Daphne had een marineblauw Chanelpakje aan, met een minirokje waarin haar lange, sexy benen goed tot hun recht kwamen. Zij wilde hem heel duidelijk maken dat zaterdag geen vergissing was geweest, dat ze nergens spijt van had. Ze verlangde heftiger naar Sam dan ze in jaren naar een man had verlangd en dat zei ze ronduit.

'Ik wil alleen maar dat je weet,' fluisterde ze terwijl ze de deur van zijn luxueuze kamer dichtdeed, 'dat ik verliefd op je ben. Je hoeft niets. Je hoeft mij niet eens te willen. Ik ben er gewoon voor jou, wanneer je maar wilt, hoe je maar wilt. Ik accepteer wie je bent en wat jouw verantwoordelijkheden zijn. Maar ik hou van je, Sam. En ik ben de jouwe, wanneer je me maar wilt.'

Daphne Belrose was de ultieme verleiding.

Toen kuste hij haar, vol verlangen, met alle kwelling en honger die hij voelde. Zij beantwoordde zijn kus en deed toen een stapje naar achteren en keek hem glimlachend aan. Zachtjes liep ze zijn kamer weer uit.

10

Alex moest een halfuur wachten in de wachtkamer. Toen riep dokter Herman haar bij zich in zijn behandelkamer en informeerde hoe ze het maakte. Ze zei dat ze nog steeds moe was sinds de operatie, maar dat ze weinig pijn had. Hij was zeer tevreden met wat hij zag toen hij haar verband afnam. Hij zei dat de wond er heel schoon uitzag en dat de hechtingen goed genazen. In wezen ging het beter met haar dan hij had gehoopt. Verder had hij de laatste uitslagen van haar tests. Die waren min of meer wat hij had verwacht: vier van haar lymfeknopen waren aangetast, de tumor was niet hormoonreceptor-negatief, dus niet gevoelig voor behandeling met hormonen, en chemotherapie bleek voor haar in aanmerking te komen. Over twee weken zou ze daarmee beginnen, zodra ze wat aangesterkt was.

Voor Alex was dit geen goed nieuws, maar het was niet onverwacht. Hij had haar de gang van zaken al uitgelegd. Haar lymfklieren waren slechts in beperkte mate aangetast, hetgeen een goed teken was, ondanks het feit dat ze een tumor in het tweede stadium had. 'De wond is heel schoon,' legde hij uit. 'Mocht u later een borstreconstructie laten doen, dan zal uw plastisch chirurg zeer tevreden zijn.' Hij leek zeer monter over alles. Alex wilde dat zelf graag ook zijn, maar het feit bleef dat ze een week geleden een borst had verloren en te horen had gekregen dat ze kanker had. Die feiten waren niet bepaald aanleiding tot feestvreugde. En nu wist ze dan zeker dat ze aan de chemo moest.

Toen wendde de arts zich belangstellend tot haar persoonlijk, want hij vroeg zich af hoe het met haar ging. Ze leek hem wat bedrukt, maar ook dat viel te verwachten. 'Hebt u zelf al naar de wond gekeken?' Ze schudde haar hoofd en zag er angstig uit. 'Misschien moest u dat toch eens doen. U moet zich erop voorbereiden. En uw man?'

'Die heeft ook nog niets gezien.' Ze koesterde de verdenking dat hij doodsbang was en daarmee had ze het natuurlijk bij het rechte eind. Maar ze kon het hem niet kwalijk nemen, zij wilde de wond ook niet zien.

'Ik raad u ten zeerste aan ernaar te kijken. Binnenkort kunt u weer in bad en dan zult u natuurlijk zichzelf zien, maar alvast een gedegen blik in de spiegel kan geen kwaad. Het is tijd om dit onder ogen te zien.'

Maar niets van wat hij had gezegd bereidde haar echt voor op wat ze zag toen ze, eenmaal thuisgekomen, langzaam het verband verwijderde om een douche te nemen. Ze had haar jurk en beha uitgetrokken, langzaam het verband weggehaald en was met een vastberaden uitdrukking op haar gezicht naar de spiegel gebeend. Ze probeerde haar ogen op haar gezicht te houden, maar langzaam liet ze die naar beneden afdwalen tot ze met een gil van de spiegel terugdeinsde. Dit kon eenvoudig niet, het was zo afgrijselijk dat ze het niet kon geloven. Waar haar borst was geweest, was nu een plat stuk vlees. Dat zag er nu roze uit, maar op een dag zou het wit zijn en daar overheen liep een rood litteken waar de snee was gemaakt, waar ze haar borst hadden weggesneden, met de huid en zelfs de tepel en al, en toen de wond hadden dichtgenaaid. Ze vond dit het allerlelijkste wat ze ooit had gezien en zelfs de wetenschap dat dit wellicht haar leven had gered, kon haar niet troosten. Ze voelde zich misselijk enkel bij de aanblik ervan. Ze ging op het kleed van de badkamervloer zitten, sloeg haar armen om haar knieën en snikte het uit.

Bijna een uur later hoorde Carmen haar. Ze zat daar nog steeds te huilen als een kind, hikkend en snikkend.

'Och, mevrouw Parker... mevrouw Parker... Wat is er gebeurd? Heeft u zich bezeerd? Zal ik de dokter bellen? Mevrouw Parker?'

Alex kon niet ophouden met huilen. Ze kon alleen maar haar hoofd schudden, terwijl ze verder huilde en haar knieën tegen haar ene borst aandrukte.

'Ga weg... ga weg...' riep ze met een stemmetje als dat van Annabelle.

Carmen knielde echter naast haar neer en huilde met haar mee alsof het een kind gold dat zich had bezeerd.

'Niet huilen... niet huilen... we houden allemaal van u...' zei ze terwijl ze haar armen om haar heen sloeg.

Alex kon alleen maar haar hoofd schudden en nog luider huilen. 'Hij vindt me vreselijk... ik ben zo lelijk... hij vindt me vreselijk...'

'Ik bel hem wel,' zei Carmen sussend, maar Alex slaakte een gil en liet haar hoofd op haar knieën zakken en smeekte haar om hem niet te bellen.

'Laat me nou maar.' Carmen probeerde haar te omhelzen, maar Alex stond het niet toe. Uiteindelijk wist Carmen het ook niet meer en liep terug naar de keuken. Ze zat daar naar het gehuil te luisteren en haar eigen ogen te deppen tot Alex eindelijk ophield. 'Kun jij alsjeblieft Annabelle ophalen?' zei Alex op uitgeputte toon, waaruit elke emotie was weggevloeid.

'Waarom gaat u zelf niet, mevrouw Parker? Ze zal blij zijn u te zien.'

'Ik kan het niet,' zei ze met een stem die meer dood dan levend klonk. Ze hadden haar kapotgemaakt.

'Natuurlijk wel. Als u wilt, ga ik wel met u mee. Kom, dan gaan we samen...' Ze leidde Alex terug naar haar kleedkamer, nam een wijde gebreide jurk van een hanger en hield die haar voor. 'Deze vindt Annabelle erg mooi.'

'Carmen, ik kan het niet. Ik kan het gewoon niet!' Ze begon opnieuw te snikken, maar ditmaal pakte Carmen haar bij de schouders beet en hield haar tegen zich aan.

'Ja, u kunt het wel.' Ze huilden nu samen. 'Ik help u wel.'

'Waarom?' Alex wilde het opgeven en sterven, maar Carmen hield haar vast en liet haar niet los.

'Omdat we van u houden. Wij gaan u helpen tot u weer sterk bent. Binnenkort gaat het veel beter met u,' zei ze vol vertrouwen, in een poging Alex moed in te praten.

Maar Alex schudde alleen maar haar hoofd, terwijl ze in de gebreide jurk stapte die Carmen voor haar ophield.

'Ik zal me helemaal niet beter voelen, ik krijg straks chemotherapie.'

'Och, nee toch...' Ze keek ontzet, maar zei toen: 'Nu goed... we komen er wel doorheen.' Carmen was vastbesloten Alex te helpen. Ze was een goede vrouw, een goede werkgeefster en ze had dit niet verdiend. Ze had een man die van haar hield en een dochtertje. Ze moest voor hen blijven leven en Carmen zou haar daarbij helpen. 'We gaan Annabelle ophalen en dan gaan we een hapje eten. En dan doet u een dutje terwijl ik met Annabelle naar het park ga.' Ze sprak haar toe als een kind en Alex reageerde uit de diepte van haar wanhoop. Ze had nog nooit zoiets lelijks gezien als wat de chirurg haar had nagelaten.

Maar ze ging met Carmen naar Annabelles school en ze liepen in een rustig tempo weer naar huis. Alex was stil, maar dat leek Annabelle niet op te vallen. Eenmaal thuis, gaf Carmen hun ieder tomatensoep en een broodje kalkoen. Toen stopte ze Alex in bed en zei tegen Annabelle dat haar moeder een beetje moest slapen, wat Annabelle als spelletje opvatte. Ze hielp Carmen haar mammie in te stoppen en toen gingen ze naar het park om te spelen.

Ze vertelde haar pappie er later die middag van en die vroeg zich af of Alex weer de zielige zieke had uitgehangen, zoals hij dat noemde.

'Wat krijgen we nou?' vroeg hij achteloos toen Annabelle naar bed was. 'Heb je de hele middag geslapen?' In zijn stem klonk nauw verholen afkeuring door. Hij wilde niet dat ze zich in het bijzijn van Annabelle zwak en ziek toonde, dat had hij als jongen meegemaakt en de herinnering maakte hem nu nog van streek. Zelfs als volwassene had hij nog steeds een bijna fobische haat jegens ziekte.

'Ik heb alleen maar een dutje gedaan, ik was bekaf. Ik ben naar dokter Herman geweest.' Haar stem klonk levenloos en toen ze hem aankeek verried haar blik niets.

'Zijn de uitslagen van de pathologie-rapporten binnen?'

'Ja. Vier van mijn lymfeknopen zijn aangetast. Ik zal aan de chemo moeten,' zei ze toonloos. 'Ik heb mijn verband afgedaan.'

'Mooi, dat is tenminste een stap in de goede richting. Daar heb je vast moed uit geput.' Hij sprak vol enthousiasme, als wilde hij haar aansporen, voorbijgaand aan het feit dat haar nog chemotherapie te wachten stond. Ze keek hem aan alsof hij van een andere planeet kwam.

'Nou, niet echt.'

'Hoezo niet? Was er iets mis?'

'Niet echt.' Niks bijzonders... alleen blijkt mijn ene borst verdwenen te zijn...

'Nou, waar doe je dan zo sip over? Waarom ben je zo moe?'

'Wat wil je van me?' viel ze tegen hem uit. 'Een kiekje? Kun je het niet met je boerenverstand begrijpen? Ik ben een borst kwijt, voor mij is dat wel even wat, al is het dat kennelijk niet voor jou. Ik geloof trouwens niet dat het voor jou niets bijzonders is, je doet alsof ik melaats ben sinds ik thuis ben, je rent liefst naar het andere uiteinde van de kamer. Ik heb je wel door, hoor. Jou lijkt het vast ook niet zo appetijtelijk.'

'Dat heb ik ook nooit beweerd, maar het hoeft niet de tragedie te zijn die jij ervan maakt.'

'Misschien niet, makker. Maar laat mij jou één ding vertellen, het ziet er niet uit.' Ze keek hem venijnig aan, vol van afgrijzen over wat ze in de spiegel had gezien.

'Maak er niet zo'n drama van. Hij heeft je toch verteld dat je hem uiteindelijk kunt laten reconstrueren.'

'O ja, als ik weer een uiterst pijnlijke operatie wil doormaken en een heel stel huidtransplantaties en tatoeages en siliconenimplantaten, die gevaarlijk zijn. Dit is niet bepaald het makkie dat jij ervan maakt.'

'Best, maar doe er evengoed niet zo huilerig over. Een borst kwijtraken is niet het ergste dat je kan overkomen.'

'Wat dan wel?'

'Doodgaan,' zei hij bot.

'Geef me nog even de tijd, dan lukt me dat misschien ook nog wel. In de tussentijd lijk ik in elk geval wel een paar dingen kwijt te zijn geraakt waaraan ik nogal gehecht was. Een daarvan is mijn linkerborst en de andere is mijn man. Jij lijkt samen met mijn tiet op slag verdwenen te zijn, of was je dat niet opgevallen? Nou, mij wel. Ik heb meer dan genoeg van jouw ontwijkende gedoe, van de manier waarop jij doet alsof ik niet besta, omdat jij de situatie niet aankunt.'

'Dat is niet waar,' zei hij kwaad, juist omdat het wel waar was en hij dat wist.

'O jawel. Jij bent er sinds ik dit nieuws heb gekregen geen moment voor mij geweest en sinds de operatie behandel je me als een tante die ouwe vrijster is gebleven, niet als je vrouw. Hoe lang blijft dit nog zo, Sam? Hoe lang moet ik nog boeten voor de zonde dat ik een tiet kwijt ben geraakt? Tot ik die laat reconstrueren zodat ik jou niet meer de stuipen op het lijf jaag als ik mijn kleren uittrek, of kunnen we het echt verder wel vergeten? Dat zou ik eigenlijk wel willen weten, dan blijf ik je tenminste niet verder op de zenuwen werken en je walging opwekken als ik onder de douche ga.'

'Jij wekt mijn walging op met je geanalyseer en je beschuldigingen, veel meer walging dan als ze allebei je borsten hadden afgezet.'

'O ja? Wedden? Jij hebt geen idee hoe lelijk dit is. Het is een stuk erger dan je denkt.'

'Het is zo erg als jij het maakt. Jij bent degene die hier zo'n kwelling van maakt. Jij bent degene die niet wil accepteren wat er gebeurd is.'

'Weet je dat wel zeker?' Ze kon zich opeens niet langer beheersen. Ze ging pal voor hem staan en knoopte haar nachtjapon open. Hij voelde zijn hart bonzen terwijl hij naar haar keek, maar het was te laat om haar tegen te houden en hij wist dat hij haar hiertoe had aangezet. Ze liet de japon abrupt van haar ene schouder glijden, toen van de andere en liet hem vervolgens geruisloos op de vloer vallen. Het enige geluid was dat wat hij maakte toen hij naar zijn adem snakte. Ze had niet eens een nieuw verband om gedaan en hij zag alles wat zij die ochtend had gezien. De lelijke jaap, de ontbrekende borst, het felroze vlees. Zoals ze al wist, was het een schokkende aanblik en op zijn gezicht stond te lezen wat er door hem heen ging. Geen kracht ter aarde had hem kunnen bewegen haar aan te raken. 'Ziet er leuk uit, hè Sam?' Ze huilde nu en hapte naar adem tussen haar snikken door, maar hij deed geen stap in haar richting.

'Alex, wat vreselijk!' Toen liep hij door de kamer heen op haar af en reikte haar de nachtjapon aan. 'Het spijt me,' zei hij zacht en trok haar naar zich toe, terwijl ze allebei huilden. Het was gewoonweg zo afschuwelijk.

'Sam, ik kan hier niet mee leven!' zei ze huilend. Ze wilde haar borst terug, ze wilde haar leven terug zoals het enkele weken tevoren was geweest. Het was onmogelijk te bevatten waarom dit alles was gebeurd.

'Het komt wel goed... je zult eraan wennen. Dat zullen we allebei,' zei hij zachtjes, biddend dat dit waar was.

'Heus?' vroeg ze verdrietig. 'Wil je dat ik er iets aan laat doen?'

'Daar is het nu nog te vroeg voor, waarom denk je er niet later over na wat je wilt?'

'Ik walg hiervan, ik walg van mezelf!' bekende ze terwijl ze haar nachtjapon aanschoot. Ze raakte erin verstrikt en hij schoot haar te hulp. Hij wilde haar helpen het zo snel mogelijk te bedekken, opdat geen van beiden het hoefde te zien. 'Het spijt me dat ik de hele tijd zo kwaad tegen je doe, ik weet me hier gewoon geen raad mee.'

'Ik ook niet,' gaf hij toe. 'We zullen het denk ik gewoon de tijd moeten geven.'

'Je zult je beter voelen als je volgende week weer aan het werk gaat,' zei hij bemoedigend en zette de televisie aan, alles liever dan verder met haar te moeten praten.

'Misschien wel,' zei ze weinig overtuigd. Ze zou veel liever haar man terugkrijgen dan haar baan. Hij op zijn beurt kon, terwijl ze televisie keken, alleen maar denken aan wat hij net had gezien. Hij wist niet zeker of hij haar ooit weer zou aanraken. Dit maakte de kwelling van zijn verlangen naar Daphne des te pijnlijker. Hij voelde zich schuldiger dan ooit bij de herinnering hoe prachtig haar borsten waren geweest toen hij die had aangeraakt. Hij herinnerde zich precies hoe ze eruit hadden gezien toen hij haar blouse uittrok en ze aan het licht bracht. Ze was zo jong en uitnodigend, ze was in de bloei van haar leven en haar lichaam was volmaakt.

'Ik voel me niet langer een vrouw,' zei Alex verdrietig toen hij om middernacht het licht uitdeed.

'Klets geen onzin, Alex. Een borst bepaalt niet wie jij bent. Het verlies ervan maakt niets uit. Jij bent evenzeer vrouw als je ooit was.' Maar hij deed niets om zijn woorden te bevestigen. Toen hij die nacht in bed lag, angstvallig bij haar uit de buurt, kon hij alleen maar aan Daphne denken.

11

Het enige wat Alex en Sam tot elkaar bracht, was het Halloweenfeest met Annabelle het weekend daarop. Ze ging, volgens plan, als prinsesje langs de deuren voor snoepgoed en ze zag er aanbiddelijk uit in haar roze fluwelen pakje met lovertjes en strass. Ze had een zilveren kroontje op haar hoofd en een staf in de hand en ze genoot van het belletje trekken. Alex verkleedde zich meestal ook, maar ze had dit jaar geen kostuum kunnen maken en ze ging op het laatste moment als Cruelle De Vil met een zwart-witte pruik en een oude bontmantel. Annabelle vond het schitterend. Sam haalde zijn Dracula-pak te voorschijn dat hij elk jaar aantrok en Alex maakte hem op.

'Dat zwart met witte haar staat je goed,' mijmerde hij terwijl hij haar monsterde. Ze had een glanzende rode jersey jurk aan. Ze droeg nu een prothese in haar beha, die zwaar was, maar er verrassend overtuigend uitzag. Sam moest haar figuur wel bewonderen, zelfs zonder haar ene borst had ze nog steeds spectaculaire benen en het lichaam van een model. Het leek wel of dat soort dingen hem tegenwoordig veel meer opvielen, vooral aan Daphne.

Hij en Daphne hadden zich bewonderenswaardig goed gedragen, zij het met enorme inspanning. Maar één keer had hij toegegeven aan de aandrang haar te kussen, toen ze alleen op zijn kantoor waren. Maar verder hadden ze niets gedaan dat ze niet hadden moeten doen, hoe vaak ze elkaar ook zagen op vergaderingen en zakenlunches met cliënten. Ze was bijzonder nuttig bij enkele van hun nieuwe deals en wist erg veel van de internationale financiën. Opmerkelijk genoeg had hij nog nooit iets over haar tegen Alex gezegd. Instinctief wist hij dat hij dat niet kon, Alex zou meteen hebben aangevoeld dat hier iets aan de hand was. Zijn compagnons hadden ook zo hun vermoedens, maar niemand had hem iets durven vragen. Alleen Simon maakte nog steeds van tijd tot tijd een opmerking over hoe aantrekkelijk Engelse meiden wel niet waren, vooral zijn nicht. Sam beaamde dit altijd maar niemand behalve Daphne wist hoe gek hij op haar was of hoe verschrikkelijk opgewonden hij van haar raakte.

'Zo kun je echt te voorschijn komen,' zei Alex, terwijl ze de laatste hand legde aan Sams make-up. Zoals ze daar voor hem in de slaapkamer onder het licht stond, was dit de langste tijd dat ze sinds haar operatie zo vlak bij elkaar waren geweest. Het zou voor hem de volmaakte gelegenheid zijn geweest om iets tegen haar te zeggen, of zijn armen om haar heen te slaan, of haar zelfs te kussen, maar hij kon het eenvoudigweg niet opbrengen. Hij was te bang voor wat er daarna zou kunnen gebeuren, wat zij misschien van hem zou verwachten en wat hij misschien niet zou kunnen waarmaken. Niets aan haar wond hem momenteel op. Ze was te ziek, haar lichaam was te zeer veranderd, er was sprake van te veel angst en te veel nare herinneringen dat hij het zelfs maar zou willen proberen.

Ze gaf hem zijn Dracula-tanden aan en Annabelle liet een krijs van blij gegriezel horen toen ze hem zag. 'O pappie, wat ben je mooi!' zei ze en toen giechelde ze. Hij lachte en Alex grinnikte. Zo vrolijk waren ze in een maand niet geweest en de rest van de avond was even aangenaam. Ze gingen bij vrienden langs, dronken een glas wijn met hen, aten snoepgoed met de kinderen en toen ze thuiskwamen, was Annabelle al half in slaap en verkeerden haar ouders allebei in een opperbest humeur.

'Dat was leuk,' zei Alex tevreden. Dat was het altijd. Halloween was sinds ze Annabelle hadden voor hen een bijzonder feest, daarvoor had het niets voor hen betekend. Bij die gedachte werd Alex weer verdrietig, in de wetenschap dat ze waarschijnlijk nooit meer kinderen kon krijgen. Het was nu gewoon te onwaarschijnlijk, gezien de statistieken over steriliteit na chemotherapie en het belang met zwangerschappen te wachten tot zeker vijf jaar erna. Tegen die tijd zou ze zevenenveertig zijn. Het vooruitzicht van nog een baby was verdwenen.

Ze wist ook dat ze op haar tweeënveertigste als gevolg van de chemotherapie waarschijnlijk in de overgang zou raken. Het was nog steeds moeilijk om de woorden te begrijpen, die zich eigen te maken: mastectomie, kwaadaardig, chemotherapie, aantasting van de lymfknopen, metastase. Het was ongelooflijk. Haar hele woordenschat was in een maand veranderd en daarmee ook haar leven en haar huwelijk. Ze kon zich niet verstoppen voor wat het hen had aangedaan, hoe het haar verhouding met Sam had aangetast. Hij was nu volslagen afstandelijk tegenover haar, in alle opzichten die ertoe deden. Maar dat zou hij natuurlijk nooit toegeven. Hij was vastbesloten net te doen alsof er niets was gebeurd, hetgeen alles alleen nog maar moeilijker maakte. Hoe kon je iets herstellen dat geacht werd niet kapot te zijn?

'Ga je nu al naar bed?' Ze keek ervan op dat hij zich na hun rondje langs vrienden en kennissen uitkleedde en naar bed ging. Het was nog maar tien uur en geen van beiden had moe geleken toen ze om halftien thuiskwamen.

'Er is niets anders te doen,' zei hij toen ze hem aankeek. 'Ik denk dat ik maar eens vroeg naar bed ga.' Vroeger zou dat een zinspeling op romantiek hebben ingehouden, maar nu wist ze dat hij, voordat zij uit de badkamer kwam, zou liggen slapen. Of doen alsof en dat was twintig minuten later ook zo. Hij kon haar eenvoudigweg niet onder ogen komen, het niet opbrengen om aan zijn 'verplichtingen' te voldoen. Dat was trouwens wel het laatste dat ze wilde. Als hij niet naar haar verlangde, dan deed ze het liever zonder, desnoods voorgoed.

Ze las tot laat in de avond en voelde zich toen beter. Ze zou de maandag na het Halloween-weekend weer naar haar werk gaan. Ze had heel wat werk in te halen en zou heel wat moeten regelen. Ze had twee weken voordat ze met chemotherapie begon, twee weken waarin ze zich heel behoorlijk zou voelen en zoveel mogelijk werk zou verzetten. Twee weken om weer orde op zaken te stellen, voordat haar leven opnieuw overhoop gehaald zou worden. Dat was niet niks.

Toen ze op maandag naar haar werk ging en Annabelle naar school bracht, voelde ze zich bijna weer de oude, behalve dan dat Sam aan het ontbijt nauwelijks iets tegen haar zei. Hij bleef met zijn neus in de Wall Street Journal zitten en zoende haar niet ten afscheid, maar daar begon ze aan te wennen. Nu zou ze tenminste haar werk hebben om zich mee bezig te houden en haar collega's om mee te praten. De afgelopen twee weken waren de eenzaamste van haar leven geweest en ze kon zich niets ergers voorstellen dan wat er al gebeurd was.

'Is pappie nog steeds boos op je?' vroeg Annabelle toen ze naar school liepen. Alex keek haar nieuwsgierig aan. Het verraste haar dat zelfs zij het had gemerkt.

'Ik weet het niet. Ik geloof van niet, hoezo?'

'Hij doet zo anders. Hij praat niet meer zoveel met je en hij zoent je nooit meer en hij kijkt kwaad als hij van zijn werk komt.'

'Misschien is hij gewoon moe.'

'Grote mensen zeggen altijd dat ze moe zijn als ze kwaad zijn, maar ze zijn kwaad. Net als pappie. Ik weet zeker dat hij kwaad is, vraag het hem maar.'

'Afgesproken, prinsesje, dat doe ik. Maar jij hebt het met Halloween fantastisch gedaan. De beste prinses in de hele stad!'

'Dank je wel, mammie!' Ze sloeg haar armpjes om haar moeders hals. Alex smolt zowat weg toen ze haar nakeek en zag hoe ze met de anderen de school inrende. Toen wenkte ze met haar rechterarm een taxi, sprong erin en reed naar de binnenstad. Haar linkerkant was nog steeds wat gevoelig, maar ze had voor het eerst in twee weken weer het gevoel dat ze echt leefde. Het was bijna op het uur af precies twee weken geleden dat haar borst was afgezet en ze voelde zich al beter. Gezien de omstandigheden voelde ze zich prima, het enige punt was dat ze nog niet met de chemokuur begonnen was.

'Zo, kijk eens wie we hier hebben.' Liz Hascombe keek haar stralend aan en kwam meteen achter haar bureau vandaan om Alex warm te omhelzen.

En toen Alex haar kamer inliep, vond ze bloemen op haar bureau van Liz en keurige stapeltjes van de dossiers die Brock al had afgehandeld.

'Nee maar! Zo te zien kunnen jullie het prima zonder mij stellen.'

'Denk dat maar niet,' stelde Liz haar gerust. Er was een lijst met boodschappen die een arm lang was, de meeste met gegevens over hoe een en ander was opgelost. Sommige waren aan Matt doorgespeeld, sommige naar andere vennoten en Brock had alle details en naspeuringen voor zijn rekening genomen. Er was een handjevol namen van mensen die hadden verkozen twee weken op Alex te wachten. Ze ging zitten om de namen en gegevens te lezen, terwijl Liz een kop koffie voor haar ging halen.

Toen Liz weer binnenkwam, keek ze op en glimlachte. Het was een heerlijk gevoel weer op die stoel te zitten, te midden van vrienden te verkeren, je nuttig te voelen. Ze voelde zich weer tot alles in staat, al was ze nog best een beetje moe. Maar het leek wel alsof ze een belangrijk deel van haar identiteit terugkreeg. Het was maar de helft, maar het was een belangrijk verschil.

'Hoe voel je je?' vroeg Liz zacht toen ze de koffie neerzette.

'Prima, echt uitstekend. Ik sta er zelf van te kijken. Ik raak alleen snel moe.'

'Gun het de tijd. Overhaast niets.' Ze liep terug naar haar eigen bureau en Alex bleef daar om zich heen zitten kijken en genoot ervan dat ze weer op haar werk was. Het was heerlijk, alleen al om hier te zijn. Ze nestelde zich glimlachend op haar stoel en nam een slokje van haar warme koffie. Net toen ze dat deed, stak Brock Stevens zijn hoofd om de hoek.

'Welkom terug!' zei hij stralend.

'Dank je,' zei ze met een warme glimlach. Hij leek meer dan ooit net een grote blonde blaag. Hij had een bril op en een haarlok viel in zijn ogen, als altijd had hij het voorkomen van een deugniet. 'Zo te zien heb jij al mijn werk gedaan toen ik weg was. Misschien moet ik maar voorgoed met vakantie gaan.'

'Had je gedacht. Ik heb alle lastige dingen voor jou bewaard. Jack Schultz heeft overigens zo'n tweehonderd keer gebeld, om je te bedanken.'

'Ik ben blij dat we gewonnen hebben,' zei ze glimlachend. 'Dit verdient hij echt.'

'Jij ook.' Hij had nog nooit iemand zo hard zien werken als zij om die zaak te winnen en het kon niet gemakkelijk voor haar geweest zijn. Hij wist nu dat ze al ziek was geweest toen ze het deed. Ziek of in moeilijkheden. Hij wist dat ze een ingreep had ondergaan, al wist hij nog steeds niet precies wat er gebeurd was. Maar iets aan de blik van Liz toen hij naar haar vroeg, had hem duidelijk gemaakt dat het niet gering was. 'Wat ga je vandaag doen?' Hij vond dat ze er mager uitzag en nogal vermoeid, maar beeldschoon.

'Mijn dossiers doornemen, bekijken wat jij gedaan hebt en proberen uit te vogelen wat mij nog te doen staat.'

'O, alleen maar een paar dingetjes hier en daar. We hebben twee nieuwe cliënten, die door voormalige werknemers worden aangeklaagd. Er zijn zo'n vier nieuwe zaken binnengekomen, eentje daarvan is een spannende lasterzaak van een of andere filmster. Matt weet er meer van.'

'Heeft die even geluk. Misschien laat ik hem die zaak lekker zelf houden.' Ze zag er meer ontspannen uit dan gewoonlijk, ze was nog niet volop weer in werkstemming, ze was er vooral op uit van dit moment te genieten.

'Alex, gaat het een beetje?' vroeg hij bezorgd. 'Ik weet dat je ziek bent geweest, ik hoop dat het niet al te zorgwekkend is.' Het had haar uiterlijk in elk geval geen schade gedaan. Heel even stond ze op het punt hem te vertellen dat het prima met haar ging, toen besloot ze dat niet te doen. Ze zou in de komende maanden zijn hulp hard nodig hebben en er was geen enkele reden hem in het ongewisse te laten. Ze moest ergens beginnen.

'Het gaat nu prima met me en dat zal uiteindelijk zeker het geval zijn, hoop ik. Maar er staat me nog wat narigheid te wachten.' Ze aarzelde, tuurde in haar koffiekopje, op zoek naar de juiste woorden. Dit was nieuw voor haar, die nederigheid te vinden om iemand om hulp te vragen. Toen keek ze op, hun blikken vonden elkaar en ze was verrast door het medeleven dat ze in zijn ogen las. Hij zag er zo vriendelijk uit, zo bezorgd, ze wist dat ze hem kon vertrouwen. 'Over twee weken begin ik met chemotherapie,' zei ze met een zucht. Ze meende dat ze zijn adem hoorde stokken.

Zijn ogen boorden zich met onuitgesproken vragen diep in de hare.

'Wat vind ik dat naar.'

'Ik ook. Ik wil als het even kan blijven werken, maar ik weet nog niet zeker hoe ik erop zal reageren. Ze zeggen dat als het goed gaat, je wel op de been kunt blijven, maar je zult je wel vreselijk moe voelen.'

Hij knikte vol begrip.

'Ik zal alles doen om je te helpen.'

'Dat weet ik, Brock,' zei ze. Ze voelde haar stem trillen toen ze het zei. Het was ontroerend te weten dat ze vrienden had, te weten dat mensen die ze amper kende, maar die met haar werkten, voor haar klaarstonden. 'Ik waardeer alles wat je al hebt gedaan. Zonder jou was het me nooit gelukt. Het proces was niet voor de poes en dan die operatie die me boven het hoofd hing... Dat heb ik nu tenminste achter de rug.'

Hij keek haar aan, maar vroeg haar niet waar ze kanker hadden gevonden. Ze had een pakje aan van stevige zwart met witte tweed waardoor niets te zien was.

'Het spijt me dat je dit moet doormaken, maar je redt het wel,' zei hij vol vertrouwen, alsof hij probeerde haar daarvan te overtuigen.

'Ik hoop van wel. Het is voor mij een heel nieuwe wereld waarmee ik uit de voeten moet.' Ze zette haar koffiekopje neer en keek hem peinzend aan. Het was fijn om met hem te praten. 'Het is raar, ik heb doorgaans zoveel greep op de dingen. Het is vreemd om ten prooi te zijn aan iets waar ik vrijwel geen vat op heb. Ik kan niets doen, alleen de aangegeven paden volgen en hopen dat die me naar de juiste uitkomst leiden. Maar in deze is niets gegarandeerd. Zo geweldig goed zijn mijn kansen niet eens. Ik geloof dat ze er vroeg genoeg bij waren, tenminste dat hoop ik maar. Maar wie zal het zeggen...' Haar stem haperde en hij strekte zijn hand over het bureau naar haar uit en kneep in de hare. Zijn aanraking riep haar terug en ze keken elkaar aan.

'Je moet het willen redden. Je moet hier en nu beslissen dat je het gaat redden, hoe dan ook. Hoe akelig het ook wordt, hoe beroerd je je ook zult voelen, hoeveel pijn je ook krijgt, hoe bang je ook zult zijn. Het is net een krachtmeting, zoiets als een rechtszaak. Wat de tegenpartij ook op je afvuurt, je moet het meteen terugkaatsen. Laat die bal geen moment vallen!' Hij zei het op een toon die zo fel was dat ze ervan schrok en zich afvroeg of hij het zelf had meegemaakt. Misschien had iemand in zijn familie dit doorgemaakt of misschien kwam er meer bij Brock kijken dan zijn ontspannen manier van doen deed vermoeden. 'Vergeet dat nooit.' Toen nam hij zijn hand weg van de hare en knikte. 'Als ik vandaag ook maar ergens mee kan helpen, roep me dan maar.' Toen stond hij op en keek haar glimlachend aan. 'Fijn dat je er weer bent. Ik kom later nog wel even langs.'

'Dank je, Brock. Voor alles.' Ze keek hem na en ging toen weer aan het werk met de spullen op haar bureau, maar zijn woorden en de warmte erachter hadden indruk op haar gemaakt.

Matt Billings nam haar mee uit lunchen en vertelde haar over de nieuwe zaken die ze hadden, vooral die filmster met het lastergeval. Hij had die aan een andere vennoot doorgespeeld, hetgeen Alex ook gedaan zou hebben. Hoewel ze soms wel degelijk lasterzaken aannam, leek deze zaak haar te netelig. De vrouw beweerde dat een van de meest gerespecteerde tijdschriften in het land haar had belasterd. Het zou niet gemakkelijk te bewijzen zijn, gezien de beperkte rechten van beroemdheden in de media en gezien de machtige reputatie van het blad. Ze zouden ongetwijfeld moord en brand schreeuwen over de vrijheid van meningsuiting. Alex was allang blij dat ze hier haar handen niet aan kon branden. Matt had haar al toevertrouwd dat de aanklaagster in dit geval geen lieverdje was.

'Heeft Harvey even geluk,' zei ze, duidend op hun vennoot die de zaak had aangenomen.

'Zeg dat wel. Ik dacht al dat je blij zou zijn dat deze je neus voorbijgegaan is.'

Hij vertelde haar ook over een grote industriële zaak die was binnengekomen en over sommige kleinere aangelegenheden die de zakelijke activiteiten van hun firma betroffen. Hij bracht haar over alles op de hoogte. Toen keek hij haar aan en vroeg haar uiterst direct hoe het met haar gezondheid ging.

'Beter, geloof ik,' zei ze op haar hoede. 'Niet dat ik ziek geweest ben. Ik had wat ze een "grijze vlek" noemden, een plek die een maand geleden op een mammogram verscheen, vlak voor ik de zaak Schultz deed. Ik heb die evengoed gedaan,' zei ze, hetgeen hij wist. 'Toen heb ik dit afgehandeld. Alleen is dit nog niet echt afgehandeld.'

Hij trok een wenkbrauw op en luisterde. Hij was altijd al op haar gesteld geweest en hij vond het naar dat ze moeilijkheden had. Toen ze die twee weken vrij had genomen, had ze hem verteld dat ze een kleine ingreep zou ondergaan, dat het 'niets zou zijn', maar dit klonk Matthew niet bepaald als 'niets' in de oren.

'Wat nu?' Hij keek opeens bezorgd.

Ze haalde diep adem. Ze wist dat ze op een dag de woorden zou moeten uitspreken en misschien was het nu de tijd om dat te proberen. Hij was een oude vriend en een gerespecteerde collega. 'Ik heb een mastectomie gehad, een borstamputatie.' Het woord was moeilijker te zeggen dan ze had gedacht, maar ze deed het en hij keek meteen geschokt. 'Over twee weken moet ik met chemotherapie beginnen. Ik wil aan het werk blijven, maar ik heb geen idee hoe ik me zal voelen. Ze zeggen dat het daarna prima met me zal gaan. Ze denken dat ze het allemaal te pakken hebben gekregen en de chemokuur is alleen voor alle zekerheid. Het zal zes maanden vergen, maar ik wil blijven werken.' De chemokuur was iets waar ze het liever zonder had willen stellen, maar gezien het feit dat haar lymfknopen waren aangetast en het een tumor in het tweede stadium was, wist ze dat er niets anders op zat.

Matt had haar verbijsterd aangehoord. Hij kon het niet geloven. Ze was zo mooi en zo jong en ze zag er zo gezond uit. Hij had nooit vermoed dat haar probleem iets ernstigs was, hij had gehoopt dat het niets was. Maar een mastectomie? En chemotherapie? Dat was niet gering.

'Zou je niet liever die zes maanden vrij hebben?' vroeg hij vriendelijk, terwijl hij zich tegelijk afvroeg hoe ze het zonder haar zouden moeten stellen.

'Nee,' zei ze bot, een beetje bang dat hij haar misschien daartoe zou dwingen. Ze wilde niet thuisblijven, alleen met haar zelfmedelijden. Sam had in elk geval gelijk dat zelfmedelijden uit den boze was. Ze wilde werken, afleiding zoeken, en zo goed mogelijk functioneren als ze op dat moment maar kon. 'Ik blijf liever werken. Ik doe gewoon mijn uiterste best. Als ik te ziek word, zeg ik je dat. Ik heb een bank op mijn kamer staan. Ik kan zo nodig tussen de middag rusten. Maar ik wil niet thuisblijven, Matt, dat zou mijn dood worden.'

Hij vond het vreselijk dat woord uit haar mond te horen en het boezemde hem ontzag in dat ze zo vastbesloten was te blijven werken.

'Weet je het heel zeker?'

'Ja. Mocht ik er anders over gaan denken als ik eenmaal begonnen ben, dan zal ik je dat laten weten. Maar voorlopig wil ik gewoon hier blijven. Het is maar een halfjaar. Sommige vrouwen worden tijdens hun zwangerschap zo misselijk als wat. Ik had het geluk dat mij dat niet overkwam. Anderen treffen het minder, maar die blijven toch gewoon aan het werk. Niemand verwacht van hen dat ze thuisblijven. Ik wil ook niet thuisblijven.'

'Dit is heel wat anders, dat weet je best. Wat zegt je arts?'

'Hij denkt dat ik het wel kan.' Al had hij haar wel verteld om stress en vermoeienis tot een minimum te beperken. Hij zei dat hij niet dacht dat ze gedurende die tijd met een zaak de rechtszaal in moest gaan, maar dat ze waarschijnlijk verder alles zou kunnen doen. Ze zette nu aan Matt uiteen: 'Ik kan in die periode mijn werk in de rechtszaal beperken. Mijn associé is een kei en misschien kunnen een paar andere vennoten een deel van het rechtszaalwerk overnemen. Ik doe verder alles, alle voorbereidingen, alle basiswerk en research. Ik zal alleen voor de zaak in de rechtszaal iemand anders nodig hebben opdat niet alle verantwoording op dat laatste cruciale moment op mij neerkomt. Want dat zou onbillijk zijn tegenover de cliënt.'

'Dit klinkt me niet billijk tegenover jou in de oren.' Hij was kapot van wat ze hem net verteld had. Maar hij kon ook zien dat ze vastbesloten was zich erdoorheen te slaan. 'Weet je het zeker?'

'Absoluut.' Ze was ongelooflijk. Hij had enorm respect voor haar en toen ze het restaurant verlieten, sloeg hij een arm om haar schouders.

Iedereen was zo aardig voor haar dat de tranen Alex vaak in de ogen sprongen. Iedereen wilde haar helpen, behalve Sam, die het domweg niet kon. Het was vreemd hoe het leven soms uitpakte. De mens die ze meer dan wie ook nodig had, kon er niet voor haar zijn, maar ze had tenminste anderen.

'Wat kan ik doen om dit voor jou gemakkelijker te maken?' vroeg hij toen ze naar het kantoor terugwandelden. Het was een koude dag en de wind verkilde haar tot op het bot, zelfs met een jas en een tweedpakje aan.

'Je doet al alles wat je kunt. Ik hou je op de hoogte. En Matt,' zei ze met een smekende blik naar hem, 'vertel het alsjeblieft niet aan meer mensen dan absoluut nodig is. Ik wil geen voorwerp van nieuwsgierigheid of medelijden worden. Als iemand het moet weten omdat hun gevraagd wordt om een deel van mijn werk te doen, natuurlijk, maar laten we het niet van de daken schreeuwen.'

'Dat begrijp ik.' En hij dacht dat hij discreet was, maar binnen een week leek het alsof iedereen binnen de firma wel iets van haar probleem wist. Het nieuws verbreidde zich als een lopend vuur onder de secretaresses, vennoten, associés en assistenten. Zelfs een van haar cliënten wist ervan. Maar tot haar grote verbazing, en ze geneerde zich een beetje, stond iedereen voor haar klaar. Ze kreeg briefjes, men kwam langs om even dag te zeggen, men bood aan dingen voor haar te doen. Eerst vond ze het bijzonder storend, maar uiteindelijk besefte ze dat deze mensen echt om haar gaven, dat ze haar wilden helpen. Ze wilden alles doen om haar te helpen dit te boven te komen. Hun achting voor haar als vakvrouw ging hand in hand met hun genegenheid voor haar als mens. De week daarop stond haar kantoor vol bloemen en werd ze overstelpt met brieven, kaartjes en eigengebakken lekkernijen. Ze kreeg koekjes, chocoladecake, baklava en een verrukkelijke appeltaart.

'Hemel nog aan toe,' kreunde ze toen Liz binnenkwam met een Duitse chocoladetaart terwijl zij net met Brock Stevens aan een brief werkte. 'Als dit achter de rug is, weeg ik honderd kilo!' Maar men was echt lief voor haar. Ze had sinds haar terugkeer naar haar werk aan één stuk door bedankjes geschreven. En ze had heimelijk Liz en Brock haar heerlijkheden toegestopt om mee naar huis te nemen. Zij had al zoveel meegenomen als ze vond dat ze kon voor Sam, Annabelle en Carmen.

'Wil je iets eten?' vroeg ze Brock grijnzend toen ze pauzeerden voor een kopje koffie. 'Het lijkt wel of ik een restaurant drijf.'

'Dit is goed voor je. Zo besef je dat iedereen dol op je is.' Hij had keer op keer het nieuws gehoord: ze hebben een borst afgezet... mastectomie... chemotherapie... Alex Parker... misschien gaat ze wel dood... Inmiddels wist hij heel wat meer dan ze hem had verteld. Maar Matt Billings was zo van streek geweest dat hij het meteen na zijn lunch met Alex aan zijn secretaresse en vier andere vennoten had verteld. Zij hadden het weer aan hun secretaresses verteld, die het weer aan andere vennoten hadden verteld, die het hun assistenten hadden verteld, die het vervolgens... er kwam geen eind aan. Maar ook hun genegenheid was grenzeloos. 'Het klinkt mal van mij op dit moment, maar ik heb het echt getroffen.'

'Ja, dat klopt en dat blijft ook zo,' zei hij beslist. Hij deed tegenwoordig heel gedecideerd tegen haar over haar toekomst. Ze begon zich af te vragen of hij godsdienstig was.

Thuis was het allemaal nog net als voorheen. Sam was drie dagen naar Hong Kong geweest om kennis te maken met een relatie van Simon en hij had een buitengewoon goede deal gesloten die de Wall Street Journal gehaald had. Sams beroepsleven had altijd iets van Hollywood gehad, vol financiële sterren en enorme klappers, maar met de komst van Simon gold dat nog meer. Het leek wel alsof geen van hun deals kon missen en hij had het drukker dan ooit. De drie dagen dat hij van haar weg was, leken de afstand tussen hen alleen nog maar te vergroten. Hij had haar bovendien niets verteld over de deal tot ze er zelf over in de krant las. De avond dat hij thuiskwam, kon ze het niet laten hem te vertellen hoe akelig ze dat vond.

'Waarom heb je niks gezegd?' vroeg ze, gekwetst dat hij haar zelf niet had verteld van een deal die zo belangrijk was.

'Ik ben het vergeten. Jij hebt het ook flink druk gehad, ik heb je de hele week amper gezien.' Maar ze wist net zo goed als hij dat een dergelijke deal niet in een paar dagen gesloten werd. Hij moest daar zeker een maand aan hebben gewerkt. Hij had gewoonweg alle mogelijkheden tot communicatie tussen hen afgesloten. Na de reis naar Hong Kong was hij dagenlang meteen na het avondeten naar bed gegaan, met de stellige bewering dat hij last had van jet lag.

'Sam, waar ben je zo bang voor?' vroeg ze tenslotte, toen hij zich meteen na het eten ging uitkleden. Zijn opzet was nu om voordat zij naar bed kwam diep in slaap te zijn. Zij bleef op om nog wat te doen, werk in te halen aan zaken die waren binnengekomen tijdens de twee weken dat ze weg was geweest. Ze wilde proberen in te lopen voordat ze met de chemokuur begon. 'Ik bespring je heus niet als je na achten opblijft. Misschien wil je wel eens opblijven om meer te zien dan Sesamstraat en het vroege journaal op de televisie, om nog maar te zwijgen over een volwassen gesprek.'

'Ik zei je toch dat ik een zware week gehad heb en ik heb last van jet lag.'

'Zeg dat maar tegen de rechter,' zei ze ironisch, maar hij viel meteen fel tegen haar uit.

'Wat wil je daarmee zeggen?'

'Niks, verdomme! Ik maakte een grapje. Ik ben jurist, weet je nog wel? Hemel, wat mankeer jij eigenlijk?' Hij had helemaal geen gevoel voor humor meer. Ze praatten nooit, ze lachten nooit, ze waren nooit ontspannen, ze knuffelden nooit. Van de ene dag op de andere waren ze nijdige vreemden geworden, allemaal omdat zij een mastectomie had ondergaan. Hij deed alsof dat hoogverraad was.

'Ik vond het niet leuk.' Hij keek zowaar beledigd. 'Het was smakeloos.'

'Ach, krijg nou wat! Wat vind jij tegenwoordig nog wel leuk? Mij alvast niet. Je hebt niet meer dan vijf woorden tegen me gezegd sinds ik naar het ziekenhuis ben geweest of misschien wel sinds ik je over dat mammogram heb verteld.' Het was zes weken geleden dat deze nachtmerrie was begonnen en die begon eindeloos te lijken. 'Wat kan ik verwachten als ik eenmaal met de chemokuur begin, Sam?'

'Weet ik veel.'

'Nou, laat eens kijken.' Ze deed alsof ze het al pratende probeerde uit te vogelen. 'Aangezien jij je al doodergerde aan dat mammogram en de biopsie en echt nijdig werd toen ik de operatie onderging en amper met me praat sinds ik uit het ziekenhuis thuiskwam, wat doe je dan als ik aan de chemokuur begin? Misschien loop je dan de deur wel uit? Of misschien negeer je me dan wel helemaal? Wat kan ik precies verwachten en wanneer komt hier een eind aan? Als het erop zit, of als ik het opgeef en erken dat ons huwelijk kapot is? Zeg eens wat!'

'Ja ja, best.' Hij liep traag terug naar waar zij stond, in de keuken, bezig alles op te ruimen na hun avondeten. Annabelle was een uur tevoren naar bed gegaan, ze wisten dat ze lag te slapen en hen niet kon horen. 'Goed, het is een moeilijke periode geweest. Dat wil nog niet zeggen dat alles afgelopen is. Ik hou nog steeds van je.' Hij zag er onbeholpen en ongelukkig uit toen hij haar aankeek. Hij wist hoe slecht het ervoor stond maar hij wist eenvoudig niet hoe hij de problemen moest oplossen. Hij hield van haar, maar de druk waaronder zijn verlangen naar Daphne hem zette, maakte het allemaal extra moeilijk. Een hernieuwde toenadering tot Alex zou inhouden dat hij iets met Daphne zou moeten opgeven. Maar toenadering tot haar betekende weer verraad aan zijn vrouw. Op dat moment stond hij daar tussen hen in, in paniek, en tot geen van beide nader komend. Hij wist echter ook dat hij, terwijl hij zich hierover het hoofd brak, zijn verhouding met Alex verwoestte. Hij wist dat hij iets moest zeggen of doen om het voor haar prettiger te maken, maar hij kon het gewoon niet. Hij kon zich er niet eens toe zetten naar haar lichaam te kijken. Het enige lichaam waarnaar hij verlangde was dat van Daphne. Het was een beangstigende situatie.

'Al, ik heb alleen wat tijd nodig. Het spijt me.' Hij stond haar daar aan te kijken. Hij wilde het zo graag met haar goedmaken, maar wilde niet doen wat daarvoor nodig was. Hij wilde een tijdje vrijaf, maar dat kon hij niet regelen zonder haar te kwetsen. Dat wilde hij niet, maar hij wilde ook zijn dromen over Daphne niet opgeven en hij was nog steeds niet zover dat hij Alex gedurende haar ziekte tot steun kon zijn.

'Ik vind dit alleen een belabberd tijdstip voor jouw menopauze, Sam. Ik zal jouw hulp nodig hebben om me door die chemokuur heen te slaan. En eerlijk gezegd,' en eerlijk was ze tenslotte altijd, hoe pijnlijk het ook was, 'heb jij me tot nog toe niet geholpen. Dat geeft me weinig hoop voor de toekomst.' Ze begon er merkwaardig kalm over te worden en wat minder kwaad.

'Ik zal mijn best doen. Ik ben nu eenmaal geen held als het om ziektes gaat.'

'Wat je zegt.' Ze glimlachte meewarig. 'Nu ja, ik dacht gewoon dat ik dit moest zeggen. Ik ben bang,' zei ze op een wat vriendelijker toon. 'Ik weet niet wat me te wachten staat.'

'Ik weet zeker dat het niet zo vreselijk is als mensen zeggen. Net zoiets als die gruwelverhalen over bevallingen. Meestal valt het reuze mee.'

'Dat hoop ik maar,' zei ze, want ze had een aantal heel akelige verhalen gehoord toen ze met Liz een paar maal naar de steungroep was geweest. Ze was gegaan om Liz niet voor het hoofd te stoten, maar het had haar wel degelijk geholpen. En sommige vrouwen hadden het gedurende de chemokuur niet zo ellendig gehad. Maar de meeste mensen zeiden dat chemotherapie een beproeving was, dat je je er ellendiger door voelde dan je je kon voorstellen. 'Hoe dan ook, ik ben blij dat het momenteel zakelijk zo goed met je gaat. Kennelijk is Simon echt een aanwinst. Ik neem aan dat we het allebei mis hadden.'

'Dat was inderdaad zo. Je hebt geen idee met wie hij me in Hong Kong allemaal in contact heeft gebracht. Die lui zijn schatrijk, rijke Chinezen in de scheepvaart. Bij hen vergeleken zijn de Arabieren armoedzaaiers.'

'Hoeveel investeren ze bij jullie?' vroeg ze terwijl ze de borden in de afwasmachine zette. Ze had altijd veel belang gesteld in zijn werk en dit was nog steeds een veilig onderwerp tussen hen.

Hij keek haar glimlachend aan, trots op zichzelf, en met recht.

'Zestig miljoen dollar.' Toch was ze gekwetst dat hij haar hier niet eerder over had verteld, pas nu ze er bij hem op aandrong.

'Dat is een aardig zakcentje voor een New Yorkse knul,' zei ze lovend.

'Niet gek hè?' zei hij grijnzend. Opeens zag hij er weer uit als de man op wie ze ooit verliefd was geworden.

'Nou. Ik ben trots op je.' Het was een vreemde mededeling aan een man die haar nog steeds ontweek, een man die haar zo diep had gekwetst als hij. Maar ze was bereid hem lof toe te zwaaien waar het mogelijk was. Een deal van zestig miljoen in Hong Kong was een ware coup. 'Daar zul je wel blij mee zijn.'

Dat was hij. En hij had Daphne bij zich gehad. Tot zijn eigen verbazing hadden ze zich zelfs in Hong Kong ingehouden. Ze waren allebei zowat tegen de muur opgevlogen, maar hij wilde nog steeds Alex niet bedriegen, hoe groot de verleiding ook was. Maar hij wilde nu echt niet met Alex slapen, dat kon hij niet. De enige die hij begeerde was Daphne en hij weigerde het zichzelf toe te staan haar te bezitten.

Hij liep terug naar hun slaapkamer en keek een tijdje televisie, maar zoals meestal sliep hij al toen ze een halfuur later de kamer betrad. Ze schudde haar hoofd terwijl ze naar hem keek, hij was hopeloos. Hij was zo bang om haar weer na te komen dat hij bijna alles zou doen om dat te vermijden.

'Misschien lijdt hij aan slaapziekte,' fluisterde ze bij zichzelf. Ze pakte haar aktentas en liep naar de studeerkamer. Wat het ook was dat hij nodig had om weer warmte voor haar te voelen, hij had het duidelijk niet. Ze zou gewoon geduld moeten oefenen. Een vrouw in de groep had ook dergelijke problemen met haar man gehad en ze waren zelfs een jaar uit elkaar geweest. Hij had haar intense behoeften en haar angst voor de dood niet aangekund, dus had hij haar buitengesloten. Zij was bij hem weggegaan, maar nu waren ze weer bij elkaar. Zij was nu al zes jaar in orde en ze waren vier jaar daarvan alweer bij elkaar. Zulke verhalen gaven Alex hoop, maar het maakte het nog steeds niet gemakkelijker om met Sam om te gaan. De volgende dag hadden ze na Annabelles bedtijd slaande ruzie.

Vlak voor het avondeten had Alex aan Annabelle uitgelegd dat ze de volgende dag naar de dokter moest en dat ze medicijnen zou krijgen, waar ze behoorlijk ziek van zou worden. Misschien zou op den duur zelfs haar haar ervan uitvallen. Het was behoorlijk naar, maar het was zoiets als inentingen. Ze zou er een tijdje ziek van zijn, maar daarna zou ze weer sterk zijn en dit zou ervoor zorgen dat ze geen nare ziekte zou krijgen. Annabelle zou wel een beetje geduldig met haar moeten zijn, omdat ze soms in orde zou zijn, maar soms ziek en soms erg moe. Beter kon ze het niet uitleggen. Toen ze uitgesproken was, keek Annabelle hoogst bezorgd. 'Ga je nog steeds met me mee naar balletles?'

'Soms wel. Als ik het kan. Als ik te moe ben, brengt Carmen je.'

'Maar ik wil dat jij me brengt!' jengelde Annabelle. Ze hield zich meestal goed als Alex moe was, maar soms vond ze dat toch wel heel eng.

'Ik wil je ook graag naar balletles brengen, maar we zullen moeten zien hoe ik me voel. Dat weet ik nog niet.'

'Doe je een pruik op als je haar uitvalt?' Dat vond ze intrigerend.

Alex glimlachte.

'Misschien. We zullen zien.'

'Dat zou lelijk zijn, zeg. Groeit het weer aan?'

'Ja.'

'Maar dan is het niet lang meer. Toch?'

'Nee, het zou kort zijn, net als het jouwe. Dan kunnen we tweelingzusjes zijn.'

Toen opeens keek Annabelle doodsbang. 'Valt mijn haar ook uit?'

Alex sloeg meteen haar armen om haar heen en stelde haar gerust. 'Tuurlijk niet.'

Maar toen Annabelle naar bed was viel Sam woedend tegen Alex uit. 'Dat was de meest walgelijke vertoning die ik ooit heb meegemaakt. Je hebt haar de stuipen op het lijf gejaagd!' Hij keek Alex met fonkelende ogen aan en zoals altijd was ze gekwetst over zijn absolute gebrek aan medeleven.

'Welnee, ze ging weer helemaal vrolijk naar bed. Ik heb haar er zelfs een boekje over gegeven. Dat heet Mammie wordt weer beter.'

'Dat is weerzinwekkend. Zag je de uitdrukking op haar gezicht toen je haar over je haar vertelde?'

'Hoor eens even, ik moet haar hierop voorbereiden. Als ik straks door de chemokuur te ziek ben om dingen voor haar te doen, zal ze dat moeten weten.'

'Waarom kun je dit niet in stilte verdragen? Jij maakt hier altijd haar probleem van en het mijne. Jezus, behoud je waardigheid een beetje.'

'Klootzak!' Ze greep hem bij zijn overhemd, dat scheurde in haar hand, hetgeen hen allebei verraste. Ze had nog nooit zoiets gedaan, maar hij dreef haar tot het uiterste. Ze was haar man kwijt, haar borst, haar seksleven, haar gevoel van vrouw-zijn, haar eigen gevoel van welbevinden en onsterfelijkheid, haar vermogen nog meer kinderen te krijgen. Ze had de afgelopen zes weken niets anders gedaan dan dingen verliezen die voor haar van wezenlijk belang waren en hij had niets gedaan dan haar hierom bekritiseren. 'Rotzak die je bent! Ik maar worstelen met wat me overkomt en mijn best doen om te zorgen dat jij er geen last van hebt, dat het haar geen pijn doet, dat mijn vennoten op de firma er geen overlast van ondervinden, en het enige dat jij ,doet, is mij afbekken en als een paria behandelen. Nou, loop naar de duivel, Sam Parker. Loop naar de duivel als je er niet tegen kunt!' Al haar vertwijfeling van de laatste zes weken kwam uit haar gespoten als uit een vulkaan.

'Hou toch op met jezelf te bejubelen over hoe edelmoedig en lijdzaam je wel bent. Jij zanikt alleen maar over die rottiet, die om te beginnen al niet zoveel voorstelde. Wie heeft zelfs maar in de gaten dat dat ding weg is? En nou moet jij ons zo nodig "voorbereiden" op de chemotherapie. Laat het nou toch rusten, dram er niet zo tegen ons over door. Ze is drieëneenhalf, waarom moet zij dit met jou doormaken?'

'Omdat ik haar moeder ben en ze om me geeft. Als ik me rot voel, zal haar dat niet ontgaan.'

'Je geeft mij een rotgevoel, dit ontgaat mij ook niet. Ik kan zo niet leven, met dagelijkse kankerrapporten. Waarom zet je het niet meteen in neonletters op het dak?'

'Smeerlap! Jij vroeg niet eens naar de pathologierapporten toen ik die kreeg.' Dat was op de dag dat hij voor het eerst haar gehavende borst had gezien, toen zijn afgrijzen geen plaats had gelaten voor belangstelling.

'Wat maakt het uit? Ze hebben je borst afgezet.'

'Het zou voor mij het verschil kunnen uitmaken tussen leven en dood, als dat jou nog iets kan schelen, of misschien is dat net zoiets als die borst waar je zo weinig om gaf. Misschien valt het je niet eens op als ik ook verdwijn. Ik zou niet weten hoe je het zou moeten opmerken. Je doet niet eens meer de moeite om met me te praten, laat staan me aan te raken.'

'Waarover zouden we het moeten hebben, Alex? Chemotherapie? Lymfeknopen? Pathologie? Ik kan dit niet meer aanhoren.'

'Waarom lazer je dan niet op en geef je mij de kans dit zelf te klaren? Jij helpt me in elk geval geen snars.'

'Ik laat mijn dochtertje niet in de steek. Ik ga niet weg,' spuwde hij haar toe en stormde toen de flat uit. Nadien stond hij op straat, hij verlangde er hevig naar om een taxi te nemen naar Fifty-third Street, naar Daphne, maar hij ging niet. Hij stond het zichzelf niet toe. Hij belde haar in plaats daarvan uit een telefooncel en barstte in tranen uit. Hij zei dat hij een hekel aan zijn vrouw begon te krijgen en aan zichzelf. Hij zei erbij dat ze de dag daarop met chemotherapie zou beginnen en dat hij er gewoon niet tegen kon. Daphne leefde enorm met hem mee. Ze vroeg of hij langs wilde komen, maar hij zei dat hij vond dat hij dat niet kon maken.

Hij wist dat hij nu te kwetsbaar was, hij had haar te zeer nodig. Hij kon haar bovendien niet als excuus gebruiken om zijn huwelijk kapot te maken. Hij moest hier uit zien te komen, dit uit zien te zingen. Hij moest iets doen, alleen wist hij niet wat. Hij begreep er niets van, maar opeens haatte hij Alex. De stakker was ziek en hij haatte haar om wat ze met zijn leven deed. Zij had ziekte in zijn leven gebracht en angst. Ze zou hem in de steek gaan laten. Ze was bezig alles kapot te maken. Zonder dat ze het wist, hield ze hem bij Daphne vandaan.

Hij liep helemaal naar de East River en toen weer terug. Al die tijd lag Alex op hun bed naar het plafond te staren. Ze was te boos om zelfs maar te huilen, te gekwetst om hem ooit nog te vergeven. Hij was tegenover haar te kort geschoten, hij had haar laten barsten. In zes weken tijd had hij alles wat ze ooit hadden gedeeld tenietgedaan, alles ontkracht wat ze ooit voor elkaar hadden gevoeld, alle hoop en respect die ze in zeventien jaar samen hadden opgebouwd, had hij kapotgemaakt. De belofte 'in voor- en tegenspoed' was volledig vergeten.

Toen hij twee uur later binnenkwam, lag ze daar nog, maar hij kwam niet bij haar kijken. Hij zei geen woord tegen haar. Zij lag de hele nacht wakker terwijl Sam op de bank in de studeerkamer lag te slapen.

12

De oncoloog naar wie dokter Herman haar had verwezen, had een praktijk aan Fifty-seventh Street, het was een vrouw. Alex had te horen gekregen dat ze bij het eerste consult ongeveer anderhalf uur bij haar zou doorbrengen en daarna drie kwartier tot anderhalf uur. Ze zou er twee keer in de maand naartoe gaan, tenzij er problemen waren, dan zou ze uiteraard vaker naar haar toe moeten.

Alex had om twaalf uur tussen de middag afgesproken en ging ervan uit dat ze om halftwee weer op haar werk zou zijn.

Zowel Brock als Liz wisten dat ze die dag met chemotherapie begon en dat wist Sam natuurlijk ook. Hij was na hun enorme ruzie de avond tevoren naar zijn werk gegaan zonder zelfs maar te ontbijten. Hij belde haar die ochtend niet om haar te vertellen dat het hem speet of om haar sterkte te wensen met de chemo, laat staan om aan te bieden haar te vergezellen. Ze was nu van één ding zeker, dat ze zich hier zonder hem doorheen zou moeten slaan.

Het was een modern gebouw vlak bij Third Avenue, de wachtkamer was prettig ingericht en had een open, luchtige sfeer. Het vertrek was warm verlicht en in zachtgeel ingericht, alles eraan was bedrieglijk gezellig. Als ze Alex in een aardedonkere tombe hadden binnengeleid, zou ze dat veel toepasselijker hebben gevonden. Om de een of andere reden voelde ze zich opgelucht dat de vrouw naar wie ze was doorverwezen van haar eigen leeftijd was. Ze heette Jean Webber en kwam rustig en bekwaam op haar over. Alex zag tot haar tevredenheid aan haar diploma aan de muur dat ze aan Harvard had gestudeerd.

Eerst praatten ze wat in haar spreekkamer. De arts besprak de pathologie-uitslagen met haar en legde uit wat die betekenden. Het was een opluchting om als een mondig mens behandeld te worden. Ze legde uit dat de medicijnen die ze gingen gebruiken, in weerwil van wat men dacht, niet 'giftig' waren, maar dat ze erop gericht waren slechte cellen te vernietigen en goede te ontzien. Ze vertelde ook dat Alex een tumor in het tweede stadium had gehad, hetgeen niet al te best was, maar dat er afgezien van de aangetaste lymfeknopen geen uitzaaiing was. Het had niet verder om zich heen gegrepen. De prognose was volgens haar goed. Evenals de andere artsen was dokter Webber ervan overtuigd dat chemotherapie noodzakelijk was om een volledige genezing te bewerkstelligen. Ze konden niet het risico nemen zelfs maar een fractie van een cel achter te laten, die zich dan zou kunnen splitsen en uitzaaien. Alleen een genezing van honderd procent was acceptabel en zou Alex ervan verzekeren dat ze vrij van kanker zou blijven. Omdat ze een borstamputatie had gehad, was bestraling niet nodig. En vanwege de aard van haar kanker zou ook hormoontherapie niet nodig zijn. Er was ook een chromosomentest gedaan om de DNA van de cellen in kwestie te bepalen en te zien of er een normaal of abnormaal aantal chromosomen was. Ze hadden vastgesteld dat Alex' cellen diploïde waren, hetgeen wilde zeggen dat ze de normale twee exemplaren van elk chromosoom bezaten. Haar uitslag van deze test was zo goed als hij maar kon zijn. Het was een opluchting dit te horen. Alleen kwam bij dit goede nieuws ook slecht nieuws, en dat was dat ze wel degelijk kanker had gehad en dat haar nu zes maanden chemotherapie te wachten stonden, hetgeen haar zeer bedrukte.

Toen ze het daarover hadden, toonde dokter Webber begrip. Ze was een kleine vrouw met donkerbruin haar met hier en daar wat grijs, dat ze netjes uit haar gezicht droeg. Ze gebruikte geen make-up. Ze had een sympathiek gezicht en kleine, keurige, smetteloze handen, waarmee ze gebaarde om haar woorden te benadrukken.

Ze probeerde Alex uit te leggen dat hoewel de bijwerking van de chemotherapie onaangenaam kon zijn, het niet zo vreselijk was als de mensen geloofden en dat de narigheid met een juiste dosering binnen de perken te houden was. Verder verzekerde ze Alex ervan dat geen van de bijwerkingen blijvende schade zouden aanrichten. Dokter Webber zei dat ze van haar wilde horen als ze problemen had. De bijwerkingen die ze kon verwachten en die ze bespraken, waren haaruitval, misselijkheid, lichaamspijn, vermoeidheid en gewichtstoename. Ze zou ook keelpijn kunnen krijgen, vaker verkouden worden en moeite hebben met de uitscheiding van gifstoffen. Ze zou ook per direct kunnen ophouden met menstrueren, al vertelde dokter Webber erbij dat het niet uitgesloten was dat ze na de chemotherapie opnieuw ongesteld zou worden. Vijftig procent werd blijvend steriel, maar dat gaf haar toch nog een kans om nog een kindje te krijgen. Als ze dan nog steeds een man had, dacht Alex bij zichzelf, terwijl ze zich dwong naar de arts te luisteren. Dokter Webber verzekerde haar ervan dat niets erop duidde dat er bij geboorten na de behandeling een grotere kans op aangeboren afwijkingen was.

Wel bestond de kans, zij het een geringe, dat er problemen met het beenmerg zouden optreden, dat ze minder witte cellen zou aanmaken, maar dit kwam zelden voor. Blaasirritatie kwam nog al eens voor. Alleen de kans dat ze zou aankomen verraste Alex. Je zou denken dat je door misselijkheid en overgeven zou afvallen en niet aankomen, maar de arts legde uit dat het nu eenmaal veel voorkwam, net als de haaruitval. Ze raadde Alex aan om meteen een pruik die haar beviel uit te zoeken, misschien zelfs meer dan één. Gezien het soort medicijn dat ze ging innemen zou ze dus vrijwel zeker het grootste deel van haar prachtige rode haar verliezen. Maar dat zou na afloop weer aangroeien, verzekerde de arts haar.

De arts bood haar zoveel informatie en geruststelling als ze maar kon. Alex op haar beurt probeerde te doen alsof ze naar een nieuwe cliënt luisterde en eerst alle gegevens moest horen voor ze reageerde. Het was een goede aanpak en het werkte een tijdje, maar naarmate ze langer luisterde, begon wat ze hoorde haar toch te overweldigen. De misselijkheid, het overgeven, de haaruitval... De onverbiddelijkheid van dit alles benam haar de adem.

Dokter Webber legde uit dat ze elke keer als ze kwam onderzocht zou worden, dat er bloed afgenomen zou worden en regelmatig scans en röntgenfoto's gemaakt zouden worden. Alles zou in deze praktijk gebeuren. Ze hadden hier de nieuwste apparatuur. Ze vertelde Alex dat ze de eerste veertien dagen van elke vier weken een medicijn zou innemen, Cytoxan, en dat ze dan op de eerste en achtste dag van diezelfde periode van vier weken intraveneus nog twee andere middelen toegediend zou krijgen. Na de intraveneuze toediening zou ze naar haar werk terug kunnen. Wel wilde ze dat Alex het de dag ervoor rustig aan zou doen om te zorgen dat ze de problemen tot een minimum beperkte en zou voorkomen dat haar witte bloedcellen teveel terugliepen.

'Ik weet dat het eerst heel verwarrend is, maar u went er wel aan,' zei ze glimlachend. Alex merkte tot haar verbazing dat ze al bijna een uur hadden zitten praten toen de arts haar meenam naar de aangrenzende kamer voor het onderzoek.

Alex kleedde zich voorzichtig uit, vouwde haar kleren op en legde ze op een stoel, alsof elk moment, elk gebaar ertoe deed. Ze merkte dat ze haar trillen niet kon beheersen, haar handen beefden als blaadjes aan een boom toen de arts het litteken inspecteerde en goedkeurend knikte.

'Heeft u al een plastisch chirurg uitgezocht?' vroeg ze. Alex schudde alleen maar haar hoofd. Ze had dat besluit nog niet genomen. Ze wist niet eens of ze wel een reconstructie wilde. Zoals het er nu voor stond, wist ze niet zeker of het haar wel iets kon schelen. Bij die gedachte sprongen de tranen haar in de ogen, terwijl de arts haar in de vinger prikte om haar bloed te controleren. Opeens kreeg ze bij alles een brok in de keel en toen de arts het infuus klaarmaakte, begon Alex voor ze het wist te snikken. Ze verontschuldigde zich er meteen voor.

'Dat hindert niet,' zei de arts zacht. 'Huil maar gerust. Ik weet hoe beangstigend dit is. Het zal nooit meer zo griezelig zijn als de eerste keer, we zijn werkelijk enorm voorzichtig met deze medicijnen.' Alex wist dat dit de reden was waarom het zo belangrijk was een goede oncoloog te nemen. Ze had gruwelverhalen gehoord van mensen die gestorven waren aan fouten bij de toediening van chemische middelen, daar bleef ze nu steeds maar aan denken. Stel dat zij een verkeerde reactie had? Stel dat ze stierf? Stel dat ze Annabelle nooit meer zou zien? Of Sam? Zelfs na die afgrijselijke avond was dat een onverdraaglijke gedachte. Dokter Webber begon met een infuus van suikerwater en voegde er toen het middel aan toe, maar het infuus raakte keer op keer geblokkeerd omdat haar ader te nauw bleek. Het deed pijn en dokter Webber haalde meteen het infuus eruit, keek naar Alex' andere arm en toen naar haar handen, die nog steeds beefden.

'Meestal begin ik het liefst met dextrose en water, maar uw aderen zien er vandaag niet al te best uit. Ik doe het in één keer en dan proberen we het volgende keer weer op de eerste manier. Ik geef u nu een injectie met het onverdunde medicijn in uw ader. Dat doet even pijn, maar het gaat sneller en ik denk dat u het vandaag vast liever snel achter de rug hebt.' Alex kon dit alleen maar beamen, hoewel dat van die directe injectie bijzonder eng klonk.

Haar keurige handjes pakten Alex' hand en ze bekeek aandachtig de ader erop, waarin ze toen de medicatie injecteerde, terwijl Alex zich dwong om niet flauw te vallen. Zodra ze klaar was, vroeg ze Alex om vijf minuten lang hard op de ader te drukken, terwijl zij een recept uitschreef voor de Cytoxan en toen één enkele pil en een glas water ging halen. Die gaf ze aan Alex en keek toe terwijl ze hem innam.

'Prima,' zei ze tevreden. 'U heeft nu uw eerste dosis chemotherapie binnen. Ik wil u graag precies over een week weer hier zien en ik wil van u horen als u ook maar een probleem hebt. Voelt u zich vooral niet bezwaard, aarzel niet, denk niet dat u lastig bent. Als ook maar iets u merkwaardig voorkomt of u zich akelig voelt, bel me gerust. We zullen altijd zien wat we kunnen doen om u te helpen.' Ze gaf Alex een lijst met bijwerkingen die normaal waren en andere die dat niet waren. 'Ik ben vierentwintig uur per dag beschikbaar en ik vind het nooit erg om van mijn patiënten te horen.' Met een warme glimlach stond ze op. Ze was veel kleiner dan Alex en leek zeer dynamisch. Zij had geluk, dacht Alex terwijl ze naar haar keek, zij deed haar werk. Het was net als met die mensen die naar haar toe kwamen met vreselijke juridische problemen en beangstigende aanklachten. Zij kon voor hen zorgen, zij kon haar best voor hen doen. Maar het probleem en de ontreddering waren hun deel, niet het hare. Opeens benijdde ze de arts.

Toen Alex vertrok, merkte ze tot haar stomme verbazing dat ze twee uur bij de oncologe was geweest. Het was even na twee uur en toen ze een taxi wenkte, deed haar hand nog steeds pijn. Ze had een pleister op de plek waar de arts de medicamenten had geïnjecteerd. Alex begon alle termen en zinsneden te kennen. Dit was informatie waarmee ze liever niet bekend was geraakt en ze voelde zich enorm opgelucht toen ze naar haar werk terugreed. Ze voelde zich niet ziek, ze was niet overleden, niets verschrikkelijks was haar overkomen. Deze arts wist tenminste goed wat ze deed. Ze dacht erover een pruik te gaan kopen toen ze langs Lexington Avenue reden. Het was deprimerend om daar nu over te denken, maar de arts had waarschijnlijk gelijk. Het zou minder akelig zijn als ze er eentje had als ze die nodig had, dan om haar kalende hoofd onder een sjaal verbergend, de winkels af te gaan. Dat denkbeeld was allesbehalve opwekkend.

Ze betaalde de taxi en liep naar haar kamer. Liz was niet op haar plaats toen ze binnenkwam. Alex beantwoordde de telefoontjes waarvan de boodschappen op haar bureau lagen en ze begon zich pas een tijdje later een beetje te ontspannen. De wereld was niet vergaan, tot dusver had ze dit overleefd. Misschien zou het toch wel meevallen, hield ze zichzelf voor, toen Brock in hemdsmouwen binnenkwam met een stapel papieren. Het was vier uur en ze had twee uur zitten werken.

'Hoe is het gegaan?' vroeg hij bezorgd. De manier waarop hij haar dit vroeg had altijd iets bijzonder sympathieks. Hij deed niet sentimenteel of opdringerig, het was alleen heel duidelijk dat hij met haar meeleefde en dat ontroerde haar. Hij leek bijna een soort jonge broer.

'Tot dusver gaat het wel, maar het was knap griezelig.' Ze kende hem niet goed genoeg om hem te vertellen dat ze in tranen was uitgebarsten en dat ze door de hel was gegaan omdat ze verwacht had dat die injectie haar van het leven zou beroven.

'Jij bent een flinke meid,' zei hij. 'Zin in een kop koffie?'

'Dolgraag.'

Hij was vijf minuten later terug en ze werkten een uur. Zij vertrok stipt om vijf uur zodat ze naar huis kon, naar Annabelle. Het was best een goede dag geweest, zij het al met al zeer vermoeiend.

'Dank je voor al je hulp,' zei ze tegen Brock voordat ze vertrok. Ze hadden een begin gemaakt met de voorbereidingen van de zaak voor een kleine werkgever die wegens zogenaamde discriminatie werd aangeklaagd. Ditmaal ging het om een vrouw die kanker had en beweerde dat ze voor een promotie werd overgeslagen. Haar werkgever had zijn uiterste best gedaan om haar te helpen. Hij had zelfs op het werk een kamer voor de werkneemster gereserveerd zodat ze wanneer ze dat maar nodig had kon rusten. Hij had haar terwijl ze chemo kreeg drie dagen per week vrij gegeven en had haar baan voor haar vastgehouden. Toch klaagde ze hem aan, ze beweerde dat ze vanwege haar kanker voor promotie was overgeslagen. Wat die vrouw wilde, was er een slaatje uit slaan, thuis gaan zitten en al haar behandelingen betalen van wat ze aan de rechtszaak verdiende en dan nog wat overhouden. De kanker was kennelijk genezen, maar ze wilde gewoon niet meer werken. Ze had nog steeds een heleboel schulden na haar behandelingen. Alex had zelf ontdekt dat de meeste verzekeringsmaatschappijen maar een klein deel van de kankertherapieën betaalden. Wie zich de peperdure levensreddende behandelingen niet kon veroorloven, zat lelijk in de problemen. Alex' eigen verzekering vergoedde maar een klein deel van haar onkosten. Maar dat gaf de aanklager in deze zaak nog steeds niet het recht om dit op haar ex-werkgever te verhalen. Hij had zelfs aangeboden haar te helpen, een feit dat zij later had ontkend en waarvoor hij geen bewijs had. Zoals meestal voelde Alex zeer met de aangeklaagde mee. Ze haatte de onrechtvaardigheid van mensen die meenden dat ze hun slag moesten slaan omdat iemand anders geld had en zij niet. Het was ook een goed moment voor haar om deze zaak te nemen omdat zij een heleboel nuttige informatie uit de eerste hand had over kanker.

'Tot morgen, Brock,' zei ze toen ze aanstalten maakte te vertrekken.

'Pas goed op jezelf. Blijf lekker warm en eet goed vanavond.'

'Ja, mammie,' zei ze plagerig, maar dit waren allemaal dingen die Liz ook tegen haar had gezegd. Ze moest zorgen dat ze warm bleef en ervoor zorgen dat ze haar krachten spaarde. Ze zag ertegenop aan te komen zoals dokter Webber had voorspeld. Ze vond het vreselijk om boven haar ideale gewicht te zitten, al was dit zelden het geval. Ze wist dat Sam een hekel had aan dikke vrouwen.

'Nogmaals dank.' Ze vertrok en ging naar huis met de gedachte hoe aardig ze allemaal waren en hoe opgelucht ze was dat haar eerste behandeling erop zat. Het was nog traumatischer geweest dan ze had verwacht en ze was er hevig door van streek, maar in wezen was het vlot gegaan. Ze zag ertegenop over een week terug te gaan, maar misschien zou het die keer beter gaan. Daarna had ze drie weken vrij voor de volgende behandeling. Liz had haar medicijnen van de apotheek gehaald, die had ze in haar tas. Het leek net alsof ze weer aan de pil was, wat ze in geen jaren was geweest. Je mocht er geen één overslaan.

Annabelle was in de badkamer toen ze thuiskwam en zij en Carmen zongen net een liedje uit Sesamstraat. Alex viel in terwijl ze haar aktentas neerzette en naar de badkamer liep.

'Heb je een leuke dag gehad?' vroeg Alex terwijl ze zich bukte om haar een zoen te geven toen het liedje uit was.

'Best leuk. Heb je je hand pijn gedaan?'

'Ik heb niet... O, dat.' Het was haar pleister van na de chemo.

'Op het werk.'

'Doet het nog pijn?'

'Nee hoor.'

'Ik heb op school een Snoopy-pleister gekregen,' zei Annabelle trots.

Carmen zei tegen Alex dat Sam had opgebeld dat hij niet voor het avondeten thuis zou zijn. Alex had de hele dag niet van hem gehoord en ze ging ervan uit dat hij nog steeds nijdig was over de vorige avond. Nu kon ze hem niet eens vertellen dat de chemo vlot was gegaan. Ze dacht erover hem op zijn werk te bellen, maar na alle lelijke dingen die ze elkaar gisteravond naar het hoofd hadden geslingerd besloot ze dat ze maar beter kon wachten tot ze hem zag. Het viel haar op dat hij veel meer 's avonds met cliënten op stap ging dan vroeger, misschien was het weer een manier om haar te ontlopen. Het werkte in elk geval wel, ze had het gevoel alsof ze hem nooit meer zag.

Ze at met Annabelle en besloot te proberen op te blijven tot hij thuiskwam. Ze was echter zo uitgeput dat ze om negen uur in slaap viel, met het licht nog aan. Het was de moeilijkste dag van haar leven geweest, nog moeilijker dan de dag van de operatie en ze was doodop.

Terwijl zij sliep, had Sam een stil etentje met Daphne in een restaurantje in de East Sixties.

Hij zag er verscheurd uit en zij luisterde vol medeleven naar hem. Ze stelde nooit eisen aan hem, zette hem nooit onder druk, maakte hem nooit verwijten over wat hij haar niet gaf.

'Ik weet niet wat me overkomt,' zei hij, met zijn biefstuk onaangeroerd voor zich, terwijl ze zijn hand vasthield en hem aanhoorde. 'Ik vind het zo ellendig voor haar, ik weet hoezeer ze me nodig heeft, maar ik voel alleen nog maar woede jegens haar. Woede over wat er van ons leven is geworden. Het lijkt wel alsof het allemaal haar schuld is, al weet ik best dat dat niet zo is. Maar het is evenmin mijn schuld, het is gewoon stomme pech. Nu begint ze met chemotherapie en ik weet me geen raad. Ik kan haar niet eens meer in de ogen kijken, ik wil niet zien wat er met haar gebeurt. Het is doodeng om dat aan te zien en ik ben gewoon niet goed in dit soort dingen. God,' zei hij, bijna in tranen, 'ik voel me een monster!'

'Tuurlijk ben je dat niet,' zei Daphne teder, nog steeds zijn hand vasthoudend, 'je bent maar een mens. Zulke dingen zijn afschuwelijk. Je bent toch verdorie geen verpleger. Ze kan toch niet van jou verwachten dat jij voor haar zorgt... of zelfs maar dat je het kunt opbrengen om...' Ze zocht naar de juiste woorden, '... om dat aan te zien. Dat moet echt vreselijk zijn.'

'Dat is het zeker,' zei hij eerlijk. 'Het is barbaars. Het lijkt net alsof ze gewoon een mes hebben gepakt en hem weg hebben gesneden. Ik moest huilen toen ik het voor het eerst zag.'

'Wat afschuwelijk voor je, Sam,' zei Daphne warm. Ze stond helemaal aan zijn kant. 'Denk je niet dat ze dat wel snapt? Ze is een intelligente vrouw. Ze kan toch niet verwachten dat zoiets je niets doet?'

'Ze verwacht van me dat ik voor haar klaarsta, haar hand vasthoud, met haar meega naar de behandeling en het met ons dochtertje bespreek. Ik kan dit niet hebben. Ik wil mijn leven terug.'

'Nou, daar heb je recht op,' zei Daphne sussend. Ze was de meest begrijpende, minst zelfzuchtige vrouw die hij ooit had ontmoet. Alles wat ze wilde was met hem naar bed gaan, ondanks alle grenzen die hij aan hun verhouding had gesteld. Hij had eindelijk toegestemd af en toe met haar alleen uit eten te gaan, zolang ze maar begreep dat hij niet met haar naar bed kon. Dat kon hij Alex niet aandoen. Hij was haar nooit ontrouw geweest en daar wilde hij nu niet mee beginnen, hoezeer hij ook in de verleiding was, al dacht iedereen op het werk dat hij allang een verhouding met Daphne had. En Daphne wond er tegenover hem geen doekjes om dat ze zo verliefd op hem was dat ze elke voorwaarde zou aanvaarden, zolang hij haar maar wilde zien.

'Ik hou verschrikkelijk veel van je,' zei ze zacht terwijl hij haar aankeek, verscheurd door tegenstrijdige gevoelens.

'Ik ook van jou.... dat is de waanzin van dit alles... Ik hou van jou, maar ik hou ook van haar. Ik hou van jullie allebei. Ik wil jou, maar ik heb mijn plicht jegens haar. Alles wat ons nu nog rest, zijn verplichtingen.'

'Dat is voor jou geen leven, Sam,' zei Daphne triest.

'Weet ik. Misschien komt alles vanzelf uiteindelijk op zijn pootjes terecht. Het kan voor haar ook geen pretje zijn. Uiteindelijk zal ze me wel gaan haten. Volgens mij haat ze me nu al.'

'Dan is ze gek. Jij bent de liefste man die ooit geleefd heeft,' zei Daphne beslist, maar Sam wist wel beter en Alex ook.

'Ik ben de gek hier,' zei hij met een glimlach naar haar. 'Ik zou jou mee moeten sleuren voordat je weer bij je positieven komt en je iemand van je eigen leeftijd vindt met een minder ingewikkeld leven.' Hij was sinds zijn jeugd niet meer zo stapelgek op iemand geweest, misschien zelfs niet op Alex.

'Waar zou je me heen sleuren?' vroeg ze onschuldig, terwijl ze eindelijk allebei begonnen te eten. Telkens als ze samen waren, praatten ze urenlang en vergaten ze alles rondom hen.

'Misschien naar Brazilië... of een eiland bij Tahiti... Ergens waar het warm is en zinnenstrelend en ik je helemaal voor mij alleen zou hebben, omgeven door tropische bloemen en geuren.' Terwijl hij het beschreef, voelde hij haar hand hem onder de tafel opzoeken. Dat deed hem glimlachen. Haar vingers waren snel en bekwaam. 'Daphne Belrose, je bent een deugniet.'

'Misschien moet je jezelf daar maar eens echt van overtuigen. Ik begin me als een maagd te voelen,' zei ze plagerig. Hij bloosde zowaar.

'Het spijt me.' Hij maakte niemand het leven gemakkelijk, maar hij voelde zich zo schuldig.

'Je moet geen spijt hebben,' zei ze ernstig. 'Zo wordt het des te meer de moeite waard als je hier uiteindelijk wel uitkomt.' Ze wist zeker dat hem dit zou lukken, dat het louter een kwestie van tijd was. En zij kon wachten. Hij was het waard om op te wachten. Hij was een van de meest begeerde mannen in New York en een van de meest geslaagde. Zelfs hier in een achterafrestaurantje herkenden mensen hem en knikten hem toe. De ober had het als een waar succes beschouwd toen hij hen zag binnenkomen. Sam Parker was een van de grote jongens van Wall Street.

'Waarom heb je zoveel geduld met me?' vroeg hij toen ze een toetje uitzochten en hij de enige fles Château d'Yquem in het restaurant bestelde, voor de somma van tweehonderdvijftig dollar.

'Dat heb ik je toch verteld,' zei ze op een samenzweerderige fluistertoon. 'Omdat ik van je hou.'

'Je bent gek,' zei hij en boog zich naar haar toe om haar te kussen. Toen dronk hij haar met de Yquem toe. 'Op Simons nichtje,' zei hij onschuldig, terwijl hij eigenlijk wilde zeggen 'op de liefde van mijn leven'. Maar dat deed hij niet, dat zou te ontrouw geweest zijn tegenover Alex. Hoe kon dit hem overkomen? Hoe kon Alex kanker krijgen en hij tegelijk verliefd raken op iemand anders? Het kwam niet eens bij hem op dat die twee gebeurtenissen met elkaar verband hielden.

'Op een dag zal ik Simon nog zeer dankbaar zijn,' zei hij samenzweerderig en ze lachte.

'Of spinnijdig op hem, dat is de narigheid met al dit voorspel. Zo krijg je wel heel hoge verwachtingen van me, misschien zou ik je wel enorm teleurstellen.'

'Welnee,' zei hij vol vertrouwen, heftig ernaar verlangend om haar nu meteen te beminnen. Elk ogenblik dat ze samen doorbrachten was een verleidelijke liefkozing die zijn lichaam kwelde.

Hij liep de hele weg met haar mee naar huis, maar zoals altijd weigerde hij met haar naar boven te komen. Ze talmden een eeuwigheid, kusten elkaar voor de deur, waarbij zij hem streelde en zijn handen elke centimeter van haar lichaam overdekten.

'We zouden werkelijk net zo goed naar boven kunnen gaan, weet je,' zei ze terwijl ze hem met haar lippen en handen probeerde te verleiden. Hij stond op het punt om van verlangen uiteen te spatten. 'Volgens mij zou dat voor de buren een hele opluchting zijn.'

'Anders voor mij wel, dat kan ik je wel vertellen. Ik weet niet zeker hoe lang ik dit nog kan verdragen,' zei hij en kuste haar opnieuw vertwijfeld.

'Niet lang, hoop ik, lieve Sam,' fluisterde ze in zijn oor. Haar handen omvatten zijn billen en drukten hem tegen haar aan. Haar lichaam voelde zinderend en bonzend tegen het zijne. Hij huiverde van begeerte toen hij besefte dat ze geen ondergoed aan had, zelfs in de kille novemberwind van een New Yorkse winter. Het vergde al zijn kracht om weerstand aan haar te bieden.

'Je richt me te gronde,' zei hij, schor lachend om deze verrukkelijke kwelling. 'En jij krijgt zo nog een longontsteking.'

'Hou jij me dan maar liever warm, Sam.'

'O god, wat zou ik graag!' Hij sloot zijn ogen en drukte haar tegen zich aan.

Hij wist zich uiteindelijk van haar los te rukken, zij het met nog meer moeite, en hij liep de vijfentwintig huizenblokken naar huis om tot zichzelf te komen. Het was tegen die tijd bijna middernacht en Alex lag buiten westen met het licht nog aan. Hij bleef lang naar haar staan kijken, in een stille verontschuldiging tegenover haar, maar zijn hart verlangde naar Daphne. Hij deed geruisloos het licht uit en ging naar bed.

Om zes uur de volgende ochtend werd hij wakker van een vreemd raspend geluid. Het was een mechanisch geluid en het ging maar door en hoe hij ook zijn best deed om het te negeren, hij kon de slaap niet hervatten. Eerst dacht hij dat het een machine was, toen dacht hij dat het een wekker was en toen kreeg hij het gekke gevoel dat misschien de lift kapot was. Het geluid hield maar aan en toen hij eindelijk wakker werd en zich omdraaide, besefte hij dat het Alex was, die in de wc stond over te geven en onbedwingbaar te kokhalzen.

Hij bleef nog even liggen, onzeker of hij haar zou storen of niet en stond tenslotte op en liep naar de deuropening.

'Gaat het een beetje?' Het duurde geruime tijd voordat ze antwoord gaf en toen knikte ze uiteindelijk.

'Opperbest, dank je.' Ze was haar gevoel voor humor nog niet kwijt, maar ze kon niet ophouden met kokhalzen.

'Heb je iets verkeerds gegeten?' Zelfs nu nog ontkende hij alles.

'Ik geloof dat het van de chemokuur komt.'

'Bel de arts.'

Ze knikte, gaf weer over en liep toen naar de gastenbadkamer. Toen hij een halfuur later bij haar kwam kijken, gaf ze niet langer over en lag ze op de vloer van de badkamer met een koud washandje op haar voorhoofd, met haar ogen dicht.

'Je bent toch niet in verwachting?'

Ze hield haar ogen dicht en schudde haar hoofd. Ze had niet eens de energie om hem de huid vol te schelden. Ze was vlak voor de operatie ongesteld geworden. Sindsdien was weer een 'blauwe dag' verstreken, maar hij praatte niet eens met haar, laat staan dat hij kindertjes maakte. Hoe dacht hij dan dat ze in verwachting kon zijn? En ze kreeg chemotherapie. Hoe kon hij zo stom doen? Voor een intelligente vent was hij waar het om kanker ging een echte oen.

Uiteindelijk wist ze genoeg energie te verzamelen om op handen en knieën door de slaapkamer te kruipen en dokter Webber te bellen. De antwoorddienst verbond haar meteen door en de arts vertelde haar dat dit na de eerste behandeling geen ongebruikelijke reactie was, al vond ze het jammer voor Alex. Ze raadde haar aan voorzichtig te eten, maar een klein hapje zou wellicht haar maag kunnen kalmeren. Ze moest bovendien vandaag haar pil innemen, hoe beroerd ze zich ook voelde en hoe vaak ze ook moest overgeven. Ze mocht die pil niet overslaan. Ze bood ook extra medicatie aan tegen het overgeven, die misschien zou kunnen helpen, maar Alex vond het eng om nog meer chemicaliën in haar gestel te pompen en de extra medicijnen zouden zelf ook bijwerkingen hebben.

'Dank u wel,' bracht Alex schor uit en ging weer overgeven, al was het ditmaal binnen een paar minuten afgelopen. Ze bracht alleen nog maar gal naar boven. Haar hele lichaam voelde aan alsof het binnenstebuiten was gedraaid. Ze deed er eindeloos lang over om zich aan te kleden en zag groen tegen de tijd dat ze naar de keuken liep om toe te kijken hoe Sam en Annabelle ontbeten. Hij had zijn dochtertje geholpen bij het aankleden en had Alex gemeden.

'Mammie, ben je ziek?' vroeg Annabelle met een bezorgd gezicht. 'Een beetje. Weet je nog wel van die medicijnen waarvan ik je verteld heb? Nou, daarvan heb ik gisteren wat ingenomen en nu ben ik een beetje naar.'

'Dat is vast hele slechte medicijn,' zei Annabelle trouwhartig.

'Maar ik word er beter van,' zei Alex vastberaden en dwong zichzelf een hapje geroosterd brood te nemen, ondanks een sterke neiging dat met geen vinger aan te raken. Het viel haar op dat Sam haar over zijn krant met grote ergernis gadesloeg. Het was erg genoeg om wakker te worden van haar gekots, maar ze wist toch hoe vreselijk hij haar uiteenzettingen aan Annabelle vond. 'Neem me vooral niet kwalijk,' zei ze op niet bepaald vriendelijke toon tegen hem en toen verschool hij zich weer achter zijn krant.

Ze hield zich op de achtergrond terwijl hij vertrok om Annabelle naar school te brengen en hij zei niets meer over haar misselijkheid die ochtend. Maar zodra ze weg waren, moest Alex opnieuw overgeven en ze overwoog om niet naar haar werk te gaan. Ze ging op haar bed zitten huilen en besloot Liz te bellen, maar toen weerhield iets haar. Ze zou zich niet gewonnen geven. Ze zou naar haar werk gaan al viel ze er dood bij neer.

Ze waste opnieuw haar gezicht en poetste haar tanden en legde nog een koud washandje op haar voorhoofd. Toen, met een vastberaden uitdrukking op haar gezicht, trok ze haar jas aan en pakte ze haar aktentas. Ze moest op de gang weer gaan zitten, want haar maag draaide zich om, maar ze haalde het tot de lift en naar beneden naar de straat en voelde zich wat beter. De frisse lucht hielp, maar het ritje in de taxi niet. Ze voelde zich kotsmisselijk toen ze op haar werk aankwam en ze haalde maar net de damestoiletten, waar ze opnieuw hevig moest overgeven. Toen ze haar kantoor binnenkwam, zag ze er vreselijk uit. Brock en Liz stonden net met elkaar te praten en ze schrokken van haar bijna groene voorkomen. Ze liepen achter haar aan naar binnen en bekeken haar zichtbaar bezorgd, toen Alex zich uitgeput op haar bureaustoel liet neerploffen.

'Gaat het een beetje?' vroeg Liz terwijl Brock haar fronsend aanstaarde.

'Niet echt. Ik voel me vanochtend niet al te best.' Ze deed haar ogen dicht en voelde hoe een golf van misselijkheid haar opnieuw overspoelde, maar ze weigerde er aan toe te geven en het ging over. Toen ze haar ogen weer opendeed, zag ze Brock maar geen Liz. Hij zag er uiterst bezorgd uit.

'Ze is een kop thee gaan halen. Wil je even liggen?'

'Ik geloof niet dat ik dan weer op kan staan,' zei ze eerlijk. 'Als we nu eens aan het werk gingen,' zei ze dapper.

'Voel je je ertoe in staat?'

'Vraag dat maar niet,' zei ze grimmig. Hij pakte hoofdschuddend zijn papieren weer op. Zoals altijd werkte hij in zijn hemdsmouwen, met zijn bril met het hoornen montuur op zijn voorhoofd als hij die niet nodig had. Hij had potloden in zijn zak, een pen tussen zijn tanden en een stapel papieren van bijna een halve meter hoog toen hij weer haar kamer binnenkwam.

Hij had een pak crackers voor Alex bij zich. 'Probeer die eens.' Hij zette ze op haar bureau en ging zitten met het werk dat ze samen zouden gaan doen. Terwijl ze zich erdoorheen sloegen, nam hij haar aandachtig op. Ze zag er vreselijk uit, maar ze leek iets op te knappen als ze aan het werk was. Het leidde haar af van haar problemen. Liz zorgde dat er steeds een kop thee voor haar stond en ze knabbelde wat aan de crackers die Brock voor haar had gebracht.

'Waarom ga je tussen de middag niet even liggen?' opperde hij. Ze schudde haar hoofd, ze wilde niet uit haar ritme raken. Ze hielden zich bezig met de details van een van haar nieuwe zaken. Ze bestelden een paar broodjes kip, die Alex tegen etenstijd zowaar naar binnen kreeg.

Ruim een uur later werd het eten haar toch te machtig. Opeens keek ze paniekerig in het rond toen ze het eten voelde opkomen. Ze had een piepklein wc'tje naast haar werkkamer en zonder een woord tegen Brock verdween ze. Een halfuur was ze aan het overgeven en kokhalzen, wat hij wel moest horen.

Hij vond het afschuwelijk haar aan te moeten horen. Na een tijdje liep hij de kamer uit en kwam terug met een koude natte doek, een ijskompres en een kussen. Zonder aan te kloppen of een woord te zeggen, deed hij de deur open, die ze gelukkig niet op slot had gedaan. Opeens voelde ze zijn sterke armen haar van achter vasthouden, terwijl ze voor de wc-pot geknield lag, half tegen de muur gezakt. Even was hij bang dat ze was flauwgevallen, maar dat was niet zo.

'Leun maar op mij, Alex,' zei hij zacht. 'Hou je maar niet groot.' Ze sprak hem niet tegen, ze zei helemaal niets. Ze was veel te misselijk en veel te dankbaar voor hulp, van wie ook. Ze liet zich in zijn omhelzing achterover zakken en hij zat op de vloer, met zijn armen om haar heen. Het vertrek was amper groot genoeg voor hen beiden met hun lange benen, maar ze pasten er net in. Hij legde het ijskompres in haar nek en de natte doek op haar voorhoofd. Heel even deed ze haar ogen open en keek naar hem op maar ze zei niets. Ze kon niets zeggen.

Hij trok voor haar door en deed het deksel op de pot. Even later legde hij haar op het kussen neer en dekte haar met een deken toe. Ze was dankbaar voor alles en hij bleef de hele tijd naast haar zitten en naar haar kijken, terwijl hij zwijgend haar hand vasthield.

Het was bijna een uur later toen ze eindelijk iets tegen hem zei, met zachte stem. Ze was volledig uitgeput en zelfs praten was een krachtsinspanning. 'Ik geloof dat ik nu wel kan opstaan.'

'Waarom blijf je nog niet even zo liggen?' zei hij zacht en toen had hij een beter idee. 'Alex, ik ga je verhuizen. Jij hoeft niets te doen, ontspan je alleen maar.' Het was al een tijdje geleden dat ze gestopt was met overgeven, dus kon ze best naar de kamer terug. Zonder enige inspanning tilde hij haar op, verrast hoe licht ze voor haar lengte was, en legde haar op de grijsleren sofa in haar werkkamer. Ze vond het een heerlijke gewaarwording. Hij legde het kussen onder haar hoofd en de deken over haar heen. Ze voelde zich een tikkeltje beschaamd dat ze zich zo volledig aan hem had overgeleverd, maar het kon haar niet meer schelen. Ze was alleen maar dankbaar dat hij er was om haar te helpen. 'Doe de deur op slot,' fluisterde ze tegen hem toen hij naast haar stond, als een moeder die bij haar baby waakt.

'Waarom?'

'Ik wil niet dat iemand binnenkomt en me zo ziet.' Ze had iedereen ervan verzekerd dat ze tijdens de chemotherapie zou kunnen blijven werken en dit was niet bepaald een veelbelovend begin.

Hij deed wat ze gevraagd had en kwam toen op een stoel bij haar zitten. Hij wilde haar niet alleen achterlaten, al zag ze er nu wel iets beter uit.

'Wil je dat ik je naar huis breng?' vroeg hij behoedzaam.

Ze schudde haar hoofd.

'Ik blijf hier.'

'Wil je een tijdje slapen?'

'Ik blijf nog wat liggen. Ga jij maar aan het werk, ik sta over een paar minuten op.'

'Meen je dat?' Hij stond van haar versteld. Hij had haar nooit meer bewonderd dan op dat moment. Ze weigerde zich gewonnen te geven. Het was een dapper mens.

'Ja,' antwoordde ze. 'Ga jij maar aan het werk... en Brock?' Ze fluisterde, net als hij: 'Dank je wel.'

'Ach wat, daar zijn vrienden voor.' Het deed haar verdriet te beseffen dat Sam hier niet toe in staat was.

Brock deed een paar lichten uit. Ze bleef nog een tijdje met haar ogen dicht liggen, stond een halfuur later op en kwam naast hem aan haar bureau zitten. Ze zag er een tikkeltje verfomfaaid uit, haar haar zat in de war en haar stem was hees, maar ze was klaar om weer aan het werk te gaan en geen van beide zei iets over het gebeurde.

Hij had de tegenwoordigheid van geest de deur van het slot te doen. Liz kwam binnen met thee, koffie en een versnapering en niemand wist hoe moeilijk ze het gehad had.

Om vijf uur liep Brock met haar naar de lift en droeg haar aktentas.

'Ik haal wel een taxi voor je en ga dan weer naar boven,' zei hij zakelijk.

'Heb jij niets beters te doen dan ouwe dametjes te helpen bij het oversteken?' zei ze plagerig, maar ze waren die middag vrienden geworden en ze wist dat ze dit haar hele leven niet zou vergeten. Ze wist niet wat ze gedaan had om zo'n diepe vriendschap van hem te verdienen, maar het had enorme indruk op haar gemaakt. 'Jij was als jongetje vast padvinder.'

'Eerlijk gezegd wel, ja. In Illinois was verder niets te doen. Bovendien heb ik altijd al een zwak gehad voor oude dametjes.'

'Dat blijkt,' zei ze grijnzend. Ze voelde zich op dat moment duizend jaar oud, maar hij vond haar heel bijzonder.

Hij wist niet meteen een taxi te bemachtigen en hij zei tegen haar dat ze maar beter binnen kon wachten. Ze wilde hem tegenspreken, maar hij hield voet bij stuk. Hij had de taxi al voor haar betaald opdat niemand anders ermee vandoor zou gaan en ging haar toen halen.

'Daar is hij dan.' Hij loodste haar naar binnen en wuifde haar na terwijl ze wegreed. Alex was nog steeds verbijsterd over alles wat hij voor haar had gedaan. Ze vroeg zich af hoe ze hem ooit kon bedanken. Tegen de tijd dat ze bij Annabelle thuiskwam, voelde ze zich zo slap als een vaatdoek. Ze had dolgraag een warm bad met haar genomen, maar Annabelle had haar litteken nog steeds niet gezien en ze was niet van plan haar daarmee onder ogen te komen. Dus nam ze in haar eentje een bad, met de badkamerdeur op slot. Ze ging met Annabelle aan tafel voor het avondeten, maar at niets. Ze zei dat ze later zou eten, met pappie.

Sam kwam om zeven uur thuis, vlak voordat Annabelle naar bed ging, en las haar een verhaaltje voor. Toen gingen hij en Alex aan tafel voor het avondeten dat Carmen voor hen had klaargezet, maar Alex at amper iets. Hoezeer ze ook haar best deed, het lukte haar niet.

'Ging het vandaag wat beter?' vroeg hij, zo zorgzaam als hij maar kon, al had Alex het gevoel dat hij het er liever niet over had.

'Prima,' zei ze, zonder melding te maken van het feit dat ze een uur op de vloer van het wc'tje van haar kantoor had doorgebracht en nog eens een halfuur op de sofa, terwijl Brock Stevens een ijskompres in haar nek hield. 'Ik heb een heel stel nieuwe zaken.' Dat was wat hij wilde horen, ook al was het maar een deel van het verhaal.

'Wij ook,' zei hij glimlachend. Hij deed zijn best om de ruzie van gisteravond en alle lelijke dingen die ze elkaar naar het hoofd hadden geslingerd te vergeten. 'We hebben een heleboel nieuwe cliënten, dank zij Simon.'

'Je denkt toch niet dat daar een luchtje aan zit, hè Sam?' zei ze argwanend, want zoveel nieuwe cliënten van dat kaliber maakten haar lichtelijk nerveus.

'Zoek nou niet naar problemen in alles. Wees toch niet zo'n jurist,' zei hij vermanend en niet echt vriendelijk.

'Ik ben een vakidioot.' Ze glimlachte zwakjes naar hem, want ze voelde zich weer misselijk, louter door de geur van zijn eten.

Ze ruimde na afloop in haar eentje af, maar tegen de tijd dat ze daarmee klaar was, kwam het kleine beetje dat ze had gegeten weer boven. Ze eindigde opnieuw op de badkamervloer. Ze moest vreselijk kokhalzen en ditmaal was er geen Brock Stevens met een kussen en een ijskompres.

'Wat mankeer je toch?' vroeg Sam toen hij uiteindelijk bij haar kwam kijken. Hij moest toegeven dat ze er vreselijk uitzag. 'Misschien is het niet alleen die chemotherapie. Misschien heb je een blindedarmontsteking of zo.' Hij vond het moeilijk te geloven dat de chemokuur dit kon veroorzaken.

'Het is de chemo,' zei ze met een stem als uit The Exorcist en moest toen meteen weer overgeven. Hij liep weg, niet in staat het aan te zien.

Uiteindelijk wist ze haar bed te bereiken en viel uitgeput neer, terwijl hij haar een gepikeerde blik toewierp. 'Ik weet dat dit flauw van me is, maar hoe komt het dat je de hele dag op je werk prima in orde bent en over je nek gaat zodra je mij ziet? Is dit vragen om mijn medeleven of word je gewoon misselijk van mij?' vroeg hij, in zijn onwetendheid over wat zij de hele dag had doorgemaakt. Zij wilde hem niet vertellen dat ze had gelogen over de gang van zaken op haar werk.

'Reuze geestig.'

'Denk je dat dit een emotionele reactie is of ben je misschien allergisch voor dat spul?' Hij kon het eenvoudigweg niet begrijpen of geloven. Hij had nog nooit iemand zo hevig of zo vaak zien overgeven.

'Neem nou maar van mij aan dat het de chemo is,' zei ze opnieuw. 'Ik heb een folder waarin staat wat je zoal kunt verwachten. Wil je die misschien lezen?'

'Niet bepaald,' zei hij eerlijk. 'Ik neem het van je aan.' Toen, alsof hij nog steeds probeerde het te verklaren, zei hij: 'Zo erg was het nooit toen je in verwachting was.'

'Ik had toen geen kanker en ik kreeg geen chemotherapie,' zei ze droogjes, terwijl ze zich toch weer probeerde te verweren. 'Misschien is dat het verschil wel.'

'Volgens mij is dit psychisch. Ik denk echt dat je je arts moet bellen.'

'Dat heb ik gedaan. Zij zei dat het jammer was, maar normaal.'

'Het komt mij niet normaal voor.' Hij wilde het niet begrijpen. Hij wenste het volledig te ontkennen.

Uiteindelijk gingen ze slapen. Toen ze de volgende ochtend wakker werd, voelde ze zich weer misselijk, maar ze gaf niet over. Ze gingen allebei gewoon naar hun werk en zij bracht Annabelle naar school, waarvan ze opknapte. Elk stapje in de richting van een normale gang van zaken was opeens een overwinning. Ze wist de hele ochtend op haar werk door te komen zonder misselijk te worden of uit haar concentratie te raken.

Pas die middag, toen ze weer met Brock zat te werken, werd haar broodje kalkoen haar te machtig en belandde ze opnieuw op de wc-vloer met een gevoel alsof ze doodging. Hij aarzelde ditmaal niet en schoot haar meteen te hulp. Ze bemerkte tot haar schrik dat hij haar hoofd en schouders vasthield terwijl ze overgaf en dat dit haar niet eens in verlegenheid bracht. Het was minder beangstigend om niet alleen te zijn en hem bij zich te hebben. Ze schaamde zich dat ze dat zo voelde, maar toen ze na afloop tegen hem aan lag, keek ze naar hem op en vroeg ze zich af waarom hij dit deed.

'Jij had arts moeten worden.' Ze keek hem met een scheef lachje aan. Dit was een fraaie manier om een vriendschap te beginnen.

'Ik kan niet tegen bloed,' bekende hij.

'Maar wel tegen kots? Hoe zit dat met jou, val je op vrouwen die moeten overgeven?'

'Als een baksteen,' zei hij lachend. 'Zo eindigden heel wat van mijn afspraakjes op school en in mijn studentenjaren. Ik heb redelijk wat ervaring. Ik had gehoord dat het in New York wat sjieker aan toegaat, maar misschien dus toch niet, hè?'

'Mafkees.' Ze was nog steeds te zwak om zich te bewegen. Ze zaten weer op de vloer van haar wc'tje en zij leunde tegen hem aan. 'Ik begin erg op jou gesteld te raken.' Het was net zoiets als getrouwd zijn. Er was geen gêne, louter haar behoefte aan hulp en zijn bereidheid die te bieden. Heel even vroeg ze zich af of God haar op precies het juiste moment precies de juiste vriend had gezonden.

Toen Brock weer het woord nam, klonk hij ernstiger. 'Mijn zus heeft dit doorgemaakt.' Hij klonk heel triest toen hij dit zei. 'Chemotherapie?' Ze klonk verrast, alsof niemand dit voor haar had doorgemaakt.

'Ja, borstkanker, net als jij. Ze heeft heel wat keren bijna de behandeling opgegeven. Ik was net met mijn studie begonnen, maar ik ben naar huis gegaan om voor haar te zorgen. Ze was tien jaar ouder dan ik.'

'Was?' vroeg Alex zenuwachtig. Hij glimlachte.

'Is. Ze is erbovenop gekomen. Dat zul jij ook. Maar je moet de chemo afmaken, hoe erg het ook is of hoe vreselijk je je voelt of wat een gruwelijke hekel je eraan hebt. Je moet dit volhouden.'

'Dat weet ik. Doodeng vind ik het, een halfjaar lijkt een eeuwigheid.'

'Maar dat is het niet,' zei hij en hij klonk ouder dan hij was. 'Dood is een eeuwigheid.'

'Ja, dat begrijp ik. Heus.'

'Hier kun je niet mee schipperen, Alex. Je moet die pillen slikken, hoe misselijk je er ook van wordt en je moet die behandelingen ondergaan. Als je wilt, kom ik wel met je mee. Ik ben ook met haar meegegaan. Zij vond het vreselijk en ze was doodsbang voor naalden.'

'Ik moet zeggen dat ik het ook geen lolletje vond, maar het leek wel mee te vallen, tot ik zo vreselijk over mijn nek begon te gaan. Maar goed, zo krijg je nog eens nieuwe vrienden.' Ze keek glimlachend naar hem op en hij grijnsde. Hij had zijn bril afgezet en zijn das zat scheef. Hij zag eruit als een blonde jongen, maar zijn ogen verrieden dat hij veel wijzer was. Op zijn tweeëndertigste had hij meer gezien dan ze wist. Hij had een oude ziel en een goed hart en hij was oprecht op haar gesteld.

'Zullen we maar weer aan het werk gaan?' vroeg ze na een tijdje. Liz stond net wat post op haar bureau te leggen en keek verrast op toen ze hen beiden uit de wc zag komen.

'Hoi,' zei Alex nonchalant, 'we waren even in conclaaf.'

Liz lachte. Ze had geen idee wat ze daar hadden gedaan, maar ze moest lachen terwijl ze naar haar bureau terugliep.

'Mensen denken straks nog dat we daar drugs nemen,' zei Alex lachend, 'of dat we het in de wc met elkaar doen.'

'Ik kan me ergere geruchten voorstellen.' Hij lachte ontspannen en ging tegenover haar aan het bureau zitten. Ze zag er iets beter uit.

'Ja, ik ook.' Ze had bijna twee maanden niet met Sam gevrijd en het zat er niet in dat ze het binnenkort weer zouden doen, zoals het nu tussen hen ging. Maar om seks leek het niet echt te gaan, in leven blijven was meer de kwestie. Dat was het enige wat er op dat moment toe deed. Ze werkten de hele middag samen en aan het eind van de dag bestelde hij weer een taxi voor haar, hoewel ze beweerde dat ze zich prima voelde.

Op vrijdag was ze in staat Annabelle naar balletles te brengen. Tot haar verbazing deed ze alles wat ze moest doen. Ze voelde zich niet geweldig, maar ze was ook niet volledig uitgeschakeld. Ze begon te denken dat ze dit misschien, heel misschien, zou redden. Of haar huwelijk het zou redden was een andere vraag, dat leek haar een stuk minder waarschijnlijk.

13

Dokter Webber was de volgende maandag zeer te spreken over Alex' vorderingen. 'Het gaat de goede kant op met u,' zei ze lovend. Haar bloedbeeld was goed. Ze slaagden er ditmaal in de intraveneuze behandeling te doen, voorafgegaan door dextrose en water. Het was iets minder traumatisch voor Alex, omdat ze nu wist wat ze van de behandeling kon verwachten.

Ditmaal werd ze even beroerd, maar het overviel haar niet meer zo. Brock zorgde ook nu weer voor haar en Liz waakte over haar als een beschermengel.

'Ik begin me hier schuldig over te voelen,' zei ze tegen Brock, toen ze de dag na haar tweede behandeling weer op de vloer van haar wc'tje zaten.

'Hoezo?' Hij keek verbaasd.

'Omdat jij niet degene bent die chemotherapie krijgt, maar ik. Waarom moet jij dit ook allemaal doormaken? Je bent niet met me getrouwd. Dit is mijn nachtmerrie, niet de jouwe. Dit hoef jij toch niet te doen?' Ze begreep maar niet waarom hij zo goed voor haar was. Er was geen enkele reden voor, al was ze er wel zeer mee geholpen. Hij was de enige die er op dat moment helemaal voor haar was.

'Waarom zou je dit niet met me delen?' zei hij nuchter. 'Waarom zou je geen hulp accepteren? Dit kan ieder van ons overkomen. Ieder van ons kan op elk moment bij heldere hemel door de bliksem getroffen worden. Niemand is gevrijwaard. Zoals ik nu voor jou klaarsta, staat misschien iemand voor mij klaar als ik het op een dag moeilijk heb.'

'Op mij kun je rekenen,' zei ze zacht. 'Ik zal voor jou klaarstaan, Brock. Ik zal dit nooit vergeten.' Ze wisten allebei dat ze het meende.

'Eigenlijk aas ik op salarisverhoging,' zei hij lachend toen hij haar overeind hielp. Ze waren nu al een uur hier, het was niet bepaald een gemakkelijke ochtend geweest.

'Ik dacht al dat je bijbedoelingen had,' zei ze grijnzend. Ze was deze week een stuk vermoeider na de behandeling. En over twee dagen was het Thanksgiving. Ze was al doodop, louter bij de gedachte aan het bereiden van de kalkoen. 'Waarom neem je mijn baan niet over?' zei ze voor de grap toen ze weer gingen zitten. 'Je zou het geweldig doen.'

'Ik werk liever met jou samen.' Hij keek haar aan toen hij dit zei en heel even had ze het gekke gevoel dat er tussen hen iets veranderd was. Ze wist niet zeker wat dit betekende en of ze dit wel moest toegeven. Ze keek een andere kant uit, heel even in verlegenheid gebracht. Ze was nu zo openhartig tegenover hem, zo vrij, en ze vroeg zich af of dit wel kon. Misschien kwamen ze elkaar nu te na. Ze was tenslotte een getrouwde vrouw. Hij was nog maar een jonge knul, bracht ze zichzelf in herinnering, hij was tien jaar jonger dan zij.

'Ik werk ook graag met jou samen, Brock,' zei ze vriendelijk. Ze behandelde hem opnieuw als haar assistent en toen moest ze om zichzelf lachen, dat was een van de dingen die hem aan haar bevielen. 'In elk geval op die momenten dat ik je niet net onderkots.'

'Ik zorg wel dat ik achter je blijf,' zei hij op een manier die alleen mensen die samen zoiets hadden doorgemaakt, vergund was.

'Jasses!'

Ze praatten aan het eind van die middag over hun plannen voor Thanksgiving. Hij ging naar vrienden in Connecticut en zij bleef thuis met Annabelle en Sam. Ze bekende hem dat ze niet bepaald met genoegen uitkeek naar het bereiden van het feestmaal.

'Waarom doet hij dat dan niet? Kan hij niet koken?'

'Jawel, maar Thanksgiving is mijn specialiteit.' En toen gaf ze iets toe wat ze niemand anders had toevertrouwd. 'Ik heb het gevoel dat ik hem iets te bewijzen heb. Hij is over dit alles erg kwaad. Soms denk ik dat hij me hierom haat. Ik moet hem laten zien dat ik nog steeds alles kan wat ik vroeger kon, dat er niets is veranderd.' Het klonk zielig, maar hij leek het volmaakt te begrijpen. Beter dan Sam.

'Dit is maar een tijdelijke verandering. Kan hij dat niet begrijpen? Ook al zou je iets nu niet kunnen, later wel.'

'Hij is nog te boos om dat te beseffen.'

'Wat vreselijk voor je.'

'Wat je zegt.'

'Hoe is je kleine meid hieronder?'

'Die is kranig. Ze maakt zich zorgen als ik misselijk ben, maar ik probeer dat zoveel mogelijk voor haar te verbergen. Het is al met al niet gemakkelijk.'

'Je hebt goede vrienden nodig om je hier doorheen te slepen,' zei hij warm.

'Ik heb het met jou getroffen.' Ze keek hem glimlachend aan. De avond voor Thanksgiving omhelsde ze hem en zei dat ze dankbaar was dat ze hem dit jaar in haar leven had. Ze gingen samen naar beneden en heel even bekroop haar het vreemde gevoel dat ze het jammer vond om afscheid van hem te nemen. Ze kon met hem helemaal zichzelf zijn, ze hoefde geen blad voor de mond te nemen. Terwijl zij naast hem had zitten kokhalzen, was ze op hem gaan vertrouwen, en op het feit dat ze hem over haar gevoelens kon vertellen. Opeens kwam een vakantie van vier dagen, waarin ze niet met hem kon praten haar heel eenzaam voor. Toen ze thuiskwam, zag ze de kalkoen in de koelkast en dacht ze aan al het werk dat ze de volgende dag zou moeten doen: de vulling maken en de zoete aardappels klaarmaken, de maïskoekjes, groenten en de aardappelpuree. Sam wilde altijd zowel pompoentaart als kruidkoek en Annabelle was dol op appeltaart. Ze had bovendien beloofd dat ze dit jaar ook zelf kastanjepuree en bessensaus zou maken. Ze werd misselijk bij de gedachte alleen al maar ze wist dat ze het juist dit jaar wel moest doen. Ze had het gevoel dat haar verhouding met Sam hiermee zou staan of vallen, dat het ervan afhing hoe duidelijk ze hem kon bewijzen dat ze het allemaal nog steeds kon.

Ook hij had op zijn werk een emotioneel afscheid beleefd. Daphne vertrok die avond naar Washington, waar ze bij vrienden ging logeren. Hij voelde een steek van eenzaamheid toen hij haar naar de trein bracht en haar nakeek. Hij raakte steeds meer aan haar gehecht en werd steeds ongelukkiger als hij haar niet zag. De wetenschap dat hij vier dagen met Alex alleen zou zijn beangstigde hem, maar hij gaf toe dat het ze misschien goed zou doen. Zodra hij die avond thuiskwam, besefte hij echter dat het niet gemakkelijk zou zijn te doen alsof alles bij het oude was gebleven. Ze lag op hun bed met een ijskompres op haar hoofd en Annabelle vertelde hem dat ze net had overgegeven.

'Mammie is niet lekker,' zei ze zachtjes. 'Gaan we nou wel kalkoen eten?'

'Tuurlijk,' stelde hij haar gerust en bracht haar naar bed, waarna hij bij zijn vrouw ging kijken, die op hun bed lag uitgestrekt. 'Wil je morgen liever naar een restaurant en het verder gewoon vergeten?' vroeg hij op een beschuldigende toon.

'Doe niet zo mal,' zei Alex, die dolgraag alles vergeten had, maar dat kon ze natuurlijk niet maken. 'Ik red het wel.'

'Daar zie je niet naar uit.' Hij werd heen en weer geslingerd tussen de gedachte dat ze zich aanstelde, dat het allemaal psychisch was, en een gevoel van mededogen. Hij wist niet wat hij ervan moest denken. 'Kan ik iets voor je halen? Gemberbier? Cola? Iets waarvan je maag wat kalmeert?' Ze dronk tegenwoordig hele flessen met zo'n middel leeg, maar niets hielp.

Ze stond na een tijdje op en ging zich van haar taak in de keuken kwijten. Ze dekte de tafel voor de volgende dag en terwijl ze dat. deed, besefte ze dat elke stap een lijdensweg was. Ze voelde zich verpletterd door haar vermoeidheid. Haar hele lichaam deed pijn en ze vroeg zich af of ze griep onder de leden had of gewoon last had van nog meer bijwerkingen van de chemo. Ze had die avond ook last van haar blaas en tegen de tijd dat ze naar bed ging, lag Sam te slapen en voelde zij zich halfdood en zag daar ook naar uit. Hij had beloofd haar de volgende ochtend te helpen. Ze zette haar wekker voor kwart over zes, dan moest ze de kalkoen in de oven zetten. Het was een groot exemplaar en zou lang moeten braden. Ze aten meestal tussen de middag hun Thanksgiving-maal. Maar toen ze opstond, was ze te misselijk om iets te kunnen doen en ze verloor een uur terwijl ze met zo min mogelijk herrie in de badkamer overgaf.

Toen Annabelle opstond, deed ze net de kalkoen in de oven en even later kwam Sam er ook bij. Annabelle wilde naar de Thanksgiving Day-parade en Alex had het hart niet hem te vragen haar in de keuken te helpen in plaats van er met Annabelle heen te gaan.

Ze gingen om ongeveer negen uur de deur uit en Alex deed haar uiterste best in de keuken. Ze had de vulling bereid, de groenten, en stond op het punt met de aardappels te beginnen. Gelukkig hadden ze de taarten gekocht, maar ze had nog steeds niets aan de maïskoekjes of de kastanjes gedaan.

Zodra ze de deur uit waren, viel Alex weer ten prooi aan een aanval van misselijkheid, die haar deed kokhalzen en naar adem snakken. Ze was zo bang dat ze bijna het alarmnummer belde. Opeens verlangde ze heftig naar Brocks aanwezigheid en hulp. Ze maakte zelf een ijskompres en stond even later onder de douche te kokhalzen, in de hoop dat ze snel zou opknappen. Ze had nog steeds haar nachtjapon aan en zag grauw toen ze om halftwaalf terugkwamen.

'Heb je je nog niet aangekleed?' Hij keek haar geschokt aan. Ze had niet eens haar haar gekamd, waaruit hij opmaakte dat ze dat niet de moeite waard had gevonden. Maar de kalkoen rook lekker en alles stond verder of in de oven of op het fornuis. 'Hoe laat eten we?' vroeg hij terwijl Annabelle naar haar kamer ging om te spelen en hij de televisie aanzette om naar sport te kijken. 'Pas om één uur. Ik heb de kalkoen er wat laat in gedaan.' Het was een wonder, gezien het feit hoe ellendig ze zich die ochtend had gevoeld.

'Kan ik iets doen?' vroeg hij afwezig terwijl hij zijn voeten op de tafel legde. Het was nogal aan de late kant en ze zei niets. Ze had het allemaal voor elkaar gekregen, hetgeen niemand meer verbaasde dan haarzelf. Sam had geen idee wat een gevecht het was geweest.

Ze ging zich verkleden, trok een witte jurk aan en kamde haar haar. Maar ze had niet genoeg tijd en voelde zich niet goed genoeg om zich op te maken. Ze was bijna even wit als haar jurk toen ze uiteindelijk aan tafel gingen. Sam wierp een blik op haar terwijl hij de kalkoen aansneed, geërgerd dat ze niet de moeite had genomen zich op te maken. Wilde ze er soms ziek uitzien? Was ze op medelijden uit? Van een beetje rouge zou ze toch niets hebben gekregen?

Maar Alex had er geen idee van hoe slecht ze eruitzag, al voelde ze zich heel ellendig. Ze had een gevoel alsof haar hele lichaam in lood gedompeld was en ze kon zich amper bewegen terwijl ze hun eten opschepte.

Sam zei hetzelfde gebed als altijd en Annabelle vertelde haar moeder alles over de parade. Vijf minuten nadat ze waren begonnen met eten, moest Alex als een gek naar de wc rennen. Het werk, de hitte in de keuken en de etenslucht waren haar te machtig geworden. Ze kon dit niet. Ze deed haar uiterste best om op te houden met overgeven, maar het lukte haar niet.

'Verdomme!' snauwde Sam, die koste wat kost tegenover Annabelle wilde doen alsof er niets aan de hand was. 'Kun je het niet eens voor elkaar krijgen om gewoon aan tafel te blijven?'

'Nee,' zei ze tussen het kokhalzen en snikken door, 'ik kan dit niet tegenhouden.'

'Dwing jezelf, godverdomme! Zij verdient een leukere Thanksgiving, dat doen we allemaal!'

'Hou op!' krijste ze hem toe, openlijk snikkend, en zo luid dat ze allebei wisten dat Annabelle hen kon horen. 'Hou op me te kwellen, rotzak die je bent! Ik kan het niet helpen!'

'Kletskoek, je doolt de hele dag als een spook in je nachtpon rond, met dat godverdomde witte smoel, zodat je iedereen de stuipen op het lijf jaagt. Je doet niet eens meer je best, behalve dan om naar je werk te gaan. Maar voor ons laat je je maar gaan en kots je jezelf onder, telkens als je daar zin in hebt.'

'Val dood!' kreunde ze en begon toen weer over te geven. Misschien had hij gelijk. Misschien was het psychisch en kon ze zijn rotgedrag niet langer aan. Wat het ook was, ze kon niet ophouden. Ze kwam pas voor het toetje weer aan tafel en die arme kleine Annabelle zat er stilletjes en verdrietig bij toen ze haar moeder zag.

'Mammie, voel je je nou wat beter?' vroeg ze met een klein stemmetje en met grote, treurige ogen. 'Wat naar dat je ziek bent.'

Misschien had hij gelijk. Misschien maakte ze iedereen ongelukkig. Misschien zou het maar beter zijn als ze doodging. Ze wist niet meer wat ze moest denken, of wat er met hem aan de hand was. Hij was een volslagen vreemde. Alles wat hij ooit voor haar had betekend, alle tederheid en liefde die hij haar jarenlang betuigd had, waren spoorloos verdwenen.

'Het gaat wel weer, liefje. Ik voel me een stuk beter,' zei ze tegen Annabelle, terwijl ze Sam negeerde. Na het eten kwam Annabelle bij haar op de sofa liggen en vertelde Alex haar verhaaltjes. Ze liet het afruimen aan Sam over en hij keek woedend toen het werk erop zat. Annabelle was net naar haar kamer om een video te halen toen hij de keuken uitkwam en Alex zag.

'Bedankt voor een geweldige Thanksgiving,' zei hij sarcastisch. 'Help me eraan herinneren dat ik volgend jaar ergens anders heen ga.'

'Graag.' Hij had haar met geen woord bedankt voor al het werk dat ze had verzet, alle moeite die ze zich had getroost.

'Je moest het voor haar verpesten, hè? Je kon niet eens een uurtje aan tafel blijven, je moest haar zo nodig laten merken hoe ziek je je wel niet voelt.'

'Wanneer ben jij eigenlijk in zo'n ontzettende rotzak veranderd, Sam?' vroeg Alex langs haar neus weg, terwijl ze hem aankeek. 'Ik had nooit eerder enig idee wat een ellendeling jij bent. Ik zal het wel te druk hebben gehad.'

'Misschien hadden we dat allebei,' mompelde hij en verdween naar zijn studeerkamer om naar sport te kijken. Hij had wel vaker van dit soort feestdagen meegemaakt. In de jaren dat zijn moeder te ziek was geweest om zelfs maar haar kamer uit te komen, laat staan een kalkoen te braden. Zijn vader had zich meestal bedronken. Toen hij eenmaal studeerde, had hij niet meer de moeite genomen om voor Thanksgiving naar huis te gaan. De feestdagen betekenden veel voor hem en het betekende veel voor hem als Alex er werk van maakte. Dat had ze altijd gedaan, maar nu leek ze net zijn moeder en dat wekte bij hem alleen maar haatgevoelens op.

Na de sportuitzending ging hij 's middags in zijn eentje de deur uit. Hij maakte een lange wandeling in het park, alleen. Toen hij terugkwam aten ze restjes en leek Alex opgewekter. Nu ze hun Thanksgiving-maaltijd had verpest, kon ze weer vrolijk worden en zich beter voelen, zo kwam het hem voor.

Annabelle leek nog steeds bedrukt, ze had haar moeder gevraagd waarom zij en pappie de hele tijd schreeuwden en waarom ze boos op elkaar waren. Alex had haar verteld dat het niets betekende, dat grote mensen nu eenmaal soms zo waren. Maar Annabelle leek nog steeds bezorgd.

Sam bracht Annabelle die avond naar bed en zei nadrukkelijk tegen Alex dat hij aannam dat zij waarschijnlijk te ziek was om dat te doen. Alex bedacht wat Annabelle over hun geruzie had gezegd en zei maar niets.

Ze ging naar hun kamer, nadat ze Annabelle welterusten had gezoend en lag op haar bed te denken hoe ellendig hun bestaan nu was. Hoe bitter het allemaal was geworden. Het was moeilijk te geloven dat het ooit weer beter zou gaan.

Ze verraste Sam met wat ze zei toen hij terugkwam nadat hij Annabelle in bed had gestopt. Alex keek hem aan met een berustende blik. Misschien had ze eindelijk aanvaard dat het nooit meer zoals vroeger zou worden, dat het allemaal voorbij was.

'Je hoeft hier niet te blijven, weet je. Ik hou je niet gegijzeld.'

'Wat wil je daarmee zeggen?' Hij keek erg verschrikt en opeens vroeg hij zich af of hij hierop had gewacht. Misschien had hij domweg niet het lef haar te vertellen dat hij weg wilde en had hij erop gewacht dat zij er een eind aan maakte. Hij leek de laatste tijd steeds op zoek naar excuses om haar te haten.

'Het wil zeggen dat je de laatste tijd erg ongelukkig bent. Je bent hier duidelijk met tegenzin. Sam, als je er op enig moment tussenuit wilt, de deur staat open.' Dit waren de moeilijkste woorden die ze ooit had gezegd, maar ze wist dat die gezegd moesten worden. Na alles wat ze de laatste twee maanden had doorgemaakt, was niets nog zo moeilijk als vroeger. Ze vocht voor haar leven en voor haar huwelijk.

'Zeg je tegen me dat ik moet opkrassen?' vroeg hij. Het klonk haar haast hoopvol in de oren.

'Nee, dat niet. Ik zeg je dat ik van je houd en dat ik met je getrouwd wil blijven. Als dat echter niet wederzijds is, als jij niet langer met mij getrouwd wilt zijn, kun je wanneer je maar wilt vertrekken.'

'Waarom zeg je dit?' vroeg hij wantrouwig. Wat wist ze? Wat had men haar verteld? Kon ze gedachten lezen? Of was haar geroddel over Daphne ter ore gekomen?

'Ik zeg dat omdat ik het gevoel begin te krijgen dat je me haat.'

'Ik haat je niet,' zei hij triest. Toen keek hij haar behoedzaam aan, bang dat hij te veel zou zeggen, maar in het besef dat hij nu eerlijk moest zijn. 'Ik weet gewoon niet meer wat ik voel. Ik ben boos over wat ons is overkomen. Het lijkt wel alsof we twee maanden geleden bij heldere hemel door de bliksem getroffen zijn, dat niets sindsdien nog hetzelfde is.' Dat waren dezelfde woorden die Brock die week nog had gebruikt over zijn zuster. Bliksem. 'Ik ben boos, ik ben bang, ik ben verdrietig. Jij bent voor mij gewoon niet meer dezelfde als vroeger. Ik ook niet. En ik kan dat eindeloze gepraat over ziekte en behandelingen niet verdragen.' Ze hadden hier vrijwel nooit over gepraat, maar de waarheid was dat dit hem te machtig was en dat wist Alex.

'Ik geloof dat ik je nu aan je moeder doe denken,' zei Alex eerlijk, 'en dat je dat niet aankunt. Misschien ben je bang dat ik ga sterven en je in de steek zal laten, net als zij destijds.' Ze had tranen in haar ogen toen ze dit zei, maar het bracht hen niet nader tot elkaar. 'Nu, daar ben ik ook bang voor. Maar ik doe alles wat ik maar kan om dat te voorkomen.'

'Misschien heb je gelijk. Misschien is het veel ingewikkelder dan het lijkt. Maar ik geloof dat het een stuk eenvoudiger is. Volgens mij zijn we allebei veranderd, tussen ons is iets kapotgegaan.'

'En nu? Wat nu?'

'Daar ben ik nog niet uit.'

'Laat het me weten wanneer je eruit bent. Wil je soms samen met mij naar een therapeut?' vroeg ze. 'Heel wat mensen in deze situatie gaan in therapie. Ons huwelijk is niet het eerste dat in moeilijkheden is geraakt omdat een van de partners kanker heeft.'

'Jezus, waarom moet je alles daaraan wijten?' Alleen al dat ze het woord zei, maakte hem zenuwachtig. 'Wat heeft dat er nu mee te maken?'

'Daarmee begon het allemaal, Sam. Voordien ging alles prima.'

'Misschien niet. Misschien heeft dit een en ander alleen maar op de spits gedreven. Misschien hebben drie jaar van seks volgens schema en hormonen en steeds maar proberen nog een kindje te maken ons wel de das omgedaan.' Hij leek er nooit eerder last van te hebben gehad, maar alles was mogelijk.

'Wil je in therapie?' vroeg ze nogmaals.

Hij schudde zijn hoofd.

'Nee, dat wil ik niet.' Hij wilde nu alleen nog maar Daphne. Dat was zijn genezing, zijn ontsnapping, zijn vrijheid. 'Ik wil hier zelf uitkomen.'

'Volgens mij kun je dat niet, Sam. Volgens mij kunnen we dat geen van beide. Wil je het huis uit?' vroeg ze nerveus, bang dat hij dat misschien wel wilde, maar ze zag gewoon geen andere mogelijkheid.

'Ik geloof niet dat we dat Annabelle mogen aandoen, al helemaal niet vlak voor kerst en haar verjaardag.' Alex wilde gillen: en ik dan? Maar dat deed ze niet. 'Wat ik wil, is meer vrijheid. Volgens mij moeten we elk ons weegs gaan, zonder elkaar een verklaring schuldig te zijn. Laten we dit over een paar maanden opnieuw bespreken, misschien na Annabelles verjaardag.'

'Wat moeten we dan tegen haar zeggen?' Alex voelde zich verpletterd, maar probeerde dat niet te laten merken.

'Dat is aan jou. Zolang we allebei hier wonen, betwijfel ik of ze het zelfs maar zal merken.'

'Wees daar maar niet zo zeker van. Ze vroeg me vandaag nog waarom we tegenwoordig de hele tijd tegen elkaar schreeuwen. Ze heeft door dat het mis is, Sam. Ze is niet dom.'

'Dan is het aan ons om ons in haar bijzijn beter te gedragen,' zei hij met een stem vol verwijt.

Dit bezorgde haar het verlangen hem een lel te geven. Hij was niet langer de man met wie ze getrouwd was, die haar lief was. Maar voor Annabelle moest ze proberen de nieuwe overeenkomst tussen hen kans van slagen te geven.

'Ik denk dat dit moeilijker wordt dan jij denkt,' zei Alex eerlijk. Ze keek hem van de andere kant van hun slaapkamer aan. Na bijna zeventien jaar huwelijk zou het onmogelijk zijn verder te leven als mensen die toevallig een woning deelden.

'Het wordt zo gemakkelijk als wij het maken. Bovendien zal ik de komende maanden nogal wat op reis zijn.'

'Jouw zaken lijken opeens erg te veranderen,' zei ze, in een poging haar gedachten af te leiden van hun verwoeste persoonlijke leven. 'Hoe komt dat zo?'

'Door Simon zijn er heel wat deuren opengegaan.'

'Als ik jou was, zou ik nog steeds maar met hem oppassen, Sam. Misschien klopten jouw oorspronkelijke ingevingen toch.'

'Volgens mij ben jij paranoïde en ik ga het niet met jou bespreken.'

'Juist. Wat doen we nu? Alleen goeiemorgen en goeienavond zeggen als we elkaar op de gang tegenkomen? Eten we nog samen?'

'Als het toevallig zo uitkomt. Ik zie niet in waarom alles zo enorm anders hoeft te zijn als voorheen, zeker wat Annabelle betreft. Maar ik ga van nu af aan in de logeerkamer slapen.'

'Hoe wil je dat aan haar uitleggen?' vroeg Alex nieuwsgierig. Hij leek het allemaal al bedacht te hebben en nu was ze er gewoon ingelopen. Ze vertrouwde hem nu echt niet meer, evenmin als ze zijn nieuwe compagnon Simon vertrouwde. Ze had het contract voor de nieuwe compagnon opgesteld en Simon en de voorwaarden die hij bedongen had, stonden haar niet aan.

'Gezien het feit dat jij zo ontzettend ziek bent,' zei Sam sarcastisch, insinuerend dat ze maar deed alsof, 'weet ik wel zeker dat ze zal begrijpen dat ik jou niet wil storen.'

'Wat edelmoedig van je,' zei Alex koel, terwijl ze alle pijn en teleurstelling die ze voelde verborg. 'Dit gaat werkelijk interessant worden.'

'Volgens mij is dit momenteel de enige oplossing. Het is een goed compromis.'

'Tussen welke mogelijkheden? Mij in de steek laten omdat ik een borst kwijt ben of me gewoon laten vallen omdat je genoeg van me hebt? Wat voor compromis sluiten we hier eigenlijk? Wat voor moeite heb jij gedaan sinds dit allemaal is begonnen?' Ze was boos op hem, gekwetst en kapot van alles wat er gebeurd was. Hij had gelijk. Het leek net alsof je door de bliksem getroffen werd en ze wist nu dat ze voorgoed de littekens zouden dragen. 'Het spijt me dat je het zo ziet. Maar we doen tenminste ons best, omwille van Annabelle.'

'We doen helemaal niet ons best,' verbeterde ze hem. 'We doen maar alsof. We houden ons goed voor haar. Wie denk je dat je voor de gek houdt, Sam? Dit huwelijk is voorbij.'

'Ik ben helemaal niet zover om me van jou te laten scheiden,' zei hij bevoogdend.

Opnieuw wilde ze van het bed opstaan en hem aanvliegen.

'Wat geweldig van je, zeg! Waarom eigenlijk niet? Denk je dat het een slechte indruk zou maken? Arme Alex wordt een tiet afgehakt, dus dan kun je niet zomaar weglopen en van haar scheiden? Komt het zoveel beter over als je nog een paar maanden wacht? Technisch gesproken zou je het volle halfjaar van de chemo kunnen wachten, dan zou iedereen denken dat je mij terzijde hebt gestaan. Jezus, Sam, wat ben jij een smeerlap! Je bent de grootste schertsfiguur in de stad en het zal me een zorg zijn voor wie je dat verbergt. Ik weet het en jij weet het, dat is genoeg. Ga maar doen waar je zin in hebt, het zal mij een zorg zijn. Het is uit tussen ons.'

'Hoe kun je dat zo zeker weten? Ik wilde dat ik het zo zeker wist,' zei hij eerlijk. Hij wilde vrij zijn, maar een ander deel van hem was niet bereid haar nu al te verlaten. Hij wilde al zijn mogelijkheden openhouden en geen verantwoordelijkheden hebben. Hij wilde alles. Daphne, maar ook de mogelijkheid om bij Alex terug te komen, misschien een jaar later. Hij wilde Alex niet voorgoed opgeven.

'Die zekerheid heb jij me gegeven,' zei ze als antwoord op zijn vraag. 'Jij bent sinds mijn borstamputatie een rotzak van het zuiverste water geweest. Het enige excuus dat ik voor jou heb kunnen verzinnen is dat je het gewoon niet aankunt, maar zal ik je eens wat vertellen? Dat wordt behoorlijk afgezaagd, Sam. Ik begin er genoeg van te krijgen excuses voor jou te verzinnen. Hij is moe... hij vindt het doodeng... dit is moeilijk voor hem... dit doet hem aan zijn moeder denken... hij snapt het niet... het is te bedreigend voor hem... Jij bent een misselijke karikatuur van een mens.' Ze had tranen in de ogen toen ze dit zei en hij had tranen in de zijne terwijl hij het aanhoorde.

'Het spijt me, Alex.' Hij wendde zich van haar af en zij begon zacht te huilen. Wat hadden ze een rottijd gehad sinds die schaduw op haar mammogram was opgedoken. Het was niet eerlijk, maar ze moesten er toch mee wegkomen. 'Het spijt me,' zei hij nog eens. Ditmaal keek hij haar aan, maar hij maakte geen aanstalten om naar haar toe te komen of haar te troosten, dat kon hij gewoon niet.

Hij liep de kamer uit en ze hoorde hem in de studeerkamer. Een halfuur later hoorde ze de voordeur dichtgaan. Hij zei geen woord meer tegen haar, hij liep gewoon naar buiten en bleef urenlang ronddolen, naar de rivier en toen langzaam naar het zuiden, tot hij zich opeens op Fifty-third Street bevond. Hij wist wat hij wilde en hij vroeg zich af of hij zijn huwelijk kapot had gemaakt, enkel en alleen om dit te kunnen krijgen. Maar het was nu te laat om daar nog over na te denken. Hij had gedaan wat hij moest, of wat hij wilde. Het was te laat om het te lijmen, alleen vond hij het heel spijtig dat hij haar pijn had moeten doen. Maar zij had hem ook pijn gedaan, ook al was dat niet haar schuld. Op de een of andere vreemde manier had hij het gevoel dat zij hem had verraden.

Hij bleef"staan bij een telefooncel op Second Avenue en hij wist dat dit nergens op sloeg. Zij was voor Thanksgiving naar Washington. Maar hij wilde haar toch bellen, enkel om haar stem op haar antwoordapparaat te horen en hij wilde inspreken dat hij van haar hield.

Ze nam op nadat de telefoon twee keer was overgegaan en heel even was hij te verrast om iets te zeggen.

'Daphne?'

'Ja?' Haar stem klonk sensueel en slaperig. Het was na middernacht en ze was al naar bed. 'Wie is dit?'

'Ik ben het. Wat doe jij hier? Ik dacht dat je in Washington zat.' Ze lachte en hij kon bijna zien hoe ze zich loom uitrekte terwijl ze dat deed. Hij stond in de telefooncel te kleumen.

'Ja, daar was ik ook. We hebben ons volgepropt met een enorm middagmaal en zijn gaan schaatsen. Vanavond ben ik naar huis gevlogen, iedereen ging toch morgen zijns weegs. Het was niet echt als weekend bedoeld. Waar ben je?' Hij had haar niet meer 's avonds gebeld sinds Alex met haar chemotherapie was begonnen en Daphne belde maar een heel enkele keer. Hij was tenslotte getrouwd en zij was zeer op haar hoede. Ze was te intelligent om risico's te nemen en ze respecteerde zijn situatie.

Opeens grinnikte hij als antwoord op haar vraag ondeugend in de telefoon. 'Ik sta in een telefooncel op de hoek van Fiftythird en Second te vernikkelen. Ik heb uren rondgelopen en ik wilde je bellen.'

'Wat doe je daar in vredesnaam? Waarom kom je niet boven, op zijn minst voor een kop thee? Ik beloof je dat ik je niet zal bijten.'

'Daar houd ik je aan, als je dat maar weet,' zei hij. Toen, in zijn gevoel van opperste kwetsbaarheid en vermoeidheid, want het was een zware dag geweest sinds hij haar voor het laatst had gezien: 'Ik heb je gemist.'

'Ik jou ook,' zei ze zacht en ze klonk sexier dan ooit. 'Hoe was je Thanksgiving?'

'Allerbelabberdst. Ik wil er liever niet over praten. Ze was niet goed. Het was moeilijk voor iedereen, vooral voor Annabelle... Ik weet niet... We hebben vanavond een lang gesprek gehad. Ik vertel je er nog wel meer over.'

Nu al hoorde ze aan hem dat er iets veranderd was. Hij leek opeens vrijer en veel openhartiger. Hij klonk moe en verdrietig, maar hij klonk niet meer zo gekweld en in tweestrijd.

'Kom nou maar naar boven, voor je helemaal bevriest.'

'Ik kom eraan.'

Hij was nog geen stratenblok van haar vandaan en hij rende de hele weg naar haar deur. Opeens wist hij dat dit de enige plaats was waar hij wilde zijn. Het was de enige plaats waar hij had willen zijn vanaf het moment dat hij haar had leren kennen. Ze was zo gezond en zo jong, zo mooi en zo volmaakt.

Hij drukte beneden op de bel en zij drukte op de zoemer en hij snelde de trap op als een tiener, maar bleef staan toen hij haar in de deuropening zag. Haar weelderige zwarte haar hing over haar schouders en bedekte haar ene borst maar liet de andere onbedekt. Ze droeg een heel licht witkatoenen nachtjaponnetje met nietige borduurseltjes, waar je helemaal doorheen kon kijken. Haar hele lichaam was aan hem onthuld zoals ze daar stond en toen, zonder een woord te zeggen, liep hij op haar toe, sleurde haar mee naar binnen en deed de deur achter hen dicht.

Het was behaaglijk warm in de woning en hij trok de nachtjapon over haar hoofd zonder nog een moment te wachten. Hij streelde haar zijdeachtige zwarte haar naar achteren en stond haar in haar volle glorie te bewonderen: de volmaakte borsten, de smalle taille, de lange, sierlijke benen en de prachtige plek waar die elkaar ontmoetten.

'O mijn god...' was alles wat hij zei. Er brandde alleen een lichtje in de slaapkamer en hij legde haar op het donzen dekbed dat ze uit Engeland had meegebracht. Ze was mooier dan hij ooit had durven dromen, zinnelijker dan hij ooit had durven verwachten en meer ervaren dan hij zich ooit had kunnen voorstellen. Ze bracht hem tot het uiterste van extase en weer tot zichzelf en voelde hem voor de dageraad vele malen binnen zich ontladen. Het was de meest buitengewone nacht van zijn leven. Hij had het vuur in de haard aangemaakt en had met haar op de vloer ervoor de liefde bedreven, toen weer op het bed en tenslotte in de badkuip. Ze hadden vlak voor de dageraad gevrijd en opnieuw nadat de dag was aangebroken. Toen ze om twaalf uur die middag wakker werden, kon hij niet geloven dat hij haar opnieuw begeerde en daar nog iets aan kon doen ook. Zij liet haar zijdezachte lippen over zijn buik naar zijn dijbenen zwerven en toen tussen zijn benen weer omhoog tot ze vonden wat ze zochten en wat hij zozeer verlangde. Ditmaal kwam hij met een sidderende heftigheid klaar in haar mond.

'O god... Daphne... je wordt nog mijn dood...' prevelde hij gelukzalig. 'Maar wat een heerlijke dood...' Hij nam haar in zijn armen en hield haar tegen zich aan, hij kon zijn geluk gewoon niet op. Hier hadden ze maanden op gewacht en hij had niet naar haar toe willen komen tot hij van Alex bevrijd was. Maar nu hij wist dat hij dat was, moest hij bij haar zijn. Er was geen andere vrouw in de wereld die hij nu nog begeerde behalve Daphne. 'Ik hou van je,' fluisterde hij terwijl ze in zijn armen opnieuw wegdoezelde, met haar rug naar hem toe en met haar volmaakt ronde achterste tegen hem aan, maar ditmaal was hij werkelijk volledig bevredigd.

'Ik ook van jou,' fluisterde ze glimlachend terug. Hij was het lange wachten waard geweest. Dat had ze altijd geweten. Hij nam haar borsten in zijn handen en besefte hoeveel geluk hij had terwijl hij samen met haar wegdoezelde. Elke gedachte aan Alex verbande hij uit zijn hoofd.

14

Laat op vrijdagmiddag belde Sam Alex, louter uit wellevendheid en zei tegen haar dat hij de rest van dat weekend niet thuis zou komen. Hij zei niet waar hij was en zij stelde geen vragen. Hij zei dat hij haar op gezette tijden zou bellen en sprak toen met Annabelle en zei dat hij haar zou missen. Hij vroeg zich af of Alex wist waar hij was of waarom, maar hij stond zichzelf dergelijke gedachten niet verder toe. Daarna gingen hij en Daphne naar Bloomingdale's, waar hij een zestal overhemden, een paar spijkerbroeken, een paar ribfluwelen broeken, een jasje, sokken, wat ondergoed en een trui kocht. Toen gingen ze naar een drogist voor een scheermes en alle toiletartikelen die hij nodig had. Hij wilde nog niet naar huis, hij wilde hen niet zien. Hij wilde helemaal met Daphne alleen zijn.

Hij kookte die avond voor Daphne en zij deed of ze hem kwam helpen, maar ze liep alleen maar in haar blootje de keuken in en uit. Uiteindelijk liet hij bijna hun eten aanbranden. Ze lieten het in de magnetron staan en gingen naar bed. Om middernacht bakte ze een omelet voor hem. Maar de meeste tijd besteedden ze eraan elkaars lichamen en voorkeuren te verkennen. Ze praatten tot diep in de nacht en hij maakte popcorn. Ze keken naar. oude films, maar ze misten telkens wezenlijke delen van de plot als hij opnieuw met haar begon te vrijen. Ze kwamen telkens net weer boven als de film bijna afgelopen was.

Ze brachten opnieuw een ongelooflijke nacht door en tegen zaterdagochtend leek het wel alsof ze altijd al minnaars waren geweest. Hij wilde dat hij de rest van zijn leven met haar kon doorbrengen. Hij hoefde nu alleen nog maar van Alex af.

'Wat wil je vandaag doen?' vroeg hij terwijl ze zich lui uitstrekten. Het vooruitzicht van een hele dag vrijen kwam opnieuw bij hem op, maar hij dacht dat ze op zijn minst een poging moesten doen iets te ondernemen.

'Kun jij schaatsen?' vroeg Daphne, die eruitzag als een kind zoals ze in bed naast hem zat, zij het een zeer welgevormd kind.

'Ik zat op Harvard bij de ijshockeyploeg,' zei hij trots.

'Zullen we dat dan gaan doen?'

Het was net alsof hij helemaal opnieuw begon te leven. Ze was zo jong en zo vol leven. Ze had geen verantwoordelijkheden, geen lasten. Ze gingen naar de ijsbaan in Central Park en hij ontdekte dat ze bijzonder goed kon schaatsen. Ze dansten met elkaar, maakten pirouettes en schaatsten lussen om elkaar heen. Zij voerde bijzonder fraaie sprongen uit en hij was onder de indruk. Toen nam hij haar mee uit lunchen bij de Tavern-on-the-Green maar om twee uur lagen ze alweer in bed, met een gevoel alsof ze een eeuwigheid van elkaar los waren geweest.

'Hoe moet dat straks op het werk?' vroeg hij nadat ze om halfvijf voor de tweede keer die middag hadden gevrijd. 'Ik weet niet zeker of ik lang genoeg van je af kan blijven om op te staan en naar mijn werk te gaan.' Afgezien nog van het feit dat hij Alex had verteld dat hij de komende twee maanden thuis zou blijven wonen en dat ze dan in januari, na Annabelles verjaardag, hun verhouding zouden bespreken. Dat was afgesproken voordat hij met Daphne de liefde had bedreven, nu was alles anders. Maar hij vond nog steeds dat hij zich aan zijn afspraak moest houden.

Hij had het gisteren al aan Daphne uitgelegd en zij vond het een redelijke oplossing.

'Het zou wel heel moeilijk voor je dochtertje zijn als jij opeens zomaar verdween, al helemaal vlak voor kerst,' zei Daphne vol medeleven. Hij was blij dat ze het zo zag, dat maakte het voor hem een stuk gemakkelijker. Maar ze had steeds enorm veel geduld met hem gehad, van meet af aan.

'Ik kan haast niet wachten tot je haar zult ontmoeten.'

'Rustig aan, lieveling, rustig aan,' zei ze en begon de seksuele kwellingen te beschrijven die ze voor hem in petto had. Alle gedachten aan familiekwesties verdwenen op slag. Maar later die avond vertelde ze hem dat ze met kerst haar zoontje op een week skiën in Zwitserland trakteerde. Dat maakte de keuze met wie hij de feestdagen zou doorbrengen wat gemakkelijker. Hij stelde voor elkaar te ontmoeten nadat haar zoontje naar zijn vader terug was gegaan. Ze werden het eens over een weekje in Gstaad, gevolgd door een paar dagen in Parijs.

Het was een weekend van plannen maken, maatjes worden en verliefd worden zoals hij naar zijn gevoel nooit eerder had beleefd, maar dat was enkel omdat hij probeerde Alex te vergeten. En zij probeerde op haar beurt om hem te vergeten. Ze bracht een rustig weekend met Annabelle door en deed haar best haar krachten te bundelen. Ze was nog steeds niet in orde, maar ze hoefde niet meer zo vaak over te geven. Liz belde op om te zien hoe ze het maakte en ze werd ook door een paar vrienden gebeld die geruchten hadden gehoord. Maar ze had geen zin om wie dan ook te ontmoeten en ze vroeg zich onwillekeurig af waar Sam heen was, of hij alleen was, of hij zich alleen maar verstopte. Annabelle leek bereid het verhaal te geloven dat hij op zakenreis was, ook al was het het weekend van Thanksgiving.

Sam kwam zondagavond niet thuis, al had ze dat wel verwacht, maar ze maakte zich geen zorgen. Ze was verdrietig, maar niet echt bezorgd. Hij had Annabelle dat weekend een paar maal gebeld, maar Alex had niet met hem gesproken. Ze had alleen maar de telefoon aan haar dochtertje gegeven en had geprobeerd haar man uit haar gedachten te bannen.

Het was een hele opluchting toen maandag aanbrak en zij weer aan het werk mocht en kon proberen haar problemen te vergeten. Nadat ze Annabelle op school had afgezet, ging ze naar haar werk en voelde ze zich beter. Iedereen zag er na het lange weekend uitgerust en opgevrolijkt uit. Zelfs Alex, al had ze bepaald geen fijn weekend gehad.

'Hoe heb je het gehad?' vroeg Brock toen ze die middag zaten te werken. Hij had het in Connecticut met zijn vrienden enorm naar zijn zin gehad, al had hij naar eigen zeggen de nodige blauwe plekken opgelopen bij spelletjes American Football.

'Wil je een eerlijk antwoord?' Ze glimlachte behoedzaam als antwoord op zijn vraag. 'Het was vreselijk. Ik geloof dat Sam en ik er nu echt achter zijn dat dit zo niet verder kan. Het feest is voorbij. Ik was op Thanksgiving kotsmisselijk en hij werd pisnijdig. Ik bedenk de hele tijd dat dit hem doet denken aan het overlijden van zijn moeder, die de hele familie meesleurde in de ellende, maar dat wil hij niet eens toegeven. Hij wordt alleen maar woedend en gedraagt zich abominabel. We hebben in elk geval afgesproken dat we allebei onze weg zullen gaan, al blijven we onder één dak wonen, hetgeen een uitdaging zal worden. Ik heb de puf niet om hierover in discussie te gaan. We zullen na zeven weken kijken wat we er dan van vinden, na Annabelles verjaardag.'

'Dat klinkt reuze geciviliseerd.'

'Dat zal dan wel,' zei ze triest. 'Eerlijk gezegd klinkt het mij nogal armzalig in de oren. Het is verbluffend wat twee mensen elkaar kunnen aandoen als ze er hun best voor doen. Ik had nooit gedacht dat dit ons ooit zou overkomen, maar ja, het leven is vol verrassingen, niet waar?' Ze voelde zich moe en oud, niet in staat het met hem uit te vechten. Ze achtte zich er niet sterk genoeg voor. Al ging het de daaropvolgende twee weken stukken beter met haar dan voorheen. Ze was volgens plan met de pillen gestopt en zou pas twee weken voor kerst een volgend infuus krijgen.

Toen ze daar weer mee begon, was ze echter net zo misselijk als tijdens de eerste ronde. Het overweldigde haar des te meer omdat ze door alle problemen in haar leven niet aan haar kerstinkopen was toegekomen en opeens besefte dat ze dit gewoon niet kon. Ze had de catalogus van F.A.O. Schwartz op haar bureau liggen en ze had meerdere artikelen aangestreept, maar ze had de energie niet om kleren of cadeautjes voor Annabelle en Sam te kopen, of iets voor vrienden en collega's.

'Ik voel me afgrijselijk,' bekende ze aan Brock, terwijl ze op de sofa in haar kamer lag. Hij was inmiddels gewend haar zo te zien en soms werkte ze liggend met hem en evalueerde zo de informatie die hij haar gaf.

'Wat kan ik voor je doen?' vroeg hij vol medeleven. 'Zal ik wat inkopen voor je doen?'

'Sinds wanneer heb je daar tijd voor?' Ze waren allebei bedolven onder een lawine van nieuwe zaken. Een paar daarvan had ze naar Matt doorgeschoven, maar zij en Brock deden hun best de rest af te handelen.

'Ik kan vanavond gaan, de winkels blijven extra lang open. Waarom geef je me niet een lijstje mee?' Maar ze had niet eens tijd om hem te antwoorden. Ze vloog naar de wc, moest overgeven en het duurde een halfuur voor ze de wc weer uitkwam en opnieuw kon praten.

De week daarop had ze haar volgende intraveneuze behandeling, waarna ze zich nog slapper voelde. Het was nog maar een week tot Kerstmis en ze had nog steeds geen enkel cadeautje gekocht. Toen nam Liz haar de zaak uit handen. Ze was zo ziek dat ze een dag thuis moest blijven, Liz kwam langs en haalde de lijst. Ze vond het naar haar zo ziek te zien. Toen ze aankwam, trof ze Alex in tranen aan. Ze had voor de badkamerspiegel staan huilen. Haar haar viel bij bosjes uit en ze had vuisten vol rood haar in haar handen toen ze naar de deur kwam om Liz binnen te laten.

'Kijk eens wat me nou gebeurt!' zei ze snikkend. Ze had geweten dat dit tot de mogelijkheden behoorde, maar ze had niet eens tijd gehad om een pruik te kopen zoals dokter Webber haar had aangeraden. Ze had de hele ochtend moeten overgeven en toen ze daarna naar de spiegel was gelopen had ze gezien dat haar haar uitviel. 'Ik kan er niet tegen!' zei ze snikkend terwijl Liz haar armen om haar heen sloeg in een poging haar te troosten. 'Waarom overkomt dit uitgerekend mij? Het is niet eerlijk.' Ze huilde als een kind en Liz was blij dat zij was gekomen en niet Brock. Hij aanbad haar en het zou zijn hart hebben gebroken haar zo te zien.

Liz nam haar mee naar de woonkamer nadat Alex het haar had weggegooid, en ze zat in haar peignoir te snikken. Ze zag er verschrikkelijk uit, haar gezicht was bleek, haar ogen waren rood, haar gezicht had iets pafferigs wat ze niet kon thuisbrengen maar er was iets aan haar veranderd. Ze was nog steeds mooi, maar ze zag er nu echt ziek uit. Doodziek, en doodongelukkig.

'Je moet sterk zijn,' drukte Liz haar op het hart, vastberaden haar niet toe te staan in zelfmedelijden te zwelgen.

'Ik ben de hele tijd sterk geweest!' schreeuwde Alex haar zowat toe, nog steeds snikkend. 'En wat ben ik ermee opgeschoten? Sam is zo goed als weg, ik zie hem bijna nooit meer. Hij komt om middernacht binnen of hij komt helemaal niet, hij hokt in de logeerkamer als een vreemde en de enige keren dat ik hem zie is met mijn dochtertje. Ik ben de hele tijd ziek en zij is inmiddels bang voor me, dus wacht maar tot ze me zonder haar ziet. Dat arme kind is nog geen vier jaar en ze heeft een monster als moeder.'

'Hou op!' viel Liz tegen haar uit, wat Alex verraste. 'Je hebt een boel om dankbaar voor te zijn en hier komt heus een eind aan. Je hebt nog vijf maanden van deze narigheid in het vooruitzicht, maar dan heb je het ook gehad, als het even wil. En als Sam de harde feiten van het leven niet aankan, laat hem dan doodvallen. Jij moet nu aan jezelf denken en aan je dochtertje. Aan niemand anders, begrepen?' Alex knikte en snoot haar neus, verrast door de strenge toon van de oudere vrouw, maar die wist precies waar ze het over had. Zij had het zelf meegemaakt. Haar man had haar meer steun gegeven dan Sam aan Alex, maar het was haar gevecht geweest en dat van niemand anders en dat liet ze Alex weten.

'Chemotherapie is afgrijselijk en een borst kwijtraken is een gruwel, maar je mag niet de moed opgeven. Je haar groeit wel weer aan en je zult niet de rest van je leven lopen over te geven. Je moet verder kijken dan het moment. Denk eraan wat je over vijf minuten zult doen. Houd dat voor ogen, niet dit, houd jezelf iets als doel voor ogen,' opperde ze wijs.

'Niet meer overgeven zou alleen al heerlijk zijn.'

'Het went wel. Dat is iets vreselijks om je zo te zeggen, maar het is waar. Zelfs daarmee leer je omgaan.'

'Dat weet ik. Als ik nu op de badkamervloer lig, is dat bekend terrein. Het verrast me al niet meer.' Toen keek ze weer aangeslagen. 'Maar dat ik mijn haar verlies wel. Ik weet dat ik daarop voorbereid had moeten zijn, maar kennelijk heb ik er toch geen rekening mee gehouden.'

'Heb je al een pruik gekocht?'

'Ik heb geen tijd gehad,' zei Alex, die zich triest en stom voelde. 'Ik koop er wel eentje voor je. Een mooie rooie zoals je eigen haar.' Liz gaf haar een schouderklopje. 'Nu dan, waar is die kerstlijst van je? Ik zal vandaag zoveel mogelijk doen en dan verdelen Brock en ik vanavond de rest wel, met een beetje geluk krijgen we het allemaal wel te pakken. Ik heb dit nog vóór het weekend voor je geregeld.' Carmen had al beloofd om langer te blijven en de cadeautjes helpen in te pakken. Ze waren ongelooflijk. Wie had drie maanden geleden kunnen voorspellen dat de belangrijkste mensen in haar leven haar huishoudster, haar secretaresse en haar assistent in de advocatenfirma zouden blijken te zijn? Maar ze waren een godsgeschenk. Zonder hen was ze verloren geweest.

Ze zou ook nooit verwacht hebben dat Sam haar in de steek zou laten. Hij kwam bijna nooit thuis en hij meed haar alsof hij het nu helemaal niet meer aankon. Die keren dat ze hem zag, leek hij zich te haasten weer weg te komen, maar hij was goed gekleed en zag er bijzonder knap uit.

Brock en Liz kwamen laat die avond langs met een weelde aan traktaties. Ze had Brock op het werk gebeld en hem gevraagd om bij Saks een bijzonder mooie handtas voor Liz uit te zoeken. Hij had een prachtige tas van zwart slangeleer gekocht en ze waren het erover eens dat ze er reuze blij mee zou zijn. Ze hadden prachtige dingen gekocht en nadat Liz vertrokken was, bleef Brock nog een tijdje en dronk met haar in de keuken een kop thee.

'Dank je voor dit alles. Ik voel me zo'n last voor iedereen.' Maar ze had geen keuze en ze wist het, dat moest ze aanvaarden.

'Ach wat,' zei hij bedaard. 'Kerstinkopen doen voor een vriendin is niet zoiets als de Kilimandjaro beklimmen, al zou ik dat ook zo voor je doen. Maar dan zou je me wel iets langer van tevoren moeten waarschuwen.'

Ze keek hem met een dankbare glimlach aan, hij was zo'n goede vriend geweest en het betekende veel voor haar. Een dag thuisblijven had haar goed gedaan en ze voelde zich niet meer zo uit het lood geslagen. Maar ze voelde zich nog steeds ellendig over haar haar. Ze had een sjaal van Hermès om haar hoofd gewikkeld toen ze binnenkwamen en Liz had hem gewaarschuwd voor wat er gebeurd was. Ze had een pruik voor haar willen kopen, maar ze had geen behoorlijk exemplaar gevonden en Alex had gezegd dat ze de volgende ochtend zelf wel een zou gaan kopen. 'Ben je nu alleen hier?' vroeg Brock. Ze begreep dat hij op Sam doelde en ze knikte.

'Meestal wel.' De afgelopen drie weken was hij veel op reis geweest en was hij amper thuis geweest. Ze zag hem vrijwel nooit. 'Ik begin eraan te wennen. Ik geloof dat Annabelle het er moeilijker mee heeft, al ziet zij hem meer dan ik.'

Brock besefte dat het een moeilijke kerst voor haar ging worden, met een gestrand huwelijk en een broze gezondheid, en nu raakte ze na haar borst ook nog eens haar haar kwijt. Hij voelde met haar mee en wenste dat hij het voor haar had kunnen veranderen. Hij was van plan geweest om tussen Kerstmis en oud en nieuw in Vermont te gaan skiën, nu vroeg hij zich af of hij had moeten aanbieden om in de stad te blijven om haar gezelschap te houden, maar hij dacht niet dat ze dat zou accepteren. Toen had hij een beter idee.

'Misschien klinkt dit een beetje vreemd, maar heb je misschien zin om tussen kerst en oud en nieuw met mij naar Vermont te komen?' Hij kende het schema van haar behandelingen en het was duidelijk dat ze dan in een betere periode zat, omdat ze dan geen pillen innam of behandelingen onderging. 'Neem Annabelle mee. Ik zit in een huis dat ik elk jaar van vrienden leen, in Sugarbush. Dat is heel landelijk, maar gerieflijk. Je kunt als je wilt de hele dag bij de haard zitten, dan ga ik wel met Annabelle naar de skischool.'

'Ik geloof dat Sam met haar weg wil voordat hij naar Europa gaat. Ik geloof dat ze naar Disney World gaan.' Ze kon zich niet voorstellen dat ze met Brock naar Vermont ging, hoe sympathiek hij ook was en hoe goed ze hem ook kende.

Brock zag haar aarzeling meteen.

'Waarom denk je er niet over? Het zal hier eenzaam voor je zijn.'

'Goed,' beloofde ze, maar ze meende het niet echt.

Hij bleef nog even en toen vertrok hij. Ze ging naar bed met de gedachte wat een geluk ze had dat ze zulke goede vrienden had. De volgende ochtend voelde ze zich verrassend veel beter, tot ze weer in de spiegel keek en zag dat er in de nacht nog meer haar was uitgevallen. Drie enorme lokken waren in haar sjaal achtergebleven en ze had de rare aanvechting om ze te bewaren. Toen ze in de spiegel keek, zag ze dat hele stukken van haar hoofdhuid te zien waren. Daardoor barstte ze weer in tranen uit. Ze raakte alles kwijt. Ze voelde zich nu niet eens meer een vrouw, alleen maar een ding, een lijf dat het stukje bij beetje liet afweten. Haastig deed ze de sjaal weer om voordat Annabelle binnenkwam. Tot haar verrassing zag ze Sam met haar aan tafel zitten toen ze de keuken in kwam om het ontbijt klaar te maken. Hij had haar al cornflakes gegeven.

'Wat zie je er mooi uit, mammie,' zei Annabelle, met een bewonderende blik op het donkergroene mantelpakje en de bijpassende sjaal die ze in een lade had gevonden. Ze zag er heel chique en Europees uit.

'Wat krijgen we nou?' Hij keek haar geamuseerd aan. Haar verschijning had een zekere glamour, wat voor haar als ze naar haar werk ging ongebruikelijk was. 'Ga je vandaag ergens heen?' vroeg hij, louter om iets te zeggen. Hij probeerde vriendelijk te doen, dat wist Alex. Hij had geen idee waarom ze die sjaal omhad en hij was niet zo gevoelig om dat te raden, dus vertelde ze het hem ook niet.

'Ik heb vanochtend een afspraak.' Ze had een afspraak in een pruikenwinkel aan Sixtieth Street die dokter Webber had aanbevolen. Ze zei dat ze fraaie kapsels hadden en subtiele kleurschakeringen en dat ze bij haar soort probleem bijzonder behulpzaam waren. 'Moeten we het nog over Kerstmis hebben?' vroeg Alex hem over zijn krant heen. 'Ik weet dat Annabelle hier bij mij blijft en dat jij dan met haar weggaat, was het nu de zesentwintigste? Een week lang?'

'Ik ga de eerste met haar naar Disney World en dan vlieg ik terug om naar Zwitserland te gaan.' Hij keek Annabelle glimlachend aan. 'En ik ben op haar verjaardag weer terug.'

'Klinkt krap,' zei Alex bits, terwijl ze zich afvroeg waar hij heen ging. 'Ben je met kerst hier bij ons of heb je andere plannen?' vroeg ze kil terwijl Annabelles gezichtje betrok.

'Pappie, ben jij dan niet hier?'

'Tuurlijk wel,' stelde hij haar gerust, met een vernietigende blik naar Alex. 'We zijn met de kerst allemaal samen.' Ze keek meteen opgelucht en Alex leunde op haar stoel achterover en deed haar ogen dicht, terwijl ze zich verzette tegen een golf van misselijkheid. Zijn gezelschap was uitputtend en soms zelfs dat van Annabelle. Ze vergden zoveel van haar. Het nam zoveel energie om gewoon te geven wat ze nodig hadden en ook nog voor haar leven te vechten en voor haar waardigheid tegenover Sam. Het was een gevecht tegen de bierkaai en ze had er de kracht niet voor.

Sam bracht Annabelle naar school en Alex ging rechtstreeks naar de pruikenwinkel in de binnenstad. Ze ging er aarzelend naar binnen, maar ze stond verbaasd over hun ruime keuze. Dokter Webber had gelijk gehad. In een Oogwenk had Alex twee peperdure pruiken uitgezocht die sprekend op haar eigen haar leken en toen een korter pagekopje dat ze erg leuk vond en een echt korte pruik die aan Annabelles krullekopje deed denken, alle vier in haar natuurlijke koperrode kleur. Ze betaalde ze met een cheque en zette er voorzichtig eentje op. Misschien was die nog weelderiger dan haar eigen haar en iets langer en hij was schitterend gekapt, één en al glamour. Het stond geweldig bij haar groene pakje, ze wond de sjaal om haar hals en voelde zich weer mens worden. Het was verbluffend wat een verschil haar betekende. Ze besefte dat het stom van haar was geweest dat ze ze niet eerder had gekocht.

'Jeetje! Kijk jou eens!' zei Brock fluitend toen ze haar kantoor binnenliep en Liz glimlachte van oor tot oor. Ze wist waar Alex geweest was en ze was blij dat ze er zo goed uitzag. Ze was nog steeds erg bleek, maar ze zag er beter uit dan gisteren. 'Ben je naar de kapper geweest?' vroeg Brock en voelde zich toen opeens stom toen hij bedacht wat Liz hem had verteld. Heel even was hij het vergeten.

'In zekere zin.'

'Schitterend,' zei hij bewonderend en Alex voelde zich opeens opgelaten over de manier waarop hij haar aankeek. Ze waren in de afgelopen twee maanden veel nader tot elkaar gekomen, maar ze waren maar vrienden. Toch meende ze af en toe iets anders in Brocks ogen te zien, als zag hij haar als een vrouw, niet alleen maar een maatje, en dat verraste haar.

Ze gingen meteen aan het werk. Ze had een goede ochtend en toen ging ze tussen de middag even liggen. Andere mensen gingen naar kerstlunches en feestjes bij vrienden, maar Alex had alleen maar energie voor haar werk en haar dochtertje.

Ze werkte de rest van de middag alleen aan haar bureau en voordat ze naar huis ging had ze een bijeenkomst met twee van haar medevennoten. Brock ging weer kerstinkopen doen en toen ze thuiskwam, stond Carmen haar cadeautjes in te pakken. Het bezorgde haar een nutteloos en hulpeloos gevoel, maar ze was te uitgeput om zelfs maar aan te bieden haar te helpen.

Sam kwam die avond thuis met een kerstboom en hij bleef lang genoeg thuis om die op te tuigen, maar toen vertrok hij. Ze zat daar in haar eentje, terneergeslagen te denken aan de kerst voordat Annabelle geboren was, vier jaar geleden, en talloze andere feestdagen. Het leek allemaal zo lang geleden, iets uit een andere wereld. Het was ongelooflijk hoeveel er sindsdien was veranderd. Ze zat die avond in bed haar post te lezen en haar best te doen niet aan Sam te denken, toen haar oog op een uitnodiging viel die hij open op tafel had laten liggen. Het was een kerstparty die vrienden gaven en ze legde hem spijtig weg. Ze had geen energie om waar dan ook heen te gaan, laat staan naar feestjes.

Het vergde alles van haar om die zaterdag met Annabelle naar Macy's te gaan om de kerstman te zien en toen ze thuiskwamen moest ze alweer overgeven, zo uitgeput was ze. Carmen was er niet en na een tijdje dribbelde Annabelle de badkamer in op zoek naar haar. Alex lag daar op de vloer, met haar pruik af en haar ogen dicht. Bijna al haar haar was nu uitgevallen, het was binnen enkele dagen gebeurd. Gisteren had ze het kort geknipt, zodat er nu alleen nog maar korte plukjes waren, maar zelfs die vielen dagelijks uit. Er was nu bijna niets meer over.

'Mammie! Je haar is afgevallen!' gilde Annabelle, toen ze de pruik naast haar zag liggen. Alex sprong geschrokken overeind, ze had niet gewild dat ze dit te zien kreeg. Annabelle staarde haar huilend aan en greep geschrokken naar haar eigen hoofd terwijl Alex probeerde haar te sussen.

'Liefje, dat is maar een pruik, er is niets aan de hand, heus!' Toen zag ze hoe Annabelle haar vol afgrijzen aankeek. Ze bood geen fraaie aanblik, het had iets ziekelijks zoals die spaarzame plukjes haar hier en daar uit de verder kale hoofdhuid staken. Alex had er zelfs over gedacht haar hoofd helemaal kaal te scheren. 'Weet je nog wel dat ik je vertelde dat mammies haar misschien wel uit zou vallen? Maar het komt wel goed, het groeit weer aan.' Ze zat op haar knieën en hield Annabelle vast, maar haar kleine meid begon alleen maar nog harder te snikken. 'Ik hou van je, toe huil nou niet...' Ze haatte de pruik en de reden ervoor. Alles was opeens zo fout in haar leven. Ze wilde Sam van alles de schuld geven, maar ze wist dat ze dat ook weer niet kon doen. Het duurde lang voordat Annabelle weer gekalmeerd was. Toen Carmen die middag binnenkwam om op haar te passen, was ze nog steeds van streek en Alex vertelde Carmen wat er gebeurd was.

'Maakt u zich maar geen zorgen, ze went er wel aan.' Carmen klopte Alex op haar arm. Alex had haar pruik alweer op. Ze had die middag de kortere opgezet en terwijl Annabelle haar middagslaapje deed, besloot Alex een frisse neus te halen. Het was nog maar twee dagen voor Kerstmis en ze had het gevoel alsof ze zich daar nog maar amper van bewust was. Liz en Brock hadden al haar cadeautjes voor haar gekocht, afgezien van een schitterend paar manchetknopen dat ze bij Tiffany's voor Sam had besteld en een kunstboek dat ze al tijden voor hem achter de hand had. Ze was naar geen enkele party geweest en had geen vrienden gezien. Afgezien van hun bezoek aan de kerstman en de boom die Sam en Annabelle hadden opgetuigd, had ze helemaal geen aandacht aan Kerstmis besteed.

'Redt u het wel als u er nu op uit gaat, mevrouw Parker?' vroeg Carmen haar bezorgd.

'Ja hoor. Ik wil alleen even vijf minuten langs Madison Avenue lopen.'

'Het is reuze koud, doe een hoed op!' riep ze nog, maar Alex glimlachte. Ze had een van haar pruiken op.

'Die heb ik niet nodig!'

Ze nam de lift naar beneden en dacht aan kerstavond. Sam had gezegd dat hij bij hen zou zijn, maar ze had hem die week nauwelijks gezien en ze ging ervan uit dat hij naar zijn gebruikelijke feestjes ging. Hij had haar niet mee gevraagd. Hij wist dat ze er niet klaar voor was, maar ze gingen toch nergens samen naartoe. Ze had zelfs een uitnodiging van hun beste vrienden afgeslagen om kerstliedjes te gaan zingen in Greenwich Village.

Ze bleef voor de etalages van de winkels aan Madison Avenue staan en vooral die bij Ralph Lauren waren schitterend. Ze stond daar te kijken toen een opmerkelijk mooi meisje naar buiten kwam. Ze lachte en praatte met een Engels accent. Ze droeg een kort zwart jasje en ze had schitterende benen die in hoge zwart-suède laarzen gestoken waren. Ze had een enorme muts van sabelbont op waardoor ze er zeer romantisch uitzag. Toen draaide ze zich om naar iemand en Alex moest glimlachen toen ze zag hoe hij zich over haar heen boog en haar kuste. Het deed haar denken aan jaren geleden, aan haarzelf en Sam toen. Hij leek zelfs een beetje op hem. Hij had een marineblauwe mantel van een fraaie snit aan en ze hadden allebei hun armen vol pakjes die in felrood papier met gouden linten waren verpakt. Er ging iets indringend bitterzoets van dit paartje uit, ze zagen er zo jong en zo verliefd uit. Ze kusten elkaar opnieuw en toen zag Alex de man die op het meisje met de muts neerkeek en besefte ze wie de man was. Het was Sam. Haar mond viel open en ze staarde hem aan, in een plotseling besef wat er was gebeurd. Hij was verliefd op iemand anders en ze vroeg zich onwillekeurig af hoe lang dit al speelde en of het was gebeurd voordat ze ziek werd. Was het soms allemaal doorgestoken kaart? Had hij soms haar ziekte gebruikt als een voorwendsel om haar in de steek te laten?

Ze wilde haar blik van hen losrukken, maar ze kon het niet. Hij legde zijn hand onder de arm van de vrouw en samen staken ze de straat over naar een andere winkel, terwijl Alex hen nakeek. Ze hadden er geen idee van dat zij daar stond, laat staan dat Sam vermoedde dat zij hem gezien had.

Ze liepen een volgende winkel binnen en Alex voelde de tranen over haar wangen lopen toen ze besefte dat het echt voorbij was tussen hen. Hier kon ze niet tegenop. Dat meisje zag eruit alsof ze vijfentwintig was en zelfs Sam zag er opeens jonger uit. Eerst, toen ze nog niet zag dat hij het was, had ze hem op dertig geschat, niet op vijftig. Ze rende terug langs Madison Avenue. Ze hoorde de mensen niet die kerstliedjes zongen, of de kerstmannen die klokken luidden, evenmin zag ze de mensen of de kerstbomen of de etalages. Ze zag niets dan haar eigen leven, dat in duigen om haar heen lag.

Ze was een halfuur nadat ze de deur was uitgegaan weer in de flat en zag er slechter uit, in plaats van opgefrist. Ze zag doodsbleek en haar handen trilden heftig toen ze haar jas ophing en somber haar slaapkamer binnenliep. Ze deed de deur dicht en ging op het bed liggen. Ze vroeg zich af hoe ze hem ooit weer onder ogen kon komen. Daarom had hij dus zijn vrijheid gewild. Het was allemaal een truc geweest, een schijnvertoning, die mededeling dat hij tijd nodig had. Wat hij nodig had gehad was een nieuwe vrouw. En die had hij.

Toen liep ze de badkamer binnen en stond naar zichzelf in de spiegel te kijken. In haar eigen ogen zag ze er honderd jaar oud uit. Toen ze langzaam de pruik van haar hoofd trok, zag ze wat er van haar was geworden: een mismaakte kaalkop. Ze had kanker, ze was een borst kwijt, en haar haar ook. Ze dacht aan het meisje dat ze met hem had gezien en besefte de lelijkste waarheid die er maar was: ze was niet langer een vrouw.

15

Sam kwam op kerstavond vroeg thuis, nadat hij Daphne op een vliegtuig naar Londen had gezet. Ze ging haar ouders en haar zoontje opzoeken en nadat Sam met Annabelle naar Disney World was geweest en haar daarna naar haar moeder had teruggebracht, zou hij haar in Gstaad treffen.

Hij had Daphne voor haar vertrek een spectaculaire diamanten armband gegeven, en een robijnen hartvormige broche die hij bij Fred Leighton had gekocht. Sam was altijd goedgeefs geweest en hij had ook iets moois voor Alex gekocht, zij het lang niet zoiets bijzonders. Hij had een zeer fraai horloge van Bulgari gekocht waarvan hij wist dat ze daar al een tijd een oogje op had. Hij had echter niet van die leuke kleine attenties aangeschaft die zijn belangstelling en genegenheid altijd hadden uitgedrukt. Hij wilde haar geen valse hoop geven.

Ze konden er niet omheen dat deze kerst anders was dan andere jaren, hoeveel moeite ze er ook voor deden. Zelfs Annabelle leek het aan te voelen en ze huilde nadat ze de koekjes voor de kerstman hadden klaargelegd en de worteltjes met zout voor zijn rendieren.

'Maar als hij me niet brengt waar ik om gevraagd heb?' zei ze huilend. Zowel Sam als Alex probeerden haar te sussen, maar ze was ontroostbaar. Uiteindelijk gaf ze toe dat ze bang was dat hij boos op haar zou zijn, omdat ze hem dit jaar iets gevraagd had dat wat 'moeilijker' was. 'Ik heb hem gevraagd om mammie nu meteen beter te maken, dan hoeft ze haar medicijnen niet meer te nemen, en om ervoor te zorgen dat haar haar weer aangroeit.' Toen Alex dit hoorde, moest ze zo huilen dat ze zich moest afwenden en zelfs Sam was hierdoor getroffen.

'Wat zei hij toen tegen je?' vroeg Sam hees. Ze had hem dat gevraagd toen Alex met haar naar Macy's was geweest om de kerstman op te zoeken.

'Hij zei dat alleen God daarvoor kon zorgen, niet de kerstman.'

'Dat klopt, prinsesje,' zei Sam terwijl Alex haar neus snoot en haar pruik verschikte. Ze had nu de lange op. 'Maar mammie wordt heus beter en haar haar groeit ook weer aan.' Sam was verrast dat over het haar te horen, want hij had niet beseft dat ze het kwijt was. Alex had hem dit niet eens verteld. Het deed hem beseffen hoezeer hun contact was verwaterd. Hij was de afgelopen maand zo in beslag genomen geweest door Daphne en hun verhouding, dat hij nergens anders op gelet had. Hij had niet willen weten wat er thuis aan de hand was en hij had niet eens echt oog gehad voor wat er op zijn werk gaande was.

Larry en Tom hadden hem vaak geplaagd en Simon leek blij voor hem. Maar Larry had tegen hem gezegd hoezeer hij en Frances met Alex begaan waren. Hij leek erop te zinspelen dat hij het ook jammer van 'hen' vond. Het was duidelijk, vanwege Daphne, dat ze problemen met hun huwelijk hadden. Maar Sam vond het helemaal niet jammer. Hij veronderstelde dat zijn compagnons gewoon jaloers op hem waren. Het kwam geen moment bij hem op dat ze het beneden alle peil vonden dat hij Alex nu in de steek liet, uitgerekend tijdens haar gevecht met chemotherapie en kanker.

Uiteindelijk kalmeerde Annabelle weer wat en ze brachten haar samen naar bed. Ze leek zo blij hen samen te zien dat het Alex door het hart sneed.

Later, toen ze naar de keuken liepen, keek Sam beteuterd. 'Ik wist niet eens dat je je haar kwijt was,' zei hij terwijl hij een van de koekjes voor de kerstman pikte. Ze hadden dit jaar van alles minder: minder koekjes, minder kersttaartjes, minder cadeautjes, minder feestvreugde. Zelfs hun kerstboom leek kleiner. Nu Alex ziek was, had niemand er veel werk van gemaakt. Ze hadden niet eens kerstkaarten verstuurd. Zij had er de energie niet voor en ze wist niet wat ze erop moest zetten: van Alex... en misschien van Sam... zoiets.

'Ik dacht niet dat je een nieuwsbulletin over mijn haar van me wilde horen,' zei Alex. Ze deed haar best niet aan de vrouw te denken met wie ze hem gisteren had gezien. Het moeilijkste was dat het duidelijk geen vluchtig avontuurtje was. Toen ze hen samen had gezien, zagen ze eruit als een getrouwd stel.

'Het groeit wel weer aan,' zei hij hulpeloos. Hij voelde zich altijd ontoereikend en slecht op zijn gemak met haar.

'Mijn haar wel, ons huwelijk niet,' zei ze triest. Ze wist dat ze hadden afgesproken het hier pas een maand later over te hebben, maar het was moeilijk zich daar aan te houden.

'Weet je dat zo zeker?' Hij keek haar aan en wachtte haar antwoord af.

'Jij niet dan? Ik had sterk de indruk dat het voor jou al een uitgemaakte zaak was.' Ze had beslist die indruk gekregen toen ze hem met de Engelse voor Ralph Lauren had gezien.

'Zeker kun je het nooit weten. Het is moeilijk om niet terug te denken aan de fijne tijden.'

'Die zijn voor mijn gevoel nog helemaal niet zo lang geleden,' zei ze eerlijk. 'Misschien was jij al langer ongelukkig dan ik.'

'Ik geloof niet dat ongelukkig het juiste woord is. In de war. Ik ben in de war sinds jij ziek bent. Je bent er zo door veranderd.' Het was niet eens een beschuldiging, het was een mededeling. En voor hem rechtvaardigde het zijn gedrag en gaf het hem de sleutel tot zijn vrijheid.

'Ik geloof dat het ons allebei heeft veranderd. Ik neem aan dat je na zoiets nooit meer dezelfde wordt. Het is een lange, moeilijke weg die je moet gaan om het te overleven.'

'Het moet vreselijk zijn,' zei hij, voor het eerst met echt medeleven. Hij was de laatste tijd aardiger, besefte ze. Zijn verliefdheid had hem milder gestemd, maar dat vond ze niet zo roerend als ze zou hebben gedacht. 'Je hebt heel wat doorgemaakt.'

'En het is nog lang niet afgelopen,' zei ze glimlachend. 'Om precies te zijn, ik heb nog viereneenhalve maand te gaan.'

'En dan?'

'Dan mag ik afwachten of het niet terugkomt. Vijf jaar is naar verluidt het magische getal. Kennelijk had ik net het soort tumor met goede vooruitzichten en de chemokuur moet me extra zekerheid bieden. Ik neem aan dat je gewoon je leven weer oppakt en probeert er niet aan te denken. De vrouwen die ik ken die al heel wat jaren overleefd hebben, beweren dat ze er niet meer aan denken, behalve wanneer ze eens per jaar hun routine-onderzoek ondergaan. Ik wilde dat ik al zover was, dit is nog steeds reuze eng.' Het was het eerste echte gesprek dat ze in drie maanden gehad hadden en ze stond ervan versteld dat hij bereid was erover te praten. Wie dit meisje ook was, ze had bijna weer een mens van hem gemaakt. Maar Alex voelde geen dankbaarheid jegens haar, ze voelde zich alleen maar jaloers, verdrietig en boos.

'Mocht je weer kanker krijgen,' zei hij in een poging haar te bemoedigen, 'dan bind je opnieuw de strijd aan, hè?'

'Had je gedacht,' zei ze nuchter. Ze wenste dat ze haar pruik kon afzetten, ze kreeg er jeuk van. Maar ze zou het nooit gewaagd hebben hem te laten zien hoe ze er nu uitzag. 'Er zijn maar heel weinig gevallen waarin mensen een tweede maal kanker overleven. Je gaat dood. Daarom is de eerste keer de behandeling zo ingrijpend.'

Hij begreep het nu beter, maar hij was geschokt door wat ze hem had verteld. Hij dacht niet dat hij het ooit eerder zo onomwonden had gehoord, misschien had hij gewoon niet geluisterd. Nu hij haar zag, na de tijd die hij met Daphne had doorgebracht, gaf het hem hartzeer maar ze deed hem verder niets. Voor hem was de rest voorbij. Alles wat hij nu nog voor haar voelde, was medelijden en tederheid vanwege de herinneringen aan beter tijden.

'Wat doe je als Annabelle weg is?' vroeg hij, in een poging van onderwerp te veranderen. Het begon hem een beetje te zwaar te worden.

'Niets. Slapen, rusten, werken. Mijn sociale leven is tegenwoordig niet bepaald hectisch. Ik heb maar een beperkte voorraad energie, die ik besteed aan Annabelle en mijn werk.'

'Waarom ga je niet weg? Misschien knap je daar wel van op. Je zou toch weg kunnen?'

'Ja. Ik heb elke maand twee weken zonder behandeling, maar ik blijf liever hier.' Ze wilde niet weg met Brock, al had die haar uitgenodigd. Ondanks hun hechte samenwerking kende ze hem amper. En ze wilde niet in haar eentje weg, dat had geen zin. Ze was beter af in haar eigen flat, met haar eigen bed, haar eigen spulletjes, dicht bij haar arts als zich problemen voordeden. Ze was de laatste tijd erg introvert en erg gehecht aan wat bekend was. Er waren nu te veel beangstigende elementen in haar leven om zich open te stellen voor nieuwe dingen.

'Ik vind het een vreselijk idee dat jij hier straks alleen zit,' zei hij schuldbewust. Het was vreemd, nu Daphne weg was, voelde hij zich opeens meer verantwoordelijk voor Alex. Het leek wel een ziekte, zoals hij heen en weer slingerde en het beviel hem niets. Hij was blij dat hij de dag na Kerstmis met Annabelle wegging. 'Ik red het wel. Ik heb echt geen zin om weg te gaan. En ik heb genoeg werk om handen.'

'Er is meer in het leven dan werk,' zei hij glimlachend.

Ze keek hem als antwoord recht in de ogen.

'Is het heus, Sam?'

Hij liep de keuken uit zonder haar antwoord te geven. Maar hij vroeg zich af of ze iets had aangevoeld over Daphne of dat iemand haar iets had verteld. Hij betwijfelde het. Ze was momenteel te zeer op zichzelf gericht om zelfs maar aan de mogelijkheid te denken dat er iemand anders was. Ze kon het met geen mogelijkheid vermoeden.

Alle cadeautjes voor Annabelle waren ingepakt en in een afgesloten kast verstopt. Ze legden ze kort na negen uur onder de boom en trokken zich toen terug, ieder naar zijn kamer, als vreemden. Ze las wat en om middernacht hoorde ze de telefoon rinkelen. Ze liet hem door Sam opnemen, ze wist dat het niet voor haar zou zijn.

En ze had gelijk. Het was Daphne, die net in Londen was gearriveerd en hem nu al miste. Het gaf hem een heerlijk gevoel met haar te praten en hij besefte opnieuw hoe deprimerend hij het vond om bij Alex te zijn. Er was tegenwoordig weinig plezier aan haar te beleven. Ze leek het leven te hebben afgeschreven en alles aan haar leek weg te vallen en af te sterven: haar pit, haar haar, hun huwelijk. Hij wist dat hij haar meer steun moest geven, maar hij kon het gewoon niet.

'Ik mis je verschrikkelijk, liefste,' bezwoer Daphne hem. 'Ik red dit niet zonder jou. Je zult echt vlug moeten komen. God, wat is het hier koud!' Ze was vergeten hoe akelig kil de winter in Londen was en de verwarming in haar flat deed het niet. Ze was op de open haard aangewezen, klaagde ze, en had geen Sam om haar warm te houden.

'Hou op,' zei hij, bijna krimpend van de pijn omdat hij haar miste, 'straks kom ik nog met de eerstvolgende Concorde naar je toe.'

'Ik wou dat je het deed.' Maar ze wisten allebei dat hij dat niet kon. Ze hadden hun ouderlijke plichten te vervullen. 'Ik vind dit vreselijk.'

Ze hingen uiteindelijk op. Zijn hele lichaam deed pijn van verlangen naar haar, toen hij in bed lag en aan de opmerkelijke jonge vrouw dacht die zijn hele leven sinds Thanksgiving had veranderd. Hij had nooit zo iemand als zij meegemaakt. Zelfs Alex had op haar best nooit zoveel hartstocht aan de dag gelegd.

Annabelle werd op eerste kerstdag om zes uur wakker. Het werd een lange, blije dag voor haar en een prettige voor Sam en Alex. Annabelle was verrukt over al haar cadeautjes en Sam was geroerd door Alex' gulle gift aan hem en zei dat hij er reuze blij mee was. Zij was blij met het horloge, al had ze de boodschap die hij haar gaf wel degelijk begrepen. De tijd van echt persoonlijke geschenken tussen hen was voorbij, en deze duidelijkheid kwetste haar. Maar verder hadden ze een plezierige dag samen.

Ze speelde het klaar om voor het hele gezin rosbief en muffins te maken en te verbergen hoe misselijk ze bij het merendeel van het werk was. Maar het was niet zo erg als op Thanksgiving. Na afloop ging ze rusten en voor de grap, omdat ze toch gewoon thuis waren, zette ze haar korte pruik op, zodat zij en Annabelle net tweelingzusjes leken. Zelfs Sam zei dat hij hem leuk vond staan.

Ze had een rode trui aan en een zwartsuède broek, ze zag er opmerkelijk goed uit. Haar gezicht was weer wat voller geworden en ze was wat aangekomen, zij het niet te veel. Het was vreemd, als je bedacht hoe ziek ze was geweest, maar dat was wat dokter Webber had voorspeld.

Ze maakten die middag een wandelingetje en Sam wenkte een taxi om samen naar Rockefeller Center te gaan om naar de schaatsers te kijken. Maar terwijl hij naar hen keek, moest hij alweer aan Daphne denken.

Alex was al snel uitgeput en ze moesten met de taxi naar huis. Het was duidelijk dat ze geen stap meer kon verzetten en hij moest haar naar haar slaapkamer helpen. Haar gewrichten deden pijn en ze was te uitgeput om zonder hulp nog een stap te verzetten.

'Is mammie ziek?' vroeg Annabelle bezorgd. Hij knikte, heen en weer geslingerd tussen medeleven met zijn vrouw en boosheid over de zorgen die ze hun dochtertje baarde met haar ziekte.

'Nee hoor,' zei hij beslist.

'Ze wordt toch niet ziek als wij in Florida zijn?'

'Welnee. Carmen is hier om voor haar te zorgen.' Ze vond zijn antwoorden zeer geruststellend.

Later stond Alex op om Annabelles koffer te pakken. Het was leuk om al haar spulletjes in te pakken, maar opeens terwijl ze daarmee bezig was, werd Alex bevangen door een vlaag van paniek. Stel dat ze op een dag niet meer voor haar zou kunnen zorgen en Annabelle bij Sam moest gaan wonen? Stel dat ze ook haar zou kwijtraken? Alleen al bij die gedachte voelde ze zich weer ziek en toen ze ging zitten, beefde ze over heel haar lichaam. Ze dwong zichzelf daarna om weer op te staan en de koffer verder in te pakken. Ze zou niet toestaan dat het zo zou lopen, ze zou haar niet aan Sam kwijtraken of aan die vrouw. Die angst dreef haar ertoe om op te blijven om samen met hen die avond aan tafel te gaan, al was ze volledig uitgeput door alle moeite die ze voor de kerst had gedaan. Ze at niettemin samen met hen, ging toen naar bed en sliep tot de wekker de volgende ochtend afliep.

Ze hielp Annabelle bij het aankleden en drukte haar op het hart dat ze het leuk moest hebben en beslist moest opbellen als ze daar zin in had en lekker moest zwemmen en een reuze fijne tijd met pappie moest hebben. Toen trok ze haar naar zich toe en hield haar tegen zich aan alsof ze bang was dat ze haar nooit meer zou zien. Annabelle, die de paniek van haar moeder aanvoelde, begon te huilen bij het afscheid en ze klampten zich nog lang aan elkaar vast. Annabelle wist hoeveel haar moeder van haar hield en voelde instinctief aan hoe alleen ze was.

'Ik hou van je!' riep Alex met tranen in haar ogen, terwijl ze de lift instapten en Sam keek haar aan met die bekende ergernis, terwijl Annabelle zachtjes huilde.

'Ze redt het wel,' zei hij steeds weer tegen Annabelle toen ze met hun bagage in de lift stapten, boos dat hij haar zelfs moest geruststellen. Alex had het recht niet zich aan haar vast te klampen en haar zo de stuipen op het lijf te jagen. Het bracht weer diezelfde gevoelens van wrok naar boven die hij al sinds oktober koesterde en zelfs sinds de dood van zijn moeder jaren geleden. Voor Sam was het een opluchting om bij haar weg te gaan. Alleen al haar nabijheid was deprimerend, hoezeer ze ook haar best deed.

Ze stapten in een taxi naar La Guardia. Toen ze weg waren, stond Alex alleen in haar slaapkamer. Zonder hen voelde ze zich verloren. Ze had de afgelopen twee dagen meer tijd met Sam doorgebracht dan in de afgelopen maand en in sommige opzichten was het prettig geweest, maar in andere heel pijnlijk. Het was alsof ze zichzelf dwong om te kijken naar iets wat haar niet langer vergund was en terug te denken aan alle redenen waarom ze dat had gekoesterd. Zelfs na alle pijn die hij haar had berokkend en alle manieren waarop hij te kort was geschoten, moest ze zich nog steeds eraan herinneren dat ze nu moest ophouden van hem te houden. Om hem geven was slecht voor haar en nu ze hem met die Engelse had gezien, wist ze dat het geen zin had om zich aan hem vast te klampen. Het was nu een opluchting dat hij weg was.

Een tijdje later waste ze de ontbijtspullen en haalde Annabelles bedje af. Carmen kwam die dag niet. Alex had gezegd dat ze zonder Annabelle geen hulp nodig had en ze had haar de dag vrij gegeven. Alex doolde doelloos door de flat en ging tenslotte naar haar badkamer om een douche te nemen. Ze probeerde zichzelf te porren zich aan te kleden en een ommetje te maken, zodat ze zich niet zo eenzaam zou voelen. Maar alleen al die gedachte herinnerde haar aan de aanblik van Sam met de Engelse, net drie dagen geleden. Opeens had ze geen zin. Ze wilde terug naar bed, de hele dag slapen. Ze had toch niets te doen, aangezien ze niet naar kantoor ging. Maar een zekere Spartaanse geest droeg haar op om tenminste een douche te nemen en zich aan te kleden.

Met dat doel zette ze haar pruik af en zag zich toen toevallig in de spiegel. De laatste haarlokken waren uitgevallen en ze was opeens helemaal kaal, zonder één enkele haar op haar hoofd. Het laatste restje lag in de pruik die ze op de wastafel had laten vallen. Ze deed haar peignoir uit en liet haar nachtjapon van zich afglijden. Ze stond opeens naar zichzelf te staren en besefte hoe ze er in Sams ogen moest uitzien. Ze was kaal en mismaakt. De missende borst was nu een plak bleek vlees, met een smal roze litteken en geen tepel. Ze zag er niet eens als een man uit, ze was minder dan dat. Ze zag eruit als niets, als een etalagepop zonder haar en met maar één borst, eentje die je afgetuigd op de vloer in een warenhuis ziet liggen op de dag dat ze de etalages veranderen.

Ze begon te huilen toen ze zichzelf zag en besefte dat niet alleen Sam weg was maar Annabelle ook. Ze was haar man al kwijt en misschien zou ze uiteindelijk ook haar dochtertje kwijtraken. Het leek alsof haar alles werd afgenomen wat ze ooit was geweest of had liefgehad of gewild. Het enige wat ze nog had, was haar werk en dat kon ze niet eens doen op de manier waarop ze het vroeger had gedaan. Ze leek net een gebroken vogeltje dat geplukt ter aarde viel om te sterven. Ze voelde zich lelijk, nutteloos en misselijk. Ze vroeg zich bijna af of het niet gemakkelijker was om dood te gaan, nu gewoon op te geven, voor ze nog meer kwijtraakte dan ze al had. Waarom zou ze wachten tot de rest ook van haar afgepakt werd? Tot Sam haar zei dat hij een scheiding wilde zodat hij met dat meisje kon trouwen en Annabelle dol op haar raakte. Waarom zou ze afwachten tot zij haar afmaakten? Of haar allemaal de rug toekeerden?

Ze stond daar maar te huilen en naar zichzelf te kijken. In de verte hoorde ze de telefoon gaan, maar ze deed geen moeite die op te nemen. Haar maag kwam tenslotte in opstand over de ellende van haar ziekte en de dingen die ze was gaan beseffen. In haar blootje knielde ze op de vloer en begon over te geven tot ze uiteindelijk alleen nog maar kokhalsde. Het was nu allemaal te bekend. Dit was wat er van haar geworden was: een kapotte machine die alleen maar gal kon spuwen. Er was niets meer voor haar. Toen het voorbij was, lag ze op de vloer te huilen tot ze uiteindelijk naar bed terugging, zonder iets aan zich te doen, en bleef ineengedoken onder de dekens liggen. Ze at die hele dag niets en Sam en Annabelle belden niet, die hadden het te druk met pret in Disney World. Die waren doorgegaan, naar het leven, in een wereld van zonneschijn, terwijl zij alleen in de duistere schaduwen van haar eigen winter lag. Ze lag in het duister te huilen tot haar lege maag haar opnieuw een misselijk gevoel gaf en ze naar de badkamer terugging. Het was een eindeloze dag van overgeven en tranen en steeds weer dat kale spook dat ze in de spiegel zag. Ze deed niet eens de moeite het licht aan te doen, maar toch zag ze het.

Laat die middag ging de telefoon weer, maar ze deed nog steeds geen moeite hem aan te nemen. Ze was te ziek, te moe, te dolgedraaid, te bereid om te sterven, om zelfs maar contact te willen met iemand die de moeite deed haar te bellen. Annabelle had haar nu niet nodig, die had Sam. Niemand had haar nodig. Zij was niets. Niemand. Niet eens een vrouw.

De telefoon bleef maar gaan, terwijl zij daar in bed lag. Huilend wenste ze dat hij zou ophouden met rinkelen, maar dat deed hij niet. Uiteindelijk strekte ze haar arm uit en nam de hoorn op zonder iets te zeggen.

'Hallo?'

Ze kende de stem, maar was zo in de war dat ze hem niet kon thuisbrengen.

'Hallo, Alex?' herhaalde de stem.

'Ja.' Haar stem klonk flauw en onsamenhangend. 'Wie is dit?'

'Met Brock Stevens.' Ze klonk niet als zichzelf en hij vroeg zich af of ze erg verslechterd was of een extra behandeling had ondergaan.

'Dag Brock.' Haar stem klonk doods en hij maakte zich zorgen. 'Waar ben je?' Ze klonk alsof het haar niet kon schelen, maar wist dat ze toch iets moest zeggen.

'Ik ben in Connecticut bij vrienden. Ik wilde je nog eens vragen of je mee naar Vermont wilde. Ik ga morgen.'

Ze glimlachte. Hij was een lieverd, maar hij was ook echt stom. Ze ging dood. Wat had hij aan een vriendschap met iemand die stervende was? Het was tijdverspilling haar te helpen.

'Ik kan niet. Ik heb werk te doen.'

'Niemand gaat deze week werken en we hadden de hele achterstand weggewerkt.'

'Ook goed,' zei ze met een flauw lachje, opnieuw door misselijkheid bevangen. Het feit dat ze niets had gegeten, maakte haar misselijkheid erger en dat wist ze. 'Ik ben een leugenaar, maar ik kan in elk geval niet.'

'Is je dochtertje bij je?' vroeg hij, niet bereid haar zomaar te laten gaan. Hij wilde dat ze met hem meekwam. Hij dacht dat het haar goed zou doen en Liz had dat beaamd toen hij haar naar haar mening vroeg. Alex moest eruit en de frisse lucht zou gezond voor haar zijn, als ze het maar rustig aan deed.

'Annabelle is in Florida,' antwoordde zij op zijn vraag. 'En Sam is waarschijnlijk bij zijn vriendinnetje,' voegde ze er aan toe. Ze was licht in haar hoofd van honger en dorst.

'Heeft hij je dat verteld?' Hij klonk kwaad toen hij haar die vraag stelde. Hij vond haar man een enorme eikel, die haar niet verdiende. Maar zelfs als vriend kon hij dat niet tegen haar zeggen. 'Ik heb ze samen gezien, de dag voor kerstavond. Ze is piepjong en beeldschoon.' Ze klonk bijna dronken en Brock maakte zich opeens nog veel meer zorgen om haar. 'En ik weet zeker dat zij van alles twee heeft. Sam heeft een hekel aan alles wat niet volmaakt is.'

'Alex, gaat het een beetje?' vroeg hij, met een blik op zijn horloge. Hij vroeg zich af hoe lang hij erover zou doen de stad te bereiken om bij haar te gaan kijken. Of hij kon Liz bellen, dan kon die naar haar toe. Hij woog de mogelijkheden af. Haar toon stond hem niet aan, te meer daar ze alleen was. Het was niet uitgesloten dat ze in haar huidige gemoedstoestand rare dingen zou doen.

'Het gaat prima met me,' zei ze, terwijl ze roerloos bleef liggen met haar ogen dicht, om niet over te geven. 'Vandaag is mijn laatste haar uitgevallen. Opgeruimd staat netjes.'

'Rust nog maar wat. Ik bel je over een uurtje weer, afgesproken?'

'Goed,' zei ze slaperig. Ze hing op en vergat hem meteen. Ze wilde alles vergeten. Als ze nu eens de zes dagen tot Annabelle thuiskwam niet at of dronk, dan zou ze dood zijn als ze haar vonden. Dat was een stuk gemakkelijker dan aan de chemo creperen. Ze dommelde weg en een tijdje later hoorde ze een sirene of een klok of een geluid. Ze probeerde het lange tijd te negeren, maar toen besefte ze dat het haar deurbel was. Ze kon zich niet voorstellen wie dit was en ze probeerde er verder geen acht op te slaan, maar het hield maar niet op. Toen probeerde die iemand op de deur te bonzen. Ze trok haar peignoir aan, liep naar de deur en keek door het kijkgat. Het was Brock Stevens. Ze was zo verrast dat ze opendeed. Ze stonden elkaar daar aan te staren, zij in haar beige peignoir van kasjmier en hij in een dikke trui en parka, een broek van ribfluweel en grote laarzen. Hij rook naar frisse lucht en hij zag er uiterst bezorgd uit toen hij haar zag.

'Ik maakte me zorgen om je,' zei hij.

'Waarom?' Ze keek nogal wazig en ze stond wankel op haar benen, maar hij kende haar goed genoeg om te weten dat ze niets had gedronken. Ze was alleen heel erg ziek en waarschijnlijk had ze niets gegeten. Ze deed een stap opzij om hem binnen te laten en hij liep achter haar aan naar de woonkamer. Toen zag ze zichzelf in de spiegel en besefte dat ze haar pruik niet had opgezet. 'Verdorie,' zei ze en keek hem aan als een klein meisje, 'ook dat nog.'

'Je lijkt net Sinéad O'Connor, alleen knapper.'

'Ik kan niet zingen.'

'Ik ook niet,' zei hij en bleef haar aankijken. Hij dacht bij zichzelf dat ze op Audrey Hepburn leek. Ze was zelfs zonder haar haar nog mooi, zo eenvoudig en onopgesmukt. Alle schoonheid van haar gezicht kwam tot zijn recht, ze was net een sierlijk buitenaards wezen. Er was iets lichtends aan haar dat hem altijd weer trof. 'Wat is er gebeurd?' vroeg hij. Het was duidelijk dat er iets was gebeurd. Het leek wel alsof ze probeerde alles los te laten en te sterven. En dat klopte. Zelfs aan de telefoon had hij dat aangevoeld.

'Ik weet het niet. Ik zag mezelf vanochtend in de spiegel en Annabelle was weg en ik was weer misselijk... Het is me gewoon te veel om nog te blijven vechten... Sam en die andere vrouw... het is allemaal zo'n puinzooi. Het is gewoon te veel moeite,' zei ze eerlijk.

Hij keek haar kwaad aan.

'Dus je hebt de moed maar opgegeven, niet waar?' Hij schreeuwde tegen haar.

Ze keek verschrikt.

'Ik heb het recht mijn eigen keuzes te maken,' zei ze verdrietig. 'O ja? Je hebt een dochtertje en zelfs al had je haar niet, je hebt verplichtingen tegenover jezelf, om nog maar te zwijgen van de mensen die je liefhebben. Alex, je moet deze strijd uitvechten. Ik ga voorlopig nog niet weg. Dit zal niet gemakkelijk zijn, maar je mag niet gewoon hier maar gaan liggen doodgaan omdat het je "te veel" is.'

'Waarom niet?' zei ze en ze klonk merkwaardig los van alles. Zelfs van hem.

'Omdat ik dat zeg. Heb je vandaag gegeten?' vroeg hij op woeste toon. Het verraste hem niet dat ze als antwoord haar hoofd schudde. 'Trek wat aan, dan maak ik iets te eten klaar.'

'Ik heb geen honger.'

'Niks mee te maken. Ik ben niet van plan dit soort kletspraat aan te horen.' Hij greep haar bij de schouders en schudde haar licht door elkaar. 'Het zal me een rotzorg zijn wat wie dan ook je heeft aangedaan of wat jij op dit moment van je leven vindt. Als we alle franje weghalen, of je nu één borst hebt of twee, of je nu zo kaal als een kikker bent, jij hebt de plicht voor je leven te knokken, Alex Parker. Dat ben je jezelf verplicht en niemand anders. Het is een kostbaar iets. En de rest van ons heeft jou nodig. Maar als je nu in de spiegel kijkt, en wat je ziet staat je niet aan, bedenk dan dat jij die vrouw bent. Al die franje betekent niets. Jij bent precies wie je was voordat dit allemaal gebeurde. Als er al een verschil is, dan is dat omdat je nu meer waard bent, niet minder, vergeet dat niet!'

Ze stond van hem te kijken zoals hij haar daar de les las en zonder nog iets te zeggen liep ze naar haar badkamer. Ze deed haar peignoir uit en zette de douche aan. Toen stond ze daar lange tijd in de spiegel te kijken en ze zag dezelfde vrouw die ze die ochtend had gezien, datzelfde gebroken vogeltje. De vrouw met het litteken waar haar borst had gezeten, de vrouw die geen haar had, maar nu ze ditmaal naar haar keek, wist ze dat hij gelijk had. Niet voor Annabelle, niet voor Sam, niet voor hem of wie dan ook, moest ze dit gevecht leveren. Voor zichzelf, voor wat ze geweest was en kon zijn en altijd zou zijn. Ze kon een borst verliezen en haar haar, maar ze kon zichzelf niet verliezen. Sam kon haar dat niet afnemen. Ze huilde zacht en dacht na over wat Brock haar net had duidelijk gemaakt. Ze zette de douche aan en liet het water over haar hoofd en schouders lopen, in warme golven over haar lichaam.

Ze trok een spijkerbroek en een trui aan en zette de korte pruik op die ze die ochtend op de wastafel had laten liggen, nadat ze haar eigen haar er eerst uit had geschud. Toen liep ze op haar blote voeten de keuken in.

'Je hoeft voor mij geen pruik op te zetten,' zei hij glimlachend, 'alleen als jij je er zelf beter bij voelt.'

'Ik voel me raar zonder,' gaf ze toe.

Hij had roerei gemaakt met geroosterde boterhammen en gebakken aardappels. De aardappels waren haar te veel, maar ze deed haar best met de boterhammen met roerei en wist iets binnen te krijgen. Maar ze wilde niet het risico lopen om de rest van de nacht misselijk in de badkamer door te brengen. Haar maag was een ramp, maar ze vermoedde dat ditmaal Sam eens gelijk had, dat het overwegend door emoties kwam.

Ze zaten een tijdlang stilletjes bij elkaar in de keuken. Toen vertelde Alex hem dat Annabelle dolblij was geweest met alle cadeautjes.

'Het was leuk ze te kopen,' zei hij. 'Ik hou van kinderen.' Hij keek haar glimlachend aan, opgelucht dat hij haar zag eten.

'Waarom ben je dan niet getrouwd?' vroeg ze, met haar vork in de eieren prikkend.

'Bartlett & Paskin geeft me daar nooit de tijd voor,' zei hij grijnzend. Hij zag er jongensachtig uit en bijzonder knap.

'We zullen ervoor moeten zorgen dat je minder op je bordje hebt,' zei ze plagerig.

Ze praatten nog een tijdje, over de feestdagen, hoe moeilijk het met Sam was geweest. Toen ruimde hij de tafel af.

'Brock, dat hoeft niet, dat kan ik later wel doen.'

'Ja hoor, waarom ook niet? Jij kunt de hele wereld weer aan, hè? En Vermont? Ik ben hier niet voor mijn gezondheid langs gekomen, weet je, maar voor de jouwe.' Hij keek haar recht in de ogen en zoals altijd was ze hem dankbaar.

'Ik geloof niet dat ik dat doe.'

'Ik geef het niet op. Liz denkt ook dat het je goed zou doen,' zei hij vastberaden.

'Wat krijgen we nou? Zitten jullie in een comité?' Ze lachte, ze vond het grappig maar ook roerend. 'Heb ik ook nog wat te vertellen?'

'Eerlijk gezegd niet.' Hij veegde haar veto zonder meer van tafel.

'Heb je niemand die de moeite waard is om deze week mee door te brengen?'

'Jij lijkt mij behoorlijk de moeite waard,' zei hij met een vastberaden blik. Zij schudde haar hoofd en wees op haar pruik.

'Laat je maar niet voor de gek houden door dit gevalletje. Ik ben te moe om te skiën, ik ben te oud om op te vrijen, ik ben te ziek om plezier aan te beleven en bovendien ben ik getrouwd.'

'Zo te horen niet echt, tenminste niet lang meer.' Hij was bot tegen haar, maar zij bleef lachen.

'Is dat even een charmante opmerking! Nou ja, laten we zeggen dat ik een afdankertje ben.' En toen keek ze hem geamuseerd aan. 'Wil je mij soms vertellen dat je werk van me wilt maken?' Het was duidelijk dat ze het niet geloofde en hij begon ook te lachen.

'Nee, maar als je dat een prettig idee vindt, denk dat dan gerust. Ik vraag je mee als een kameraad, een makker die graag zou zien dat jij met dat bleke gezicht in de zon kwam. Ik zou graag met je bij een open haard zitten en lekker warme chocolademelk drinken en 's avonds gaan slapen in de wetenschap dat je onder vrienden bent en niet alleen in een eenzame flat in New York.'

'Je weet het leuk te brengen voor zo'n jonge knul.'

'Reken maar. Ik heb tenslotte een boel ervaring in het zorgen voor ouwe wijven als jij. Mijn zus was, is, tien jaar ouder dan ik.'

'Breng haar mijn medeleven over,' zei ze grijnzend. 'Zoals jij het brengt, is het moeilijk af te wijzen.'

'Daarom ben ik naar je toe gekomen,' zei hij, terwijl hij haar met een tedere glimlach aankeek. Opnieuw bedacht ze hoezeer ze op hem gesteld was.

'En ik maar denken dat je lekker mee kwam eten,' zei ze, nog steeds naar hem lachend.

'Dat ook, maar ik kwam vooral met je praten.'

'Je moet je wel erg verveeld hebben daar in Connecticut.' Ze was bikkelhard tegen hem en hij vond het heerlijk. Ze kenden elkaar goed en ze konden samen lachen.

'Was het ook. Nou, kom je mee of hoe zit dat?'

'Wil je me vertellen dat ik een keuze heb? Ik begon al te denken dat je me over je schouder ging slingeren en me gewoon zou meezeulen.'

'Misschien doe ik dat ook wel, als jij je niet gedraagt.'

'Weet je, jij bent echt getikt. Het laatste waar je behoefte aan hebt, is een reisgenote die de hele weg naar Vermont zit te kotsen en dan na aankomst zo slap als een vaatdoek is.'

'Dat ben ik inmiddels wel gewend,' zei hij glimlachend, 'ik zou niet meer zonder kunnen.'

'Jij bent gek.'

'Jij bent een schat en hier heb je vrienden voor.'

'Werkelijk?' zei ze, opnieuw ontroerd. 'Ik dacht dat die er alleen maar waren om je kerstinkopen voor je te doen en al je zaken voor je te regelen en je van de badkamervloer te schrapen als je misselijk bent.' Je dacht dat je daarvoor een huwelijkspartner had, maar dat ging voor haar niet op.

'Hou nou maar je mond en pak je koffer. Je brengt me in verlegenheid.'

'Dat is onmogelijk.'

'Ik kom je om acht uur halen, of is dat te vroeg?' Hij keek opeens bezorgd.

'Prima. Weet je dit heel zeker?' vroeg ze hem nog eens. 'Als je nou een leuk meisje ontmoet?'

'Het is een groot huis. Dan sluit ik je wel in je kamer op, dat beloof ik je.' Ze glimlachten allebei toen ze met hem naar de deur liep. Ze kon niet geloven dat ze zich door hem had laten overreden, maar opeens had ze er zowaar zin in. Ze wist dat ze nog viereneenhalve maand narigheid voor de boeg had, maar er was iets gebeurd. Hij had haar geestkracht gered. Ze wilde met hem mee, ze wilde het leven vasthouden. Maar meer dan wat ook wilde ze het halen. Ze wist dat ze dat moest.

16

De dagen in Vermont waren de fijnste die Alex in eeuwen had beleefd, zelfs vóór haar ziekte. Ze belde Sam en Annabelle om ze te laten weten waar ze was.

Sam klonk verbaasd over het nieuws. 'Ik wist niet dat je kon reizen,' zei hij, met iets van bezorgdheid in zijn stem. 'Weet je zeker dat je hier wel goed aan doet? Met wie ben je daar?'

'Met een vriend van mijn werk. Het gaat prima met me. Ik zie jullie op nieuwjaarsdag in New York.' Ze gaf hem het nummer maar ze belden haar geen één keer.

Het huis dat Brock te leen had, was eenvoudig maar heel gezellig. Er waren vier slaapkamers en een soort slaapzaal. Hij gaf haar de grootste kamer boven en nam zelf een klein kamertje beneden zodat hij haar niet zou storen. Ze zaten daar als een stel oude vrienden te lezen en kruiswoordraadsels op te lossen en ze hielden als kleine kinderen sneeuwbalgevechten.

Ze maakte lange wandelingen in de sneeuw met Brock en ze probeerde zelfs op een dag te skiën, maar dat was haar te veel. Na de chemokuur had ze domweg de kracht niet. Toch voelde ze zich gezonder dan ze zich in weken had gevoeld. Ze had maar één echt slechte dag. En nadat ze die dag het bed had gehouden, voelde ze zich alweer beter.

Hij vond de dag na hun aankomst een oude slee in de garage en trok haar daarop voort om haar krachten te sparen.

Hij kookte die avond voor haar en toen ze tegen hem zei dat hij gewoon met vrienden uit moest gaan, lachte hij alleen maar en zei dat hij te moe was. Hij vond het prettig om bij haar thuis te blijven. Maar op een avond gingen ze zelfs uit eten bij Chez Henri, waar ze een zalige avond hadden. Tegen het eind van de week was Alex een stuk opgeknapt. Ze zat in de beste fase van haar chemo-maand, hetgeen betekende dat ze binnenkort weer een behandeling zou moeten ondergaan, maar gelukkig was het nog niet zover. Ze had nooit een fijnere vakantie beleefd, ze werden dikke vrienden en lachten veel samen.

Op een andere dag troffen ze elkaar voor de lunch bij de herberg nadat hij was wezen skiën. Ze wees hem allerlei mooie meisjes aan en toen attendeerde ze hem nog discreet op een handjevol aantrekkelijke skiesters, die hij volgens haar beter zou kunnen vergezellen dan haar.

'Jezus nog aan toe, die kinderen zijn veertien jaar oud! Wil je soms dat ik de bak indraai?' Weer lachten ze samen.

'Ach, welnee! Die zijn zeker vijfentwintig,' zei ze, terwijl ze deed alsof ze hevig verontwaardigd was.

'Komt op hetzelfde neer.' Zelfs vrouwen van dertig trokken hem niet aan. Hij was blij met Alex, maar hij drong zich nooit op en bracht haar nooit in verlegenheid. Ze praatten heel wat over Sam. Ze gaf toe hoe diep gekwetst ze was geweest toen ze hem met dat meisje bij Ralph Lauren had gezien.

'Ik denk dat ik hem waarschijnlijk zou hebben vermoord. Of haar,' zei Brock.

Alex schudde alleen maar haar hoofd. 'Dat is nergens goed voor. Het is voorbij. Dat is niet haar schuld, het is gewoon zo gelopen. En ik neem aan dat ik als ik mezelf nu in de spiegel zie, het wel kan begrijpen.'

'Dat is onzin.' Hij werd boos als ze dergelijke dingen zei. 'En als het hem was overkomen? Als hij een arm had verloren, of een been of een van zijn ballen? Zou jij hem dan gedumpt hebben?'

'Nee, maar wij zijn anders. En ik neem aan dat dit... een symbool van vrouwelijkheid is. Ik weet nog zo net niet of veel mannen goed met zoiets omgaan. Niet alle mannen zijn zoals die van Liz.' En die had toegegeven dat ook zij hun moeilijke tijden hadden gekend.

'Ik vind het geen manier om je huwelijk te verpesten omdat je vrouw een borst verliest, of haar haar, of een schoen, verdomme. Hoe kun je je hierbij neerleggen?' Brock was razend.

Alex keek hem met een wijze glimlach aan. Ze was tien jaar ouder dan hij. 'Ik heb momenteel geen keuze. Die kerel wil niks van me weten, Brock, zo eenvoudig ligt dat. De toko is dicht. Hij winkelt tegenwoordig elders.'

'En dat is dan dat? Je geeft het op?' Hij was geschokt door haar gebrek aan pit.

'Wat zou ik dan moeten, vertel me dat eens? Haar neerschieten?'

'Hem neerschieten,' zei hij zakelijk. 'Dat verdient hij.'

'Jij bent een romanticus,' zei ze beschuldigend.

'Jij ook,' kaatste hij terug.

'Nou en? Daarvan kan ik niet leven of mijn man houden. Die vent haat mismaaktheid. Hij haat ziekte. Hij kan me niet eens in de ogen zien. Die ene keer dat hij me vlak na de operatie heeft gezien, viel hij zowat flauw. Hij walgt van me. Dit is geen geweldige basis voor een gelukkig huwelijk.'

'Geef nou maar toe dat die vent een lafbek is.'

'Misschien wel, maar hij heeft een fantastische smaak wat vrouwen betreft. Het is een beeldschone meid, Brock. In feite precies de juiste leeftijd voor jou. Misschien moet jij haar maar eens woest het hof gaan maken en hem een vervaarlijke mededinger bezorgen.' Hij zei haar niet dat hij haar liever het hof maakte. Daarvoor leek dit niet het aangewezen ogenblik. Ze voelde zich zo met hem op haar gemak, dat hij dat niet wilde bederven.

Ze brachten oudejaarsavond in het huis door, keken televisie en aten popcorn, praatten over hun dromen voor hun leven, hun loopbanen en wat ze hoopten in de komende jaren te vinden. Zij wenste hem een vrouw toe die voor hem zou zorgen en hij wenste haar gezondheid toe en geluk, in welke vorm ze dat maar wenste. Om middernacht zongen ze in perfecte samenklank 'Auld Lang Syne'. Toen ging zij naar bed en dacht na over hun vriendschap en het zeldzame goed dat ware vriendschap was.

Ze vonden het allebei jammer dat ze de volgende dag weg moesten, maar zij zag er stukken beter uit dan toen ze aankwamen. Er had een subtiele verandering in haar plaatsgegrepen, ze was opeens vastbesloten haar kanker te overleven.

Ze was stil op de rit naar huis bij de gedachte dat ze Sam weer zou zien, al was het maar die ene avond. Ze wist dat hij de volgende dag naar Europa ging en ze nam aan dat ze wel wist waarom, om zich daar bij zijn vriendinnetje te voegen. Brock vroeg haar van tijd tot tijd of ze het wel redde en zij zei van wel, maar ze was zeer gepreoccupeerd. Hij hield een tijdlang troostend haar hand vast, terwijl ze op de snelweg reden. Hij was haar vriend en haar collega. Ze waren maatjes.

Ze kwamen laat op de middag thuis en hij keek oprecht verdrietig toen hij haar bij haar woning afzette. Ze bleef nog even in de auto zitten en keek hem aan, niet wetend hoe ze hem moest bedanken.

'Weet je, jij hebt me mijn leven teruggegeven. Ik heb een heerlijke tijd gehad.'

'Ik ook.' Toen raakte hij zachtjes met zijn vingers haar wang aan. 'Laat niemand je het gevoel geven dat je minder waard bent dan je bent. Jij bent de meest fantastische vrouw die ik ken.' Hij had tranen in zijn ogen toen hij dat zei en ze was opnieuw door hem ontroerd.

'Ik ben werkelijk dol op je, weet je dat? Maar je bent een malle jongen. De fantastische figuur hier, dat ben jij. Jij wordt nog eens voor een geluksvogel van een meid een fantastische man.'

'Ik wacht wel op Annabelle,' zei hij met die grijns van hem waar ze zo dol op was. Die waarmee hij eruitzag alsof hij weer veertien was.

'Dan is zij een geluksvogel. Nog eens bedankt, Brock.' Ze kuste hem op de wang en de portier nam haar tas aan.

Toen Sam en Annabelle die avond thuiskwamen, troffen ze Alex in aanzienlijk betere vorm aan.

Annabelle liep over van verhalen over Disney World. Ze geeuwde en lachte tegelijk en dommelde half weg. Ze bleef net wakker tot ze met haar hoofdje op haar kussen lag en Alex een zoen gaf. 'Zo te horen heeft ze het prima naar haar zin gehad,' zei Alex glimlachend tegen Sam.

Hij zag ook dat iets aan haar veranderd was. Niets was echt gewijzigd, maar het leek wel of ze vrede met zichzelf had gevonden en met hetgeen er gaande was. 'Ik heb het ook heerlijk gehad,' zei Sam. 'Ze is fantastisch gezelschap. Ik vond het vreselijk om haar terug te brengen.'

'Ik heb haar enorm gemist,' bekende Alex, maar geen van beiden beweerde de ander gemist te hebben. Daarvan was nu niet langer sprake. De pretentie dat ze nog een huwelijk hadden was weg. Ze wisten allebei dat het voorbij was.

Hij pakte die avond zijn koffers en vertrok de volgende ochtend naar Londen terwijl Annabelle en Alex ontbeten. Hij beloofde dat hij zou bellen zodra hij in Zwitserland was en Annabelle herinnerde hem eraan dat hij terug zou zijn voor haar verjaardag. Ze keek Alex verbaasd aan nadat hij vertrokken was en merkte op dat Sam was vergeten haar moeder een zoen te geven. Maar ze vroeg ditmaal niet waarom, ze wist het. Zelfs Annabelle kon het verschil merken.

De rest van de week vloog voorbij. Alex was in staat Annabelle naar balletles te vergezellen en bracht een rustig weekend met haar door, maar de maandag daarop begon de nachtmerrie opnieuw. Het was tijd voor de volgende intraveneuze behandeling. Ditmaal was ze nog misselijker dan voorheen. De eerste behandeling van de maand trof haar altijd het zwaarst, vooral in combinatie met de cytoxanpillen. Tegen de tijd dat ze weer op het kantoor was, voelde ze zich verschrikkelijk ellendig. Ze moest die middag vroeg naar huis en toen Annabelle haar zag, huilde ze bij de aanblik van haar moeder, die verschrikkelijk moest overgeven, en ze schrok toen ze haar zonder pruik zag.

Alex ging de dag daarop naar haar werk, maar voor haar duurde die dag eindeloos lang en om vijf uur sleepte ze zich naar huis. Ditmaal was het Carmen die in tranen was en het enige dat Alex bij de deur uit haar kon krijgen, was een stortvloed hysterisch Spaans. Maar zodra ze Annabelle zag, begreep ze het. Ze had haar prachtige rode krullen tot op de hoofdhuid afgeknipt in een poging meer op haar moeder te lijken.

'Och, liefje, waarom heb je dat nou gedaan?' riep Alex, die zich misselijk en uitgeput afvroeg hoe ze dit aan haar vader moest uitleggen.

'Ik wil op jou lijken!' jammerde Annabelle, die zich schuldig voelde over wat ze had gedaan en bang over de ziekte van haar moeder. Haar vader was inmiddels al een week weg, hetgeen haar ook zenuwachtig maakte.

Alex probeerde opnieuw haar ziekte aan Annabelle uit te leggen en ze lazen samen het boekje Mammie wordt gauw beter, maar niets leek te helpen. Alex was te ziek en te futloos om haar uitleg veel overtuigingskracht mee te geven en Annabelle was veel te erg van streek om voor rede vatbaar te zijn. Zelfs haar school had Alex onlangs gebeld met de mededeling dat ze het erg moeilijk had en bijzonder veel over haar moeders ziekte en behandelingen praatte. Ze zei het niet maar haar juffrouw had de indruk dat Annabelle doodsbang was dat haar moeder dood zou gaan. Alex was bijna te ziek en te bang om haar te kunnen helpen en geen van beiden kreeg in deze van Sam veel steun.

Erger nog, het leek wel alsof Alex elke maand steeds zieker van de chemotherapie werd in plaats van beter. Tegen het einde van de week kon ze niet eens naar haar werk maar ze moest in elk geval Annabelles verjaardagsfuifje voorbereiden. Ze wist hoe belangrijk dat was. Annabelle had behoefte aan een gewone gang van zaken en de geruststelling van het vertrouwde. Ze had bovendien al zo lang naar haar verjaardag uitgekeken.

Ook nu weer kocht Liz de meeste cadeautjes en feestspullen. Maar toen de dag kwam, bezorgde de bakkerij de verkeerde taart en bleek Alex vergeten te zijn de clown te bestellen. Annabelles beste vriendinnetje had griep en drie andere kameraadjes ook. Haar feestje zakte langzaam maar zeker in. De hele dag was een ramp, zelfs met Carmens hulp. Alex huilde toen ze de teleurstelling in Annabelles blik zag.

Sam, die de avond ervoor laat was gearriveerd, had last van jet lag en een slecht humeur. Hij was duidelijk niet blij dat hij terug was en toen hij Annabelles gekortwiekte haar zag, werd hij razend. 'Hoe kon je toestaan dat ze zoiets deed? Hoe kon je? Waarom heb je je ooit aan haar vertoond zonder pruik?' ging hij tekeer.

'Ik was aan het overgeven en de pruik lag op de vloer, verdomme, Sam! Ik kan me niet de hele tijd bezighouden met mijn uiterlijk. Ik ben ziek!' Ze besefte het niet, maar Annabelle luisterde met angstige oogjes naar hun geruzie.

'Dan zou ze niet bij jou moeten zijn,' zei hij beschuldigend, waarop Alex, met een blik van absolute doodsangst, uithaalde en hem een klap gaf. Annabelle begon nu hardop te huilen, maar haar ouders ruzieden verder.

'Zeg dat nooit tegen me! Ze gaat niet bij mij weg! Knoop dat maar in je oren!' schreeuwde Alex tegen hem en hij schreeuwde terug.

'Jij bent er veel te slecht aan toe om voor haar te zorgen!' bulderde hij terwijl Annabelle zich in de armen van haar moeder stortte.

'Absoluut niet!' snauwde Alex hem toe, 'en als jij haar met één vinger aanraakt, rotzak, dan krijg jij het grootste, smerigste proces wegens discriminatie aan je broek dat je je maar kunt voorstellen. Ze blijft bij mij, is dat duidelijk?' Ze klampte zich bevend aan haar kind vast.

Sam staarde haar woedend aan.

'Hou dan je pruik op.' Hij bond maar een beetje in door Alex' dreigementen en zijn dochters gesnik. Ze wilde niet bij haar mammie weggehaald worden, maar ze vond het ook altijd vreselijk als haar ouders ruzie maakten. Ze was ervan overtuigd dat het haar schuld was, maar waarom precies wist ze niet.

Het was voor alle drie een akelige avond en Sam vertrok zodra Annabelle naar bed ging. Maar de dag daarop hadden Alex en hij een diepgaand gesprek. Dit ging zo niet langer, het was tijd dat hij ergens anders ging wonen en dat wisten ze allebei. Hun slaande ruzie ten overstaan van Annabelle had hen allebei aan het denken gezet. Maar hij verraste haar volkomen met de mededeling dat hij niet dacht dat hij moest weggaan voordat zij haar behandeling had voltooid. Wat hem betreft was die toestand met Annabelles haar daarvoor het bewijs. Hij vond dat hij moest blijven om op haar te passen en te zorgen dat ze niet nog erger van streek raakte terwijl haar moeder ziek was en behandeld werd.

'Ik wil jou hier niet als kindermeisje, Sam. Als jij weg wilt, dan ga je maar.'

'Ik vertrek in mei, wanneer jij met je chemo ophoudt,' zei hij vastberaden.

'Ik kan mijn oren niet geloven. Jij blijft omdat ik chemo krijg?'

'Ik blijf vanwege Annabelle, voor het geval jij te ziek wordt om voor haar te zorgen. Zodra je het erop hebt zitten, ga ik.'

'Ben ik even onder de indruk. En wat dan, Sam?' Ze zette hem onder druk. Ze wilde weten of hij met zijn vriendinnetje ging trouwen. En wie dat was. Maar hij was nog niet bereid haar zijn geheimen te onthullen.

'Daar ben ik nog niet uit.' Ze kon het wel raden, het was maar al te duidelijk. Hij zag er jong en fit en bijzonder knap uit. Het straalde van hem af dat hij gelukkig en verliefd was. Ze stond ervan versteld dat hij bereid was te blijven, al was het maar een tijdje, tot zij met haar chemokuur klaar was. Het eindpunt lag nog vier maanden weg en niemand wilde liever dat het voorbij was dan Alex zelf.

'Denk je dat je hier tegen kunt tot die tijd?' vroeg Alex, hem opnieuw onder druk zettend.

'Ik wel, als jij het kunt. Ik ben er heus niet de hele tijd, maar ik blijf in de buurt voor het geval Annabelle me nodig heeft.'

'Dat waardeer ik,' zei Alex met tegenzin. Aan de ene kant wilde ze dat hij ging, aan de andere dat hij bleef en ze wist niet wat ze erger zou vinden. Op deze manier stelden ze alleen het onvermijdelijke uit, daarover koesterde ze allang geen illusies meer. Ze wist dat hij haar uiteindelijk, nu of over vier maanden, zou verlaten. In vele opzichten had hij dat al gedaan.

Toen ze Brock de volgende dag over hun regeling vertelde, kon die zijn oren niet geloven. Wat Annabelle aanging sloeg het nog wel ergens op, maar het was wel erg zwaar voor de andere betrokkenen en het leek de zaak alleen maar eindeloos te rekken. Niemand was zich hier meer van bewust dan Daphne. Ze zag eruit als een teleurgesteld kind toen Sam haar vertelde wat hij met Alex had afgesproken, namelijk dat hij tot mei bij haar zou blijven wonen. 'Ik had zo gehoopt dat je nu bij mij zou komen wonen.' Ze hadden het in Europa heel fijn gehad. Ze hadden eindeloos veel gevrijd en ze hadden het heerlijk gehad in Gstaad. Toen was hij met haar naar Parijs gegaan en had alles voor haar gekocht wat ze maar konden verslepen. Ze waren naar Cartier en Van Cleef geweest, naar Hermès en Dior, Chanel en Givenchy, en naar elk boetiekje dat ze maar leuk had gevonden. Maar wat ze werkelijk wilde was Sam, ook al begreep ze zijn reden om zijn verhuizing naar haar flat uit te stellen. Die was trouwens toch te klein voor hen beiden. Hij was van plan om in mei, als Alex haar behandelingen achter de rug had, een flat voor hun tweetjes te kopen.

'Het duurt niet zo lang,' beloofde hij haar en hij hoefde beslist niet elke nacht thuis te slapen. Het zou verder gaan zoals tot nog toe: hij zou de meeste nachten bij Daphne doorbrengen. Hij wilde haar ook aan Annabelle voorstellen, maar was vooralsnog bang dat dat voor haar te verwarrend zou zijn en dat ze het aan haar moeder zou vertellen. Daphne zette hem wat dat aanging niet onder druk. Zoals ze hem meteen had bekend, was ze niet sentimenteel als het om kinderen ging. Ze was hoe dan ook niet bepaald sentimenteel. Maar sexy was ze altijd en overal. Ze hadden overal in Europa gevrijd, zelfs in een paskamer bij Dior, en ook in een van Givenchy. Ze was wild en hartstochtelijk, door haar voelde hij zich weer jong en volledig verlost van zijn problemen.

Op een zaterdagmiddag in februari ving Alex opnieuw een glimp van hen op. Ze hadden net bij Christie's naar juwelen gekeken en hij had een bod vooraf gedaan op een smaragden ring voor Daphne. Sam kocht ontzettend veel voor haar en genoot er duidelijk van haar te verwennen. Alex zag ze langs Park Avenue slenteren, zich van niets bewust behalve elkaar. Het stemde haar verdrietig ze weer te zien. De laatste tijd stemde veel haar verdrietig, zoals de uitdrukking op Annabelles gezichtje wanneer haar vader wegging of als ze naar hem vroeg en Alex steeds maar excuses moest verzinnen om te verklaren waarom hij bijna nooit meer thuis sliep. Het stemde haar nog steeds verdrietig te zien hoe haar lichaam eruitzag en dat haar haar niet weer aangroeide. Ze werd er niet echt vrolijk van toen dokter Webber haar voorstelde een borstreconstructie te laten doen. De operatie was nu lang genoeg geleden om dat te overwegen, maar ze merkte dat het haar niet interesseerde. Ze was niet blij met wat ze zag, maar ze was er inmiddels aan gewend. Vreemd genoeg was Brock degene met wie ze het besprak en tot haar verbazing zei hij dat het hem een goed idee leek. Er was niets waarover ze niet met hem kon praten, niets was heilig. Hij leek wel de broer die ze nooit gehad had.

'Wat maakt het uit of ik één tiet heb of twee? Wie kan dat nou wat schelen?' zei ze nijdig, terwijl ze tijdens een van haar betere weken zonder chemo bij Le Relais zaten te lunchen.

'Het kan jou schelen, of het zou jou moeten schelen. Je kunt niet de rest van je jaren als een non leven.'

'Waarom niet? Zwart staat me goed en ik hoef niet eens mijn hoofd kaal te scheren.' Ze gebaarde naar de lange, glamourachtige pruik die ze die dag op had.

Hij trok een lelijk gezicht naar haar. 'Jij bent om op te schieten. Ik meen het serieus. Op een dag maakt het je wel degelijk weer uit.'

'Welnee, ik vind het fijn om een gedrocht te zijn. Nou en? Als iemand ooit nog van me gaat houden, zou het hem nou echt uitmaken of ik al die moeite doe om een implantaat te nemen? Ik bedoel, we hebben het hier niet over Sam. Voor hem zou ik gewoon twee nieuwe moeten hebben om tegen zijn Britse speeltje op te kunnen bieden.'

'Laat ook maar.' Brock keek haar aan en dacht erover na. 'Ik vind nog steeds dat je het zou moeten doen. Je zult je echt beter voelen als je niet kwaad bent elke keer als je in de spiegel kijkt.'

'Zou het jou uitmaken?' vroeg ze hem botweg. 'Als jij een meisje met één borst zou leren kennen, bedoel ik?'

'Het zou veel tijd schelen,' zei hij, de gek met haar stekend. 'Welnee, het zou me niet kunnen schelen,' zei hij eerlijk. 'Maar ik ben een rare snijboon en ik ben jonger dan jij. Kerels van jouw leeftijd maken zich veel drukker over uiterlijk en volmaakte lijven.'

'Ja, zoals Sam. We kennen dat slag maar al te goed, dank u.' Ze zag nog steeds zijn gezicht voor zich toen hij haar te zien kreeg. 'Best, dus je wilt maar zeggen dat ik of een reconstructieve operatie nodig heb of een jongere man in mijn leven. Dat zijn mijn keuzes.'

'Daar komt het zo ongeveer op neer, ja,' antwoordde hij. Hij speelde alweer met haar. Ze was in een goed humeur. Er waren dingen die hij al heel lang tegen haar wilde zeggen, maar nog nooit had gezegd. Hij leek nooit het juiste moment te vinden.

'Het lijkt me nog steeds te veel gedoe. Zelfs de arts zegt dat het vreselijk pijn doet. En die ingreep klinkt walgelijk. Ze halen hier en daar een lapje huid weg, ze maken tunnels en flappen, lussen en bobbels en dan bevestigen ze de implantaten en maken een getatoeëerde tepel. Jezus, waarom kladder ik niet gewoon een tiet op mijn borst als ik iemand tegen het lijf loop die ik zie zitten! Ik kan die in elke vorm, grootte of kleur tekenen. Weet je, daar heb ik misschien een gouden inval,' vervolgde ze.

Hij moest om haar lachen en gooide zijn servet naar haar om haar het zwijgen op te leggen. 'Je bent geobsedeerd.'

'Vind je het gek? Ik ben tegelijk met mijn tiet mijn man kwijtgeraakt en toen heeft die kerel een grietje gevonden dat er twee had, zegt dat dan niets? Op zijn minst dat hij inhalig was.'

'Volgens mij zou je er goed aan doen.'

'Misschien kan ik beter maar meteen een face-lift nemen. Of misschien laat ik mijn neus wel doen.'

'Laten we maar weer aan het werk gaan voor je besluit iets aan je oren te laten doen.' Hij genoot van haar gezelschap, vond het heerlijk om met haar te werken en hij was erg op Annabelle gesteld. Hij had haar regelmatig ontmoet als hij bij Alex thuis langs kwam met papieren van het kantoor. Annabelle vond hem grappig en speelde graag met hem. Hij was zelfs op een dag met haar gaan schaatsen toen Alex erg misselijk was, Carmen griep had en Sam met Daphne was verdwenen.

Ze bespraken op de terugweg naar het kantoor hun nieuwste zaken. Alex was in geen vier maanden in de rechtszaal geweest, maar er kwam nu een zaak voor en ze probeerde te beslissen of ze het aandurfde als Brock haar hielp. Ze was in de verleiding, maar ze wilde de cliënt niet minder geven dan die verdiende. Het was een hele beslissing terwijl ze nog volop met de chemokuur bezig was. Uiteindelijk besloot ze de zaak aan Matthew Billings te geven.

In maart nodigde Brock haar uit om weer naar Vermont te gaan, op een weekend dat Sam met Annabelle wegging. Ze ging mee en ze hadden een zalige tijd. Ze probeerde te skiën en het ging iets beter. Ze was sterker en ze had nog maar acht weken te gaan met de chemo. Ze keek er wanhopig naar uit, maar het betekende wel een aantal dingen. Het betekende dat Sam zou verhuizen en een nieuw leven zou beginnen. En al had ze zijn vriendin als speeltje betiteld, toch vermoedde ze dat ze waarschijnlijk zouden gaan trouwen. Hij was duidelijk stapelgek op haar en deed heel geheimzinnig als Alex hem probeerde uit te horen. Hij gaf nooit echt toe dat er een ander was, al was het duidelijk dat Alex het wist. Hij bleef echter een heer en weigerde het met Alex te bespreken.

Het betekende ook dat Alex evenzeer een nieuw leven zou moeten beginnen. Ze moest onder ogen zien dat Sam weg was, ook al woonden ze op dat moment nog onder één dak. Als de chemotherapie voorbij was, zou ze weer de rechtszaal ingaan. Maar ze wist niet goed wat ze verder nog wilde. Het was opeens behoorlijk beangstigend dat ze weer alleen zou zijn, al vertelde Brock haar keer op keer dat het ergste al voorbij was.

Ze liepen een keer terug van de liftstoeltjes in Sugarbush toen hij dat weer eens tegen haar zei. Ze keek hem peinzend aan en besefte dat hij gelijk had. Zich zonder man door chemotherapie heen slaan was niet voor de poes, maar aan de andere kant had ze Brock gehad, die was er echt steeds voor haar geweest.

Hij was zelfs een keer met haar meegekomen naar de arts om beter te begrijpen wat het inhield. Hij had tijdens de hele procedure haar hand vastgehouden. Er was maar weinig dat hij in de afgelopen zes maanden niet voor haar had gedaan. Hij was als een broer voor haar geworden en er was niets dat ze hem niet durfde te vertellen of te laten zien.

Ze begonnen die avond opnieuw over reconstructieve operaties te praten, nadat zij ditmaal voor het eten had gezorgd. Hij had haar verteld dat ze heel aardig kookte, zij het niet zo goed als hij.

'Kom nou, kun jij soms een soufflé maken?' pochte ze. Ze waren altijd net twee kinderen met zijn tweetjes, als ze tenminste niet net iets serieus bespraken.

'Jazeker,' loog hij. Ze keek hem grijnzend aan. 'Nou, ik ook niet,' zei ze lachend en toen praatten ze verder over de ingreep die dokter Webber had aanbevolen. Soms werden ze speels omdat de dingen die ze bespraken te akelig waren. 'Het kan me niet schelen,' hield ze vol, eindelijk serieus. Ze wilde het er eigenlijk helemaal niet over hebben, maar Brock had het weer eens ter sprake gebracht.

'Je kunt het beter wel doen.' Het was inmiddels een oud liedje en opeens draaide ze zich om en keek hem aan. Ze kende met hem absoluut geen schaamte. Hij had haar maandenlang zien overgeven en hij had haar kale hoofd gezien. Ze zou niet weten waarom ze hem niet zou laten zien waar ze het over hadden. Ze wierp hem een merkwaardige blik toe en vroeg zich af wat hij ervan zou vinden. Ze vertrouwde zijn mening werkelijk en zijn goede bedoelingen.

'Wil je het zien?' vroeg ze achteloos, zoals een kind een van zijn speelkameraadjes aanbiedt om zijn broek te laten zakken. Ze voelde zich heel even een beetje raar en ze lachte zenuwachtig, maar hij keek haar ernstig aan en knikte.

'Ja, ik vroeg me de hele tijd al af hoe het eruitzag,' zei hij eerlijk. 'Op de een of andere manier kon ik me nooit voorstellen dat het echt zo vreselijk is als je het beschrijft.'

'Het is vreselijk,' waarschuwde ze. 'Het is echt heel lelijk en er is een litteken.' Maar zelfs zij wist dat het er beter uitzag dan in oktober. Zonder verdere omhaal trok ze toen haar trui uit en knoopte langzaam en zorgvuldig haar blouse open. Toen trok ze die uit en na slechts een korte aarzeling deed ze haar warme hemdje uit, waaronder ze geen beha droeg. Het leek net een trage en uiterst respectabele striptease. Ze stond daar naakt voor hem, met één blote borst en één die er niet was.

Hij keek haar eerst in de ogen voordat hij zijn blik ergens anders op richtte en de manier waarop ze hem aankeek gaf hem toestemming. Het was een heldere, eenvoudige blik die ze wisselden. Terwijl hij naar haar keek, ging zijn hart naar haar uit. Ze zag er zo lief en zo jong uit, zo kwetsbaar, die ene borst nog steeds hoog en stevig, de andere kant als was die borst met een sabel van haar lijf gehouwen. Zonder na te denken bij wat hij deed, strekte hij zijn armen naar haar uit en trok haar langzaam naar zich toe. Hij kon niet langer verhullen wat hij voor haar voelde. Hij had haar al te lang lief om dat nu nog te verbergen, bij dit eenvoudige, moedige gebaar van haar.

'Je bent prachtig,' zei hij zacht in haar haar. 'Je bent volmaakt en moedig... en een fantastisch mens, Alex.' Hij deed een stapje terug om haar weer aan te kijken. 'Ik vind je fantastisch.'

'Met één tiet of twee?' zei ze met een verlegen lachje. Ze vroeg zich af waarom ze zich aan hem getoond had, want deze reactie had ze niet verwacht. Ze wist niet zeker wat ze wel had verwacht, maar deze plotselinge tederheid verraste haar en raakte haar diep in haar ziel.

'Ik hou van je precies zoals je bent. Je had gelijk.' Hij hield haar weer tegen zich aan en voelde haar warmte vlak bij zich. 'Ik hou zo van je,' zei hij, helemaal ondersteboven van haar, meer nog dan voordien. Het vertrouwen tussen hen was onmetelijk en iets heel bijzonders.

'Dat was niet wat je zou zeggen,' zei ze zacht. 'Jij zou mij een objectieve mening geven.' Ze voelde zich opeens ook tot hem aangetrokken en dat had ze geen moment verwacht. Hun verhouding was zo lang kuis geweest dat ze niet voorbereid was op deze plotselinge roes van zinnelijkheid, liefde en emotie.

'Ik geef je een objectieve mening,' fluisterde hij, terwijl hij met zijn lippen over haar gezicht streek. 'Je bent verschrikkelijk mooi en ik kan met mijn handen niet van je afblijven.' Toen, heel langzaam, met een tederheid die ze nooit eerder had ondervonden, kuste hij haar. Terwijl hij dat deed, streelde zijn ene hand zacht de borst die ze nog had terwijl de andere teder het litteken beroerde, toen haar buik en toen weer het litteken. Toen hij haar naar zich toe trok en haar in zijn sterke handen hield, voelde ze zich bijna ademloos en toen kuste hij haar harder.

'Brock... wat doen we nu toch...' vroeg ze, amper in staat na te denken en even later wist ze dat ze dat ook niet van plan was. 'Wat... wat... ohhh...' kreunde ze zacht toen hij haar broek openritste, zijn hand naar binnen liet glijden en toen langzaam de broek naar beneden trok. Zonder erbij na te denken stapte ze eruit en zijn handen begonnen haar benen te verkennen, haar heupen, haar dijen en verder. Terwijl hij dit deed, trok zij zijn kleren uit en even later stonden ze naakt in het gezellige huis waar hij haar voor de tweede keer mee naartoe genomen had. Hij legde haar op de bank voor het laaiende haardvuur en beroerde elke centimeter van haar lichaam met zijn lippen. Hij kuste haar borst en toen haar litteken. Toen liet hij zijn tong langzaam zuidwaarts zwerven terwijl zij onder zijn aanraking haar rug kromde en hij zich tegen haar aandrukte. 'O Brock... o Brock...' Ze kon niet geloven wat haar overkwam. Hoe konden ze dit doen? Hij was haar vriend, maar opeens was hij veel en veel meer. Hij was een deel van haar wereld, haar leven, haar lichaam, toen hij in haar binnenkwam en ze allebei een lange zachte kreun lieten horen van eindeloos verlangen en verwachting. Ze bewogen lange tijd zo samen en toen opeens slaakte hij een enorme kreet en sidderde zij van genot terwijl ze tegelijk klaarkwamen. Toen bleven ze stil en verbluft in elkaars armen liggen. Hij had al zo lang naar haar verlangd en zij had nooit enig idee gehad van zijn gevoelens. Ze waren langzaam naar elkaar toe gegroeid, als twee bomen, hun bladeren waren in elkaar opgegaan en hun wortels waren langzaam één geworden tot ze niet langer los van elkaar stonden.

'God, wat is er gebeurd?' Ze glimlachte loom naar hem en hij kuste haar opnieuw. Toen trok hij haar dichter naar zich toe terwijl hij stil in haar bleef liggen.

'Zal ik het je uitleggen?' vroeg hij. 'Jij hebt geen idee, dat zul je nooit hebben, hoe ik hiernaar heb verlangd en hoe ik heb gebeden dat we samen zouden komen, als je me dat woordgrapje niet kwalijk neemt,' zei hij stralend.

'Waar was ik terwijl jij dit allemaal voelde?' zei ze, met een verbaasde en intens gelukzalige blik. Ze was nooit gelukkiger geweest dan op dat moment. Hij was gevoelig en goed en ongelooflijk sexy. Ze waren al zo lang vrienden dat het gemakkelijk was om nu van hem te houden. De overgang was zacht en sterk geweest en nu voelde ze zich voorgoed met hem verbonden. 'Hoe kon ik niet merken wat je voelde?' vroeg ze opnieuw, want ze voelde zich verschrikkelijk stom.

'Jij had het te druk met overgeven.'

'Kennelijk.' Ze glimlachte weer naar hem. 'Ben ik even blij dat ik zoiets subtiels deed als mijn kleren uittrekken.' Ze lachte er opeens om hoe naïef ze was geweest. Ze had geen moment gedacht dat het hiertoe zou leiden, maar ze was blij dat het zo gelopen was. Ze kon niet geloven dat ze met hem had gevrijd, met haar 'mismaaktheid' en haar litteken, zonder zelfs maar te proberen dat voor hem te verbergen. Nu deed hij zachtjes haar pruik af en wierp die ook terzijde. Ze hadden geen kunstmatige spullen nodig. 'Ik geloof dat dit wil zeggen dat ik geen plastische chirurgie laat doen. Ik heb toch maar de jongere man genomen. Was dat niet de keuze?' zei ze lachend. Toen begon ze zich zorgen te maken. 'Weet je wel hoe oud ik ben, jij jonge dwaas? Ik ben maar liefst tien jaar ouder dan jij. Ik ben bijna oud genoeg om je moeder te zijn.'

'Maak het nou. Jij gedraagt je als een meisje van twaalf. Jij zou zonder mij een ramp zijn!' zei hij eerlijk, zonder arrogantie of pretenties.

'Dat is toevallig waar. Maar ik ben toch ouder dan jij.'

'Mij een zorg.'

'Dat zou het wel moeten zijn. Als jij negentig bent, ben ik honderd.'

'Dan doe ik mijn ogen wel dicht bij het vrijen,' verzekerde hij haar.

'Je mag mijn pruik wel lenen.'

'Afgesproken.' Hij greep de pruik en zette die op en ze lachte terwijl hij haar opnieuw kuste en ze voelde hem in zich herrijzen. Opeens werden zijn kussen heftiger, een heftigheid die alleen haar lichaam kon stillen. Ze begonnen opnieuw te vrijen, bij het haardvuur. Na afloop, bang dat hij haar uitputte, stond hij op en haalde een deken van zijn bed en dekte haar toe. Zo bleven ze bij elkaar liggen terwijl zij in zijn armen insliep. Hij was een gelukkig man. Hij wist dat hij haar nooit zou laten gaan. Hij had te lang gewacht tot zij naar hem toe zou komen en zij was in zijn armen terechtgekomen, naakt en onbevangen. Nu zou hij alles doen wat nodig was om haar te behouden. Eindelijk was ze nu de zijne en behoorde ze niet langer aan Sam toe. Brock was vast van plan haar voorgoed te behouden.

17

Brock ging de week na hun verblijf in Vermont met haar mee naar chemotherapie en bleef stil bij haar zitten tijdens het onderzoek, dat gevolgd werd door de intraveneuze behandeling. Al haar röntgenfoto's en scans waren in orde en ze had nu nog maar zeven weken te gaan. Dokter Webber was zeer over haar te spreken en ze betrok Brock bij hun gesprek over de behandeling. Ze behandelde hen zonder meer als een stel.

'Dit is gek, hoor,' zei Alex glimlachend tegen hem toen ze in de taxi terug naar het kantoor gingen. Ze leunde tegen hem aan en voelde de eerste golven van misselijkheid opkomen, maar ze was bij hem helemaal ontspannen. Tussen hen bestond geen gêne.

'Wat is raar?' vroeg hij, met een blik op haar om te zien dat ze het zo goed maakte als maar mogelijk was.

'Wij tweetjes,' zei Alex glimlachend, terwijl ze haar pruik verschikte, die scheef was gaan zitten. 'Mensen behandelen ons alsof we getrouwd zijn, is je dat wel eens opgevallen? Gisteren in Sugarbush dacht die knul in de kruidenierszaak dat jij mijn man was. En dokter Webber doet alsof jij er de hele tijd al bij was. Beseft eigenlijk wel iemand dat ik bijna oud genoeg ben om je moeder te zijn?' Ze stond ervan versteld hoe gemakkelijk het allemaal was. Ze hadden pas drie dagen een lichamelijke verhouding en het leek nu al de gewoonste zaak van de wereld, niet alleen in hun ogen maar ook in die van hun omgeving.

'Ik geloof dat ze daar niet bij stilstaan,' zei hij en gaf haar een zoen op haar neus. 'Dus dat was dan weer dat, ma.'

'Jij zou met meisjes van veertien moeten stoeien. Gezonde meisjes van veertien.'

'Bemoei je met je eigen zaken, raadsvrouwe.' Het enige wat ze allebei wisten, was dat ze dit op hun werk geheim moesten houden. Vennoten en associés werden niet geacht te 'verbroederen', met elkaar te trouwen of een verhouding met elkaar te beginnen, want dan moest een van hen bij de firma weg. Het was min of meer een standaardregel bij advocatenfirma's. Als degene met de minst hoge positie van hen beiden zou Brock zijn baan verliezen als iemand wist dat zij met elkaar omgingen.

Ze praatten onderweg en raakten uiteindelijk vast in het verkeer. Het duurde lang voordat ze terug waren en de werking van de chemotherapie werd haar drie stratenblokken voor de bestemming te machtig. Ze moesten stoppen en Brock hield haar teder vast terwijl ze in de goot van Park Avenue overgaf ten overstaan van tientallen mensen op het trottoir. Het was vreselijk en ze schaamde zich dood, maar ze kon niet ophouden. Zelfs de taxichauffeur had met haar te doen. Het was duidelijk dat ze niet dronken was, maar echt ziek. Brock vroeg hem te wachten en de meter te laten lopen. Pas een halfuur later kon ze weer instappen. Brock wilde haar naar huis brengen, maar zij stond erop met hem mee te gaan naar het werk.

'Doe niet zo mal, jij moet naar huis, uitrusten.'

'Ik heb werk te doen.' Ze glimlachte door haar ellende heen. 'Denk maar niet dat je me nu onder de duim kunt houden, alleen omdat ik verliefd op je ben.'

'Dat zou te gemakkelijk zijn.'

Hij betaalde de taxi en bracht haar naar boven. Hij moest haar ondersteunen, maar niemand die haar zag, dacht dat er iets anders aan de hand was dan dat hij haar hielp. Alle vennoten die hen kenden, wisten dat Brock haar assistent was en dat ze al maanden ziek was. Men leefde nog steeds enorm met haar mee.

Liz ging een kop thee voor haar halen en ze bracht nog eens een uur op de vloer van de wc door, waarbij Brock haar vasthield. Als ze zich iets beter voelde, besprak ze een van haar zaken met hem.

'Dit is ziekelijk,' zei ze tenslotte. 'We doen meer werk hier in deze wc dan aan mijn bureau.'

'Dat is bijna voorbij,' hielp hij haar herinneren en het was de moeite waard geweest. Volgens dokter Webber was de kanker weg, hopelijk voorgoed.

Hij bracht haar om vijf uur thuis en ging toen terug naar zijn werk. Hij bleef tot negen uur. Voordat hij het kantoor die avond verliet, belde hij haar. Sam was weer weg en Brock vroeg of hij even langs kon komen om haar op te zoeken. 'Kun je dat hebben?' vroeg hij haar teder.

'Ja hoor, ik zou het heel fijn vinden je te zien.' Ze stond er nog steeds van versteld wat er in het weekend tussen hen was gebeurd. De gruwelijke werking van de chemotherapie gunde hun niet de tijd daar nu van te genieten. Maar ze herinnerde zich nog goed de heerlijke uren die ze in Vermont hadden doorgebracht. Die waren net een droom, tot hij een halfuur later aanbelde. Hij had bloemen voor haar en kuste haar teder toen hij haar zag. Ze had een nachtjapon en een peignoir aan. De peignoir viel open en hij kuste en streelde haar. Ze had voordat hij kwam een van haar pruiken opgezet en hij plaagde haar en herinnerde haar eraan dat ze die niet voor hem hoefde te dragen.

'Ik geloof dat ik je zonder nog mooier vind, sexier.'

'Je bent gek.'

'Op jou,' fluisterde hij, terwijl hij haar weer in bed stopte en haar zoende. Toen ging hij naar de keuken en zette de bloemen voor haar in een vaas. Ze zag er een stuk beter uit dan die middag. Hij ging op de rand van haar bed zitten en bleef nog lang met haar praten, terwijl hij loom met een vinger haar lichaam streelde, op alle plaatsen die hem intrigeerden. 'Ik ben een geluksvogel,' zei hij. Hij had zo lang naar haar verlangd, er voor haar willen zijn, haar willen helpen. Hij had haar van Sam willen redden en nu was ze helemaal uit eigen beweging naar hem toe gekomen. Het was voorbestemd.

'Malle jongen,' zei ze glimlachend, maar het was haar overduidelijk dat hij geen jongen was maar een man. Ze moest zichzelf er aan herinneren dat hij echt jonger was dan zij. Bij hem voelde ze zich zo veilig, zo geborgen, hij zorgde zo goed voor haar. 'Waar is Sam dit keer?' vroeg hij langs zijn neus weg toen hij op haar uitnodiging naast haar op het bed kwam zitten.

'Weer naar Londen. We zien hem bijna nooit. Hij zegt dat hij alleen maar blijft tot ik de chemokuur achter de rug heb. Dan gaat hij bij ons weg. Ik neem aan dat hij op zoek is naar een flat. Een makelaar belde vorige week over een koopflat op Fifth Avenue. Ik neem aan dat hij een nestje gaat bouwen met zijn liefje.' Ze probeerde niet door te laten klinken hoezeer dat haar raakte maar dat deed het wel. Het deed haar nog steeds pijn om aan zijn verraad te denken.

'Eis jij een scheiding?'

'Voorlopig niet, er is geen haast bij. Het maakt niet veel uit, we gaan nu elk ons weegs.' Maar Brock maakte het wel uit. Hij wist dat het te vroeg was om haar onder druk te zetten, maar hij wilde haar voor zichzelf, hij wilde een leven met haar. Hij wilde Sam buitenspel zetten.

Brock bleef tot elf uur bij haar. Toen bracht hij haar naar bed, deed het licht uit en liet zichzelf uit.

De volgende avond kookte hij 's avonds voor haar en Annabelle. Na het eten deed Alex wat werk en ditmaal moest hij zich, toen hij haar naar bed bracht, bedwingen. Ze zag er zo mooi uit en hij hunkerde ernaar om weer met haar te vrijen, maar ze voelde zich nog steeds niet goed en geen van beide wilde het risico lopen dat haar dochtertje wakker werd. Annabelle had met veel plezier met hem gespeeld, maar ze had geen idee wat er aan de hand was. Ze accepteerde hem als een vriend, er was geen enkele weerstand.

In het weekend voelde Alex zich weer beter. Carmen kwam op zaterdagochtend zodat Alex de dag met Brock in zijn flat kon doorbrengen. Ze stonden die hele dag niet op en ze had nooit beseft dat vrijen zo fantastisch kon zijn. Hij was ongelooflijk. Ze waren volslagen op hun gemak in elkaars armen en met elkaars lichaam. Er was niets te verbergen, niets te vrezen of achter te houden. Ze vrijden urenlang met volledige overgave.

Op zondag kwam hij de dag met haar en Annabelle doorbrengen. Alex zei dat ze wat werk moesten doen, maar daar kwam het niet van. Ze gingen naar de dierentuin, lunchen en met Annabelle naar de speeltuin, waar ze toekeken hoe ze met de andere kinderen speelde. Zij tweetjes, net als alle andere zondagsouders.

'Jij zou met iemand van je eigen leeftijd moeten zijn,' zei Alex, maar minder overtuigend dan voorheen, want ze dacht aan de dag die ze net samen hadden beleefd. Het zou moeilijk zijn om hem nu op te geven. Alles aan hem, zijn geest, zijn hart, zijn tederheid jegens haar, zijn lichaam, werkte verslavend. 'Jij zou zelf kinderen moeten hebben.'

'Kun jij nog kinderen krijgen?' vroeg hij ontspannen. Het was niet iets waar hij zich druk over maakte. Hij was op Annabelle gesteld en hij zou geen moeite hebben met adoptie.

'Ik denk van niet. Ik heb sinds ik Annabelle gekregen heb mijn best gedaan om weer zwanger te worden, maar dat lukte niet, al kon niemand me precies vertellen waarom. Dokter Webber zegt dat ongeveer de helft van de vrouwen van mijn leeftijd na chemo steriel worden. Ik weet niet hoe het met mij zal gaan, maar ik mag de komende vijf jaar niet zwanger worden, ook als ik dat zou kunnen en daarna ben ik te oud. Je verdient beter, Brock.'

'Dat zeg ik ook steeds tegen mezelf,' zei hij plagerig. Ze gaf hem een duw.

'Ik meen het.'

'Het stoort me niet. Ik geloof niet dat ik het erg zou vinden als ik zelf nooit eigen kinderen zou krijgen. Ik vind adoptie iets geweldigs. Of heb jij daar bezwaar tegen?' vroeg hij nieuwsgierig. Er was nog steeds zoveel dat hij van haar wilde weten.

'Daar heb ik nooit over nagedacht. Dat zou misschien leuk zijn. Maar denk jij niet dat je het op een dag vervelend zou vinden dat je niet een eigen kind had? Dat is iets prachtigs,' zei ze, met een blik op Annabelle. Toen keek ze hem aan. 'Daar had ik geen idee van tot ik haar kreeg, toen besefte ik wat ik gemist had. Ik zou nu willen dat ik er eerder aan begonnen was.'

'Daar had je de tijd niet voor. Niet met een carrière zoals de jouwe. Ik weet nog steeds niet hoe je dit doet.'

'Het is een kwestie van goochelen. Je moet de hele tijd prioriteiten stellen en soms maak je er een potje van, meestal lukt het wel. Het is een ontzettend fijn kind en ik doe mijn best om zoveel mogelijk tijd voor haar te maken. Sam is ook erg leuk met haar, als hij er is.' Maar tot dusver was Brock niet onder de indruk van wat hij over Sam hoorde.

Ze gingen die avond met Brock uit eten, bij een restaurant op Eighty-fourth Street. Hij vertelde Annabelle grappige verhaaltjes en hing de paljas uit, ze waren tegen het einde van de dag dikke vrienden. De volgende dag ging hij met Alex terug naar dokter Webber. Hij kon haar niet meer alleen laten gaan, zij was nu de zijne. Toen begon het allemaal opnieuw: het overgeven, de vermoeidheid en uiteindelijk de paar goede weken tot de volgende keer. Maar nu leek de tijd te vliegen.

Ze stalen alle momenten die ze konden, 's avonds laat in haar flat, wanneer Sam er niet was, hetgeen meestal het geval was, of bij hem als Carmen kon blijven. Ze werden met de dag hongeriger naar elkaar. Eenmaal lieten ze zich zelfs gaan op de vloer van de wc bij haar kantoor. Hij was te voorschijn gekomen met zijn overhemd verkeerd dichtgeknoopt en Alex had de slappe lach gekregen. Ze waren net twee kinderen, maar ze hadden plezier en dat verdienden ze. Alex had een hoge prijs voor dit alles betaald en Brock had lang op haar gewacht. Geen van beide was ooit gelukkiger geweest en zelfs Annabelle was echt op hem gesteld, evenals Carmen. Ze was nog steeds razend op Sam over de manier waarop die in het afgelopen halfjaar tegenover Alex tekort was geschoten en het was fijn om haar nu gelukkig te zien. Zelfs Liz had door hoe het zat en was blij al deed ze omwille van hen alsof haar neus bloedde.

Ze werkten nu de hele tijd samen, nog meer dan voorheen, en gingen over alles waar ze aan werkten bij elkaar te rade. Alex deelde al haar zaken met hem en niemand vond dat raar. Ze was tenslotte al vanaf het najaar erg ziek en vertrouwde sterk op zijn hulp om haar werk aan te kunnen. Iedereen was duidelijk onder de indruk van hun aanpak en hun resultaten. Het was de volmaakte verhouding en ze waren continu samen. Er was amper een uur op de dag dat ze niet bij elkaar waren, ze leken niet genoeg te kunnen krijgen van elkaars ononderbroken gezelschap. Integendeel, ze genoten ervan.

Het viel zelfs Sam op dat zij tegenwoordig anders was, ze leek blijer en opgewekter. De zeldzame keren dat ze elkaar aan het ontbijt tegenkwamen, deed ze luchtig tegen hem en leek ze niet meer zo kwaad.

Het was april toen ze hem uiteindelijk vroeg wanneer hij ging verhuizen, op een ochtend toen Carmen Annabelle naar school had gebracht en ze allebei hun ontbijt voltooiden en de kranten zaten te lezen.

'Wil je me dan zo graag zien vertrekken?' vroeg hij nogal beteuterd.

'Nee,' zei ze met een triest lachje, 'maar er bellen de hele tijd makelaars voor jou. Ik ging ervan uit dat je inmiddels wel iets gevonden had. Zoveel koopflats kunnen er in New York niet zijn.' Ze belden nu dag en nacht. Daphne zat hem op de huid, ze had lang genoeg geduld gehad en nu wilde ze hem voor zichzelf. Hij voelde zich nog steeds verscheurd tussen zijn verlangen naar haar en het gevoel dat hij 's avond naar huis moest. Niet dat hij dat wilde, maar hij voelde zich schuldig tegenover Annabelle en vond dat hij er 's ochtends moest zijn. 'Ik heb nog niets gevonden. Ik hou je op de hoogte,' zei hij koel. 'Jij bent trouwens nog niet klaar met je behandelingen,' hielp hij haar herinneren.

Heel even had ze het gevoel alsof hij aarzelde, maar ze wist dat hij hun dochtertje niet wilde verlaten. 'Die zitten er over vier weken op,' zei ze met iets van opluchting in haar stem. Vijf maanden waren al verstreken, de langste vijf maanden in haar leven, maar ze zaten er bijna op. Zij en Brock hadden het er steeds over, over alle dingen die ze zouden doen als zij zich eindelijk beter voelde. Ze gingen al naar de film en waren naar de première van een toneelstuk geweest. Ze wilde met hem naar de opera, maar daar had ze de energie niet voor. Ze hadden het over een abonnement het volgende seizoen maar dat betekende heel wat. 'En jij?' vroeg Alex aan Sam. 'Wat zijn jouw plannen voor de zomer, of weet je dat nog niet?'

'Ik... eh... ik weet nog niet. Misschien ga ik een paar maanden naar Europa.' Hij deed reuze vaag maar hij wist dat Daphne naar Zuid-Frankrijk wilde en Simon had hem verteld over een fantastisch jacht dat ze konden huren. Het was allemaal wat spannender dan hun gebruikelijke zomers op Long Island en hun vakanties in Maine, aan de andere kant kon hij het zich beslist veroorloven en het klonk fantastisch. Hij vond dat hij Daphne wel wat speciale tijd schuldig was na al haar geduld die winter. 'Een maand of twee naar Europa?' Alex keek hem verrast aan. 'De zaken gaan kennelijk wel erg goed.'

'Gaan ze ook. Dank zij Simon.'

'En Annabelle? Wil je die meenemen?'

'Een deel van de tijd. Ik denk dat ze het er leuk zal vinden.' Daphne zou ook een paar weken haar zoontje bij zich hebben, al keek ze daar niet erg naar uit.

Terwijl Alex luisterde, vroeg ze zich opeens af wie die vriendin was en hoe goed die voor haar dochtertje zou zorgen. Het was een vraag waarop ze voor de zomer een antwoord moest krijgen. 'Annabelle weet nog niet dat jij hier weggaat, weet je,' bracht Alex hem in herinnering. Dat moesten ze onder ogen zien, maar het was nog te vroeg en hij had nog geen flat gevonden. 'Zij zal het er nog moeilijk mee krijgen.' Het zou voor hen alle drie moeilijk zijn en dat wisten ze. Je maakte niet zomaar een einde aan een huwelijk van zeventien jaar, zelfs na al deze voorbereidingen. 'Ze zal razend op me zijn,' zei Sam triest. Hij hoopte maar dat Annabelle Daphne aardig zou vinden en het zo wat gemakkelijker voor hem zou maken. Daphne was zo jong en zo mooi en je kon zo met haar lachen, bracht hij zich in herinnering, hoe zou iemand haar niet aardig kunnen vinden?

'Ze komt er wel overheen.' Ze hadden zich dat jaar over heel wat heen gezet, maar Annabelle leek de laatste tijd minder bezorgd over haar moeder.

'Zo te zien gaat het prima met jou,' merkte hij op en keek haar aan. Hij voelde iets anders, iets vrouwelijkers van haar uitgaan. Ze had in die eerste maanden zo doods aangedaan en nu leek ze langzaam opnieuw tot leven te komen. Daardoor voelde hij zich iets minder ellendig dat hij haar ging verlaten en tegelijk ellendiger. Tot zijn eigen verbazing besefte hij dat hij haar zou missen. 'Het gaat ook goed met me,' verzekerde ze hem. Met hem praten maakte haar echter nog steeds verdrietig en soms ook boos. Dat kon ook haast niet anders. Het was nog moeilijker om niet aan het meisje te denken voor wie hij haar in de steek liet. Alex had hem opnieuw met haar gezien, in een restaurant, wat hij nog steeds niet wist. Zij was telkens weer van de kaart.

Hij dacht nog steeds aan Alex toen hij die dag op weg was naar zijn werk. Hij dacht er aan terug hoe gelukkig ze waren geweest en aan de leuke dingen die ze samen hadden gedaan. Ze was, toen hij haar net kende, zo ongeremd geweest, in voor de gekste dingen. Ze was intelligent en mooi. Hij had altijd gehouden van haar eerlijkheid en haar recht-door-zee karakter, haar integriteit en haar gevoel voor eer. Nu was ze veel stiller, heel anders. Hij wist dat het er allemaal nog steeds was, maar ze leek net een vreemde. Hij vroeg zich onwillekeurig af in hoeverre dat zijn schuld was.

'Wat ben jij vandaag bedrukt,' merkte Daphne op toen ze hem kort daarop in zijn werkkamer zag.

'Nee hoor, ik peins er alleen over hoe het verder met mijn gezin moet. We moeten echt een flat zien te vinden.' Hij wilde zijn nieuwe leven beginnen, zodat hij zijn oude volledig kon vergeten. Afgezien van Annabelle natuurlijk. Hij wist dat het tijd werd om die twee aan elkaar voor te stellen. Nu kon Alex er niet echt meer iets van zeggen, zelfs als Annabelle haar ervan vertelde. Hij had allang door dat Alex wel wist dat er een andere vrouw was, al had hij dat nooit opgebiecht en had hij geen idee dat ze hen had gezien. 'Heb jij deze week nog iets gezien dat je aanstond?' vroeg hij hoopvol. Het was om gek van te worden, ze hadden elke koopflat in New York bekeken, maar er was altijd iets mis mee. De meeste moesten grondig opgeknapt worden.

'Het is waanzin,' zei Daphne klagelijk. 'Er zijn altijd te veel slaapkamers, of een lelijk uitzicht of het is te laag bij de straat en te lawaaiig.' Ze wilden bovendien open haarden en het liefst uitzicht op het park of de rivier. Ze wilden het allerliefst uitzicht op Central Park en hij was bereid meer dan een miljoen neer te tellen. Hij kon wel een hypotheek krijgen en met de winst van hun recente deals zou het geen probleem zijn.

Alex had al gezegd dat ze niets van hem wilde, alleen een bijdrage aan de opvoeding van Annabelle. Ze was uiterst billijk en ze had haar eigen werk. Ze wilde geen geld van Sam. Wat zij van hem wilde, kon hij haar niet geven.

'Zeg, niet zo somber doen,' zei Daphne strelend. Ze deed de deur van zijn kantoor op slot, kwam bij hem op schoot zitten, en schurkte zich zacht tegen hem aan. Hij moest er schaapachtig om lachen, hij wist dat hij een dwaas was om met spijt aan het verleden te denken. Dat was voorgoed voorbij. Toen was het fijn geweest, maar dit was nu beter. Zoals meestal troffen zijn vingers, toen hij zijn hand onder haar rok liet verdwijnen, geen barrières aan. Ze droeg geen slipje en geen panty, dat vond hij heerlijk. Een enkele keer droeg ze jarretelles en kousen. Ze had bovendien een schitterende verzameling sexy behaatjes, maar slipjes waren iets waar Daphne allang niet meer aan deed.

'Miss Belrose, heb ik voor vanochtend nog besprekingen staan?' vroeg hij, terwijl hij haar kuste. Zij ritste zijn broek open en liet er behendig een vinger in verdwijnen.

'Ik meen van niet, meneer Parker,' zei ze met haar meest keurige Britse accent. 'Ach nee, wacht even... o ja...' Ze deed alsof ze haar geheugen afzocht. 'Dit stond nog op het programma...' Ze haalde hem uit zijn broek en beroerde hem met haar lippen, terwijl hij zich kreunend van genot in zijn stoel achterover liet vallen. Hun 'bespreking' duurde niet lang, maar was uiterst aangenaam. Toen Daphne kort daarop zijn kantoor verliet, lag er een glimlach op haar gezicht en zat haar rok net iets scheef.

18

De naald verdween voor de laatste keer in Alex' ader en kwam er toen weer uit, op een middag in mei. Brock zat naast haar en ze huilde, heftig aangedaan omdat het nu afgelopen was. Ze moest nog zes Cytoxantabletten innemen, maar daarna was ze vrij. Er werd een röntgenfoto van haar borst gemaakt, een bloedtest gedaan en een mammogram. Ze was in orde. Ze had zes vreselijke maanden chemotherapie overleefd en hij had haar erdoorheen gesleept.

Ze nam afscheid van dokter Webber en maakte een afspraak voor een controle over zes maanden. Hoe misselijk ze zich ook voelde, toch voelde ze zich bevrijd toen ze de praktijk verliet.

'Hoe zullen we het vieren?' vroeg Brock haar toen ze op Fifty-seventh Street stonden en elkaar ongelovig en opgelucht aankeken.

'Ik heb een idee,' zei ze met een ondeugende blik naar hem, maar ze wisten allebei dat ze binnen het uur weer zou overgeven. Maar dan wel voor het laatst. Dit zou haar nooit meer overkomen, daarvan was ze overtuigd. Ze zou het niet toestaan.

Ze gingen terug naar het kantoor en brachten een rustige middag door. Ze was misselijk, maar ook dat leek minder erg dan meestal. Zelfs haar lichaam leek te weten dat het de laatste aanslag had ondergaan, de laatste gemene aanval op haar gestel.

Die nacht lag ze in zijn armen, met haar deur op slot, voor het geval Annabelle wakker zou worden. Ze hadden eindelijk hun kuisheid onder haar dak opgegeven. Ze wisten dat als Sam om negen uur nog niet thuis was, hij niet meer zou komen en deze avond was het niet anders.

'Wat nu, Alex?' vroeg Brock haar. Ze hadden het weer over Long Island gehad. Ze wilde met hem een zomerhuis huren. Een van de vennoten had haar zijn huis in East Hampton aangeboden en dat klonk heel aanlokkelijk. Ze wilde alleen niet dat hij erachter kwam dat ze iets met Brock had, vanwege de regels tegen verbroederen binnen de firma, maar ze dacht niet dat dat zou gebeuren. Ze hadden bovendien zo'n goede dekmantel dat niemand het ooit opzienbarend vond hen samen te zien. 'Ik zou dolgraag met jou op reis gaan,' zei hij.

'Waarheen?' Ze vond het heerlijk om met hem te dromen. Hun hele leven samen was tot nog toe een droom geweest, een belofte voor de toekomst.

'Naar Parijs... Venetië... Rome... San Francisco,' zei hij wat realistischer.

'Laten we dat doen,' zei ze opeens. Ze had het hele jaar al geen vakantie opgenomen en hoewel ze recht had op heel wat vrije dagen, vond ze dat ze alleen maar voor korte tijd weg kon. 'We hebben volgende maand niet één zaak, tenminste niet dat ik weet. Waarom gaan we niet een paar daagjes? Dat zou leuk zijn.'

'Afgesproken!' zei hij stralend. Ze lagen erover door te praten. 'Ga je dat huis in East Hampton nemen?'

'Ik denk van wel,' besloot ze. Opeens konden ze plannen maken, konden ze een leven leiden. Ze konden op reis gaan. Ze was weer een echt iemand, met hoop, dromen, en als het meezat een toekomst.

De volgende weken waren voor haar heel druk. Ze had nog werk in te halen en ze nam weer meer op zich, voor zaken die in de toekomst zouden voorkomen. Ze pakte weer haar volle werklast op. De laatste dag met Cytoxan verstreek bijna ongemerkt en op de eerste dag van juni voelde ze zich al sterker en meer zichzelf. Aan het eind van die maand zouden ze naar San Francisco gaan, maar daarvóór moesten zij en Sam nog een gesprek met Annabelle hebben, om haar te vertellen dat haar vader het huis uitging.

Hij had eindelijk een penthouse gevonden dat hem beviel. Het was niet ver van hun huidige flat en had een woonkamer met een spectaculair uitzicht, een fraaie eetkamer, drie slaapkamers, een bediendenkamer en een keuken die in House and Garden had gestaan. Het kostte een fortuin, maar Daphne was er weg van.

'O ja, hè? Toe, alsjeblieft!' smeekte ze als een klein meisje om een pop en hij had het hart niet om iets anders dan ja tegen haar te zeggen. Hij was peperduur, maar het was een prachtige flat. Ze hadden een enorme slaapkamer, een kamer voor Annabelle en een logeerkamer, waarvan Sam meteen zei dat Daphnes zoon die kon krijgen als hij kwam logeren. Maar ze zei dat ze hem liever in Engeland opzocht. Ze zei dat het een te lange reis was voor een jongetje van vijf en dat zijn kindermeisjes zulke trutten waren dat ze er niet over peinsde die mee te laten komen. Ze had altijd goede redenen om hem niet over te laten komen en Sam vroeg zich wel eens af of hij misschien een akelig ventje was of zij niet zo bijster moederlijk. Misschien allebei, maar het hield hem niet zo bezig. Hij moest zich nu op Annabelle richten en vlak voor het Memorial Day Weekend kwamen Sam en Alex allebei vroeg thuis en vertelden het haar.

'Gaat pappie weg?' vroeg ze met haar ogen vol tranen en haar gezichtje vol paniek.

'Ik zit maar drie straten verderop,' zei hij, terwijl hij haar in zijn armen nam, maar ze stribbelde van ontreddering tegen.

'Waarom? Waarom ga je weg?' Wat had ze gedaan? Wat hadden ze gedaan? Waarom overkwam haar dit? Ze begreep er niets van. Haar ouders moesten allebei hun tranen wegslikken terwijl ze haar susten.

'Mammie en ik vinden het zo gewoon beter, liefje,' zei hij in een poging haar tot bedaren te brengen en het eenvoudig uit te leggen. 'Ik ben toch al niet zo veel meer thuis, ik ben veel op reis. En mammie en ik vinden...' Hoe kon je dit aan een kind van vier uitleggen? Ze wisten niet zeker of ze het zelf wel begrepen, dus hoe konden ze het nu aan haar uitleggen? 'Mammie en ik geloven dat we het allemaal fijner zullen hebben als zij haar huisje heeft en ik het mijne. Jij kunt zo vaak je maar wilt op bezoek komen en een heleboel weekends kom je fijn naar mij toe. We kunnen een boel leuke dingen doen, we kunnen zelfs nog eens naar Disney World als je wilt.'

Maar Annabelle was te slim om daar op in te gaan en te veel haar moeders dochter. Ze liet zich niet afkopen. 'Ik wil niet naar Disney World. Ik wil helemaal nergens heen.' En toen kwam de genadeslag: 'Vind je ons dan niet lief meer, pappie?'

Hij moest een brok wegslikken toen hij die woorden hoorde en stelde haar haastig gerust. 'Natuurlijk vind ik je wel lief.'

'Maar vind je mammie niet meer lief? Ben je nog steeds boos op haar omdat ze ziek was?' Het eerlijke antwoord zou ja geweest zijn, maar zo eerlijk was hij niet.

'Tuurlijk niet. Tuurlijk ben ik niet kwaad op haar. En ja hoor, ik vind haar wel lief. Maar we...' Hij moest opeens zijn tranen terugdringen terwijl Alex haar armen om Annabelle heen sloeg. 'Maar we willen niet meer getrouwd zijn, niet zoals vroeger. We willen niet meer bij elkaar wonen.'

'Gaan jullie dan scheiden?' Ze keek oprecht geschokt. Ze had daarover op school gehoord, van Libby Weinstein. Haar ouders waren gescheiden en haar mammie was opnieuw getrouwd en had een tweeling gekregen en Libby vond het maar niks.

'Nee, we gaan niet scheiden,' zei Sam ferm, al wist Alex dat nog zo net niet. Waarom zouden ze het laten doodbloeden? Maar geen van beiden leek er al aan toe die laatste stap te zetten en ze hadden geen haast. Dus ze konden Annabelle althans voorlopig geruststellen. 'We gaan alleen maar in verschillende huizen wonen.'

'Dat wil ik niet!' zei Annabelle met een gezicht als een donderwolk en toen draaide ze zich met een ruk om in Alex' armen. 'Het is allemaal jouw schuld, omdat jij ziek was. Door jou is pappie nu boos op ons en nou gaat hij verhuizen. Wat gemeen van je! Door jou haat hij ons nu!' Ze zei het met een felheid waarop geen van beide ouders bedacht was. Ze rukte zich los uit Alex' armen en rende naar haar kamer en sloeg de deur achter zich dicht en ging toen binnen op haar bed liggen snikken, ontroostbaar.

Ze probeerden allebei op haar in te praten, maar het had geen zin. Uiteindelijk besloot Alex haar een tijdje met rust te laten en liep stilletjes de keuken in. Sam stond haar daar aan te kijken, stom van verdriet en schuldbesef. Hij had zich nooit van zijn leven ellendiger gevoeld dan nu.

'Het is het oude liedje, allemaal mijn schuld,' zei Alex triest.

Hij schudde zijn hoofd. 'Op den duur zal ze mij wel gaan haten, maak je maar geen zorgen. Het is niemands schuld, het is gewoon zo gelopen. Het is niet anders.'

'Ze komt er wel overheen,' zei Alex, maar ze klonk niet overtuigend. Ze zouden er allemaal overheen komen. 'Ze zal merken dat je vlakbij bent en als ze je vaak genoeg ziet, zal het wel wennen.

Maar die moeite zul je moeten doen.'

'Natuurlijk,' zei hij, geërgerd vanwege haar preek. 'Ik zal haar zo vaak als maar van jou mag bij me willen hebben.'

'Je kunt haar zo vaak je maar wilt bij je hebben,' zei Alex, die haar niet voor zichzelf wilde opeisen, maar zich evengoed slecht op haar gemak voelde. Het was alsof ze kaarsen verdeelden, niet hun dochter. Toen keek ze hem aan, hun plannen indachtig. 'En dit weekend?' Hij had met Annabelle voor het Memorial Day Weekend naar de Hamptons gewild. Hij had voor vier dagen een huis gehuurd. Het had hem leuk voor haar geleken en Alex had er in toegestemd.

'Ik wil nog steeds graag met haar weg, als ze tenminste meekomt.'

'Ze is kwaad op mij, niet op jou, weet je nog wel?' Zij en Brock gingen een lang weekend naar Fire Island. 'Ze draait wel bij,' stelde ze hem gerust en toen ging ze weer even bij Annabelle kijken. Die huilde niet meer, maar ze lag op haar bedje te kijken alsof haar hartje gebroken was.

'Het spijt me, liefje,' zei Alex zacht tegen haar. 'Ik weet dat het moeilijk is, maar pappie houdt nog steeds van je en hij zal heel veel tijd met jou doorbrengen.'

'Breng jij me nog steeds naar balletles?' vroeg ze, verward over wie waarheen ging. Het was erg veel voor een meisje van vier. Alex was drieënveertig en zij vond het nog erg veel om te bevatten. Sam was net vijftig geworden.

'Tuurlijk breng ik jou naar balletles, elke vrijdag. Ik zal nu niet meer ziek zijn. Ik hoef geen medicijnen in te nemen.'

'Helemaal niet meer?' vroeg ze argwanend.

'Helemaal niet meer.'

'Groeit je haar nou weer aan?'

'Ik denk van wel.'

'Wanneer?'

'Al gauw. Dan kunnen we weer tweelingetje spelen.'

'En je gaat niet dood?' Dit was voor alle drie de hamvraag en een moeilijke belofte om te doen.

'Nee.' Het was nu belangrijker om haar gerust te stellen dan om volledig waarheidsgetrouw te zijn. Er waren geen garanties, maar er duidde ook niets op een herleving van de kanker. 'Nee hoor, ik ga niet dood. Ik ben helemaal beter.'

'O fijn!' Ze keek haar glimlachend aan, bijna bereid om haar voor het verlies van haar vader te vergeven. 'Waarom moet pappie nu weg?' vroeg ze klagelijk. Het was zo moeilijk aan haar uit te leggen.

'Omdat hij dan gelukkiger zal zijn. En dat vindt hij belangrijk.'

'Is hij dan niet gelukkig hier bij ons?'

'Op het moment niet. Hij is gelukkig als hij met jou samen is, maar niet met mij.'

'Ik zei toch dat hij boos op je was,' zei ze verwijtend. 'Je had moeten luisteren.' Alex moest hierom lachen. Ze zouden het wel redden. Ze hadden het allemaal overleefd. Ze hadden het gehaald. Ze hadden het zwaar gehad, maar ze waren het te boven gekomen.

Ze ging Sam weer opzoeken voordat die vertrok en ze trof hem in de logeerkamer aan, waar hij zijn koffer aan het pakken was. De meeste van zijn spullen waren er nog, maar hij had haar verteld dat hij in de loop van de komende twee weken ging verhuizen. Hij zou tot de flat klaar was in het Carlyle gaan logeren. Hij had niet bij Daphne willen intrekken en het Carlyle leek een goed compromis en een prettige plaats waar Annabelle hem kon bezoeken.

'Ze redt het wel. Ze is erg van streek, maar het zal wel wennen,' zei Alex bedrukt.

'Ik haal haar vrijdag wel van school en dan neem ik haar mee naar Southampton. Ik breng haar maandagavond terug.'

'Best,' zei Alex, in het besef dat ze een geheel nieuwe fase waren ingegaan. Hij mocht dan in het afgelopen halfjaar in en uit zijn gelopen, maar nu net was het officieel geworden. Ze hadden het aan Annabelle verteld. Ze gingen uit elkaar. Ze gingen niet scheiden, maar ze gingen wel uit elkaar. Het was nu een heel ander verhaal.

'Stakkertje,' zei Brock meelevend toen Alex hem er die avond over vertelde. 'Wat zal dat moeilijk voor haar te bevatten zijn. Het is al moeilijk genoeg voor volwassenen.'

'Ze geeft mij de schuld. Ze zei dat Sam, als ik niet ziek was geworden, niet boos op ons zou zijn geworden. Daar zit iets in maar ik neem aan dat het allemaal al onder de oppervlakte op de loer lag. Ik neem aan dat ik niet het volmaakte huwelijk had dat ik dacht te hebben, anders zou dat niet zo snel tegen de vlakte gegaan zijn.'

'Ik denk dat wat jullie hebben doorgemaakt heel wat verhoudingen zwaar op de proef zou stellen,' zei hij eerlijk.

Ze knikte, toen schoot haar iets te binnen. 'Ik zou graag eens kennismaken met je zuster.' Hij knikte, maar zei niets. Toen raakte Alex afgeleid omdat ze hun plannen voor Fire Island gingen bespreken. Het zag er naar uit dat ze een leuk weekend zouden beleven. Ze gingen logeren in een gek oud hotelletje in The Pines en ze wist uit ervaring dat je als je eenmaal op het pontje was en de zilte lucht in je gezicht voelde, je problemen achter je liet. Dit was precies wat ze nodig had.

Sam had ook wel zo'n soort weekend kunnen gebruiken. Hij haalde Annabelle van school, met haar koffertje, en ging met haar vlug ergens lunchen, voordat ze Daphne ophaalden en op weg gingen naar Southampton. Hij had alleen met Annabelle willen lunchen om haar voor te bereiden, maar haar verwarring leek nu nog groter geworden. Het denkbeeld dat er een andere vrouw in zijn leven was, leek meer dan ze zich ook maar vagelijk kon voorstellen. 'Komt zij met ons mee op het weekend?' Ze keek hem vol onbegrip aan. 'Waarom?'

'O...' Hij zocht naar een antwoord en voelde zich opeens opgelaten. 'Om mij met jou te helpen, dan kunnen we nog meer plezier hebben.' Het was een dom antwoord en dat wist hij.

'Bedoel je zoals Carmen?' Ze keek weer verward.

Hij lachte zenuwachtig. 'Nee, mallerdje, iemand met wie ik bevriend ben.'

'Zoals Brock?' Dat was tenminste een vergelijking die ze kon bevatten en hij greep die meteen aan.

'Precies. Daphne werkt bij mij op het kantoor, net zoals Brock met mammie samenwerkt.' Er waren meer overeenkomsten dan hij besefte, maar daarvan had hij geen flauw vermoeden. 'We zijn bevriend en ze komt met ons mee voor het weekend.'

'Ga jij ook werk met haar doen, zoals mammie met Brock?'

'Nou misschien... maar nou nee... Nee, we wilden gewoon het hele weekend plezier maken en met jou spelen.'

'Oké.' Ze vond het een mal idee, maar was in elk geval bereid haar te leren kennen.

Maar Sams voorstelling van hun plannen voor het weekend verschilden nogal van die van Daphne. 'Waarom heb je in vredesnaam geen kindermeisje meegebracht?' Daphne keek hem vol ongeloof aan toen hij haar kwam ophalen. Annabelle zat beneden in de auto, hij had de sleuteltjes in zijn hand en hield haar door het raam in het oog. 'Of tenminste een dienstmeisje. Met een kind van die leeftijd kunnen we geen kant uit. Daar zitten we dan mooi het hele weekend mee opgescheept.' Het was een kant van haar die hij nooit eerder had gezien en ze was allerminst geamuseerd toen ze haar koffer pakte.

'Het spijt me, lieveling,' zei hij verontschuldigend, 'daar heb ik niet bij stilgestaan.' Hij en Alex hadden altijd zelf voor Annabelle gezorgd als ze samen weggingen en het was nooit een probleem geweest. Maar ja, het was hun kind en zij waren getrouwd. 'Volgende keer vraag ik Carmen mee, dat beloof ik je.' Hij kuste haar en haar houding verzachtte zich iets. Ze had een blauw katoenen zomerjurkje aan, hij kon haar borsten erdoorheen zien en hij wist uit ervaring hoe weinig ze eronder droeg. 'Je bent vast meteen weg van haar,' beloofde hij terwijl ze naar beneden liepen. 'Ze is aanbiddelijk.' Maar zoals het uitpakte, was Annabelle niet bepaald aanbiddelijk tegen Daphne, maar buitengewoon argwanend.

De rit naar Long Island was vol vragen, stuntelige antwoorden en leugentjes om bestwil. Toen ze aankwamen, zweette Sam en zag hij er uiterst zenuwachtig uit. Hij zette Daphnes bagage in de kamer naast de zijne neer en Annabelles koffer in een kamertje aan de andere kant van de gang.

Daphne begon hardop te lachen toen ze dat zag. 'Sam, dat kun je toch niet menen? Ze is vier, ze heeft geen idee.' En het was Daphne werkelijk een zorg wat het kind haar moeder vertelde.

Sam maakte het wel uit. 'Ik had gedacht dat je gewoon je bagage hier kunt houden, ze hoeft toch niet te weten waar we slapen.'

'En als ze nou een nachtmerrie heeft?' Daar had hij geen moment aan gedacht Maar Daphne wist wel iets van kinderen.

'Dan gaan wij wel naar haar toe,' zei hij als oplossing voor dat probleem en Daphne moest om hem lachen.

'Druk haar vooral op het hart dat ze geen poot buiten haar bed zet, op straffe des doods, hè schat?'

'Ja ja ja.' Hij voelde zich dom en ongemakkelijk. Zelfs hij moest toegeven dat Annabelle zich die hele middag gruwelijk misdroeg. Ze at te veel snoep en bleef te lang in de zon zonder hoedje en tijdens het avondeten spuugde ze Daphne onder.

'Alleraardigst,' zei ze met een blik waaruit bleek dat ze allesbehalve gecharmeerd was. Sam probeerde haar schoon te vegen. 'Dat doet mijn kleine ook de hele tijd. Ik heb hem regelmatig geprobeerd uit te leggen dat het werkelijk niet innemend is.'

'Mijn mammie moet ook de hele tijd spugen,' zei Annabelle als verweer, met een boze blik op haar. Ze wist dat ze geen vriendinnetjes waren en dat ze dat ook niet zouden worden, wat pappie ook zei. Ze was helemaal niet zoals Brock. Ze was akelig en gemeen. En ze zat de hele tijd aan Annabelles pappie en zoende hem. Annabelle had het gezien. 'Mijn mammie is reuze dapper,' vervolgde Annabelle terwijl Sam haar jurkje uittrok en in de wastafel smeet. Hij legde een hand op haar voorhoofd om te voelen of ze koorts had, maar dat had ze niet. 'Ze werd hartstikke ziek en pappie werd boos op haar en nu verhuist hij naar een nieuw huis.'

'Weet ik, liefje, ik ook,' zei Daphne voordat Sam haar kon tegenhouden. 'Ik weet er alles van. Ik kom daar bij hem wonen.'

'Jij?' Annabelle keek ontzet en rende naar de kamer die ze aan haar hadden toegewezen.

Zodra ze weg was, knoopte Daphne de twee schouderbandjes van haar jurk los, stapte uit haar zomerjurkje en stond poedelnaakt voor Sam. 'Ze heeft mijn jurk ondergekotst,' zei ze als verklaring, maar dat wist hij al.

'Sorry, ik geloof dat het haar allemaal wat te veel werd,' zei hij, onbedoeld grappig.

Daphne glimlachte. 'Kennelijk lag het haar inderdaad wat zwaar op de maag. Maak je nou maar niet druk.' Ze kuste hem en hij kon met zijn handen niet van haar afblijven, maar hij wist dat hij wel moest ophouden.

'Trek maar liever wat aan. Ik ga even bij Annabelle kijken.'

'Laat haar nou maar even in haar vet gaar stoven, ze zal hier gewoon aan moeten wennen. Het is echt niet goed om kinderen in de watten te leggen.' Zag zij het dan zo? Dat hij Annabelle in de watten legde? Was dat waarom ze haar zoontje bij haar ex-man in Engeland had achtergelaten?

'Ik kom zo,' zei hij en ging naar boven, terwijl hij zich afvroeg hoe lang de oorlog tussen die twee zou voortduren. Annabelle lag te huilen toen hij daar kwam en ze bleef maar huilen tot ze in zijn armen in slaap viel. Hij voelde zich ellendig over alles wat er gebeurd was. Hij wilde dat Annabelle en Daphne van elkaar zouden houden. Ze waren allebei belangrijk voor hem, allebei speelden ze een belangrijke rol in zijn leven. Hij had hen allebei nodig en hij wilde dat ze elkaar op zijn minst zouden gaan mogen.

Maar toen Annabelle de volgende dag om zes uur wakker werd, lagen ze nog in bed en Daphne lag naakt in zijn armen. Hij had er geen moment bij stilgestaan wat er 's ochtends zou kunnen gebeuren en hij had vergeten haar te vragen een nachtjapon aan te trekken.

Annabelle kwam geruisloos hun kamer binnen getrippeld en stond naar hen te staren, met open mond van afgrijzen. Sam had ook niets aan en hij stelde Annabelle voor om naar beneden te gaan en daar op hen te wachten. Daphne vond het echter niet leuk om zo vroeg gewekt te worden en bleef de hele ochtend in een slecht humeur.

De twee 'meisjes' vlogen elkaar in de haren en Sam ging uiteindelijk met Annabelle naar het strand voor een adempauze. Toen hij terugkwam om met Daphne te gaan lunchen, was ze spinnijdig vanwege het feit dat Annabelle met hen mee zou moeten.

'Wat wil je dan dat ik met haar doe, verdomme? Haar thuislaten soms?'

'Daar zou ze niks van krijgen, weet je. Ze is geen baby meer. Ik moet zeggen dat jullie in Amerika heel raar met kinderen omgaan. Ze zijn gruwelijk verwend en altijd het middelpunt. Het is voor hen ook reuze ongezond. Laat ik je iets vertellen, Sam, het wordt tijd dat je haar als een kind behandelt. Ze zou het thuis veel beter naar haar zin hebben, met een kindermeisje of bediende, dan nu zoals je haar overal mee naartoe sleept. Als haar moeder dat met haar wil doen omdat ze zo'n armzalig leventje heeft, dan moet zij dat weten, maar laat ik jou meteen vertellen dat ik dat niet van plan ben. Ik ben niet van plan om jou meer dan vijf dagen per jaar mijn zoontje in de maag te splitsen en verwacht jij niet van mij dat ik met jouw dochtertje voor kindermeisje ga spelen. Daar peins ik niet over,' zei ze nijdig. Voor het eerst in zes maanden was hij gekwetst en in haar teleurgesteld. Hij vroeg zich af of iets in haar eigen jeugd haar zo'n akelige houding tegenover kinderen had bezorgd. Hij vond het onvoorstelbaar dat iemand gewoon een hekel aan kinderen kon hebben. Maar toen hij erover nadacht, besefte hij dat ze hem eigenlijk van het begin af aan had gewaarschuwd. Hij hoopte maar dat ze bereid was om nu te veranderen.

Ze gingen niettemin met zijn drietjes lunchen, maar het was een gespannen vertoning. Annabelle bleef strak naar haar bord kijken en at geen hap. Ze had alles gehoord wat Daphne had gezegd en nu had ze echt een hekel aan haar. Ze wilde terug naar haar mammie en na het eten maakte ze dat haar vader duidelijk. Maar die legde beteuterd uit dat haar mammie dat weekend weg was.

Hij wist door bij de buren navraag te doen voor die avond een meisje van zestien bereid te vinden op Annabelle te passen. Hij en Daphne gingen naar de Country Club van Conscience Point voor een diner dansant en ze was in een beter humeur toen ze thuiskwamen. Die avond vroeg hij haar of ze een nachtjapon wilde aantrekken. Ze lachte hem uit en zei dat ze geen nachtjapon had.

De volgende dag was niet beter en alle drie waren ze opgelucht toen ze eindelijk naar de stad terugreden.

Alex wachtte thuis al op hen toen ze aankwamen. Daphne wachtte beneden in de auto terwijl Sam Annabelle naar boven, naar haar moeder, bracht.

'Hebben jullie het leuk gehad?' vroeg ze. Ze zag er stralend uit in een spijkerbroek en een gesteven witte blouse en rode espadrilles. Het viel Sam onwillekeurig op hoe goed ze eruitzag na al deze maanden, nu ze een kleurtje had van de zon.

Maar Annabelles gezicht sprak boekdelen. Ze blikte omhoog naar haar moeder en haar ogen stonden vol tranen toen Sam een hand op de schouder van zijn dochtertje legde.

'Het was wel even wennen. Ik geloof dat het niet zo'n goed idee was. Ik had een vriendin mee gevraagd en daar had Annabelle moeite mee.' Anders Daphne wel. 'Het spijt me,' zei hij als excuus tegen allebei. Alex keek ontzet van de een naar de ander en vroeg zich af wat er gebeurd was.

Annabelle keek eerst Sam aan en toen Alex en zei botweg: 'Ik haat haar.'

'Jij haat helemaal niemand,' verbeterde Alex haar, met een blik naar Sam. Dat moest me het weekend wel geweest zijn. Ze vroeg zich af wat de Engelse had gedaan dat ze Annabelle zo tegen zich in het harnas had gejaagd. Waarschijnlijk alleen maar dat zij met Sam was meegekomen, vermoedde Alex, die redelijk wilde zijn. 'Annabelle, je moet aardig zijn tegen mensen met wie pappie bevriend is,' zei ze vriendelijk, maar Annabelle liet zich niet de mond snoeren.

'Zij liep de hele tijd in haar blootje, bah! En ze sliep bij pappie!' Ze keek hen allebei nijdig aan en stormde weg naar haar slaapkamer zonder afscheid van haar vader te nemen terwijl Alex hem aankeek, nogal verrast over hun gebrek aan zorgvuldigheid.

'Misschien moet je het daar maar met je vriendin over hebben. Als dat waar is, dan lijkt me dat niet zo verstandig voor haar om te zien.' Het zat Alex niet lekker. Dit was geen manier van doen waar Annabelle bij was. Het verraste haar dat Sam dat had gedaan.

'Weet ik,' zei hij bedrukt. 'Het spijt me. Het was al met al een nachtmerrie. Het ging van geen kant.' Hij keek haar beteuterd aan. 'Eerlijk gezegd waren ze allebei onmogelijk.'

Ze had medelijden met hem moeten hebben, maar dat had ze niet. Het zou een lachertje zijn geweest, ware het niet dat ze zich zorgen maakte omdat Daphne in haar blootje ronddartelde.

'Je zult er iets op moeten vinden als Annabelle bij jou is, als je met dat meisje gaat samenwonen.' Het was de eerste keer dat Alex haar bestaan had erkend, maar Annabelle had het onderwerp nu ter sprake gebracht. 'Ze is te jong voor dat soort toestanden.'

'Weet ik en ik ben te oud. Ik vind er wel wat op. Ze heeft niets gezien dat ze niet had mogen zien,' zei hij een beetje gepikeerd. 'O, en ze heeft vrijdag overgegeven.'

'Jullie hebben het echt leuk gehad, hè?' zei Alex lachend. Het deed hem heel even denken aan vroeger. Ze lachte hem uit maar hij moest toegeven dat er een lachwekkende kant aan de zaak zat. Toen ging hij Annabelle een zoen geven, maar die was nog steeds boos op hem en weigerde om afscheid te nemen. Ze was de laatste tijd boos op alles en iedereen, en reuze in de war over alles. Toen, na een vlug in de lucht zoenen en wuiven naar zijn vrouw, rende Sam de trap weer af naar Daphne.

'Weer blij, lieveling?' vroeg ze hem, terwijl ze in de auto dichter naar hem toe schoof maar hij was teleurgesteld door het weekend met zijn dochtertje en nog steeds als hij Alex zag van streek. Ze werden allebei geplaagd door spoken uit hun verleden en deden hun best die te vergeten.

'Het spijt me dat het allemaal niet wat makkelijker ging,' zei Sam zacht, toegevend dat het een fiasco was geweest.

'Ze draait wel bij,' zei Daphne vol vertrouwen en begon tegen hem over de flat.

Maar toen hij in juni zijn intrek in het Carlyle nam, werd het nog moeilijker. Daphne was de hele tijd bij hem en Annabelle besefte opeens dat ze een blijvende indringster was.

'Ik haat haar!' zei ze met grote stelligheid telkens als ze weer bij haar moeder thuiskwam.

'Welnee,' zei Alex beslist.

'Welles!'

Ze gingen met haar naar de nieuwe flat en ze zei dat ze die ook haatte. Het enige wat haar naar haar zeggen beviel, was de limonade en chocoladekoekjes in het Carlyle. Sam probeerde ook hun zomervakantie te regelen, hij had het jacht gekregen en een huis in Cap d'Antibes en Alex had er in toegestemd Annabelle met hen mee te laten gaan.

Maar het was Daphne die heftig bezwaar maakte tegen Annabelles komst. Ze was niet van plan Annabelle met hen mee te laten komen naar Europa, zei ze, zelfs niet met een kindermeisje.

'Jezus, je hebt het over mijn dochter!' Hij was vol afgrijzen over haar houding en voelde zich diep gekwetst. Dit had hij niet verwacht van de vrouw met wie hij leefde. En ze zouden zes weken wegblijven, een lange tijd om zijn dochtertje niet te zien.

'Neem haar maar mee als ze achttien is. Ze hoort niet bij ons op een jacht of in een huis in Zuid-Frankrijk. Stel dat ze overboord valt? Ik heb geen zin om me over haar druk te gaan maken. Ik breng ook mijn zoontje niet mee.' Hem zag ze maar een weekje in Londen. Zoals ze het zei, klonk het als een enorme opoffering, maar Sam wist inmiddels wel beter.

Ze ruzieden er de hele tijd over en hij was niet van plan toe te geven, maar het was uiteindelijk Annabelle zelf die besliste. Ze wilde niet met hen weg, niet naar Europa, ze wilde niet bij haar mammie weg. Ze zouden een week in Londen doorbrengen, twee in Cap d'Antibes en drie op een jacht, varend langs Frankrijk, Italië en Griekenland. Het klonk Alex hemels in de oren, maar haar dochtertje niet.

'Misschien is ze gewoon te jong,' opperde Alex welwillend. 'Misschien volgend jaar.' Ze ging ervan uit dat hij tegen die tijd wel met het meisje getrouwd zou zijn en dat Annabelle het wel beter met haar zou gaan vinden. Het was vreemd, want hij had Alex nog niet om een scheiding gevraagd, maar ze wist dat ook dat stond te gebeuren, waarschijnlijk aan het einde van de zomer. Hij wilde het vermoedelijk niet doen voorkomen alsof hij haar onder druk zette. Ze had zich er inmiddels bij neergelegd. Hun huwelijk was afgelopen en het was trouwens nooit zo flitsend geweest als zijn leven met Daphne. Hij zou tijdens zijn huwelijk met Alex er nooit over gedacht hebben een huis in Zuid-Frankrijk te nemen of een jacht te huren.

'Wat ga je met haar doen?' vroeg Sam, ongerust over Annabelle en ongelukkig dat hij haar die zomer niet bij zich zou hebben. 'Ik heb een huis in East Hampton gehuurd. Ik neem haar dolgraag mee. Ik vraag Carmen wel of die door-de-weeks komt en ik ga korter werken om bij haar te kunnen zijn.' Het klonk hem als een goed plan in de oren en Annabelle was dolblij toen ze het haar vertelden.

'Ik hoef niet met pappie en Daphne mee?' vroeg ze ongelovig.

'Hoera!'

Haar reactie kwetste hem zeer en hij was die avond, toen hij in het Carlyle terugkeerde, prikkelbaar tegen Daphne.

'Jeetje, loop niet zo te pruilen!' zei Daphne plagerig terwijl ze een glas Cristal voor hem inschonk. 'Het is maar een kind, ze had er niks aan gevonden. En wij zouden een rottijd hebben gehad, we hadden haar de hele tijd in de gaten moeten houden. Het zou geen vakantie zijn geweest.' Ze keek hem glimlachend aan, enorm opgelucht dat de kwestie afgehandeld was. 'Waar heb je vanavond zin in? Zullen we uitgaan of thuisblijven?' Voor haar was het leven één groot feest en als het geen feest was, was het wel een orgie.

'Misschien moest ik voor de verandering maar eens wat werk doen,' zei hij somber. Hij had de laatste tijd alles aan zijn compagnons overgelaten. Hij en Simon haalden alle nieuwe deals binnen en Simon zorgde voor een verbluffend groot deel van de bijzonderheden. Sam had het te druk gehad met reizen en zijn leven herinrichten. Hij voelde zich ietwat schuldig omdat hij zo weinig aandacht aan de zaak besteedde.

'Toe, ga nou niet werken,' zei Daphne klagelijk. 'Laten we plezier maken.' Voordat hij iets kon voorstellen, zat ze al schrijlings op hem en had ze haar rok opgetrokken en had hij nog maar in één ding zin. Hij legde haar op de hotelsofa neer en nam haar met meer geweld dan gebruikelijk. Hij was half boos op haar en half verliefd op haar, teleurgesteld en verdrietig en zo door hartstocht voor haar overweldigd dat hij er soms gewoon gek van werd.

19

Alex en Brock namen eind juni hun intrek in het zomerhuis en ze waren er allebei weg van. Het was eenvoudig en gerieflijk, met blauwwit geblokte gordijnen en kokosmatten op de vloer. Er was een grote gezellige keuken met Portugese tegels en een schattig tuintje waarin Annabelle kon spelen. Zij vond het huis ook leuk toen ze haar in het weekend van de vierde juli voor het eerst meenamen.

Ze leek niet verbaasd over het feit dat Brock er was en Alex was heel wat voorzichtiger dan Sam met Daphne was geweest. Brock sliep 'officieel' in de logeerkamer boven en zorgde ervoor dat hij elke ochtend voordat Annabelle opstond weer naar beneden ging. Op een ochtend vergaten ze het en werden bijna betrapt, maar toen schoot Brock zijn spijkerbroek aan en deed alsof hij iets in Alex' badkamer repareerde.

Annabelle was vrolijk en volledig op haar gemak met hem en ze gingen met hun drietjes overal naartoe. Alex kwam snel weer op krachten en ze liep over van energie en vrolijkheid.

Midden juli verraste ze beiden door zonder haar pruik de trap af te komen met een zacht, kort krullekopje.

'O mammie, wat zie je er leuk uit! Je lijkt net mij!' zei Annabelle giechelend.

Toen ze buiten ging spelen, keek Brock Alex glimlachend aan en verraste haar zo met zijn vraag dat ze bijna van haar stoel viel. 'Nou, mevrouw Parker, wanneer gaan wij trouwen?'

Ze keek hem met een aarzelend glimlachje aan. Ze was dolverliefd op hem, maar ze had zichzelf nooit toegestaan aan de toekomst te denken, om verschillende redenen. 'Sam heeft me nog niet eens om een scheiding gevraagd.'

'Waarom zou je wachten tot hij dat vraagt? Waarom vraag jij het hem niet als hij uit Europa terugkomt?' Hierop had Brock al zijn hoop gevestigd.

Zij keek hem ernstig aan. Ze aarzelde even en keek zeer bedachtzaam. 'Brock, dat zou tegenover jou niet eerlijk zijn. Ik maak het momenteel prima, maar stel dat er later weer iets misgaat?' Hij had zijn vermogen om moeilijkheden te doorstaan al getoond, maar daar ging het niet om. 'Dat wil ik jou niet aandoen. Jij hebt recht op een zekere toekomst.'

'Wat een flauwekul!' zei hij met een boze blik naar haar. 'Jij kunt hier niet de komende vijf jaar gaan zitten afwachten wat er gebeurt. Jij moet je leven weer oppakken en je door wat zich maar voordoet heen slaan. Ik wil met jou trouwen en ik wil voor Annabelle zorgen,' zei hij terwijl hij haar hand beetpakte en haar over de tafel heen kuste. 'Ik wil niet wachten. Ik wil dat ons leven samen nu meteen begint. Ik wil met jullie beiden wonen en voor jullie zorgen. Ik wil niet dat hier na de zomer een eind aan komt.'

'Ik ook niet,' zei ze eerlijk, maar ze was tien jaar ouder dan hij en ze had kanker gehad. 'Wat zou je zuster hiervan zeggen?' Ze had haar nog steeds niet ontmoet of gesproken, maar ze wist hoeveel ze voor Brock betekende. Ze kon dat opmaken uit bepaalde dingen die hij zei, al zei hij over het algemeen niet zoveel over haar. 'Zou zij het niet bezwaarlijk vinden? Jij zou met een leuke jonge meid moeten trouwen, die je een stel kinderen kan geven en geen problemen meebrengt.'

'Zij zou zeggen dat ik moet doen wat me goeddunkt. En wat mij goeddunkt, dat ben jij. Alex... ik meen het. Ik wil dat je Sam om een scheiding vraagt wanneer hij uit Europa terugkomt. Dan, zodra de scheiding erdoor is, kunnen wij trouwen.'

'Ik hou van je.' Ze glimlachte teder naar hem terwijl ze door het raam naar buiten keken, naar de spelende Annabelle. Ze was diep geroerd door zijn bereidheid haar onder alle omstandigheden te accepteren.

'Ik wil met je trouwen. En ik blijf je aan je hoofd zeuren tot je toestemt,' zei hij koppig en ze moest om hem lachen.

'Het is geen kwestie van niet willen. Maar je baan dan?' vroeg ze ernstig. Hij zou niet met haar kunnen trouwen en die behouden.

'Ik heb van het jaar twee andere banen aangeboden gekregen, geen van beide te versmaden. Ik zou er waarschijnlijk op vooruit gaan als ik naar een andere firma ging. Maar voor ik waar ook heen vertrek, wil ik met de vennoten praten. Ik vroeg me af of ze gezien jouw ziekte niet een uitzondering voor ons willen maken zodat wij verder samen kunnen werken.

'Misschien wel, we zijn een goed team,' zei ze met een dankbare glimlach naar hem. 'En volgend jaar word je zelf als vennoot voorgedragen.'

'We gaan wel met ze praten,' zei hij bedaard. 'Maar eerst met Sam.'

'Ik heb nog niet mijn jawoord gegeven,' zei ze, met een ondeugende maar liefdevolle blik.

'Dat komt nog wel,' zei hij vol zelfvertrouwen. Terecht, want tegen het eind van de week had ze toegestemd. Ze zou Sam om een scheiding vragen en met Brock trouwen zodra de scheiding rond was.

'Ik lijk wel gek,' zei ze afwezig. 'Ik ben twee keer zo oud als jij!'

'Je bent tien jaar ouder en dat doet er helemaal niet toe, jij ziet er trouwens jonger uit dan ik.' Dat was nog waar ook, de jaren waren van haar afgevallen sinds ze naar Long Island waren gekomen. De gevolgen van de chemokuur verdwenen als sneeuw voor de zon, haar haar was weelderiger dan ooit tevoren en ze was dat pafferige van de medicijnen kwijt. Ze zag er net zo uit als vóór de kanker, misschien nog beter. Ze waren net kinderen zoals ze in de weekenden aan het strand dolden. Ze was zeer ontspannen als zij en Brock op maandagochtend weer naar de stad reden. Carmen kwam zondagavond laat aan zodat zij maandag op tijd op hun werk konden zijn. Op donderdag vertrokken ze zo vroeg mogelijk van het kantoor en reden naar Long Island. De meeste advocaten namen zomers de vrijdag vrij en de firma sloot om twaalf uur 's middags de deuren, zoals bij wel meer New Yorkse bedrijven het geval was.

Als ze dan weer hun huis aan het strand bereikten, wachtte Annabelle hen altijd blij en opgetogen op. Door de week verbleven Alex en Brock in zijn flat of in de hare, net wat het beste uitkwam. Het was een volmaakte zomer.

Annabelle had regelmatig van haar vader gehoord. Hij was inmiddels in Cap d'Antibes. Hij had haar gebeld en haar een tiental ansichtkaarten gestuurd. Maar Alex had hem niet gesproken en hij belde nooit als zij er was. Ze wilde hem hoe dan ook niet per telefoon om een scheiding vragen. Ze had geen twijfels meer. Brock had haar overtuigd. Hij had meer dan wie ook zou kunnen gedaan om zich aan haar te bewijzen. En zolang hij wist waar hij aan begon en wat hij wilde, had zij geen enkele reden om verder te twijfelen. Ze wist dat ze hem liefhad. Ze voelde zich uiterst bevoorrecht dat ze met hem was.

Toen ze midden juli aan het strand lagen, zag ze hem opeens naar haar in haar badpak kijken, waarna hij zich over haar heen boog en haar kuste.

'Je bent prachtig,' zei hij warm en ze keek hem glimlachend aan. Annabelle was in de buurt, maar het idee van een 'middagdutje' was uiterst aanlokkelijk.

'Je bent blind,' antwoordde ze en keek met tegen de zon half dichtgeknepen ogen naar hem op. Toen beroerde hij met zijn ene hand teder haar borst en ze voelde haar hele lichaam tintelen.

'Volgens mij moeten we binnenkort maar eens naar de plastische chirurg.'

'Waarom?' Ze probeerde nonchalant te klinken, maar ze vond het nog steeds naar hierover te praten. Ondanks zijn tederheid jegens haar voelde ze zich nog steeds opgelaten over haar uiterlijk. Meestal droeg ze nu haar prothese.

'Het lijkt me gewoon goed voor je,' zei hij liefdevol.

'Wil je soms dat ik mijn neus laat doen of een face-lift neem?'

'Klets geen onzin. Jij bent te jong om de rest van je leven verstoppertje te spelen. Jij zou de hele tijd in je blootje rond moeten kunnen dartelen.' Hij draaide er een beetje omheen, maar ze wist dat hij zijn best deed om haar een beter gevoel te geven over het feit dat ze een borst miste.

'Wil je soms dat ik net als Sams Engelse grietje in mijn blote kont rond paradeer? Nee dank je!' De gedachte aan Daphne stak haar nog steeds.

'Dat doet helemaal niet ter zake. Je weet wat ik bedoel. Praat tenminste met een dokter, zoek uit wat erbij komt kijken. Je zou het misschien deze zomer nog kunnen laten doen, dan heb je het gehad, dan heb je voor de rest van je leven twee tieten.'

'Het klinkt afgrijselijk en het is een reuze pijnlijke geschiedenis.'

'Hoe weet je dat?'

'Ik heb andere vrouwen in mijn steungroep gesproken en dokter Webber heeft het me zelf verteld. Het klonk vreselijk.'

'Wees niet zo'n tutje.' Ze wisten allebei dat ze allesbehalve een tutje was, maar hij wilde dat zij haar zelfvertrouwen herwon en haar gevoel volledig te zijn. Hij ging er nog een tijdje over door en gaf haar de naam van een befaamde plastische chirurg die hem door een bevriende chirurg voor borstreconstructie was aanbevolen. Brock was nooit voor een gat te vangen.

'Ik heb een afspraak voor je gemaakt,' zei hij onomwonden op een middag op kantoor.

Ze staarde hem verbluft aan. 'Dat is behoorlijk brutaal, zeg.' Ze wilde er niet heen en ze stribbelde bijna een halfuur tegen. 'Ik ga gewoon niet.'

'O jawel, ik breng je erheen. Praat gewoon met die vent, dat kan geen kwaad.'

Ze had er nog steeds de pest in toen de dag van de afspraak aanbrak, maar uiteindeljk ging ze er met hem heen. Ze keek ervan op hoe anders deze arts was dan haar andere chirurg. Waar de ander kil en rechtlijnig was in zijn aanpak van harde feiten en ontegenzeglijke gevaren, was deze er op uit verbetering te brengen en mensen een beter gevoel over zichzelf te bezorgen. Hij was een kort rond mannetje, zachtmoedig en met gevoel voor humor. Binnen enkele minuten had hij haar aan het lachen gemaakt en stuurde met zachte hand het gesprek in de richting van de ingreep waarvoor ze hem kwamen consulteren. Hij onderzocht Alex' borst, of de plaats waar die had gezeten en bekeek ook de andere. Hij dacht dat ze goed werk voor haar zouden kunnen doen. Ze konden ofwel een implantatie doen of een weefselexpansie, waarbij twee maanden van wekelijkse injecties met een zoutoplossing gemoeid zouden zijn teneinde de beoogde vorm te bereiken. Als er dan iets gedaan zou worden, gaf Alex de voorkeur aan de rechtstreekse aanpak van de implantatie. Maar ze was nog niet overtuigd. Hij zette uiteen dat het uiteraard een dure ingreep zou zijn en niet zonder pijn, maar die zouden ze grotendeels voor haar kunnen opvangen. Volgens hem was het op haar leeftijd zeker de moeite waard.

'Mevrouw Parker, u wilt er niet de rest van uw leven zo uitzien. Wij kunnen u een prachtige borst geven.' Hij had voorgesteld een deel van haar andere tepel te transplanteren en dan met een tatoeage het plaatje te vervolmaken. Ondanks alle bemoedigende dingen die hij haar vertelde, vond Alex het nog steeds een akelig verhaal.

Nadat ze die avond hadden gevrijd, vroeg ze Brock of het hem zou uitmaken als ze het niet deed.

'Tuurlijk niet,' zei hij eerlijk. 'Het leek me alleen een goed idee, maar het is helemaal aan jou. Ik zou van je houden als je geen een borst had, wat God verhoede!' Eenmaal was genoeg voor een mensenleven.

Zonder het er verder met hem over te hebben dacht ze er de volgende twee weken over na en toen op een ochtend, eind juli in East Hampton, verraste ze hem. 'Ik doe het,' zei ze toen ze aan tafel kwam zitten nadat ze de afwas had gedaan. Hij was verdiept in de weekendkrant.

'Wat doe je?' vroeg hij terwijl hij verward naar haar opkeek, altijd geïnteresseerd in wat ze hem te vertellen had. 'Doen we vandaag dan iets?'

'Niet vandaag. Ik bel maandag.'

'Wie bel je?' Hij had het gevoel alsof nu al een wezenlijk deel van dit gesprek hem was ontgaan.

'Greenspan.'

'Wie is dat?' Hij kon het niet volgen. Hij sliep nog half. Misschien was het een nieuwe cliënt.

'De arts naar wie je me hebt meegetroond. Die plastische chirurg.' Ze keek uiterst vastberaden, zij het lichtelijk nerveus.

'Meen je dat?' Hij straalde van blijdschap voor haar. Hij had het gevoel dat ze er achteraf heel blij mee zou zijn. 'Reuze!' Hij zoende haar.

Op maandag belde ze zoals ze had gezegd de arts en zei dat ze had besloten de implantatie te nemen. Ze was doodsbang voor de ingreep en vreesde opnieuw pijn te zullen lijden, maar toen ze eenmaal had besloten het te doen was ze vast van plan het door te zetten. Hij had aan het eind van de week een plekje dat was opengekomen door een afzegging. Hij zei dat ze ongeveer een dag of vier in het ziekenhuis zou moeten blijven, maar dat ze na afloop weer aan het werk zou kunnen. Het zou een tijdlang pijn doen, meer dan de vorige ingreep, gaf hij toe, maar ze zou er lang zo naar niet van zijn als van de chemo.

Ze nam die week donderdag vrij en vond Carmen bereid met Annabelle in East Hampton te blijven. Alex zei tegen Annabelle dat ze voor haar werk een paar dagen weg moest. Ze wilde haar niet ongerust maken met de waarheid dat ze naar het ziekenhuis ging. Wel vertelde ze het aan Carmen, die aanvankelijk bezorgd was, maar vervolgens opgelucht toen Alex vertelde waarvoor ze ging. Ook zij vond het een goed idee, evenals Liz. Iedereen was opgetogen behalve Alex, die doodsbang was en op het laatste moment koudwatervrees kreeg.

Woensdagnacht lag ze wakker naast Brock en wenste dat ze niet had gezegd dat ze dit zou doen.

Brock bracht haar om zeven uur de volgende ochtend naar Lenox Hill en een verpleegster en anesthesist zetten alle handelingen aan beiden uiteen. Alex kreeg een ziekenhuishemd aan en de verpleegster bevestigde een infuus. Toen Alex dat zag, begon ze verschrikkelijk te huilen. Ze moest onherroepelijk aan de chemokuur denken en aan de vorige operatie. Ze voelde zich enorm opgelaten.

Dokter Greenspan kwam binnen en liet haar een valiuminjectie geven. 'Wij willen het de mensen hier naar de zin maken,' zei hij glimlachend en keek Brock toen geamuseerd aan. 'Ook eentje?'

'Als dat zou kunnen.'

Ze was al bijna onder zeil toen ze haar naar de operatiekamer reden. Brock wachtte zenuwachtig op haar kamer en ijsbeerde door de gangen tot dokter Greenspan hem vijf uur later kwam vertellen dat het goed met haar ging.

Hij was reuze in zijn nopjes. Het was een ingewikkelde ingreep, maar alles was glad verlopen.

'Ik denk dat ze zeer ingenomen zal zijn met het resultaat.' Hij had een implantaat aangebracht en aangezien haar oorspronkelijke borst klein was geweest, had hij weinig weefselexpansie hoeven te doen, al had hij wel wat moeten doen om de gewenste vorm te verkrijgen. Er waren andere mogelijkheden geweest, maar Alex had de voorkeur gegeven aan de snelle aanpak van de implantatie, al besefte ze dat zorgvuldige controle vereist was om eventuele lekken voor te zijn en dat ze deel zou moeten uitmaken van een controlegroep voor onderzoek naar siliconenim plantaten. 'Over een maand of twee moet ze terugkomen voor een paar laatste aanpassingen.' Ze had te horen gekregen dat de uiteindelijke tepelreconstructie en tatoeages met een plaatselijke verdoving konden worden uitgevoerd. 'Ik denk dat het met haar nu verder prima zal gaan,' zei Greenspan bemoedigend.

Het duurde nog eens twee uur voordat ze uit de herstelkamer kwam en toen was ze nog heel slaperig.

'Dag,' fluisterde ze tegen hem. 'Hoe is het gegaan?'

'Het ziet er geweldig goed uit,' verzekerde hij haar, al had hij natuurlijk nog niets gezien.

De volgende vier dagen in het ziekenhuis waren vol ongemak voor haar, meer dan ze verwacht had en ze had nog steeds veel pijn toen ze maandag weer naar haar werk ging. Maar ze had geen last zoals na die eerdere operatie en er waren ook geen van de gevaren mee gemoeid.

Het verband zat haar in de weg, maar ze wist evengoed redelijk wat werk te verzetten. De meeste vennoten waren met vakantie, zodat niemand haar situatie leek op te vallen. Ze bleef op haar kamer en ze droeg een overhemd van Brock over haar verband. Hij haalde lunch voor haar en aan het eind van de dag gingen ze naar zijn flat.

Op donderdag, een week na de operatie, moest het verband eraf en werden de hechtingen eruit gehaald, voordat ze naar East Hampton teruggingen. Annabelle was dolblij hen te zien. Alex bewoog zich behoedzaam toen ze haar omhelsde.

'Heb je je pijn gedaan, mammie?' vroeg ze bezorgd, opeens weer bang. Ook Annabelle had slechte herinneringen en Alex wilde haar geen angst bezorgen.

'Nee hoor, het gaat prima met me,' verzekerde ze haar.

'Ben je weer ziek?' Annabelle zette grote ogen op terwijl ze haar moeder nauwlettend bestudeerde.

Alex drukte haar dichter tegen zich aan en voelde haar kleine meid beven. 'Het gaat prima met me,' zei ze zacht, terwijl ze haar in haar armen hield. Toen besefte Alex dat ze het moest toelichten. Ze legde Annabelle uit dat toen ze tien maanden eerder haar borst had bezeerd ze daar een stuk van hadden moeten weghalen en dat ze haar nu dat stuk terug hadden gegeven. Dat leek de eenvoudigste uitleg.

Toen haar vader die avond belde en ze hem het goede nieuws vertelde dat mammie haar borst had gevonden en weer had aangedaan, stond hij daar van te kijken. Hij ging ervan uit dat Annabelle Alex' prothese te zien had gekregen. Het kwam niet eens bij hem op dat ze een nieuwe operatie had ondergaan en hij vroeg haar niet te spreken, aangezien Daphne vlak naast hem stond.

Ze waren inmiddels aan boord van het jacht en een stel chique Engelse vrienden van Daphne waren erbij. Het was een werelds groepje met zeer geraffineerde liefhebberijen en ze gingen veel op bezoek bij mensen aan boord van andere schepen en in villa's aan de Rivièra. Over enkele dagen gingen ze naar Sardinië.

Brock herinnerde Alex er dagelijks aan dat ze met Sam moest praten zodra die uit Europa terugkwam. Hij was er enorm op gebrand met haar te trouwen.

'Ja ja,' zei ze met een glimlach naar hem, terwijl ze hem ter geruststelling zacht kuste. 'Rustig nou maar. Zodra hij thuiskomt, bel ik hem.' Als ze in de herfst de scheiding aanvroegen, konden zij en Brock in de lente trouwen. Het was haar dierbaarste wens. Soms voelde ze zich bij zijn jeugdige enthousiasme stokoud, maar in andere opzichten was ze er dol op. Meestal was ze zich niet bewust van het leeftijdsverschil tussen hen, al waren er ontegenzeglijk tijden dat hij wat onrijp was, maar daar probeerde ze geen acht op te slaan. Hun ervaring en hun zienswijzen verschilden alleen soms wat.

De zomer vloog voor hen allemaal te snel voorbij. Daphne vond het vreselijk om Europa weer achter te laten en alleen haar hartstocht voor Sam bracht haar dan ook terug naar New York. Ze bekende hem dat ze nogal last van heimwee naar Londen begon te krijgen. Het leven in Amerika was voor haar toch niet je dat, maar hij hoopte dat de nieuwe woning afleiding zou bieden. Hij beloofde haar bovendien dat ze meer zouden reizen en meer tijd in het buitenland zouden doorbrengen. Dat was voor hem niet gemakkelijk met zijn zakelijke verplichtingen in New York, maar hij had ook veel klanten in het buitenland en hij had er alles voor over om haar gelukkig te maken. Hij bracht zoveel tijd met haar door dat hij nu al maandenlang zijn zaken ernstig verwaarloosde. Ze bleek een uiterst veeleisend typetje en ze was duidelijk gewend haar zin te krijgen.

Toen Sam thuiskwam, dachten Alex en Brock al weemoedig terug aan de zomer. Ze hielden het huis in East Hampton tot Labor Day en het eerste weekend dat hij terug was, ging Sam met Annabelle naar Bridgehampton. Daar logeerde hij bij vrienden en na zeseneenhalve week afwezigheid stemde Daphne erin toe dat hij Annabelle meebracht.

'Denk je dat het ze deze keer beter afgaat?' vroeg Alex ernstig aan Brock, omdat Annabelle de vorige keer dat ze Daphne had meegemaakt zo van streek was geweest. Toen Sam haar echter zondagmiddag vroeg terugbracht naar East Hampton, was er duidelijk iets gebeurd. Hij was uiterst korzelig toen hij haar bracht en hij was alleen. Hoewel ze wist dat Brock wilde dat zij zo snel mogelijk met hem praatte, kreeg ze de kans niet, zo snel sprong hij weer in zijn auto en scheurde hij weg. Hij had amper twee woorden tegen Alex gezegd.

Ze keek naar Annabelle en hoorde haar uit zodra hij weg was. 'Wat is er aan de hand?'

'Ik weet het niet. Pappie werd de hele tijd opgebeld en hij schreeuwde erg tegen de mensen die hem opbelden. En vandaag zei hij dat hij weg moest. Hij pakte mijn koffer en bracht me naar huis. Daphne schreeuwde ook een boel. Ze zei dat ze als hij niet lief voor haar was naar Engeland terug zou gaan. Dat zou fijn zijn, ik vind haar echt gemeen en stom.'

Er was duidelijk iets mis, maar het was onmogelijk om veel op te maken uit Annabelles relaas.

Pas de volgende ochtend, toen zij en Brock met de trein de stad weer inreden, staarde Alex geschrokken naar de voorpagina van de kranten. Daar waren foto's van Sam, Larry en Tom, die moesten voorkomen wegens frauduleuze investeringen en nog een hele keur aan uiterst gewichtige aantijgingen, waaronder verduistering.

'Allemachtig!' zei ze terwijl ze de krant aan Brock doorgaf. Het was ongelooflijk. Sam was altijd angstvallig eerlijk geweest.

'Goh!' Hij floot terwijl hij het las. De beschuldigingen waren uiterst ernstig en Simon was er ook bij betrokken, al was er tegen hem nog geen aanklacht ingediend. Het waren de drie oorspronkelijke compagnons die beschuldigd werden van zeker een tiental vergrijpen, waaronder fraude en verduistering. 'Die zit goed in de puree, geen wonder dat hij gisteren van streek was.' Brock keek haar aan.

Alex was met stomheid geslagen. Wat had hij de afgelopen maanden in vredesnaam uitgespookt? Wat voor ellende had hij zich op de hals gehaald? Hij kon voor de misdrijven waarvan hij beschuldigd werd twintig of dertig jaar in de gevangenis belanden. Wat ter wereld was er gebeurd? 'Ik bel hem zodra we op het werk zijn,' zei ze nadenkend. Ze kon nog steeds niet geloven wat ze had gelezen.

Toen ze op haar werk kwam, had hij al tweemaal gebeld. Ze liep haar kamer binnen en trok de deur dicht. Ze draaide zijn nummer en hij kwam meteen aan de lijn.

'Bedankt dat je me terugbelt.' Hij klonk verschrikkelijk nerveus.

'Wat is er aan de hand?' vroeg ze hem, nog steeds perplex. Ze had gedacht dat ze hem kende.

'Ik weet het nog niet precies. Ik weet een gedeelte, maar niet alles. Ik weet niet zeker of ik ooit alles te weten zal komen. Maar ik weet genoeg. Alex, ik zit in de puree. Ik heb hulp nodig. Ik heb een advocaat nodig.' Hij had een voortreffelijke advocaat, maar dat was geen strafpleiter.

'Sam, ik doe dit soort zaken niet,' zei ze zacht. Ze vond het naar voor hem dat hij zijn leven dermate uit de hand had laten lopen dat hij niet meer wist wat hij deed. Ze vroeg zich af of dat meisje ermee te maken had, ze wist wel zeker dat Simon hier achter zat, al was die nog niet aangeklaagd.

'Jij vertegenwoordigt mensen die worden aangeklaagd. Je kunt mij in elk geval wel raad geven wat ik nu moet doen. Kan ik je spreken? Kan ik met je komen praten, Alex? Toe, alsjeblieft!' Hij smeekte haar en na zeventien jaar voelde ze zich in elk geval verplicht hem aan te horen. Bovendien hield ze in weerwil van al het gebeurde nog steeds ergens van hem.

'Ik zal zien wat ik kan doen, maar uiteindelijk verwijs ik je door naar een specialist, Sam. Ik ben niet zo dom dat ik ga proberen je te helpen om je dan uit onwetendheid een slechte dienst te bewijzen. Maar ik zal mijn best doen als jij me wilt vertellen wat er gebeurd is. Wanneer wil je komen?'

'Nu?' Hij kon de spanning geen moment langer verdragen.

Het was tien uur en ze had een afspraak om halftwee, maar tot die tijd was ze vrij. 'Goed, kom maar.' Haar administratie kon wachten en ze ging Brock vertellen wat ze ging doen.

'Zou je hem niet nu meteen naar een ander moeten verwijzen?'

'Ik wil eerst met hem praten. Kun jij erbij zijn?' Het was een merkwaardig verzoek, maar dit was een professionele bespreking en ze had respect voor Brocks mening.

'Als je dat wilt. Mag ik hem op zijn bek slaan als hij klaar is?' zei hij grijnzend. Hij kon geen passender einde bedenken voor een rotzak als Sam Parker dan twintig jaar in de bak. De enige reden dat hij bereid was hem aan te horen was Alex, maar hij was niet bepaald geneigd hem te helpen.

'Je kunt hem pas een klap geven als hij zijn rekening betaald heeft,' zei ze met een glimlach. Haar leven deelde ze nu met Brock, niet met Sam, wat voor problemen die ook had.

'Nou, vergeet niet hem de hamvraag te stellen,' herinnerde hij haar aan de scheiding, maar dit was niet bepaald het juiste moment.

'Rustig aan zeg, dit is zakelijk.'

Sam kwam twintig minuten later binnen. Hij zag bleek, ondanks zijn door de zon verbrande huid. Hij had donkere wallen onder zijn ogen en toen hij aan de tafel tegenover Alex en Brock kwam zitten, beefden zijn handen zichtbaar. De man verkeerde in een staat van shock. Zijn reputatie was naar de haaien en zijn hele leven was kapot. Dit alles leek in zes weken te zijn gebeurd, terwijl hij met Daphne in Europa was.

Alex had hem gevraagd of hij er bezwaar tegen had als Brock de bespreking bijwoonde. Hoewel hij er niet enthousiast over was, stemde hij toe, als zij dacht dat dat van nut zou kunnen zijn. Hij kon elk beetje hulp gebruiken en hij was Alex bijzonder dankbaar. Hij vertelde haar dat zij de beste advocaat was die hij kende en dat hij haar mening hoog schatte. Hij zei niet meer, maar de blik die ze wisselden, was oud en bekend. Ze hadden elkaar lange tijd gekend en liefgehad en dat was niet gemakkelijk te vergeten.

Het was geen fraai verhaal en zoals hij haar al had verteld wist hij niet eens alles. Wat er voor zover hij kon overzien was gebeurd, was dat Simon langzaam maar zeker cliënten die er geen scrupules op nahielden, hun firma had binnengebracht, cliënten wier verhaal en rapporten van verscheidene banken in Europa hij had vervalst. Toen, op een manier die Sam nog niet volledig begreep, was Simon met geld gaan knoeien. Hij had middelen van hen verduisterd, had geld gestolen van oude vertrouwde cliënten en was enorme bedragen afkomstig uit twijfelachtige bronnen in Europa gaan witwassen. Dit had kennelijk al maandenlang plaatsgevonden en Sam gaf toe, zonder haar te beschuldigen, dat hij tijdens haar ziekte en de spanningen tussen hen beiden niet langer de vereiste aandacht voor zijn werk had opgebracht. Hij wilde haar, als het niet strikt noodzakelijk was, liever niet vertellen dat hij ook nogal afgeleid was geweest door zijn affaire met Daphne.

Wel legde hij uit dat hij nog niet zeker wist of zij door Simon was geïntroduceerd als afleiding. Het tijdstip van haar komst gaf echter te denken en ze had inderdaad voor afleiding gezorgd.

Sam bekende haar toen dat hij al in de lente verdenkingen was gaan koesteren met betrekking tot Simons werkwijze met een van hun cliënten en dat er toen al inderdaad blijk was van onjuiste handelingen met zekere middelen. Toen hij dat aan zijn compagnons had voorgelegd, hadden die hem gerustgesteld en stellig beweerd dat het niet was wat het leek en had hij besloten dat hij zich over niets druk had gemaakt. Hij besefte nu dat hij hun versie iets te gretig had geloofd. Vreemd genoeg, bekende hij, was dat precies geweest op het moment dat Alex weer over haar eigen bedenkingen over Simon was begonnen, die hij heftig had weersproken.

'Ik ben over de hele linie een grote, stommeling geweest,' gaf hij nu toe. 'Simon deugt echt van geen kant. Jij had gelijk. En nu blijkt ook nog eens dat Larry en Tom met hem onder één hoedje speelden. Eerst niet, maar kennelijk betrapten ze hem in februari op iets en heeft hij ze toen omgekocht. Hij heeft ze met geld de mond gesnoerd en heeft ze ervan overtuigd dat niemand er ooit achter zou komen. Hij heeft ze voor een miljoen dollar elk afgekocht, het geld is gestort op een geheime bankrekening in Zwitserland. Kortom, de afgelopen zes maanden speelden die twee zijn spel mee: ze hebben verduisterd, gestolen, frauduleuze deals gesloten. Ik kan er niet bij hoe stom en blind ik was of wilde zijn. Simon heeft er zelfs voor gezorgd dat ik de afgelopen twee maanden in Europa was, toen ze een aantal van hun ergste deals hebben gesloten. Hij heeft dat jacht voor me geregeld en ik ben als een grote stommeling met beide benen in de val gelopen.' Met de hulp van Daphne.

'En terwijl ik weg was, voelde iemand bij de bank nattigheid en heeft ons aangegeven bij de beurscommissie en de FBI. Die hebben er het OM bijgehaald en zo is het hele kaartenhuis tegen de vlakte gegaan. Deze sukkel ging tegelijk tegen de vlakte. Toen ik in Londen aankwam, had ik al het gevoel dat er iets mis was toen ik met een van Simons gewezen compagnons praatte. Ik denk dat hij ervan uitging dat ik meer wist dan in werkelijkheid het geval was. Maar toen ik Larry en Tom belde om te vragen wat er aan de hand was, hebben die hem gedekt, want ze waren te schijterig om me de waarheid te zeggen. Terwijl ik weg was, hebben ze voor twintig miljoen smerige deals gesloten in mijn naam. Ik zit samen met die drie tot mijn nek in de rottigheid.'

Hij zag er verslagen en doodsbang uit. Alles wat hij had opgebouwd was verwoest en daarmee ook zijn goede naam. Zijn leven stond nu op het spel.

'Maar jij was niet eens hier toen ze die deals hebben gesloten,' zei Alex nuchter. 'Kan dat niet helpen?'

'Die deals zijn maar het topje van de ijsberg. Het is nog veel erger en ik heb trouwens bijna elke dag met de zaak gebeld. Ze hebben mij dingen per koerier toegezonden en ik heb een aantal memo's getekend. Ze hebben ervoor gezorgd dat het er allemaal keurig in orde uitzag. Dus nu ben ik even verantwoordelijk als zij. Ik wilde zo graag dat het allemaal in orde was. Ik wilde dat mijn verdenkingen niet bewaarheid zouden worden. Ik wilde er eenvoudig niet aan waar zij mee bezig waren. Maar toen ik vorige week thuiskwam en vragen begon te stellen, sloeg de angst me om het hart en toen ben ik op een aantal dingen gestuit. Je hebt geen idee wat er allemaal in het afgelopen jaar is gebeurd. Ik kan niet geloven wat voor een stommeling ik ben geweest of hoeveel schade er is aangericht, niet alleen aan mijn reputatie maar ook aan mijn zaak. Alex, het is allemaal kapot.' Hij keek naar haar met tranen in zijn ogen. Hij had voor haar geen traan gelaten, maar nu huilde hij voor zichzelf. 'Alles wat ik heb opgebouwd is weg. Die twee malloten hebben me voor een miljoen dollar de man voor de leeuwen gegooid en nu draaien we alle drie de bak in dank zij Simon.' Hij deed zijn ogen dicht en probeerde zijn emoties weer de baas te worden.

Ze had met hem te doen, maar minder dan ze had verwacht. In sommige opzichten had hij dit verdiend. Hij had Simon ten onrechte vertrouwd, terwijl zijn eigen instincten hem van meet af aan hadden gewaarschuwd. En hij had zijn ogen dichtgeknepen toen Simon niet alleen zijn zaak kapotmaakte, maar ook zijn leven en zijn toekomst. Hij sperde zijn ogen open en keek haar toen doodsbang aan, niet huiverig dat te laten zien. 'Hoe slecht ziet het eruit?' Hij keek haar recht in de ogen.

Ze aarzelde, maar niet lang. 'Bar, Sam. Ik heb wat aantekeningen gemaakt en ik wil een van je compagnons spreken. Maar ik denk niet dat jullie je hier zomaar uit kunnen praten. Je bent hier te zeer bij betrokken qua verantwoordelijkheid. Het zal bijzonder moeilijk worden om een jury te overtuigen of wie dan ook, dat jij niet besefte wat er aan de hand was, ook al besefte je dat niet.'

'Geloof jij me?'

'Tot op zekere hoogte,' zei ze eerlijk. 'Ik denk dat je niet wilde weten wat er gaande was en dat je het maar hebt laten gebeuren.' Brock knikte zwijgend, haar opmerking had zijn volledige instemming.

'Wat moet ik nu?' Hij zag er doodsbang uit en daar had hij alle reden toe.

'Vertel de waarheid, zo uitgebreid mogelijk. Vooral aan je advocaten. Vertel ze alles wat je weet, Sam. Dat is je enige kans op redding. En Simon?'

'Die wordt vanmiddag aangeklaagd.'

'En dat meisje? Zijn nicht? Wat voor rol heeft die in dit alles gespeeld?' Afgezien van het feit dat ze hun huwelijk had verwoest. Hij was er werkelijk door een stel beroepsoplichters ingeluisd en hij was een grote stommeling geweest, maar dat wist hij.

'Hoe het met haar zit, weet ik nog niet.' Hij wendde zijn blik af. 'Ze zegt dat ze er niets mee te maken heeft, dat ze nergens van wist. Ik denk dat ze er wel degelijk weet van had toen ze hierheen kwam, maar dat ze eenmaal hier heeft verkozen zich afzijdig te houden. Of misschien ook niet. Misschien wist ze precies hoe het zat,' zei hij terwijl hij met een hand door zijn haar streek. Zij keek hem aan. Hij had een hoge prijs voor zijn affaire betaald. Hij had ervoor betaald met zijn zaak, zijn goede naam, zijn geld en misschien zelfs zijn leven, als hij in de gevangenis belandde. Maar ze wilde hem nog steeds helpen, hij was nog steeds haar man.

Toen liep ze naar de telefoon en belde Phillip Smith, een van hun oudste vennoten. Hij was gespecialiseerd in belastingfraude en misdrijven die onder de beurscommissie vielen. Dit was een spekje naar zijn bekje en hij beloofde binnen vijf minuten naar haar toe te komen.

'En jij? Blijf jij er ook bij?' vroeg Sam op deerniswekkende toon en Brock kon hem wel slaan. Zij was niet langer de zijne. Hij had haar genoeg aangedaan voor een mensenleven, maar ondanks alles voelde Alex nog steeds een zekere trouw jegens hem, al was het maar vanwege hun dochtertje.

'Ik zou je geen goed doen,' zei Alex eerlijk tegen Sam. 'Dit is niet mijn vakgebied.' En, hoezeer ze ook met hem begaan was, ze wilde niet al te rechtstreeks met hem te maken hebben.

'Kun jij er niet bij zijn? Als associé? Alex... alsjeblieft...' Brock wendde zich af. Hij kon dit niet aanzien. Sam bewerkte haar en zij voelde zich verplicht hem te helpen.

'Ik zal zien wat ik kan doen. Maar je hebt mij niet nodig, Sam. Ik zal zien wat Phillip Smith zegt nadat je met hem hebt gesproken.' Ze sprak hem sussend toe en het stak Brock dat ondanks alles wat ze zei en wat Sam haar had aangedaan, er nog steeds een band tussen hen was.

'Ik heb je wel nodig,' drong Sam aan. Toen kwam Smith binnen en werd Brock weggeroepen.

Ze stelde hen aan elkaar voor en nam haar aantekeningen met Phillip Smith door. Hij knikte fronsend en ging toen naast Alex aan tafel zitten, tegenover Sam.

'Ik moest jullie maar alleen laten,' zei ze en stond op. Toen ze op Sam neerzag, kwam hij haar opeens als een zielige figuur voor. Hij leek gebroken door hetgeen gebeurd was.

'Ga niet weg!' Hij keek als een angstig kind naar haar op.

Opeens moest ze eraan denken hoe ze zich gevoeld had toen ze te horen kreeg dat ze kanker had, hoe eenzaam en angstig ze zich had gevoeld en hoe hij het had verdomd er voor haar te zijn. Hij had achter Daphne aangezeten en had een stel boeven zijn zaak laten verwoesten terwijl hij Alex achterliet om zich binnenstebuiten te kotsen.

'Ik kom wel terug,' zei ze zacht. Ze wilde hem niet aanmoedigen te afhankelijk van haar te worden. Dit zou een ingewikkelde zaak worden en ze wist zeker dat hij voor de rechter zou komen. Er zouden maanden mee gemoeid zijn, zo niet jaren, en ze wilde ervoor waken niet te nauw betrokken te raken.

Toen ze haar kamer weer binnenkwam, liep Brock met een gezicht als een donderwolk te ijsberen. 'Die zeikerige rotzak!' klaagde hij met een nijdige blik in haar richting, alsof het allemaal haar schuld was. 'Hij heeft jou een jaarlang laten barsten, als hij daarvoor al ooit iets voor je over had, hetgeen ik betwijfel, en nu komt hij hier een potje janken omdat hij op het punt staat de bak in te draaien. Weet je, laat hem toch. Het zou hem goed doen. Het is echt boontje komt om zijn loontje. Zijn fraaie grietje en haar neef hebben hem voor verduistering en fraude laten opdraaien en dan komt hij jankend aan jou vragen om hem te redden.' Hij was razend en kon eenvoudig niet ophouden met ijsberen. Het leek wel alsof hij en niet Alex door Sam in de steek gelaten was.

'Rustig nou maar, Brock,' probeerde ze hem te sussen. 'Hij is nog steeds mijn man.'

'Niet lang meer, mag ik hopen. Wat een slijmjurk. Hij zit daar in zijn dure pak met zijn horloge van tienduizend dollar, net aan wal gekomen van een jacht in Zuid-Frankrijk en dan staat hij er paf van dat zijn compagnons boeven zijn en hij voor de rechter moet komen. Nou, ik sta niet paf. Ik denk dat hij er van meet af aan bij betrokken was.'

'Ik niet,' zei ze kalm. Ze zat aan haar bureau terwijl hij in zijn haat jegens haar man heen en weer beende. 'Het is waarschijnlijk min of meer zo gegaan als hij het vertelt. Hij was aan het dollen en lette niet op en ze hebben hem erbij gelapt. Dat is geen excuus, hij had ze in de gaten moeten houden. Hij had zijn verantwoordelijkheid, maar hij was aan het rotzooien en had zijn kop in het zand gestoken. En zij zijn, terwijl hij aan het dromen was, reuze druk in de weer geweest.'

'Ik vind nog steeds dat hij zijn verdiende loon krijgt.'

'Misschien wel.' Ze wist nog niet goed wat ze ervan vond. Maar toen haar cliënt van halftwee om kwart over twee vertrok, zat Sam nog steeds met Phillip Smith te praten en kort daarop vroegen ze haar om er weer bij te komen. Ze ging ditmaal zonder Brock, dat leek haar eenvoudiger. Ze besefte dat ze er verkeerd aan had gedaan hem erbij te vragen. Het was onredelijk om objectiviteit van Brock te verwachten.

'Nu?' zei ze terwijl ze bij hen kwam zitten. Het viel Sam zijns ondanks op dat haar figuur er weer natuurlijker uitzag. Maar toen dwong hij zich om zich op zijn problemen te concentreren. 'Waar waren we?' vroeg zij, geheel op de zaak geconcentreerd. Ze was net een arts met een patiënt, koel en professioneel.

'In de puree, vrees ik,' zei Phillip Smith. Hij draaide er niet omheen. Hij had het vermoeden dat de aanklacht hoogst waarschijnlijk niet verworpen zou worden door de kamer van inbeschuldigingsstelling. In wezen bestond zelfs het gevaar dat er nog beschuldigingen bij zouden komen. Hij was ervan overtuigd dat het voor de rechter zou komen en wat de jury ervan zou vinden was niet te voorspellen. Sam maakte een gerede kans te verliezen, vooral als de jury hem niet geloofde. Het sterkste punt in zijn voordeel was het feit dat hij werkelijk niet had geweten wat er gaande was tot helemaal aan het eind. Phillip Smith vermoedde dat de compagnons en Simon voor de bijl zouden gaan, maar dat er een klein kansje bestond om Sam te redden als ze zijn geval van dat van de anderen konden loskoppelen en de sympathie van de jury konden winnen. Zijn vrouw had kanker, hij was gek van de zorgen over haar, hij zorgde voor haar, hij verwaarloosde zijn werk. Hij had zijn compagnons vertrouwd, hij had niet bewust enig misdrijf gepleegd, hij was een pion geweest van Simon en zijn compagnons.

Dit alles kwam haar juridisch gesproken voor als een reële aanpak, maar ze vond het opeens onbillijk dat hij haar in zijn verdediging zou aanvoeren terwijl Sam zo weinig voor haar had gedaan. Ze begreep dat het een juridische truc was, maar het zat haar toch niet lekker.

'Wat denk jij, zou dat werken?' vroeg Phillip haar botweg. Hij wist dat ze gescheiden leefden en wilde haar reactie horen.

'Misschien,' zei ze behoedzaam. 'Zolang niemand te ver kijkt. Ik denk dat heel wat mensen weten dat ons huwelijk op springen stond en dat Sam voor mij nu niet bepaald een rots in de branding was.' Sam kromp bij haar onomwonden woorden ineen, maar hij kon het niet ontkennen. Hij zei niets tegen de twee advocaten.

'Wisten mensen dat hij tegenover jou te kort schoot?'

'Een paar wel. Ik heb het niet van de daken geschreeuwd. Maar ik denk dat Sams leven in die periode behoorlijk ingewikkeld in elkaar zat.' Ze keek hem recht in de ogen en wat ze toen zei had hij niet verwacht. 'Hij had sinds de herfst van vorig jaar, of in elk geval al ruim voor de kerst iets met een ander en dat stak hij niet onder stoelen of banken.' Sam keek verbluft toen ze dit zei, maar hij bleef opmerkelijk kalm. Hij had nooit beseft dat zij van Daphne wist.

Phillip Smith keek hem koeltjes aan. 'Klopt dat?' Sam vond het vreselijk dit te beamen en hij was uit het veld geslagen door het besef dat Alex het destijds al had geweten. Maar hij wist dat hij eerlijk moest antwoorden, hoe opgelaten hij zich ook tegenover Alex voelde.

'Ja, dat klopt. Het is de vrouw van wie ik vertelde. Simons nicht, Daphne Belrose.'

'Is zij hier ook bij betrokken?'

'Nog niet, maar ik vrees dat dat nog gaat komen. Ze zegt dat ze naar Engeland teruggaat zodra er iets gebeurt.'

'Dat zou goed stom zijn,' zei Smith streng. 'Daarmee maakt ze zich meteen voortvluchtig en ze zouden haar heel goed uit Engeland kunnen uitleveren. Wat is uw huidige situatie met haar?'

'Ik woon met haar samen,' zei hij en voelde zich een enorme klootzak. 'Althans tot vanochtend.'

'Juist.' Phillip knikte terwijl hij het allemaal in zich opnam. 'Nu, meneer Parker, ik wil hier graag even over nadenken en laten we eerst maar eens kijken wat de kamer doet. Wanneer legt u uw verklaring tegenover hen af?'

'Over twee dagen.'

'Dat geeft ons enige tijd om te beslissen hoe we dit gaan aanpakken.' Hij was duidelijk niet blij met deze zaak en hij legde weinig sympathie voor Sam aan de dag, maar omwille van Alex was hij bereid deze zaak aan te nemen. Hij wist dat het zonder enige twijfel een klapper zou worden. Phillip Smith liet hen alleen achter in de vergaderruimte en zei tegen Sam dat hij hem de volgende ochtend zou bellen. Hij zei tegen Alex dat hij haar zou bellen. Toen waren ze alleen met zijn tweeën, oog in oog. Dit was de eerste keer dat ze sinds voor de zomer alleen waren. 'Het spijt me. Ik besefte niet hoeveel je wist,' zei hij. Hij zag er oprecht berouwvol uit en ongewoon nederig.

'Ik wist genoeg,' zei ze triest. Ze wilde het hier niet met hem over hebben, dat had geen enkele zin meer. Ongeacht wat hen nog bond, zoals het kind dat ze samen hadden, hun huwelijk was voorbij. 'Sam, volgens mij zit je ernstig in de problemen. Heel ernstig. Het spijt me dat het allemaal zo is gelopen. Ik hoop dat Phillip je kan helpen.'

'Ik ook.' Toen keek hij haar oprecht ongelukkig over de tafel aan. 'Het spijt me dat ik jou hier bij heb gesleurd, en van alle ellende die ik je bezorg. Dit heb je niet verdiend.'

'Jij ook niet. Je verdiende een flinke klap,' zei ze met een verdrietig lachje, 'maar niet zo'n lel.'

'Misschien wel,' zei hij bedrukt, verteerd door schuld over alles wat hij haar had aangedaan. 'Wanneer ben je het van Daphne te weten gekomen?' Dat wilde hij nu weten.

'Ik zag je vlak voor Kerstmis met haar bij Ralph Lauren naar buiten komen. Hoe jullie er samen uitzagen zei alles. Het was niet moeilijk om de rest uit te knobbelen. Ik neem aan dat ik het, net als jij met Simon, alleen niet wilde zien. Het was te pijnlijk en ik had te veel andere kopzorgen.' Ze was er kapot van geweest maar dat zei ze niet.

Hij wist het louter door haar gezichtsuitdrukking en hij wenste dat hij de klok had kunnen terugzetten en het anders had kunnen doen. Maar daarvoor was het nu te laat. 'Ik geloof dat ik een tijdlang gek was. Ik kon er alleen maar aan denken hoe het was toen mijn moeder stierf. Op de een of andere manier kreeg ik het gevoel dat jij haar was en dat je ging sterven en mij zou mee sleuren zoals met mijn vader is gebeurd. Ik raakte in paniek. Een soort gestoorde déjà vu. Ik kon niet langer helder nadenken en al mijn kinderlijke woede jegens mijn moeder kwam weer opzetten en richtte zich op jou. Ik was werkelijk waanzinnig. Ik neem aan dat die affaire met Daphne ook waanzin was. Het was mijn manier om voor de werkelijkheid weg te kruipen. Ik heb al doende iedereen gekwetst. Ik weet niet eens wat ik nu moet denken. Ik weet niet of zij me te grazen heeft genomen of dat het echt was. Dat is een vreselijk gevoel. Ik weet niet eens zeker of ik haar wel ken.' Maar hij kende Alex en hij wist hoe diep hij haar had gekwetst. En hij haatte zich hierom. Hij wist nu dat hij hier de rest van zijn leven onder gebukt zou gaan.

'Misschien lopen dingen zoals ze moeten, Sam,' zei ze filosofisch. Het was te laat voor hen, maar hij was tenminste eindelijk weer tot zichzelf gekomen en hij besefte ook waarom hij haar zo had gekwetst. Het was allemaal verstrikt geweest met zijn heftige angst haar te verliezen, zoals hij zijn moeder had verloren.

'Ik neem aan dat je nu van me af wilt,' zei hij. Maar toen ze hem daar zo kwetsbaar, zo bang, zo gehavend, zo onzeker van zijn toekomst, zag zitten, kon ze hem niet onder druk zetten.

'Dat bespreken we wel als je eenmaal de problemen hebt uitgewerkt.' Het leek haar niet redelijk om hem dit nu ook nog eens aan te doen. Ondanks de gretigheid waarmee Brock naar hun scheiding verlangde, was er werkelijk geen reden tot haast. Een maand of twee zou niet zoveel uitmaken.

'Jij verdient zoveel beter dan ik je heb gegeven,' zei hij terneergeslagen. Heel even stond hij op het punt meer te zeggen maar hij deed wijselijk geen poging tot verdere toenadering. Hij waardeerde haar genadigheid en wilde er geen misbruik van maken. Ze kon niet loochenen wat hij tegen haar zei, maar ze begreep het nu iets beter. En gelukkig had ze Brock gehad die haar erdoorheen had gesleept.

'Misschien had je geen keus,' zei ze zacht. 'Misschien kon je niet anders.'

'Ik verdiende een trap. Ik was een stomme idioot.'

'Sam, je komt dit te boven,' zei ze zacht. 'Je bent in wezen een goede man en Phillip is een kei van een advocaat.'

'Dat ben jij ook en je vriendschap is van onschatbare waarde,' zei hij en drong zijn tranen terug terwijl ze aan weerszijden van de vergadertafel tegenover elkaar stonden.

'Dank je, Sam,' zei ze glimlachend. 'Ik blijf op de hoogte. Bel me als je me nodig hebt.'

'Geef Annabelle een kus van me. Ik probeer haar dit weekend te zien, als ik tenminste niet in de gevangenis zit,' zei hij spijtig.

Ze lachte hem vanuit de deuropening toe. 'Dat loopt zo'n vaart niet. Tot dan.'

Ze liep terug naar haar kamer, waar Brock haar opwachtte. Hij liep weer te ijsberen en was uiterst zenuwachtig. Hij wist dat ze weer met Sam in de vergaderruimte was geweest, dat had Liz hem verteld. En hij had Phillip naar buiten zien komen.

'Heb je het hem verteld?'

'Min of meer. Hij zei dat hij zich kon voorstellen dat ik een scheiding wilde en ik zei dat we het er wel over zouden hebben als hij deze ellende achter de rug had.'

'Wat? Waarom heb je hem niet gezegd dat je die nu wilde?' Brock was razend en zij was duidelijk geprikkeld en doodop.

Het was uitputtend om daar te zitten praten over de reden waarom hun huwelijk stuk was gelopen en ze was er kapot van, te meer daar ze wist wat een enorme problemen hij had. Het zou enorm traumatisch voor Annabelle zijn als hij naar de gevangenis moest. 'Ik heb hem niet gezegd dat ik nu meteen wilde scheiden, omdat het niet uitmaakt of we er deze maand werk van maken of wat later, verdomme. We gaan niet weg of zo. Laten we hem een beetje respect tonen of op zijn minst mededogen. Hij moet voorkomen wegens verduistering en fraude. Hij is net terug uit Europa en dit was wat hem hier wachtte. Na zeventien jaar huwelijk met een kind lijkt me dat ik hem wel een paar weken de rust mag gunnen om zijn andere problemen aan te pakken.'

'Hoeveel respect heeft hij jou vorig jaar getoond? Hoeveel mededogen? Weet je nog wel?' blafte hij haar toe, wat voor hem uitzonderlijk was.

Ze vond dat hij zich kinderachtig gedroeg, maar dat zei ze niet. 'Dat weet ik nog heel goed, maar ik vind niet dat ik hem dat hoef in te peperen. Brock, het is voorbij. Het doet er niet toe of we de overlijdensakte nu meteen halen, mijn huwelijk met Sam is dood. Dat weten we allebei.'

'Wees daar met die rotzak maar niet al te zeker van. Als zijn grietje hem in de steek laat, klopt hij straks even zo vrolijk weer bij jou aan. Ik zag wel hoe hij vandaag naar jou keek.'

'Jezus nog aan toe, hou toch op! Dit is volslagen belachelijk!' Ze weigerde het nog verder met hem te bespreken en ze zag hem pas weer toen ze die avond om zeven uur samen het kantoor verlieten. Ook toen was Brock nog in een slecht humeur en hij bleef tijdens het avondeten zitten mokken. Ze had hem nog nooit zo meegemaakt en het vergde eindeloos veel geduld om hem in een beter humeur te krijgen.

In hun penthouse aan Fifth Avenue behandelde Daphne Sam niet beter. Integendeel, ze sloeg met deuren, brak glazen en smeet met dingen. Sam vond het niet innemend.

'Hoe durf je mij daarvan te beschuldigen, ellendeling die je bent!' schreeuwde ze hem toe. 'Hoe durf je mij ervan te beschuldigen dat ik je "erin geluisd heb" zoals jij het zegt. Ik zou me nooit zo verlagen. Wat een goedkope truc, proberen jouw misdrijven op mij af te wentelen. Nou, denk maar niet dat ik dat pik. Simon zei al dat hij een advocaat voor me inhuurt als ik er een nodig heb, maar ik ga dat niet zitten afwachten. Ik ga terug naar Londen als die belachelijke beschuldigingen aanhouden. Ik ga hier niet zitten toekijken hoe jij de bak indraait en probeert mij mee de afgrond in te sleuren.'

'Nou, liefje, zo te zien zou je geen al te best gezelschap zijn.' Hij keek naar de puinhoop van gebroken voorwerpen om hen heen en hij had de energie niet om nog verder met haar te ruziën. 'Wat zou jij in mijn plaats denken? Jij draait me het afgelopen jaar lang rond je bed om je vingertje, op uiterst aangename wijze, dat wel, en ondertussen boort Simon mijn zaak de grond in. Het valt moeilijk te geloven dat jij helemaal geen weet had van wat er gaande was, al zou ik wat graag geloven dat je er niets van wist. Trouwens, ik ben te weten gekomen dat mijn vrouw de hele tijd al van ons geweten heeft. Ik moet zeggen, die arme vrouw verdient bewondering. Ik heb haar zo slecht behandeld als een vrouw buiten de hel maar kan gebeuren. Zij ligt halfdood haar binnenste eruit te kotsen van de chemo maar ze heeft genoeg klasse om voor zich te houden dat ze weet dat wij een affaire hebben. Pet af voor haar. Een klasse vrouw.' In tegenstelling tot juffertje Daphne Belrose, dacht hij, maar dat zei hij niet.

'Waarom ga je dan niet naar haar terug?' vroeg ze. Ze zat op een zwartleren stoel en zwiepte haar ene been over het andere, net genoeg om hem een kijkje te gunnen. Maar hij had het eerder gezien en was niet langer in haar ban. De betovering was verbroken.

'Alex is te verstandig om mij ooit terug te nemen,' zei hij zacht, als antwoord op Daphnes vraag. 'En ik kan haar geen ongelijk geven. Ik denk dat ik haar op zijn minst verschuldigd ben om bij haar uit de buurt te blijven.'

'Misschien verdienen jullie elkaar, meneer en mevrouw Volmaakt. Meneer Eerlijk. Meneer Puur die geen idee had hoe Simon zijn zaak miljoenen rijker maakte. Sam, hoe naïef ben jij eigenlijk? Of om het bot te zeggen, hoe stom? Je wilt me toch niet vertellen dat je van niets wist. Ik heb hem er niet bij geholpen maar verdomme, zelfs ik had door wat er aan de hand was. Vertel mij nou niet dat jij dat niet wist.'

'De ongelofelijke stommiteit aan dit alles is dat ik gewoon niet oplette. Ik had het zo druk met jouw charmes dat ik geen moment in de gaten heb gehad wat er pal onder mijn neus gebeurde. Jij hebt mij verblind, lieve kind. Ik was een volslagen malloot en ik neem aan dat ik verdien wat er gebeurt.'

'Er gebeurt helemaal niets, Sam. Het is allemaal voorbij. Het is afgelopen met jou,' zei ze verachtelijk, alsof dat haar amuseerde. 'Dat weet ik. Dank zij Simon.'

'Als dit allemaal achter de rug is, krijg jij nog geen baantje als bankbediende.'

'En jij, Daphne? Wat vind jij daarvan? Ben jij in de buurt om me een warme maaltijd voor te zetten als ik thuiskom van mijn armzalige baantje, god mag weten waar, als verkoper van punaises?' Hij keek haar met onverholen verachting aan en zijn stem droop van sarcasme. Hij wist nu precies wie ze was.

'Ik zou denken van niet,' zei ze terwijl ze opnieuw haar benen herschikte, waarbij ze hem alles liet zien wat hij had begeerd. Hij had een leven de grond in geboord voor wat zij tussen haar benen had en dat leek nu niet echt de moeite waard. 'De lol is eraf, Sam. Het is tijd voor mij om het verderop te zoeken. Maar het was wel leuk, hè?'

'Zonder meer,' beaamde hij en ze liep traag op hem af en liet haar hand in zijn overhemd verdwijnen. Ze streek over zijn tepels, zijn borst en zijn fraaie strakke maag. Hij verroerde zich niet, maar toen ze probeerde haar hand langzaam in zijn broek te laten afdalen, greep hij haar hand beet voordat ze verder kon gaan. Het was het enige wat ze ooit met elkaar hadden gehad, onversneden seks, een heleboel seks. Maar het was een te hoge prijs voor genot.

'Zul je me missen?' vroeg ze zonder van hem terug te deinzen. Integendeel, ze drukte zich dichter tegen hem aan. Het leek wel alsof ze iets wilde bewijzen door hem nog eenmaal te beheksen, maar hij stond dat niet toe.

'Ik zal je missen,' zei hij spijtig. 'Ik zal de illusie missen.' Hij had het echte leven ingeruild voor een fantasie en dat wist hij. Het was een bitter besef. En hij had in de ruil Alex verloren.

Daphne drukte haar lippen hard op de zijne en hield hem met haar handen vast tot ze hem hard voelde worden en hij kuste haar met het laatste restje hartstocht dat hij voor haar voelde. Toen deed hij een stap bij haar vandaan en keek haar ongelukkig aan, in het besef dat hij nooit zou weten of zij had meegewerkt aan zijn ondergang of dat het allemaal het werk van haar neef was geweest. Het was vreselijk om in het ongewisse te verkeren.

'Nog eenmaal,' vroeg ze met hese stem. Ze was meer op hem gesteld geraakt dan haar bedoeling was geweest. Zij was niet geneigd zich aan iemand te hechten of blijvende gevoelens voor iemand te koesteren. Met hem was het anders geweest. Maar zelfs zij wist dat het allemaal voorbij was.

Hij schudde zijn hoofd als antwoord op haar vraag. Toen liep hij het penthouse uit en maakte een lange, stille wandeling. Hij had veel om over na te denken. Tweeëneenhalf uur later kwam hij terug. Het was doodstil toen hij binnenkwam. Toen hij rondkeek, was ze weg. De woning was even leeg als zijn hart. Ze had alles meegenomen wat hij haar had gegeven en hem niets gelaten dan herinneringen en vragen. Die avond werd op het late journaal bekendgemaakt dat Simon Barrymore in beschuldiging was gesteld van zestien gevallen van verduistering en fraude. Er werd geen melding gemaakt van zijn nicht en mogelijke handlangster, Daphne Belrose, die op dat moment op de nachtvlucht naar Londen zat.

20

Sams verschijning voor de kamer van inbeschuldigingsstelling was een beangstigend en imposant ritueel. Het verhoor nam de hele dag in beslag. Aan het eind van die dag stonden alle beschuldigingen nog overeind. Samuel Livingston Parker diende terecht te staan wegens negen aanklachten. Tegen ieder van zijn compagnons waren dertien aanklachten ingediend en tegen Simon Barrymore maar liefst zestien.

Alex was niet met Sam naar de zittingen meegekomen. Maar toen ze Phillip Smith weer op het kantoor had gesproken, belde ze hem.

'Wat naar voor je, Sam,' zei ze zacht. Ze had wel gedacht dat de beschuldigingen overeind zouden blijven. Maar nu zou hij die moeten aanvechten of tot een regeling zien te komen, in de hoop op strafvermindering. Het proces was voor 19 november gepland en ze hadden drie maanden om hun verdediging voor te bereiden.

Phillip Smith had al drie van de beste advocaten van de firma bij zijn taak betrokken. Een andere firma vertegenwoordigde Larry en Tom en iemand van wie Alex nog nooit had gehoord, vertegenwoordigde Simon.

'En dat meisje?' vroeg Alex zakelijk. 'Haar laten ze helemaal ongemoeid. Hoe heeft ze dat voor elkaar gekregen?'

'Geluk gehad, zeker.'

'Zal die even blij zijn,' zei Alex koeltjes.

'Geen idee. Ze is weg naar Londen. Ze had wel in de gaten dat het feest voorbij was.' Dat had ze goed gezien. Sam wist wat hem te wachten stond. Succes in de financiële wereld was een hachelijk iets. Als het geld en de gouden deals eenmaal weg waren, zeker na een dergelijk schandaal, dan was alle respect en aanzien meteen ook vervlogen. Hij had nog geen poging gewaagd en had er ook geen zin in, maar hij wist haast wel zeker dat als hij La Grenouille of Le Cirque of The Four Seasons zou bellen, dat de enige reservering die hij zou kunnen krijgen om halfzes of halftwaalf zou zijn, en wel aan een tafeltje vlak bij de keuken. De champagne hield tegelijk met de geldstroom op te vloeien.

Het zou niet lang duren of de naam Sam Parker zou zelfs na twintig jaar in die wereld vergeten zijn.

Het gekke was, dat hij zichzelf altijd had wijsgemaakt dat aanzien hem niets deed, maar nu besefte hij dat dat niet zo was. Louter de wetenschap dat zijn naam bezoedeld was, dat zijn zaak kapot was en daarmee ook zijn reputatie, gaf hem het gevoel dat het met hem afgelopen was. Hij besefte opeens hoe Alex zich moest hebben gevoeld toen ze haar borst was kwijtgeraakt en daarmee haar gevoel van vrouw-zijn en sex-appeal en haar vermogen kinderen te krijgen. Ze had zich als vrouw gekleineerd gevoeld. En hij had haar niet bepaald een hart onder de riem gestoken door iets met een andere vrouw te beginnen. Leuke jongen ben jij, zei hij tegen zichzelf. Het enige wat hem nu nog restte, leek spijt te zijn. Met het verlies van zijn belangrijke positie en zijn daarop gebaseerde respectabiliteit voelde hij zich alsof zijn mannelijkheid hem ontnomen was.

'Phillip is een geweldig team voor jou aan het vormen,' zei Alex bemoedigend via de telefoon. Sam vond het nog het ergste dat zij geen wrok tegen hem leek te koesteren. Het zou bijna gemakkelijker voor hem zijn geweest als ze hem had gehaat, maar dat deed ze duidelijk niet. Het scheen er voor haar niets toe te doen wat hij haar had aangedaan. Zij had vrede gesloten met alles wat haar was overkomen. Hij had geen idee hoe ze dat voor elkaar had gekregen. Hij had nog steeds niet door hoe het tussen haar en Brock zat. Alex verklapte niets en als Annabelle het over hem had, bleek daar niets uit dan vriendschap.

'Zul jij deel uitmaken van dat team?' vroeg Sam, die zich opgelaten voelde dat hij haar dat zelfs maar vroeg. Maar hij voelde zich zo onzeker en bang dat het bijna kinderlijk was. Hij wist niet eens wat hij met zichzelf aan moest voordat de zaak voorkwam. Hun kantoor ging dicht en ze liquideerden hun zaken. Alle bedrijfsmiddelen van de firma waren al geblokkeerd. Hij probeerde uit eigen zak zoveel mogelijk van hun cliënten schadeloos te stellen maar veel van hen zouden een flinke veer moeten laten.

Simon was verantwoordelijk voor het grootste deel van dat verlies, maar Tom en Larry hadden ook hun aandeel geleverd en Sam had ze zonder het te beseffen geholpen door zijn handtekening onder bepaalde deals te zetten. Hij was er gewoon niet met zijn hoofd bij geweest. Hij voelde zich verschrikkelijk schuldig, maar het was te laat om de klok terug te draaien. Hij kon nu alleen nog maar de prijs betalen, wat die uiteindelijk ook zou zijn. Soms vond hij dat hij verdiende alleen al voor zijn stupiditeit de gevangenis in te gaan en dat zei hij ook tegen Alex voordat ze de kans kreeg antwoord op zijn vraag te geven.

'Naar mijn beste weten is dat nog steeds geen misdaad. En nee, ik maak geen deel uit van dat team, maar ik zal de zittingen bijwonen.'

Hij wist dat dit meer was dan hij van haar verdiende en hij deed geen poging haar om te praten. 'Dank je. Binnen de komende twee weken gaan we de firma opdoeken. Bijna iedereen is al weg.'

In precies drie dagen waren alle kantoren leeggestroomd, niemand wilde een ogenblik langer dan nodig was met hen gelieerd zijn. Ze waren paria's. 'Ik neem aan dat het daarna aankomt op de voorbereiding van het proces.' Toen, zonder enige aanleiding zei hij: 'Ik ga het penthouse verkopen, dat zal ik nu niet meer nodig hebben.' Hij had het in wezen voor Daphne gekocht. 'En eerlijk gezegd heb ik dat geld hard nodig. Als ik naar de gevangenis moet, hoef jij dan ook niet nog eens die verkoop te regelen. Ik logeer wel in het Carlyle.'

'Daar zal Annabelle blij om zijn.' Ze had geprobeerd hem moed in te praten, maar net als bij haar ziekte het afgelopen jaar, wa,ren de vooruitzichten niet goed. Hij had nog heel wat narigheid voor de boeg. Hij zou volslagen uitgekleed worden en aan de schandpaal genageld worden met al zijn zonden en stommiteiten en tekortkomingen, en dan zou hij aan de genade van twaalf juryleden zijn uitgeleverd, een jury van zijns gelijken, die zijn toekomst zouden bepalen. Het was behoorlijk angstaanjagend.

Toen bedacht ze dat het Labor Day-weekend ophanden was. 'Wil jij Annabelle nog steeds dat weekend?'

'Graag!' Hij zou dan met haar alleen zijn en het zou een opluchting zijn om niet met Daphne te hoeven bekvechten. Hij dacht niet dat hij ergens heen zou gaan, hij wilde alleen tijd met Annabelle doorbrengen en van haar genieten.

Carmen bracht haar naar de stad en toen hij haar kwam halen was Alex niet thuis. Ze zag hem die week niet meer op het kantoor, al wist ze dat hij was langs gekomen om Phillip te spreken. Ze probeerde zich officieel afzijdig te houden, maar hield wel een oogje in het zeil, zij het op een afstand. Ze had Sam beloofd dat ze voor hem in de rechtszaal aanwezig zou zijn en zoveel mogelijk besprekingen zou bijwonen als ze maar kon. Maar ze wilde Phillip niet het gevoel geven dat ze hem op de huid zat of zich ermee zou bemoeien.

Tegen de tijd dat zij en Brock op vrijdagmiddag voor het weekend naar East Hampton vertrokken, waren ze allebei uitgeput. Hij vond het nog steeds vervelend dat zij Sam niet had gezegd waar het op stond en op een ogenblikkelijke scheiding had aangedrongen. Zij vond op haar beurt dat Brock onredelijk en kinderachtig deed. Ze hadden er vrijdagavond nog een flinke ruzie over gehad en voor het eerst in haar nu vijf maanden oude affaire met hem waren ze allebei boos gaan slapen.

Maar toen ze de volgende ochtend wakker werden, strekte hij zijn armen naar haar uit en omhelsde haar en zei dat het hem speet. 'Het spijt me dat ik me zo aanstel, alleen vrees ik hem nog steeds,' zei hij.

Alex keek hem verbijsterd aan. 'Sam? Waarom in vredesnaam? De stakker zit al zo goed als in de gevangenis. Hij heeft al genoeg narigheid, wat heb jij van hem te vrezen?'

'Zijn geschiedenis met jou. Tijd. Annabelle. Het doet er niet toe hoe schofterig hij zich het afgelopen jaar heeft gedragen, hij is nog steeds je man en hij heeft voordien zeventien jaar met jou doorgebracht. Dat legt heel wat gewicht in de schaal. Daar is moeilijk tegen op te boksen.' Hij keek haar veelbetekenend aan. Ze kon het niet ontkennen, maar ze hield ook van hem en wilde graag dat hij dat wist. 'Brock, je hoeft je geen zorgen te maken,' zei ze terwijl ze hem tegen zich aandrukte en met haar hand zijn haar gladstreek als bij een kind. Soms voelde ze zich lichtjaren ouder, maar ze was ontroerd door zijn gevoelens en in sommige opzichten had hij gelijk. De dingen waarvan hij gewag had gemaakt, hadden haar bijna twee decennia lang aan Sam gebonden. Maar ook Brock had een geschiedenis met haar, een geschiedenis van ongelooflijke goedhartigheid en daar kon ze evenmin aan voorbijgaan. Bovendien hield ze van hem. 'Maak je geen zorgen om hem. Ik zet daar na het proces een punt achter. Het leek me voordien gewoon niet aangaan. Zoals hij ook pas nadat mijn chemo erop zat het huis uit is gegaan. Dat leek eerst gewoon niet in orde. Ik weet zeker dat hij dat wat graag had gewild maar hoe ellendig hij ook in die periode deed, hij is gebleven tot het erop zat. Sommige dingen zijn eenvoudig een kwestie van fatsoen en goede manieren.' Ze glimlachte en Brock glimlachte terug.

Hij ontspande zich voor het eerst sinds dagen en omhelsde haar innig. 'Pas alleen maar op dat je niet uit louter goede manieren met hem getrouwd blijft, anders laten mijn goede manieren het met een reuze vaart afweten en help ik hem misschien wel om zeep.'

Brock was de zachtaardigste mens die ze kende en ze wist dat hij dat niet meende. Hij wilde haar alleen niet langer in dat huwelijk met Sam zien en ze gaf hem geen ongelijk. Ze wilde er zelf ook uit. Maar op de juiste manier, op het juiste tijdstip, zonder nog verdere schade aan te richten.

Ze brachten een ontspannen weekend aan het strand door en pakten maandag met tegenzin hun spulletjes in. Hij huurde een bestelwagen om alles naar huis te kunnen brengen en ze laadden net bij haar flat haar spullen uit toen Sam met Annabelle thuiskwam. Annabelle zag er een stuk blijer uit dan na haar weekenden met Daphne erbij, maar ditmaal keek Sam nogal geschrokken. Opeens, toen hij Brock haar zag helpen de auto uit te laden, besefte Sam dat hier meer aan de hand was dan werk van het kantoor.

'Kan ik helpen?' vroeg Sam beleefd en droeg een doos naar binnen. Opeens voelde hij zich een vreemdeling in zijn eigen huis en besefte hij dat hij hier niet meer thuishoorde. Brock was pijnlijk beleefd tegen hem en Alex was allervriendelijkst maar toen hij Annabelle met hen zag, besefte hij dat dit een eenheid was waarbij hij niets meer te zoeken had. Zij hoorden erbij en hij niet.

Kort daarop vertrok hij terneergeslagen en Brock was duidelijk blij. De boodschap was overduidelijk geweest. 'Zij is nu van mij.' En Sam had het begrepen.

21

Annabelle ging de dag na Labor Day weer naar de kleuterschool en de anderen hervatten hun dagelijkse bezigheden. Alex had inmiddels weer haar volledige werklast en ze moest vrijwel dagelijks naar de rechtszaal. Brock hielp haar nog steeds, maar hij had ook zijn eigen zaken en ze werkten niet meer zo continu samen als voorheen toen ze de chemotherapie had. Beiden waren ze het erover eens dat ze dat misten.

Verschillende collega's hadden haar complimenten gemaakt over haar dappere volhardende houding tijdens haar ziekte en ze was in de firma een soort legende geworden. Ondanks alle tijd die zij en Brock nog steeds vrijwel dagelijks samen doorbrachten, vermoedde nog steeds niemand dat ze een serieuze verhouding hadden. Dat bleef een goed bewaard geheim.

Brock kwam elke avond na zijn werk naar hen toe, maar hij hield zijn eigen flat aan en meestal sliep hij daar ook. Geen van beide vond het vooralsnog goed voor Annabelle als hij de hele tijd bij hen woonde, dus dwong hij zich om in het holst van de nacht op te staan en naar huis te gaan, hetgeen ze allebei vreselijk vonden. Hij bleef alleen in het weekend bij hen slapen, op de logeerkamer. Zowel Brock als Alex wilden zo snel mogelijk een scheiding met Sam bespreken en hun leven op poten zetten, al was het maar om eens lekker te slapen, zoals Brock het verwoordde. Annabelle was trouwens dol op hem en had er vast niets op tegen gehad als hij echt al bij hen was komen wonen.

In september lag Sams proces nog meer dan twee maanden in het verschiet. In oktober had hij steeds meer besprekingen met Phillip Smith en het team dat die voor Sams verdediging had gevormd. Het zou een moeilijke zaak worden om te winnen, dat wisten ze allemaal. Zelfs Sam koesterde maar weinig illusies. Hij had inmiddels zijn kantoor gesloten en alle werknemers waren ontslagen. Uiteindelijk hadden ze aan verschillende mensen zo'n negenentwintig miljoen dollar ontfutseld. Het had een stuk erger kunnen zijn, maar Sam had zijn uiterste best gedaan om de verliezen van zijn cliënten in te perken. Hij probeerde bovendien zoveel mogelijk verzekeringspolissen te activeren om cliënten voor de rest schadeloos te stellen. Maar hoe je het ook bekeek, het zag er niet fraai uit. Zijn pogingen om mensen zoveel mogelijk schadeloos te stellen, waren er niet op bedacht om zijn kansen in de rechtszaal te verbeteren, maar gewoon een deel van hoe hij altijd was geweest. In wezen leek hij meer dan ooit zichzelf te zijn. Hij leek opgewekter en vrediger, al kwam hij op Alex, als ze hem bij besprekingen met Phillip zag, nog steeds gespannen en vaak zenuwachtig over. Het vooruitzicht naar de gevangenis te gaan joeg hem enorme angst aan, maar hij besefte dat de kans aanzienlijk was. Phillip had hem meer dan eens verteld dat de kans gering was dat ze hem buiten de gevangenis zouden weten te houden.

Tegen eind oktober begon men de onderhandelingen. De aanklagers probeerden hen allemaal onder druk te zetten om schuld te bekennen, maar dat deed tot dusver niemand. Er werd hun in ruil hiervoor strafvermindering aangeboden, maar zelfs dat was weinig aanlokkelijk. Vooral voor Sam, wiens verdediging er nog steeds op neerkwam dat hij alleen buitengewoon stom was geweest, maar niet opzettelijk oneerlijk.

'Denk je dat hij daarmee de dans zal ontspringen?' vroeg Brock haar tijdens een weekend toen ze in de speeltuin naar Annabelle zaten te kijken.

Ze dacht er even over na voordat ze antwoord gaf. 'Ik weet het nog zo net niet,' zei ze eerlijk. 'Ik hoop van wel, voor hem. Maar als ik jurylid was en hij vertelde mij dat hij te stom was om te beseffen dat zijn compagnons hem verneukten terwijl hij het zelf te druk had met letterlijk een nummertje te maken, dan denk ik dat ik hem in zijn gezicht zou uitlachen en hem linea recta naar de bak zou sturen.'

'Zo zie ik het ook,' zei hij. Echt medeleven kon hij niet voor Sam opbrengen en hij vond nog steeds dat die zijn verdiende loon kreeg. Maar Alex sprak dit laatste altijd tegen.

'Je kunt een vent niet naar de gevangenis sturen omdat hij rot doet tegen zijn vrouw terwijl zij chemotherapie ondergaat, Brock.

Dat is onzin. Dat maakt hem nog niet tot een misdadiger. Het gaat hier niet om mij, het gaat hier om de vraag of hij willens en wetens mensen heeft belazerd.' Wat ze verder ook waren, ze waren advocaten en ze praatten graag over jurisprudentiezaken. 'Hij wist ervan, vertel me nou niet dat hij van niks wist. Hij wilde er alleen niks van weten. Maar hij wist verdomde goed dat er een luchtje aan die Simon zat, dat heb jij zelf gezegd.'

'Ik dacht dat die vent een boef was,' zei ze nadenkend, 'maar Sam nam het altijd voor hem op. Het was allemaal zo makkelijk, het geld stroomde maar binnen en zoals hij het vertelde, zal hij maar al te graag geloofd hebben dat het allemaal wel in orde was. Het was naïef van hem, maar nogmaals, dat is geen misdrijf.'

'Hij had een stuk zorgvuldiger moeten zijn.'

'Ja, dat klopt. Maar ik neem aan dat daar zijn liefdesleven hem parten gespeeld heeft.'

'Nou, dit wordt een pikant proces,' voorspelde Brock en dat kwam uit. De kranten stonden er vol van zodra men begon met het afnemen van de verklaringen. Tegen half november werden er in het financiële wereldje weddenschappen afgesloten wie naar de gevangenis zou gaan en wie niet. Iedereen ging ervan uit dat Simon zich er op de een of andere manier onderuit zou wurmen, hij was een veel te gladde jongen om gepakt te worden. Hij was in afwachting van het proces ook verder voor zaken naar Europa heen en weer gependeld. Daar was hij in een handvol duistere zaakjes verwikkeld, maar niets leek hem te kunnen tegenhouden. Men voorspelde dat Larry en Tom naar de gevangenis zouden gaan. Alleen van Sam wist men niet wat men moest denken. De meeste mensen dachten dat hij achter de tralies zou belanden, maar er waren ook wel die dachten van niet. Hij had lange tijd een voortreffelijke naam gehad en sommige oudgedienden waren geneigd hem te geloven, al waren daar geen jongeren aan Wall Street bij. Die vonden dat hij beter had moeten weten of misschien ook wel beter had geweten en het gewoon niet had willen weten, hetgeen ook was wat Brock dacht.

Toen het proces begon, was Alex er. Ze keek toe hoe de jury gekozen werd en overlegde op de gang met Sam, louter om hem af te leiden. Hij had vier advocaten en er waren nog eens vijf anderen bezig met de verdediging van de overige drie. Het was een enorm gebeuren en de rechtszaal zat boordevol journalisten. Alex had Brock gevraagd of die ook wilde komen, maar hij had ervoor bedankt. Ze wisten allebei dat het een gekkenhuis zou worden.

Brock zat nog steeds met Sam in zijn maag en was er nog steeds op gebrand dat Alex zich van hem liet scheiden. Hij zei dat hij niet zou geloven dat het menens was tot zij het Sam vertelde en ze de scheiding aanvroegen. Zij beloofde steeds weer dat ze het meteen na het proces zou regelen en dat meende ze. Alex en Brock waren nu al acht maanden minnaars, met een veel langere geschiedenis van innige vriendschap en ze hield oprecht van hem. Maar zij en Sam kenden elkaar al achttien jaar en hadden even zovele jaren van elkaar gehouden. Ze was ook hem iets verschuldigd en Brock mocht daar dan niet blij mee zijn, ze wist dat hij dat wel begreep. Maar zijns ondanks, in weerwil van alle argumenten die ze aanvoerde, was Brock ontzettend jaloers. Alex schrok ervan, maar ze vond het ook wel roerend.

Het eigenlijke proces begon op de middag van de derde dag en er hing een enorme spanning in de zaal. De jury was met zorg gekozen en de leden ervan hadden te horen gekregen dat de zaken die aan hen zouden worden voorgelegd ingewikkelde financiële transacties betroffen. Er waren vier aangeklaagden, die ieder van een aantal zaken van variërende ernst beschuldigd werden en elk geval werd in grondig detail aan de jury voorgelegd. Sams zaak kwam als laatste aan de orde en Alex vond dat de rechter het allemaal heel duidelijk stelde. Hij was een voortreffelijke rechter en ze had altijd goede ervaringen met hem gehad, maar dat had nu helemaal niets te betekenen. De feiten waren allemaal tegen Sam, tenzij de jury zijn verhaal geloofde. Hij was een eerlijk man, dat was hij althans altijd geweest, maar de waarheid was in dit geval moeilijk te geloven.

Drie weken lang werden verklaringen afgenomen en Thanksgiving verstreek zonder dat ze er veel aandacht aan besteedden. Zij en Brock bereidden bij hem thuis een kalkoen en Annabelle at bij Sam in het Carlyle, maar die was niet bepaald in feeststemming. Alex werd er onherroepelijk aan herinnerd hoe haar extreme reactie op haar ziekte vorig jaar de druppel was geweest die de emmer had doen overlopen en hoe Sam razend was geworden omdat ze zich te ellendig had gevoeld om aan tafel te komen. Sam moest eraan denken hoe die traumatische dag hem uiteindelijk in Daphnes armen had gejaagd en voor het eerst in haar bed. Hij wenste meer dan wat ook dat hij de klok kon terugzetten.

Hij zag er de dag na Thanksgiving bijzonder gedistingeerd en rijzig uit toen hij in zijn donkere pak in de rechtszaal stond. Toen Alex hem zag, vroeg ze hoe hij zich voelde. Ze wist hoe moeilijk dit voor hem was, hoezeer hij zich zorgen maakte en hoeveel er voor hem op het spel stond, zijn hele toekomst. Of op zijn minst een decennia of twee van die toekomst. Dit besef deed hem beven toen hij Alex aankeek.

'Dank je dat je gekomen bent,' fluisterde hij en zij knikte. Ze kon de zorgen in zijn ogen zien, maar hij leek voorbereid op alles wat hem zou kunnen gebeuren. Hij wist nu al dat hij als hij verloor dertig dagen de tijd zou krijgen om zijn zaken op orde te stellen voordat het vonnis geveld werd. Dan zou het Kerstmis geweest zijn. Deze angstaanjagende gedachte ging door hem heen terwijl de rechter met zijn hamer om orde vroeg.

De laatste week van het proces kwam in de tweede week van december. Sam verscheen in het getuigenbankje en zijn verklaring was emotioneel en bijzonder aangrijpend. Hij moest een paar maal ophouden, toen het hem te machtig werd, hetgeen de journalisten meteen opmerkten. Zij geloofde echter zijn verhaal. Ze wist wat een nachtmerrie die periode voor hen was geweest, ze waren allebei op hun eigen manier de waanzin nabij geweest en zijn affaire met Daphne had ongetwijfeld zijn oordeel nog verder vertroebeld. Ze keek ervan op hoe afstandelijk ze hem aanhoorde. Het was een fascinerend proces, maar ze kon zichzelf de gedachte dat Sam straks naar de gevangenis ging niet toestaan. Ze kon zichzelf niet eens de gedachte toestaan dat ze hem ooit had liefgehad, dat zou te pijnlijk zijn geweest.

Nadien richtten vier van de advocaten het woord tot de jury, in sommige gevallen zeer aangrijpend. Alex vond Phillips betoog bijzonder helder, hij zette de feiten duidelijk uiteen. Hij benadrukte nog eens wat Sam zelf in de getuigenbank al had gezegd, dat in het licht van zijn vrouws ziekte en zijn eigen stommiteit, hij zich ervan had laten overtuigen dat wat er gaande was, ethisch verantwoord was terwijl dat niet het geval was. De kern van het betoog was dat hij niet had geweten wat de anderen deden. Hij had nooit bewust gefraudeerd en had nooit deel gehad aan het gebeurde.

De jury nam vijf dagen de tijd om te overleggen. Alles wat er aan bewijsmateriaal en getuigenverklaringen beschikbaar was, werd nog eens grondig doorgenomen en toen was het eindelijk voorbij. Sam en de anderen zaten doodsbleek te wachten toen de jury de rechtszaal binnenkwam en hun gevraagd werd op te staan. Het viel Alex op dat Simon een poging deed smalend te kijken, maar hij was te bleek om ook maar iemand te overtuigen. Hij was net als de anderen doodsbang en de enige voor wie Alex mededogen voelde, was Sam. En arme kleine Annabelle. Stel dat haar pappie naar de gevangenis moest, iemand op school had dat tegen haar gezegd. Sam en Alex hadden geprobeerd haar een eenvoudige uitleg te geven, maar het was veel te verwarrend. Nee, zij wisten niet of hij nu naar de gevangenis moest of niet, al hoopten ze van niet. Het was een niet al te beste oplossing geweest.

De voorzitter van de jury was ditmaal een vrouw en ze declameerde hun uitspraak luid en duidelijk. Ze begon met Tom en somde elk van de dertien beschuldigingen tegen hem op, waarna ze steeds weer dat ene enkele woord uitsprak. Schuldig. Schuldig. Schuldig. Het was een eindeloos lang gedreun en zo ging het ook met Larry en toen met Simon. In de rechtszaal ontstond een geroezemoes en de journalisten begonnen tekeer te gaan terwijl de rechter verwoed op zijn lessenaar hamerde en alle aanwezigen tot de orde riep.

Toen was Sam aan de beurt en ditmaal luidde de uitspraak 'niet schuldig' aan alle beschuldigingen van verduistering. Voor alle beschuldigingen aangaande fraude en samenzwering tot het plegen van fraude, werd hij echter schuldig bevonden. Alex zat als aan haar stoel genageld naar hem te kijken. Hij stond roerloos naar de rechter te luisteren, die zei dat ze over precies dertig dagen moesten terugkomen voor het vonnis en dat hij zich in de tussentijd zou buigen over elk van hun gevallen. Voor ieder van hen werd een borg van vijfhonderdduizend dollar vastgesteld, hetgeen een aanbetaling van vijftigduizend vergde, die Sam had neergeteld zodra hij gearresteerd was. Toen herinnerde de rechter ieder van hen eraan dat zij de staat, laat staan het land, niet mochten verlaten. Toen hij met een klap van zijn hamer op de lessenaar een einde maakte aan deze zitting, barstte de hel los. Fotografen namen foto's van hen allen en Alex moest zich naar Sam en Phillip toe worstelen.

Sam was zichtbaar in shock toen ze hem bereikte en zijn ogen stonden vol tranen, hetgeen begrijpelijk was. De vrouwen van zowel Larry als Tom zaten onverholen te snikken, maar ze zei niets tegen hen. Simon vertrok vrijwel meteen uit de zaal, vergezeld van zijn advocaat.

'O Sam, wat spijt me dit voor je!' zei ze net hard genoeg dat hij het kon horen terwijl iemand hen fotografeerde.

'Laten we maken dat we hier wegkomen,' zei hij verslagen. Ze leunde naar Phillip toe om hem te vragen of hij zijn cliënt nog moest spreken, maar die schudde zijn hoofd. Hij was zeer teleurgesteld over de uitspraak. Ze zouden verder al hun inspanningen erop richten om de straf zo laag mogelijk te krijgen, maar daarop was de kans nu gering. Sam ging naar de gevangenis.

Ze volgde hem naar buiten terwijl camera's en microfoons onder hun neus werden geduwd en uiteindelijk wisten ze door de menigte heen op een taxi af te schieten en in te stappen voordat iemand hen daarvan kon weerhouden.

'Gaat het een beetje?' vroeg ze hem. Hij zag er verschrikkelijk slecht uit en opeens maakte ze zich zorgen dat hij een hartaanval of een beroerte ging krijgen. Op je vijftigste was dat niet denkbeeldig, al was het niet waarschijnlijk.

'Ik weet het niet. Ik geloof dat ik murw ben. Ik heb steeds weer tegen mezelf gezegd dat ik hierop voorbereid moest zijn, maar ik neem aan dat ik dat toch niet was... laten we naar het Carlyle gaan.'

Maar bij het hotel werden ze al door verslaggevers opgewacht. Ze reden om naar de ingang aan de kant van Madison Avenue en repten zich naar binnen. Hij vroeg haar of ze nog even met hem naar boven wilde komen. Eenmaal binnen, belde hij room service en bestelde voor zichzelf whiskey en voor haar koffie. Ze dronk zelden.

'Ik ben met stomheid geslagen,' zei Alex oprecht. Ze had hier inderdaad geen woorden voor, ze had alleen nog maar gevoelens. Verdriet voor hem en voor Annabelle die op het punt stond haar vader te verliezen, voor minstens twintig jaar lang. Het was onmogelijk dit te bevatten.

De periode totdat het vonnis werd uitgesproken zou voor alle betrokkenen moeilijk zijn, maar ze zouden zich er domweg doorheen moeten slaan. 'Kan ik iets voor je doen?' vroeg ze hulpeloos. Ze voelde zich bijna even machteloos als toen ze te horen kreeg dat ze kanker had. Ze kon hier niets aan veranderen.

'Zorg goed voor Annabelle,' zei hij en barstte toen in tranen uit. Hij zat lange tijd met zijn gezicht in zijn handen te snikken en zij zei niets, maar liep op hem toe en hield teder zijn schouders vast. Toen de room service kwam, tekende zij voor de bestelling, bracht zelf het dienblad binnen en gaf hem zijn whiskey. Hij nam dankbaar het glas aan en verontschuldigde zich voor zijn gebrek aan zelfbeheersing.

'Klets geen onzin, Sam, dat hindert niet,' zei ze zacht, terwijl ze een hand op zijn schouder legde. Maar ze konden niets doen. Hij was schuldig bevonden en hij zou naar de gevangenis moeten. Dat wisten ze.

Hij nam een slokje van zijn borrel en keek haar aan. 'Toen jij te horen kreeg dat je kanker had, zul je je geen snars beter gevoeld hebben.'

'Klopt,' beaamde ze en glimlachte toen triest. 'Maar ik zou liever chemotherapie krijgen dan naar de gevangenis gaan.'

Hij lachte cynisch om haar opmerking en nam nog een teug van zijn whiskey. 'Ik geloof niet dat mij een keuze geboden wordt.'

'Neem maar van mij aan dat een chemokuur je ook niet zou bevallen.'

'Dat zal ik in mijn oren knopen,' zei hij bedrukt. Hij voelde zich ellendig dat hij tegenover haar te kort geschoten was. 'God, wat was je ziek. En ik maar doen of er niets aan de hand was, omdat ik er niet tegen kon. Ik stond zelfs toe dat Daphne me daarbij hielp. Ze had medelijden met mij, niet met jou en ik was het helemaal met haar eens. Leuke lui waren wij, meneer en mejuffrouw Beminnelijk.' Hij keek Alex diep in de ogen, ongelooflijk dankbaar dat ze het had overleefd.

'Heb je van haar gehoord?' vroeg ze uit nieuwsgierigheid.

Hij schudde zijn hoofd. 'Geen woord, het schatje. Ik weet zeker dat ze zonniger streken heeft opgezocht. In elk geval is die wel op haar pootjes terechtgekomen, waar dan ook. Daphne is een handige meid, die zorgt wel dat Daphne het goed heeft.' Toen keek hij zijn vrouw aan met een uitdrukking van onmetelijke droefenis. 'Waarom ben jij hier? Jij zou nu niet meer bij mij moeten zijn.' Dat was waar, maar ze was een trouwe ziel en dat wisten ze allebei. Bovendien had Brock gelijk, achttien jaar had een machtige band tussen hen gesmeed.

'Ik hou al heel lang van jou, dat vergeet je niet zomaar,' zei ze eerlijk, niet langer bang dat hij haar zou kwetsen. Ze wist dat hij dat niet kon, ze had te veel afstand genomen.

'Vergeet het maar liever wel gauw,' zei Sam. 'Over dertig dagen. Ik vraag trouwens nog vóór die tijd de scheiding aan. Ik weet zeker dat je jonge vriend de advocaat daar blij mee zal zijn. Die stakker kijkt me elke keer dat hij me ziet aan alsof hij zou willen dat blikken konden doden. Zeg maar dat hij zich kan ontspannen, ik ben binnenkort weg.' Ze glimlachte om de ironie van zijn woorden. Wat kenden ze elkaar goed. Hij was er eindelijk achter wat Brock voor haar betekende. Al had hij er heel wat langer over gedaan dan zij wat zijn relatie met Daphne aanging. Maar er waren nu geen geheimen meer tussen hen. 'Is hij niet een beetje jong voor jou?' Er klonk een zweempje jaloezie in zijn stem toen hij dat vroeg, hetgeen haar aan Brock deed denken en ze moest glimlachen. Ze kletsten allebei onzin.

'Dat zeg ik elke dag tegen hem maar hij is buitengewoon koppig. Hij was geweldig voor me toen ik ziek was. Hij heeft de eerste vijf maanden met mij doorgebracht terwijl ik op de vloer van mijn wc op het kantoor lag te kotsen voordat hij eens met me uit kon.'

'Het is een goeie vent,' zei Sam. 'Ik wilde dat ik het fatsoen had gehad dat voor je te doen.' Toen dacht hij weer aan de uitkomst van het proces en haalde triest zijn schouders op. 'Misschien is het maar goed ook dat ik je in de steek heb gelaten. Ik wil jou niet meesleuren de afgrond in. Jij hebt je vrijheid nodig.'

'Jij ook,' zei ze zacht.

'Zeg dat maar tegen de rechter,' zei hij en stond op. Hij wist dat hij geen recht had om haar nog langer bij zich te houden en hij voelde zich extra ellendig in haar nabijheid. Het was voor haar zo duidelijk voorbij dat het moeilijk was in haar gezelschap te verkeren. 'Zeg maar tegen Annabelle dat ik haar morgen kom halen. Ik wil deze maand zoveel mogelijk met haar doen.' Hij had hoogst waarschijnlijk nog maar deze ene maand vrijheid over en die wilde hij helemaal met haar doorbrengen. Hij had die graag ook met Alex doorgebracht, maar dat had hij nooit durven vragen. Hij wist dat hij dat niet kon maken.

Alex was verdrietig toen ze die avond bij Annabelle thuiskwam. Brock belde en zei dat hij het op het nieuws had gezien en jammer voor hen vond. Hij was nog aan het werk en hij zou later komen, maar toen hij er eenmaal was, vond Alex zijn houding ten aanzien van Sam ergerlijk. Hij deed verwaand en was duidelijk blij dat Sam veroordeeld was. Hij zei dat Sam het zelf verbruid had en in wezen verdiende wat hem was overkomen.

'Ik vind twintig jaar in de gevangenis een wel erg hoge prijs voor een stel stommiteiten. Wie heeft er nou nooit fouten gemaakt? Hij was stom en egoïstisch en naïef in zijn vertrouwen jegens zijn compagnons, maar hij verdient het niet om alles kwijt te raken. En Annabelle verdient al helemaal niet om voor zijn fouten te boeten, zij heeft haar vader nodig.'

'Dat had hij maar moeten bedenken voordat hij met Simon in zee ging. Jezus, Alex, die vent was zo doorzichtig als wat. Dat zei je zelf nog!' Dat kon ze niet ontkennen. Zij had Simon nooit vertrouwd. Maar Sam wel, nu zeer tot zijn spijt.

De volgende dag kwam Sam Annabelle halen. Hij zag er afgemat uit en Alex vond dat Brock nodeloos onaangenaam tegen hem was en toen Sam met Annabelle was vertrokken, zei ze er iets van. 'Die vent heeft genoeg narigheid zonder dat jij nog eens onbeschoft tegen hem doet.' Ze hadden zelden ruzie, maar voor Alex was dit een kwestie van loyaliteit en mededogen.

'Ik deed niet onbeschoft, ik deed koel, dat is een groot verschil.'

'Nee, Brock, je deed niet koel,' zei ze en ze voelde zich alsof ze zijn moeder was die hem een standje gaf. 'Je deed akelig, dat is heel wat anders. Zoiets kan ieder van ons gebeuren. Hij werd meegesleept door een geraffineerd gezelschap, lieden die erop uit waren hem te gebruiken. Weet jij zo heel zeker dat zoiets jou niet kan gebeuren?' vroeg ze hem op de man af. Hij beweerde dat het hem echt nooit zou kunnen gebeuren, maar Alex wist wel beter. Het was echter haar houding die Brock stoorde. Hij was niet blij met wat ze zei of met de manier waarop ze het zei. 'Waarom neem je het voor hem op?' vroeg hij, opeens met een bezorgde gezichtsuitdrukking. 'Ben je nog steeds verliefd op hem?' Zijn blik boorde zich in de hare. Hij was de aanklager en zij de verdachte.

'Me dunkt van niet,' zei ze openhartig, want ze wilde eerlijk tegenover beiden zijn. 'Ik geef om hem. Ik vind het naar wat hem is overkomen.'

'Vind je dan niet dat hij dit verdient?' hield Brock aan. Ze waren alleen in haar woning nadat Annabelle met Sam was vertrokken en Brock wilde nu echt weten wat zij voelde.

'Nee, ik vind niet dat hij dit verdient,' zei Alex verdrietig. 'Hij raakt terecht zijn zaak kwijt en zijn baan... zijn aanzien in de financiële wereld... zelfs zijn goede naam. Hij heeft een stommiteit begaan, hij heeft een boel mensen schade berokkend door zijn blindheid voor waar de anderen mee bezig waren. Maar daarvoor zou hij niet achter tralies moeten belanden, Brock, evenmin als voor zijn te kort schieten tegenover mij... Dat is niet eerlijk. Ik vind werkelijk niet dat hij dat verdient.'

'Jij bent te zacht,' zei Brock terwijl hij haar onderzoekend bekeek. Toen liep hij langzaam naar haar toe en sloeg zijn armen om haar heen. 'Ik denk dat ik daarom zo van je hou,' zei hij. Toen deed hij zijn ogen dicht en trok haar zo dicht tegen zich aan dat ze amper adem kon halen. 'Ik wil je gewoon niet kwijt, dat is het alleen maar. Daar wringt voor mij de schoen... Ik hoor je telkens over hem praten en ik zie iets in je ogen dat verraadt dat je nog steeds wat voor hem voelt. Het is nog niet voorbij, wat je ook zegt. Hij leeft nog steeds ergens in jouw hart... misschien is dat normaal na achttien jaar en met een dochtertje... weet ik het... ik weet alleen dat ik jou niet kwijt wil,' zei hij nog eens en kuste haar.

Toen ze weer bovenkwamen om adem te halen, keek ze hem glimlachend aan en legde teder een vinger op zijn lippen. 'Dat gebeurt niet, Brock. Ik hou van je.' Ze meende het.

'Maar je houdt ook van hem,' zei hij vol inzicht en ditmaal ontkende ze het niet.

'Misschien wel en weet ik het niet. Ik hou niet van hem op een romantische manier. Maar ik hou van wie hij was en wat wij hadden. We waren lange tijd samen. Ik dacht dat we alles hadden... en toen ging het allemaal mis. Het was moeilijk om dat te bevatten.' Ze hadden nu een bloedband, als leden van dezelfde familie, een band die vrijwel niet te verbreken was. 'Ik voel zijn pijn. Ik denk dat ik wel begrijp wat hij gedaan heeft. Ik weet wat hij voelt. Het is moeilijk om dat aan een ander uit te leggen of om op te houden het zo te voelen enkel omdat het nu anders is tussen ons.'

'Weet je wel zeker dat het zo anders is?' vroeg hij zacht.

'Absoluut,' zei ze beslist. 'Ik ben niet langer zijn vrouw. Ik ben iemand anders dan voorheen. Ik weet niet... ik weet niet zeker of je ooit terug kunt gaan, na alles wat er met ons is gebeurd. Je kunt alleen maar verder gaan.' En ze was verder gegaan, rechtstreeks Brocks armen in, maar ze was ook zijn vrouw niet. Ze was niemands vrouw. Zij was haar eigen persoon, voor het eerst in jaren en hoe eenzaam dat ook was geweest, nu beviel het haar soms zelfs. Zij had zo het beste van beide mogelijkheden. Een gevoel voor wie ze was dat ze voorheen nooit had gehad en Brock, die ze innig liefhad.

'Als je het me maar vertelt als er iets verandert,' zei hij eenvoudig, terwijl hij haar diep in de ogen keek. Wat hij daar zag, stelde hem maar tot op zekere hoogte gerust. Hij wist dat ze verscheurd werd door al die tegenstrijdige gevoelens. Ze had met Sam te doen en ze voelde trouw jegens Brock. Op haar eigen manier hield ze van allebei en ze hield van Annabelle. Ze wilde het juiste voor iedereen, soms was dat niet eenvoudig.

'Zeg zulke dingen nou niet,' zei ze vermanend. 'Er gaat niets veranderen. Het wordt alleen een ellendige tijd voor hem en ik wil hem op zijn minst steunen'.

'Waarom? Hij heeft jou vorig jaar niet gesteund. Waarom zou dit anders moeten gaan?'

'Misschien omwille van onze herinneringen.' Maar die wilde Brock nu juist met haar hebben. Hij wilde diezelfde aloude band die haar zelfs nu nog, zelfs op afstand, met Sam verenigde.

'Heb niet te veel met hem te doen,' waarschuwde hij haar en kuste haar nog eens teder. 'Ik heb je nodig,' fluisterde hij.

'En ik jou,' fluisterde ze terug en die ochtend vrijden ze in het bed dat ze ooit met Sam gedeeld had. Ze wist dat ze dat nooit meer met hem zou delen. Wat ze tegen Brock had gezegd, was waar en ze geloofde het. Het verleden was voorbij en het was tijd om verder te gaan. Bovendien hield ze van hem.

Maar Sam was in een bedachtzame stemming toen ze laat op die middag Annabelle van het Carlyle kwam halen, na hun dag samen. Het leek wel alsof in de afgelopen vierentwintig uur het vonnis pas goed tot hem was doorgedrongen en hij in paniek begon te raken. Hij stond op het punt alles te verliezen: zijn vrijheid, zijn leven, zijn kleine meid, zelfs de laatste restjes van alles wat hij ooit met Alex had gedeeld. Opeens was hij een stuk minder filosofisch en gladjes dan de avond tevoren toen hij na het vonnis zijn whiskey dronk. De dag met Annabelle had hem er aan herinnerd wat hij allemaal zou verliezen en dat hij Alex nu zag, maakte het allemaal nog schrijnender.

Hij had Annabelle die middag verteld dat het niet goed voor hem was gegaan. Ze begreep nog steeds niet wat dat inhield en hij had haar nog niet volledig uitgelegd wat de gevolgen zouden zijn. Hij had nog niets gezegd over het feit dat hij bij haar weg zou gaan, dat hij naar de gevangenis zou gaan. Dat zou hij later nog moeten doen. Hij had nog dertig dagen de tijd.

'Hebben jullie het leuk gehad?' vroeg Alex glimlachend. Ze was gekomen om Annabelle te halen terwijl Brock lekkers voor het avondeten haalde bij Gristede's.

'We hebben het reuze leuk gehad,' zei Sam, die iets opmonterde maar er nog steeds gespannen uitzag. 'We zijn wezen schaatsen.'

Toen stuurde hij Annabelle naar de andere kamer met haar pop en haar trui en wendde hij zich met een gekwelde blik naar Alex. 'Het spijt me hoe het vanochtend met je vriend ging. Hij vindt het duidelijk vervelend. Ik geloof dat ik hem een doorn in het oog ben,' zei hij.

Ze knikte, wist niet goed hoeveel ze hem zou toevertrouwen, maar zoals altijd was ze eerlijk. 'Hij vreest onze geschiedenis, Sam, en ik kan hem geen ongelijk geven. Achttien jaar is een lange tijd, het is moeilijk dat aan een buitenstaander uit te leggen. Hij is bang dat loyaliteit sterker is dan liefde, wat dom van hem is.'

'O ja?' vroeg hij zacht. Hij durfde haar nu aan te kijken en wat hij in haar blik zag deed hem pijn. Hij zag een vrouw die hij diep gekwetst had en hij herinnerde zich elk ogenblik dat hij met haar had doorgebracht. 'Is het alleen maar loyaliteit?' vroeg hij nadenkend. 'Dat spijt me. Ik neem aan dat ik van geluk mag spreken dat die er nog is, na wat ik jou heb aangedaan.' Hij had de afgelopen nacht en zelfs die middag continu aan haar gedacht, aan de pijn die hij haar berokkend had.

'Sam, niet doen...' zei ze zacht. Het was te laat om elkaar verwijten te maken. Er waren zoveel redenen tot spijt, zoveel slechte herinneringen, maar ook zoveel goede.

'Waarom niet? Goed, ik neem aan dat ik eigenlijk mijn waffel zou moeten houden, maar ik heb dit waanzinnige gevoel dat mijn tijd opeens bijna op is, en we weten allebei dat dat idee zo waanzinnig nog niet is, na de uitspraak vrijdag. Misschien is het belangrijk om nu bepaalde dingen uit te spreken, voor het geval er later geen kans is om ze uit te spreken.' Ze begreep zijn gevoelens, maar ze kon hem niet helpen. Ze kon er tot op zekere hoogte voor hem zijn, ze kon hem helpen met Annabelle, ze kon met hem mee leven, maar meer kon ze hem niet geven. Dat deel van haar leven behoorde nu aan Brock toe. 'Ik hou nog steeds van je,' zei hij zacht en dat vond ze hartverscheurend. Toen kwam Annabelle de kamer weer binnengehuppeld, met haar pop en haar trui. 'Ik meen het,' zei hij nadrukkelijk, maar zij wendde zich van hem af, negeerde hem. Ze wilde dat hij niets had gezegd, hij had het recht niet.

Alex hielp met bevende handen Annabelle met het aantrekken van haar trui, het opzetten van haar hoedje en het aantrekken van haar jasje. Ze zei geen woord tegen Sam tot Annabelle op de knop voor de lift ging drukken en zij haar achterna liepen.

'Maak het nu niet moeilijker dan het al is. Ik weet dat dit een vreselijke tijd voor jou is, Sam, en ik ben met je begaan maar... doe ons nu niet allemaal opnieuw pijn.' Als hij een spelletje met haar speelde, dan zou hij haar alleen maar kwetsen en Brock en Annabelle en zichzelf. 'Dat mag je niet doen.'

'Het was niet mijn bedoeling jou te kwetsen,' zei hij peinzend. Hij had opeens zoveel te vertellen. 'Ik neem aan dat ik de moed zou moeten hebben om je met rust te laten, wat ik ook voor je voel, vooral als ik naar de gevangenis ga. Dat heb ik mezelf beloofd. Maar misschien is het een nog grotere vergissing als ik jou zomaar weg laat gaan zonder je tenminste te vertellen dat ik van je hou. Ik weet dat ik geen recht heb je dit te zeggen. Jezus, ik voel me niet eens meer een man. Alles waaraan ik ooit mijn identiteit heb ontleend, is weg: geld, succes, positie... Ik neem aan dat jij je zo voelde toen je je borst verloor, maar we zijn allebei stom geweest. Jouw vrouwelijkheid zit hem niet in je borst... Mijn mannelijkheid zit hem niet in mijn kantoor... Het gaat om ons hart, onze ziel, wie we zijn, waarin we geloven. Ik snap niet waarom ik dat niet eerder besefte. Ik heb er een steeds sterker besef van, en de rottigheid is dat ik er te laat achter ben, te laat voor ons in elk geval... Ik zou zo graag de klok een jaar terugdraaien en het overdoen.' Ze was overdonderd door wat hij zei.

'Sam, dit kan niet,' fluisterde ze terwijl ze even haar ogen dichtdeed om niet de pijn in zijn ogen te hoeven zien, of de liefde die ze daar opeens ontwaarde. Waarom had hij dit niet een jaar eerder gezegd? Het was nu te laat. 'Zeg deze dingen niet tegen mij... ik kan niet teruggaan en ik kan Brock dit niet aandoen.' Ze had hem die ochtend nog beloofd dat ze dat niet zou doen.

'Wat wil je toch met hem?' zei Sam gepikeerd. 'Hij is een knulletje. Een leuke knul, dat zie ik wel, en hij is goed voor je geweest, maar waar denk je dat jullie over tien jaar zijn? Kan hij jou echt geven wat je wilt?'

'Het gaat er niet om wat hij mij kan geven,' zei ze streng tegen Sam. 'Hij heeft me al zoveel gegeven. Het is nu aan mij om hem iets te geven.'

'Je kunt hem niet je leven geven om hem te belonen voor wat hij voor jou heeft gedaan, evenmin als ik het bij jou kan goedmaken wat ik niet voor je heb gedaan. Maar ik hou nog steeds van je, Alex... jij bent nog steeds mijn vrouw. Misschien heb ik geen recht meer op jou, ik weet wel zeker van niet. Maar ik wil dat je weet dat ik altijd van je zal blijven houden. Zelfs toen ik op mijn gekst was, op mijn slechtst... heb ik altijd van je gehouden. Ik wilde niet weg, maar ik kon ook niet blijven. Ik was op de loop voor alles, voor jou, voor het spookbeeld van mijn moeder, voor de werkelijkheid. En ik moest wel door die gekte met die meid heen. Ik weet hoe verkeerd dat was, maar ik was helemaal gek van haar. En tegenover jou was ik ook gek. Ik heb in wezen mezelf gek gemaakt. Maar het was nooit mijn bedoeling jou te kwetsen.' Hij wilde dat ze dit alles van hem te horen kreeg, voordat hij naar de gevangenis ging. Maar dat was niet billijk. Hij trok aan een band die nog niet was doorgesneden en hij beroerde een deel van haar dat nog steeds aan hem toebehoorde en dat deed te veel pijn. Ze wilde niet van hem houden.

Haar stem was zacht en verdrietig toen ze hem antwoord gaf en voor zich uit keek naar Annabelle die verderop voor de lift op hen stond te wachten. 'Sam, het zou een stuk eenvoudiger zijn als we zonder verdere toestanden uit elkaar gingen. Kijk niet over je schouder, huil niet om het verleden... Wat heeft het nu nog voor zin?'

'Misschien heef het geen zin meer. Maar na achttien jaar gaan mensen niet zonder toestanden uiteen. Ik weet niet waar jij ophoudt en ik begin,' zei hij met tranen in zijn ogen. 'Kun je dat werkelijk de rug toekeren? Kun je zeggen dat je niets voelt, alleen loyaliteit? Ik geloof je niet.'

Zij zelf ook niet, maar ze was opeens razend over wat hij deed. Opeens wilde hij al zijn zonden opbiechten, zijn ziel blootleggen. Op het laatste moment wilde hij haar, ondanks alles wat hij had gedaan, niet kwijt. 'Wat wil je dan van me, Sam?' vroeg ze hem kwaad. 'Wil je me dwingen toe te geven dat ik van je houd, zodat jij een fijn gevoel hebt als je weggaat? Laat me los... Laat ons allebei nu vrij zijn, zoals je gisteren zei na de uitspraak. Dat hebben we allebei nodig. Draag dit niet met je mee de gevangenis in.'

'Ik kan dit niet loslaten,' zei hij zichtbaar gekweld. Hij had de hele nacht wakker gelegen, had aan haar liggen denken en aan het vonnis. Opeens was alles anders. Hij wilde haar niet zomaar stilletjes laten gaan. 'Ik weet niet hoe ik los moet laten,' zei hij terwijl hij haar arm pakte, in een heftig verlangen haar te kussen. 'Ik hou nog steeds van je.'

'Ik ook van jou, Sam,' zei ze triest. Brock had dit geweten, dat had hij gezegd. 'Maar het is nu te laat.' Ze wisten het allebei, maar hij was niet bereid om het op te geven. Toen ze hem aankeek, wenkte Annabelle en ging de liftdeur open. 'Sam doe dit alsjeblieft niet... omwille van ons allebei.' Het was veel gemak keiijker geweest toen hij haar voor Daphne had verlaten. Hij had toen zo zeker van zijn zaak geleken en nu leek hij zo gebroken en wist zij niet langer wat ze hem nu eigenlijk verschuldigd was. 'Alex, het spijt me,' zei hij en hij keek verschrikkelijk ongelukkig. 'Kan ik je nog eens ontmoeten?' Hij keek paniekerig. De lift wachtte.

'Nee.' Ze schudde haar hoofd en haastte zich naar Annabelle. Ze had spijt dat ze was gekomen. 'Dat kan ik niet, Sam...' Dat kon ze Brock niet aandoen, noch zichzelf. Dat kon ze gewoon niet. 'Het spijt me.'

Ze stapte in de lift en ging naast Annabelle staan. Zijn ogen boorden zich in de hare terwijl de deuren dichtgingen. De hele weg naar huis probeerde ze hem en alles wat hij had gezegd, uit haar gedachten te bannen en aan Brock te denken, terwijl ze zich aan haar dochtertje vastklampte.

'Was pappie kwaad op je?' Annabelle keek verward naar haar op in de kille wind, terwijl mensen die kerstinkopen deden zich langs hen spoedden.

'Nee, liefje. Er was niets aan de hand,' loog ze, terwijl ze zich afvroeg waarom kinderen al die dingen zagen die ze geacht werden niet te zien.

'Hij keek zo verdrietig toen we weggingen.'

'Hij vond het waarschijnlijk alleen maar naar dat hij weg moet, maar hij was niet kwaad. Heus.' Alleen verdrietig. En dwaas.

Het was een opluchting om bij Brock thuis te komen en de heerlijke geuren op te snuiven die uit haar keuken kwamen. Hij maakte spaghettisaus en knoflookbrood. Alex beloofde soep, pasta, salade en een mierzoet toetje te maken.

'Ging het allemaal goed?' vroeg hij met een blik naar haar terwijl ze haar jas uittrok en haar handen warmde. Ze zag er door en door verkleumd en ietwat uit het veld geslagen uit.

'Prima,' zei ze glimlachend. Ze sloeg haar armen om hem heen terwijl hij daar bij het fornuis stond en dwong zich alles te vergeten wat Sam tegen haar had gezegd. Maar wat ze die nacht ook probeerde, hoe ze zich ook vastklampte aan Brock, die naast haar lag, toch bleven Sams woorden door haar hoofd spoken.

22

Annabelle bracht een week met Sam door, vanaf Eerste Kerstdag. Alex zorgde met opzet ervoor dat ze hem niet zag toen ze haar bracht. Ze liet haar in haar eentje in de lift van het Carlyle omhoog gaan. Alex had sinds de laatste keer dat ze hem had gezien niet meer van hem gehoord en ze ging ervan uit dat hij weer tot zichzelf was gekomen. Of hij nu weer helder kon nadenken of niet, ze wist dat zij dat wel kon.

Kerstavond was heerlijk geweest met Brock en Annabelle. Ze hadden hetzelfde huis in Vermont gehuurd voor de week tussen kerst en nieuwjaar. Ditmaal skiede ze wel en genoot. Ze had zich het hele jaar niet beter gevoeld. Haar haar was inmiddels een stuk gegroeid en ze droeg het modieus halflang, een coupe die Brock schitterend vond en reuze sexy. Na een paar dagen met haar in Vermont kalmeerde hij wat Sam aanging. Brock wist hoe dol Alex op hem was en opeens voelde hij zich belachelijk dat hij zich zo druk had gemaakt.

Terwijl ze daar waren, kwamen ze ook te weten dat Sam net na de kerst de scheiding had aangevraagd. Alex was enorm opgelucht. Hij was duidelijk weer tot zichzelf gekomen. Het was voor hen allebei moeilijk om het verleden achter zich te laten, maar ze twijfelde er niet aan dat ze dat moesten doen.

Zij en Brock hadden het erover om in juni in alle stilte te trouwen en ze herinnerde hem er nog eens aan dat ze bij hun advocatenfirma nog het een en ander te regelen hadden. Ze hadden het zelfs over hun huwelijksreis toen ze op oudejaarsavond voor het haardvuur lagen en Alex zei dromerig dat ze dolgraag naar Europa zou willen.

'Dat moet te doen zijn,' zei hij, op een warme, ontspannen, sexy toon. Ze hadden net gevrijd en hij lag naast haar te dommelen. Ze keek hem glimlachend aan en streek zijn haar uit zijn gezicht. Hij zag er in haar ogen soms uit als een jochie, een groot kind, zo onschuldig en vol vertrouwen, dat ze met extra liefde haar armen om hem heen sloeg.

Op nieuwjaarsdag reden ze uit Vermont terug naar New York. Het was een lange rit en ze gingen eerst naar de flat om er hun ski's en koffers te deponeren. Toen ging ze, nog in haar skikledij, Annabelle van het Carlyle halen. Ze belde Sam vanaf de balie beneden en hij vroeg haar of ze heel even boven kon komen. Ze aarzelde en besloot toen dat dit geen kwaad kon. Hij had tijdens haar afwezigheid de scheiding aangevraagd. Hij begreep wat ze wilde.

Maar toen ze boven kwam en hij de deur voor haar opendeed, schrok ze toen ze hem zag. Hij zag er kapot uit.

Toen ze hem zag, kwam alles weer boven, ook de lijdensweg die hij doormaakte. Ze had opeens verschrikkelijk met hem te doen en gruwde bij de gedachte dat hij naar de gevangenis zou gaan. Op de een of andere manier kwamen alle emoties die ze had vermeden, nu ze oog in oog met hem stond weer bij haar op.

Annabelle leek nog steeds geen besef te hebben van de spanning waaronder haar vader stond. Ze zei dat ze het reuze naar haar zin had gehad met haar pappie.

'Dat is fijn, liefje.' Alex zoende haar en drukte haar tegen zich aan terwijl Sam smachtend over hun dochtertje heen naar haar keek. Ze wilde hem vertellen daarmee op te houden. Ze werd soms nog steeds gekweld door wat hij bij hun laatste treffen had gezegd. Ditmaal was het niet anders.

'Ik heb je gemist,' zei hij zacht, terwijl Annabelle in de aangrenzende kamer haar spulletjes pakte. Hij wilde niet dat zij dit hoorde.

'Niet doen,' zei Alex zacht en toen bedankte ze hem ervoor dat hij de scheiding had aangevraagd. Ze wist dat hij het voor haar had gedaan en ze was dankbaar.

'Dat is wel het minste wat ik voor je kon doen,' zei hij triest. Hij zocht in haar ogen naar iets wat daar niet leek te zijn en als het er was, dan gunde zij hem daar geen blik op. 'Ik ben je enorm veel verschuldigd, waarvan ik het merendeel nooit zal kunnen vergoeden.'

'Je hebt genoeg gedaan,' zei ze en dat bedoelde ze niet akelig. Ze hadden samen veel fijne tijden beleefd en vooral nu was ze diep dankbaar voor hun dochter. 'Je bent mij niets verschuldigd.'

'Als ik een leven lang bij je bleef, zou ik niet tegenover jou goed kunnen maken wat ik heb misdaan.' Dit was het enige wat hij nu kon denken. Steeds weer speelde hij in zijn hoofd de verschrikkelijke waarheid af, hoe hij tegenover haar te kort was geschoten. Hij had nu te veel tijd om na te denken.

'Doe niet zo mal, Sam,' zei ze in een poging de stemming te verlichten. 'Laat dat nou los. Het is voorbij, weg. Je moet verder. Dat moeten we allebei.'

'Verder?' vroeg hij, terwijl hij langzaam op haar toe liep. Annabelle was nog steeds in de slaapkamer aan het pakken en Alex wilde dat ze zou opschieten. Ze zou haar zijn gaan helpen, maar ze wilde Sams slaapkamer niet betreden. Terwijl ze hem aankeek, zag ze dat hij ademloos dicht bij haar stond en ze zag alles in zijn ogen dat ze ooit had liefgehad, al die tederheid en liefde en goedhartigheid die haar tot hem hadden aangetrokken. Hij was dezelfde man en hij had haar zo nodig, maar zij was veranderd. Nu leek alles aan haar anders. Of was het dat wel? 'Alex...' Hij zei hunkerend haar naam en ze keek naar hem op. Toen trok hij haar in zijn armen en kuste haar teder op de lippen voordat ze hem kon tegenhouden. Ze begon zich van hem los te maken, maar hij trok haar alleen maar dichter naar zich toe. Opeens wist ze niet meer waarom hij zou moeten ophouden of waarom ze niet had gewild dat hij dit deed. Het leek alsof er niets veranderd was, alsof ze terug in de tijd waren gegaan en ze opnieuw de zijne was. Toen dacht ze opeens aan Brock en besefte dat ze niet langer van Sam was en dat ze dit niet kon toestaan. Ze vroeg zich opeens af waarom ze toch boven was gekomen, had ze gewild dat dit gebeurde? Die gedachte bezorgde haar een schuldgevoel.

'Nee!' was het enige woord dat ze zei toen ze ophielden en ze was ademloos. Ze voelde zich duizelig en opeens erg angstig. Ze wilde niet dat hij haar verder naar zich toe trok, ze wilde dit niet. 'Sam, ik kan niet...' Haar ogen stonden vol tranen.

Hij voelde zich een geweldige rotzak. Hij maakte misbruik van haar en hij wist dat hij hier geen recht toe had. Hij zou hier nog maar een paar dagen zijn en dan zou hij jaren weg zijn. Daarom had hij in de scheiding toegestemd en om duizend andere redenen die hij vergeten was zodra hij haar kuste. 'Alex, neem me niet kwalijk... ik kan duidelijk niet bij je wegblijven.' Hij keek bijna even schuldbewust als zij. Maar hij was ongelooflijk innemend zoals hij daar stond. Hij zag er kwetsbaar en bang uit, verliefd op haar en pijnlijk vertrouwd.

'Probeer je nou maar te gedragen,' zei ze licht hees en heel sexy.

'Ik weet dat je dat moeilijk vindt,' zei ze met een triest lachje naar hem. Ze wilde woedend zijn, maar hij was zo onbeheerst en zo verschrikkelijk behoeftig, dat ze dat op de een of andere manier niet kon. 'Probeer het nou maar, wil je?' Hij knikte met een schaapachtige uitdrukking op zijn gezicht en keek haar grijnzend aan, toen Annabelle te voorschijn kwam met haar piepkleine koffertje en de tas vol cadeautjes die Sam haar voor de kerst had gegeven. Ze wisselden over haar hoofdje heen een blik en Alex wilde boos op hem zijn, maar het lukte haar niet.

Hij bracht hen naar beneden en stond ze na te wuiven terwijl ze wegliepen. Annabelle draaide zich nog een keer of zes om en wuifde naar hem en zei dat ze van hem hield, maar Alex waakte er wel voor om naar hem te kijken. Ze was te bang voor wat ze zou zien als ze dat deed. Kwetsbaar als hij was, had hij een deel van haar beroerd waarvan ze niet had gedacht dat het er nog was, maar nu wist ze beter. Ze had gedacht dat een deel van haar was gestorven en het besef dat dat niet zo was, beangstigde haar. Ze kon zichzelf niet toestaan hier aan toe te geven. Ze kon niet van allebei houden. Ze kon zich nu de luxe van Sam niet permitteren. Zij en Brock hadden samen een toekomst. Terwijl ze naar huis liep, was het enige dat ze wist dat ze Sam voorgoed los moest laten.

Toen ze thuiskwam, wachtte Brock al op haar. Ze sloeg haar armen om zijn hals en drukte hem tegen zich aan terwijl hij haar kuste.

'Wat krijgen we nou?' vroeg hij, blij met haar hartstochtelijke kussen. Vermont had hen goed gedaan, het was precies geweest wat ze nodig hadden gehad.

Zij en Brock kookten die avond samen en na het eten hielp ze Annabelle haar spulletjes uitpakken. Hij zette ondertussen muziek op en maakte de keuken aan kant. Het leek uren later toen Annabelle in haar bedje lag en Brock onder de douche stond, toen Sam belde.

Ze zat in hun studeerkamer net aan hem te denken en bij het horen van zijn stem schoot ze bijna overeind. Het was alsof hij haar had horen denken.

'Ik wilde je alleen even zeggen dat ik er geen spijt van heb dat ik je gekust heb,' zei hij. Ze wilde meteen ophangen. Ze wist niet of ze moest lachen of huilen. Maar zij had ook voor hem liefde gevoeld, dat was de narigheid. 'Maar ik wil één ding weten.'

'Wat?' zei ze, zich schuldig voelend dat ze ook maar iets tegen hem zei. Het was moeilijk te geloven dat dit haar man was geweest, ze had eerder het gevoel dat hij haar geheime minnaar was.

'Ik wil weten of jij er spijt van hebt, Alex. Als jij niet meer van me houdt, dan laat ik je met rust, wat voor gevoelens ik ook voor je koester.' Hij klonk opeens sterker, met meer zelfvertrouwen, alsof hij een belangrijk deel van zichzelf had teruggekregen toen hij haar kuste.

'Ik hou niet van je,' zei ze zonder overtuigingskracht. Hij lachte. Hij klonk als de jongeman van jaren geleden en ze voelde opeens weer vlinders in haar buik.

'Je bent een leugenaarster!' Ze maakte zich sterk dat Sam grijnsde terwijl hij dit zei.

'Ik meende het,' zei ze, met meer schuldgevoel dan ooit tegenover Brock.

Sam liet zich echter niet uit het veld slaan.

'Wat nou spijt? Je kuste me terug!' Sam klonk weer als een kind en hij lachte. Ze moest wel glimlachen toen ze antwoordde: 'Smeerlap die je bent!' Toen klonk ze weer nuchterder. 'Hoor eens Sam, ik heb geen behoefte aan dergelijke complicaties in mijn leven. Ik wil het eenvoudig houden.'

'Over een paar weken is alles voor jou heel eenvoudig, wanneer ik in de gevangenis zit,' drong hij aan. 'Ik wil je zien.'

'Je hebt me net gezien,' zei ze streng. Strenger dan ze zich voelde. Weer van hem te horen had een plaats in haar hart vermurwd die nog steeds van hem hield, maar ze was te bang om dat ooit toe te staan.

'Je weet wat ik bedoel,' hield hij aan. 'Laten we samen uit eten gaan.'

'Dat wil ik niet.'

'Alsjeblieft...' Hij klonk zo verlokkelijk smekend dat ze wel kon gillen.

'Hou op!'

'Toe Alex, alsjeblieft.' Hij smeekte haar en maakte haar gek. Ze weigerde standvastig om hem te zien en een paar minuten later hing ze op. Brock kwam uit de douche, hij had geen idee dat iemand haar gebeld had.

Ze voelde zich er de dag daarop nog steeds opgelaten over toen Sam haar op haar werk belde. Ze wilde hem niet spreken, maar na achttien jaar vond ze dat ze hem wel iets verschuldigd was. 'Wat wil je van me?' vroeg ze uiteindelijk gepikeerd.

'Een avond, eentje maar, daarna zal ik je niet meer lastigvallen,' bedong hij.

Ze zuchtte. 'Waarom? Wat maakt dat nu nog uit?'

'Het zou voor mij een hoop betekenen,' zei hij zacht. Uiteindelijk stemde ze er in toe hem te ontmoeten. Eenmaal maar. Ze zei er niets van tegen Brock en ze voelde zich ellendig dat ze hem voorloog. Maar dat deed ze wel op een avond toen ze wist dat Brock het druk had met cliënten en ze Annabelle bij Carmen achterliet.

'Moest je er soms stiekem tussenuit knijpen?' zei Sam plagerig toen ze elkaar troffen.

'Laat je daar nou maar niet op voorstaan,' viel ze met een afkeurende blik tegen hem uit. Ze had het gevoel dat ze hier verkeerd aan deed en dat zag hij.

'Sorry.'

Ze gingen naar een restaurantje in de East Eighties en bestelden pasta en wijn. Even leek het alsof de klok teruggezet was. Het deed haar denken aan het verre verleden toen ze met elkaar uitgingen, toen ze net verliefd op elkaar werden, maar nu was alles voor allebei anders. Dit was het einde, niet het begin, en dat wisten ze. Hij was kalmer dan de laatste paar maal dat ze hem had gezien en zich er pijnlijk van bewust dat hij naar de gevangenis ging.

Ze liepen na afloop langzaam terug naar de binnenstad, haalden herinneringen op, praatten over mensen en plaatsen waar ze geweest waren. Ze haalden herinneringen op die bij geen van beide in jaren waren opgekomen. Het had veel weg van het bekijken van oude fotoalbums. Toen, terwijl ze daar liepen en halt hielden bij een hoek waar het licht op rood stond, trok hij haar dichter naar zich toe en kuste haar. Het was koud en terwijl hij haar omhelsde, had ze een hekel aan zichzelf dat ze zijn kus beantwoordde.

Ze zei niets en ze liepen verder. Toen trok hij haar zacht een portiek in waar het beschut was en kuste haar opnieuw.

'Dit had je een jaar geleden nog niet gedaan als ik je betaald had,' zei ze verdrietig en bot en dat kwam aan.

Hij voelde zich verschrikkelijk nadat ze het gezegd had. 'Alex, ik ben een stomme oen geweest,' zei hij terwijl hij haar opnieuw kuste en haar toen alleen maar vasthield. Ze liet hem begaan en herinnerde zich hoe ze in haar eenzaamheid naar hem had verlangd, hoezeer ze hem nodig had gehad en hoeveel ze van hem gehouden had. En hoe diep hij haar gekwetst had. Ze had niet gedacht dat ze daar ooit overheen zou komen. En nu leek het toch anders. Het leek allemaal zo ver weg en zijn nabijheid leek zoveel echter en zoveel belangrijker. Ze vroeg zich af of vergeven eigenlijk niet vooral een kwestie van vergeten was.

'Ik heb het afgelopen jaar een heleboel lessen geleerd,' zei ze bedachtzaam, genesteld in zijn armen.

'Zoals?'

'Zoals niet van anderen afhankelijk zijn, zoals niet leven of overleven voor wie dan ook dan jezelf. Uiteindelijk ben ik in leven gebleven louter op rauwe moed, omdat ik het verdomde te sterven... dat was een belangrijke les... misschien zul jij er goed aan doen je dat te herinneren als je in de gevangenis zit.'

'Ik kan me er niet eens iets bij voorstellen,' zei hij zacht en toen keek hij met een warme glimlach op haar neer. 'Dank je hiervoor, dat ik je mocht vasthouden... je mocht kussen... je had me met je schoen op mijn hoofd kunnen slaan of de politie kunnen roepen. Ik ben blij dat je dat niet hebt gedaan.'

'Ik ook,' zei ze triest en toen bood ze niet langer weerstand aan het idee dat ze om hem gaf. 'Ik zal je missen.'

'Dat moet je niet doen. Jij hebt Annabelle. En je padvinder,' voegde hij er sarcastisch aan toe en ze lachte, terwijl ze verder naar huis liepen.

'Hij is fantastisch voor Annabelle,' zei ze lief over Brock.

'Dat is fijn. Is hij goed voor jou?'

'Heel erg.'

'Dan ben ik blij voor je.' Maar dat was hij niet en dat wisten ze allebei. Meer dan wat ook, ook al had hij geweten dat dit nergens toe kon leiden, had hij haar willen laten weten hoeveel hij nog steeds van haar hield.

'Pas goed op jezelf,' zei ze toen ze Seventy-sixth Street insloegen en op het Carlyle afliepen. Zij woonde maar een half stratenblok verderop en ze was vastbesloten alleen naar huis te lopen, maar dat stond hij niet toe.

'Ik zal mijn best doen. Ik heb geen idee waar ik heen gestuurd word. Waarschijnlijk naar Leavenworth,' aangezien de beschuldigingen zowel op staats- als op federaal niveau waren. 'Ik hoop dat het in elk geval een beetje beschaafd is.'

'Misschien doet Phillip iets wonderbaarlijks, misschien kan hij het op het laatste moment voor je op een akkoordje gooien.' Maar die had Sam geen enkele hoop gegeven. Hij zou naar de gevangenis moeten, al hoopte hij dat de straf niet al te lang zou zijn. Misschien zou hij na de eerste paar maanden worden overgebracht naar een van de 'luxe' gevangenissen.

Toen ze langs het Carlyle liepen, probeerde hij haar te overreden met hem mee naar boven te komen, maar dat weigerde ze. Ze wist wel beter dan hem, of zichzelf, te vertrouwen. Toen ze haar flat bereikten, zoende ze hem op de wang en bedankte hem voor een prettige avond. Terwijl ze naar boven ging, voelde ze zich stil en bedachtzaam. Er was heel wat om over na te denken en een boel gevoelens om te ontwarren.

Brock vroeg haar niet waar ze gisteravond was geweest, maar de volgende ochtend hing er een vreemde sfeer tussen hen op kantoor. Het leek wel alsof hij het wist, maar het verdomde haar ernaar te vragen. Tussen de middag kon hij het uiteindelijk niet langer uithouden. 'Jij bent gisteravond met hem uit geweest, hè?'

'Met wie?' vroeg ze schaapachtig, haar hart bonkte in haar keel. Ze haatte zichzelf om haar leugen terwijl ze haar broodje at.

'Je man,' zei hij koel. Hij wist het. Hij had goede instincten.

'Sam?' Ze aarzelde, stond even op het punt te liegen en besloot toen dat niet te doen. Dat had Brock niet aan haar verdiend en dat besefte ze. Maar zijn jaloezie joeg haar angst aan. Net als haar eigen gevoelens, trouwens. Het ergste was dat ze beide mannen liefhad en dat wist ze. Ze had met Sam een band van jaren en met Brock eentje van het afgelopen jaar. Maar wat was ze zichzelf verschuldigd? Dat was de vraag die ze domweg niet kon beantwoorden. 'Hij wilde met me eten en het over Annabelle hebben... ik dacht niet dat je daar bezwaar tegen zou hebben,' zei ze, hetgeen ook weer een leugen was en dat wist hij. Ze voelde zich enorm opgelaten en in de war. Ze wilde Sam hierom haten, maar dat kon ze niet.

'Waarom heb je me er niets van gezegd?' vroeg Brock haar, met een bezorgde en ongelukkige uitdrukking op zijn gezicht.

'Omdat ik bang was,' zei ze eerlijk. 'Bang dat je boos zou zijn en ik wilde hem zien.' Het viel haar zwaar hem de waarheid te zeggen, maar ze wist dat ze dat wel moest doen.

'Waarom wilde je hem zien?'

'Omdat hij lange tijd weggaat en ik met hem te doen heb, zoals jij zelf al zei: hij is tenslotte mijn man.' Ze keek verdrietig, verward en ongelukkig. En haar ogen vertelden hun eigen verhaal.

'Heeft hij je gekust?' Hij was niet op zijn achterhoofd gevallen. En zijn jaloezie kwam opeens als kippevel op zijn huid te liggen. 'Brock, hou op!' Ze probeerde hem te ontwijken, maar dat stond hij niet toe.

'Je hebt geen antwoord gegeven op mijn vraag.' Hij zette haar onder druk, daagde haar uit hem te antwoorden.

Uiteindelijk viel ze tegen hem uit, vooral uit schuldgevoel, maar ook uit woede.

'Wat doet dat ertoe?'

'Voor mij doet het ertoe.'

Ze vroeg zich bijna af of hij hen gevolgd was maar ze dacht niet dat hij dat zou doen. 'Goed, ik heb hem gekust. Nou en? Meer is er niet gebeurd.'

'Jezus, wat is die vent een klootzak!' raasde hij, terwijl hij door haar kamer beende. 'Hij gaat naar de gevangenis, maar hij wil jou eerst nog even weer lekker maken. Wat wil hij? Dat jij twintig jaar op hem wacht? Fijn voor jou, zeg. Wat een leuke jongen is dat toch, heb je dat nou nog niet door? Hij is een volslagen egoïst!'

'Prima, je hebt gelijk, hij is een egoïst. Maar hij is ook een mens, hij is bang en op zijn eigen manier houdt hij van me.'

'En hou jij van hem?'

'Ik ben achttien jaar met hem getrouwd geweest, dat is niet niks. Er is in elk geval vriendschap. Volgens mij wil hij alleen maar vrede sluiten voordat hij de gevangenis in gaat, oude wonden helen, orde op zaken stellen. Hij weet dat hij gaat. Hij probeert me heus niet mee te nemen. Hij heeft toch de scheiding aangevraagd, weet je nog wel?'

'En als hij niet naar de gevangenis gaat?' Hij stond opeens als een kemphaan tegenover haar en ze schrok.

'Brock, hij gaat heus niet vrijuit. Hij maakt geen schijn van kans, dat weet je toch.'

'En als hij wel vrijuit ging, zou je dan met hem getrouwd blijven? Zou je naar hem teruggaan?'

Het was een moeilijke vraag en ze wilde er geen antwoord op geven. Voor zichzelf niet en voor hem niet. Er bestond geen enkele kans dat hij niet naar de gevangenis ging, dat wist zij en dat wist Sam. Phillip Smith had hem geen illusies gegeven. Maar het ging er niet om of Sam al dan niet naar de gevangenis ging. Zo eenvoudig lag het niet. 'Daar heeft het niets mee te maken. Als ik echt van hem hield, zou ik naar hem teruggaan, of hij nu naar de gevangenis ging of niet. Brock, ik ben met jou, dat moet toch iets betekenen?'

'Dat doet het ook, maar als hij in de gevangenis zit, gaat hij jou straks schrijven, dan wil hij dat je hem komt opzoeken. Jij bent nog steeds verliefd op hem, Alex. Waarom zie je dat niet onder ogen?'

Hij legde haar het vuur aan de schenen en ze was kwaad op hem. Hij wilde alles tegelijk, maar zo zat het leven niet in elkaar. Dat wist zij beter dan hij.

'Oude wonden genezen langzaam, Brock. Dat gebeurt niet zo een-twee-drie. Heb een beetje geduld.'

'Waarom geef je niet toe wat je voelt? Volgens mij ga je weer naar hem toe.'

'Brock, wees nou een beetje volwassen, zet me niet zo onder druk!' snauwde ze hem ten antwoord toe.

'Ik hou van je!' Er stonden opeens tranen in zijn ogen toen hij dit zei. Hij hield van haar en hij wilde haar, maar het was zinloos te ontkennen dat zij nog steeds van Sam hield. Dat deed ze en dat wist hij. Hij wist alleen niet wat ze er aan wilde doen, ondanks al haar ontkenningen.

Ze sloeg haar armen om hem heen en ze begonnen allebei te huilen. Niets was ooit eenvoudig. Ze wilde Brock uitleggen dat ze tijd nodig had om haar verdriet over Sam te verwerken. Om van onderwerp te veranderen bracht ze het gesprek op zijn zuster.

Zodra ze dat deed, keek hij diep gekwetst. Ze vroeg hem waarom. Eerst wilde hij het niet zeggen, maar toen uiteindelijk wist hij dat hij wel moest. Hij had het haar allang willen vertellen, maar vanwege haar had het hem beter geleken om het niet te doen. Het was vooral moeilijk geweest toen hij en Alex het over trouwplannen hadden gehad en zij had gezegd dat ze zijn zuster wilde uitnodigen.

'Alex, mijn zuster is dood,' zei hij intriest. 'Ze is al tien jaar dood. Ze had precies wat jij ook had. Ze heeft een mastectomie ondergaan en een chemokuur maar ze kon het niet trekken. Het was te moeilijk voor haar, ze besloot de behandeling stop te zetten en koos voor de dood. De kanker was trouwens al uitgezaaid voordat ze haar borst afzetten. Maar zij gaf de moed op.' Hij begon te huilen bij de herinnering en Alex staarde hem ontzet aan. Dit had hij haar nooit verteld. Hij had haar aangemoedigd te geloven dat zijn zuster het gered had, zodat zij haar behandeling vol zou houden. 'Ze gaf het gewoon op. Ze verdomde het verder de chemo te nemen. Haar sterfbed duurde een jaar... Ik was eenentwintig en ik heb een jaarlang voor haar gezorgd. Ik wilde haar in leven houden, maar ze was domweg te ziek. En haar man was een echte rotzak, net als Sam.' Hij keek haar veelbetekenend aan. 'Hij heeft geen snars voor haar gedaan tot haar dood toe en een halfjaar later was hij alweer getrouwd. Ze was tweeëndertig en ze was prachtig...' Hij bleef zwijgend lange tijd voor zich uit staren terwijl Alex hem omhelsde en voor hen allebei huilde.

'O god! Wat vreselijk voor je, waarom heb je me dit nooit verteld?' Ze voelde zich afschuwelijk. Hij had haar zoveel hoop gegeven en nu besefte ze wat hij allemaal met zijn zuster moest hebben doorgemaakt.

'Ik wilde niet dat je het opgaf,' lichtte Brock toe terwijl hij tranen wegwiste, aan zijn zuster terugdacht en meer liefde voor Alex voelde dan ooit. In zekere zin was zijn liefde voor Alex een soort tweede kans geweest om zijn zuster te redden. En in sommige opzichten leek Alex sterk op haar.

'Daarom wilde ik de hele tijd per se dat je je chemokuur bleef doen... Ik wilde niet dat het met jou zo zou gaan en ik wilde niet dat jij wist dat ze gestorven was, want ik dacht dat jij het dan ook zou opgeven, net als zij.'

'Je had het me moeten vertellen.' Hij zei niets en was verzonken in zijn herinneringen, terwijl Alex naar hem keek. 'Ik had het moeten weten,' zei ze met enig zelfverwijt, terwijl hij zijn neus snoot in een papieren servet dat ze hem aanreikte. Ze vroeg zich af wat hij nog meer voor haar had verzwegen, maar het feit dat hij haar niet over zijn zuster had verteld, was met de beste bedoelingen geweest.

'Ik ben alleen zo bang,' bekende hij. 'Ik ben zo bang dat je naar hem teruggaat... Hij houdt nog steeds van je, dat heb ik in zijn gezicht gezien... Ik vind het vreselijk om jou met hem te zien.' Ze wist dat wat hij zei, dat Sam van haar hield, waar was. En ze kon het niet veranderen. Ze wist dat zij ook van Sam hield, maar het was te laat. Het was voorbij. Binnenkort zou hij weg zijn, dan zou ze hem niet meer hoeven te zien of zichzelf afvragen wat ze voelde. Dan zouden er alleen herinneringen zijn, spijt en teleurstelling. En de fijnere herinneringen van voor haar ziekte, maar dat waren juist de herinneringen die Brock vreesde.

Ze gingen daarna weer aan het werk en de volgende dag had ze het druk met de voorbereidingen voor Annabelles verjaardag. Ze wist dat Sam ook zou komen en ze hoopte dat Brock zijn kalmte zou bewaren. Uiteindelijk zou het gemakkelijker voor iedereen zijn als hij niet kwam, besloot hij. Alex sprak hem niet tegen, maar Annabelle was teleurgesteld.

'Ik vraag me af hoe oud ik ben als ik vrijkom,' zei Sam nuchter terwijl hij verjaardagstaart at en Alex kromp ineen bij dit gebrek aan subtiliteit. Soms kon hij geen weerstand bieden aan een stukje zwarte humor, al leek hij sinds hun etentje meer moed te hebben.

'Honderd, hoop ik, en te oud om je te herinneren dat je mij ooit hebt gekend,' antwoordde ze.

'Reken daar maar niet op.' En toen, terwijl hij de taart wegzette: 'Ik wil graag volgende week nog eens met je eten, voor de uitspraak, als dat schikt. Er zijn een boel dingen over Annabelle die ik met je wil doornemen. Ik heb wat geld weggelegd voor haar opvoeding en studie.' Hij had de maand tevoren zijn flat verkocht. Een deel van die opbrengst zou aan de gage van zijn advocaten opgaan, maar de rest wilde hij aan Alex geven voor hun dochter.

'Kan ik je vertrouwen?' vroeg ze en hij lachte. Het probleem was dat ze zichzelf niet kon vertrouwen. Het punt was dat ze geen van beide te vertrouwen waren en dat wist ze. Hij was voor haar nog steeds bijzonder aantrekkelijk, maar ze had zichzelf beloofd dat ze niet aan hem zou toegeven. Ze behoorde nu aan Brock toe.

'Je kunt een lijfwacht meebrengen, zolang je maar niet je padvinder meeneemt.'

'Hou op hem zo te noemen. Hij heet Brock!' Sam kon tenminste proberen enig respect voor hem op te brengen. Hij was fantastisch tegen hun dochtertje.

'Sorry, ik wist niet dat je zo gevoelig was wat hem betreft.' Met een trieste gezichtsuitdrukking legde hij zijn hand op haar arm, eindelijk even ernstig als zij. 'Wordt hij Annabelles stiefvader?'

'Ik denk van wel,' zei ze zacht. Ze hadden elkaar innig lief, al was de stemming de laatste tijd gespannen vanwege Sam, maar ze ging ervan uit dat als Sam eenmaal weg was, alles weer normaal zou worden. Weg. Ze haatte de klank van dat woord nu. Weg. Sam zou voorgoed weg zijn.

'Hoe dan ook, wil je met me gaan eten?' drong hij aan en ze knikte.

'Ik doe mijn best.'

'Alex, ik heb niet veel tijd, speel geen spelletjes met me. Maandagavond in het Carlyle?'

'Goed, ik zorg dat ik er ben.'

'Dank je.'

Maar toen ze het ditmaal aan Brock vertelde, sprong die zowat uit zijn vel.

'Jezus, ik had je kunnen voorliegen maar dat heb ik niet gedaan.'

'Waarom moet hij je zien?'

'Omdat hij me geld wil geven voor Annabelle. Dat is een zeer logische verklaring.' Ze geloofde hem.

'Zeg maar tegen hem dat hij een cheque stuurt.'

'Nee,' zei ze kwaad, ze had genoeg van zijn jaloerse uitbarstingen. Hij had zich een stuk beter gedragen toen zij liep over te geven op de vloer van haar werkkamer. 'Hou op je als een kind van vier te gedragen en zie hier maar zelf uit te komen. Ik ga eten met mijn ex.' Ze sloeg de deur van haar slaapkamer achter zich dicht en toen ze weer te voorschijn kwam, was hij weg. Hij was terug naar zijn eigen flat en ditmaal speet haar dat geenszins. Hij zette haar te veel onder druk.

Ze kwam keurig op tijd op maandagavond in Sams suite in het Carlyle aan. Hij zag er bijzonder ernstig uit in een donkergrijs pak en een wit overhemd en een marineblauwe das van Hermès. Hij had de middag met zijn advocaten doorgebracht, maar hij was niet bij Alex langs gekomen op het werk.

'Hoe is het vandaag gegaan?' vroeg ze nonchalant, terwijl ze op de bank ging zitten. Het viel haar op dat hij er erg moe uitzag. Hij zag er de laatste tijd ouder uit en dat was begrijpelijk. Hij was ongelooflijk gespannen over wat er te gebeuren stond.

'Het ging niet al te best,' antwoordde hij. 'Phillip Smith denkt dat de rechter me een flinke tijd gaat opsluiten, hetgeen mij op het onderwerp brengt waarvoor we hier zijn.' Hij haalde twee cheques te voorschijn en legde die op tafel. 'Ik heb vorige maand 1,8 miljoen dollar voor de flat gevangen. En nadat ik een paar schulden heb afbetaald waarmee juffrouw Daphne Belrose me had laten zitten, en nadat ik de makelaar heb betaald, heb ik 1,5 miljoen dollar over. Ik geef je hier vijfhonderdduizend voor Annabelle, voor wat je maar voor haar nodig mocht hebben. Ik wil dat je dat geld voor haar opzij zet. Ik houd zelf vijfhonderdduizend voor het geval ik ooit weer uit de gevangenis kom. De laatste vijfhonderdduizend is voor jou, noem het lijfrente of wat je maar wilt. Je hebt meer verdiend, maar meer is er niet over, lieve schat. Van de zaak is niets over dan schulden en verantwoording voor het geld dat ze hebben verduisterd.'

'Goeie god, ' zei ze verbluft. 'Ik wil helemaal geen geld van je, Sam.' Ze keek oprecht uit het veld geslagen.

'Je verdient het anders wel.'

'Waarvoor? Voor mijn huwelijk met jou? Nou, dan zou ik heel wat meer moeten krijgen,' plaagde ze hem en hij lachte. 'Flauwekul. Ik kan dit niet van je aannemen. Hou het of geef het aan Annabelle.' Maar hij wilde daar niets van weten, hij wilde dat zij het hield. Ze wist nu al dat ze het voor hem opzij zou leggen, hij zou het veel harder nodig hebben dan zij. Zij had haar baan en haar behoeften waren nooit kostbaar geweest.

Vervolgens bestelde hij hun eten. Een biefstuk voor zichzelf en vis voor Alex, die op haar lijn lette. Ze praatten ontspannen over diverse onderwerpen, als oude vrienden, en ze meden onderwerpen als jury's en gevangenissen. Ze was blij dat ze was gekomen, het was een uiterst beschaafde avond. Hij was de afgelopen weken een stuk kalmer geworden, hij zette haar niet onder druk en hij beroerde haar met geen vinger tot zij haar jas aantrok en hij zich teder naar haar toeboog en haar kuste.

'Dank je dat je gekomen bent... welterusten...' zei hij en opnieuw kuste hij haar en zij verroerde zich niet. Ze stond telkens weer versteld over haar onvermogen weerstand aan hem te bieden. Iets in dat vertrouwde van hem was hypnotiserend. Het leek wel alsof ze na al deze tijd toch bij hem moest zijn.

'We moesten nu maar liever ophouden,' zei ze zacht en toen, tot haar eigen stomme verbazing, sloeg ze haar armen om zijn nek en kuste hem, louter uit nostalgie, hield ze zichzelf voor. Het betekende niets voor wie dan ook behalve hen beiden. En Brock... 'Waarom zouden we nu ophouden?' fluisterde hij.

Ze lachte toen hij haar opnieuw begon te kussen. 'Dat weet ik niet meer zo goed,' zei ze. Ze voelde zich schuldig, maar vond het ook heerlijk. Dat schuldige gevoel met hem had iets heel raars. Hij was tenslotte nog steeds haar man, maar Brock had zo'n misbaar over hem gemaakt. Het was niet goed dat ze elkaar kusten, ze had immers een verhouding met Brock en zij en Sam gingen scheiden.

'Ik hou van je,' fluisterde hij. Opeens deinsde ze van hem terug, alsof ze besefte dat dit zo niet verder kon gaan. Ze wilde niemand kwetsen, of toestaan dat Sam haar opnieuw kwetste. Maar bij de blik in haar ogen trok hij haar dichter naar zich toe en hij voelde haar hart tegen het zijne bonzen. En toen hij haar ditmaal kuste, was het niet teder maar hartstochtelijk. Over twee dagen zou hij voor tientallen jaren vertrekken en zou hij haar nooit meer omhelzen, dat wisten ze allebei. Zacht knoopte hij haar jas open en liet die op een stoel achter haar vallen, terwijl zij zichzelf vertelde dat ze hem weerstand moest bieden. Toen, eindeloos voorzichtig, liet hij zijn hand over haar rechterzijde gaan, waar hij de bekende borst voelde die zijn dochtertje had gevoed. Hij vermeed het angstvallig de linkerkant aan te raken, maar toen raakte hij haar toch aan en keek verrast. Zij keek hem glimlachend aan, geamuseerd door zijn verrassing bij het voelen van het implantaat.

'Hij is weer aangegroeid,' zei ze ondeugend.

Hij keek beteuterd. Het voelde opmerkelijk realistisch aan en hij vroeg zich af wanneer ze het had laten doen. 'Waarom heb je me hier niet over verteld?' zei hij met een zacht verwijt en kuste haar toen opnieuw.

'Het ging je geen snars aan,' zei ze zacht, opgewonden door hem terwijl ze dat niet wilde. Hij verlangde op zijn beurt heftig naar haar, niet alleen uit nostalgie, maar voor nu.

Ze maakten traag en doelbewust elkaars kleren los en ze voelde zich bang. Hun aantrekking tot elkaar was onweerstaanbaar en onverbiddelijk en ze konden hun gevoel niet stopzetten.

'Je bent prachtig!' Hij deed een stap achteruit en keek naar haar. Toen maakte hij langzaam haar blouse en rok los en liet haar kleren op de grond vallen. Ergens wist ze dat ze gek was dat ze dit deed, maar hij ging zo lang weg en ze hield van hem. Het was een manier van afscheid nemen, van loslaten, een manier om hem te vertellen hoeveel ze ooit van hem had gehouden. Ze wist dat ze nooit een toekomst zouden hebben, dit was alles wat ze nu hadden.

'Sam, ik hou van je,' zei ze eenvoudig.

'Ik hou ook van jou... o, zo verschrikkelijk veel...' Hij kon amper een woord uitbrengen, zo opgewonden was hij. Hij wilde haar nog één laatste keer en dan beloofde hij zichzelf dat hij haar voorgoed zou loslaten. Hij had het recht niet haar leven te verwoesten. Hij had genoeg gedaan. Hij wilde alleen dit laatste geschenk van haar. Toen ze elkaar kusten was duidelijk dat zij, ondanks al haar waarschuwingen aan zichzelf, hier evenzeer naar verlangde als hij. Ze dacht nergens aan terwijl ze zich aan hem vastklampte, alleen maar dat ze altijd zo verschrikkelijk veel van hem had gehouden.

Ze vrijden rustig, met een bepaalde vredigheid en schoonheid. Dit was iets wat ze allebei lang hadden gewild, zonder dat ze dat hadden durven toegeven. Er was hartstocht en troost en vergiffenis. Ze hadden het gevoel dat ze in elkaars armen thuishoorden en na afloop lagen ze daar, in de wetenschap dat dit nooit meer zou gebeuren, maar dat ze zich dit lang zouden herinneren.

'Ik hield zoveel van jou,' zei ze en keek hem in de ogen.

'En ik van jou,' zei hij met tranen in de ogen, maar ook met een glimlach. 'Dat doe ik nog steeds. Dat zal altijd zo blijven. Niet omdat ik naar de gevangenis ga, maar omdat ik een stommeling ben die te laat zijn lessen leert. Wees verstandiger dan ik geweest ben, Allie... verpest je leven niet.'

'Dat heb jij toch niet gedaan,' zei ze teder.

'Hoe kun je dat nou zeggen?' vroeg hij zacht. 'Moet je zien waar ik overmorgen heen ga. Wat ben ik een stommeling geweest.' Hij lag op zijn rug over de hele geschiedenis te denken en wenste dat hij die ongedaan kon maken. Toen boog ze zich over hem heen en kuste hem. Hij keek haar in de ogen en zag een grenzeloze tederheid in die blik. Brock Stevens was een geluksvogel. Sam wist dat hij haar zelf niet verdiende. Hij hoopte dat het haar goed zou gaan. Die jongen was te jong, maar misschien zou hij leren. Misschien zou hij verstandiger zijn dan Sam.

Ze wilde de nacht met hem doorbrengen, maar durfde dat niet. Als Annabelle wakker werd, zou ze van streek zijn en als Brock opbelde, zou hij door het plafond gaan. Hij wist dat ze met Sam uit was en dat zat hem toch al hoog.

'Ik moet echt naar huis,' zei ze verdrietig, want ze vond het vreselijk hem te verlaten.

'Stom, hè?' zei hij. 'We zijn met elkaar getrouwd en we kunnen niet eens samen de nacht doorbrengen.' Wat was het ironisch. Toen keek hij haar ernstig aan. Hij moest haar nog iets vertellen. 'Het is belangrijk voor mij dat jij weet dat ik wilde dat ik me anders had gedragen. Ik bedoel toen jij ziek werd. Ik was te bang. Ik kon niet eens luisteren. Het is nu te laat om daar nu nog iets aan te veranderen maar als ik dit over moest doen, Alex, dan zou ik er voor je zijn. Ik denk niet dat ik het er goed af zou brengen, niet zo goed als je vriend. Maar ik zal het mezelf nooit vergeven dat ik er niet voor je was. Ik heb een verschrikkelijke les geleerd.' Hij had al doende zijn vrouw verloren en een vallende ster genaamd Daphne nagejaagd, allemaal omdat hij bang was geweest en op de loop voor zijn moeder.

'Ik weet hoe bang je was,' zei ze. Ze vergaf hem de pijn die hij haar berokkend had. Zo te horen had hij er iets van geleerd.

'Je hebt geen idee hoe bang ik was. Ik was gek van angst. Ik kon je niet eens zien, ik zag alleen maar mijn moeder. Wat was ik een stomme oen!' zei hij terwijl hij haar omhelsde.

Zij probeerde er niet aan terug te denken.

'Dat weet ik,' zei ze zacht. 'Soms pakken dingen raar uit,' zei ze filosofisch, bereid te aanvaarden wat er was, in plaats van wat voorbij was. Ze wist dat het hem speet. Het had geen zin hem te kwellen met het gebeurde, al zou Brock razend zijn geweest dat ze het hem vergaf. Hij zou over heel wat razend zijn geweest. Maar dit was niet zijn avond, deze avond behoorde haar en Sam toe en hij was uiterst kostbaar.

Daarna liep hij langzaam met haar naar huis. Ze bleven nog talmen, met zijn arm om haar schouders. Toen kuste hij haar nogmaals. Zo bleven ze eindeloos lang voor zijn oude huis staan en ze wilde hem mee naar boven vragen, maar wist dat dat niet ging. Maar in elk geval hadden ze elkaar iets gegeven om aan terug te denken.

'Dank je,' fluisterde ze terwijl ze hem de laatste maal kuste. 'Tot morgen.' Dan kwam hij afscheid nemen van Annabelle, wat afgrijselijk zou zijn. Alex had zijn cheque voor hun dochtertje bij zich, maar ze had zijn cheque voor haarzelf op de tafel in het Carlyle laten liggen, wat hij niet had gezien.

'Ik hou van je,' zei hij voor het laatst, overweldigd door haar schoonheid en zijn liefde voor haar. Hij keek haar na terwijl ze naar binnen liep. Toen hij naar het hotel terugliep, stroomden de tranen over zijn wangen terwijl hij zich afvroeg hoe hij zo stom had kunnen zijn. Hij had zijn hele leven vergooid en nu had hij niets, geen toekomst en geen Alex. Het was nauwelijks de moeite waard om te blijven leven.

Alleen in haar bed dacht Alex eraan terug hoe het was geweest om met hem de liefde te bedrijven. Het was net als vroeger geweest, dacht ze met een glimlach, alleen beter. Ze hadden allebei in het afgelopen jaar zoveel geleerd, over liefde en vergiffenis. Ze kon alleen maar bidden dat hij, waar hij ook heen ging, veilig zou zijn en iets zou vinden wat voor hem de moeite waard was om vol te houden. Zij kon er nu niet meer voor hem zijn, dat was ze Brock toch verschuldigd. En hoeveel ze ook nog steeds van Sam hield, ze wist dat ze hem moest verlaten. Maar god, wat zou ze hem missen!

23

Toen Sam afscheid kwam nemen van Annabelle, waren ze er allemaal kapot van. Sam snikte toen hij vertrok en Annabelle, Alex en Carmen huilden. Hij had zijn dochtertje alleen maar kunnen uitleggen dat hij had gewerkt met een stel mannen die slechte dingen hadden gedaan en dat hij niet had opgelet wat ze deden. Ze hadden geld van mensen afgepakt, wat verkeerd was, en nu moesten hij en de slechterikken naar de gevangenis als straf voor het stelen van het geld.

Hij had haar kunnen vertellen dat hij op een lange reis ging, maar dat deed hij niet. Hij zei dat ze hem op een dag kon komen opzoeken, maar dat het er niet leuk was en dat hij liever had dat ze wachtte tot ze wat ouder was. Hij zei dat ze lief moest zijn, goed voor mammie moest zorgen en altijd, altijd moest onthouden hoeveel hij van haar hield. Hij hield haar dicht tegen zich aan terwijl ze allemaal huilden, maar niemand heviger dan Sam en Alex. Annabelle was in de war over wat er aan de hand was en ze was van streek omdat hij wegging en slechte mannen geld hadden gestolen. Ze had geen idee wat twintig of dertig jaar inhield, dat hadden ze geen van allen. Het was niet te bevatten. Het voelde aan als voorgoed.

Alex liep met hem naar de lift en klampte zich aan hem vast. Ze had Brock gevraagd om pas laat die avond te komen. En vlak na zijn vertrek belde ze Sam in het Carlyle.

'Gaat het een beetje?' Ze maakte zich zorgen om hem. Dit was te veel voor wie dan ook, vooral gezien zijn geringe betrokkenheid bij de misdrijven. Zijn voornaamste zonde was dat hij die niet had verhinderd.

'Ja hoor. Ik dacht niet dat ik haar ooit zou kunnen verlaten, maar ik had ook niet gedacht dat ik jou ooit kon verlaten.' Toch had hij dat wel degelijk gedaan en nu wist hij hoe het was om te sterven. Hij had het gevoel alsof hij al gestorven was. Hij had nu niets meer te verliezen.

'Ik ben er morgen bij,' zei ze en wenste dat ze die avond bij hem kon blijven, maar het leek haar niet verstandig dat nog eens te doen. Na die ene avond samen hadden ze allebei alweer het gevoel dat ze nog getrouwd waren en bij elkaar hoorden. Dat zou voor hen allebei alleen maar voor verdere complicaties zorgen. Zij had Brock en hij, Sam, moest de gevangenis in. Het had geen zin de dingen nu verder te rekken.

Ze had echter nog steeds het gevoel dat ze bij Sam hoorde, als ze met hem praatte, als ze naast hem stond. Alle oude banden waren in één enkel ogenblik hernieuwd en dat was voor geen van beide wenselijk. Het zou het alleen maar voor allebei moeilijker maken als hij de volgende dag vertrok en dat wist hij. Hij vroeg haar niet om naar hem toe te komen. Toen hij weer met haar vrijde, was hem weer duidelijk geworden hoeveel hij van haar hield en hoe graag hij haar wilde beschermen. Haar nu te verlaten zou nog pijnlijker worden.

'Ik zie je in de rechtszaal,' zei hij luchtig. Chique tot het laatst toe, dacht Alex toen ze ophing en weer over hem nadacht. Tegen de tijd dat Brock die avond kwam, waren ze allemaal enorm van streek, zelfs Carmen. Annabelle had zichzelf in slaap gehuild, ondanks Alex' talrijke pogingen haar te troosten. En Alex had geen zin om te eten of te praten.

'Jezus, wat zal ik blij zijn als dit afgelopen is!' zei Brock bits.

Zijn toon ergerde haar. Het was alsof ze een terechtstelling afwachtten en Alex had het gevoel alsof ze een stel lijkenpikkers waren. 'Anders ik wel. Ik denk niet dat dit voor ook maar iemand van ons een lolletje is, zelfs niet voor Sam,' zei Alex pinnig. Waarom kon hij niet wat meer begrip opbrengen? Hij had nu niets meer van Sam te vrezen.

'Hij is degene die deze puinhoop heeft aangericht,' merkte Brock kribbig op. 'Laten we dat niet uit het oog verliezen.'

'Dat lijkt me niet helemaal kloppen. Zie je niet een paar feiten over het hoofd?'

'O, kom nou toch, Alex. Die vent is een boef, of hij nu je man is of niet.'

Ze kon wel gillen toen ze hem aanhoorde. Hij was zo bang dat hij Alex aan Sam zou verliezen dat hij alleen maar wilde dat die zo snel mogelijk achter tralies belandde. Voor Brock was dit het beste nieuws van het jaar en soms haatte ze hem hierom.

Uiteindelijk ruzieden ze zo lang dat hij besloot niet weer te blijven slapen. Voor hij vertrok, begonnen ze opnieuw te bekvechten over haar voornemen de volgende ochtend met Sam naar de rechtszaal te gaan.

'Ik wil er zijn als ze zijn vonnis uitspreken,' legde ze uit alsof hij achterlijk was.

'Is dat net zoiets als hand in hand met iemand naar de guillotine gaan?' vroeg hij venijnig en dat joeg haar opnieuw op de kast. De kern van de zaak kwam een paar minuten daarop weer ter sprake. 'En als hij niet naar de gevangenis hoeft, Alex? Wat dan? Maakt hij dan weer een kans bij jou?'

'Waarom zit je me de hele tijd op de huid? Je bent door hem geobsedeerd. Weet ik veel wat er zou kunnen gebeuren?'

'Je bent nog steeds verliefd op hem,' zei hij beschuldigend.

'Ik ben verliefd op jou,' probeerde ze hem te overtuigen, maar hij wilde het niet horen.

'Maar je bent ook verliefd op hem, waar of niet?'

'Brock, hou op!' gilde ze. Het kon haar niet langer schelen of Annabelle of Carmen wakker werd. 'Ik hou van jou. Jij was er voor me toen ik verder niemand had. Jij hebt me door het afgelopen jaar gesleept. Zonder jou zou ik doodgegaan zijn, is dat niet genoeg voor jou? Moet ik heel mijn verleden uitwissen enkel om jou te bewijzen dat ik van je hou? Hij is de vader van mijn kind, hij is de man met wie ik ooit trouwde. Hij heeft me verschrikkelijk gekwetst. Het is voorbij, hij gaat straks naar de gevangenis. Ik weet niet wat ik je verder nog kan zeggen. Ik kan je niet zeggen wat er zou gebeuren als dat niet doorging. Maar het doet er niet toe, straks is hij weg.'

'Ik zal je vertellen wat er zou gebeuren als hij niet wegging!' zei hij nijdig. Ze schudde vertwijfeld haar hoofd. Dit was afschuwelijk. 'Je maakt ons kapot in je pogingen hem kapot te maken. Brock, hou op voordat je ons te gronde richt. Alsjeblieft... doe dit niet!' Ze huilde inmiddels, om hem, om zichzelf, om Sam, om Annabelle, om hen allemaal, om al wat ze geleden hadden, zelfs om zijn zuster.

'Als hij blijft, ga ik terug naar Illinois.'

Dit was voor het eerst dat ze hier iets van hoorde, opeens besefte ze hoe verscheurd hij moest zijn om dergelijke plannen zonder haar te maken.

'Waarom?'

'Omdat ik hier niet thuishoor. Jij hoort bij hem, dat weet ik nu. Hoe rot hij zich ook heeft gedragen, hoeveel pijn hij je ook heeft gedaan, jij hoort nog steeds bij hem. Dat voel ik in mijn binnenste.' Hij huilde terwijl hij dit tegen haar zei, maar ze kon de waarheid van wat hij zei niet loochenen. 'Mocht hij weggaan, dan zou je alleen zijn. Dan zou je vrij zijn. Maar als hij niet weggaat, Alex, dan ga ik naar huis. Ik geloof dat ik nu zover ben dat ik terug kan gaan. Ik ben weggegaan vanwege mijn zuster, maar jij hebt me geholpen die wonden te helen. Ik heb me altijd verantwoordelijk gevoeld, omdat ze met de chemokuur is opgehouden. Ik heb steeds het gevoel gehad dat ik haar had moeten dwingen vol te houden, maar nu weet ik dat ik er niets aan had kunnen veranderen. Zij heeft gedaan wat ze wilde.' Hij klonk nu vredig en volwassener dan ze hem ooit had gehoord. Volwassen worden was moeilijk, het deed altijd zo verdomd veel pijn.

'Brock, je hebt mij het leven gered,' zei ze van ganser harte.

'Jij had het evengoed gered, want jij bent dat soort vrouw. Je weet van geen ophouden, daarom hou je nog van hem. Jij geeft gewoon nooit op, hè?' Hier school meer waarheid in dan ze ooit had beseft, maar Brock had tijdens haar chemo een cruciale rol gespeeld en haar overlevingskansen vergroot. Hij had haar geholpen om vol te houden.

'Volgens mij heb jij wel degelijk een verschil gemaakt,' zei ze en gaf hem de lof die hem toekwam.

'Dat is fijn om te horen, maar weten, doe je dat niet.' Hij keek haar met een triest lachje aan. 'Weet je, ik zal altijd van jou blijven houden.'

'Als ik je zo hoor, zou ik denken dat jij weggaat, niet Sam,' zei ze met tranen in haar ogen. Hij haalde zijn schouders op. 'Misschien moet ik dat eigenlijk ook maar doen,' zei hij verdrietig. De afgelopen drie maanden hadden een verschrikkelijke tol van hen gevergd. Vreemd genoeg was het tussen hen beter geweest toen hij haar door de chemotherapie heen hielp.

'Brock, ga niet weg. Hij heeft nu geen schijn van kans om vrijuit te gaan.' Ze probeerde hem gerust te stellen, maar het stemde haar alleen maar extra verdrietig.

'Zelfs als hij naar de gevangenis gaat, zal jij altijd van hem blijven houden.'

'Dat klopt,' gaf ze toe. 'Dat zal ik, maar hij is het verleden en jij bent de toekomst. Jij moet beslissen of je. dat aankunt. Of jij kunt leven met de wetenschap dat ik van hem houd.' Hij knikte, maar hij gaf geen antwoord en toen hij de deur uitging, had ze het vreemde gevoel dat hij niet terug zou komen, dat hij nooit de verhouding die ze met Sam had gehad en het feit dat ze werkelijk van hem had gehouden, zou kunnen aanvaarden. Hij wilde dat zij Sam haatte, maar dat deed ze niet. Hij wilde niet dat zij een geschiedenis met een ander had, geen band met een man om wie ze nog zo innig gaf. Maar het. leven was nooit zo eenvoudig. Het leven speelde je nooit zo in de kaart. De snelle wint.

Er waren altijd moeilijke combinaties, moeilijke keuzes. Maar zij had nu geen keuzes meer. Sam ging naar de gevangenis en Brock zou of volwassen worden of niet. Hij zou of met haar verleden leren leven of hij zou haar verlaten. Ze had een gevoel dat op den duur die tien jaar die hen scheidde een niet te overbruggen kloof zou blijken en dat Brock dit ook wist. Hij leek nu al klaar om te vertrekken. In zekere zin hadden ze elkaars wonden geheeld en misschien was hun tijd samen voorbij. Het was verdrietig om dat zelfs maar te denken, maar ze had in het afgelopen jaar heel wat geleerd over aanvaarding. En ze wist dat ze indien nodig alleen kon zijn. Maar het was een vreemd gevoel dat ze op het punt stond de twee mannen in haar leven te verliezen. Misschien was het tijd voor haar om alleen te zijn.

Toen ze die nacht in haar bed lag, dacht ze aan Brock en aan alles wat hij voor haar gedaan had, maar het was Sam aan wie ze de hele tijd tot de ochtend moest denken, aan Sam, die nu haar gedachten en haar kracht nodig had. Sam, die met haar ziel verweven leek, die voorgoed deel van haar leek uit te maken. Toen ze dat besefte, voelde ze zich merkwaardig vredig. Het viel niet tegen te spreken, hij was heel lang geleden een onvervreemdbaar deel van haar geworden en dat had ze nooit zelfs maar opgemerkt.

Ze stond om zes uur op en trok om zeven uur een zwart mantelpakje aan. Ze zei niet tegen Annabelle waar ze heen ging, maar Carmen wist het. Alex keek ernstig aan het ontbijt en vertrok vroeg naar de rechtszaal om daar te zijn als Sam arriveerde. Ze wilde er voor hem zijn.

De rechtszaal zat al vol toen ze aankwam. Ze wilde niet de tafel van de verdediging nog drukker maken, al had ze daar kunnen gaan zitten. Er was een enorme ruzie gaande omdat Simon Barrymore gisternacht het land uit was gevlucht en zijn borgtocht had verbeurd. De rechter was woedend. Maar toen die kwestie eenmaal was afgehandeld en een arrestatiebevel voor Simon was uitgevaardigd, was de rechter bereid zich met de anderen bezig te houden.

Ook nu kwamen Larry en Tom eerst. Ieder van hen werd tot tien jaar gevangenisstraf veroordeeld, met een boete van een miljoen dollar de man. In de rechtszaal werd de adem collectief ingehouden en zoals meestal werden de journalisten wild en moesten ze tot de orde geroepen worden.

De rechter hamerde verwoed op zijn lessenaar en vroeg toen Sam om op te staan. Hij keek heel ernstig en heel kalm en er ging een rimpeling door de zaal. Men had steeds beseft dat Sams geval anders was dan dat van de anderen. Hij had tot het eind toe volgehouden dat hij niet had geweten waar de anderen mee bezig waren, dat hij door de ziekte van zijn vrouw en zijn eigen stommiteit, om nog maar te zwijgen van zijn affaire met Daphne, tijdelijk te weinig aandacht had besteed aan de handelingen van zijn compagnons. De jury had dit in overweging genomen en dit was de reden dat ze hem niet schuldig hadden bevonden aan de aanklacht van verduistering, maar de beschuldigingen van fraude hadden stand gehouden en hij was schuldig bevonden.

De rechter keek hem lang recht in de ogen. Toen, traag en bedachtzaam, sprak hij Sams straf uit. 'Samuel Livingston Parker, hierbij veroordeel ik u tot een boete, te betalen uit uw persoonlijke middelen, van vijfhonderdduizend dollar, en tien jaar gevangenisstraf.' Het publiek brulde het uit en elke fotograaf in de zaal stormde op hem af terwijl de rechter schreeuwde en verder om stilte hamerde. Sam deed zijn ogen dicht, heel even maar, en Alex voelde zich opeens zo misselijk dat het wel de chemo leek.

'Tien jaar gevangenisstraf,' herhaalde de rechter, met een nijdige blik op het publiek. Toen dat stil was, zei hij tegen Sam: 'Met dien verstande dat uw straf vanaf vandaag wordt verminderd tot tien jaar voorwaardelijk en dat het hof aanraadt dat u ander werk zoekt, meneer Parker. U kunt desnoods hondemepper worden, maar houd u verre van de financiële wereld en Wall Street.' Sam stond de rechter aan te staren, net als alle andere aanwezigen. Heel even was het doodstil. Tien jaar voorwaardelijk. Hij was vrij, zo goed als. Alex kon het niet geloven.

Toen barstte een pandemonium in de rechtszaal los.

De advocaten stonden elkaar allemaal de hand te schudden toen Larry en Tom werden weggeleid. Sam stond verdoofd voor zich uit te kijken terwijl de rechter de zitting verdaagde en fotografen van alle kranten in het land plaatjes van Sam schoten. Alex kon in de daaropvolgende twintig minuten niet eens bij hem in de buurt komen, ze stond hem alleen maar verbluft aan te staren. Phillip Smith had ongelooflijk knap werk verricht, maar de rechter kwam ook lof toe. De reclasseringscommissie verdiende bovendien een pluim voor hun beslissing dat Sam een zot was, maar geen misdadiger, en dat het geen enkel nut zou hebben hem naar de gevangenis te sturen. Terwijl ze dit dacht, herinnerde ze zich opeens de cheque van vijfhonderdduizend dollar die ze twee dagen eerder niet van hem had aangenomen. Die kon hij nu goed gebruiken.

Ze wachtte tot hij de gang had bereikt voor ze hem aansprak. Ze feliciteerde Phillip Smith en de anderen en toen stond ze opeens naar Sam te kijken en die keek haar bijna verlegen glimlachend aan.

'Wat een verrassing, hè?' zei hij, nog steeds verdoofd.

'Ik viel zowat van mijn stoel toen hij het zei,' gaf Alex toe. 'Ik dacht dat je voorgoed opgesloten ging worden.' Ze glimlachte en hij lachte, ze voelde zich weer nieuw, net als toen ze de chemokuur erop had zitten.

'Arme Annabelle... wat ik haar allemaal voor niets heb aangedaan... Laten we haar van school gaan halen,' zei Sam. Toen keek hij Alex aan met een vreemde gezichtsuitdrukking en zei zacht tegen haar toen het even iets minder lawaaiig was: 'Laten we ergens gaan praten.'

'Wat zeg je van jouw hotel?' fluisterde ze hem in het oor. Hij knikte instemmend. 'Ik zie je daar over een halfuur,' zei ze en liep achter Phillip Smith de rechtszaal uit.

Ze overwoog Brock te bellen, maar ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen. Hij had dit alles, en alle complicaties die het met zich meebracht, voorspeld. Ze moest er niet aan denken hem opnieuw te moeten geruststellen en wat erger was, ze wist niet zeker wat ze nu voelde. Ze was de afgelopen nacht met heel wat dingen in het reine gekomen en ze vermoedde dat dat ook voor Brock gold nadat hij haar had achtergelaten. Hij had haar niet meer gebeld.

Sam was opeens terug in haar leven, zonder enige waarschuwing. Dit deed haar denken aan de tijd die ze maar twee dagen eerder met elkaar in bed hadden doorgebracht en alle herinneringen die dat bij hen had opgerakeld. Ze was nergens meer zeker van. Ze wist dat ze nog steeds van Sam hield, maar vertrouwde ze hem? Zou hij er voor haar zijn als het weer gebeurde of zou hij haar teleurstellen? Waren zijn beloften echt of was de nachtmerrie dat? En waar stond Brock in dit alles? Wat was ze hem verschuldigd, wat wilde ze van hem? Maar het ging nu niet om Brock. Het ging nu om Sam, met al zijn sterke en zwakke kanten. Het ging om hen en wat ze nu konden doen. Ze wisten allebei dat het leven geen garanties gaf, alleen beloften, wensen en dromen en verschrikkelijk hartzeer als die dromen kapotgingen.

Het duizelde haar toen ze een taxi naar het Carlyle nam. Toen ze daar aankwam, wachtte hij al op haar. Hij beende voor het hotel op en neer, alsof hij geen moment langer kon wachten. De taxi stopte en de portier hielp haar uitstappen. Toen ze uitstapte, keek Sam haar in de ogen en wist ze dat Brock gelijk had. Sam en zij hadden elkaar lief, zo eenvoudig was dat.

Sam was een tijdlang de regels vergeten, maar zij geen moment. In voor- en tegenspoed... Het was er allemaal nog, ondanks alle pijn en hartzeer die hij haar had bezorgd. Ze wilde Brock vertellen dat hij zich vergiste. Ze wilde groter zijn, anders, of modern, of verschrikkelijk sterk. Maar dat was ze niet, ze was maar een mens. Ze was trouw en ze hield nog steeds van haar man.

'Dag Sam,' zei ze zacht toen hij haar hand pakte, die onder zijn arm schoof en met haar het hotel binnenliep. Hij was nog steeds ondersteboven van wat er net in de rechtszaal was gebeurd. Hij voelde zich bijzonder nederig en een ongelooflijke geluksvogel.

'Vind je het goed als we naar boven gaan?' vroeg hij haar beleefd. Ze knikte glimlachend en ze liepen door de draaideur en toen de treetjes af de lobby in.

'Ja, dat is goed,' zei ze zacht. Ze maakten een nieuw begin. Ze waren nog steeds vrienden, hoezeer hij haar ook had gekwetst. Maar ze wist niet zeker dat ze nu meer waren dan dat. Over de toekomst viel niets te zeggen.

Ze stond in de lift naast hem en vroeg zich af wat er nu zou gebeuren, hoe ze de brokstukken weer aan elkaar zouden lijmen en proberen te vergeten wat er gebeurd was, wat ze tegen Annabelle moesten zeggen en wat zij Brock moest vertellen. Het zou moeilijk zijn het hem te vertellen, maar hij wist het al. Hij had die ochtend zijn biezen gepakt. Ze hadden gisteravond afscheid genomen, al had geen van beiden dit, op het moment dat het gebeurde, beseft.

Al haar zorgen leken weg te smelten toen ze op de achtste verdieping uitstapten en Sam zich omdraaide en haar aankeek. Hij pakte zijn sleutel en hield die lange tijd vast, met zijn blik op haar gericht, terwijl zij hem glimlachend aankeek. Er lag verdriet in haar glimlach waarheid, kennis en wijsheid. Ze hadden elkaar zoveel geleerd. Zoveel harde lessen. Brock had gelijk gehad, ondanks alles was Sam nog steeds haar man.

Hij stak de sleutel in het slot en draaide hem om. Hij duwde zacht de deur open en liet die openstaan terwijl hij haar in zijn armen nam en haar over de drempel droeg. Hij keek haar vragend aan terwijl hij dat deed, want hij wilde heel zeker weten dat zij dit ook echt wilde. Maar zij keek hem aan en knikte. Ze hadden een tweede kans gekregen. Een uiterst zeldzaam geschenk in een mensenleven. Ze hadden allebei een tweede kans gekregen. Het was tijd die aan te grijpen en een nieuw begin te maken. Toen hij haar neerzette, glimlachte ze naar hem en duwde zacht de deur achter hen dicht.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23