Bedrog
Author: Danielle Steel
Date: 2013-04-26T07:00:00+00:00
Description: Tallie Jones is een succesvol filmregisseur met een grote passie voor haar vak. Ze is dol op haar tienerdochter en ze is gelukkig met haar vriend Hunter Lloyd. Tallies drukke leven wordt perfect georganiseerd door haar personal assistant Brigitte. Maar dan neemt Tallies leven een noodlottige wending : ze wordt bestolen, en haar geliefde blijkt een schokkend geheim te hebben. Bedrog is een prachtig verhaal over een vrouw die door een mijnenveld van verlies en verdriet laveert, op weg naar een nieuw begin.

Inhoud

Tallie Jones is een succesvol filmregisseur met een grote passie voor haar vak. Ze is dol op haar tienerdochter en ze is gelukkig met haar vriend Hunter Lloyd. Tallies drukke leven wordt perfect georganiseerd door haar personal assistant Brigitte. Maar dan neemt Tallies leven een noodlottige wending : ze wordt bestolen, en haar geliefde blijkt een schokkend geheim te hebben.

Bedrog is een prachtig verhaal over een vrouw die door een mijnenveld van verlies en verdriet laveert, op weg naar een nieuw begin.

Voor mijn geliefde kinderen,

Beatrix, Trevor, Todd, Nick, Sam,

Victoria, Vanessa, Maxx en Zara,

Moge degenen die je vertrouwt, je nooit bedriegen

En moge degenen aan wie je je hart geeft,
je altijd goed behandelen, met tederheid en respect.

En moge de liefde die je anderen schenkt,
tienvoudig aan je worden teruggegeven.

Met al mijn liefde, vanuit het diepst van mijn hart.

Mama

'In ieder verlies zit ook winst,
zoals bij winst verlies hoort

En met ieder einde
komt een nieuw begin.'

Boeddhistisch gezegde

1

De twee uitgedroogde mannen lagen zo roerloos in de verzengende woestijnzon dat het leek of ze dood waren. Eerder die dag waren er in de verte zware explosies te horen geweest en een van de mannen zat onder het bloed. Hoewel ze tot dan toe vijanden waren geweest, hield de ene nu de hand van de andere vast, terwijl het leven langzaam uit hem weggleed. Nog één keer keken ze elkaar aan en toen blies de zwaargewonde man zijn laatste adem uit. Hij stierf op het moment dat er vlakbij een geweerschot knalde. De man die nog leefde keek angstig op naar degene die het schot had gelost, die nu plotseling, als uit het niets, opdoemde - een engel der wrake die uit de hemel was komen vallen.

'Gut!' doorsneed een stem de stilte. Binnen enkele seconden was het een drukte van belang: een groepje mannen met camera's liep de set op, de dode man kwam - met het bloed nog stromend uit zijn keel - overeind. Een productieassistente rende de set over om hem een flesje koud water aan te reiken, dat hij dankbaar naar binnen klokte. Meteen toen hij hoorde dat ze klaar waren met de opnamen voor die dag, liep de man die even daarvoor zijn hand nog had vastgehouden, de set af om iets te eten te halen.

Er stonden een stuk of twintig mensen door elkaar te kletsen, te roepen en te lachen, terwijl een lange, slanke vrouw in een oude afgeknipte spijkerbroek, een gescheurd mannenhemd en op basketbalgympen, met een enorme grijns op haar gezicht overleg pleegde met de cameraploeg. Haar van nature bleke huid was honingbruin omdat ze veel buiten was en haar lange, blonde haar droeg ze opgestoken in een slordige knot. Even later vlocht ze het in een nonchalante staart en pakte ze een flesje ijskoud water aan van degene die de drankjes uitdeelde. Er stond een enorme cateringwagen vlakbij, met een fotograaf ernaast die de acteurs fotografeerde terwijl ze de set verlieten. Zoals altijd deden er weer grote Hollywoodsterren mee aan de film, ditmaal waren het er vier. 'Dit wordt de beste scène van de film,' verzekerde de blonde vrouw de cameraman, terwijl er allerlei mensen om haar heen zwierven om te horen of alles gelukt was en de geluidstechnicus bevestigde dat de scène er ook wat hem betreft goed op stond. Alles was prima verlopen.

The Sand Man, de films die ze nu aan het opnemen waren, werd gegarandeerd weer een enorme hit, zoals alle andere films die Tallie Jones had gemaakt. De kans was groot dat dit zelfs haar allerbeste tot nu toe werd.

Tallies films waren altijd kaskrakers. Ze was in haar carrière al genomineerd voor twee Oscars en zes Golden Globes, en op haar bureau prijkten twee gewonnen Golden Globes, maar nog geen Oscars. Haar films hadden zo'n succes omdat er én harde actie in zat - precies voldoende bloed zonder te ontaarden in excessief geweld - wat mannen aansprak én het soort gevoeligheid en emotionaliteit waardoor ook vrouwen van haar films hielden. Tallie had de gouden formule en wist het beste van twee werelden te combineren. Op haar negenendertigste was nog geen een van haar films geflopt en intussen had ze al zeventien jaar regie-ervaring.

Er hing al een sfeer van triomf op de set en Tallies gezicht stond vrolijk terwijl ze met haar script onder de arm naar de caravan liep die op locatie dienstdeed als haar kantoor. De dikke papierbundel had aan alle kanten ezelsoren en stond vol met weer nieuwe wijzigingen die de scenarioschrijvers de avond ervoor hadden voorgesteld. Tallie was een enorme perfectionist en altijd eindeloos bezig met aanscherpen en verbeteren. De mensen die met haar samenwerkten beschuldigden haar af en toe van te veel geneuzel, maar uiteindelijk bleek haar aandacht voor details het altijd meer dan waard. Terwijl ze de caravan en de koelte van de airconditioning in ging, zette ze haar BlackBerry aan en ontdekte ze dat er twee berichten van haar dochter waren, die eerstejaars rechtenstudente was aan de NYU, de New York University.

Maxine, of Max zoals iedereen haar noemde, had totaal geen belangstelling voor een carrière in de filmwereld, haar interesse ging uit naar een loopbaan op juridisch gebied. Ze wilde rechter worden, net zoals Sam Jones, haar grootvader en Tallies vader. Tallie en Max verafgoodden Sam en omgekeerd waren ze voor Sam de enige twee vrouwen in zijn leven. Tallies moeder was aan leukemie gestorven toen Tallie nog op de middelbare school zat en haar vader had haar altijd gesteund bij alles wat ze deed. Tallie had hem meegevraagd als haar escorte naar de uitreiking toen ze voor een Oscar was genomineerd, en hij was supertrots op haar geweest.

Het was Tallies moeder die ervoor had gezorgd dat Tallie zo van films was gaan houden. Ze had haar dochter meegenomen naar iedere film die er maar draaide en alle klassiekers met Tallie gezien. Ze had altijd een fascinatie voor films en de acteurs erin gehad, ze had Tallie zelfs Tallulah genoemd, naar Tallulah Bankhead, die ze de meest glamoureuze vrouw vond die ooit had geleefd. Tallie had altijd een enorme hekel aan haar naam gehad en die verkort tot iets waarmee ze kon leven, maar op de films die ze met haar moeder had gezien was ze nog steeds dol.

Haar moeder, die zelf het liefst actrice was geworden, hoopte dat haar dochter haar dromen zou vervullen. Ze had niet lang genoeg geleefd om Tallies geweldige carrière mee te maken, of haar prachtige films te zien. Tallie hoopte altijd dat haar moeder ze mooi zou hebben gevonden en trots op haar geweest zou zijn. Tallies moeder was op haar eenentwintigste met haar vader getrouwd, die toen, op zijn vijfenveertigste, al een succesvolle jurist was geweest. Het was zijn tweede huwelijk, maar Tallie was zijn enige kind. Nu was hij vijfentachtig en met pensioen. Zijn gezondheid was slecht.

Tallie en haar vader belden elkaar iedere dag en hij vond het altijd heerlijk om te horen hoe het op de set ging. Tallie was tegenwoordig zijn toegang tot de buitenwereld, omdat hij nauwelijks meer zijn huis uit kwam. Door zijn artritis kostte hem dat te veel moeite.

De geschiedenis van Tallies huwelijken was grillig, wat niet verwonderlijk was in haar wereld waar los-vaste relaties en snelle partnerwisselingen gewoon waren. Tallie beweerde altijd dat het onmogelijk was om in de filmindustrie een normale vent tegen te komen.

Max' vader kwam dan ook uit een heel andere wereld: een cowboy uit Montana die Tallie had ontmoet op de USC, de University of Southern California, van wie ze op haar twintigste zwanger was geraakt. Ze was een jaar gestopt met haar studie om het kind te krijgen en Tallies vader had er destijds op aangedrongen dat ze trouwden. Maar ze waren zelf nauwelijks meer dan kinderen geweest en Max' vader was, toen de baby nog maar zes maanden oud was, teruggegaan naar Montana. Tallie en hij waren gescheiden en Tallie was nog een paar keer met de baby naar hem toe gereisd om de band in stand te houden, maar hun levens waren te verschillend gebleken. Max' vader was later met een meisje uit Wyoming getrouwd en had met haar nog drie kinderen gekregen. Hij werkte alweer twintig jaar in het rodeocircuit.

Max kreeg ieder jaar op haar verjaardag een kaart van hem en een rodeosouvenir voor Kerstmis. Ze had hem al met al vier keer in haar leven ontmoet.

Haar vader was geen slechte vent, maar hij had gewoon geen enkele band met zijn dochter en leefde in een volkomen andere wereld. Hij was een knappe jongen geweest, op zijn twintigste zelfs meer dan knap, en Max was nog mooier dan haar moeder: een lange, slanke blondine van een meter tachtig met hemelsblauwe ogen. Tallie had groene ogen en was iets minder lang dan haar dochter. Als ze samen uitgingen, vormden ze een opvallend stel en leken ze eerder zussen dan moeder en dochter.

Tallies enige andere huwelijksavontuur was ze aangegaan met een man die in een van haar films speelde. Normaliter begon ze nooit een verhouding met iemand van de filmset, maar voor hem had ze een uitzondering gemaakt. Hij was een beroemde Britse acteur en een notoire hartenbreker. Tallie was helemaal ondersteboven van hem geweest en op haar dertigste met hem getrouwd. Hij was toen achtentwintig en een halfjaar later had hij haar, toen hij ergens op locatie filmde, openlijk bedrogen. Het had haar een miljoen dollar gekost om van hem te scheiden; hij had het hard gespeeld en zij had de prijs betaald.

Daarna was ze vijf jaar alleen geweest en had ze zich op haar werk en haar dochter gestort. Ze had geen behoefte gehad om ooit nog te trouwen, maar tot haar verrassing was ze Hunter Lloyd, een succesvolle filmproducent, tegengekomen en was er een relatie tussen hen ontstaan. Met Hunter was helemaal niets mis: hij was geen bedrieger, geen leugenaar, geen zuiplap. Hij had zijn eigen negatieve ervaringen en twee mislukte huwelijken achter de rug die hem ook een fortuin hadden gekost. Vier jaar geleden waren Hunt en Tallie begonnen met elkaar uit te gaan en nu woonden ze alweer drie jaar samen. Na een jaar was Hunt bij haar ingetrokken en had hij zijn eigen huis, een paleisachtig optrekje in Bel Air, aan zijn laatste ex gelaten. En het werkte, hun relatie, voor hen allebei. Tallie en Hunt hielden van elkaar, Max was ook dol op hem en hij was geweldig met haar.

Hunt was een enorme, vriendelijke beer van een vent en de film die Tallie nu aan het draaien was, was haar tweede met hem als producent. De eerste was een enorme kaskraker geweest, die alle records had gebroken. Samen bleken ze zelfs nog succesvoller dan alleen. En Tallie was gelukkiger dan ze in jaren was geweest. Er viel niets meer te wensen: Hunt Lloyd en de kalme, stevige, stabiele relatie die ze met hem had, pasten perfect bij haar. Ondanks haar enorme successen was Tallie een bescheiden mens, iemand die van een eenvoudig leven hield. Bovendien had ze toch geen tijd om uit te gaan: ze was óf aan het draaien, óf een film aan het voorbereiden, óf bezig met de montage. Het gebeurde maar zelden dat ze niet aan het werk was.

Tallie was op haar eenentwintigste, na de geboorte van Max, in een supermarkt 'ontdekt' door een Hollywoodagent. Hij had een screentest voor haar geregeld en haar een rol in een film bezorgd. Tallie was er alleen uit eerbetoon aan haar moeder en om wat het voor haar zou hebben betekend op ingegaan. Ze acteerde goed en de film werd een succes, maar ze vond iedere seconde als actrice vreselijk. Het was gewoon niks voor haar. En de hele wereld eromheen ook niet. Na de film kreeg ze nog verschillende aanbiedingen, maar die sloeg ze tot grote ergernis van haar agent allemaal af. De camera was dol op Tallie en met de juiste begeleiding zou ze zijn uitgegroeid tot een goede actrice, maar haar hart bleek bij het vak van regisseur te liggen. Dat wilde ze leren en toen ze na de geboorte van Max weer terugging naar de universiteit, koos ze voor de filmopleiding, waar ze zich helemaal aan overgaf Haar afstudeerproject was een lowbudgetfilm die werd gefinancierd door haar vader en die ze met minieme middelen maakte. The Truth About Men and Women werd een cultfilm en was het begin van Tallies carrière als regisseur. Sindsdien had ze altijd gefilmd en er nooit een minuut spijt van gehad.

Tallies eerste paar films deden het goed en kregen lovende recensies, en toen ze eind twintig was begonnen Tallies films echt geld in het laatje te brengen. Tallie Jones was uitgegroeid tot een legende in de zeventien jaar dat ze nu regisseur was, haar films boekten enorme successen. En ze hield van haar vak. Waar ze niet van hield en ook nooit van zou houden, was al het gedoe eromheen: de bekendheid, de aandacht, de pers, de premières, al die keren dat je moest komen opdraven en in het middelpunt van de belangstelling stond. Wat haar betrof was dat iets voor acteurs en niets voor haar. Ze had tenslotte geen actrice willen worden, maar juist gekozen voor regisseur. Haar taak was het om de acteerprestaties van de acteurs en actrices tot grote hoogte te brengen en het script zo goed mogelijk te verbeelden. Na die ene film waarin Tallie had geacteerd, had ze al geweten hoe het leven zou zijn als ze doorging met een carrière als actrice en beseft dat dat iets was wat ze totaal niet ambieerde. Tallie was een doener, een schepper, een artiest. Ze zette zich volledig in voor de projecten die ze ondernam, maar een ster wilde ze absoluut niet zijn. Dat wilde ze juist niét en dat wist ze heel zeker.

Ze had een avondjurk moeten aanschaffen voor haar eerste Golden Globe-nominatie, omdat ze er gewoon geen had. Haar enige kleren waren die waarin ze werkte en daarin zag ze er zo'n beetje uit als een zwerfster. Tallie maakte het geen zier uit. Ze was gewoon tevreden met wie ze was en Hunt hield van haar zoals ze was.

Hunter Lloyd was veel wereldser en minder slonzig dan zij, hij paste meer in het hele Hollywoodgedoe. Maar het was hem niet naar het hoofd gestegen en hij was altijd blij om thuis te komen bij Tallie, die meestal met haar hoofd gebogen over een script op de bank of de vloer lag. Als ze op locatie filmde, probeerde hij zo vaak mogelijk naar haar toe te komen. Hunt was eerder een zakenman, dan iemand die Hollywood belangrijk vond. Films waren big business en de films die geregisseerd werden door Tallie Jones al helemaal. En of ze haar haren nu kamde of niet, was voor hem niet van belang.

Op dit moment was Tallie op locatie aan het filmen, in de buurt van Palm Springs. Als ze wilde kon ze daar ook overnachten in de hotelkamer die doorlopend tot haar beschikking stond, maar meestal probeerde ze terug naar haar huis in L.A. te gaan om bij Hunt te kunnen zijn. Of anders kwam hij vanuit L.A. naar Palm Springs om haar te kunnen zien.

Nu wilde Tallie voordat ze van de set vertrok, de opnamen van die dag - en vooral de laatste scène - nog een keer bekijken. Terwijl ze aantekeningen maakte en e-mails beantwoordde stak ze onbewust drie pennen en één potlood in haar warrig opgestoken haar en toen ze klaar was en de caravan uit stapte om de rushes van die dag te gaan bekijken, zag ze een stofwolk aankomen over de weg naar de set veroorzaakt door een zilverkleurige Aston Martin. Met haar ogen half dichtgeknepen tegen de zon bleef ze staan wachten tot de auto vlak naast haar abrupt tot stilstand kwam. Tallie grijnsde.

De bestuurder die uit de auto stapte was een spectaculair uitziende, meisjesachtige vrouw in een ultrakort minirokje, met eindeloos lange, sexy benen, een fantastisch figuur en lange, blonde haren. Ze zag er gehaast en een beetje verwaaid uit en leek een filmster zoals ze eruitzag. Om een van haar polsen droeg ze een enorme turkooizen armband, ze had diamanten oorknopjes in haar oren en torenhoge hakken aan haar voeten.

'Shit, heb ik de laatste take van de dag gemist?' Brigitte, de schoonheid die de eigenaresse van de Aston Martin was, klonk geïrriteerd.

Tallie grijnsde. 'Het ging fantastisch. Je kunt met me mee om de rushes te zien. Ik wilde ze net gaan bekijken.'

Brigitte leek opgelucht. 'Het verkeer was werkelijk verschrikkelijk. Ik heb twee keer een halfuur vastgezeten.'

Brigitte zag er helemaal uit zoals je je een beroemde filmster voorstelt. Ze torende boven Tallie uit op haar hoge plateausandalen met stilettohakken, was perfect opgemaakt - ze vertoonde zich nooit ergens zonder make-up - en haar outfit stond haar geweldig: haar fantastische lichaam kwam er op zijn allervoordeligst en onweerstaanbaar sexy in uit. Ze was op alle fronten het tegenovergestelde van Tallie: alles aan haar uiterlijk was zorgvuldig uitgedacht om op te vallen, terwijl Tallie juist het liefst onzichtbaar wilde zijn. Haar plezier lag erin om anderen te laten schitteren, anderen te laten opvallen. Brigitte Parker hield van alle aandacht die ze kreeg en had niets van Tallies bescheidenheid of subtiliteit.

Van nature leken beiden vrouwen wel op elkaar - ze waren allebei lang, slank en blond - maar wat ze verder deden met het uiterlijk waarmee ze waren bedeeld, was totaal verschillend. Tallie verborg haar schoonheid en Brigitte zette zichzelf juist in de schijnwerpers en besteedde veel tijd en aandacht aan haar verschijning.

Tallie en Brigitte waren even oud, en Brigitte leek door alles wat ze aan haar lichaam had laten doen wel tien jaar jonger dan ze was. Maar dat gold ook voor Tallie: die zag er onopzettelijk veel jonger uit door de manier waarop ze zich kleedde - alsof ze haar outfit uit een voddenbaal had opgediept. Ze liep altijd op Converse-gympen en in kapotte jeans met daarop een oud t-shirt, waardoor ze iemand van net twintig leek.

Brigitte had haar ogen laten doen, was trots op haar borstimplantaten, liet zich regelmatig injecteren met Botox, had haar lippen laten opvullen met collageen, en bracht iedere dag een paar uur in de meest exclusieve sportschool van Hollywood door. Ze werkte hard aan haar uiterlijk en het resultaat was fantastisch; ze was net zo mooi als een filmster.

Brigitte en Tallie hadden elkaar zeventien jaar eerder leren kennen op de filmafdeling van de USC. Brigitte had destijds de ambitie om actrice te worden en was vastbesloten alles over films te leren. Iedereen wist dat ze een rijkeluisdochter uit San Francisco was die niet hoefde te werken, maar het enige wat ze wilde was een acteercarrière. Haar moeder was gestorven toen ze klein was, net zoals de moeder van Tallie. Brigittes vader was daarna al snel hertrouwd met een veel jongere vrouw en het vooruitzicht om samen met haar 'boze stiefmoeder' in één huis te moeten wonen, had Brigitte naar L.A. doen vertrekken.

Tallie had haar, toen ze nog op de filmopleiding zat, gevraagd te helpen bij de opnamen voor haar eerste onafhankelijke film en Brigitte was zo efficiënt, zo georganiseerd, en zo'n enorme steun gebleken, dat Tallie haar ook voor de daaropvolgende film had gevraagd.

Brigittes werk bestond eruit Tallies leven op alle fronten zo gemakkelijk en soepel mogelijk te laten verlopen, en ze vond het heerlijk om te doen. Uiteindelijk had ze haar droom om ooit actrice te worden opgegeven en sindsdien was ze Tallies vaste assistente. Brigitte was en deed alles wat Tallie niét wilde zijn of doen. Ze was Tallies perfecte beschermengel: ze behoedde Tallie tegen de pers en hield alles wat Tallie niet wilde voor haar weg. Ze beweerde graag dat ze desnoods zelfs een kogel voor Tallie zou opvangen. Tallie was in veel zaken zo eenvoudig en naïef, dat ze iemand nodig had die alle struikelblokken wegnam en haar beschermde. Brigitte was Tallies vertegenwoordiger in de buitenwereld en ze genoot van iedere seconde daarvan. Ze nam Tallie zo veel mogelijk uit handen, zodat ze al haar tijd kon besteden aan haar werk en haar dochter. Tallie was dankbaar voor wat Brigitte de afgelopen zeventien jaar voor haar had gedaan. Het was een regeling die werkte, voor hen allebei, en die voor ieder voldeed aan hun eigen behoefte.

Doordat Tallie en Brigitte bijna doorlopend in elkaars nabijheid verkeerden, waren ze goede vriendinnen geworden. Tallie was bijna altijd met haar werk bezig en had weinig tijd om vrienden te maken. Brigitte was er altijd om haar op alle mogelijke manieren te steunen en te verzorgen en schiep er eer in om dat zo goed mogelijk te doen. Geen taak was te moeilijk, geen vraag onmogelijk, te tijdrovend of te nederig voor haar.

Nu liepen ze samen naar de caravan waar Tallie de rushes van die dag ging bekijken en kletsten ze geanimeerd over de opnamen van die dag, terwijl Brigitte op haar hoge hakken voorzichtig haar weg zocht over het rotsachtige paadje.

'Je moet eens een keer fatsoenlijke schoenen kopen,' plaagde Tallie haar grijnzend. Dat was een opmerking die ze vaak maakte. Brigitte droeg altijd hoge hakken, hoe sexyer hoe beter, en ze stonden haar fantastisch. Ze pretendeerde altijd dat ze net zo lekker zaten als sportschoenen.

'Ja ja. Conversegympen zeker,' grinnikte Brigitte.

Tallie droeg nooit haar nieuwste paar, maar alleen de gympen die al versleten waren en vol gaten en vlekken zaten. Als ze had gewild had ze er net zo fantastisch en sexy kunnen uitzien als Brigitte, maar haar uiterlijk interesseerde haar totaal niet, en Hunt maakte het ook niks uit. Hij hield van haar zoals ze was. Haar slonzigheid was een van haar charmes en wat hij het meest aan haar bewonderde was haar briljante, creatieve geest. En dat was wat Brigitte ook aantrok. Het was voor zowel Hunt als Brigitte duidelijk dat Tallie de geschiedenisboeken in zou gaan als een van de beste filmmakers van haar tijd.

In de caravan bekeken ze samen de opnamen van die dag. Tallie zei niets en keek heel geconcentreerd, ieder detail had haar volledige aandacht. Ze liet de opnamen verschillende keren stopzetten en gaf er dan commentaar op tegen de editors, die de film zouden monteren. Ze had een scherp oog en zag nuances die niemand anders opvielen, wat precies hetgeen was waardoor ze zich onderscheidde. Daarna had ze nog een discussie met haar assistent-regisseur, waardoor het al na zevenen was toen Tallie en Brigitte terugliepen naar Tallies eigen caravan. Tallie zag er moe maar voldaan uit.

'Ga je nog naar huis vanavond?' vroeg Brigitte haar. Ze had een weekendtas achter in haar auto voor als Tallie graag had dat ze bleef slapen. Tallies plannen gingen bij haar altijd voor en zij paste die van haar erop aan. Brigitte maakte er nooit een probleem van om zich te voegen naar Tallies leven, wat een van de dingen was die haar zo waardevol maakte. Ze was op iedere denkbare manier de perfecte assistente.

'Ik weet het nog niet,' antwoordde Tallie. 'Heb je Hunt nog gezien voor je vertrok?' Ze wilde graag met hem de avond doorbrengen, hoewel ze wist dat ze pas tussen negen en tien terug in de stad konden zijn.

'Hij zei dat hij iets te eten voor je zou maken als je naar huis kwam, maar anders komt hij hierheen als je wilt. Ik heb beloofd hem iets te laten horen.'

Tallie aarzelde even en bedacht toen dat ze het liefst terugging naar L.A. Zelfs al hadden ze maar een paar uur samen voordat ze gingen slapen en ze bovendien om vier uur 's ochtends weer op moest, wilde ze die avond graag in haar eigen huis zijn. En daarbij was Hunt een fantastische kok.

'Ik denk dat ik terugga.'

'Ik rij je wel, dan kun jij onderweg wat slapen.'

Het was een lange dag geweest voor Tallie, zoals altijd wanneer ze op locatie filmde. Maar ze was eraan gewend en genoot ervan.

'Graag,' zei Tallie en ze pakte de canvas tas die ze nu al maandenlang als handtas gebruikte. Ze had hem opgeduikeld in een tweedehandszaakje en eigenlijk was de tas bedoeld om gereedschap in op te bergen, maar ze vond hem perfect geschikt voor alle scripts en notitieblokken die ze altijd en overal met zich meesjouwde, om die te bestuderen zodra ze er de tijd voor vond. Tallie was altijd aan het werk, altijd bezig met nieuwe ideeën, altijd notities aan het maken voor de opnamen waar ze op dat moment mee bezig was, of voor haar volgende film. Haar hersenen werkten doorlopend op topsnelheid.

Brigitte sms'te Hunt, zoals ze had beloofd, dat Tallie die avond naar huis zou komen. Eerder die dag had ze allerlei telefoontjes afgewerkt, van alles geregeld, wat spullen voor Max in New York besteld en de rekeningen betaald. Brigitte was de meest efficiënte persoon die Tallie ooit had ontmoet en Hunt was dat helemaal met haar eens. Hij zei altijd dat Tallie zichzelf gelukkig mocht prijzen met zo iemand als Brigitte, iemand met precies het juiste karakter voor het werk dat ze deed. Brigitte was er tevreden mee om in Tallies schaduw te staan en haar vertegenwoordiger naar de buitenwereld te zijn. Voor Brigitte had haar baan natuurlijk ook zo zijn voordelen. Iedere keer dat Brigitte ergens kleding, een bontjasje of een sieraad bewonderde, kreeg ze het van de winkel cadeau. Daar genoot ze van en ze schepte er altijd over op. Dat was een van de leukste bijkomstigheden van haar baan. Daarbij stuurden juweliers en designers haar talloze geschenken voor Tallie op om Tallie over te halen hun creaties te dragen - iets waar Tallie totaal geen interesse in had. Ze was blij dat dat voor Brigitte niet gold: die vond al die gratis spullen juist fantastisch en accepteerde die cadeaus maar al te graag, waarna ze alles met verve droeg en er spectaculair in uitzag. Ze had zelfs haar Aston Martin met een enorme korting kunnen kopen en was de trotse eigenaresse van een geweldig huis met zwembad in Hollywood Hills. Brigitte leefde op ruime voet en had veel plezier van het feit dat ze Tallies assistente was. Dat was al zeventien jaar een enorm pluspunt van haar baan, en hoewel ze uit een rijk milieu kwam en alle voordeeltjes die haar werk als Tallies assistente met zich meebracht niet nodig had, genoot ze er toch van. Bovendien was het de manier om niets met haar vader en stiefmoeder te maken hoeven te hebben. Ze vond het prettig niet afhankelijk te zijn van het geld van haar familie, hoewel ze toegaf dat ze haar huis uit de erfenis van haar moeder had betaald, iets wat trouwens een prima investering was gebleken en die nu al twee of zelfs drie keer meer waard was dan wat ze er voor had betaald. Met het geld dat ze van zichzelf had, het riante salaris dat Tallie haar betaalde en de niet-aflatende stroom cadeaus en voordeeltjes, had Brigitte een gouden leventje. Op veel gebieden zelfs beter dan dat van Tallie, of dat leek in ieder geval zo.

Tallie was van nature veel bescheidener en leefde daar ook naar. En hoewel ze nou niet bepaald een arme jeugd had gehad, was de rijkdom die Brigitte beschreef uit haar kindertijd van een heel andere orde. Brigitte ging nog regelmatig op bezoek bij haar familie en achteraf klaagde ze dan altijd dat het helemaal niet leuk was geweest. Ze vond San Francisco afschuwelijk, had nog altijd een grondige hekel aan haar stiefmoeder en kon ook niet meer met haar vader opschieten sinds hij met haar was getrouwd. Tallie voelde meer als familie voor haar, iemand om wie ze echt gaf Al zeventien jaar lang. En Tallie had hetzelfde gevoel bij haar: Brigitte was het zusje dat ze nooit had gehad en een goede peettante voor haar dochter. Max was dol op Tallies assistente en vertelde haar altijd alles, soms zelfs meer dan ze haar eigen moeder vertelde, vooral als die ergens op locatie zat en het heel druk had met een film.

Tallie nam plaats op de passagiersstoel van Brigittes flitsende Aston Martin, deed haar autogordel om en maakte het zich gemakkelijk. Ze was vanaf vijf uur die ochtend op de set geweest en voelde opeens hoe moe ze was. Vlak voor ze vertrok kreeg Tallie nog de laatste veranderingen in het script in haar handen geduwd en die haalde ze nu uit haar tas om onderweg door te lezen, maar toen ze de set af reden was ze gewoonweg uitgeput.

'Waarom ga je niet even een dutje doen?' opperde Brigitte. 'Je kunt die veranderingen ook morgenochtend bekijken. Ik rij je wel terug. Je hóéft ze vanavond niet door te nemen.'

Tallie was altijd ontzettend gewetensvol en plichtsgetrouw.

'Dank je,' zei Tallie. Ze kon zich niet voorstellen hoe haar leven zonder Brigitte die alles voor haar deed zou zijn, en hoopte daar ook nooit achter te hoeven komen. In plaats daarvan wenste ze dat Brigitte en zij nog samen zouden zijn als ze allebei een oud dametje waren en Brigitte plaagde haar altijd dat dat er dik in zat, omdat ze nooit meer van haar weg te krijgen was. En inderdaad kwam Brigitte nooit in de verleiding om iets anders te gaan doen of een van de aanbiedingen aan te nemen die ze regelmatig kreeg van anderen die haar bij Tallie wilden wegkapen. Ze zei altijd dat ze de baan plus de werkgever had van wie ze hield. En na zoveel jaren samen was Tallie dan ook haar beste vriendin.

Toen ze in het spiegeltje een glimp van zichzelf opving, begon Tallie opeens, uit het niets, te grinniken. 'Het lijkt wel of je een zwerver hebt opgepikt. Ik zie er verschrikkelijk uit.'

'Ja, zeg dat wel,' beaamde Brigitte lachend met een zijdelingse blik naar haar. 'Misschien moet je je haren zo nu en dan eens kammen.' Brigitte had extensies in haar haar, waardoor Tallie en zij nog meer op elkaar leken. Tallies lange blonde manen waren puur natuur en het grote verschil tussen hen twee was dat Brigittes haar altijd tot in de puntjes was verzorgd en Tallie niet eens een kam door haar haar haalde. Brigitte moest representatief zijn voor haar werk en kon er niet zo slonzig uitzien als Tallie, maar dat zou ze ook absoluut niet willen. Tallies werk was fysiek veel zwaarder, ze moest constant ladders opklimmen of boven in een kraan zitten om beter zicht te hebben op een shot. Ze zat ook zomaar urenlang in de zon zonder de moeite te nemen zich met zonnebrand in te smeren, ondanks Brigittes dringende waarschuwingen dat ze een gerimpeld oud besje zou worden. Tallie lag op haar knieën achter een camera, of languit op de grond om de hoek te bepalen van waaruit er moest worden gefilmd. Tallie was in alle opzichten een werkpaard, maar zelfs als ze er slordig uitzag, was ze mooi, op een natuurlijke, stralende manier. Het leek bijna of ze van binnenuit werd verlicht. Over Brigittes uiterlijk was veel meer nagedacht en het kostte ook veel meer moeite om het in stand te houden. Tallie zou er nooit het geduld, de interesse, de tijd en de inspanning voor overhebben.

'Bedankt dat je me terugrijdt,' zei ze met een geeuw. Nu ze wat meer ontspande, besefte ze hoe verschrikkelijk moe ze was.

'Doe je ogen dicht en ga slapen,' beval Brigitte haar en Tallie gehoorzaamde met een tevreden glimlachje. En vijf minuten later, toen ze de snelweg naar L.A. op reden, was Tallie diep in slaap, terwijl ze door Brigitte naar huis werd gereden.

2

Toen ze bij Tallies huis in Bel Air waren, schudde Brigitte haar zachtjes wakker. Tallie hield niet van protserige rijkdom, maar ze had een prachtig huis met strakke, moderne en open kamers, dat eenvoudig was ingericht en waar een serene sfeer hing. Tallie had geen behoefte aan een hoop spullen in haar leven. Ze had een huis in Malibu waar ze zelden kwam omdat ze er de tijd niet voor had, een flat in New York voor Max, en een klein appartementje in Parijs, dat ze had gekocht na haar eerste grote succes. Zo'n appartementje was iets waarvan ze altijd had gedroomd, hoewel ze er nu al in geen twee jaar was geweest, maar te weten dat het bestond vond ze al heerlijk. Af en toe leende ze het uit aan vrienden: Brigitte was er bijvoorbeeld in haar laatste vakantie geweest en had het er fantastisch gehad. Tallie had op locatie in Afrika moeten filmen en Brigitte was toen een weekje naar Parijs gegaan. De extraatjes die bij Brigittes baan hoorden waren buitengewoon en daar ging het eigenlijk om als je iemands persoonlijke assistente was. Je deelde het leven van je werkgever en gaf je eigen leven op om dat te kunnen doen. Brigittes leven paste gemakkelijk in en om dat van Tallie. Die avond had ze om tien uur een afspraakje, maar als het twaalf uur werd omdat Tallie haar nodig had voor het een of ander, was het ook goed.

'Je bent thuis,' zei Brigitte zachtjes toen Tallie haar ogen opendeed.

Even wist Tallie niet waar ze was. De wijzigingen in het script lagen nog, ongelezen, op haar schoot. Maar Brigitte had gelijk: die kon ze ook de volgende ochtend doornemen. Ze voelde zich een stuk opgeknapt nu ze even had geslapen.

'Tjee, ik ben de hele weg onder zeil geweest,' zei ze met een grijns en ze leek plotseling een klein kind zoals ze op de passagiersstoel van de Aston Martin zat. In haar haar zaten nog alle potloden en pennen die ze er gedurende die dag had ingestoken. Met het vorderen van de dag nam hun aantal altijd gestadig toe.

'Hunt heeft me een sms'je gestuurd dat het eten klaar is. Je boft toch maar,' zei Brigitte, terwijl Tallie het portier opendeed.

'Ja, dat doe ik zeker.' Ze wisten allebei dat een verhouding zoals Hunt en Tallie hadden, iets was wat Brigitte nooit had gewild. Brigitte hield van haar vrijheid en een diversiteit aan mannen, vaak jonger dan zijzelf, en voor slechts een korte periode. Meestal waren het acteurs die een rol speelden in de film die Tallie op dat moment maakte. Tallies assistente had een zwak voor jonge acteurs die geneigd waren zich te misdragen. Maar dat gebeurde nooit omdat ze ze daarvoor nooit lang genoeg in haar buurt hield. Ze sliep met hen in de tijd dat de film werd opgenomen en daarna gingen ze ieder weer hun eigen weg. En dat beviel haar prima.

'Ik kom je morgenochtend om halfvijf ophalen,' riep Brigitte Tallie na, die intussen bij haar voordeur stond en haar gedag wuifde. Om zes uur de volgende dag wilden ze weer terug zijn op de set. Zoals gewoonlijk zou het een korte nacht worden. Voor Tallie de kans kreeg om haar sleutel in het slot van de voordeur te steken, werd die al met een zwaai geopend door een grote, goed uitziende man met donker haar, een baard en een schort over zijn t-shirt en korte broek aan. Hij kuste Tallie op de mond en de deur ging dicht.

Brigitte reed weg. Ze had met een van de acteurs uit Tallies huidige film afgesproken bij haar thuis. Hij wist waar de reservesleutel lag. Tommy was zesentwintig en toen Brigitte thuiskwam, lag hij naakt in het zwembad op haar te wachten.

'Nou, nou, dat is nog eens leuk thuiskomen,' zei Brigitte glimlachend, terwijl ze hem bewonderend bekeek. Ze stapte uit haar rok en in string en op torenhoge hakken trok ze langzaam haar bloesje uit en maakte daarna haar beha los. In het tegenlicht staken de borsten waarin ze een aantal jaren geleden had geïnvesteerd pront naar voren en de jonge acteur bekeek haar goedkeurend. Brigitte had een geweldig lichaam en zorgde ervoor dat ze dat op z'n voordeligst presenteerde.

'Kom erin,' nodigde hij haar uit, genietend van het warme water en het vooruitzicht op een nacht met haar. Ze hadden al zes weken een affaire, net zo lang als de filmopnamen aan de gang waren. Ze deden elkaar geen beloftes en dat zou ook niet gebeuren. Zo'n nacht als nu voor hen lag was alles wat ze allebei ambieerden en alles wat er ooit zou zijn.

Brigitte wilde ook niets méér. Ze dook het zwembad in en zwom tussen de benen van haar jonge minnaar door naar de oppervlakte.

Hij lachte. Brigitte was in zijn ogen een fantastische vrouw en hij had een geweldige tijd met haar. En natuurlijk hoopte hij dat ze hem na deze film zou helpen weer een rol in Tallies volgende film te krijgen. Ze had het niet beloofd, maar wel iets dergelijks laten doorschemeren. Maar mocht dat niet zo zijn, dan had hij nu in ieder geval een supertijd met haar. Brigitte was een van de belangrijkste vrouwen in Hollywood: ze genoot het volledige vertrouwen van Tallie Jones en zij was de enige die toegang had tot de beroemde regisseur. Wat je alleen nooit moest doen bij haar, was iets negatiefs over Tallie zeggen, want dan was Brigitte acuut in staat je te vermoorden. Zo'n loyale vrouw als zij had hij nog nooit ontmoet. En daarbij was ze ook nog fantastisch in bed.

Hunt drukte Tallie meteen bij de voordeur een glas wijn in haar hand en samen liepen ze het huis in. Ze zette haar canvas tas op een stoel, legde het script erbovenop en glimlachte bij het ruiken van de heerlijke geuren die in de keuken hingen. De tuin grensde aan de keuken en Hunt liep met haar mee naar het terras om daar te gaan zitten. Tallie vond het fijn om Hunt te zien en was blij dat ze naar huis was gegaan om bij hem te zijn in plaats van in Palm Springs te overnachten, en hetzelfde gold voor hem. Hunt was gemakkelijk in de omgang en hun levens hadden zich probleemloos met elkaar verweven in de afgelopen vier jaar. Er was zelden enige frictie tussen hen, hij had haar nooit teleurgesteld en ze hield ervan om met hem over het werk te praten.

'Hoe was je dag?' vroeg hij, terwijl hij zijn schort afdeed en op een stoel neergooide. Hij was langer dan zij en een beetje gezet omdat hij dol was op lekker eten, maar nog steeds een knappe man. Hoewel pas vijfenveertig, leek hij door zijn baard wat ouder dan hij was.

'Heel goed,' zei ze met een glimlach over haar dag. 'Wanneer kom je naar Palm Springs?'

'Morgen kan ik niet. Dan heb ik allerlei besprekingen. Misschien de dag daarop. Hoe is de sterfscène vandaag gegaan?' Hunt probeerde de veranderingen in het script bij te houden, maar met Tallie als regisseur waren dat er heel veel en soms wijzigde ze het script zelfs nog tijdens de opnamen. Ze was er altijd heel alert op of de dialoog werkte en liet haar acteurs de vrijheid er iets aan te veranderen of toe te voegen als ze dat wilden. De resultaten waren vaak spectaculair.

'Het ging perfect,' zei Tallie met een tevreden gezicht. 'Ik sterf van de honger. Wat eten we?' Hunt maakte vaak Japans, Chinees of Thais eten voor haar. Hij had een talent voor de Aziatische keuken, maar ook voor de Franse, en in het weekend maakte hij vaak Mexicaans. Hij vond het heerlijk om te koken en iedereen was dol op zijn gerechten. Het was leuk om thuis te komen en verrast te worden door wat hij dan weer had gekookt, en het eten die avond was geen uitzondering. Ze brachten een ontspannende avond door op het terras en Hunt had een fles Corton-Charlemagne, haar favoriete witte wijn, gehaald. Voor Tallie voelde het alsof ze uit eten waren, maar dan beter, omdat ze gewoon met zijn tweetjes op haar eigen terras zaten en ze zich niet hoefde op te tutten en het zelfs niet nodig was dat ze haar haren kamde.

Hunt was druk bezig investeerders te zoeken voor hun volgende project. Daarvoor zou ze naar Italië gaan om te filmen en hij was van plan om daar dan ook vaak te zijn. Voor de duur van de opnamen wilden ze een villa in Toscane huren. Hunt was de cast al aan het regelen en bezig de film zeker te stellen met hun investeerders en verzekeraars. Dat waren de dingen waar hij goed in was, terwijl Tallies grote talent lag in de regie. Hunt regelde alles wat hij deed tot in de puntjes. Nu had hij een belangrijke Japanse investeerder gestrikt om het project te financieren. Het was geen groot probleem om geld los te krijgen voor een film die door Tallie Jones zou worden geregisseerd, maar het opstellen van de contracten met daarin alle voorwaarden en condities was een hele klus. Dat was Hunts fort en hij was er net zo perfectionistisch in als Tallie in haar werk.

'Ik denk dat het in kannen en kruiken is,' vertelde hij over de Japanse investeerder, terwijl ze na afloop van de fantastische maaltijd samen de tafel afruimden. Tallie had hem met een kus voor het heerlijke eten bedankt. 'Het enige wat hij nog eist is een accountantscontrole van onze boekhouding en een overzicht van onze persoonlijke financiële situatie. Ik vermoed dat hij er zeker van wil zijn dat we allebei solvabel zijn en er niet vandoor zullen gaan met zijn geld,' zei hij met een glimlach. 'Dat vind je toch geen probleem, hè?' vroeg hij, terwijl ze de keuken opruimden.

'Natuurlijk niet. Ik zal tegen Victor Carson zeggen dat hij hem alle gegevens moet verstrekken waar hij om vraagt.' Hunt en Tallie wisten allebei dat de Japanner een betrouwbare investeerder was en ze wilden dan ook graag dat hij hun volgende film financierde.

'Ik hoor dat hij een of ander superchic, onafhankelijk accountantskantoor heeft ingehuurd dat wordt geleid door een stel ex-FBI-jongens. Ze schijnen heel grondig te werk te gaan, maar op die manier is straks iedereen tevreden: wij krijgen het geld en hij weet dat we eerlijk en betrouwbaar zijn, zodat we ook de rest kunnen gaan regelen.' Hunt had al gesprekken gevoerd met alle belangrijke agenten in Hollywood over wie er, zodra de financiering rond was, voor de film moest worden gecontracteerd en dus zou alles snel geregeld kunnen worden.

'Ik zal zorgen dat Brigitte Victor morgen belt,' zei Tallie terwijl ze het licht in de keuken uitdeed en samen met Hunt de trap op liep naar hun ruime slaapkamer waar een gigantisch filmscherm hing. Ze hielden er allebei van om in bed films te kijken. Maar niet die avond. Het was middernacht en Tallie moest over vier uur alweer opstaan. Maar ze was eraan gewend om maar heel weinig slaap te krijgen als ze aan een film werkte.

Eigenlijk had ze Max nog willen bellen die avond, maar toen ze daaraan dacht was het in New York al te laat en dus stelde ze haar telefoontje uit tot de volgende ochtend.

En toen herinnerde Hunt zich opeens dat Tallies vader nog had gebeld, vlak voordat ze thuiskwam, en dat hij was vergeten dat tegen haar te zeggen. 'Hij moet morgen een aantal onderzoeken ondergaan,' vertelde Hunt, en Tallie keek onmiddellijk bezorgd. 'Hij zei dat het niets belangrijks is, gewoon routine. Maar hij vroeg zich af of je morgen moest werken en ik heb geantwoord dat dat inderdaad zo was.'

'Ik kan zorgen dat Brig met hem meegaat, of anders Amelia, zijn huishoudster,' zei ze peinzend. Haar vader noemde Brigitte 'die lekkere meid', iets waar Tallie altijd om moest lachen. Hij vond Brigitte fantastisch en de meest sexy vrouw die hij ooit had gezien.

'Ik heb hem beloofd dat ik hem wel breng,' zei Hunt relaxed. 'Ik kan het wel inpassen. Geen probleem. En hij vond het prima, als jij het ook goed vindt.'

'Je bent een engel,' zei ze, terwijl ze haar armen om hem heen sloeg.

Hunt trok haar dichter tegen zich aan. 'Nee, hoor, het komt gewoon omdat ik van je hou. Fijn dat je vanavond naar huis gekomen bent.'

'En dank je wel dat je zo lekker voor me hebt gekookt. Wil je niet morgenavond al naar Palm Springs komen?' vroeg ze hem nog een keer, omdat ze, als ze niet die lange rit terug naar L.A. hoefde te maken, meer tijd met elkaar zouden hebben. Bovendien was het hotel waarin ze in Palm Springs zat heerlijk en had het een geweldige sauna. Ze vond het fijn als hij daarheen kwam om de nacht met haar door te brengen. En soms was het gewoon gemakkelijker voor haar dan weer helemaal naar huis te moeten als ze een lange opnamedag achter de rug had.

'Ik moet echt een paar dingen doen morgen en 's avonds heb ik een bespreking. Ik denk dat ik de dag erna kom. Waarom blijf jij daar niet slapen de komende nachten, zodat je dat hele stuk niet hoeft te rijden na je werk, dan kom ik overmorgen 's avonds naar je toe.'

'Oké, dat lijkt me prima,' zei ze en vervolgens liep ze naar de badkamer om te douchen. Een paar minuten later lag ze naast hem in bed en kroop ze tegen hem aan. Ze voelde dat hij naakt was en ze trok het t-shirt uit dat ze als nachthemd droeg. Samen lagen ze dicht tegen elkaar aan en hij begon haar te kussen. Nu was ze nog blijer dat ze naar huis was gekomen.

'Ik mis je als je op locatie bent,' fluisterde hij en ze kuste hem terug. Palm Springs was geen moeilijke locatie. Het was wel gebeurd dat ze zes maanden in de jungle had gezeten voor een film, of drie maanden in een dorpje in Afrika had gewoond. Ze was op plekken geweest waar een burgeroorlog uitbrak terwijl ze er filmden. Palm Springs was een makkie en maar twee uurtjes rijden vanaf haar huis. En bovendien zouden ze algauw klaar zijn met de opnamen daar en voelde het als een soort vakantie wanneer hij daarheen kwam om bij haar te slapen.

'Ik mis jou ook,' fluisterde ze, terwijl hij met haar begon te vrijen en algauw vergat ze alles om zich heen behalve hem.

Daarna lagen ze in elkaars armen en praatten ze nog een paar minuten, maar Tallie moest vechten om wakker te blijven. Ze voelde zich zo vredig en ontspannen dat haar ogen vanzelf dichtvielen. Terwijl Hunt nog tegen haar praatte en haar haren streelde, nestelde ze zich tegen hem aan en viel ze in een diepe slaap.

3

De volgende ochtend stond Brigitte, zoals altijd precies op tijd, om halfvijf op de oprit. Wat ze de avond ervoor ook uitspookte, Brigitte was ontzettend punctueel, op ieder uur van de dag of nacht. Ze stuurde Tallie een sms'je dat ze voor haar deur stond, waarop Tallie op blote voeten en met haar schoenen in haar hand het huis uit kwam en de voordeur zachtjes achter zich dichtdeed. Toen rende ze naar de Aston Martin toe en stapte ze in. Ze had weer een douche genomen en haar haar was nog nat. Verder zag ze er zo mogelijk nog slordiger uit dan de dag ervoor. Ze droeg weer een versleten, afgeknipte spijkerbroek met een gescheurd t-shirt erop.

'Is dat mode en heb je er een fortuin voor betaald?' vroeg Brigitte nieuwsgierig met een blik op Tallie. 'Of heb je dat t-shirt ergens in een zoveelste-hands-winkeltje opgeduikeld?' In de peperdure winkels hing op dat moment namelijk kleding die er net zo uitzag, met scheuren en al, en was ontworpen door trendy designers. Max kocht bij Maxfield bijvoorbeeld altijd kleren die gedragen leken. Tallie liep meestal in spullen die gratis zo versleten waren geraakt, maar echt zeker wist je het nooit bij haar, hoewel ze maar heel zelden veel geld aan kleding uitgaf en designerspullen haar geen zier interesseerden.

'Nee hoor,' antwoordde Tallie opgewekt. 'Ik heb dit t-shirt uit de vuilnisbak gered. Hunt had het weggegooid, maar dat vond ik zonde. Het is nog prima.' Ze leek er blij mee.

'Prima? Als wat? Poetsdoek voor de auto? Je bent de enige vrouw die ik ken die zoveel geld verdient, maar haar garderobe uit een vuilnisbak haalt.'

'En als ik je nou had verteld dat ik het bij Maxfield had gekocht, was het dan opeens cool?'

'Natuurlijk,' antwoordde Brigitte zonder enige aarzeling.

'Goed. Doe dan maar net of ik het daarvandaan heb. Ik heb geen tijd om me druk te maken over hoe ik eruitzie.' Aandacht besteden aan haar uiterlijk deed Tallie nooit. Dat was niet iets wat op haar prioriteitenlijstje stond. Tallie richtte zich op de binnenkant, op wat er in haar hoofd omging, niet op haar buitenkant. Daar was ze heel anders in dan de meeste vrouwen die ze kende en verschilde ze zeker van Brigitte, die bijna iedere dag een nieuwe designeroutfit droeg. Brigitte spendeerde het grootste deel van haar geld aan kleding en sieraden. Ze zei altijd dat ze een imago hoog te houden had omdat ze Tallie Jones vertegenwoordigde. Maar Tallie gaf daar zelf niets om.

Onderweg naar Palm Springs belde Tallie Max in New York en trof haar net op het moment dat ze naar college wilde vertrekken. Max vertelde dat ze Tallie de dag daarvoor steeds had gebeld om te horen hoe het met haar ging en of de film op schema lag.

'Het gaat prima. En we zitten aardig op schema. Over een paar weken moeten we weer terug in L.A. kunnen zijn. En hoe gaat het met jou? Hoe is het op de universiteit?' Tallie vond het altijd heerlijk om met haar dochter te kletsen en ze belde haar zo vaak mogelijk.

'Goed. Ik heb vorige week een nieuwe jongen ontmoet in de bibliotheek. Hij is hartstikke cool. Hij studeert medicijnen.' Tallie maakte zich altijd zorgen om haar dochters romances; ze was tenslotte zelf maar twee jaar ouder geweest dan Max nu, toen ze voor haar cowboy uit Montana was gevallen en zwanger was geraakt van Max. Maar het leek erop dat zoiets haar dochter niet gauw zou overkomen. Max was veel minder naïef dan Tallie op die leeftijd was geweest. En Tallie dacht achteraf dat ze waarschijnlijk niet zwanger was geworden en geen baby gekregen had als haar moeder niet een paar jaar daarvoor was gestorven. Ze had zich een tijdlang heel verloren gevoeld, hoewel haar vader er altijd voor haar was geweest. Daarbij was ze ervan overtuigd dat haar moeder anders op haar zwangerschap zou hebben gereageerd en er waarschijnlijk niet op zou hebben aangedrongen dat ze trouwde, zoals haar vader had gedaan. Die hele periode met haar cowboy was één grote vergissing geweest, buiten het feit dat ze er natuurlijk een geweldige dochter aan had overgehouden. Daar was ze dankbaar om.

Max was een fantastisch kind en had haar moeder nooit ook maar één moment verdriet bezorgd. En Tallie was volkomen tevreden met haar dochters aspiraties om net zoals haar grootvader jurist te worden. Ze wilde helemaal niet dat Max de filmbusiness in ging. Het was een te moeilijk leven, in een wereld die werd bevolkt door instabiele personen - een krankzinnige omgeving. Tallie had Max nooit aangemoedigd met kinderen van filmsterren om te gaan, hoewel er verschillende op haar school hadden gezeten. Maar Max was een verstandige meid en aan de andere kant waren een stel van die filmsterkinderen verbazend leuk en aardig gebleken. Max was de 'slechten' altijd uit de weg gegaan en had er blijkbaar een talent voor om evenwichtige jonge mensen om zich heen te verzamelen.

'Fijne dag, mam,' eindigde ze het telefoongesprek een paar minuten later opgewekt en ze hingen op.

Toen herinnerde Tallie zich dat ze Brigitte moest vertellen over de accountantscontrole voor hun Japanse investeerder. Tallie vroeg haar hun boekhouder, Victor Carson, te bellen en hem te zeggen dat hij hun zijn volledige medewerking moest verlenen en alle gegevens moest verstrekken waar ze om vroegen. 'En verder hoef je daar gelukkig niets voor te doen,' vervolgde Tallie en ze haalde ontspannen het script tevoorschijn.

'Ik zal Victor alles geven wat hij wil, mocht hij nog iets van mij nodig hebben.'

Brigitte was goed in cijfers en hield Tallies uitgaven keurig bij. Er was nooit een probleem met bonnetjes of rekeningen die niet klopten. Na de eerste paar jaar waarin Brigitte steeds achter Tallie aan had moeten lopen omdat er weer een aantal cheques moesten worden getekend, had Tallie een bankrekening geopend waar Brigitte ook toegang tot had, zodat ze al Tallies facturen kon betalen. Dat bespaarde Tallie tijd en moeite en Brigitte hield alles nauwkeurig bij. Brigitte kreeg ook een eigen creditcard om Tallies kosten mee te kunnen voldoen en verder handelde ze alle financiën af wat betreft Max, die in het appartement in New York woonde dat Tallie had gekocht.

Victor en Brigitte werkten goed samen en Tallie rekende op hen om haar financiële zaken op orde te houden. En met Brigitte aan het roer, liep alles met de precisie van een Zwitsers uurwerk. Hunt zei altijd dat hij jaloers op Tallie was en wenste dat hij zo'n assistente had als Brigitte. En Brigitte hielp hem ook regelmatig met iets, ze vond het nooit een probleem om ook iets voor hem te doen.

Op weg naar Palm Springs nam Tallie de veranderingen in het script door. Rond middernacht waren er nog wat meer naar Brigitte toe gefaxt, die ze die ochtend aan Tallie had gegeven. Tallie bekeek alles aandachtig en maakte uitgebreide aantekeningen. En ze voegde er nog wat wijzigingen aan toe, wat Brigitte niet verbaasde. Dat was nu eenmaal de manier waarop Tallie werkte, zorgvuldig tot in de kleinste details.

'En, wat heb jij gisteravond gedaan?' vroeg Tallie haar assistente toen ze Palm Springs naderden.

'O, niet veel bijzonders. Een bad genomen, een beetje gelezen, wat e-mails beantwoord. Ik ben vrij vroeg naar bed gegaan. Tenslotte heb ik mijn schoonheidsslaapje nodig,' antwoordde Brigitte onschuldig. Het enige waar ze Tallie nooit iets over vertelde waren haar avontuurtjes met acteurs van de set. Af en toe kwam Tallie erachter, maar ze zei er nooit iets over.

Tallie had een 'wat niet weet, wat niet deert'-instelling en begreep dat het voor Brigitte waarschijnlijk een prettige bijkomstigheid van haar werk was. Ze vond het niet de moeite er iets over te zeggen omdat Brigittes affaires nooit langer duurden dan de filmopnamen. Het kon haar niets schelen, zolang ze er niet door in een compromitterende situatie terechtkwam of er dingen werden beloofd die ze niet kon waarmaken. Maar daar was Brigitte veel te slim voor. Ze ging nooit een grens over wat Tallie betreft. Dus vond Tallie het niet haar zaak met wie Brigitte naar bed ging.

Maar Brigitte keek haar werkgeefster en vriendin iets te onschuldig aan vond Tallie en ze vroeg zich af wie Brigittes huidige vlam zou zijn. Ongetwijfeld iemand die jong was, een van de stand-ins waarschijnlijk, of een beginnende acteur. Dat was het type man dat Brigitte leuk vond.

Tallies dag op de set was weer even druk als de vorige. Brigitte bleef bij haar in de buurt, voorzag haar van koude en warme drankjes en zorgde ervoor dat ze iets te eten kreeg. Tallie nam uit zichzelf nooit de tijd om iets te eten of te drinken, ze had te veel te doen en was te ongedurig om te kunnen pauzeren voor een maaltijd. Net zoals ze niet het geduld had om haar haar te kammen of zich met zorg te kleden. Tallie was enorm gedreven wat haar werk betrof en had een hekel aan alles wat haar daarvan afleidde en haar tijd opsoupeerde.

Brigitte beantwoordde e-mails en handelde telefonisch een aantal zaken voor Tallie af Ze belde Victor Carson en vertelde hem over de accountantscontrole en toen er niets meer te doen viel, ging ze ergens zitten om te kijken wat zich op de set afspeelde.

Ze had een goed oog voor film en gaf Tallie vaak waardevolle kritiek. Bovendien begreep ze vaak precies de nuances en de impact die Tallie probeerde te bereiken. Tallie nam haar ongezouten commentaar meestal ter harte. Brigitte had in al die jaren veel opgestoken over de filmbusiness.

Het was weer een vruchtbare dag en toen ze bezig was haar werk af te ronden, belde Tallie naar Hunt. Hij vertelde wat hij de hele dag had gedaan en dat hij onderweg was naar een bespreking in de Polo Lounge. Daarna zei hij nog dat hij haar had gemist en na een paar minuten hingen ze op. Tallie vond het prettig dat ze geen van tweeën het gevoel hadden dat ze constant bij elkaar moesten zijn als een Siamese tweeling. Ze woonden samen, maar hadden ieder ook hun eigen leven en hun gezamenlijke projecten vormden nog een extra band. Hunt werd gelukkig nooit geïrriteerd of jaloers als ze weg was en ze maakte zich ook nooit zorgen om hem. Na vier jaar vertrouwden ze elkaar en kenden ze elkaar door en door.

Hunt was een totaal andere man dan de mannen met wie ze eerder een relatie had gehad, mannen die haar uiteindelijk allemaal hadden bedrogen. Haar tweede echtgenoot was de meest flagrante van allemaal, maar de anderen hadden zich nauwelijks beter gedragen. Ze hoorden typisch bij het soort mannen dat je in de filmwereld ontmoette. Tallie vond het een verademing dat Hunt eerlijk en trouw was, iemand op wie ze kon bouwen. Hij was dan misschien niet zo spannend als die anderen, maar ze was niet op zoek naar opwinding, ze wilde een man van wie ze kon houden, die ze blindelings kon vertrouwen. Waarom zou je anders aan een relatie beginnen? Tot die conclusie was ze lange tijd geleden gekomen. Ze had haar lesje op een pijnlijke manier geleerd en te vaak aan een gebroken hart geleden. Hunt was in essentie een vriendelijke en goedhartige man.

Voordat ze ophingen vertelde Hunt nog dat alles goed was verlopen bij de onderzoeken waarvoor hij met haar vader naar het ziekenhuis was geweest, hoewel hij hem wel erg vermagerd vond.

'Ja, ik weet het. Zijn huishoudster zegt dat hij niet genoeg eet,' reageerde Tallie meteen verontrust.

'Ik moet eens naar hem toe gaan om een lekkere maaltijd voor hem te koken,' antwoordde Hunt nadenkend.

'Alsof je niks anders te doen hebt,' zei ze.

'Ik kan er best tijd voor vrijmaken. Ik ben heel erg op je vader gesteld, het is een fantastische vent. We hadden het leuk samen vandaag. Ik denk dat hij een beetje nerveus was van tevoren. Maar toen heb ik hem alle nieuwe grappen die ik de laatste tijd heb gehoord verteld, en bij aankomst in het ziekenhuis was hij over zijn zenuwen heen.'

'Wat lief Bedankt dat je dat hebt gedaan,' zei Tallie geroerd. Dit was nou een van de dingen waarom ze van Hunt hield, en zo waren er talloze. Hunt was enorm attent.

Bovendien was hij ook altijd heel lief voor Max geweest. Die twee konden uitstekend met elkaar opschieten. Max was veertien toen Tallie en Hunt begonnen te daten en na in eerste instantie wat tegengesputterd te hebben, had ze haar verzet opgegeven en hem geaccepteerd. Toen Hunt een jaar later bij Tallie en Max introk, leek het voor hen allemaal een natuurlijke ontwikkeling, zelfs voor Tallies vader die wat ouderwetser was in dat soort dingen.

Die avond overnachtte Tallie in het hotel in Palm Springs. Ze was blij dat alles soepel verliep bij het filmen. Ze was met geen van de bekende nachtmerries geconfronteerd zoals problemen met de verzekering of investeerders, acteurs die ziek werden of onder hun contract uit wilden, elkaar haatten of gewond raakten tijdens de opnamen. Dat soort dingen gebeurden niet vaak, maar als er zoiets gebeurde, betekende dat een regelrechte ramp. Tallie probeerde altijd zo veel mogelijk problemen te voorkomen door acteurs in te huren die de reputatie hadden hun afspraken na te komen en alle mogelijke haken en ogen in de contracten van tevoren uit te onderhandelen. Hunt was briljant in dergelijke details, een van de redenen waarom hun gezamenlijke producties zo succesvol waren. Tallie vond het heerlijk om met Hunt samen te werken. Hij was de beste producer die ze ooit had gehad.

Tallie vergde ook veel van zichzelf. Ze was onvermoeibaar in haar pogingen om de beste acteerprestaties uit haar spelers te krijgen, de beste schrijvers en de beste scripts te vinden. Ze verdiende haar uitstekende reputatie.

Het was prettig om die avond in het hotel in Palm Springs te overnachten en te kunnen relaxen. Brigitte en Tallie namen nog even een duik in het zwembad van het hotel en Brigitte had geregeld dat Tallie daarna in haar hotelkamer werd gemasseerd. Na afloop omschreef Tallie die massage als 'hemels' en drong ze erop aan dat Brigitte er ook een voor zichzelf regelde.

Dat was weer zo'n bijkomend voordeeltje van haar baan waar Brigitte van genoot. De levensstijl die Brigitte met Tallie deelde en die ze zich kon permitteren, beviel haar uitstekend. Dankzij Tallie leidde ze het leven van een filmster.

Victor Carson zat naar een enorme berg papieren, dossiers en spreadsheets op zijn bureau te staren. Hij was al vijftien jaar de financieel adviseur van Tallie Jones en behalve de zaken die haar assistente Brigitte Parker afhandelde, verzorgde zijn firma alle administratie voor haar.

Toen Brigitte hem belde om te vertellen dat er een accountantscontrole werd geëist door de investeerder voor Tallies volgende film, had hij bijna hardop gekreund. Als hij iets niet kon gebruiken nu, was het dat wel. Zijn leven was al gecompliceerd genoeg: zijn eigen problemen overschaduwden alles op het moment. Hij wist niet waarom de investeerder een onafhankelijke accountantscontrole wilde en zat er helemaal niet op te wachten om een stelletje vijandige accountants over de vloer te krijgen dat al zijn papieren en mappen bekeek, door elkaar gooide en over alles uitleg van hem wilde. Hoewel Tallies zaken goed op orde waren, zou een onafhankelijke accountantscontrole hem vreselijk veel tijd kosten, zelfs nu hij die niet zelf hoefde uit te voeren. Misschien zelfs nog wel méér tijd, als hij hun alles regel voor regel moest uitleggen. Normaliter handelden Brigitte en hij Tallies administratie af en dat ging van een leien dakje. Tegenwoordig had hij niet alleen Tallie als klant, maar deed hij ook Hunts belastingaangifte. Met het argument dat hij gewoonweg geen tijd had voor zo'n controle van de boeken kon hij natuurlijk niet bij Hunt en Tallie aankomen.

Victor had op dit moment zijn handen meer dan vol aan de situatie thuis. Vrouwen waren altijd Victors achilleshiel geweest. Zijn eerste vrouw had hem twintig jaar geleden een fortuin gekost toen ze erachter kwam dat hij een maîtresse had - een bloedmooi Italiaans model. Hij liet zijn vrouw voor haar in de steek en trouwde met zijn maîtresse. De afkoop van de alimentatie was een rib uit zijn lijf. Na de twee kinderen die hij met zijn eerste echtgenote had, kreeg hij met de tweede nog een tweeling. Twee jaar later had ze zich al zover weten aan te passen aan de Amerikaanse gewoonten en gebruiken, dat ze hem in de steek liet voor iemand die veel jonger was dan hij en hem financieel volkomen kaalplukte. Uiteindelijk was ze naar Parijs vertrokken waar ze opnieuw was getrouwd en had hij zijn tweelingdochters in geen achttien jaar gezien. Maar hoewel zijn dochters vreemden voor hem waren, had hij tot hun achttiende kinderalimentatie voor hen betaald. Zijn twee oudste kinderen waren toen gelukkig volwassen met een baan en een inkomen en hun moeder was intussen hertrouwd, maar Victor had de afgelopen jaren twee ex-vrouwen en vier kinderen financieel moeten onderhouden.

Daarbij kwam nog dat hij kortgeleden een flinke som geld had verloren door verkeerde investeringen door zijn eigen financiële adviseur. Victor was iemand die veel beter voor zijn cliënten zorgde dan voor zijn eigen zaakjes.

Op zijn tweeënzestigste was hij hopeloos verliefd geworden op een jonge, aankomende actrice en was hij na een weekend vol seks met haar getrouwd in Las Vegas. Hij had haar beloofd al zijn contacten in Hollywood aan te boren om haar carrière op gang te helpen, maar dat was niet zo gemakkelijk gebleken als hij had gedacht. Brianna bleek geen talent te hebben, haar screentests waren een ramp en het enige werk dat ze had kunnen krijgen was als badkledingmodel op een beurs. Geen job die ze voor zichzelf in gedachten had.

Victor was net vijfenzestig geworden en Brianna was nu negenentwintig. Ze dreigde van hem te scheiden als hij zijn belofte niet nakwam en haar geen carrière in de film- of tv-wereld bezorgde. Brianna was dan misschien geweldig in bed, maar helaas niet op het scherm. En wat het eerste betreft: ze had het laatste halfjaar ook niet met hem geslapen. Al haar tijd ging op aan plastische chirurgie, winkelen op Rodeo Drive, en nóg meer geld uitgeven.

De week daarvoor had ze gedreigd hem te verlaten en dat wilde hij absoluut niet. Hoe onmogelijk ze ook was, ze was een vleugje opwinding en glamour in zijn anders zo saaie leven en hij was helemaal gek van haar. Voor hem was ze de perfecte vrouw, een trofee. Hij vond het heerlijk om uit te gaan met haar aan zijn arm en te zien dat andere mannen jaloerse blikken op hem wierpen. Of dat dacht hij in ieder geval te zien, want iedereen die hen een avond meemaakte zou eerder medelijden voor hem voelen.

Victor was echter waanzinnig verliefd en wilde Brianna absoluut niet verliezen, hoe dan ook. Helaas was het zo dat hij zich haar, met de recente financiële verliezen die hij had geleden, niet meer kon veroorloven. Maar dat mocht ze onder geen beding te weten komen. Het was zelfs zo dat hij haar winkelgewoonten al bijna niet meer kon opbrengen.

En Brianna was doorlopend boos op hem. Ze kostte hem handenvol geld en eiste steeds meer, of liet lichaamsdelen die al eerder onder het mes waren geweest, nóg een keer verfraaien. Ze had haar borstimplantaten laten vervangen door andere, een buikwandoperatie ondergaan, en kortgeleden had ze een liposuctie laten doen van haar bovenbenen.

Maar wat het hem ook kostte om haar te houden, hij was bereid de prijs te betalen. Bovendien was dat goedkoper dan een scheiding. Alleen wist hij niet meer waar hij het geld vandaan moest halen. Hij voelde zich een goochelaar die konijnen uit zijn hoed moest zien te toveren en hij had het te druk met het jongleren van zijn eigen geld om tijd vrij te willen maken voor Tallies accountantscontrole.

Daarbij had hij Brianna net beloofd met haar naar Europa te gaan en als hij nu terugkwam op die belofte, was hij haar zeker kwijt. En ze wilde ook nog naar Brazilië om daar een of andere plastisch chirurg te spreken. Zijn leven was de laatste drie jaar een afdaling in de hel geweest en door zijn recente financiële strop stond zijn huwelijk nu op het spel. Hij wist zeker dat Brianna hem zou verlaten als ze wist hoe slecht hij ervoor stond. Meteen. Dat zou zijn kinderen een plezier doen, maar Victor zelf zou kapot zijn van verdriet.

Hij verliet zijn kantoor om acht uur die avond en ging naar huis. Brianna wachtte hem op en de oogst van die dag stond nog in de papieren tasjes van de winkels bij de voordeur. Hij moest even slikken toen hij de overbekende namen zag: Dolce & Gabbana, Roberto Cavalli, Neiman's en Chanel. Winkelen was een fulltime baan voor Brianna en wat haar betreft de enige reden dat ze getrouwd was met een man van zijn leeftijd.

Victor Carson was geen opwindende man en hij zag er ouder uit dan hij was. Hij was niet aantrekkelijk en Brianna was alleen geïnteresseerd in wat hij voor haar kon betekenen. Victor was een man die altijd van plan was om op dieet te gaan, maar er nooit aan toekwam en hij was in zijn hele leven nog nooit naar een sportschool geweest. Vroeg in de dertig was hij al kaal geworden. Andere mannen droomden van dure auto's, veel onroerend goed of succes. Maar alles wat Victor altijd had gewild, was een prachtige, jonge vrouw in zijn bed. Tot nu toe had hem dat twee huwelijken en enorm veel geld gekost en hij was hard op weg dat nog eens voor de derde keer te doen. Er was geen enkele kans dat Brianna bij hem zou blijven, tenzij hij de loterij won.

'Je bent laat,' zei ze verwijtend toen hij binnenkwam.

'Ik had het druk vandaag.'

Voornamelijk met het bedenken van hoe hij in vredesnaam haar rekeningen moest betalen, en de accountantscontrole voor Tallie zorgde natuurlijk ook voor een hoop extra werk. Alle dossiers moesten worden geordend door zijn medewerkers.

'Ik wil uit eten,' zei ze pruilend. Ze had haar lippen laten opspuiten met die van Angelina Jolie als voorbeeld en had daardoor tegenwoordig een pruilmond waar je gewoonweg bang van werd.

Hij wilde niet zeggen dat hij doodmoe was en het liefst een avond rustig thuisbleef 'Waar wil je graag heen?' Victor weigerde haar nooit iets en dit was niet het moment om daarmee te beginnen.

'Naar Mr. Chow,' zei ze met plotseling oplichtende ogen. Ze hield ervan om de sterren die daar kwamen en de paparazzi die zich voor de ingang hadden verzameld te zien. Het was er lawaaierig, trendy en vreselijk duur, maar het eten was uitstekend. Zonder twijfel dé plek om gezien te worden.

'Oké, ik zal bellen en kijken of we kunnen reserveren,' zei hij bedeesd.

'Dat heb ik al gedaan,' zei ze met een brede glimlach. 'We worden er over tien minuten verwacht. En ik heb gevraagd of Carla en John meegaan.'

Dat waren haar vrienden, niet die van hem, en bovendien van die types die altijd de duurste gerechten van de kaart bestelden, plus allerlei bijzondere wijnen, en nooit de rekening betaalden. En ze waren van haar leeftijd. Al Brianna's vrienden verwachtten dat hij de suikeroom voor hen speelde, net zoals Brianna zelf Victors eigen vrienden waren allang afgehaakt. Hun echtgenotes voelden zich niet op hun gemak met de vrouwen die Victor meenam. Victor dacht dat ze gewoon jaloers waren. Het kwam nooit in hem op dat ze hem een idioot vonden en Brianna onverdraaglijk. Ze praatte altijd alleen maar over plastische chirurgie of over de nieuwtjes die ze in de roddelbladen had gelezen.

Victor verheugde zich niet op de avond die komen ging, met geroddel over wie met wie sliep, wie wie bedroog en welk beroemd koppel uit elkaar was, wie een facelift had laten doen en wier borstoperatie het beste was geslaagd. Maar dat hoorde nou eenmaal bij het leven dat hij had verkozen: een huwelijk met een golddigger die half zo oud was als hij, met geld als inzet. Zelf dacht hij er nooit in dat soort termen over, maar haar onverzadigbare honger naar zijn geld begon hem wel te benauwen.

Geen van zijn cliënten had zijn vrouw ooit ontmoet, hoewel Brigitte hem ooit in een nachtclub tegen het lijf was gelopen. Ze had tegen Tallie gezegd dat Victors vrouw er gruwelijk uitzag. Brigitte had nooit verwacht dat de sombere, saaie, muisachtige Victor Carson getrouwd zou zijn met zo'n vrouw. En Victor had ook nog heel trots gekeken toen hij Brigitte aan haar voorstelde, wat het allemaal nog erger maakte. Brigitte had eerder verwacht dat hij zich enigszins beschaamd zou voelen omdat hij met haar werd gezien. Hoewel Victors vrouw wel dure kleding had gedragen, had dat niet kunnen voorkomen dat ze er verschrikkelijk ordinair uitzag. Ze was behangen met protserige designerlabels en droeg een ontzettend opvallende diamanten ketting en enorme ringen aan haar vingers. Het veranderde allemaal niets aan het feit dat ze eruitzag als een hoertje dat hij een avondje op sleeptouw nam, niet als een vrouw met wie hij voor het leven was getrouwd. Volgens Brigitte zag Brianna er volkomen fout uit.

Toen ze bij Mr. Chow aankwamen zaten Brianna's vrienden al op hen te wachten. Ze hadden nog een stel meegebracht dat Victor nooit eerder had ontmoet. Nadat alles van de kaart was besteld wat ook maar enigszins lekker leek, met twee dure flessen wijn erbij, cocktails vooraf en champagne bij het dessert, kon Victor toen hij de rekening betaalde zijn creditcard horen kreunen.

Maar Brianna zag er gelukkig uit toen ze op huis aan gingen. Eenmaal thuis liet ze zich in haar badkamer in het bubbelbad zakken en bedankte ze hem voor de leuke avond. Toen vroeg ze wanneer ze naar Europa gingen.

'Ik heb nog niets geboekt,' vertelde hij haar eerlijk vanuit de deuropening.

Toen Brianna bij hem introk, had ze zijn appartement van boven tot onder laten verbouwen - wat hem ook weer een fortuin had gekost - en had ze een enorme roze badkamer voor zichzelf laten aanleggen.

'Ik heb net gehoord dat er een grote accountantscontrole op stapel staat voor een van mijn cliënten waaraan ik mijn medewerking moet verlenen. Ik denk niet dat ik weg kan voordat die achter de rug is.'

Als hij wel wegging, zou dat de start van Tallies volgende film op zijn minst vertragen, als ze er de investeerder al niet helemaal door zou kwijtraken. En dan zou hij een belangrijke cliënt verliezen, iets wat hij zich niet kon permitteren. Bovendien was Victor te consciëntieus om zomaar de boel de boel te laten, hij was heel precies in zijn werk.

'Bedoel je dat we niet gaan?' Ze keek hem meteen wantrouwend aan.

'Nee, ik zeg alleen dat ik de komende paar weken niet kan plannen wanneer we kunnen gaan. Maar we gaan zeker, dat beloof ik je.'

Ze knikte, voor dat moment tevredengesteld en Victor had het gevoel dat hij even respijt had van de druk waaronder ze hem zette. Maar op het moment dat hij zich omdraaide om te gaan, kondigde ze aan dat ze hun slaapkamer opnieuw wilde laten inrichten.

Het zoveelste plan om zijn geld te kunnen spenderen. 'Ik heb gehoord over een interieurarchitect die ik wil uitproberen. Ze heeft J-Lo's slaapkamer ook gedaan,' verklaarde Brianna met een vastberaden blik.

Victor reageerde niet, maar verdween stilletjes naar zijn kleedkamer om zich uit te kleden en zijn pyjama aan te trekken. Hij liet zich op een kruk neerzakken en dacht aan wat er voor hem lag als hij Brianna wilde houden. Het liefst was hij in tranen uitgebarsten. Behalve een bank beroven of de loterij winnen, had hij geen idee waar hij het geld vandaan moest halen om haar tevreden te houden. Haar eisen werden steeds exorbitanter en zijn kapitaal slonk met de dag.

4

Hunt kwam de dag daarop naar Palm Springs om bij Tallie te zijn. Ze brachten een plezierige avond door in het hotel, hoewel Tallie pas laat klaar was, maar dat vond Hunt nooit erg. Ze lagen lang bij het zwembad te kletsen en Hunt vertelde dat alles geregeld was voor de accountantscontrole die de week daarop zou plaatsvinden en vroeg of ze Victor Carson nog had gesproken.

'Niet recent,' antwoordde ze. 'Brig overlegt meestal met hem. Ze heeft hem ook over de accountantscontrole gebeld. Hoezo?'

'Niets. Hij klinkt ongelofelijk gestrest over iets. Misschien voelt hij zich beledigd door de accountantscontrole. Maar het is sowieso verstandig om te doen.'

Hunt was een intelligente en voorzichtige zakenman, hoewel hij veel geld uitgaf, maar dat kon hij zich veroorloven.

'Dat zegt mijn vader ook altijd. Hij hamert bij mij al jaren op een accountantscontrole. Hij vertrouwt nooit iemand. Te lang advocaat geweest, vermoed ik.' En toen schoot haar weer te binnen wat Brigitte had verteld over de ontmoeting met Victors vrouw in een nachtclub. 'Hij schijnt getrouwd te zijn met een dom blondje van nog niet de helft van zijn eigen leeftijd. Misschien maakt zíj problemen.'

Hunt schoot in de lach. 'Goh, daar lijkt hij me helemaal niet het type voor. Hij ziet er zo saai en fatsoenlijk uit. Ik dacht dat hij wel getrouwd zou zijn met een aardige, behoudende dame op leeftijd.'

Hunt schatte Victor ouder dan hij was. En voor Tallie gold hetzelfde. Victor zag er dan ook tien jaar ouder uit dan zijn ware leeftijd.

'Misschien heeft hij die vrouw in de steek gelaten voor deze. Soms worden mannen een beetje gek op zijn leeftijd. Waarschuw me maar als je mij van plan bent te dumpen voor een dom blondje of een vrouw die de helft jonger is dan ik.'

'Zo oud ben ik nog niet, hoor,' zei hij met een glimlach naar haar vanaf zijn ligbed. 'En bovendien ben ik blij met wat ik heb.'

'Je weet het maar nooit,' zei ze plagend. 'Over een paar jaar wil je misschien ook een dom blondje van een jaar of twintig.'

'Ik hoop van niet. Maar als dat zo is, mag je me overhoop schieten. Bovendien kan ik me zo'n typetje helemaal niet veroorloven.' Dat kon hij natuurlijk wel, hij wilde het zich niet veroorloven.

'Misschien kan hij dat ook wel niet en klonk hij daarom zo gestrest. Ik zal nooit begrijpen waarom mannen toch zo graag zo'n jonge meid hebben. Iemand van half mijn leeftijd zou er alleen maar voor zorgen dat ik me ouder voelde.'

'Mannen denken dat ze door een jonge vriendin ook jong lijken. En viriel. In plaats van oud en belachelijk,' legde Hunt uit.

Het was een fenomeen dat ze veel om zich heen zagen in Hollywood, maar Tallie had nooit gemerkt dat Hunt jonge vrouwen aantrekkelijk vond. Hij was totaal op haar gefocust en haar helemaal toegewijd. Tallie vond dat het feit dat ze niet getrouwd waren hun relatie levendig en fris hield en dat was precies wat ze wilde. En Hunt had nooit bezwaar gehad tegen samenwonen, hij wilde óók niet nog een keer trouwen. Daar waren ze het over eens.

Hunt vertelde verder over de agenten met wie hij die dag had gesproken over mogelijke acteurs voor hun volgende film. Twee hadden hun medewerking al toegezegd, de twee belangrijksten, en twee anderen zouden dat bijna zeker doen. De laatste horde die ze nu nog moesten nemen was de accountantscontrole en ze wisten allebei dat die geen problemen zou opleveren. Financieel gezien stonden ze er prima voor, hun laatste film had een fortuin opgeleverd. De accountantscontrole was gewoon een formaliteit om de investeerder tevreden te stellen en baarde hen alle twee geen enkele zorg.

Na de opnamen van de volgende dag gaf Tallie de cast een weekend vrij en reden Hunt en zij naar Santa Barbara. Hij had een prachtig huis gehuurd in Montecito en ze verheugden zich er allebei op. Brigitte ging terug naar L.A. en Tallie zou die maandagochtend weer met haar mee terug naar Palm Springs rijden. Het was een traktatie om een heel weekend te kunnen relaxen en niet aan de film te werken. Tallie kreeg altijd allerlei nieuwe ideeën als ze een beetje afstand nam. Dan werd ze midden in de nacht wakker en maakte ze aantekeningen op het notitieblok dat ze altijd naast haar bed had liggen. En dat weekend was het niet anders. Maar Hunt en zij genoten vooral van elkaars gezelschap. Ze maakten strandwandelingen, sliepen uit, gingen uit eten en toen ze die zondagavond terug naar L.A. reden had Tallie het gevoel alsof ze op vakantie was geweest en niet alleen een weekendje weg.

Toen ze de volgende ochtend om vier uur door Brigitte werd gehaald en naar Palm Springs vertrok, voelde ze zich verfrist en vol energie. De hele weg kletste ze met Brigitte en vertelde ze haar over het weekend. Brigitte zei dat ze een aantal afspraken had gehad maar vertelde verder niet met wie en Tallie nam aan dat ze niet belangrijk waren, anders had ze haar er wel meer over verteld.

Ze vroeg Brigitte om Victor Carson een paar keer te bellen die week om te vragen hoe de accountantscontrole verliep, hoewel ze verwachtte dat alles soepel zou gaan. Brigitte verzekerde haar dat ze contact zou houden met Victor.

Tallie en Hunt hadden allebei een drukke week voor de boeg en hij waarschuwde haar dat hij niet dacht dat het zou lukken om naar Palm Springs te komen. Tallie beloofde hem dat zij dan naar L.A. zou komen als het lukte, maar zij had ook veel te doen. Ze wilde niet dat ze op de planning achter zouden raken met de opnamen.

Om zes uur die morgen was Tallie al volop in touw en pas om middernacht die avond stopte ze met werken. Terwijl de cast onderhand volledig uitgeput was, zat Tallie nog vol energie. Brigitte moest glimlachen toen ze haar nog zo in actie zag. Er was niemand op de wereld zoals zij.

De onafhankelijke accountantscontrole ging van start zoals gepland. De firma die het zou doen kwam uit San Francisco en eenmaal op Victors kantoor vroegen de controllers kalm en zakelijk naar de papieren die ze nodig hadden. Ze gebruikten Victors vergaderzaal om al Tallies boeken en rekeningen uit te stallen en hadden hun eigen computers meegebracht. Het was een team van twee accountants met allebei een eigen assistent. Ze waren de hele week vrijwel zelfstandig aan het werk, met af en toe, terwijl ze over het grootboek gebogen zaten, een vraagje aan Victor om iets uit te leggen of een rekening op te zoeken, maar over het algemeen hadden ze weinig commentaar.

Desondanks was het een stressvolle week voor Victor. Hij had het gevoel dat ze zijn werk checkten en aan zijn competentie twijfelden. De firma die de controle uitvoerde was erg bekend en Victor wist zeker dat er een gepeperde rekening naar de Japanse investeerder zou gaan maar blijkbaar vond de investeerder het zoveel geld waard.

De tweede dag van de controle had Brianna, toen hij nerveus en doodop thuiskwam, een verrassing voor hem. Ze had een advocaat geraadpleegd, vertelde ze, en ze had besloten dat ze een nieuw huwelijkscontract wilde. Ze zag er heel tevreden over zichzelf uit toen ze het hem vertelde.

'Een nieuw huwelijkscontract?' Hij keek geschokt. 'Wat bedoel je precies?' Er ging een huivering door hem heen toen hij het vroeg.

'Nou gewoon, net zoals de overeenkomst die we voor ons trouwen hebben gesloten, maar dan een die na het huwelijk wordt opgesteld.'

'Maar we hebben toch al een huwelijkscontract, Brianna. Dan hebben we er niet nóg een nodig.'

Dit beviel hem helemaal niet. In zijn oren klonk het als chantage, of in ieder geval als een serieus dreigement. Hij had voor het huwelijk een contract met haar getekend over zaken als alimentatie en dergelijke en haar in één keer een som geld betaald omdat ze had geëist dat hij die meteen op haar rekening stortte. En hij had zo verschrikkelijk graag met haar willen trouwen, dat hij daarmee had ingestemd.

'Ik heb het grootste gedeelte van het geld dat je toen op mijn rekening hebt gestort uitgegeven, Victor. Ik heb meer nodig. Mijn advocaat zegt dat je me nu nog een keer een bedrag in één keer kunt geven en dan ieder jaar dat we getrouwd zijn een bedrag daarbovenop.'

Het leek erop alsof hij haar moest betalen om met hem getrouwd te zijn en iets vertelde hem dat het niet om kleine bedragen zou gaan.

'Waarom ben je naar een advocaat gegaan?' vroeg hij sip. Hij vroeg zich af of ze informatie had ingewonnen over een scheiding, maar bang was dat tegen hem te zeggen.

Toen hij haar trouwde had hij haar zevenhonderdduizend dollar betaald en dat had ze er in drie jaar doorheen weten te jagen, bovenop al het geld dat ze hem in het dagelijks leven had gekost. Hij kon zich niet voorstellen waar ze het allemaal had gelaten, maar dat ze een gat in haar hand had was wel duidelijk. Ondanks zijn zorgvuldige boekhouding, glipte ze hem constant door de vingers.

'Ik voel me gewoon niet prettig als ik geen eigen geld heb,' zei ze op klagerige toon. 'Ik wil je niet om alles hoeven vragen. Als je me nu een som geld geeft en me voortaan ieder jaar een bedrag betaalt, zou ik me een stuk beter voelen.' Ze kwam naast hem zitten.

'Ik denk echt niet dat ik me dat nu kan veroorloven,' zei hij triest. 'Een aantal van mijn investeringen zijn niet zo goed uitgepakt. Ik zou liever gewoon je rekeningen betalen en voor je zorgen, dan ieder jaar een som geld te moeten storten.'

Ondanks de Angelina Jolie-achtige pruillippen, wist Brianna haar mond in een ferme streep te trekken. 'Ik denk niet dat ik met je getrouwd kan blijven als je dat niet voor me overhebt,' zei ze met een akelige ondertoon in haar stem. 'Als je van me houdt, doe je zoiets gewoon. Je hebt geen een van je beloften over mijn carrière waargemaakt. Dit is toch wel het minste wat je voor me kunt doen. Ik zou me heel onveilig voelen zonder.'

'En als ik het niet doe? Of niet kan?' vroeg hij, ontmoedigd en bang. Het was een race die hij onmogelijk bij kon houden. Hij had zichzelf bijna geruïneerd voor haar en ze was onverzadigbaar in haar eisen en zucht naar geld. Dat was sowieso waarom ze met hem was getrouwd. Eindelijk werd hem dat nu duidelijk, na deze laatste eis.

'Ik zal het met mijn advocaat moeten bespreken en dan laat ik het je weten,' zei ze met een harde blik in haar ogen. 'Denk er goed over na, Victor. Je hebt geen keuze.' Daarmee maakte ze haar positie glashelder en de wanhoop greep hem bij de keel. Hij was vijfenzestig jaar oud en wilde haar niet verliezen. Ondanks haar verborgen motieven om met hem te trouwen, was hij aan haar gehecht geraakt. En hoeveel vrouwen die er zo uitzagen als zij zouden er nog voor hem zijn? Hij voelde zich plotseling moe, verslagen en oud.

Die avond zat hij in zijn eentje in zijn werkkamer te piekeren over wat ze had gezegd en dronk hij een Johnny Walker te veel. Brianna ging uit met haar vriendinnen en kwam om twee uur 's nachts pas thuis. Ze trof Victor, volkomen van de wereld, op de bank in zijn werkkamer aan. Vanuit de deuropening wierp ze een blik op hem en toen vertrok ze naar de slaapkamer. Ze maakte hem niet wakker en probeerde hem ook niet mee naar bed te krijgen. Hij zou haar geven wat ze wilde, dat wist ze zeker. Hij had geen keus als hij haar niet wilde verliezen en ze wist dat hij haar niet kwijt wilde. Ze had hem bij de strot, of erger.

De volgende ochtend, toen ze naar de sportschool vertrok, hoorde ze dat hij stond te douchen. Toen ze terugkwam, was Victor al naar kantoor vertrokken.

De accountants en hun assistenten bevolkten de vergaderzaal nog altijd en Victor maakte van de gelegenheid gebruik om zelf Tallies boekhouding nog eens door te nemen. Het kon nooit kwaad om de zaken dubbel te controleren. En laat die middag stuitte hij op een aantal posten die hem bevreemdden. Brigitte betaalde al Tallies rekeningen en deed dat heel zorgvuldig en nauwkeurig. Ze boekte de bedragen in het grootboek en hij kreeg dan alle papieren op een later tijdstip van haar aangeleverd. Brigitte tekende de cheques en deed dat al jaren.

Wat hem bevreemdde waren de regelmatige overnachtingen in diverse hotels. Het was zijn zaak niet wat Tallie deed en hoe ze haar geld uitgaf, maar hij begreep niet waarom ze in L.A. in hotels overnachtte. En als het zakelijke overnachtingen waren, wilde hij ze in de boeken opvoeren als aftrekposten voor de belasting. Er waren een paar overnachtingen in het Bel-Air en een groot aantal in Chateau Marmont en het Sunset Marquis. Dezelfde hotels doken ook op in Hunts boekhouding. Brigitte betaalde zijn rekeningen niet. Hunt had al jaren dezelfde boekhouder.

Victor vroeg zich af of Tallie en Hunt misschien samen romantische nachten in die hotels doorbrachten of dat ze de hotels gebruikten voor zakelijke besprekingen. Dat wilde hij navragen bij Tallie. Hij was tenslotte verantwoordelijk voor haar boekhouding. Maar aan de andere kant was hij ervan overtuigd dat het niet om iets belangrijks kon gaan.

Het viel Victor ook op dat Tallie een flink bedrag aan contanten uitgaf, wat hij niet prettig vond omdat hij contanten, waar ze ook aan werden besteed, voor de belasting niet kon opvoeren als aftrekposten. Dus daar moest hij het ook met haar over hebben: dat ze beter met creditcards kon betalen dan met contant geld.

Victor probeerde Brianna uit zijn hoofd te zetten terwijl hij Tallies boeken controleerde. Wat ze had gezegd over een nieuw huwelijkscontract had hem erg van streek gemaakt. Hij wist dat hij niet in staat was om grote sommen geld op haar rekening te storten en was bang dat het bedrag dat hij haar op dit moment kon geven weinig indruk op haar zou maken. Haar vraag had in zijn oren als een ultimatum geklonken. Zijn privéleven lag overhoop. Maar hij moest deze accountantscontrole voor Tallie en Hunt begeleiden. Het kon niet zo zijn dat hun volgende film vertraging opliep of hun uiterst precieze Japanse investeerder geïrriteerd raakte. Tallie rekende erop dat hij dit direct zou afhandelen, maar met alle zorgen om Brianna kon hij zich moeilijk concentreren.

Victor was twee weken bezig met het checken van Tallies boekhouding. Hij stelde onder andere een lijst met vragen op. Zo kwam hij er bijvoorbeeld achter dat er uitgaven werden gedaan die met Tallies dochter te maken hadden, die door de belastingdienst konden worden aangemerkt als giften, zodat Tallie er belasting over zou moeten betalen. Bovendien vermoedde hij dat de belasting het appartement in Parijs niet langer als een zakelijke aftrekpost zou beschouwen, omdat Tallie er nooit meer heen ging en dat eerder wel had gedaan. Ze had al geen jaren meer een film in Frankrijk gemaakt. En zo waren er nog meer uitgaven waar hij een verklaring voor wilde hebben.

De onafhankelijke accountantscontrole had de bedoeling Tallies solvabiliteit en nettowaarde vast te stellen, maar de controle die Victor uitvoerde was om er zeker van te zijn dat haar boekhouding helemaal in orde was en alle aftrekposten klopten. Victor was behoudend in zijn manier van boekhouden. Hij hield er niet van te veel aftrekposten op te voeren die discutabel waren en wilde alles kunnen beargumenteren als er ooit een belastingcontrole kwam. Wat hij absoluut niet wilde was dat een van zijn cliënten in de problemen raakte of zijn nek te ver uitstak. Een aantal klanten van hem wilden dat hij flexibeler was in zijn boekhouding dan hij redelijk vond. Tallie hoorde daar niet bij, maar Victor beschouwde dit als een goede gelegenheid om zijn werk voor haar te evalueren en datzelfde gold voor Hunt.

Het systeem van Hunts boekhouding was minder precies dan dat van Brigitte. Bij Hunt kwamen er grote sommen geld binnen en gingen er ook weer grote bedragen uit, maar de meeste uitgaven werden met zijn creditcard gedaan en dus was het allemaal goed vastgelegd.

Victor maakte een afspraak met Hunt om hem het een en ander te vragen. De antwoorden daarop bleken heel eenvoudig en helder en toen Victor Hunt vroeg waarom er hotelovernachtingen waren in de stad waarin hij woonde, zei hij dat die samen met Tallie waren geweest en dat hij af en toe een suite in een hotel huurde voor een bespreking met investeerders van buiten de stad, zodat dat aftrekposten waren. Victor wilde weten of Hunt zich nog herinnerde welke bedragen zakelijk waren geweest en welke privé, en van de meeste wist Hunt dat nog.

Het klopte allemaal en Victor was gerust op de aftrekposten die hij voor Hunt had opgevoerd. Hunt liep geen risico bij een belastingcontrole. Victor was tevreden met Hunts antwoorden en dat leken het accountantskantoor en de Japanse investeerder ook te zijn.

Na twee weken werk waren ze nu bijna klaar en heel positief over wat ze in de boeken hadden gezien. Het zag ernaar uit dat de deal doorging. Alles wat Victor nog te doen stond was Tallie dezelfde vragen stellen als hij Hunt had gesteld, gewoon voor de helderheid van het grootboek. En daarbij dacht hij dat Tallie meer aftrekposten had dan er werden opgevoerd. Bovendien wilde hij ook helemaal op de hoogte zijn wat de belasting betrof over goederen die in een andere staat of in het buitenland waren gekocht. Victor drong er altijd op aan dat Tallie dat goed bijhield en Brigitte het goed administreerde, zodat er achteraf geen boetes konden worden opgelegd. De meeste vragen die hij had gingen over dat soort zaken, over geld dat was uitgegeven aan Max en over de grote sommen geld die Tallie cash uitgaf in plaats van met haar creditcard betaalde.

Op vrijdagmiddag belde hij Tallie op de set op haar mobiele nummer. Ze klonk gehaast en hij excuseerde zich eerst dat hij haar lastigviel en vertelde toen dat hij een aantal vragen voor haar had die hij met haar wilde doornemen om er zeker van te zijn dat alles in orde was en hij alle posten in het grootboek goed begreep.

'Kun je die niet met Brigitte bespreken?' vroeg ze. Ze klonk afgeleid. Die week waren ze iets achter geraakt op de planning vanwege het slechte weer en de vele wijzigingen in het script. Tallie maakte zich zorgen dat de kosten van het filmen op locatie het budget zouden overschrijden.

'Dat kan,' antwoordde Victor voorzichtig.

Soms werd Tallie gestoord van hem, hij was zo'n mierenneuker, maar aan de andere kant betaalde ze hem daar natuurlijk juist voor. Op dat moment kon ze echter absoluut geen tijd voor hem vrijmaken, of wilde ze dat in ieder geval niet.

'Maar ik zou het liever aan jou vragen. Jij bent tenslotte degene die verantwoordelijk is voor je belastingaangifte, mocht Brigitte of ik een fout maken. Wanneer ben je in L.A.?'

'Aanstaand weekend, maar maandagochtend moet ik hier weer terug zijn.'

'Zou je anders liever zondag afspreken?' bood hij aan en Tallie slaakte een zucht terwijl ze daarover nadacht. Ze wilde haar vrije tijd met Hunt doorbrengen, niet met Victor, maar ze wist dat hij haar aan haar kop zou blijven zeuren totdat ze ermee instemde met hem af te spreken. Ze kon er maar beter zo snel mogelijk vanaf zijn en bedacht dat ze hem zondagochtend wel kon ontmoeten, omdat Hunt dan tenniste. Het was niet haar idee van een vrije zondag, maar ze sprak om halfelf met hem af op zijn kantoor om zijn vragen door te nemen. Hij beloofde dat hij het zo kort mogelijk zou houden. Brianna lunchte op zondag graag in de Polo Lounge van het Beverly Hills Hotel en zij zou er ook niet blij mee zijn als zijn afspraak erg lang duurde.

Toen Tallie die avond terugkwam in L.A., stond Hunt een heerlijke maaltijd te koken. Hij had goed nieuws voor haar.

'Nou, we zijn met vlag en wimpel geslaagd voor de accountantscontrole,' zei Hunt stralend. 'Mr. Nakamura is tevreden en volgende week worden de contracten opgesteld. Ik neem aan dat dat betekent dat we geen van beiden failliet gaan of de boel oplichten.' Hij kuste haar en met een blije glimlach vertelde ze hem over de afspraak die ze die zondag met Victor had.

'Ik heb van de week ook zo'n afspraak met hem gehad. Ik zweer je dat hij precies wil weten wat je in ieder restaurant hebt gegeten en of je ondertussen wel over zaken hebt gepraat.' Ze schoten beiden in de lach over de pietluttigheid van hun boekhouder, maar Tallie merkte op dat ze zeker wist dat ze nooit een belastingcontrole had gehad vanwege zijn eerlijkheid en precisie, en natuurlijk ook omdat Brigitte de boekhouding zo zorgvuldig bijhield. Problemen met de belasting zouden een nachtmerrie betekenen en ze was er altijd op gespitst geweest die te vermijden door eerlijk en nauwkeurig te zijn. Dus was het zinvol Victors mierenneukerij te verdragen.

'Ik heb met hem afgesproken terwijl jij gaat tennissen,' vertelde ze Hunt. 'Hij zei dat we er zo doorheen zijn. Het laatste wat ik wil is mijn zondag met Victor doorbrengen.' Ze lachten allebei bij het idee.

Hunt en Tallie hadden een ontspannen weekend. Tallie deed wat boodschappen en karweitjes waar ze de laatste tijd niet aan toe was gekomen. Het was fijn om wat tijd in L.A. te hebben voordat ze weer terug moest naar Palm Springs.

Zaterdagmiddag ging ze op bezoek bij haar vader en bleef daar een paar uur. Hij wilde tot in detail weten hoe de film verliep en ze zaten samen in de tuin te babbelen terwijl ze hem helemaal op de hoogte bracht. Die zondag, toen Hunt vertrok om te gaan tennissen, ging Tallie naar Victors kantoor voor hun afspraak. Hij wachtte haar op in pak en stropdas. Tallie droeg een gescheurde spijkerbroek, hoge gympen en een verschoten sweatshirt waarvan het enige positieve was dat het schoon was.

'Dank je wel dat je op een zondag hierheen bent gekomen, Victor,' zei ze beleefd. 'Mijn agenda zit krankzinnig vol op dit moment, nu we op locatie filmen. Ik hoorde dat de accountantscontrole prima is verlopen en onze investeerder heeft vrijdag laten weten dat hij tevreden is. Ik waardeer alles wat je hebt gedaan.'

'Dat hoort gewoon bij mijn werk,' reageerde hij bescheiden, terwijl hij zijn bril rechtzette en ging zitten. Voor hem op zijn bureau lag een hele lijst. Bovenaan stonden zijn vragen over de belasting op haar aankopen in andere staten of het buitenland. Hij herinnerde Tallie eraan dat dezelfde regels ook voor haar dochter golden en dat er over alles wat ze in New York kocht en vervolgens meebracht naar Californië, lokale belasting moest worden betaald.

Tallie vond het een vreselijk ingewikkeld gedoe, maar zo was de wet nu eenmaal. Ze antwoordde dat Brigitte een nauwkeurige administratie bijhield van alles wat ze buiten de staat Californië kochten en die aan hem doorgaf.

Victor was opgelucht en merkte op dat veel van zijn cliënten dat vergaten en er later moeilijkheden mee kregen. Daarna had hij enkele vragen over werknemers en een aantal zelfstandige firma's waarmee ze werkte. En terwijl hij de hele lijst afwerkte, dacht Tallie dat hij het grootste deel ervan ook aan Brigitte had kunnen vragen. Hij legde haar uit dat hij het appartement in Parijs nu opvoerde als privékosten, in plaats van zakelijke, en hij herinnerde haar er voor de zoveelste keer aan dat ze Max alleen mocht opvoeren als financieel afhankelijk zolang ze fulltime studente was - iets wat ze allang wist. En toen gaf hij haar een standje vanwege de enorme som geld die ze iedere maand contant uitgaf.

'Ik kan daar niets van aftrekken van de belasting als ik niet weet waar je het geld aan hebt besteed,' klaagde hij.

'Ijsjes, parkeermeters, Starbucks. Ik denk niet dat je grote aftrekbare posten misloopt, Victor,' zei ze met een spijtige blik.

'Dan moet je wel heel veel bekers Starbucks drinken. Voor zover ik kan zien, geef je cash bijna vijfentwintigduizend dollar per maand uit.' Hij probeerde geen afkeurend gezicht te trekken, maar hij was er niet gelukkig mee. Dat was een groot bedrag aan aftrekposten om niet te kunnen opvoeren.

'Vijfentwintigduizend? Dat kan helemaal niet! Ik geef niet meer dan tweehonderd dollar cash per maand uit, misschien zelfs maar honderd. En ik gebruik mijn creditcard voor al mijn uitgaven, al is het maar een fles shampoo.'

En bovendien kocht Brigitte die meestal ook nog voor haar. Brigitte deed bijna al Tallies privéboodschappen. Er was maar heel weinig wat Tallie zelf hoefde te doen. Brigitte zorgde fantastisch voor haar en dacht vaak al aan iets wat ze nodig had, voordat Tallie het zelf kon bedenken.

'Victor, dat is krankzinnig. Je moet je vergissen en naar het verkeerde bedrag of de verkeerde kolom hebben gekeken, of zoiets. Het is volkomen onmogelijk dat ik per maand vijfentwintigduizend dollar in contanten uitgeef.'

'Dat is anders wat de boeken aantonen. Er worden cheques uitgeschreven om contant geld op te nemen en die worden ook geïnd. Heb je soms veel contant geld in huis rondslingeren?'

'Natuurlijk niet. De helft van de tijd moet ik zelfs geld lenen voor een kop koffie, vooral als Max er is. Ze haalt wel eens wat geld uit mijn portemonnee, maar geen vijfentwintigduizend dollar. Het moet echt een vergissing zijn.' Tallie wist het zeker.

'Nee, dat is het niet,' hield Victor vol. 'Daarom wilde ik je ook spreken. Ik maak me zorgen om de verloren aftrekposten en zelfs nog grotere zorgen als je niet weet hoeveel je uitgeeft en waaraan.' Het klonk alsof ze onverantwoordelijk en slordig met haar geld omging en gewoon niet wist waar het bleef.

'Kijk dan naar mijn creditcardafschriften. Als iets meer dan vijf of tien dollar kost, gebruik ik sowieso mijn kaart.'

'Hoe verklaar je dan een cashopname van vijfentwintigduizend dollar per maand? Geeft Brigitte zoveel contant voor je uit?'

'Nee, Brigitte gebruikt ook een creditcard. Zij heeft een tweede kaart van mijn rekening.' Dat wist hij uit de boekhouding. 'Volgens mij betaalt zij ook maar weinig contant.'

'Tja, er is in ieder geval iémand die het uitgeeft. En je moet erachter komen wie, als jij het niet bent.'

Hij was zichtbaar ongerust en Tallie vond het ook zorgwekkend. Voor Victor was het een zwart gat in haar boekhouding waarin het geld zomaar verdween. 'Als je het optelt over de laatste drie jaar, komt het neer op bijna één miljoen dollar. Zo'n grote som geld kan niet zomaar weg zijn.'

'Nee, dat lijkt mij ook niet,' beaamde Tallie verbijsterd. 'Ik zal het er met Brigitte over hebben. Misschien betaalt zij iets in contanten waar ik niet van af weet. Zij betaalt alle rekeningen tenslotte en ik weet niet wanneer ze haar creditcard gebruikt, een cheque uitschrijft of iets misschien contant betaalt. Ik zal het haar vragen,' zei Tallie. Ze maakte zich minder zorgen dan Victor. Ze was er zeker van dat er een logische verklaring voor bestond. En Brigitte hield haar uitgaven nauwkeurig bij.

Victor was altijd heel tevreden geweest over de manier waarop Brigitte dat deed. Maar de accountantscontrole had hem ertoe aangezet het totale plaatje nog eens wat aandachtiger te bekijken om waar het kon alles nog preciezer te regelen. Hij hield er niet van om aan zijn cliënten te vragen waar ze hun geld aan uitgaven, tenzij ze in financiële moeilijkheden verkeerden, wat voor Tallie zeker niet gold. Maar hij wilde niet dat ze niet wist waar zo'n groot bedrag bleef Het was echt een flinke som. Dat was ook de reden waarom hij liever niet had dat zijn cliënten contant betaalden. Niemand kon zich ooit herinneren waar hij of zij het contante geld aan had uitgegeven en Tallie was geen uitzondering. Victor was ervan overtuigd dat het volkomen legitieme uitgaven waren, maar hij wilde weten waaraan en door wíe.

Tallie beloofde dat ze dat uit zou zoeken; ze wist zeker dat Brigitte het antwoord op die vragen zou weten.

Daarna begon Victor een lange lijst aan rekeningen met haar door te nemen die hij wilde verifiëren; hij wilde nogmaals controleren of die goed waren ingeboekt. Kleding voor Max, kunst die Tallie in New York had gekocht, een paar cadeaus voor Hunt, waaronder een gouden horloge - hij was ook altijd heel gul voor haar. En aan het einde van zijn lijst kwamen wat reiskosten, vliegtuigtickets en de overnachtingen in plaatselijke hotels waar hij Hunt al naar had gevraagd.

'Hunt heeft al verteld hoe het zit met die hotelovernachtingen hier in L.A.' Victor hoefde daar dus eigenlijk geen uitleg meer over, maar hij wilde het voor de zekerheid nog een keer checken. Victor zag in haar boeken dat ze regelmatig in plaatselijke hotels zaten, hoewel die kosten niet meer voorkwamen in haar creditcardafschriften van het laatste jaar. De drie jaar daaraan voorafgaand kwamen ze wel voor op haar afschriften, maar tegenwoordig alleen nog op die van Hunt. Blijkbaar betaalde Hunt nu steeds voor de hotels.

'Welke plaatselijke hotels?' vroeg Tallie verbaasd.

'De hotels waar je overnacht met Hunt.' Victor wilde het voor gezien houden. Hij had een lunchafspraak met Brianna en alle zaken waar hij vragen over had, en vooral de hoge contante uitgaven, nu met Tallie besproken.

'Ik logeer met Hunt niet in plaatselijke hotels,' antwoordde ze eenvoudigweg. 'Ik overnacht alleen in hotels buiten de stad, als ik op reis ben of op locatie film. Zoals nu in Palm Springs. Ik heb daar voor een paar maanden een kamer geboekt, maar dat zijn zakelijke kosten.'

Victor keek verbaasd. 'Je hebt een paar afrekeningen van het Bel-Air en nogal veel van het Chateau Marmont en het Sunset Marquis. Ik kom drie jaar afrekeningen op je overzichten tegen, hoewel in het afgelopen jaar niet meer. En op Hunts overzichten komen ze ook voor. Hij vertelde dat hij soms een suite huurt voor een bespreking met buitenlandse investeerders en dat hij er ook wel eens met jou overnacht.'

'Je moet het verkeerd begrepen hebben. We hebben nooit in die hotels overnacht. Behalve één keer, in het Bel-Air, toen mijn huis werd verbouwd. Het moet een vergissing zijn.'

Plotseling vroeg Tallie zich af of Brigitte haar creditcard misschien had gebruikt voor een van haar avontuurtjes. Ze wist dat Brigitte nogal een actief liefdesleven had en was er zeker van dat als Brigitte haar creditcard daar een keertje voor had gebruikt, misschien omdat ze die van haarzelf niet bij zich had gehad, het geld op de een of andere manier weer teruggestort zou hebben die Victor waarschijnlijk niet in de boeken had gezien.

'Misschien is het Brigitte geweest. Dat zal ik haar dan ook vragen,' zei ze, hoewel ze het idee dat Brigitte haar creditcard voor haar romantische uitstapjes gebruikte nogal onplezierig vond. Tallie wist zeker dat Brigitte haar uiteindelijk niet zou laten betalen voor die uitjes van haar, maar het kon zijn dat ze in eerste instantie Tallies kaart had gebruikt. Dat zou ze helemaal nooit moeten doen, en het leek ook eigenlijk helemaal niets voor haar. Ze was altijd zo precies, zo zakelijk, en zo gewetensvol wat Tallies boekhouding betreft. Er was nooit ook maar één vraag over gerezen.

Maar de accountantscontrole van de investeerder had dit aan de oppervlakte gebracht. Tallie beloofde Victor dat ze Brigitte uitleg over de hotelovernachtingen en de contante geldopnamen zou vragen.

Victor liet het onderwerp hotelovernachtingen verder rusten. Hij wilde er geen druk op zetten. Hunt was heel helder geweest in zijn uitleg dat hij met Tallie in die hotels had overnacht en zij vertelde nu dat dat niet waar was. Dat klonk in Victors oren als gevaarlijk terrein. Het was niet de eerste keer dat zoiets naar boven kwam in de boeken van een van zijn cliënten en het kon voor een uiterst ongemakkelijke situatie zorgen. Hij wilde niet aandringen, maar hoe het met die contante opnamen zat moest hij absoluut weten. Die baarden hem veel meer zorgen en daarbij ging het om een veel grotere som geld dan die hotelrekeningen. Voordat Tallie vertrok, herinnerde hij er haar nogmaals aan dat het heel belangrijk was om uit te zoeken hoe het zat met dat contante geld.

Op de terugweg naar huis maakte Tallie zich er weinig zorgen om, maar ze nam zich voor het wel uit te zoeken om Victor tevreden te stellen. Brigitte zou heus wel weten hoe het zat. Zou ze echt haar romantische avontuurtjes hebben afgerekend met Tallies creditcard? Als dat niet zo was, was het misschien een geval van identiteitsfraude. Dat was haar al eerder overkomen, toen iemand haar creditcardnummer ergens vandaan had gehaald en als een razende was gaan winkelen waarbij alles met haar kaartnummer was afgerekend. In verband met dat soort fraude had ze haar creditcard al verschillende keren moeten blokkeren. Gelukkig waren er het laatste jaar geen overnachtingen in plaatselijke hotels meer met haar creditcard betaald, dus moest dat probleem al zijn opgelost. En ze had geen idee waarom Hunt had gezegd dat hij met haar in die hotels had overnacht, omdat ze dat nooit hadden gedaan. Victor moest dingen door elkaar halen. En verder was alles helemaal in orde en dat was het belangrijkste.

Vijf minuten na haar thuiskomst kwam Hunt binnen. Hij had het warm en was bezweet. Tallie was bezig een grote salade voor de lunch klaar te maken. Ondanks haar onhandigheid in de keuken, kreeg zelfs zíj een salade voor elkaar. Hunt was in een goede bui want hij had gewonnen, vertelde hij. Hij was altijd competitief op de tennisbaan, zoals bij de meeste sporten. Hij speelde heel fanatiek en kon niet goed tegen zijn verlies. Maar aan de grijns op zijn gezicht te zien had hij vandaag een goede dag.

'Hoe was het bij Victor?' vroeg hij, terwijl hij een sportdrankje uit de koelkast pakte.

'Goed. De arme ziel zit met een stuk of honderd vragen en maakt zich overal druk om. En volgens mij haalt hij de boel een beetje door elkaar. Hij zegt bijvoorbeeld dat ik een enorm bedrag aan contant geld uitgeef, maar ik betaal nooit iets contant. Ik gebruik mijn creditcard altijd. Ik moet nagaan of Brig soms contante betalingen doet, ook omdat hij bang is aftrekposten te missen als dat zo is. Daar maakte hij zich zorgen over. Maar ik weet zeker dat Brig wel weet hoe het allemaal zit. Ik wist het in ieder geval niet.'

Toen wilde ze hem over de hotelrekeningen vertellen, maar ze wist niet goed hoe, zonder beschuldigend te klinken. Misschien kon ze het beter eerst aan Brigitte vragen, dacht ze, voor het geval dat zíj haar nachten met een vriendje met Tallies creditcard had afgerekend. En mocht dat zo zijn, dan was Tallie er zeker van dat Brigitte het op de een of andere manier terugbetaald had, waarschijnlijk via een overschrijving of een storting op een van Tallies rekeningen. En Victor zou natuurlijk niet snappen waarom dat geld was binnengekomen. Ze wist zeker dat er een volkomen logische verklaring voor moest zijn en dus zei ze er niets over tegen Hunt. Zíj was tenslotte degene die niet begreep hoe het zat en ze moest het gewoon even aan Brigitte vragen, dan zou haar antwoord alles wel ophelderen voor Victor.

Ze brachten een gezellige, ontspannen middag door samen en na de lunch gingen ze in de tuin zitten om daar verder te kletsen. Tallie vond het heerlijk om thuis te zijn. Ze kreeg er genoeg van om op locatie te zijn, maar hield zichzelf voor dat het deze keer een stuk minder zwaar en onplezierig was dan sommige locaties waar ze in het verleden had gefilmd, zoals in India tijdens de moesson, of in Afrika tijdens een burgeroorlog. Palm Springs kon zeker niet worden beschouwd als een ontbering en het was ook nog dicht bij huis.

Terwijl Hunt en Tallie in de tuin zaten, lunchte Victor met Brianna in de Polo Lounge van het Beverly Hills Hotel. Ze was gepikeerd dat hij haar een halfuur had laten wachten, en hij probeerde haar uit te leggen dat hij de bespreking met zijn cliënt had moeten afronden. Verder was ze ook geïrriteerd omdat hij op een zondag had moeten werken. En ze vond dat hij er in pak met stropdas uitzag als een begrafenisondernemer. Ze had die ochtend gewild dat hij een spijkerbroek en een buttondown overhemd aantrok, maar Victor had dat niet gedaan uit respect voor zijn cliënt, of het nou zondag was of niet.

Victor en Brianna hadden elkaar de laatste paar dagen niet vaak gezien. Brianna was blijkbaar veel weg geweest en Victor had het druk gehad met de accountantscontrole.

'Het spijt me dat ik de laatste tijd zoveel heb moeten werken, maar vanaf nu moet het rustiger worden,' zei hij verontschuldigend. Hij vond dat ze er prachtig uitzag in een strakke witte jurk met een diep uitgesneden halslijn, die ze die week bij Roberto Cavalli had gekocht. Haar decolleté kwam er bijzonder voordelig in uit.

'Oké,' reageerde ze kalmpjes. Pas toen ze aan de koffie zaten, liet ze de bom barsten. Ze ademde diep in en zei botweg: 'Ik wil vijf miljoen dollar.'

'Waarvoor? Dat wil ik ook wel,' zei hij met een glimlach.

'Om met je getrouwd te blijven,' antwoordde ze kil. Plotseling was ze een en al zakelijkheid en lang niet zo uitnodigend als ze eruitzag. 'Plus ieder jaar een bedrag dat we nog moeten vaststellen. Maar eerst wil ik vijf miljoen.'

'Waar slaat dat op? Hebben we een huwelijk of een zakelijke overeenkomst?' vroeg hij ontdaan. 'Zoveel geld heb ik helemaal niet,' zei hij, terwijl hij haar in de ogen keek.

'Dat had je anders wel.'

'Maar nu niet meer.' En als hij het wel had gehad, zou hij het niet aan haar hebben betaald zodat ze getrouwd met hem zou blijven. Dit was pure afpersing. Haar boodschap was helder en duidelijk: 'Betalen of ik ben weg'. Dat begreep hij heel goed.

'En drie miljoen?' vroeg ze.

Blijkbaar was ze bereid erover te onderhandelen.

'Maar als je het niet betaalt, verlaat ik je. Ik kan niet gewoon maar zonder geld zitten. Ik moet de zekerheid hebben dat er geld voor mij op de bank staat. Dan voel ik me geborgen.'

Zij geborgen, en ik failliet, dacht hij.

'Brianna, ik héb het gewoon niet.' Hij begreep niet hoe haar advocaat deze idiotie had kunnen verzinnen en dit idee in haar hoofd had kunnen planten. Maar hun huwelijk liep er wel in een razend tempo door op de klippen.

'Als je niet meewerkt,' zei ze ijskoud terwijl hij de rekening betaalde, 'ga ik bij je weg. Ik kan toch niet getrouwd blijven met een man die me mijn geluk niet gunt.'

Haar geluk had anders wel een verdomd hoge prijs... Maar alles was nu duidelijk. Victor zag er bleekjes uit terwijl ze voor het hotel op hun auto stonden te wachten en daarna in stilte naar huis reden. Hij wist heel goed waar dit toe zou leiden: of hij betaalde nu wat ze eiste, of hij betaalde zich straks scheel aan alimentatie. Victor was zo van streek dat hij door een rood licht reed en ze bijna een ongeluk kregen. Hij was nog nooit in zijn leven zo in paniek geweest...

5

De volgende ochtend, met Brigitte op weg naar Palm Springs, begon Tallie over haar gesprek met Victor. 'Betaal jij een gedeelte van de rekeningen contant?' vroeg ze Brigitte, terwijl ze een slokje van haar koffie nam. Ze waren even bij een Starbucks gestopt voor ze de stad uit reden.

'Natuurlijk niet. Waar hééft-ie het over?' Brigitte keek geïrriteerd. 'Ik betaal alle rekeningen met cheques of de creditcard. Dat weet hij.'

'Dat dacht ik ook. Ik begrijp niet hoe hij erbij komt dat we zoveel contant geld uitgeven. Ik wist wel dat het niet klopte. Misschien haalt hij wel dingen door elkaar.' Er was van alles mogelijk. Er kon best een fout zijn geslopen in de boekhouding. Dat leek Tallie in ieder geval veel meer voor de hand liggend, dan het idee dat Brigitte of zijzelf vijfentwintigduizend dollar aan contanten uitgaf per maand. Dat was gewoon een idioot bedrag en het leek haar volkomen onmogelijk.

'Ja, Victor lijkt inderdaad nogal afgeleid door andere zaken de laatste tijd, vind ik,' beaamde Brigitte. 'Misschien is hij wel ziek. Of te oud om zijn werk nog goed te doen en alle cijfers uit elkaar te houden,' zei ze op geërgerde toon.

'Ja. Het klonk mij ook belachelijk in de oren. Ik vertel hem wel dat het een vergissing moet zijn.'

En toen dacht ze aan de hotels. Misschien was dat ook wel een vergissing. Maar ze kon het beter wel aan Brigitte vragen, gewoon, om het zeker te weten. 'Hij liet me ook een lijst van hotelrekeningen zien, voor het Chateau Marmont en het Sunset Marquis.' Het was even stil en een beetje beschaamd vervolgde Tallie: 'Ik vind het heel vervelend om te vragen,' zei ze verontschuldigend, 'maar ben jij daar misschien geweest en heb je die hotels per ongeluk met de kaart van míjn rekening betaald?'

'Nee.' Brigitte leek plotseling verward. 'Ik heb nooit overnacht in een van die hotels. Waarom zou ik? Als ik met iemand naar bed wil, doe ik dat hier in L.A. in mijn eigen huis, niet in een hotel. Wat raar allemaal. Misschien is het weer iemand die zich uitgeeft voor jou.'

Die gedachte was ook al in Tallie opgekomen.

'Ja, daar dacht ik ook al aan, of anders dat je er misschien was geweest en per ongeluk met de creditcard van de zaak had betaald, maar het bedrag later weer op de een of andere manier had teruggestort.'

'Zo slordig ben ik toch niet,' zei Brigitte met een brede glimlach in haar richting.

'Nee, ik weet dat je dat niet bent.' Tallie glimlachte verontschuldigend terug. 'En het kan al helemaal niet als je zelfs nooit in die hotels hebt overnacht. Het is duidelijk een fout.'

Tallie wist dat er een plausibele verklaring voor moest zijn, hoe die dan ook luidde, en zonder er verder nog over na te denken, pakte ze het script uit haar tas om de laatste wijzigingen door te nemen in de tijd dat de rit naar Palm Springs nog duurde. De hotelrekeningen waren direct uit haar hoofd verdwenen.

Die ochtend belde ze Victor vanuit haar caravan op de set, terwijl Brigitte even weg was om koffie te halen. Naast de cateringwagen stond een espressotentje waar de koffie net zo goed was als bij Starbucks. Ze vertelde Victor dat ze geen verklaringen had voor de contante opnamen of de hotelrekeningen. Ze klonk luchtig en weinig geïnteresseerd.

Dat verraste Victor nogal. 'Maar Hunt zegt dat hij met jou naar die hotels is geweest,' hield hij vol. Luid en duidelijk.

En opeens voelde Tallie haar maag langzaam in een knoop veranderen, alsof er zich een boa constrictor oprolde. Had Victor het verkeerd begrepen? Was hij seniel aan het worden?

'Ik denk dat je hem verkeerd hebt begrepen, Victor,' zei ze gedecideerd. Dat moest wel zo zijn, want de rekeningen waren ook niet van Brigitte. Dat had ze zelf gezegd. Maar wie had die hotelrekeningen dan wel op haar creditcard gezet?

'Het moet opnieuw identiteitsfraude zijn,' zei Tallie eenvoudig en de boa constrictor in haar buik ontspande.

'Ik zal het natrekken,' zei Victor schoorvoetend, 'en dan bel ik je terug. Het creditcardbedrijf moet een afschrift hebben van de handtekening van degene die in het hotel heeft ondertekend.'

'Waarschijnlijk een onbekende,' zei Tallie.

Victor reageerde niet en hing op.

Toen Brigitte terugkwam met Tallies koffie - die heerlijk rook - vroeg ze: 'Alles in orde? Je kijkt zo pissig,' terwijl ze Tallie de dampende beker overhandigde. Tallie schoot in de lach en voelde zich direct beter.

'Niet pissig. Gewoon geïrriteerd door Victor. Hij kan zo ontzettend koppig zijn soms. Net een hond die zijn bot niet wil loslaten als hij zijn tanden er eenmaal in heeft gezet. Hij is helemaal in de stress over het contante geld dat we volgens hem uitgeven, en ik wed dat het uiteindelijk de een of andere fout van zijn kant zal blijken te zijn, dat een van zijn assistenten iets verkeerd heeft ingeboekt in het grootboek of iets dergelijks.'

'Daar ben ik anders altijd heel precies in,' zei Brigitte bedaard.

'Ja, ik weet dat je dat bent. Ik maak me er ook geen zorgen om. Hij zit gewoon te zeuren, hoewel hij het natuurlijk goed bedoelt. Maar ik ga me er niet druk over maken. En hij blijft ook maar doordrammen over die hotelovernachtingen die volgens hem van mijn creditcardrekening zijn afgeboekt. Maar ik denk wat jij ook denkt: dat het gewoon weer identiteitsfraude is. De vorige keer dat iemand het nummer van mijn creditcard had gestolen, werd er in zo'n dertig cafés en een seksclub in Detroit mee betaald. Ik weet zeker dat het met die hotelrekeningen net zoiets is. Victor zei dat Hunt had gezegd dat hij met míj in die hotels had gezeten, maar ik weet zeker dat Hunt dat niet kan hebben gezegd. Victor kan af en toe zo nerveus zijn, dat hij het gewoon niet goed hoort. Heel even werd ik opeens nerveus over Hunt toen Victor dat zei. Maar toen drong het meteen tot me door dat dat onzin is. Victor komt er wel achter dat het een vergissing is en ik ga Hunt er niet van beschuldigen dat hij in hotels in L.A. heeft gezeten, omdat Victor dat nou eenmaal in zijn hoofd heeft gezet. Shit, ik haat al dat boekhoudgedoe. Godzijdank doe jij dat allemaal voor me. Ik word gek van die vent.'

Brigitte schoot in de lach, terwijl Tallie kordaat het script pakte en opstond.

'Ik ben ook niet dol op die boekhouder van je. Het is zo'n mierenneuker,' zei Brigitte, terwijl ze Tallie haar BlackBerry aangaf.

'Ja, ik weet het. Nou, ik moet aan het werk.' Tallie nam haar laatste slok koffie, stopte het script onder haar arm en nadat ze haar telefoon op de trilstand had gezet, liet ze het toestel in haar zak glijden. Even later zat ze met de cameraman op een hoogwerker de shots voor die ochtend door te nemen en was ze haar ergernis over Victor alweer vergeten.

Het was opnieuw een lange opnamedag waarin ze probeerden de verloren tijd in te lopen. Tallie werkte door tijdens de lunch en het was al laat in de middag toen ze haar BlackBerry uit haar zak viste om haar berichten te checken. Ze had het toestel meerdere malen voelen trillen. Victor bleek vier keer gebeld te hebben en Tallie sloeg haar ogen ten hemel terwijl ze neerzeeg op een stoel en een flesje water openmaakte. Toen ze zat te wachten tot Victor opnam, zag ze Brigitte staan praten en lachen met een van de acteurs en ze vroeg zich af of hij het vriendje van dat moment zou zijn. Toen hoorde ze Victor zonder enige inleiding zeggen: 'Ik heb je teruggebeld over het Sunset Marquis en het Chateau Marmont.'

Tallie zag onmiddellijk dat beeld van een hond met zijn bot weer voor zich. 'Het is waarschijnlijk gewoon identiteitsfraude, Victor, net zoals die andere keren dat we geen verklaring hadden voor de betalingen met mijn creditcard. En je zei trouwens dat die hotelbetalingen het laatste jaar niet meer voorkomen op mijn afschriften. Dus wat is het probleem nou eigenlijk?'

'Ik hou niet van onopgeloste mysteries,' hield Victor koppig vol. 'En zeker niet wanneer het jouw geld betreft.'

'Dat waardeer ik, Victor, maar het is niet iets wat recent nog is voorgekomen en het kan ook niet om een groot bedrag gaan.' Tallie probeerde zich geen zorgen te maken en er luchtig mee om te gaan.

'Maar ik heb nog steeds de plicht om het uit te zoeken. Ik heb het creditcardbedrijf vanmorgen gebeld. Die bewaren de getekende afschriften op microfilm en ik heb ze me de afschriften laten faxen om te zien wiens handtekening erop staat.'

'Toch niet de mijne, hoop ik,' zei Tallie bijna lachend om het idiote van het hele gedoe.

'Nee, die van Brigitte. Het is duidelijk haar handtekening, op alle hotelafrekeningen, bij allebei de hotels. Die van jou staat alleen op de afrekening van het Bel-Air, en dat heb je me al uitgelegd. Die andere waar ik het over had zijn allemaal ondertekend door Brigitte Parker.'

'Maar ze zei dat ze nooit in een van die hotels heeft overnacht,' zei Tallie stellig. Ze was eerder geneigd haar assistente te geloven dan haar boekhouder en wist zeker dat de vergissing in dit geval bij hem lag en niet bij Brigitte.

'Misschien is ze het vergeten. Het is al een tijdje geleden,' reageerde Victor kalm.

'Dat denk ik niet, Victor.'

'Misschien schaamt ze zich je te moeten vertellen dat ze de zakelijke kaart voor privékosten heeft gebruikt en heeft ze het geld teruggestort zonder je ervan op de hoogte te brengen.' Hij was bereid te geloven dat ze het financieel had rechtgetrokken met Tallie, hoewel hij dat niet kon bewijzen, maar hij was absoluut niet bereid te geloven dat ze nooit in die hotels was geweest. Haar naam op de creditcardafschriften bewees het tegendeel. 'Het is duidelijk haar handtekening op de afschriften.'

'Misschien heeft iemand die nageaapt,' opperde Tallie koeltjes.

'Dat betwijfel ik.'

'Ik verdiep me nooit in dat soort dingen, Victor. Brigitte controleert alle afschriften zodra ze binnenkomen. Daar heb ik gewoon geen tijd voor en daarom heb ik haar juist. En ik heb jou om mijn rekeningen en de boekhouding te controleren.'

'Ja, dat is ook zo. Dit is nu alleen aan de oppervlakte gekomen vanwege die accountantscontrole. En we hebben ook nog steeds geen verklaring voor die vijfentwintigduizend aan contanten die je iedere maand uitgeeft en die ik niet kan traceren. Daar maak ik me veel grotere zorgen om dan om die hotelrekeningen waar we geen verklaring voor hebben.'

'Dat geldt ook voor mij. Als je er geen bezwaar tegen hebt, zou ik de boekhouding graag aan mijn vader voorleggen. Hij is veel beter in dat soort dingen dan ik.' Tallie vertrouwde altijd op haar vaders advies en wijze raad.

'Natuurlijk, dat vind ik geen enkel probleem.'

'Dank je, Victor. Ik bel je nog.'

Nadat Tallie de verbinding had verbroken, zat ze nog een tijdje te peinzen over het gesprek en vroeg ze zich weer af hoe het toch zat met die hotelrekeningen. Toen belde ze haar vader. Zoals altijd nam hij al bij de eerste keer overgaan op.

'Hoi, pap,' zei ze en ze probeerde luchtig te klinken, maar hij kende haar te goed.

'Wat is er mis?' vroeg hij, en legde daarmee meteen de vinger op de zere plek.

Ze moest lachen om zijn vraag en probeerde zo onbezorgd mogelijk te antwoorden. 'Er zijn wat dingen uit de accountantscontrole gekomen die ik niet begrijp. Misschien heeft mijn boekhouder wel een fout gemaakt. Zou jij daar eens naar willen kijken?'

Tallies vader was goed in cijfers en spreadsheets en zijn geest was nog even scherp als altijd. Zijn lichaam liet hem in de steek, maar zijn hersens werkten nog op volle kracht.

'Dat doe ik graag. Stuur het maar naar me op, wanneer je maar wilt. Wat is het probleem?'

'Mijn boekhouder zegt dat ik vijfentwintigduizend dollar per maand in contanten uitgeef Maar ík geef het niet uit en Brigitte zegt ook dat zij dat niet doet. Ik snap er niks van.'

'Heb je een gezamenlijke rekening met Hunt?' vroeg hij meteen nogal bot, hoewel hij Hunt erg graag mocht en wist dat Hunt ook meer dan genoeg geld van zichzelf had en Tallies geld helemaal niet nodig had. Bovendien was hij altijd heel gul voor Tallie en Max.

'Nee, die heb ik niet. We hebben niets gezamenlijk. Maar ik kan me niet voorstellen dat er zomaar vijfentwintigduizend dollar per maand verdwijnt. Ik denk dat het een vergissing is, dat moet wel, en ik wil me er niet ongerust over maken zolang ik het niet weet.'

'Vraag je boekhouder mij de spullen toe te sturen en dan zal ik er eens naar kijken,' zei haar vader op bezorgde toon.

'Dank je, pap.' Hij stond altijd voor haar klaar. Ze vertelde hem maar niets over de hotels, dat had geen zin. Het was identiteitsfraude, of anders moest óf Hunt óf Brigitte hebben gelogen en wie dat was kon haar vader toch niet weten. Maar misschien kon hij wel uitvinden hoe het zat met die contante uitgaven of zien waar Victor Carson een fout had gemaakt. Na het gesprek belde ze Victor terug en vroeg hem kopieën van de boekhouding met een koerier naar haar vader te sturen en hij beloofde dat onmiddellijk te regelen. Toen ging ze met een beter gevoel weer aan het werk. Ze was ervan overtuigd dat het mysterie van het contante geld zou worden opgelost als haar boekhouding door een ander paar ogen werd bekeken.

Brigitte reed haar die avond terug naar L.A. Ze kletsten gezellig op weg naar huis, maar Tallie was afgeleid en dacht aan haar gesprekken met Victor en de sfeer tussen Brigitte en haar was een beetje ongemakkelijk, iets wat heel ongewoon was voor hen. Die avond was ze van plan aan Hunt te vragen hoe het zat met de hotels, maar toen ze thuiskwam, bleek hij een afspraak te hebben met de investeerders. Hij had een briefje voor haar achtergelaten waarop stond dat hij van haar hield. Tallie liet zich op de bank neerzakken en begon weer over de hotels te piekeren.

Ze belde Max in New York om een beetje te kletsen. Na een halfuurtje zei Max dat ze iets voor school moest voorbereiden en Tallie hing met tegenzin op. Meteen daarna belde haar vader.

'Hij heeft gelijk,' begon Sam Jones direct. Hij klonk verontrust. 'Er gaat inderdaad ongeveer vijfentwintigduizend dollar per maand aan contanten uit. Heeft Brigitte er geen verklaring voor? Ze is altijd zo punctueel en efficiënt. Dat is toch een heleboel geld om niet van te weten waar het blijft.' Haar vader klonk al net zo zorgelijk als Victor.

'Ja, pap, dat weet ik,' zei Tallie. 'Ik heb ook geen idee. En ik ben helemaal niet slordig met mijn geld.'

'Ik weet dat je dat niet bent.' Hij was er ontdaan van.

'Brigitte betaalt alle rekeningen en tekent de cheques, en er is nooit eerder iets mis geweest, of in ieder geval - dat dacht ik. Maar Victor zegt dat dit al een paar jaar aan de gang is.'

Net zo lang als Hunt bij haar woonde. Maar hij had geen toegang tot haar geld, in ieder geval niet dat ze wist, dus dat loste het mysterie ook niet op. Tallie had nu genoeg informatie om zich echt zorgen te maken, maar niet genoeg om het mysterie op te lossen. En er moest toch een antwoord voor zijn. 'En ik weet dat het Brigitte niet is, pap,' voegde ze eraan toe. 'Haar familie heeft bakken met geld en ze krijgt een flink salaris van mij betaald. Ze heeft het absoluut niet nodig om geld van mij te stelen.' Het deed zelfs al pijn om dat hardop te zeggen, maar ze moest dit tot op de bodem uitzoeken. 'En daarbij is ze de meest eerlijke persoon die ik ken. Ik heb nooit ergens een probleem over gehad, in al die jaren niet.' Brigitte betaalde Tallies rekeningen al zo'n zestien, zeventien jaar en er was nooit aanleiding tot twijfel geweest of iets verontrustends voorgevallen. Tallie vertrouwde Brigitte volkomen en dat had ze verdiend omdat ze altijd op haar kon rekenen en ze gewoon deugde.

'Nou, als jij het niet uitgeeft, is er in ieder geval iemand die dat wel doet,' bevestigde haar vader. 'Wat ga je nu doen?'

'Ik weet het niet,' antwoordde Tallie ongelukkig. Ze had gehoopt dat haar vader haar zou vertellen dat Victor zich had vergist, maar nu dat niet zo bleek te zijn, was alles opeens heel gecompliceerd. Ze had geen idee wie ze om raad kon vragen en wat ze dan zou moeten vragen. En de kwestie van die hotelrekeningen zat haar eigenlijk ook erg dwars. Brigitte beweerde dat ze nooit naar die twee hotels was geweest, maar ze had wel de creditcardbonnen ondertekend en Hunt had tegen Victor gezegd dat hij met haar, Tallie, in die hotels had overnacht, als Victor dat tenminste goed had begrepen. Ze vertelden geen van tweeën de waarheid, leek het, en Tallie had geen flauw idee waarom. Of misschien waren het toch totaal onbekende mensen die in die twee hotels hadden gezeten en de kosten op haar creditcard hadden gezet? Dat kon natuurlijk. Er moest een verklaring zijn, maar misschien was het er wel een die ze niet wilde horen. Die nacht lag ze klaarwakker in bed te piekeren en zich steeds meer zorgen te maken. Alles maalde maar door in haar hoofd en iedere keer kwam ze weer op hetzelfde punt. Brigitte en Hunt waren de twee mensen die ze, buiten haar vader en haar dochter, het allermeest vertrouwde op deze aarde, en voor het eerst had ze over allebei het gevoel dat ze niet de waarheid vertelden. En dat was een afschuwelijk gevoel. Ze had nooit eerder ook maar enige aanleiding gehad om aan een van hen te twijfelen.

Toen Hunt thuiskwam, glipte hij, zachtjes om haar niet wakker te maken, de donkere slaapkamer binnen. Tallie deed net of ze sliep. Ze wist niet wat ze anders moest doen. Op dat uur van de nacht wilde ze hem geen vragen stellen of erover praten. En wat moest ze als hij ontkende dat hij in die hotels was geweest? Ze wilde hem helemaal niet hoeven betrappen op een leugen. Ze was bang om hem naar die hotelovernachtingen te vragen en bevreesd voor zijn antwoord. Toen Hunt allang in slaap was gevallen lag ze nog steeds wakker en toen Brigitte haar de volgende ochtend kwam ophalen, had ze uiteindelijk maar twee uur slaap gehad.

Tallie zag er doodmoe en gebroken uit en Brigitte zat met een ernstig gezicht achter het stuur. Onderweg werd er weinig gezegd, iets wat zelden voorkwam. Nadat ze koffie hadden gehaald bij Starbucks deed Brigitte de hele weg naar Palm Springs haar mond niet meer open en toen ze bijna op de plaats van bestemming waren, zette ze tot Tallies schrik de auto plotseling stil aan de kant van de weg.

Tallie draaide haar gezicht vol verbazing naar haar toe en Brigitte wierp een korte, angstige blik op haar. Er was iets heel erg mis.

'Ik moet met je praten,' begon Brigitte met bevende stem. 'Ik heb me altijd afgevraagd wat ik zou doen in een situatie als deze en dan hoopte ik dat ik daar nooit achter zou hoeven komen. Ik moet met je praten over Hunt. En ik moet je ook een kleine bekentenis doen.'

Tallie was bang voor wat ze te horen ging krijgen. Wat het ook zou zijn, het was weinig goeds. Dat stond op Brigittes gezicht te lezen: ze vond het duidelijk verschrikkelijk wat ze nu moest gaan zeggen. Heel even had Tallie de aanvechting om er als een haas vandoor te gaan.

'Ongeveer drie jaar geleden,' vervolgde Brigitte, 'vlak nadat hij bij jou was ingetrokken, vroeg Hunt me om wat contant geld. Hij zei dat jij hem had gevraagd iets te betalen. Ik kan me niet eens meer herinneren wat het was, maar wat het ook is geweest, het klonk geloofwaardig. Hij woonde net bij jou en jij leek dolverliefd op hem.'

Tallie was nooit dolverliefd geweest op Hunt, hun liefde was mettertijd gegroeid. Maar ze was zeker dol op hem geweest, dol genoeg om met hem samen te willen wonen. En ze waren gelukkig geweest. En dat waren ze nog steeds.

Brigitte vertelde verder: 'Zo ging het vaker. Hij bleef me regelmatig om contant geld vragen. In het begin was het niet veel. Kleine bedragen. Dan zei hij dat hij was vergeten een cheque in te wisselen voor cash, of dat jij hem had gevraagd om mij om contant geld te vragen. Het gebeurde meer en meer, een soort sneeuwbaleffect, en uiteindelijk drong het tot me door dat hij het wel heel vaak deed. Ik wist niet wat ik moest zeggen of doen, want ik wilde jullie relatie niet verpesten na alles wat je al hebt meegemaakt. En Hunt is echt een goede vent. Maar het ging maar door. Ik had geen idee dat het zo was opgelopen, totdat jij erover begon. En ik heb geen idee wat hij met het geld doet. Ik denk dat hij het aan zichzelf uitgeeft, of anders stopt hij het misschien wel in een ouwe sok, ik heb echt geen idee. Ik was bang dat ik alles tussen jullie kapot zou maken als ik het aan jou vertelde, en dat wilde ik niet. Dus heb ik het spelletje al die tijd meegespeeld. Ik heb er vreselijk mee in mijn maag gezeten en me er echt zorgen over gemaakt. Ik vond het zo triest voor je. Hunt blijft een aardige man in mijn ogen, maar misschien is hij niet eerlijk. Al dat geld gaat naar hem, Tallie.' Brigitte zag er vreselijk beschaamd uit terwijl ze Tallie het hele verhaal deed; zíj was tenslotte degene die Hunt het geld had gegeven. 'Hij rekent er nu gewoon op.'

'En je hebt het hem zomaar gegeven en niets tegen mij gezegd?' vroeg Tallie vol afgrijzen. De man met wie ze samenleefde en van wie ze hield, stal al drie jaar geld van haar en haar assistente en beste vriendin had haar dat niet eens verteld? Erger nog, zij was degene die hem het geld had gegeven!

Tallie voelde zich een ontzettende stomkop. Ze was boos op Brigitte dat die dit voor haar verborgen had gehouden en er helemaal niets over had gezegd. Drie jaar was heel lang om je mond dicht te houden. Brigitte was Hunts medeplichtige. Ongewild, maar toch. Tallie voelde zich bedrogen. Door hen allebei.

'Hoe kun je nou zoiets doen en er niets over zeggen tegen mij?' vroeg Tallie geschokt.

'Ik wilde jullie relatie niet verpesten. Je hebt iemand nodig naast je, Tallie. Je kunt het niet allemaal in je eentje. En de film die jullie samen hebben gemaakt was zo'n enorm succes. Dat wilde ik ook niet verknallen voor je.' Het was waar dat er een heleboel belangen verstrengeld waren met hun relatie, dat besefte Tallie ook.

'Dus je hebt hem gewoon geld van mij gegeven, zonder er iets over te zeggen? Aan wiens kant sta jij eigenlijk?' vroeg Tallie beschuldigend.

'De jouwe,' reageerde Brigitte zonder aarzelen. Er stonden tranen in haar ogen. 'Ik heb een verschrikkelijke fout gemaakt. Ik heb me door hem laten manipuleren en ik heb je er niets over verteld. Tot gisteren besefte ik niet hoeveel je dit allemaal heeft gekost. Het gaat altijd om een paar honderdjes, een duizendje hier, twee duizendjes daar, maar het tikt blijkbaar heel snel aan.'

Het was inderdaad veel. Vijfentwintigduizend dollar per maand was een enorm bedrag in Tallies ogen. 'En dit is nu al drie jaar aan de gang?'

Brigitte knikte bevestigend.

'Besef je dat me dat in de laatste drie jaar bijna een miljoen heeft gekost? En waarom dóét hij zoiets? Hij verdient meer geld dan ik.' Het was onbegrijpelijk, maar Tallie geloofde Brigitte wel. Het verhaal was te verschrikkelijk om niet waar te zijn en ze wist dat Brigitte zoiets niet zou verzinnen. En hoewel haar geloof in Brigitte een flinke knauw had gekregen door dit alles, vertrouwde ze haar nog steeds. 'Heeft hij je gevraagd om het voor mij verborgen te houden?' Ze moest het nu precies weten, het naadje van de kous, alle details, hoewel ze geen idee had wat ze met die kennis moest of wat ze tegen Hunt zou gaan zeggen. Victor had gelijk gehad. Er verdween een enorm bedrag aan contanten. En nu wist ze hoe, hoeveel en aan wie.

'Uiteindelijk heeft hij me inderdaad gezegd dat ik het niet aan jou mocht vertellen. Hij weet wat hij doet en dat had ik ook in de gaten. Hij besteelt je en ik word misselijk van mezelf als ik bedenk dat ik hem daarbij heb geholpen.'

'En jij noemt dit een kleine bekentenis?' Tallie keek totaal verbijsterd.

'Daar bedoelde ik dit niet mee.'

Brigitte zag er diepongelukkig uit, wat ze ook hoorde te zijn. Dit was het allerergste waar ze ooit achter gekomen was over de man met wie ze een relatie had, veel erger dan via de pers te moeten ontdekken dat haar Britse filmster-echtgenoot haar ontrouw was met zijn vrouwelijke tegenspeelster. Wat Hunt had gedaan was regelrecht bedrog. Het was stelen!

'Mijn "kleine" bekentenis was dat ik ooit wél in het Chateau Marmont ben geweest en toen heb afgerekend met jouw creditcard. Ik had mijn eigen creditcard niet bij me. Ik weet niet eens meer met wie ik daar was, maar ik denk met die cameraman op wie ik zo gek was, weet je nog? Hij was getrouwd en jij wilde niet dat ik iets met hem had, dus durfde ik het je niet te vertellen. Maar ik heb het je wel terugbetaald, in contanten, via de kleine kas, tot op de laatste cent.'

'Victor zegt dat er meer dan één creditcardafrekening is met jouw handtekening erop van het Chateau Marmont en het Sunset Marquis,' reageerde Tallie streng. 'Hij heeft het gecheckt.'

'Ik kan er misschien twee keer zijn geweest, maar ik heb het altijd teruggestort. Misschien heeft iemand anders mijn handtekening nagedaan op die andere betalingen. Misschien is het Hunt zelfs wel geweest. En dan is er nog iets wat ik je moet vertellen.' Ze ademde diep in en gooide het eruit. 'Ik denk dat hij iemand anders heeft. Een jaar ongeveer nu, schat ik. Ik vermoedde al zoiets en heb het van een vriendin die bij hem op kantoor werkt. Toen heb ik het hem gewoon maar gevraagd. Hij kon het niet ontkennen. Het is een of andere jonge secretaresse. Héél jong, volgens mij. Ze heeft een man die haar schijnt te mishandelen en een zoontje van drie. Ik geloof dat ze een jaar of zesentwintig is. Die vriendin van me zegt dat Hunt medelijden met haar moet hebben gehad en haar heeft proberen te helpen, want toen ze haar ex had verlaten, is die vent blijkbaar teruggekomen om haar én het kind, in elkaar te slaan. Hunt ving haar op en heeft haar geholpen een plek te vinden om te wonen en ik denk dat het toen allemaal is begonnen. Ze hebben nu ongeveer een jaar een verhouding. Hij overnacht in hotels met haar, voornamelijk als jij er niet bent denk ik. Je hulp zegt tenminste dat hij nooit meer thuis slaapt als jij er niet bent. En dat klopt, want ik heb het gecontroleerd.' Brigitte zag er vreselijk ontdaan uit terwijl ze Tallie de details vertelde.

'Mijn hulp heeft je dat verteld? "Weet iedereen het dan, behalve ik?'

Hunt had haar op een ongelofelijke manier bedonderd, hij had geld van haar gestolen én haar bedrogen met een ander. Dat zou ze nooit, in nog geen miljoen jaar, van hem hebben gedacht. In plaats van de beste man te zijn die ze ooit had gehad, bleek hij de allerslechtste.

'Wat ben je nu van plan te gaan doen?' vroeg Brigitte ongerust en berouwvol. 'Ik wilde je geen verdriet doen. Ik probeer je altijd te beschermen, Tallie, dat weet je. Ik wist dat je van streek zou zijn door dat geld, maar ik dacht dat je misschien zou vinden dat hij het waard was. En ik dacht dat die affaire met die meid wel zou overwaaien. Maar zo is het niet. Ze zeggen dat het heel serieus is en dat ze met hem wil trouwen, zodra haar scheiding erdoor is.'

'En wanneer was hij van plan me dat in vredesnaam eens te gaan vertellen? Als ze terug waren van hun huwelijksreis? Jezus, wat een klootzak!' Tallie had het gevoel dat de bodem onder haar voeten was weggeslagen.

'Ja, en ik ben ook een trut natuurlijk dat ik je dit allemaal niet eerder heb verteld. Ik heb pas een halfjaar geleden over die meid gehoord. Maar toen had ik het meteen tegen je moeten zeggen. En je daarvoor natuurlijk ook al over het geld moeten vertellen. Ik heb werkelijk de ene fout na de andere gemaakt.'

Het feit dat Brigitte er nu dan mee kwam, betekende dat Tallie iets welwillender tegenover haar stond, maar desondanks was ze er vreselijk door van streek. Brigitte had belangrijke informatie voor haar achtergehouden omdat ze haar geen verdriet wilde doen. Maar ze had geheimgehouden dat Hunt haar bedroog en vreemdging en haar bovendien domweg bestal. Dat waren allebei behoorlijk ernstige en kwalijke zaken en Tallie vond niet dat ze het verdiende om zo te worden behandeld.

Brigitte had nog nooit in haar leven zo in het nauw gezeten. Ze was in tranen en zag er heel berouwvol en wanhopig uit.

'Daar moet ik over nadenken, wat ik nu ga doen,' zei Tallie. 'En ik heb tijd nodig om dit allemaal te verwerken, voordat ik Hunt erop aanspreek.'

Er stonden tranen in Tallies ogen. Brigitte omarmde haar vol schuldgevoelens in een poging haar een beetje te troosten. Ze zaten allebei te snikken en Brigitte voelde zich ellendig omdat zij de boodschapper was van zulk afschuwelijk nieuws.

'Ik dacht dat je hem niet kwijt zou willen, hoe dan ook,' zei Brigitte snikkend terwijl ze haar neus snoot.

'Dat zal nooit zo zijn, hoeveel ik ook om iemand geef. Ik zal het nooit goedvinden dat iemand me bedriegt en besteelt.'

Tallie was het pijnlijkst geraakt door het feit dat hij haar ontrouw was, dat vond ze nog veel erger dan het idee dat hij haar bestal. Geld was vervangbaar, maar haar vertrouwen in hem niet. Ze kon zich niet voorstellen dat ze hem, of welke man dan ook, nog ooit zou kunnen vertrouwen. Hij was de laatste in de reeks van foute mannen in haar veelbewogen relatiegeschiedenis. En ze had duidelijk een waardeloos beoordelingsvermogen.

'Het spijt me zo, Tallie,' zei Brigitte nog een keer.

Na een tijd keek Tallie op haar horloge en vermande ze zich: ze moesten naar de set. Ze deed geen poging om Brigitte te troosten. Daarvoor was ze te boos. Op Brigitte omdat ze het hele verhaal niet eerder had verteld, en op Hunt om wat hij had gedaan.

Tallie had geen idee hoe ze die dag überhaupt zou kunnen werken, maar ze had geen keuze. Ze moest door met de film, zelfs met een bloedend hart. En voordat ze Hunt ergens van beschuldigde, moest ze wat Brigitte vertelde over zijn bedrog eerst bevestigd zien, al was het maar voor haar eigen gemoedsrust. Dus moest ze zien te bedenken hoe ze dat voor elkaar kon krijgen en wie haar daarbij zou kunnen helpen. In de tussentijd zou het een ware kwelling zijn om samen met Hunt in één huis te wonen.

'Ga je me nu ontslaan?' vroeg Brigitte met een angstige blik.

'Misschien. Ik weet het niet.' Dat was een zo oprecht mogelijk antwoord. 'Ik wíl het in ieder geval niet. Laten we de boel eerst laten bezinken en dan zien we wel hoe het loopt.'

Meer kon ze op dat moment niet beloven en Brigitte was dankbaar dat Tallie tenminste de tijd nam om erover na te denken. Dit was natuurlijk allemaal heel schokkend voor haar en een afschuwelijk verhaal om te horen te krijgen.

Zwijgend reden ze verder naar de set, allebei met pijn in hun hart en allebei in onzekerheid over hoe dit zich verder zou ontwikkelen.

Voor Tallie was het alsof de wereld vergaan was. Voor de zoveelste keer.

6

De nacht na Brigittes bekentenis bleef Tallie in het hotel in Palm Springs. Ze wilde niet naar huis, naar Hunt, en ze wilde er voorlopig ook nog niets over zeggen tegen hem. Brigitte hield ze ook op afstand. Ze begreep dat Brigitte weliswaar goedbedoelde motieven had, maar haar beslissing om Tallie niets te vertellen over de verhouding van Hunt en het geld dat hij verduisterde, vond ze volkomen fout. Tallie kon nog steeds met geen mogelijkheid bedenken waaróm Hunt geld van haar stal; hij had al zoveel van zichzelf. En ze was nog veel dieper geschokt door het feit dat Hunt haar bedroog. Als dat echt waar was, en dat was het waarschijnlijk, had hij het laatste beetje vertrouwen dat ze in mannen had verwoest.

Tallie voelde zich er die avond toen ze naar bed ging letterlijk ziek van. Het liefst had ze Max gebeld in New York, maar ze wist zeker dat haar dochter aan haar stem zou horen dat er iets was en Tallie wilde haar niet ook van streek maken. Max was dol op Hunt en dit zou voor haar net zo goed een klap zijn.

Tallie nam die avond niet de moeite om te eten, alles wat ze kon na de hele dag hard werken was huilen. En uiteindelijk belde ze om negen uur haar advocaat. Greg Thomas was een uitstekend jurist en ze wist dat hij heel discreet was. Hij handelde de meeste contracten voor haar af, maar had ook een paar persoonlijke zaken voor haar geregeld, waarbij het hem diverse malen was gelukt te voorkomen dat iemand haar een proces aandeed. Ze belde hem op zijn thuisnummer en hij kwam, nadat een van zijn kinderen had opgenomen, meteen aan de lijn.

'Hallo Greg,' zei ze op trieste toon.

'Hé, hallo, Tallie. Wat is er aan de hand?' Hij klonk verrast omdat ze op dat uur van de avond nog belde. Tallie was niet het soort cliënt dat hem thuis lastigviel. Ze belde altijd in kantooruren en respecteerde zijn privéleven, dus was hij meteen bezorgd omdat dit een noodgeval moest zijn. En dat was het ook voor Tallie. 'Is er iets mis?'

'Misschien. De belangrijkste investeerder voor onze volgende film wilde een accountantscontrole van mijn boekhouding en dus is die de laatste twee weken uitgevoerd. Daarbij zijn er een paar dingen aan het licht gekomen. Onze investeerder is wel heel tevreden over hoe we er financieel voor staan, maar ik maak me zorgen om een aantal dingen die naar boven zijn gekomen.'

'O, wat vervelend.' Hij voelde met haar mee, ze klonk zo van de kaart. 'Wat kan ik voor je doen?'

'Ik zou graag de naam van een privédetective van je hebben. Voor mijn eigen gemoedsrust wil ik de onregelmatigheden die naar boven zijn gekomen laten checken. Op dit moment weet ik niet wie of wat ik moet geloven. Ik heb een paar erg vervelende dingen te horen gekregen en bovendien verdwijnt er maandelijks een flinke som geld, zonder dat daar een verklaring tegenover staat. Daar heb ik wel een niet erg positieve verklaring voor gekregen en die zal inderdaad wel kloppen: het lijkt erop dat Hunt geld van me verduistert en me ook nog bedriegt met een andere vrouw, maar voordat ik hem daarmee confronteer wil ik het zeker weten.'

'Hunt?' Greg klonk verbijsterd. Hij had Hunt verschillende keren ontmoet en wist dat Tallie ook met hem samenwerkte in diverse projecten, omdat hij voor hun laatste twee films de contracten had opgemaakt. Hij mocht hen allebei graag.

'Ja, Hunt. Je weet het blijkbaar nooit met mensen.'

'Het lijkt me inderdaad verstandig om het eerst te checken, voordat je de confrontatie met hem aangaat. Wie heeft je dit allemaal verteld?'

'Mijn boekhouder wees me op het verdwenen geld en Brigitte heeft me vandaag bekend dat zij daarvan op de hoogte was. Hunt troggelt haar al drie jaar mijn geld af. En Brigitte wist ook van die andere vrouw, maar ze dacht dat het beter was als ze me daar niets over vertelde.'

'Hoe goed ken je haar?' vroeg Greg koeltjes. Hij had dit soort verhalen in de loop der jaren al meer gehoord.

'Net zo goed als ik mezelf ken. Ze is als een zusje voor me. We werken al zeventien jaar samen en ik heb nooit ook maar één probleem met haar gehad. Ze komt uit een rijk milieu en heeft het niet nodig van mij te stelen of te liegen over Hunt. Ik zou haar mijn eigen leven nog toevertrouwen, mijn eigen kind, alles wat ik heb.' En Hunt kende ze pas vier jaar, heel wat minder dan de zeventien jaar van Brigitte.

'Je weet het inderdaad nooit met mensen. De menselijke natuur is af en toe angstaanjagend. Sommige mensen hebben geen enkele reden om een ander te bedriegen, maar toch doen ze het. Pathologische leugenaars.'

Ja, dat was Hunt ook, als ze moest geloven wat ze die dag over hem had gehoord.

'Het spijt me, Tallie, ik begrijp dat dit verschrikkelijk voor je moet zijn.' Greg had dit soort dingen eerder bij de hand gehad en het was hartverscheurend om te zien hoeveel schade zoiets aanrichtte, voor alle partijen. 'Als ik zelf een onderzoek moet laten doen schakel ik een uitstekende vrouwelijke privédetective in, een ex-FBI-agente die nu een eigen firma heeft. Ze is slim, aardig en bikkelhard. Ik denk dat ik haar privénummer hier wel ergens heb. Ik bel haar meteen en dan hoor je straks nog van me.'

Tallie gaf hem het nummer van haar hotel in Palm Springs en daarna verbraken ze de verbinding. Terwijl ze zat te wachten totdat Greg haar terugbelde, belde Hunt, en haar maag maakte een salto. Ze wilde hem niet spreken na alles wat Brigitte haar had verteld, maar als ze hem daar nu niet mee wilde confronteren, moest ze net doen of er niets aan de hand was. Haar hand beefde toen ze de hoorn pakte.

'Ik mis je,' zei hij, zodra ze opnam. Omdat hij met zijn mobiele telefoon belde, wist ze niet waar hij zat. Ze vertrouwde hem niet meer. Hij kon net zo goed in een hotel zitten te wachten op zijn vriendin en van plan zijn de nacht met haar door te brengen.

'Ik mis je ook,' zei ze zachtjes. Haar woorden klonken heel onecht in haar eigen oren nu ze wist wat ze wist.

'Hoe ging het vandaag op de set?' Hunt klonk opgewekt en ontspannen.

'Oké. We vorderen gestaag. Over een paar weken kunnen we weer terug naar L.A. om daar de rest van de opnamen te doen.' Maar nu was ze plotseling blij dat ze in Palm Springs zat. Het bood haar de kans om op adem te komen en in haar eentje de zaken op een rijtje te zetten.

'Ik kan morgen daarheen komen als je wilt,' zei hij. Hij klonk liefdevol en Tallie wist niet hoe ze moest reageren.

'Ja, dat zou leuk zijn, maar het kan zijn dat we morgen avondopnamen moeten doen. Als dat zo is, is het de reis niet waard, want dan ben ik de hele avond bezig op de set. Ik bel je morgen nog wel om je dat te laten weten.'

'Prima,' zei hij en toen klonk hij opeens gehaast, alsof hij op de plek was aangekomen waarheen hij onderweg was en moest ophangen. 'Ik bel je later nog,' beloofde hij en hij verbrak de verbinding op het moment dat de vaste lijn van de hotelkamer begon te rinkelen.

Het was Greg. Tallie voelde zich misselijk na haar gesprekje met Hunt. Alles wat ze vier jaar lang met elkaar hadden gehad leek opeens niets meer waard.

'Ik heb haar te pakken gekregen,' begon Greg onmiddellijk. 'Ze zei dat ze, wanneer je maar wilt, tijd voor je zal vrijmaken. Ik weet dat je nu op locatie bent, maar kun je een keer naar L.A. komen?'

'Dat moet gewoon. Ik geloof dat we morgen een gemakkelijke dag hebben.' Ze had over de avondopnamen gelogen tegen Hunt, om ervoor te zorgen dat hij niet naar Palm Springs kwam. Nu ben ik dus ook al aan het liegen, dacht ze verdrietig. Ze had altijd gedacht dat hun relatie volkomen eerlijk was. Maar alles wat Hunt had gedaan was bedriegen. 'Ik kan om een uur of zes, of op z'n laatst rond zeven uur wel in de stad zijn, denk ik. Zou ze zo laat nog een afspraak willen maken, denk je?' Tallie wilde het onderzoek zo snel mogelijk in gang zetten. Ze moest de waarheid weten. Met al die onzekerheden voelde ze zich doodongelukkig.

'Wanneer je maar wilt, zei ze. Het is een aardige vrouw en ik heb haar in het kort verteld waar het om gaat. Wat haar betreft mocht je haar vanavond nog thuis bellen. Ik zal je haar nummer geven.'

'Bedankt, Greg.'

'Geen dank. Het spijt me dat dit je overkomt. Bel haar maar gauw. Ze is nu thuis.'

Ze hingen op en Tallie belde het nummer dat Greg haar had gegeven. De vrouw heette Margaret Simpson en door de telefoon klonk haar stem jong en hartelijk, maar het gesprek was verder zakelijk. Tallie gaf haar een korte samenvatting van het probleem en Meg, zoals ze zichzelf noemde, stelde haar een paar standaardvragen. Ze maakten een afspraak voor zes uur de volgende dag op haar kantoor. Die dag zouden er geen belangrijke scènes worden gedraaid en Tallie wilde haar assistent-regisseur de regie laten voeren terwijl zij weg was, iets wat hij erg zou waarderen. Het gebeurde maar heel zelden dat Tallie de set verliet voordat de opnamen van die dag klaar waren, maar dit was te belangrijk. Ze bedankte de detective dat ze tijd voor haar vrijmaakte.

'Kunt u wat foto's meenemen van de personen in kwestie?' vroeg Meg haar. 'Als het lastig is, is het geen noodzaak hoor, maar het zou wel handig zijn.'

'Er staan goede foto's van Hunt op zijn website. Misschien wilt u die opzoeken?' Tallie gaf haar het internetadres. 'En bij mij thuis liggen een aantal foto's van Brigitte,' vervolgde ze nadenkend. Ze wilde eigenlijk niet langs haar huis gaan vanwege het risico om Hunt er tegen het lijf te lopen. Maar toen schoot haar te binnen dat ze onlangs een paar foto's met haar telefoon van hen had gemaakt. 'O, ik kan u een paar fotootjes sturen die ik hier in mijn telefoon heb.'

'Dat is prima,' verzekerde Meg haar. 'Het is in ieder geval een begin. Ik neem aan dat u wilt dat ze beiden worden gevolgd? Of gaat het alleen om Hunter Lloyd?'

Tallie moest even naar adem happen. Het leek zo walgelijk en gemeen om iemand te laten volgen. Maar dat gold natuurlijk net zo voor iemand bedriegen en bestelen.

'Ik heb geen enkele aanleiding om mijn assistente van iets te verdenken. Ik kan me niet voorstellen dat ze geld van me steelt en ze is alleen schuldig aan het verzwijgen van alles wat ze wist over Hunt, denk ik.' Maar ze had alles wat betreft de hotelrekeningen ontkend, behalve een of twee, wat Tallie niet kon rijmen.

'Het is natuurlijk uw beslissing, maar het lijkt mij verstandig om van hen allebei de gangen na te gaan om erachter te komen wat er precies speelt. U hebt twee problemen: een geldprobleem en een relatieprobleem met uw man. Die twee zijn waarschijnlijk niet aan elkaar gerelateerd, maar u hebt vragen over twee mensen die heel belangrijk voor u zijn. Ik denk dat u beter kunt weten hoe beide levens eruitzien.'

'Ik neem aan dat u gelijk hebt. Ik denk dat Brigitte het gewoon goed bedoelde en me daarom niets heeft verteld. Ze is nogal beschermend ten opzichte van mij en wilde me niet van streek maken. Maar ze heeft het wel lang voor zich gehouden. Iets waar ze nu enorm veel spijt van heeft, trouwens.' En terecht, dacht Tallie. 'Wat gaan we met de informatie doen als we die hebben?' vroeg Tallie de detective. Ze voelde zich overrompeld door alles. Dat er zoiets in haar leven zou gebeuren had ze nooit verwacht en sinds zondag lag haar hele bestaan overhoop. Haar gedachten bleven in kringetjes ronddraaien en voor haar gevoel kon ze niet helder nadenken. Het enige moment dat haar verstand het nog deed was op de set, als ze bezig was met haar werk en niet liep te piekeren over haar problemen. De rest van de tijd voelde ze zich vaag en verward en nu plotseling ook angstig voor wat ze misschien te horen zou krijgen.

'Dat is aan u,' antwoordde Meg. 'Hoe u de persoonlijke kant hiervan afhandelt, is uw beslissing. Mijn cliënten reageren allemaal verschillend. Sommigen van hen komen achter afschuwelijke dingen van hun partners, maar besluiten er verder niets mee te doen. Ze willen hun relatie niet op het spel zetten en gebruiken de informatie alleen maar om in het vervolg alerter te zijn, de boel in de toekomst beter in de gaten te houden. Anderen veranderen hun leven drastisch naar aanleiding van hetgeen ze te weten zijn gekomen.

Wat het verdwenen geld betreft: dat is een ander verhaal. Daar zult u waarschijnlijk een vervolg aan willen geven, afhankelijk van wat we te weten zullen komen, en misschien wilt u de politie er wel bij halen. Het is belangrijk of het een zaak is die onder het strafrecht valt of niet. Uiteindelijk bent u degene die alles het beste kan beoordelen. Het enige wat ik doe is u de informatie en voldoende bewijzen verstrekken, zodat u zeker weet dat u de waarheid kent. U bent degene die de beslissingen neemt.'

Dat klonk Tallie verstandig in de oren vanwege de ongemakkelijkheid van de hele situatie. Meg zou haar, afhankelijk van wat ze te weten kwam, aandragen wat ze nodig had om haar eigen beslissingen te nemen.

Tallie kon zich niet indenken dat ze niets tegen Hunt zou zeggen en gewoon zou toestaan dat hij een affaire met een ander had - als hij die inderdaad had. Als het waar was dat hij haar bedroog, zou ze hem het huis uit zetten. En daarna zou ze moeten bedenken hoe het moest met hun gezamenlijke projecten. Het was allemaal zo gecompliceerd en zo'n enorme puinhoop. Maar hoewel het om een liefdesrelatie ging en om iemand van wie ze hield, ging het gelukkig niet om een huwelijk met jonge kinderen en zat ze niet in een situatie waarin ze haar ogen misschien zou sluiten voor het feit dat hij haar bedroog. Dat hij een verhouding met een ander had, was onverdraaglijk voor haar.

Wat het geld betreft was het duidelijk dat er niets strafbaars aan de gang was. Zelfs als hij de afgelopen drie jaar van haar had gestolen, zou ze nooit een strafrechtelijke vervolging tegen hem instellen - ze zou hem gewoon zeggen dat hij het geld moest terugstorten. Hij kon het zich veroorloven en ze wist zeker dat hij dat zou doen. Dit was een privézaak, geen strafrechtelijke.

En als Brigitte slordig was geweest met Tallies creditcard en daar privékosten zoals hotelovernachtingen mee had voldaan, zou ze ook daarover moeten besluiten hoe dat geregeld moest worden. Eigenlijk ging het er meer om dat Brigitte de grenzen tussen hen had overschreden, wat haar natuurlijk te verwijten viel, maar dat was natuurlijk geen misdrijf.

'Ik denk niet dat we strafrechtelijke vervolging nodig hebben,' zei Tallie zachtjes. Alleen een dokter voor mijn gebroken hart en verbrijzelde vertrouwen. Die lagen in scherven en daar kon niemand iets aan herstellen, behalve de tijd misschien. 'Ik denk niet dat het een criminele zaak betreft.'

'Dat weet je nooit,' zei Meg verstandig. 'Het gaat hier om een grote som geld. Het valt niet te voorspellen wat er uit zo'n onderzoek als wij gaan doen komt, wat u allemaal te weten zult komen.'

Tallie vroeg zich af of ze Meg moest vragen om Victor ook te checken, maar dat leek haar een beetje overdreven. Ze was ervan overtuigd dat haar boekhouder betrouwbaar was, zelfs al leek hij verstrooid en misschien wat te oud. Victor was immers wel degene geweest die had ontdekt dat er een grote som geld miste, dus hij was heus nog wel bij de tijd. Maar ze vond het wel vreemd dat hij het niet eerder had opgemerkt. Dat leek haar nogal onachtzaam. Maar een onderzoek naar hem instellen kon altijd nog. Eerst wilde ze weten wat Hunt, en misschien ook Brigitte, uitspookten.

'Ik zie u morgen,' beloofde Meg, en ze verbraken de verbinding. Zodra de lijn vrij was, stuurde Tallie haar de drie foto's van Brigitte die ze in haar telefoon had opgeslagen en twee van Hunt.

Meteen daarna ging haar mobiele telefoon en ze zag op het schermpje dat het Brigitte was die belde.

Tallie nam op en Brigitte dacht te horen dat Tallie had gehuild.

'Is er iets wat ik voor je kan doen?' vroeg Brigitte ongelukkig.

'Nee, dank je.' Tallie klonk verdrietig en afstandelijk.

'Ik weet dat dat niet zo is. Als het enige troost voor je is: ik voel me ook afschuwelijk. Het spijt me dat ik dit helemaal verkeerd heb aangepakt. Ik zal nooit meer zoiets doen. Mijn eerste instinct is altijd om je overal tegen te beschermen, maar dat was helemaal fout in dit geval.'

Ze wisten allebei dat dat waar was en Brigitte vroeg zich af of Tallie haar zou ontslaan. Ze wilde het niet nog een keer vragen, maar hoopte dat dat niet zou gebeuren en dat Tallie haar zou vergeven, zodat ze samen verder konden. Maar dat er dingen zouden veranderen was zeker. In ieder geval wat Hunt betreft. Onvermijdelijk.

Tallie vertelde Brigitte niets over de privédetective, bedankte haar voor het bellen en ging naar bed. Daar lag ze weer lang te piekeren. Hunt belde haar die avond niet, en zij belde hem ook niet. Hij stuurde haar een sms'je dat hij van haar hield en wenste haar welterusten, en Tallie vroeg zich af of hij nu samen met het meisje van zijn kantoor was over wie Brigitte haar had verteld. Misschien had hij daarom niet gebeld. Tallie las zijn sms'je terwijl de tranen over haar wangen rolden en antwoordde er niet op. Er viel niets meer te zeggen, totdat ze wist wat er gaande was. Het was een opluchting dat ze morgen al had afgesproken met de privédetective.

In haar kamer lag Brigitte net zo te huilen.

7

De volgende dag op de set vertelde Tallie de assistent-regisseur dat hij het van haar moest overnemen als ze om vier uur vertrok. Ze draaiden een paar minder belangrijke scènes opnieuw en deden de reverses, waarbij de cameramensen de acteurs van achteren filmden om meerdere camerastandpunten te hebben voor de belangrijkste scènes. Daar hoefde Tallie niet per se bij te zijn en de assistent-regisseur was blij het te mogen doen.

Tot vlak voor haar vertrek zei ze niets over haar plannen tegen Brigitte. 'Ik ga terug naar L.A.,' kondigde ze toen aan.

Brigitte en zij gedroegen zich duidelijk afstandelijk tegenover elkaar, maar dat had niemand nog opgemerkt. Het bedrukte Brigitte iedere keer dat ze naar Tallie keek. Voor het eerst in zeventien jaar was Tallie koel en ongenaakbaar tegen haar. Tallie was bezig alles te verwerken en probeerde in het reine te komen met Brigittes zwijgen van al die jaren. Dat begreep Brigitte wel, maar desondanks deed het haar pijn.

'Zal ik je rijden?' bood Brigitte aan. Ze ging er eigenlijk van uit dat dat zo zou zijn.

'Nee, dat hoeft niet. Ik heb tijd voor mezelf nodig op dit moment,' antwoordde Tallie en Brigitte knikte. 'Ik leen tot maandag een van de suv's van de set.' Brigitte knikte nogmaals. 'Jij kunt nu ook terug naar de stad, als je wilt,' zei Tallie tegen haar en Brigitte antwoordde dat ze van plan was om in Palm Springs te blijven dat weekend. Ze vertelde het niet aan Tallie, maar ze zou toch weer zijn teruggereden om zich samen met de acteur met wie ze een affaire had tot maandag op haar hotelkamer terug te trekken, hoewel er al een paar mensen vermoedden dat ze iets met elkaar hadden.

Dat was Tallie ook al ter ore gekomen, maar ze had er niets over gezegd tegen Brigitte. Brigittes seksleven was haar eigen zaak en een van de extraatjes van haar werk waar ze van genoot: een oneindige stoet jonge acteurs voor haar persoonlijke pleziertjes. Tallie besteedde er nooit aandacht aan en liet nooit merken dat ze het wist.

Even later verdween Tallie stilletjes en reed ze weg in de suv, nadat ze had laten beloven dat alle wijzigingen in het script dat weekend naar haar huis gefaxt zouden worden. Hoewel haar hoofd er helemaal niet naar stond, prentte ze zichzelf in dat ze, nu haar privéleven in puin lag, niet nonchalant of slordig kon worden in haar werk. Tallie bleef altijd nauwkeurig, hardwerkend en gedisciplineerd, ook al lag haar hart aan gruzelementen.

Het kostte haar twee uur om terug naar de stad te komen en precies om zes uur arriveerde ze bij het kantoor van Margaret Simpson. Tallie droeg een t-shirt met gaten erin, een spijkerbroek en een paar afgedragen oude sneakers. Het was niet in haar opgekomen om zich te verkleden voor deze afspraak. Ze had te veel aan haar hoofd om iets om haar uiterlijk te geven en bovendien kwam ze rechtstreeks van de set.

Het leek de privédetective niet te storen. Wat ze wel zag was hoe mooi Tallie was. Verder vroeg ze zich even af of Tallie zo gekleed was omdat ze van streek was over haar vriend en haar assistente, of omdat ze aan het werk was geweest. Ze wist niet dat Tallie er altijd zo bijliep.

Meg droeg een donkerblauwe broek met daarop een colbertje en een witte bloes. Haar lange donkere haar werd bijeengehouden in een paardenstaart en ze droeg heel weinig make-up. Ze zag eruit als een arts of een advocaat, en het was makkelijk voor te stellen dat ze ooit FBI-agente was geweest. Ze had iets officieels en straalde autoriteit uit. Meg was tweeënveertig en had nu tien jaar haar eigen detectivebureau, sinds ze weg was bij de FBI. In die tien jaar was ze ook getrouwd en had ze kinderen gekregen. Daarvoor had ze bij de FBI gewerkt, vertelde ze Tallie, om haar ervan te verzekeren dat ze voldoende kennis en ervaring had. Tallie vond het al voldoende dat Greg Meg had aanbevolen. Ze had alle vertrouwen in haar.

Meg stelde haar een lange lijst vragen over Hunt en Brigitte, voornamelijk over plaatsen waar ze naartoe gingen en hun persoonlijke gewoonten. Tallie gaf haar Hunts kenteken en een beschrijving van hun auto's. Brigittes kenteken had ze niet, maar haar auto was opvallend en zou gemakkelijk te volgen zijn. Meg wist bovendien hoe ze alle informatie bij de RDW moest opvragen. Dus dat was geen probleem. Tallie gaf haar Brigittes adres en toen schoot haar te binnen dat Brigitte van plan was dat weekend in Palm Springs te blijven. 'Met een man, vermoed ik,' vertelde ze Meg. Verder gaf Tallie Meg de namen van de banken waar Hunt en Brigitte klant waren en van de twee hotels die op haar creditcardafrekening hadden gestaan en waar Brigitte voor had getekend. En ten slotte vertelde ze haar wat Brigitte had verteld over de jonge vrouw bij Hunt op kantoor. Tallie wist haar naam niet. De enige informatie die ze had, kwam van Brigitte. Maar dat was voor Meg meer dan genoeg om een begin te maken met het onderzoek. Tallie stemde ermee in om zowel Hunt als Brigitte voorlopig te laten volgen, totdat Meg vond dat ze voldoende informatie over hen had om conclusies te kunnen trekken.

De tarieven die Meg rekende vond Tallie heel redelijk. Ze had verwacht dat het inhuren van een privédetective niet goedkoop zou zijn, en dat was het ook niet, maar het was haar het geld waard. Ze was nu zover dat ze alles wilde weten wat er maar te weten viel. Van het natrekken van Brigittes leven verwachtte ze niet veel, omdat haar privéleven en met wie ze naar bed ging Tallie niet interesseerden. Het ging haar om Hunt. Maar ze lichtte Meg wel uitgebreid in over Brigittes achtergrond: haar rijke familie in San Francisco, het trustfonds, en alle extraatjes die ze had omdat ze Tallies assistente was - wat het nog onwaarschijnlijker maakte dat ze geld van Tallie stal. Er was gewoon geen reden voor. Bovendien kreeg Brigitte veel cadeau, van designkleding tot sieraden en weekendjes in luxueuze hotels, vanwege het feit dat ze de assistente van de beroemde Tallie Jones was. Brigitte had even weinig reden om van haar te stelen als Hunt, hoewel ze lang niet zoveel verdiende als hij, maar desondanks wilde Meg zo veel mogelijk over hen horen van Tallie, om een gedegen onderzoek te kunnen doen.

Tallie herinnerde Meg er voor haar vertrek nog een keer aan dat het haar voornamelijk ging om Hunt en om wat Meg te weten kon komen over die andere vrouw - of hij echt een affaire met iemand had. Het verdwenen geld was ook belangrijk, maar het was heel onwaarschijnlijk dat een van hen daar verantwoordelijk voor was, omdat ze geen van tweeën reden hadden om van haar te stelen. Het was volkomen onlogisch. Maar eigenlijk was Hunts affaire dat ook, omdat ze gelukkig waren samen. Tallie vroeg zich nu af of hij misschien alleen maar bij haar was gebleven vanwege de films die ze samen maakten. Misschien was dat nog zijn enige interesse in haar en had hij daarom een relatie met een ander. Het was allemaal heel pijnlijk en ze wilde er zo snel mogelijk het fijne van weten. Natuurlijk zou Meg haar Hunts motieven niet kunnen vertellen, maar ze zou er in ieder geval achter komen of hij inderdaad een affaire met iemand anders had, hoe lang die al gaande was, en hoe serieus die was. Tallie wilde niet alleen afgaan op de informatie van Brigitte. En bovendien had Brigitte haar in eerste instantie ook niet de waarheid over die hotelovernachtingen verteld, en hoewel het onbetekenende leugentjes waren, bleven het wel onwaarheden.

Meg beloofde contact met haar op te nemen en haar binnen een paar dagen te rapporteren over de vorderingen die ze maakte. Tallie vertrouwde op haar discretie en Meg zag er geruststellend zeker van haar zaak uit toen ze met Tallie meeliep om haar uit te laten.

Het was net na achten. Tallie vroeg zich af of Hunt al thuis zou zijn, maar ze wilde hem niet bellen. Tot op dat moment had hij haar ook nog niet gebeld. Ze had een sms'je van Brigitte gehad om te zeggen dat ze hoopte dat Tallie veilig was thuisgekomen en haar een prettig weekend te wensen. Brigitte was duidelijk bang, iets wat Tallie nog eens extra verdrietig maakte. Haar twee belangrijkste relaties, buiten die met haar vader en haar dochter, hadden flinke dreunen moeten verduren die week, dreunen die misschien zelfs fataal zouden blijken. De komende paar dagen moest duidelijk worden hoe groot de schade was.

Tallie voelde zich verdoofd toen ze Megs kantoor verliet en in een impuls besloot ze op weg naar huis langs haar vader te gaan. Overdag was Amelia, de huishoudster, er om hem te verzorgen en de rest van de tijd redde hij het nog in zijn eentje.

Tallies vader was een lange, knappe man geweest in zijn jonge jaren en Tallie leek veel op hem, maar op zijn vijfentachtigste werd hij geplaagd door artritis. Toen hij, met zijn rollator als steun, de voordeur opendeed, leek hij oud en gekrompen. Maar zijn ogen stonden nog even helder en levendig als altijd. En zijn geest was nog even scherp als die was toen hij nog in de rechtszaal stond. Toen hij zag dat het zijn dochter was, en hoe verdrietig ze leek, vertrok zijn voorhoofd in een zorgelijke frons.

'Is dat even een verrassing,' zei hij met een glimlach naar Tallie en hij reed zijn rollator opzij om haar binnen te laten. Amelia kookte iedere dag voor hem en hij was net klaar met eten. Tallies vader leidde een eenzaam leven en was zelden in staat om naar buiten te gaan, dus een bezoekje van zijn dochter was altijd plezierig. 'Wat brengt jou hier?'

'Ik was op weg naar huis. Hoe gaat het, pap?' Ze boog zich naar hem over om hem een zoen op de wang te geven en liep samen met hem naar de zitkamer. Het deed haar pijn om te zien hoeveel moeite het hem kostte om zich op de bank neer te laten zakken. Ze was bezorgd om hem: haar grootste angst was altijd dat hij zou vallen en met zijn hoofd ergens tegenaan zou klappen, of zich op een andere manier zou verwonden. Maar haar vader was koppig en wilde per se zelfstandig blijven wonen.

'Ik zat net aan je te denken. Wat ben je verder nog te weten gekomen over die spreadsheets die ik voor je heb bekeken?' Hij maakte zich ernstig ongerust. Het was een aanzienlijk bedrag dat niet te traceren was en hij wist hoe hard ze ervoor werkte. Stel dat ze inderdaad bestolen was. Hij was nooit echt rijk geweest, maar hij had het goed gedaan en een comfortabel inkomen. Vooral in het begin van Tallies carrière had hij haar geholpen wanneer hij kon, maar haar succes had zijn dochter volkomen aan zichzelf te danken, aan haar enorme talent en doorzettingsvermogen. Hij was ongelofelijk trots op haar, net zoals op Maxine, zijn kleindochter. En hij wist dat Tallies moeder ook erg trots op haar zou zijn geweest. De trieste blik die hij nu in de ogen van zijn dochter zag, sneed hem door de ziel.

'Ik heb een privédetective ingehuurd,' antwoordde ze. Ze ademde diep in. 'Ik weet verder nog niets, maar ik hoop snel meer duidelijkheid te krijgen. Op dit moment lijkt het alleen maar heel onlogisch. Brigitte beweert dat Hunt een relatie heeft met een andere vrouw. En er zijn een paar hotelafrekeningen boven water gekomen waar ze allebei over liegen, hoewel Brigitte daar uiteindelijk een bekentenis over heeft gedaan. Maar wat het geld betreft: ze hebben allebei geen enkele reden om van mij te stelen, ze hebben het gewoon niet nodig. Ik snap het niet.' Ze zag er moe en ongelukkig uit. De hele situatie was zo schrijnend en hij was er ook flink door van streek.

'Kan het iemand anders zijn?'

'Ik zou niet weten wie. Misschien is het mijn boekhouder. Het schijnt wel vaker voor te komen dat boekhouders of agenten stelen van mensen in mijn positie. Maar ik kan me niet voorstellen dat hij zoiets doet, hij lijkt zo respectabel en serieus. En waarom zou hij dat ook nu opeens doen? Hij doet mijn boekhouding al bijna twintig jaar. En bovendien zou dat ook niet verklaren waarom Hunt een affaire heeft, als hij die heeft.' Diep in haar hart hoopte ze nog altijd dat Brigitte het bij het verkeerde eind had en het allemaal gewoon niet waar zou blijken te zijn.

'Misschien zit je boekhouder in de financiële problemen. Mensen kunnen in andere omstandigheden raken. Je zou hem ook moeten laten natrekken.'

'Dat zal ik ook doen. Maar eerst wil ik weten wat er gaande is met Hunt en Brigitte. Ik moet weten wie ik kan vertrouwen. En zelfs al zou hij géén geld van me stelen, dan kan het natuurlijk nog zo zijn dat Hunt me bedriegt met een andere vrouw.'

'Ik hoop van harte dat dat niet zo is,' zei Sam ongelukkig. 'Ik mag Hunt graag. Altijd al.' En hij vond ook dat Hunt een goede partner was voor Tallie. Of dat had hij in ieder geval tot nu toe gevonden.

'Ja, ik ook,' reageerde Tallie somber. Het zou een hele opgave voor haar zijn om tegenover hem net te doen of er niets aan de hand was, terwijl ze moest wachten tot ze meer duidelijkheid had. 'Heb je al gegeten?' vroeg ze bezorgd aan haar vader.

Hij knikte. 'Jij moet ook goed voor jezelf zorgen, hoor,' vermaande hij haar met een vaderlijke blik. 'Dit moet heel zwaar voor je zijn.'

'Je meent het,' reageerde ze met een spijtig lachje. 'Ik heb het gevoel dat mijn hele leven deze week door het riool is gespoeld. Ik heb Max maar ontweken. Ik wil haar er nu nog niets over vertellen. Ze is gek op Hunt.'

En haar dochter had zo weinig mannelijke rolmodellen in haar leven, dat ze de relatie tussen Hunt en Max niet wilde verpesten. In ieder geval nu nog niet, tot ze wist of hij haar werkelijk bedroog of niet. Ze hoopte dat het verhaal dat Brigitte haar had verteld niet waar was. Misschien was Hunt alleen begaan met het meisje van zijn kantoor en was hij gewoon aardig voor haar, zonder dat ze een verhouding hadden. Het was maar een heel klein sprankje hoop, maar ze klemde zich eraan vast tot ze meer wist.

Tallie en haar vader praatten nog een tijdje verder en toen vertrok Tallie naar huis. Hunt was er niet en had een briefje voor haar achtergelaten. Hij was een borrel aan het drinken met de juristen van Mr. Nakamura. Ze zouden de laatste details van het contract uitwerken en hij verwachtte niet laat thuis te zijn. En inderdaad kwam hij kort nadat Tallie was thuisgekomen ook binnen. Tallie was doodmoe op haar bed gaan liggen.

'Je ziet er uitgeput uit,' was zijn commentaar, terwijl hij zijn jasje uitdeed en dat over een stoel wierp.

'Dat ben ik ook,' zei ze zonder overeind te komen. 'Het was een zware week.'

'Nou, je zult nu in ieder geval snel klaar zijn met de opnamen in Palm Springs, en dan ben je weer hier. Ik mis je als je er niet bent,' zei hij met een glimlach, terwijl hij zich naast haar op het bed liet zakken. Tallie wist niet wat ze het liefste deed: hem slaan, in tranen uitbarsten of in zijn armen wegkruipen en zich aan hem vastklampen. Ze wilde hem niet verliezen, maar misschien was dat al gebeurd.

'Echt?' vroeg ze, haar stem kleintjes en gedempt tegen zijn borstkas.

'Tuurlijk, gekkie. Wil je uit eten gaan?'

Ze schudde haar hoofd. Ze was te somber en te moe om er nog uit te willen.

'Niet echt.'

'Dan flans ik hier wel wat in elkaar.'

Ze knikte en vroeg zich af hoeveel avonden zoals deze ze nog met hem samen had, hoeveel door hem gekookte maaltijden en hoe lang ze het bed nog zouden delen. Als Meg haar rapporteerde dat hij een verhouding met een ander had, zou dit allemaal voorbij zijn, en ze besefte dat het mogelijk was dat hun dagen geteld waren. Alleen al de gedachte daaraan putte haar uit en maakte haar onmetelijk verdrietig. Ze had het gevoel dat ze hem al kwijt was. Diep in haar hart geloofde ze wat Brigitte had gezegd en was ze bang dat het waar was. Dit was haar al eerder overkomen, hoewel niet pas na vier jaar. Deze keer had ze gedacht dat ze veilig was. Geborgen. Maar misschien was dat wel niet zo.

Hunt ging naar beneden en maakte een omelet met een salade klaar voor hen beiden. Hij ontkurkte een fles van Tallies lievelingswijn en ze aten, zonder veel te zeggen, in de keuken. Tallie was stilletjes, maar ze kon geen gespreksonderwerp bedenken. Hunt zette wat muziek op en vroeg hoe de opnamen de laatste twee dagen waren gegaan en vertelde toen over zijn besprekingen met de juristen van hun investeerder. Hij besloot met de opmerking dat alles de goede kant uit ging.

Na het eten ging Tallie onder de douche en daarna kroop ze haar bed in. Ze had de hele avond nauwelijks een woord gezegd.

'Voel je je wel goed?' vroeg Hunt haar met een bezorgd gezicht. Ze was ongemakkelijk zwijgzaam.

'Ik denk dat ik misschien iets onder de leden heb,' antwoordde ze vaag. 'Ik voel me nogal raar sinds gisteren.'

'Ga dan maar gauw slapen,' zei hij, terwijl hij haar instopte. Toen ging hij naar zijn werkkamer beneden om de papieren door te kijken die de juristen hem hadden meegegeven.

Tallie deed net of ze al sliep toen hij een tijdje later terug naar boven kwam. Ze had het gevoel dat ze in een nachtmerrie zat. Het was een eenzaam gevoel en toen hij het licht uitdeed, rolden er stille tranen over haar wangen.

De volgende ochtend vertrok Tallie al vroeg naar de sportschool en daarna belde ze Max in New York. Haar dochter zat ergens te lunchen met vrienden. Het was een lawaaierige plek en tot Tallies opluchting was het moeilijk elkaar te verstaan, dus beloofde Max dat ze haar moeder later wel terug zou bellen. Ze had de wanhopige ondertoon in Tallies stem niet opgepikt.

Hunt ging die middag tennissen met vrienden, terwijl Tallie de wijzigingen in het script doornam en er nog een hele rits aan toevoegde. 's Avonds opperde Hunt om naar de film te gaan. Tallie had het gevoel dat ze zich in slow motion bewoog, alsof ze onder water zat. Ze vroeg zich af hoe lang het onderzoek zou duren. Het voelde nu al als een eeuwigheid en er was pas één dag voorbij. Nog niet eens.

Later die avond drong het tot haar door dat ze door een van Megs mensen moesten zijn gevolgd op weg naar de film, maar daar had ze niets van gemerkt. Meg had haar verzekerd dat ze uitstekende mensen in dienst had en Tallie wist dat dat zo moest zijn. Er was helemaal niets wat suggereerde dat ze werden gevolgd of in de gaten werden gehouden. Als ze om zich heen keek, zag ze niemand. En Hunt vermoedde niets.

Voor haar gevoel was het het langste weekend van Tallies leven. De volgende dag namen ze haar vader mee uit lunchen bij Ivy. Dat was het idee van Hunt geweest. Het was een heel gedoe om haar vader mee uit te nemen, maar Hunt was daar altijd heel lief in geweest, wat Tallie nog verdrietiger maakte dan ze al was. Stel dat alles echt voorbij was? Ze kon zich indenken waarom iemand een partner die vreemdging daar niet mee wilde confronteren, zoals Meg had verteld. Er viel zoveel te verliezen. Maar ze kon zich ook niet voorstellen dat ze met hem kon samenleven terwijl ze wist dat hij haar ontrouw was. Ze kón zoiets gewoon niet. Als er een einde zou komen aan haar leven met hem, zou dat heel moeilijk voor haar zijn.

De lunch bij de Ivy was druk en rumoerig en haar vader deed zijn best om gewoon te doen, maar Tallie wist dat hij net zo van streek was als zij. Ze zaten op het terras en zagen verschillende mensen die ze kenden. Tallie kon het nauwelijks opbrengen om door deze schertsvertoning heen te komen en ze was opgelucht toen het voorbij was.

Brigitte liet twee keer iets van zich horen dat weekend, wat ongewoon was voor haar. Ze klonk erg ongemakkelijk. Ze beweerde dat ze genoot van de sauna in Palm Springs, maar Tallie verdacht haar ervan dat ze echt niet zou hebben gebeld als dat werkelijk zo was. Nee, Brigitte maakte zich duidelijk zorgen. Net zoals Tallie.

Alleen Hunt had niets in de gaten van alles wat er speelde en verkeerde in de veronderstelling dat Tallie zich gewoon niet lekker voelde. Hij deed een flauwe poging om met haar te vrijen die zondagavond, maar dat kon Tallie gewoon niet opbrengen. Ze wilde wachten tot ze Megs verslag had en zei tegen Hunt dat ze bang was dat ze griep had.

Toen hij haar avondeten naar boven bracht, bleek hij kippensoep voor haar te hebben gemaakt, waardoor ze bijna in tranen uitbarstte.

'Je hoeft me niet zo te verwennen,' zei ze triest.

'Maar dat wil ik juist graag! Ik hou toch van je, Tallie,' zei hij en hij klonk zo oprecht.

Tallie vroeg zich voor de zoveelste keer af of Brigitte het mis had en gewoon wat kantoorroddels had opgevangen. Ze wist niet meer wat ze moest geloven en voelde zich voornamelijk verward. Terwijl Tallie haar soep at, kletsten Hunt en zij als oude vrienden. Daarna stopte hij haar in en gaf haar een welterustenkus. Maar ze kon niet slapen. En als ze al indommelde, werd ze geplaagd door nachtmerries, de hele lange nacht.

Die maandagochtend reed ze terug naar Palm Springs in de SUV die ze van de set had geleend en was ze om zes uur al terug in haar caravan. Ze probeerde zichzelf te dwingen aan haar werk te denken, maar alles was moeilijk voor haar op dat moment en het kostte haar tien keer meer inspanning dan normaal om op gang te komen en zich te concentreren op de film.

Ze gaf de wijzigingen in het script door aan de scriptschrijvers en om acht uur die ochtend draaiden de camera's alweer en waren ze volop aan het werk.

Brigitte was die dag naar L.A. om iets te regelen voor de opnamen daar en kwam pas dinsdag terug naar Palm Springs. Toen ze arriveerde in haar Aston Martin, zag ze er even sexy uit als altijd en maakte ze er een hele show van om te laten zien hoe vrolijk en luchtig gestemd ze was. Ze had Tallies post uit de stad meegenomen en een paar dingen die ze haar wilde laten zien.

Tallie deed net of ze geïnteresseerd was, maar dat was ze eigenlijk niet. Ze gaf nergens om op dat moment. Het enige wat ze deed was wachten op nieuws van Meg. En op donderdag belde Meg eindelijk, zes dagen nadat ze elkaar hadden ontmoet. Het waren de langste zes dagen van Tallies leven geweest.

'Hoe gaat het?' vroeg Meg beleefd. Ze klonk zakelijk en koel, en Tallie had het liefst tegen haar gegild dat ze alles meteen moest vertellen. Ze kon geen minuut langer wachten, maar dat was niet de manier waarop Meg te werk ging. Ze was professioneel en nauwkeurig.

'Ik werd gek van het wachten tot ik iets van je hoorde,' zei Tallie eerlijk. Ze zat in haar hotelkamer en was de hele week niet terug naar L.A. geweest. Tegen Hunt had ze gezegd dat ze zich nog steeds niet goed voelde en te moe was om helemaal terug naar L.A. te komen 's avonds. En dat ze hem bovendien niet wilde besmetten met het griepvirus.

'Dat spijt me,' zei Meg zacht. 'We hebben meestal een paar dagen nodig om een beeld te krijgen. Om eerlijk te zijn is dit zelfs vrij snel voor ons, maar ik begrijp dat het voor u lang heeft geduurd.'

Dat was op z'n zachtst gezegd een understatement. 'Het leek een eeuw,' zei Tallie grimmig. 'Kunt u me vertellen wat er gaande is?'

'Dat doe ik liever in een persoonlijk gesprek. Als u wilt kan ik naar Palm Springs komen, of anders: wanneer komt u weer terug naar de stad?'

'Morgenavond, of misschien al laat in de middag.' Een deel van Tallie wilde Meg onder druk zetten zodat ze haar nú alles zou vertellen, en een deel wilde dat juist niet. Ze was bang voor wat er uit het onderzoek was gekomen; om afschuwelijke dingen te horen te krijgen.

'Ik kan morgen wanneer u maar wilt,' antwoordde Meg kordaat.

'Vier uur?' opperde Tallie. 'Ik zal proberen hier na de lunch te vertrekken.' Ze kon natuurlijk weer zelf rijden en moest toch naar huis voor het weekend. Het contact met Brigitte had ze de hele week oppervlakkig gehouden en voor de rest van de tijd had ze haar gewoon ontweken. Het was ongemakkelijk voor haar om in Brigittes nabijheid te zijn. Tallie had het gevoel dat ze een blinddoek voor had en niet wist waar en met wie ze was, en op wie ze kon bouwen. Haar vertrouwen in de mensen die het dichtst bij haar stonden was tot op het nulpunt gedaald, in ieder geval totdat ze wist wat Meg had uitgevonden. Alleen haar informatie kon haar geruststellen en Tallie wist niet of dat ook zo zou zijn of dat alles daardoor nog veel erger zou worden. Ze was echt bang voor wat ze te horen zou krijgen.

'Vier uur is prima,' bevestigde Meg.

Tallie vroeg haar niet of ze positief of negatief nieuws voor haar had. Dat kon ze maar beter niet weten, als ze toch geen details kreeg. En weer lag ze de hele nacht wakker.

De opnamen van de dag daarop leken eindeloos te duren en Tallie was enorm gespannen. Tijdens de lunch in haar caravan had ze een bespreking met de scriptschrijvers en zodra die voorbij was, vertrok ze, zonder Brigitte of wie dan ook gedag te zeggen. Haar assistent-regisseur nam het weer van haar over en leek blij dat te mogen doen. Tallie reed het hele stuk naar L.A. op volle snelheid, en met bonkend hart arriveerde ze precies om vier uur op Megs kantoor. Ze voelde haar maag samentrekken toen ze door de secretaresse Megs kantoor werd binnengeleid.

Meg stond op en kwam met een warme glimlach op Tallie af lopen om haar te begroeten en nodigde haar uit om in de stoel aan de andere kant van haar bureau plaats te nemen. Tallie was nog nooit zo zenuwachtig geweest voor een bespreking, of zo bevreesd voor wat ze misschien zou horen. Megs gezicht verraadde niets, maar ze was dan ook een professional.

Toen keek Meg haar medelevend aan en dat vatte Tallie op als een slecht teken. 'Ik denk dat we de informatie hebben die u wilde. Natuurlijk niet volledig na zo'n kort onderzoek, maar voldoende om u een goed beeld te geven.'

Tallie zag dat er een dik dossier met een codenummer in plaats van een naam erop op haar bureau lag. Keurig en discreet.

'We hebben Hunter Lloyd de afgelopen week gevolgd en een oppervlakkig onderzoek naar zijn financiële situatie gedaan. Er zijn gegevens waartoe we geen toegang hebben, zoals zijn bankafschriften, maar we hebben zijn kredietwaardigheid gecheckt, enkele keren met zijn bank gesproken en zijn zo veel mogelijk nagegaan waaraan hij zijn geld uitgeeft. Zoals u weet heeft hij een flink inkomen. Zijn vermogen is veilig belegd in een verstandige aandelenportfolio. Alles wat wij hebben gevonden wijst erop dat zijn financiële positie zeer solide is. Hij is niet bang om geld uit te geven, wat u waarschijnlijk ook weet. Hij rijdt in een Bentley sportauto die zijn eigendom is en heeft stabiele aandelen en betrouwbare investeringen in vastgoed. Hij gaat niet onverantwoordelijk om met zijn geld en het lijkt erop dat al zijn aankopen en transacties met zijn creditcard worden betaald. Er is helemaal niets wat suggereert dat hij in financiële moeilijkheden zit, geld nodig heeft of een slechte reputatie heeft. Hij heeft een A1 status bij het creditcardbedrijf en voor zover wij hebben kunnen nagaan, betaalt hij nooit contant. In alle winkels waar hij zaken mee doet wordt met de creditcard betaald. In feite lijkt hij alles met zijn kaart af te rekenen. Het kan natuurlijk altijd zo zijn dat we iets over het hoofd hebben gezien - dit was tenslotte nog maar een eerste onderzoek om de situatie in kaart te brengen, geen diepgaand gerechtelijk onderzoek - maar hij lijkt financieel solide en ik heb sterk het idee dat hij niet degene is die u besteelt. Hij heeft er geen enkele reden toe. Natuurlijk is een extraatje van driehonderdduizend dollar per jaar altijd leuk, maar hij heeft uw geld absoluut niet nodig.'

Tallie knikte onder het luisteren. Het was een geruststelling, maar als het waar was wat Meg zei, moest Brigitte degene zijn die loog, wat dan weer verontrustend was. In ieder geval was Hunt schoon wat betreft het geld. Dat had ze min of meer verwacht. Waarom zou Hunt van haar stelen? Daar had hij gewoon geen reden voor: hij had veel meer geld dan zij en was bovendien geen hebberig mens. Daarbij was hij altijd heel gul voor haar geweest en had hij veel meer betaald dan zijn deel van de onkosten. Wat het geld betreft, bleef Brigittes verhaal dus niet overeind.

'Wat we verder over Mr. Lloyd te weten zijn gekomen is verontrustender. Onze bronnen waren eensluidend in hun informatie en daaruit blijkt dat hij nu ongeveer een jaar een verhouding heeft met een jonge vrouw die op zijn kantoor werkt. Het kan zijn begonnen uit vriendelijkheid; ze was het slachtoffer van huiselijk geweld door haar echtgenoot. Ze is zelfs een keer in het ziekenhuis beland en heeft haar ex-man dan ook meerdere malen voor de rechter gesleept. Op dit moment wacht ze op de definitieve echtscheidingsuitspraak, die over ongeveer twee maanden wordt verwacht. Haar ex-man heeft twee keer in de gevangenis gezeten wegens huiselijk geweld tegen haar en hun zoontje, een jongetje van drie jaar oud. De vrouw is in dienst bij Mr. Lloyd. Hij ontmoet haar ongeveer drie avonden per week in het Chateau Marmont en het Sunset Marquis en hij brengt regelmatig de nacht met haar door als u niet in de stad bent. Deze week is dat drie keer voorgekomen. Zij laat het kind dan achter bij een van de buren en meestal gaan ze naar een hotel. Het kan zijn dat ze bang is hem bij haar thuis te ontvangen voor het geval haar ex haar in de gaten houdt of misschien stalkt. Ze lijken veel tijd samen door te brengen.'

Meg haalde intussen verschillende uitvergrote foto's uit het dossier op haar bureau en spreidde die voor Tallie uit. Op een van de uitvergrotingen kuste Hunt een jonge, donkerharige schoonheid en op een van de andere had hij zijn arm om haar schouders geslagen en hield hij de hand van het jongetje vast. Het was in de dierentuin. Meg wees op die foto en vertelde dat die de zaterdag daarvoor was genomen. Tegen Tallie had hij toen gezegd dat hij met vrienden ging tennissen, herinnerde ze zich. In plaats daarvan was hij dus naar de dierentuin geweest met deze vrouw en haar zoontje. Het jongetje zag er schattig uit.

'Ze heet Angela Morissey en is zesentwintig jaar. Hunt heeft tegen meerdere mensen gezegd dat hij van plan is met haar te trouwen. Zij is er ook van overtuigd dat dat gaat gebeuren, dat heeft ze in vertrouwen aan meerdere mensen laten blijken.'

Meg liet Tallie nog wat foto's van hen zien, waarin ze samen naar de film gingen, met het jongetje een restaurant verlieten en voor het Sunset Marquis uit Hunts auto stapten. Het zag ernaar uit dat hij een heel leven met haar had en ze zagen er allebei gelukkig uit met elkaar.

Tallie vroeg zich plotseling af of ze hem op de een of andere manier in de kou had laten staan, of misschien te veel had geklaagd, of heel ongezellig was, of te moe na een dag hard werken? Of was ze misschien te oud? Deze vrouw was zoveel jonger dan zij. Waarom deed hij haar dit aan? Ze moest vechten tegen haar tranen terwijl ze naar de foto's keek. Het brak haar hart hen zo samen te zien en hij leek dol op het kleine jongetje.

'Er gaat hier ook nog een verhaal aan vooraf,' vervolgde Meg, op licht verontschuldigende toon. Ze kon zien dat Tallie erg van streek was en dat had ze natuurlijk ook verwacht.

Voor Tallie was het net zoiets als bij de dokter zitten en horen dat je kanker had, in plaats van een telefoontje te krijgen dat er niets aan de hand was. Hier was juist van alles aan de hand. Hunt had haar een jaar lang bedrogen met een andere vrouw. Een heel jaar lang had hij tegen haar gelogen en was hij met iemand anders naar bed gegaan. Op de foto's leek hij zo gelukkig en verliefd. En die vrouw was prachtig. En dertien jaar jonger dan zij.

'Tijdens het onderzoek hebben we ontdekt dat er nog een verhouding hieraan vooraf is gegaan, met een andere vrouw. We hebben een uitgebreide beschrijving van haar, maar geen foto's. We kunnen er dieper induiken als u wilt, maar ik denk niet dat dat nodig is. Hij ontmoette haar ook in het Sunset Marquis en het Chateau Marmont. Meerdere malen per week, toen ze een verhouding hadden. Deze vrouw was ongeveer halverwege de dertig, misschien iets ouder, blond, een schoonheid om te zien, heel sexy, waarschijnlijk een filmactrice. Ze hadden ongeveer drie jaar een verhouding en haar voornaam was Brigitte.'

Toen ze dat hoorde, voelde Tallie zich opeens zo misselijk dat ze bijna overgaf over Megs bureau. Ze staarde de detective vol ongeloof en afgrijzen aan.

Meg overhandigde haar een glas water.

Tallie nam een slokje en zette het glas op het bureau neer. Zonder iets te zien richtte ze haar ogen weer op Meg terwijl de detective verderging met haar verhaal.

'Het lijkt erop dat het uw assistente was, gezien alles wat we over haar hebben gehoord.'

Dat was dus de verklaring voor de creditcardafrekeningen van de twee hotels die Brigitte tot een jaar geleden had ondertekend. Ze was óf heel nonchalant geweest, óf misschien gewoon als eerste in het hotel gearriveerd en had dan de rekening betaald, omdat Tallie toch nooit de afschriften nakeek en dat dus niet zou merken. Tot op het moment dat Victor alles nog eens had gecheckt vanwege de accountantscontrole. En de afrekeningen waren inderdaad gestopt toen Hunt een jaar geleden een verhouding kreeg met die jonge vrouw. God wist hoeveel anderen er waren geweest.

'Onze bronnen bevestigen eensluidend dat de relatie stopte toen Mr. Lloyd een verhouding kreeg met Miss Morissey en Brigitte schijnt daar woest om te zijn geweest. Daarbij heeft uw assistente, hoewel ze veel geld verdient, ook een flinke schuld. Haar kredietwaardigheidsverleden is niet smetteloos en u lijkt haar enige bron van inkomsten te zijn. Alle gegevens zijn niet toegankelijk voor ons omdat we geen overheidsinstantie zijn, maar we hebben niets ontdekt wat suggereert dat ze geld van haar familie krijgt. En ze geeft véél uit. Op dit moment heeft ze een affaire met een jongeman die Tommy Apple heet, een van de minder belangrijke acteurs in de film die u nu opneemt. Ze heeft het afgelopen weekend met hem doorgebracht en gaat sinds het begin van de film met hem om. Het lijkt geen serieuze relatie.'

Meg liet haar een aantal foto's van Brigitte en Tommy zien, maar die konden Tallie niets schelen. Wat haar wel kon schelen was dat Hunt én Brigitte haar hadden bedrogen. En dat die drie jaar met Brigitte en dat ene jaar met die andere vrouw betekenden dat Hunt haar al die vier jaar dat ze samen waren ontrouw was geweest. De hele periode had hij ook een ander. En Brigitte, de persoon die ze het meest vertrouwde op de hele wereld, had drie jaar een verhouding met haar geliefde gehad. Ze hadden haar allebei ongelofelijk bedrogen. En hoewel de pijn die ze voelde vanwege Hunt verschrikkelijk was, was die om Brigitte nog erger. Hunt bleek gewoon weer de volgende klootzak in haar leven te zijn die haar beloog en bedroog. Maar Brigitte was zeventien jaar lang haar beste vriendin geweest, al vanaf de tijd dat ze nauwelijks meer dan kinderen waren. Het was een klap die ze niet had verwacht en die keihard aankwam. Ze kon Meg alleen maar verwezen aankijken.

'Weet u dat zeker?' vroeg Tallie schor.

'Vrij zeker. Onze bronnen waren in ieder geval overtuigd van wat ze vertelden. En de bewijzen lijken overduidelijk.' Ze keek Tallie spijtig aan en had oprecht medelijden met haar.

Voor Tallie was het een ongelofelijke schok. En zelfs als het niet zou kloppen dat Hunt een affaire met Brigitte had gehad, wat heel onwaarschijnlijk leek, dan stond het vast dat hij nu in ieder geval een verhouding met iemand anders had. Een vrouw die dertien jaar jonger was dan zij, met wie hij een heel serieuze relatie had en aan wier zoontje hij al zo gehecht leek. Alles war Tallie kon denken was dat Hunt een bedrieger was, een regelrechte bedrieger, zonder enige integriteit of fatsoen. En Brigitte was al geen haar beter.

'Ik wil graag nog iets anders met u doornemen,' zei Meg zacht. 'De verdwijnende contanten. Ik zou graag zien dat u daarmee naar de politie stapt. En ik denk dat u dat direct moet doen, voordat u nog meer kwijtraakt, als dat intussen al niet is gebeurd. Wij hebben niet de mogelijkheden die de politie heeft om bankrekeningen en financiële transacties in te zien. Ik denk niet dat Hunter Lloyd erbij betrokken is, maar dat weet je nooit. Het kan ook zo zijn dat u niet door één maar door meerdere personen wordt bestolen. Of anders is het iemand die het geld op een heel slinkse manier verduistert. Maar u moet daarachter zien te komen. Ik zou graag zien dat u Hunter Lloyd door de politie verder laat natrekken, gewoon voor de zekerheid, en uw assistente Brigitte Parker, en uw boekhouder Victor Carson. U moet weten dat het soms gewoon niet voor te stellen is waartoe sommige personen in staat zijn. En u bent al bijna een miljoen dollar kwijt,' bracht Meg haar in herinnering. 'Het gaat hier niet om iets kleins en bovendien kan het nog een stuk omvangrijker zijn dan u nu weet.'

Het was een dubbele klap, nee, een driedubbele voor Tallie: haar partner bedroog haar al vier jaar lang, haar beste vriendin had haar vertrouwen volledig beschaamd met hem, en iemand stal grote sommen geld van haar. Tallie was het liefst gewoon op de grond gaan liggen huilen, maar ze hield zich groot.

'Wie kan ik daarvoor het beste benaderen, denkt u?' vroeg Tallie met een desolaat gevoel.

'Ik heb, zonder uw naam te noemen uiteraard, een van mijn ex-collega's bij de FBI gesproken. Ik verwijs wel eens zaken naar hem door. Hij is bereid om te bekijken of dit een zaak is voor hen. Het kan zijn dat dat niet zo is, omdat er daarvoor in ieder geval sprake moet zijn van bankfraude of transacties onder een valse naam, maar daar lijkt me veel kans op bij dit soort bedragen. Vijfentwintigduizend dollar per maand is veel geld. Ik raad u aan om contact op te nemen met de FBI om te kijken of zij een onderzoek willen starten. Zo niet, dan kunt u altijd nog naar de politie, maar ik zie uw zaak liever in handen van de FBI. Die kan er veel meer aandacht aan besteden en de zaak sneller tot op de bodem uitzoeken. Als u wilt: mijn ex-collega heeft aangeboden dat u dit weekend al een afspraak met hem maakt. En ik adviseer u met klem dat ook te doen, hoe u ook besluit de andere zaken die ik voor u heb uitgezocht verder af te handelen.'

Meg schreef een naam en een mobiel telefoonnummer op een papiertje en gaf dat aan Tallie. 'Zijn naam is Jim Kingston en hij verwacht een telefoontje van u,' zei ze vriendelijk. Ze kon zich indenken hoe vreselijk dit allemaal moest zijn voor Tallie. Het was nog erger dan ze ooit had kunnen vermoeden: ze had nog in geen miljoen jaar verwacht dat Brigitte een verhouding met Hunt kon hebben gehad.

'Wat zal ik verder doen?'

'Ik zou eerst met Jim Kingston gaan praten, voordat u uw assistente beschuldigt. Het kan verstandig zijn om discreet te blijven en misschien zelfs voorlopig alles stil te houden. Jim wil waarschijnlijk eerst de af- en bijschrijvingen van haar bankrekening checken, voordat u haar vertelt dat ze is betrapt, of dat ze in ieder geval wordt verdacht. Vraag hem om advies, zou ik zeggen. Ik denk dat er met de zaken wat betreft Hunter Lloyd minder omzichtig hoeft te worden omgesprongen en dat de situatie met hem voor u veel ongemakkelijker ligt. Maar in Brigittes geval zou ik terughoudend zijn en zorgen dat u alle bewijzen klip en klaar hebt voordat u haar beschuldigt. Het is niet de bedoeling dat ze gewaarschuwd wordt en zich dan misschien zelfs een nog grotere som geld toe-eigent en zich daarna uit de voeten maakt. En ik zou de geldzaken ook niet met Hunter Lloyd bespreken, of met uw boekhouder. Ik raad u aan om allereerst Jim Kingston te bellen.'

'Dat zal ik doen,' beloofde Tallie en was dat oprecht van plan.

Ze stopte het papiertje met het telefoonnummer van special agent Kingston in haar tas en staarde Meg toen een tijdje verslagen aan. 'Dank u wel.' Ze wist niet wat ze anders moest zeggen en stond op. Ze was helemaal van slag en had het gevoel alsof ze verdronk.

'Het spijt me dat ik u zulk slecht nieuws moest vertellen.'

Meg vond dit het vervelendste van haar werk. Het zoeken van de puzzelstukjes en het in elkaar passen ervan was boeiend, maar dingen zoals ze net aan Tallie had moeten vertellen en het verdriet dat ze daarmee deed in iemands ogen weerspiegeld zien, was vreselijk. En Tallie leek ook zo'n aardige vrouw. Dat had Greg Thomas, Tallies advocaat, ook al gezegd. Meg stond op om Tallie uit te laten en zei haar nogmaals dat ze altijd kon bellen als ze meer hulp nodig had.

Tallie knikte, nauwelijks in staat om nog iets te zeggen.

Meg overhandigde haar het dossier. 'Wij hebben hier kopieën van, dus dit dossier kunt u meenemen.'

Met tranen in haar ogen klemde Tallie de map tegen zich aan. Er zaten foto's in van Hunt met die andere vrouw en een rapport over wat hij en Brigitte hadden uitgespookt. Alleen al het feit dat daar nu een dossier van bestond, was ontzettend deprimerend. Ze had het het liefst gewoon weggegooid en de klok teruggedraaid.

'Dank u wel,' zei Tallie zachtjes. 'Ik zal die FBI-agent vanavond bellen.'

'Ik raad u echt aan dat te doen,' moedigde Meg haar aan. 'Dit moet echt nader onderzocht worden.'

Tallie knikte nog een keer en verliet het kantoor. Half struikelend liep ze naar de auto. Het enige waaraan ze kon denken, was wat Meg haar had verteld, over Hunt, over Brigitte, over die jonge vrouw en haar zoontje. De foto waarop Hunt en de vrouw elkaar kusten stond in haar geheugen gegrift en bleef maar door haar hoofd malen. Ze gooide het dossier op de autostoel naast zich, startte de auto en reed hevig snikkend weg.

8

Tallie was van plan de FBI-agent zodra ze thuis was te bellen, maar toen ze daar was kon ze alleen maar huilen. Hunt was er niet en het huis was donker. Met het dossier tegen zich aan geklemd, liet ze zich op een stoel in de woonkamer neerzakken. En huilde. Ze haatte alles wat er in het dossier stond en alles wat ze van Meg had gehoord. Maar ze kon er niet meer aan ontkomen. Na een paar minuten sloeg ze de map open en bekeek ze de foto's nog een keer waarop hij Angela Morissey kuste in de dierentuin en haar zoontjes hand vasthield, nog maar zes dagen geleden. Ze had het gevoel dat haar hele leven als een kaartenhuis in elkaar was gestort.

Toen Hunt een uur later thuiskwam, zat ze nog altijd in het donker. Hij had een tas met boodschappen bij zich en merkte Tallie niet op in het donker. Ze stond op en liep hem als een geestverschijning achterna de keuken in.

Hunt schrok toen hij haar zag. Ze zag er vreselijk slecht uit terwijl ze met het dossier in haar armen naar hem stond te kijken. 'Ben je nog steeds ziek? Liefje, je ziet er vreselijk uit. Jij hoort in bed te liggen. Ik zal wat soep voor je maken.'

Hij was in een goed humeur en ze wilde niet eens een begin maken met zich voor te stellen waarom. God wist wat hij had uitgevoerd voordat hij naar huis kwam. Ze vroeg zich af waarom hij nog de moeite nam om naar huis te komen, als Angela al tegen iedereen verkondigde dat ze gingen trouwen en hij ieder vrij moment bij haar was. Ze besefte nu dat hij iedere keer dat hij had gezegd dat hij een afspraak met de Japanse investeerder had, waarschijnlijk bij haar was geweest. Hun hele leven samen was één grote leugen. Hunt had dan misschien geen geld van haar gestolen, maar wel haar hart gebroken.

'Wat is er met je?' vroeg hij. De uitdrukking op haar gezicht joeg hem angst aan. Ze leek wel afkomstig uit een andere wereld, een soort geestverschijning, zo transparant en bleek zag ze eruit.

Zonder een woord te zeggen haalde ze een van de foto's uit het dossier en hield die naar hem op. Hij wierp er een korte blik op, zich afvragend wat het was, en toen sperden zijn ogen zich wijd open, bleef hij als versteend staan en staarde hij haar verwezen aan. Hij leek haast flauw te gaan vallen, wat precies het gevoel was dat Tallie ook had.

'Leuke tenniswedstrijd vorig weekend,' zei ze zachtjes, terwijl zijn blik de hare ontmoette.

'Waarom heb je dat gedaan?' vroeg hij, duidelijk zelf ook bijna in tranen toen ze weer begon te huilen. 'Dat had niet gehoeven, ik zou het je zelf wel hebben verteld als je het had gevraagd.'

'Ik wist er niks van totdat ik deze foto zag. Ik moest je laten volgen om erachter te komen. Zij beweert dat jullie gaan trouwen. Is dat zo?'

Hij bleef lang zwijgen. 'Ik weet het niet. Ik weet niet wat ik ga doen. Het is nooit mijn bedoeling geweest dat dit zou gebeuren. Ik had medelijden met haar en probeerde te helpen. Ze belandde in het ziekenhuis nadat haar man haar in elkaar had geslagen. En toen raakte ik op de een of andere manier verder betrokken bij haar... Tallie, ik hou van jullie allebei. Ik hou van ons leven samen, van ons werk samen... maar zij is een lieve meid en heeft me nodig.'

Hij klonk pathetisch en zwak terwijl hij uitvluchten verzon voor wat hij had gedaan. Het was allemaal zo voorspelbaar en triest.

'Ik heb je net zo goed nodig,' reageerde ze snikkend.

Hij ademde diep in en besloot het dan allemaal maar te vertellen. Hij was bezig geweest de boodschappen op te ruimen en de koelkast stond nog open terwijl Hunt en Tallie elkaar aankeken.

'Ze heeft net ontdekt dat ze zwanger is. Dat maakt alles nog gecompliceerder.'

Het was zo idioot, het leek wel een slechte soapserie. Maar dat verklaarde nog steeds niet waarom hij vóór deze verhouding een affaire met Brigitte had gehad.

'En Brigitte. Had zij je ook nodig?' Tallies ogen waren ijskoud toen ze zich in die van hem boorden.

'O, mijn god, heeft ze je het verteld?'

'Nee, zij heeft ook tegen me gelogen. Jullie allebei. Drie jaar lang.'

'Jij was op locatie, een paar maanden nadat onze relatie begon. Zij hielp me van alles te regelen toen ik hier in het weekend was, nog voordat ik hier introk. Ik vond het heel aardig van haar dat ze me hielp. Op een avond dronken we te veel wijn en vraag me niet hoe, maar ik eindigde in bed met haar, wat het stomste is wat ik ooit heb gedaan. De volgende dag zei ik haar dat ook, maar ze liet me niet gaan. Ze zette me het mes op de keel en zei dat ze het aan jou zou vertellen als ik niet vaker met haar afsprak. Ik was verliefd op je en wilde je niet verliezen. Dus heeft ze me drie jaar lang gedwongen haar twee keer per week te ontmoeten. Het waren de drie rotste jaren van mijn leven. Ik heb nooit van haar gehouden, maar ik wist gewoon niet hoe ik van haar af moest komen, zonder mijn leven met jou te verwoesten. Ze bleef dreigen dat ze alles aan jou zou vertellen als ik er een punt achter zette. En toen kwam Angela op mijn pad en op de een of andere manier lukte het me van Brigitte af te komen. Ik heb haar gewoon afgebluft. Maar ik werd verliefd op Angela en nu hou ik van jullie allebei. Ik kan het je niet kwalijk nemen als je me nu haat, maar eerlijk, Tallie, ik hou van je en ik weet niet wat ik moet doen.'

Ze had iemand nog nooit zo snel zien instorten als hij nu. Maar er bestond geen excuus voor zijn relaties met Angela en Brigitte, zelfs al was het waar wat hij over haar assistente vertelde. Na de dingen die ze die middag had moeten horen, leek alles mogelijk. Maar als het klopte wat hij zei, dan had hij bijna vanaf het allereerste begin van hun relatie met een ander geslapen.

'Ben je bereid Angela op te geven?' vroeg Tallie hem krachtig en direct, een toon die hun allebei verbaasde.

Hunt staarde haar met een wanhopige uitdrukking op zijn gezicht aan, niet in staat om antwoord te geven. 'Ze wil onze baby,' zei hij uiteindelijk met verstikte stem.

'En wat wil jíj? Angela of mij? Want je kunt ons niet allebei hebben. Je hebt me vier jaar bedrogen, Hunt, onze relatie lang. Ik weet niet of ik je nog ooit zou kunnen vertrouwen. Waarschijnlijk niet.' En toen verraste ze zichzelf. 'Ik zou het misschien nog wel willen proberen, maar dan moet je me bezweren dat je haar opgeeft.'

Met de tranen rollend over zijn wangen keek Hunt Tallie aan en ze wisten beiden het antwoord al voordat hij iets zei. 'Dat kan ik niet,' zei hij zacht. 'Dat kan ik haar niet aandoen. Niet nu.'

'En als ze niet zwanger was geweest?'

'Ik weet het niet. Ik hou van haar en van die kleine jongen... en van jou. Mijn god, wat is dit een vreselijke puinhoop,' zei hij, terwijl hij zich op een van de keukenstoelen liet neervallen en de deur van de koelkast dichtsmeet. 'Waarom heb je een privédetective ingeschakeld?' Hij was boos op haar, maar nog veel bozer op zichzelf.

'Vanwege het geld en de hotelafrekeningen. Je hebt tegen Victor gezegd dat je met míj naar die hotels bent geweest en dat was een leugen. Alles is gelogen,' voegde ze er, weer in tranen, aan toe. Het liefst had ze de klok teruggedraaid, maar dat zou nooit ver genoeg kunnen. Hij was haar altijd ontrouw geweest, hun hele relatie lang, en als het waar was wat hij over Brigitte vertelde, was dat nóg een nachtmerrie erbij die ze onder ogen moest zien. Ze was twee mensen van wie ze vreselijk veel hield, in één klap kwijt.

'Ik steel geen geld van je,' zei hij schor.

'Dat weet ik. Ik geloof je. Maar over de rest heb je gelogen. Ons hele leven samen was één grote leugen. Je hebt me vanaf het allereerste begin bedrogen.'

'Dat heb ik niet zo bedoeld,' zei hij slap.

'Maar je hebt het wel gedaan. En nu wil je dat meisje niet opgeven. Dat zegt mij alles wat ik wil weten. Ik ga hier niet lijdzaam zitten te zitten terwijl jij een affaire én een baby met iemand anders hebt.'

'Dat begrijp ik,' reageerde hij toonloos. 'Wat wil je dat ik doe?'

'Als je de relatie met haar niet wilt verbreken, wil ik dat je vertrekt.'

Hij knikte.

Wat ze werkelijk wilde was dat hij van haar hield en de verhouding met Angela verbrak, maar het was duidelijk dat dat niet zou gebeuren. Hij was verslaafd. Dat had ze al gezien aan de manier waarop hij naar haar keek op de foto's. Zo had hij in jaren niet naar haar gekeken. Misschien wel nooit.

'Dit is nooit mijn bedoeling geweest en ik wilde ook niet dat je er op deze manier achter zou komen,' zei hij ongelukkig.

'Dan had je het me moeten vertellen.'

'Ik wist niet hoe.'

'En nu heeft de privédetective het voor je gedaan. Eén foto zegt trouwens meer dan duizend woorden.' Ze keek heel even naar de foto waarop hij Angela kuste en hij knipperde met zijn ogen.

'Tallie, het spijt me zo,' zei hij, terwijl hij door de keuken op haar af liep en haar in zijn armen probeerde te sluiten.

Maar Tallie weerde hem af 'Nee!' zei ze, terwijl ze haar hand uitstak om hem weg te duwen. 'Maak het niet nog erger dan het al is. Ik vind een jaar met Angela en drie met Brigitte wel genoeg. En je had daar trouwens best mee kunnen stoppen als je dat echt had gewild.'

'Je weet niet hoe ze werkelijk is. Ik wilde niet dat ze alles voor ons verpestte.'

'Dat heb je toch wel gedaan. Je bent drie jaar lang met haar de koffer in gedoken. Drie jaar!' Het was bijna niet te geloven. En al die tijd had ze gedacht dat ze eindelijk het geluk had gevonden met een man. Dat hij de beste man op de hele wereld was. Terwijl hij haar gewoon belazerde.

'En die volgende film wil ik niet meer met je doen, Hunt,' voegde ze eraan toe.

Hij keek pijnlijk geraakt. 'Laten we niet alles in één avond proberen te bespreken.'

'Er valt niks te bespreken. Als jij bij Angela blijft, ben ik er klaar mee. En ik ben niet van plan om samen te werken met een man die me zoiets aandoet. Een man die zo onbetrouwbaar is.' Hij had bewezen dat hij absoluut niet integer was.

Hunt reageerde niet, maar keek haar alleen met een blik vol wanhoop en schaamte aan. Hij had er een puinhoop van gemaakt, meteen al vanaf het begin. Het had vier jaar geduurd voordat hij daarop werd afgerekend, maar dat gebeurde nu dan eindelijk.

'Ik wil dat je nú vertrekt,' zei Tallie met verstikte stem. Ze wist niet wat ze anders moest doen. Nog een nacht met hem, in hun slaapkamer, in hetzelfde bed, wetende dat hij van een andere vrouw hield en een kind met haar kreeg, was onmogelijk. Zelfs al beweerde hij dat hij ook van haar hield.

'Ik zal wat spullen bij elkaar pakken,' zei hij zachtjes. 'Dan kom ik de rest wel halen als je in Palm Springs zit.'

'Ik laat alles wel bij je afleveren,' zei ze kil.

Toen deed hij opnieuw een stap in haar richting in een poging om haar te omhelzen, maar Tallie week naar achteren. Haar ogen sproeiden vuur.

Nu pas drong het echt tot Hunt door hoeveel pijn hij haar deed. Hij had Angela en hun baby, maar Tallie was alles kwijt. Ze zag er heel verloren uit terwijl hij langs haar heen de gang in liep. Hij had iets verschrikkelijks gedaan, wist hij. Brigitte was slecht en doortrapt geweest, maar hij had zich slap opgesteld. En met Angela had hij nooit iets moeten beginnen. Hij had haar opgezocht in het ziekenhuis, gewoon uit aardigheid, en voor hij het wist was hij verliefd op haar en haar zoontje geworden en wilde hij hen nooit meer kwijt. En nu betekende dat dus dat hij Tallie verliet. Welke keuze hij ook maakte, hij zou er onvermijdelijk iemand verdriet mee doen. En misschien hadden ze er allemaal wel verdriet van. Het was het allerlaatste wat hij had gewild: Tallie pijn doen. Dat was ook de reden waarom hij het steeds had uitgesteld om het haar te vertellen. En nu was de bom dan gebarsten en lag alles in gruzelementen. Zijn leven met Tallie was kapot.

Maar hij wilde ook niet bij haar blijven. Hij kon Angela niet in de steek laten, vooral niet nu ze een kind van hem kreeg. Hij had geen andere keus. En dat besefte hij toen hij naar boven ging om in te pakken.

Tien minuten later kwam hij met een kleine tas in zijn hand weer beneden. Bij Angela thuis lag sowieso wat kleding van hem en mocht hij iets missen dan kon hij het altijd gewoon kopen. Toen hij in de deuropening stond en naar Tallie keek, had hij geen idee wat hij tegen haar moest zeggen. Zonder een woord liep hij naar haar toe om zijn armen om haar heen te slaan en deze keer liet ze hem begaan. Ze barstte in een hartverscheurend snikken uit. Hij hield haar zolang hij kon - zonder haar allerlei beloften te doen die hij toch niet waar kon maken - in zijn armen. Toen liet hij haar zachtjes los en liep de keuken uit. De tranen stroomden over zijn wangen. Zonder nog om te kijken trok hij de voordeur zachtjes achter zich dicht.

Even later hoorde Tallie zijn auto wegrijden. Huilend keek ze om zich heen in het lege huis. Ze wist niet waar ze heen moest met haar verdriet of wat ze moest doen. Ze kon alleen maar huilen. Ze dacht aan Hunt en Angela en hun baby en aan wat Brigitte met hem had gehad. Ze hadden haar allemaal bedrogen.

9

Tallie huilde zichzelf die vrijdagnacht in slaap en toen ze de volgende ochtend wakker werd, had ze het gevoel alsof ze twee weken lang dronken was geweest. Iedere vezel in haar lichaam deed pijn en ze had barstende hoofdpijn. Het kostte haar grote moeite om uit bed te komen en eigenlijk wilde ze dat ook helemaal niet. Toen ze de trap af liep naar de keuken, dacht ze eraan hoe de rest van haar leven, zonder Hunt, eruit zou zien. Ze was bang dat ze misschien te haastig was geweest in haar reactie en te snel had besloten, maar terwijl ze in elkaar gedoken boven haar kop thee zat, besefte ze opnieuw dat ze geen andere keuze had. Hunt wilde Angela en hun baby niet opgeven. Bovendien had hij haar alle vier de jaren dat ze een relatie hadden met andere vrouwen bedrogen. Ze zou hem nooit meer kunnen vertrouwen; hij was nooit eerlijk tegen haar geweest, nooit trouw aan haar. Het was gewoon te veel om te kunnen vergeven en dus kon ze niet anders dan hem laten gaan. Maar de leegte die ze nu om zich heen voelde benam haar alle adem, het was alsof ze plotseling in een vacuüm zat. Haar leven voelde als een dorre, lege woestijn en Tallie wist dat ze Hunt vreselijk zou gaan missen. Hoe oneerlijk hij ook geweest was, hij was ook altijd zo lief voor haar geweest, en voor Max, en ze had het heerlijk gevonden met hem samen te wonen en te werken. Ze had gedacht dat ze heel gelukkig waren.

Tallie had nog niet de moed om al aan Max te vertellen dat Hunt uit hun leven was verdwenen en toen haar dochter haar later die ochtend belde, nam ze niet op. Ze had toch niks tegen haar kunnen zeggen zonder in tranen uit te barsten. Voordat ze het aan Max kon vertellen, moest ze eerst alles beter tot zich laten doordringen en een beetje verwerkt hebben. Max zou er ook ondersteboven van zijn, ze was dol op Hunt.

Toen schoot haar opeens te binnen dat ze de FBI-agent nog moest bellen. Eigenlijk had ze er de kracht niet meer voor, maar ze wist dat ze het toch moest doen. Het was belangrijk om erachter te komen wie er geld van haar verduisterde. Dus ging Tallie op zoek naar haar grote canvas tas waaruit ze het stukje papier met zijn nummer erop haalde. Maar toen viel haar blik ongewild weer op het dossier op de keukentafel met de foto's van Hunt erin. Hunt met Angela en haar zoontje. De tranen begonnen weer te vloeien.

Een tijdje later was ze in staat het nummer van Jim Kingston, de FBI-agent, te bellen, maar hij nam niet op, dus sprak ze zijn voicemail in. Ze noemde alleen haar naam, telefoonnummer en wie haar naar hem had doorverwezen, en legde verder niet uit waar het om ging. Toen liep ze terug naar boven om weer in bed te gaan liggen. Ze kon geen enkele reden bedenken waarom ze op zou blijven. Mijn leven is kapot, dacht ze diepongelukkig huilend in het kussen.

Het honkbalteam van de Hamilton middelbare school speelde tegen Fairfax. Er was een lange, donkerharige jongen aan slag. Het was een tweedejaars en hij zag er strijdlustig uit terwijl hij zijn blik strak op de werper gericht hield en op de bal wachtte. Het was dringen bij de honken en het stond drie tegen twee. Fairfax stond op winnen en toen het slaghout de bal raakte, vloog die helemaal het balgebied uit en iedereen die op honk stond kon binnenlopen. Het was de laatste inning geweest en alle Hamilton-ouders in het publiek sprongen juichend op. Een lange, knappe man met een honkbalpetje op grijnsde van oor tot oor en spurtte toen zo hard hij kon het veld op. Daar omarmde hij zijn zoon en gaf hem enthousiast een high five. De jongen leek een beetje in verlegenheid gebracht.

'Je hebt het maar mooi geflikt, jongen!' riep zijn vader geestdriftig.

'We zouden toch wel hebben gewonnen. Hun werper kan er niks van,' reageerde Bobby Kingston.

'Da's niet waar, en dat weet je best. Je bent een held!' plaagde zijn vader hem.

Jim Kingston miste nooit een wedstrijd als het aan hem lag. Josh, zijn oudste zoon, zat met een honkbalbeurs op Michigan State University. Sport had altijd een groot deel van het leven in het gezin Kingston uitgemaakt en Jim had zijn zoons nog meer op sport gefocust toen ze vijf jaar geleden hun moeder verloren. Hij was weduwnaar, een alleenstaande vader en hij had voor allebei zijn zoons het schoolhonkbalteam gecoacht. Hij vond het heerlijk om iets samen met hen te doen als hij niet moest werken. Jims zoons vormden zijn hele bestaan. Zijn zoons, plus zijn werk als senior special agent bij de FBI. De laatste jaren, sinds zijn vrouw was overleden, had hij zich gefocust op wat tammere opdrachten en meer tijd op kantoor doorgebracht. Hij moest rekening houden met de jongens, al zou hij over twee jaar, als Bobby naar de universiteit vertrok, weer alleen zijn. De laatste vijf jaar, sinds Jeannie was gestorven aan borstkanker, had hij zijn leven aan hen gewijd. De jongens waren tien en veertien geweest toen ze overleed en sinds die tijd was hij zowel hun vader als hun moeder.

'Super Bobby!' riep een van de vaders terwijl hij langs hen heen liep.

'Jullie hebben echt een fantastische wedstrijd gespeeld,' zei Jim trots toen Bobby een paar minuten later uit de kleedkamers kwam en ze het terrein verlieten.

'Ja, dat ging best,' zei Bobby grijnzend. Hij leek erg op zijn vader: hetzelfde slungelachtige, lange lichaam, dezelfde donkere haren. En zijn broer leek ook op hen, hoewel Josh wat breder en gespierder was dan zijn vader en Bobby. Jims oudste zoon was de sterverdediger van het honkbalteam op Michigan State University. Jim was heel erg trots op zijn jongens en dat was Jeannie ook altijd geweest.

Na Jeannies dood was het in zekere zin een opluchting voor Jim geweest dat hij alleen zoons had, die leken hem toch gemakkelijker om mee om te gaan en op te voeden dan dochters. Maar af en toe wenste hij dat hij een dochter had die op zijn overleden vrouw leek. Jeannie was de mooiste vrouw van de wereld vond hij, levendig en enthousiast, altijd vol nieuwe plannen en energie. Ze was het licht in zijn leven geweest en na twee jaar ziekte, remissie, chemo, bestraling, een terugval en een dubbele borstamputatie, was alles voorbij en stierf ze. Vijfjaar later kon hij het nog steeds niet echt geloven. Maar godzijdank had hij zijn jongens.

Op zijn achtenveertigste was Jim nu vijf jaar alleen en nog altijd niet geïnteresseerd in andere vrouwen. Een aantal mannelijke collega's van zijn werk hadden hem voorgesteld aan andere vrouwen, meestal vriendinnen van hun eigen vrouw, maar hij had gewoon geen interesse. Voor Jim bestond er niemand op de wereld die het haalde bij zijn overleden vrouw. Jeannie was genoeg voor zijn hele leven. En zonder een nieuwe partner kon hij ook al zijn aandacht aan zijn jongens geven.

Josh kwam nog vaak naar huis en Bobby en hij gingen naar al zijn belangrijke wedstrijden. De nationale honkbalbond had hem al een contract aangeboden voor als hij eenentwintig werd, maar Jim wilde dat zijn oudste zoon eerst zijn studie afmaakte en tot dan toe had Josh daarmee ingestemd, hoewel de aanbiedingen die hij had gehad om profhonkballer te worden heel verleidelijk waren.

Terwijl ze het stadion uit liepen ging Jims mobiele telefoon en op het schermpje zag hij een voor hem onbekend nummer staan. Hij nam niet op en besloot degene die belde later terug te bellen.

Na de wedstrijd nam hij Bobby mee naar een hamburgertent omdat zijn zoon ontzettende honger had en daarna zette hij hem af bij een vriend. Na de dagelijkse boodschappen haalde hij wat kleding op bij de stomerij en toen ging hij naar huis om wat rapporten door te nemen die hij van kantoor had meegebracht om dat weekend te lezen. Jim zat tot over zijn oren in het werk: hij was bezig met zaken die valse e-mails, creditcardfraude, een bankoverval en verduistering betroffen. Er lag dus meer dan genoeg op zijn bord. Toen hij thuis achter zijn bureau zat, checkte hij zijn mobiele telefoon en herinnerde zich het telefoontje dat hij niet had opgenomen. Er was een bericht ingesproken dat hij meteen afluisterde. De naam klonk hem bekend in de oren, maar hij kon hem niet echt thuisbrengen. Daarna luisterde hij het bericht ervoor af, dat van Meg Simpson afkomstig bleek en hoorde hij dat ze een cliënte die Tallie Jones heette naar hem had doorverwezen. Het ging om een mogelijke verduisteringszaak en ze zou graag zien dat Jim bekeek of het iets voor de FBI was. Meg was een oude vriendin en voordat ze bij de FBI was vertrokken, hadden ze twee jaar samengewerkt. Hij had haar altijd gemogen, net als Jeannie.

Jim belde Tallies nummer en de telefoon ging lang over voordat er werd opgenomen. Haar stem klonk alsof ze had liggen slapen, wat hij een beetje vreemd vond om vijf uur in de middag. Hij vroeg zich af of ze misschien ziek was, ze klonk nogal suf Maar toen hij zijn naam noemde, was ze opeens een stuk alerter en wakker.

'Dank voor het terugbellen,' zei ze. Haar stem klonk jong en ze maakte een licht warrige indruk op hem. 'Mijn boekhouder heeft kortgeleden ontdekt dat iemand buiten mijn medeweten een fors bedrag aan contanten van mijn rekening heeft opgenomen in de afgelopen jaren. Ik heb Meg Simpson een eerste onderzoek laten doen. Het leek in eerste instantie het meest waarschijnlijk dat het óf mijn vriend was, óf mijn assistente die geld verduisterde en het ziet er nu naar uit dat het mijn assistente is, maar dat weet ik nog niet zeker. Ten eerste kan ik geen enkele reden bedenken waarom ze het zou doen en bovendien werkt ze al zeventien jaar voor me. Dus misschien is zij het ook wel niet. Er is nog nooit zoiets voorgevallen. Het is allemaal nogal verwarrend voor me op dit moment. Meg vond trouwens dat ik mijn boekhouder ook moest laten natrekken.' Het was moeilijk om het allemaal in het kort aan hem uit te leggen, zonder hem te vermoeien met allerlei niet ter zake doende details... Mijn vriend bedriegt me... En daarvóór ging hij naar bed met mijn assistente... En ze hebben allebei tegen me gelogen over de hotels waar ze heen gingen... En er steelt iemand vijfentwintigduizend dollar per maand van me. Ze had geen idee waar ze moest beginnen en was het spoor een beetje bijster.

'Om hoeveel geld gaat het?' vroeg hij geïnteresseerd. Hij had de indruk dat ze flink van slag was. Meg had altijd goede zaken naar hem doorverwezen en verspilde zijn tijd niet met zaken die niet bij de FBI pasten, hoewel hij deze vrouw wel nogal vaag vond klinken.

'Ongeveer vijfentwintigduizend dollar per maand in de afgelopen drie jaar, misschien langer. Dat weet ik niet precies.'

Dat was een behoorlijke som geld.

'Ergens om en nabij de miljoen dollar.'

'En waarom benadert u de FBI in plaats van de politie?'

'Omdat Meg me dat adviseerde. Ze denkt dat er bankfraude in het spel is, of ongeoorloofde overboekingen en ze vond dat de FBI dat moest uitzoeken... Tenminste, als u ook denkt dat dat de juiste weg is... Ik weet het niet echt. Dit is allemaal onbekend terrein voor me. Ik heb het pas net ontdekt en zoiets nog nooit eerder bij de hand gehad.'

'Hoe hebt u het ontdekt?'

'Mijn boekhouder is erachter gekomen tijdens een externe accountantscontrole van mijn bedrijf.'

'En wat voor bedrijf hebt u?'

'Ik ben filmregisseur,' antwoordde ze eenvoudig. Haar naam had blijkbaar geen belletje doen rinkelen.

Maar zodra ze zei wat voor werk ze deed, besefte hij waarom haar naam hem zo bekend in de oren had geklonken en voelde hij zich nogal stom omdat hij niet onmiddellijk had geweten wie ze was. Hij verwachtte gewoon niet dat hij door een bekende filmregisseur op zijn o6-nummer zou worden gebeld. Maar hij had het kunnen weten. Meg had een paar heel beroemde cliënten en stond uitstekend bekend in de filmwereld. Ze had hem al verschillende keren gevraagd om bij haar te komen werken, maar hij had het nog steeds naar zijn zin bij de FBI. Het beviel hem gewoon en bovendien vond hij de prestige die bij zijn baan hoorde prettig. En het pensioen.

'Ach natuurlijk, excuses,' zei Jim een beetje beschaamd.

'Geen probleem,' zei ze. Het leek haar niet uit te maken of hij besefte wie ze was of niet.

'En u verdenkt uw assistente?' vroeg hij.

Slachtoffers hadden vaak wel een idee wie de dader kon zijn, hoewel het meestal degene was die ze het meest vertrouwden en van wie ze het het minst verwachtten. Dat kwam regelmatig voor in verduisteringszaken en Jim maakte het vaak mee. En Meg had dus al een eerste onderzoek gedaan.

'In eerste instantie dacht ik dat het of mijn... eh, de man met wie ik samenwoonde was. Hij is hier gisteren uit huis vertrokken,' zei ze. Jim vroeg zich af of ze daarom zo van streek klonk.

... of mijn assistente. Maar dat kan ik me gewoon niet voorstellen. Ze is al zeventien jaar degene die ik het allermeest vertrouw van iedereen. Maar aan de andere kant heb ik nu ook ontdekt dat ze tegen me heeft gelogen en... eh... heeft ze nog wat andere dingen gedaan waardoor ik mijn vertrouwen in haar heb verloren. Ik weet niet meer wat ik van haar moet denken, maar Meg adviseerde me alles door de FBI te laten uitzoeken.'

'Wat voor andere dingen? Diefstal?' Hij vroeg het zakelijk en probeerde grondig geïnformeerd te worden, zoals een arts vraagt naar de symptomen.

Tallie aarzelde even voordat ze antwoord gaf. 'Nee, meer persoonlijke dingen, maar daardoor vraag ik me nu van alles af.'

'Ik begrijp het. Zal ik deze week een keer bij u langskomen?' bood hij aan.

Weer klonk ze erg gespannen. 'Ja, ja, heel graag. Ik ben op dit moment op locatie in Palm Springs aan het filmen, maar ik gooi mijn planning wel om, om naar L.A. te komen.' Hij was tenslotte de FBI. 'Zegt u maar wanneer en dan regel ik het. Ik kom trouwens toch de meeste weekenden naar huis en door de week ook wel eens een avond. Het is geen probleem voor me om naar de stad te rijden.'

Jim had medelijden met haar. Ze klonk zo triest en warrig en was duidelijk niet in goeden doen. Hij vroeg zich af wat er was gebeurd naast het feit dat er geld was verduisterd. Ze klonk volkomen kapot.

'Bent u nú misschien in L.A.?' informeerde hij.

'Ja, tot maandagochtend. Misschien kan ik dan ook wel later beginnen en maandag afspreken met u.'

'En morgen? Zou het u uitkomen als ik morgen bij u langskom?' opperde hij.

'Dat zou geweldig zijn, als u het geen probleem vindt om op zondag af te spreken.' Ze klonk opgelucht.

'Geen probleem.' Hij wist dat Bobby plannen had voor de volgende dag en tot het avondeten weg zou zijn. 'Komt elf uur in de ochtend u uit?'

'Dat komt me heel goed uit,' zei ze dankbaar. 'Heel erg bedankt dat u op zondag een afspraak wilt maken... Het spijt me dat ik u hiermee lastig moet vallen... Misschien is het niks... En misschien is het ook mijn assistente helemaal niet. Misschien is het allemaal één grote vergissing.' Tallie voelde zich een beetje beschaamd dat ze de FBI erbij haalde, maar Meg had gezegd dat ze dat moest doen.

'Daar komen we wel achter en het gaat natuurlijk om een grote som geld, als er al drie jaar lang vijfentwintigduizend dollar per maand verdwijnt.' Hij was kalm en geruststellend en heel professioneel.

'Dank u wel, ik stel het heel erg op prijs,' zei ze met een klein stemmetje.

'Hebt u ook iets op papier wat ik zou kunnen bekijken?' vroeg hij en Tallie herinnerde zich het spreadsheet dat ze aan haar vader had gegeven. Dat lag nog bij hem, maar ze kon het natuurlijk gaan ophalen.

'Ja, ik heb een spreadsheet en mijn boekhouder heeft alle boeken. We hebben net een accountantscontrole achter de rug vanwege een investeerder.'

Dat had ze al tegen hem gezegd, maar was dat alweer vergeten blijkbaar. Ze was er duidelijk niet helemaal met haar hoofd bij, maar dat waren de meeste mensen niet als ze ontdekten dat hun geld was verduisterd. Hij kon niet weten dat ze ook erg van streek was vanwege het einde van de relatie met Hunt.

Tallie gaf hem haar adres, bedankte hem nogmaals en verbrak de verbinding.

Meteen daarna belde Jim Meg Simpson. Meg stond op het punt met haar man en kinderen de deur uit te gaan.

'Je cliënt heeft me gebeld,' begon Jim meteen, om haar niet te lang op te houden. Hij kon haar kinderen op de achtergrond horen en haar man die tegen hen zei dat ze moesten opschieten.

'Tallie Jones?'

'Ja. En stomkop die ik ben, had ik geen idee dat zij het was, totdat ze vertelde dat ze filmregisseur is. Jij ook met je Hollywoodcliënten. Waarom heb je me niet gewaarschuwd zodat ik mezelf niet belachelijk zou maken?' plaagde hij haar en ze moest lachen.

'Hoe kan ik nou weten dat je zo'n kluizenaar bent en nooit naar de film gaat? Onder welke steen leef jij tegenwoordig?'

'Ik heb het druk met de jongens, of met Bobby in ieder geval. Josh zit nu op de universiteit.'

'Jee, wat deprimerend. Ik weet nog goed dat ze werden geboren.

'Ja, ik ook,' verzuchtte hij. Jeannie en hij waren toen zo gelukkig geweest.

'Ze heeft je hulp nodig,' kwam ze op Tallie terug. 'Ik heb haar een hoop slecht nieuws moeten vertellen en ze is nogal van streek. Haar vriend heeft een verhouding met een ander en daarvoor waarschijnlijk een affaire met haar assistente gehad, die zij als haar allerbeste vriendin beschouwde en bovendien al zeventien jaar voor haar werkt. En het kan zijn dat die assistente ook nog geld van haar steelt. Lekker stelletje bij elkaar, hè? Mensen in haar positie zijn zo'n gemakkelijk doelwit als het om misbruik, diefstal en bedrog gaat. Ik vond het vreselijk haar al die rotdingen te moeten vertellen, maar daarvoor had ze me natuurlijk wel ingehuurd. Ik vind de verdwijning van al dat geld een heel serieuze zaak en denk dat het goed is als jullie erin duiken.'

'Denk je dat het de vriend is?'

'Dat betwijfel ik. Hij zwemt in het geld en heeft het hare absoluut niet nodig, hoewel het verder een klootzak is.'

'Ze had het erover dat hij gisteren was vertrokken.'

'O, dat is nieuw voor mij,' zei Meg. 'Dat moet na haar afspraak met mij gebeurd zijn, toen ze een map vol foto's van hem en zijn nieuwe vriendin had. Wat het geld betreft denk ik dat het de accountant of de assistente is. Of god weet wie anders, er kunnen meer mensen zijn die toegang hebben tot haar rekening waar ik niet van af weet. Ze heeft me voornamelijk ingehuurd om de gangen van haar vriend na te trekken en uit te zoeken of haar assistente in hotels had gelogeerd en die met haar creditcard had betaald. En dat deed ze inderdaad... met hem.'

'Geen wonder dat ze klonk alsof ze een dreun tegen haar hoofd had gehad. Ik zou trouwens niet weten hoe ik iemand zulke dingen zou moeten vertellen. Alles wat ik ze ooit hoef te zeggen is dat ze de gevangenis in moeten.'

In werkelijkheid zat het natuurlijk ingewikkelder in elkaar dan hij deed voorkomen en dat wisten ze allebei. Jim had veel bewondering voor het werk dat Meg deed. Ze was slim en werkte grondig en snel. Hij had haar gemist nadat ze was vertrokken bij de FBI. En als hij daar ooit weg zou willen, zou hij zonder aarzeling voor haar gaan werken. Ze hoopte nog altijd dat hij dat op een dag zou doen.

'Heb je een afspraak met haar?' vroeg Meg, terwijl Jim hoorde dat haar man weer riep dat ze moesten opschieten en er een kind begon te huilen. Het klonk zo als een doodnormale gezinszaterdagmiddag dat hij opeens zijn vrouw nog meer miste dan anders.

'Ik ga morgen naar haar toe.'

'Mooi. Ik ben blij dat ze je heeft gebeld. Wees aardig voor haar. Ze heeft het zwaar.'

'Ik ben toch altijd aardig,' antwoordde hij lachend. 'Ik zal je laten weten hoe het verloopt.'

'Oké. Hou je taai.' En toen hing ze gauw op om met haar man en kinderen uit te gaan.

Jim bleef even in gedachten verzonken zitten. Hij herhaalde voor zichzelf nog eens wat Meg over Tallie Jones had gezegd. Ze had het blijkbaar slecht getroffen met haar vriend en haar assistente en werd daarbovenop ook nog eens bestolen. Zonder haar nog te kennen, voelde hij nu al met haar mee.

Na het gesprek met de FBI-agent belde Tallie haar vader. Ze wilde het spreadsheet dat Victor had gemaakt terug hebben en vertelde haar vader dat ze het kwam ophalen, wat Sam prima vond. Ze zei niets over Hunt, maar toen hij haar die middag binnen zag komen, schrok hij enorm. Tallie zag er verschrikkelijk uit, alsof ze net uit de oorlog kwam. Ze was lijkbleek en had donkere kringen onder haar ogen.

'Gaat het een beetje?' vroeg hij bezorgd.

'Ik ben gewoon moe.'

'Wat is er mis?' Hij kende haar wel beter dan zo'n antwoord te accepteren en voordat ze het wist barstte ze in tranen uit en vertelde ze hem over Hunt.

Sam werd woedend toen hij het hoorde. Hunt had zijn dochter met niet één maar twee vrouwen bedrogen? En was Brigitte gek geworden of zo? Hoe kon ze haar vriendin en werkgever zoiets aandoen? Hij walgde van hen allebei en had diep medelijden met Tallie.

'Mannen zijn af en toe zulke idioten,' zei hij, terwijl hij zijn dochter een knuffel gaf en haar vervolgens het spreadsheet waarvoor ze was gekomen overhandigde. 'Wat een stupide, misselijke en verachtelijke manier van doen. En ik mócht hem verdomme. Wat een vuile klootzak,' zei hij fel.

Tallie glimlachte door haar tranen heen. 'Ja, dat is zo'n beetje hetzelfde als wat ik dacht.'

'En wat ben je van plan met Brigitte?'

'Dat weet ik nog niet. De privédetective die ik in de arm heb genomen adviseerde me om de FBI te bellen en het door hen te laten uitzoeken. Ik heb morgen een afspraak met een special agent en daarom kom ik ook om het spreadsheet op te halen, zodat hij het kan inzien. Ik weet niet of Brigitte het geld verduistert of niet, maar ze heeft drie jaar een verhouding met Hunt gehad, dus dat lijkt me wel een reden om haar te ontslaan. Ik heb alleen nog niet de moed gehad om dat te doen. Ik ben er nog helemaal door van streek. Ik heb Hunt gisteravond het huis uit gezet.'

'Weet Max het al?' vroeg hij ongerust.

Tallie was net zo bezorgd over haar dochter als hij. 'Ik heb het haar nog niet verteld. Het is allemaal nog zo vers. Ik ben er gistermiddag om vier uur pas achter gekomen. Tot overmaat van ramp is Hunts vriendin ook nog zwanger van hem, dus zullen ze wel gaan trouwen. Ik heb hem nog gevraagd of hij haar wilde opgeven, maar dat kon hij niet. Dus dat is dan dat.' Ze probeerde het luchtig te zeggen, maar dat mislukte jammerlijk. Ze klonk kapot van verdriet en zo zag ze er ook uit. En ze wisten beiden dat Max dol op Hunt was en dat het voor haar ook een enorme klap zou zijn.

'Wat ga je nou doen met de volgende film die je met hem zou maken?' Wat er was gebeurd had op zoveel terreinen van haar leven zijn weerslag. Sam maakte zich oprecht zorgen.

'Die ga ik niet doen. Dat heb ik hem gisteravond al gezegd, dat ik niet meer met hem kan werken. Ik zal deze film nog afmaken en dat is alles. Het einde van een partnerschap en van een romance.'

'Het spijt me ontzettend voor je, schat,' zei haar vader, terwijl hij met zijn kromgegroeide hand over haar wang streek. 'Jullie leken zo goed samen, op allerlei terrein. En jij verdient dit helemaal niet. Als hij je al vier jaar bedriegt met andere vrouwen, is hij totaal niet de man die we dachten dat hij was. Misschien blijkt dit achteraf wel een zegen te zijn,' constateerde hij in een poging om haar een beetje op te peppen.

Maar Tallie was daar nog niet aan toe. 'Ik heb genoeg van dingen die achteraf een zegen blijken te zijn. Ik heb liever een zegen die meteen een zegen is en niet achteraf, een zegen die je geen gebroken hart oplevert.'

'Ja, lieverd, dat weet ik... Er komt wel iemand anders in je leven,' zei hij vol overtuiging, hoewel dat bij hemzelf nooit was gebeurd. Hij had nooit meer een serieuze relatie gehad sinds de dood van Tallies moeder. Hij zei altijd dat zij de liefde van zijn leven was geweest.

Hunt was dat dan misschien voor Tallie niet geweest, maar hij was wel een heel belangrijke persoon in haar leven. Ze hadden het goed gehad samen en waren gelukkig geweest. Ze had veel om hem gegeven.

'Dat is wel het laatste wat ik wil, pap,' zei ze somber. 'Dat er iemand anders op mijn pad komt. Ik ben er klaar mee. Drie keer is scheepsrecht.'

'Gelukkig was je niet met hem getrouwd, dus zijn er ook weinig wettelijke complicaties. En jullie hebben godzijdank ook nooit samen een huis of andere eigendommen aangeschaft. Dat soort dingen zijn altijd een ramp als mensen uit elkaar gaan en je alles weer moet verdelen.'

Tallies vader had haar altijd verteld dat ze beter geen gezamenlijke bezittingen kon hebben en ze had zijn raad opgevolgd. Tenslotte gaf hij haar haar hele leven al goede adviezen - behalve dan toen hij had gewild dat ze op haar twintigste ging trouwen, maar dat had hij voor Max gewild, niet voor haar, en misschien had hij daar ook wel gelijk in gehad. Als het Max ooit iets zou uitmaken, waren haar ouders in ieder geval met elkaar getrouwd geweest.

'Ik vind dat je Brigitte op staande voet moet ontslaan,' vervolgde hij. Hij was furieus op haar.

Tallie was niet zozeer kwaad, eerder verdrietig. Ze was diep geraakt door wat Brigitte had gedaan: haar verhouding met Hunt en haar jarenlange leugens daarover.

'Dat ga ik maandag afhandelen,' zei ze triest. Een leven zonder Brigitte kon ze zich ook al niet indenken. Ze werkten al eeuwen samen. Zeventien jaar. Het was bijna als een huwelijk. En naast werkgever en werknemer, waren ze nog elkaars beste vriendinnen ook. Brigitte had ervoor gezorgd dat haar leven soepel verliep; nu zou het wel een tijdje een chaos worden. Tallie had niet de moed om naar een nieuwe assistente op zoek te gaan. Ze had het gevoel dat haar hele leven, net zoals haar hart, aan diggelen lag.

Voor ze wegging vroeg Sam haar nog wat ze nu met de Academy Awards van plan was. Die werden binnenkort uitgereikt en hij vroeg zich af of ze er nog heen ging. Tallie antwoordde dat ze daar nu echt de moed niet voor had en ook Hunt niet tegen het lijf wilde lopen. Sam was het met haar eens. Vooral als die andere vrouw met hem meekwam.

Tallie vertrok kort daarna en toen ze thuis was, keek ze alle kasten door om te zien wat allemaal van Hunt was. Hij had een hele inloopkast vol kleding, heel veel keukenspullen die hij destijds had meegebracht en waar hij in de afgelopen drie jaar nog van alles aan had toegevoegd, twee boekenkasten met boeken, een kantoortje met materiaal voor zijn werk, en dan nog allerlei losse items die door het hele huis verspreid lagen: tennisrackets, een roeiapparaat en een loopband die ze samen hadden gekocht.

Tallie wist niet waar ze moest beginnen. Die avond reed ze naar de supermarkt om wat dozen te halen en beetje bij beetje begon ze in te pakken. Huilend. Onder normale omstandigheden zou ze Brigitte gevraagd hebben haar te helpen, maar dat wilde ze nu natuurlijk niet doen na alles wat die had gedaan. Ze zou het allemaal eigenhandig inpakken en dan een verhuizer bellen om alles bij Hunt af te leveren. Ze wilde hem niet meer zien.

Om middernacht ging haar mobiele telefoon en op het schermpje zag ze dat het Hunt was. Ze wist niet goed of ze moest opnemen of niet, maar ze miste hem zo vreselijk dat ze dat wel deed.

'Gaat het een beetje met je?' vroeg hij zodra ze opnam. Hij klonk somber en bezorgd om haar. Angela was helemaal in de wolken geweest toen hij de avond daarvoor opeens voor de deur had gestaan, vooral nu ze zijn kind verwachtte, maar Hunt was verdrietig. Niet verdrietig genoeg om terug te komen en Angela op te geven, maar toch verdrietig. Angela was zijn toekomst en Tallie hoorde nu bij zijn verleden. Plotseling was hun relatie geschiedenis. Het was allemaal zo snel gegaan.

'Nee, het gaat helemaal niet,' antwoordde ze. Ze besloot eerlijk te zijn. 'Ik ga eraan kapot.' Ze begon meteen weer te huilen toen ze dat zei. 'Hoe zou jij je voelen als je erachter was gekomen dat ík al dat soort dingen had gedaan?'

'Moordlustig. Of suïcidaal. Ik weet niet welke van de twee. Maar ik denk niet dat ik er zo welgemanierd onder zou blijven als jij, Tallie. Het spijt me zo vreselijk.'

'Ja, dat lijkt me logisch. Je hebt me verschrikkelijk belazerd en dat ook nog onze hele relatie lang,' snikte ze.

Hunt voelde zich een ongelofelijke klootzak. 'Ik snap niet hoe ik het heb kunnen doen. Het liep gewoon uit de hand toen met Brig. En ik zweer je dat het opzet van haar was. Ze wil jou zíjn, Tallie, en gaat daarin zelfs zover dat ze jouw partner in haar bed wil hebben. Na die eerste keer liet ze me niet meer gaan. Ze had me in haar web verstrikt en hield me erin gevangen. Ik wist niet wat me overkwam.'

Hunt schilderde Brigitte af als een kwaadwillende vrouw en zichzelf als haar willoze slachtoffer, maar Tallie kon zich haar nog altijd niet op die manier voorstellen. Het was een tactiek van hem om zich vrij te pleiten en de schuld op Brigitte te schuiven. Tallie vond dat hij meer ballen had moeten tonen en natuurlijk sowieso nooit met haar de koffer in had mogen duiken; ze had hem tenslotte geen pistool op zijn hoofd gezet. En dat vertelde ze Hunt.

'Nee, maar ze dreigde wel om alles aan jou te vertellen als ik ermee stopte en ik wilde niet dat dat gebeurde. Ik dacht dat ik je dan kwijt zou raken, maar dat is uiteindelijk toch gebeurd.'

'Maar dat verklaart niet waarom je na haar weer een verhouding kreeg met iemand anders. Heeft Angela je ook gedwongen?'

'Nee, ik ben gewoon een idioot geweest en Angela is een lieve meid. Dit is niet haar fout, en ook niet die van Brig eigenlijk. Het is allemaal mijn fout. Ik heb steeds de verkeerde keuzes gemaakt.'

'Ja, inderdaad,' beaamde Tallie.

'Heb je het al aan je vader verteld?'

'Ja.'

'Hij zal me wel haten, nu.' Hij schaamde zich tegenover Sam, nu duidelijk was hoe leugenachtig hij zich had gedragen.

'Hij is woedend.' En terecht.

'En Max, weet Max het al?'

'Nog niet. Die zal wel heel verdrietig zijn. Ze houdt tenslotte van je,' zei Tallie snikkend. 'Net zoals ik deed.'

'Ik hou ook van jullie. Van jullie allebei... Dat heb ik je gezegd... Ik hou van je, en ook van Angela... en van Max, en je vader. Het is allemaal zo'n enorme puinhoop.'

'Ja,' beaamde Tallie. En dan kreeg hij ook nog een baby, iets wat alles nog veel pijnlijker maakte. Tallie wilde hem haten, maar dat kon ze niet. Ze was er alleen helemaal kapot van.

Hunt voelde zich een ongelofelijke zak.

'Ik zal je spullen inpakken en ze volgende week naar je toe laten brengen,' zei Tallie verdrietig. Het was voor hen allebei het einde van een tijdperk.

Hunt schaamde zich haar te moeten zeggen dat ze zijn spullen naar Angela kon sturen, omdat hij er vanwege de baby net mee had ingestemd bij haar in te trekken. En Tallie wilde het hem niet vragen, dus zei ze dat ze alles bij zijn kantoor zou laten afleveren en hij stemde daarmee in. Daarna viel er niets meer te zeggen, behalve 'dag'.

Tallie was het hele gesprek niet opgehouden met huilen en Hunt voelde zich een monster op het moment dat hij ophing. Hoe hij dan had verwacht dat het gesprek zou eindigen wist hij ook niet, maar hij begreep nu dat dat hetgeen was wat er gebeurde als je met twee vrouwen een verhouding had en tegen een van hen loog. Hij voelde zich afgrijselijk over wat hij Tallie had aangedaan en nu leek het of hij van de ene vrouw naar de andere hopte, wat hij in feite ook deed omdat hij meteen bij Angela introk. Maar hij wilde Angela ook tegen haar ex-man beschermen nu ze van hem in verwachting was. Een kind. Dat was een heel nieuw concept voor hem, hij had nooit kinderen gehad en ze ook nooit gewild. En nu had hij er opeens bijna twee, omdat Angela al in haar vierde maand was. Ze had ermee gewacht het hem te vertellen tot het te laat was om abortus te ondergaan, omdat ze de baby zo graag wilde. Hunt voelde zich overrompeld door het hele gebeuren.

Tallie ging tot twee uur in de ochtend door met het inpakken van zijn spullen. Toen had ze twee kasten leeggemaakt en een deel van zijn boeken ingepakt. Hunt bleek enorm veel spullen te hebben. Ze wist niet eens zeker of het haar wel zou lukken alles in te pakken voordat ze terug naar Palm Springs moest. Om negen uur de volgende ochtend was ze alweer aan het werk. Ze wilde het klaar hebben, zodat de boel niet in haar huis bleef staan en ze iedere keer als ze een kast opendeed en dingen van hem zag, weer in tranen was. Alleen al zijn spullen uit de badkamer waren twee dozen vol. Ze had nooit beseft dat hij zoveel had.

Toen ze met zijn kantoor bezig was, ging de bel. Het was Jim Kingston van de FBI, een lange, donkerharige man met blauwe ogen en een vriendelijk gezicht, formeel gekleed in een pak met overhemd en das.

Jim had zich zakelijk gekleed omdat het een bezoek was in zijn functie als special agent. Hij stelde zich voor en Tallie vroeg hem binnen. In het huis bleken overal dozen te staan waarvoor ze zich verontschuldigde, en hij kon wel raden waarvoor die dienden, maar zei er verder niets over.

Tallie nam hem mee naar de keuken en bood hem daar koffie of thee aan, maar hij hoefde niets te drinken. Toen ze aan de keukentafel zaten, overhandigde ze hem het spreadsheet dat ze bij haar vader had opgehaald. Hij bestudeerde het even en keek toen op, recht in haar grote, groene ogen. Ze hadden een trieste uitdrukking en hij kon zien dat ze verdriet had.

'Zullen we de drie mogelijkheden doornemen wat betreft de verduistering?' begon hij rustig. 'Wat denkt u? Wat zegt uw gevoel?'

'Mijn gevoel zegt me dat ik een idioot ben dat ik nooit eerder verdenkingen heb gekoesterd,' reageerde ze ongelukkig. 'Blijkbaar is er heel veel om me heen gebeurd waar ik nooit enig vermoeden van heb gehad.'

'Mensen die geld verduisteren zijn daar over het algemeen heel slim in. Ze weten precies hoever ze kunnen gaan, hoeveel ze zich kunnen toe-eigenen, wanneer, en hoe ze onder de radar kunnen blijven. Misschien is het een troost voor u te weten dat de schuldige meestal degene is die het meest wordt vertrouwd en met wie iemand al heel lang omgaat. Anders zou zo iemand al snel gepakt worden. Meestal is het iets wat al jaren aan de gang is,' vertelde hij om haar een beetje gerust te stellen.

'Misschien is het mijn boekhouder. En als dat niet zo is, had hij het in de gaten moeten hebben.'

'Als hij het niet is, dan wist degene die het wel doet hoe hij omzeild moest worden. Geloof me, dit maken wij iedere dag mee. Maar ik zal zeker ook met uw boekhouder praten en onze financieel experts door uw boeken laten gaan. We starten onderzoeken naar zowel uw boekhouder als uw assistente, en naar de man met wie u hebt samengeleefd.'

Tallie knikte. Er waren maar drie personen die haar konden bestelen, maar ze dacht echt niet dat Hunt het had gedaan. Ze vertelde dat ook aan Jim.

'Dat heeft Meg Simpson ook al tegen me gezegd. Uw assistente past in het profiel van de meest voor de hand liggende verdachte,' antwoordde hij rustig.

'Hoezo?' Tallie begreep niet waarom hij dat vond.

'Omdat u haar volkomen vertrouwt. Dat geeft iemand de ruimte om daar misbruik van te maken en u weet intussen dat ze al eerder tegen u heeft gelogen.'

Ze wisten allebei waarover Brigitte had gelogen en daar hoefden ze het, tot Tallies opluchting, verder niet over te hebben.

'Ik ga haar morgen ontslaan,' zei Tallie bedroefd. Ze had er de hele nacht over liggen piekeren en toen ze die ochtend opstond besloten dat ze dat ging doen. Ze kon haar niet aanhouden na wat ze had gedaan.

'Ik heb liever dat u dat niet doet,' reageerde Jim tot Tallies verbazing. Ze had gedacht dat de FBI zou willen dat ze snel actie ondernam, hoewel Meg ook tegen haar had gezegd dat ze voorzichtig te werk moest gaan.

'Hoezo?'

'Omdat ze een serieuze verdachte is en ik liever niet heb dat ze dat in de gaten heeft. Dan kunnen we rustig volgen wat ze doet. Hebt u haar al geconfronteerd met het verdwenen geld?'

'Nee. Ik heb haar er alleen naar gevraagd en zij antwoordde dat Hunt de schuldige was. Dat geloofde ik.'

'En hebt u haar gesproken nadat u Megs rapport hebt gekregen?'

'Nee, daar weet ze niets van. Ik heb het zelf ook pas vrijdag gehoord.'

'Als u denkt dat u het kunt, zou ik liever hebben dat u haar niets vertelt over wat u van Meg hebt gehoord. Uw assistente heeft u op de hoogte gebracht van het feit dat uw vriend een verhouding heeft met een andere vrouw. U zou tegen haar kunnen zeggen dat u daarom de relatie hebt verbroken, zonder te laten blijken wat u verder nog weet. En ook dat u wat het verdwijnende geld betreft uw ex en uw accountant verdenkt. Als u denkt dat u dat kunt volhouden, zou ik haar graag wat ruimte geven om te zien wat ze doet, hoewel ze uw ex-vriend nu niet meer de schuld kan geven van het verdwijnende geld en ze zeker een tijd voorzichtiger zal zijn. Maar als ze niet weet dat we haar verdenken, geeft dat ons een voorsprong en zal ze op een gegeven moment weer minder op haar hoede zijn. Mochten we dan overtuigende bewijzen vinden dat zij de dader is, dan kunt u haar alsnog ontslaan. Maar op dit moment weten we dat niet zeker en dus hebben we tijd nodig.'

'Hoeveel tijd?' Tallie leek niet enthousiast over zijn plan. Het zou niet alleen betekenen dat ze Brigitte niet kon confronteren over het verdwijnende geld, maar ook niet wat betreft haar verhouding met Hunt. Voor zover Brigitte nu wist, was Tallie van streek omdat Brigitte haar niet eerder had verteld dat Hunt steeds geld aan haar had gevraagd, maar had ze nooit verdenkingen gekoesterd dat zíj degene was die geld van haar stal. Tallie had alleen gevraagd of zij wist hoe het zat en haar nergens van beschuldigd. Bovendien had Brigitte er geen idee van dat Tallie wist dat Hunt en zij drie jaar een affaire hadden gehad. Dat was allemaal nieuw.

'Het duurt meestal een maand of twee voor we alles hebben wat nodig is, misschien langer. In dit geval schat ik dat we over één maand de situatie opnieuw kunnen bekijken. Tot dan toe zou ik graag zien dat u haar de indruk geeft dat u haar hebt vergeven, zodat we haar, terwijl we bezig zijn met het onderzoek, bij wijze van spreken genoeg touw geven om zichzelf aan op te hangen. Dan kunnen we haar goed in de gaten houden en controleren wat er van uw rekeningen in en uit gaat. Verder zullen we dan zowel Mr. Lloyd als uw boekhouder ondervragen om te zien of zij mogelijke verdachten zijn. Ik wil de meest voor de hand liggende dader voor het laatst bewaren, als u het daarmee eens kunt zijn.'

Tallie knikte langzaam. Wat hij van haar vroeg klonk moeilijk en ongemakkelijk en het zou heel vervelend zijn om Brigitte, die ze nu als haar vijand beschouwde, zo lang nog in haar buurt te hebben. Maar het was wel de meest verstandige optie.

'Denkt u dat aan te kunnen?' vroeg hij met een bezorgde blik op haar.

Tallie glimlachte berouwvol. 'Ja, voordat ik regisseur werd, heb ik als actrice gewerkt. Het lijkt me alleen heel vervelend om te doen alsof alles koek en ei is.'

'Maar uiteindelijk verwacht ik daar wel de beste resultaten van. En ik heb natuurlijk graag dat u haar niet vertelt dat u contact met ons hebt gezocht, of een privédetective hebt ingeschakeld.'

De special agent waarschuwde Tallie dat hij de zaak misschien uiteindelijk over zou moeten dragen aan de politie, als er geen sprake bleek te zijn van bankfraude en dergelijke, maar dat was iets wat pas later beoordeeld kon worden. Hij klonk zeer professioneel en geïnteresseerd in haar zaak. Tallie was blij dat hij naar haar toe was gekomen om alles te bespreken en Jim dacht er net zo over. Tallie was enigszins gerustgesteld omdat ze het gevoel had dat haar zaak bij hem in goede handen was en hij het de moeite waard vond om een onderzoek te starten. Ze was door twee mensen van wie ze hield en die ze vertrouwde bedrogen en hij wilde uitzoeken wie er geld van haar stal.

'Heel erg bedankt, agent Kingston,' zei ze met een opgeluchte blik. Ze voelde zich veilig nu hij de zaak verder in onderzoek nam. Hij had een heel sympathieke, geruststellende manier van doen.

'Zeg maar Jim, alstublieft. U moet misschien geduld hebben, maar uiteindelijk lossen we uw probleem op. Soms gaan dit soort dingen langzamer dan het slachtoffer zou willen.'

Ze moest haar ogen even dichtknijpen. 'Ik vind het vreselijk om aan mezelf als "slachtoffer" te denken. Het klinkt afschuwelijk. En noem jij me alsjeblieft Tallie.'

'Oké. Het is natuurlijk ook afschuwelijk. Maar je bent nu eenmaal het slachtoffer van een misdaad. Helaas zijn mensen in jouw positie vaak een gemakkelijk doelwit.'

'Ja, ik heb altijd zo op haar gebouwd. En na zoveel jaren stel ik geen vragen meer bij wat ze doet. Ik vertrouwde haar voor de volle honderd procent.'

'En zij, of misschien iemand anders, heeft daar flink misbruik van gemaakt. Als dit voor de rechter komt en ze veroordeeld wordt, zal haar straf hoger uitvallen omdat ze misbruik heeft gemaakt van jouw vertrouwen. De rechter neemt zoiets zwaar op in een situatie als deze. Misbruik van vertrouwen wordt beschouwd als een ernstig misdrijf.'

Tallie bedacht treurig dat Hunt ook misbruik van haar vertrouwen had gemaakt, maar dat dat niet als een misdrijf werd gezien en niet strafbaar was. Hij had 'slechts' een belofte gebroken, en haar vertrouwen en geloof in hem beschaamd.

'Ik begin morgen met het onderzoek,' zei Jim.

Tallie gaf hem alle contactgegevens van Hunt en haar boekhouder. Jim was van plan om een afspraak voor een gesprek met hen beiden te maken en Brigitte voorlopig nog met rust te laten om te zien welke acties ze ondernam en of het geld in hetzelfde tempo van Tallies rekeningen bleef verdwijnen. Brigitte zou voorzichtiger moeten zijn nu Hunt van het toneel was verdwenen en ze hem niet langer de schuld kon geven. Als zij degene was die het geld verduisterde, zou ze nog slinkser te werk moeten gaan. Als het toch Hunt was die geld van Tallie wegsluisde, zou er geen geld meer verdwijnen nu hij vertrokken was. En mocht Victor de schuldige zijn, dan kon het zijn dat er gewoon geld bleef verdwijnen, al zou dat waarschijnlijk via andere kanalen gaan.

Jim Kingston bleef anderhalf uur en stond toen op om te vertrekken.

Tallie bedankte hem opnieuw voor zijn komst. 'Excuses dat ik een deel van je zondag heb opgesoupeerd,' zei ze verontschuldigend.

Hij glimlachte. 'Dat is geen probleem. Ik had toch niks anders te doen vandaag. Normaliter breng ik de zondagen met mijn vijftienjarige zoon door, maar die had vandaag leukere dingen te doen dan bij zijn vader te zijn.' Hij keek een beetje spijtig terwijl hij dat zei.

'Mijn dochter is achttien en zit op de universiteit van New York en met haar is het ook zo tegenwoordig. Als ze thuis is, gaat ze liever uit met vrienden.' Tallie glimlachte terwijl ze het over hun kinderen hadden. Het creëerde een vriendschappelijke sfeer tussen hen. Dat was Jims stijl van werken.

'Ik heb ook een zoon op Michigan State,' vervolgde hij. 'Als ze eenmaal uit huis zijn, zijn ze echt verdwenen. Mijn zoon van vijftien is de laatste strohalm waaraan ik me nog kan vastklampen,' bekende hij en ze schoten allebei in de lach.

Tallie vroeg zich af of hij gescheiden was. Op de een of andere manier klonk het alsof hij alleen zijn kinderen had en geen vrouw, maar misschien had ze het mis. Jim Kingston leek haar een aardige man. Hij was evenwichtig, intelligent en recht door zee. Ze had het gevoel dat haar zaak bij hem in goede handen was. Hij leek een beetje onder de indruk van haar Hollywood-bekendheid, maar niet al te erg. Als hij eraan refereerde, was dat niet met ogen die glommen van adoratie. En hij verontschuldigde zich nogmaals voor het feit dat hij niet had geweten wie ze was toen ze belde.

'Dat geeft helemaal niks,' verzekerde ze hem. 'Ik vind het zelfs veel prettiger.'

Aan haar gezicht te zien meende ze dat ook werkelijk, wat Jim verfrissend vond. Ondanks haar beroemdheid had ze geen pretenties of Hollywoodmaniertjes.

'Ik bel je van de week als ik nog meer vragen heb of als er iets naar boven komt wat je zou moeten weten,' zei hij, terwijl ze naar de voordeur liepen.

Nadat ze elkaar een hand hadden gegeven en hij was vertrokken bleef Tallie hem staan nakijken terwijl hij wegreed. Ze was blij dat ze hem had gebeld, hoewel ze het vervelend vond dat ze Brigitte nog niet kon ontslaan. Het zouden een paar ongemakkelijke maanden worden waarin ze moest doen alsof Een maand of meer klonk haar als vreselijk lang in de oren. Jim had haar nog uitgelegd dat het wel enige tijd kon duren voordat ze toegang kregen tot de bankgegevens van de verdachten en had beloofd dat de FBI zich zou inspannen alles zo snel mogelijk te laten verlopen. Maar banken werkten nu eenmaal traag en alles kostte tijd.

Toen Tallie een uur later weer druk bezig was met het inpakken van Hunts spullen, belde haar vader.

'Hoe ging het met de FBI?' vroeg Sam, benieuwd naar wat Tallie te horen had gekregen.

'De FBI start een onderzoek en ik kan Brigitte nog niet ontslaan. Ze willen dat ik tijd rek en niet laat merken dat we haar verdenken, zodat ze haar in de gaten kunnen houden om te zien wat ze gaat doen.'

'Slimme tactiek, hoewel niet gemakkelijk voor jou. Vooral niet na wat ze met Hunt heeft uitgevreten.'

'Ze weet niet dat ik dat weet, pap. Ik vertel haar gewoon dat Hunt heeft bekend dat hij een verhouding heeft. Ze hoeft niet te weten dat hij bovendien heeft toegegeven dat hij ook een affaire met haar heeft gehad. En van wat Hunt me vertelde lijkt ze nogal gestoord. We komen er vanzelf wel achter hoe gek ze is. Het lukt me wel om te doen alsof ik haar heb vergeven dat ze me niet eerder heeft verteld over Hunt en het geld. En dan gaan we allebei weer gewoon verder met ons werk, terwijl de FBI haar in het oog houdt.'

'Het klinkt als een goed plan, maar wel erg zwaar voor jou.'

'Ik zal er voorlopig mee moeten leven. De FBI-agent vindt dat de beste methode. Dus kan ik die rottrut morgen niet ontslaan,' zei Tallie, met opeens een vlaag woede in haar stem.

Sam knikte ongelukkig en verwonderde zich over het feit dat Brigitte zo'n slecht mens bleek te zijn. Hij was woedend op haar omwille van zijn dochter, maar kon helemaal niets uitrichten. Alles wat ze nu konden doen was afwachten en op de FBI vertrouwen. Het was allemaal niet gemakkelijk.

10

Om aan Jim Kingstons verzoek te voldoen en alles zo normaal mogelijk te laten lijken, liet Tallie zich die maandagochtend door Brigitte naar Palm Springs rijden. Na hun vaste stop bij Starbucks, zweeg ze een tijdje. Tallie wist niet goed waar ze het over moest hebben, maar ze moest ergens over beginnen zodat Brigitte nergens lucht van zou krijgen.

'Hoe was je weekend?' vroeg Brigitte terloops onder het rijden.

'Niet geweldig,' zei Tallie, terwijl ze bedroefd uit het raampje staarde. 'Hunt en ik zijn uit elkaar. Hij is vrijdagavond weggegaan.'

'O, mijn god! Hoe komt dat nou opeens? Heb je hem geconfronteerd met wat ik je vertelde?'

Tallie knikte zonder haar aan te kijken. Ze was echt zo verdrietig als ze leek, maar niet alleen vanwege wat ze nu aan Brigitte vertelde. 'Ja,' zei Tallie, terwijl ze langzaam haar ogen op Brigitte richtte.

Brigitte zag dat Tallie er helemaal kapot van was.

'Hij zei dat het waar was, over dat meisje van zijn kantoor. Ik heb hem nog gevraagd of hij haar wilde opgeven, maar dat wilde hij niet. En toen bekende hij dat ze zwanger is van hem.'

Brigitte ademde scherp in toen ze dat hoorde en leek ook niet erg gelukkig met dat nieuws. 'Gaat hij met haar trouwen?' vroeg ze verbijsterd. Het was een schok voor haar, net zoals het dat ook voor Tallie was geweest.

'Ik denk van wel. In ieder geval zegt hij dat hij van haar houdt en wil hij haar niet in de steek laten, dus heb ik gezegd dat hij kon vertrekken.'

Het bleef lang stil in de auto terwijl Brigitte het nieuws verwerkte. Tallie kende haar goed genoeg om te zien dat ze van streek was door het feit dat Hunt ging trouwen en een kind zou krijgen.

'En heb je hem naar het geld gevraagd?'

Tallie knikte.

'En wat zei hij?'

'Hij loog natuurlijk en ontkende. Maar dat probleem is nu ook opgelost. Hij kan je nou moeilijk nog om geld vragen.'

Het bleef een tijd stil en toen wierp Brigitte Tallie een meelevende blik toe. 'Het spijt me voor je, Tallie.' Ze kon zien dat Tallie haar geloofde dat het Hunt was geweest die het geld had verduisterd. En dat ze heel verdrietig was vanwege zijn relatie met die vrouw van zijn kantoor. 'Waarom heb je me niet gebeld?' vroeg Brigitte, in een poging net zo vertrouwelijk met haar om te gaan als altijd.

'Ik was te verdrietig om iets te doen. Ik ben het hele weekend in bed gebleven en heb alleen maar liggen huilen. Ik weet het niet, misschien ben ik wel te haastig geweest toen ik zei dat hij kon vertrekken. Maar aan de andere kant: als hij niet van plan is om met haar te breken, wat moest ik dan als de zielige derde? En trouwens: als ze zwanger is, heb ik toch geen enkele kans.'

'Ik dacht dat hij geen kinderen wilde,' zei Brigitte fronsend.

'Ja, ik ook. Maar blijkbaar wil hij dit kind wél en bovendien is hij ook nog dol op haar zoontje.' En het hielp natuurlijk niet mee dat Hunts nieuwe vriendin dertien jaar jonger was dan Tallie. Dat was iets wat ze ook wel besefte.

En toen vroeg Brigitte met een klein stemmetje: 'Ben je boos op me omdat ik je heb verteld over dat meisje op zijn kantoor en het geld?'

Tallie schudde haar hoofd. 'Nee. Dat moest iémand doen en dan is het maar beter dat jij dat was.' Ze kokhalsde bijna toen ze het zei.

Wat Brigitte haar niet had verteld was dat ze drie jaar lang seks met Hunt had gehad. Tallie was in de laatste paar dagen heel veel wijzer geworden wat betreft hun tweeën: ze hadden haar allebei bedrogen en tegen haar gelogen, hij was haar hun hele relatie lang ontrouw geweest en een van hen verduisterde haar geld. Ze bleken twee walgelijke mensen te zijn. Allebei. Tallie wist dat ze nooit meer haar oude gevoel voor Brigitte zou terugkrijgen. Alle gevoelens die ze voor haar had gehad, waren kapotgemaakt door haar leugens over die hotelafrekeningen en Meg Simpsons ontdekking dat Hunt en Brigitte drie jaar lang een affaire hadden gehad. Drié jaar! En al die tijd had Brigitte haar recht in de ogen gekeken en gedaan alsof ze haar beste vriendin was. Ze hadden allebei tegen haar gelogen. Dat was heel laag en dat had ze niet verwacht van Brigitte. En ook niet van Hunt. Het was een dubbel verlies voor haar.

'Ik had alleen graag gehad dat je het me eerder had verteld, dat is alles,' zei Tallie zachtjes. Ze leek helemaal niet boos, alleen verdrietig.

Het was gespeeld.

'Ik was bang dat je nog steeds boos op me zou zijn,' zei Brigitte opgelucht. Tallie had de indruk gewekt dat ze dacht dat Hunt de schuldige was en nu de relatie met hem was verbroken, stond niets hun in de weg om weer op de oude voet verder te gaan. 'Ik heb er veel over gepiekerd of ik het je wel of niet moest vertellen.'

'Dat kan ik me voorstellen,' zei Tallie met een zucht en ze ging er niet verder meer op door. Ze hoopte dat de FBI zou opschieten en het onderzoek snel afgerond zou zijn. Het was een vreselijk vooruitzicht dit toneelspel nog maandenlang met Brigitte te moeten opvoeren. Jim Kingston had voorspeld dat het hun een à twee maanden zou kosten en die leken haar een regelrechte nachtmerrie. Elke keer dat ze nu naar Brigitte keek, werd ze er weer aan herinnerd dat haar voormalige vriendin haar verschrikkelijk had bedrogen, met Hunt had geslapen en in hotelkamers met hem afsprak. Alleen bij de gedachte al voelde ze zich misselijk worden. Het was pijnlijk om met Brigitte te moeten blijven omgaan en Tallie wilde dat ze zo snel mogelijk uit haar leven verdween, of ze nou geld van haar verduisterde of niet. Brigitte was sowieso een leugenaar en een bedrieger. Dit was even erg als tot de ontdekking komen dat je beste vriendin naar bed gaat met je echtgenoot. Want ook al was ze niet getrouwd geweest met Hunt, ze had met hem samengewoond en van hem gehouden.

'Ga je het van dat geld nog verder uitzoeken?' vroeg Brigitte.

Tallie schudde haar hoofd. 'Ik krijg het toch nooit terug, dus waarom zou ik?' antwoordde ze om Brigitte te misleiden en gerust te stellen.

Brigitte knikte en de rest van de rit legden ze in stilte af.

Tallie was die ochtend druk bezig op de set en ze was dankbaar voor alle hectiek. Het dwong haar aan andere dingen te denken dan aan hoe Hunt en Brigitte haar hadden belazerd, aan al hun leugens. Het was een hele klus om dat allemaal te verwerken en toen ze tussen de middag even terugging naar haar caravan, belde ze Greg Thomas, haar advocaat.

'Hoe is het gegaan bij Meg Simpson?' vroeg hij.

'Dat ligt er maar aan hoe je het bekijkt. Ze is te weten gekomen wat ik wilde, maar het is niet wat ik graag wilde horen. Het blijkt dat Hunt me alle vier jaar van onze relatie heeft bedrogen met andere vrouwen. Drie jaar daarvan zelfs met mijn beste vriendin. En verder zijn er nog een paar even vervelende dingen uit gekomen,' antwoordde ze gespannen en ongelukkig.

'Dat spijt me heel erg voor je, Tallie. Blijkt hij ook degene te zijn die het geld verduisterde?'

'Dat weet ik nog niet. Waarschijnlijk niet. Om eerlijk te zijn denk ik van niet. Ik hou het voorlopig nog voor me, maar Meg adviseerde me een FBI-agent met wie ze vroeger heeft gewerkt in de arm te nemen en die heb ik afgelopen weekend gesproken. Hij gaat een onderzoek instellen. Er zijn nog wat meer mogelijkheden wat het geld betreft. Maar het is nu dus een zaak van de FBI.'

'Dat is een opluchting om te weten. Zij zullen het tot op de bodem uitzoeken. Wat kan ik doen om je te helpen?'

'Ik wil dat je Hunt officieel laat weten dat ik geen volgende film met hem zal doen. Ik trek me terug. Dat heb ik hem vrijdagavond voordat hij vertrok ook gezegd, maar ik ben er niet zeker van dat hij me geloofde. Ik heb wat die film betreft wel geen contract ondertekend zoals je natuurlijk weet, maar ik wil zwart op wit hebben dat ik niet meedoe aan dat project. In verband met de investeerder moet hij daar snel officieel van op de hoogte worden gesteld, voordat die het contract ondertekent.'

'Weet je het zeker?'

Hun eerste film samen was een enorm succes geweest en had veel geld in het laatje gebracht. Het was een groot financieel offer voor Tallie dat ze nu hun volgende project annuleerde. Maar ze had er geen twijfels over. Vóór Hunt had ze ook heel succesvolle films gemaakt en dat kon ze na hem ook. Ze had Hunter Lloyd niet nodig en als ze wilde, kon ze haar eigen film ook zelf produceren. Tenslotte werd een film die geregisseerd was door Tallie Jones geheid een kaskraker.

'Ja, dat weet ik zeker,' antwoordde ze zonder enige aarzeling. 'Het werkt nu niet meer met hem, hoeveel we er ook mee zouden verdienen. En bovendien is hij een leugenaar en dat is niet het soort mens met wie ik wil samenwerken.' Tallie had zo haar principes en die vond ze belangrijker dan geld. 'Stuur hem die brief maar.'

'Dat zal ik vandaag nog doen,' antwoordde Greg bedaard. Hij wist dat Tallie er vierkant achter stond; ze had geen moment geaarzeld.

'Dank je, Greg.'

'Ik zal zijn advocaat een e-mail sturen en hem daarin alvast op de hoogte stellen.'

Toen Hunt haar vanaf vier uur als een gek begon te bellen, wist Tallie dat Greg die e-mail had verstuurd. Toen ze niet opnam, bombardeerde hij haar met sms'jes over het feit dat ze zich had teruggetrokken en smeekte hij haar hem te bellen. Dat deed ze om zes uur uiteindelijk, met tegenzin, toen ze klaar was met de opnamen voor die dag en van de set vertrok. Tallie had besloten die avond terug naar L.A. te gaan. Tegen Brigitte zei ze dat ze wat tijd voor zichzelf nodig had en daarna reed ze in een van de SUV's naar huis. Onderweg belde ze Hunt en ze zette de telefoon op de luidspreker omdat ze toch alleen in de auto zat.

'Tallie, dit kun je niet menen. Echt. Dit betreft onze carrières, niet ons liefdesleven.'

'Dat klopt,' reageerde ze kil. 'En allebei zijn voorbij. Ik werk niet met leugenaars en bedriegers.' Ze klonk bitter, maar ze was moe na de lange dag en natuurlijk ook nog verdrietig over wat hij had gedaan. Ze wist dat het lang zou duren voordat de pijn wat zou verminderen. Tien jaar geleden had ze met haar tweede echtgenoot hetzelfde meegemaakt.

'Besef je wat dit ons allebei gaat kosten? En Mr. Nakamura trekt zich terug als jij de film niet regisseert. Ik heb zijn advocaat net gesproken.'

'Jammer dan, Hunt. Misschien had je dat eerder moeten bedenken. Voordat je me drie jaar lang bedroog met mijn assistente, en daarna nog één met die meid van je kantoor. Je verwachtte toch niet echt dat ik nog met je zou willen samenwerken?'

'Kunnen we die twee aspecten van ons leven niet van elkaar scheiden? We zijn zo goed in ons werk samen. Dat kun je toch niet zomaar weggooien.'

'Nee, dat heb jij al gedaan. Laat ik het nog één keer heel duidelijk zeggen: ik werk nooit meer met je samen. Einde verhaal.'

'Kunnen we er niet nog een keer over praten?'

'Nee.'

'En wat moet ik Mr. Nakamura dan vertellen?' Hij klonk nerveus.

'Gewoon, dat je mijn assistente hebt geneukt en daarna nog de een of andere meid van je kantoor en dat je partner dat niet accepteert. Ik weet zeker dat hij dat wel zal begrijpen.' Ze begon nu echt woedend op hem te worden en dat was een veel beter gevoel dan alleen maar verdrietig zijn.

'Luister, Tallie, het spijt me, ik weet dat ik iets vreselijks heb gedaan. Ik heb fouten gemaakt en jij hebt dit allemaal niet verdiend. Maar moeten we onze carrières nou echt verruïneren omdat jij me dat moet inpeperen?'

'Ik ben niet bezig je iets in te peperen, Hunt. Ik wil gewoon niet meer met je werken. Ik zal The Sand Man nog afmaken en dan is het afgelopen.'

Hunt werd opeens paniekerig toen het tot hem doordrong dat Tallie de film waaraan ze nu werkte óók net zo goed kon laten voor wat die was, hoewel ze daar aan de andere kant waarschijnlijk veel te professioneel voor zou zijn. Maar hij wist ook dat ze heel principieel was en hechtte aan eerlijkheid. En hoe koppig ze kon zijn als ze dacht dat haar onrecht was aangedaan. Hij kende haar goed en wist dat ze niet meer van haar standpunt zou afwijken. Natuurlijk hoopte hij dat ze zich op een later tijdstip nog zou bedenken, maar hij gaf zichzelf weinig kans. Toen schoot hem iets anders te binnen.

'Heb je Brigitte ontslagen?'

'Nee,' zei ze vlak.

'Waarom niet?'

'Dat is jouw zaak niet.'

'Waarom niet? Kun je haar wél vergeven en mij niet? Dat vind ik belachelijk.'

'Ik heb helemaal niet gezegd dat ik haar heb vergeven,' reageerde ze rustig.

Ze kon hem natuurlijk niet vertellen dat ze Brigitte niet had ontslagen omdat de FBI dat graag wilde. En bovendien was hij zelf ook onderwerp van dat onderzoek, dus moest ze haar mond dichthouden. 'Dat zijn mijn zaken, Hunt, niet de jouwe. Ik heb je de kans gegeven om te blijven en jij hebt daarop gezegd dat je Angela niet kon loslaten. Dat was jouw keuze. Het is mijn keuze om niet met een man te willen leven die met twee vrouwen naar bed gaat en tegen me liegt, of misschien wel tegen allebei.'

'Ik hou van je, Tallie, ook al heb ik het verpest.'

'En ik van jou, Hunt. Het is jammer, voor ons allebei. Maar we komen er wel overheen. En ik wil niet meer met je samenwerken. Dat is alles wat ik er nog over te zeggen heb. O, nog één ding: vertel Max alsjeblieft nog niks. Ze zal het zich erg aantrekken en ik wil het haar zelf vertellen, persoonlijk, niet door de telefoon. Zodra ik kan ga ik naar haar toe. Bedankt voor je telefoontje. Dag.'

En toen verbrak ze de verbinding. Het was de bedoeling geweest dat ze het contract met Nakamura in een van de komende dagen zouden tekenen en nu moest hij hem dít gaan vertellen. Hunt besefte heel goed dat het de prijs was die hij moest betalen voor zijn gedrag. En hij besefte ook dat hij Tallie ontzettend klote had behandeld en vreselijk oneerlijk tegen haar was geweest. Hij kon het haar niet kwalijk nemen, maar had toch gehoopt dat ze op z'n minst nog met hem wilde samenwerken. Nu verloor hij de grootste investeerder die hij ooit had kunnen interesseren en zonder Tallie als regisseur had hij weinig meer te bieden. Hij had haar nodig.

Maar hij had Angela ook nodig en wilde haar niet opgeven. Nu ze in verwachting was kon hij haar toch niet in de steek laten en teruggaan naar Tallie. Zijn hele leven was in elkaar gestort en dat kwam allemaal door Brigitte, omdat zij alles aan Tallie had verteld en er daarmee voor had gezorgd dat Tallie een privédetective had ingeschakeld. Hij haatte Brigitte om wat ze had gedaan. Maar hij haatte zichzelf nog meer om het leed dat hij Tallie berokkende. Dat moest hij wel onder ogen zien.

Na het gesprek met Hunt belde Tallie haar vader om hem te vertellen dat ze Hunt officieel had laten weten dat ze geen volgende film meer met hem zou maken.

'En hoe vatte hij dat op?'

'Hij probeerde me over te halen het toch te doen, zodat hij zijn grote investeerder niet zou kwijtraken.'

'En?'

'Ik heb gezegd dat hij kon opdonderen.' Ze lachte.

'Goed zo, meisje. Je hebt lef, dat moet ik je nageven!'

'Dank je, pap. Ik kan me niet indenken nog een film met hem te moeten maken na alles wat er is gebeurd.'

'En hoe gaat het verder met je?'

'Klote. Ik walg van de hele situatie. Ik zou nu het liefst aan de andere kant van de wereld zitten om zo ver mogelijk bij Hunt en Brigitte vandaan te zijn. Ik denk dat we na volgende week klaar zijn met de opnamen op locatie. Dan hebben we een pauze van een paar dagen voor we weer verdergaan in L.A. Ik denk dat ik dan naar New York ga, naar Max.'

'Het zal je goeddoen om er even uit zijn. Kon ik maar met je mee,' zei hij vol spijt. Hij was al tien jaar niet meer in staat om te reizen en dat vond hij een groot gemis.

'Ja, kon dat maar,' reageerde Tallie. Ze babbelden nog een tijdje door en verbraken toen de verbinding. De rest van de terugweg zat Tallie te piekeren over alles wat er was gebeurd en hoe vreselijk ze was bedrogen door Hunt en Brigitte.

Brigitte belde haar vlak voordat ze thuis was, maar Tallie nam niet op. De dagen dat ze graag kletste en lachte met haar beste vriendin waren voorbij. Brigitte was niet langer een vriendin. Dat was ze, achteraf gezien, eigenlijk nooit geweest en zou dat ook nooit meer kunnen worden. Dat was wel duidelijk. Een dubbel verlies.

Het huis was donker en stil toen ze thuiskwam. Er wachtte niemand op haar. De lichten waren uit, de tafel was niet gedekt voor een romantisch etentje, haar lievelingswijn werd niet ontkurkt. Dat soort dingen zou Hunt nu allemaal voor Angela doen, schoot het door haar hoofd. Een gedachte die haar trof als een mokerslag.

Tallie liep naar de keuken, trok de koelkast open en besloot dat ze eigenlijk niks wilde eten. Ze liep de trap op om boven een bad te nemen. Op het moment dat ze de badkuip uit stapte, belde Jim Kingston.

'Ik wilde alleen even iets laten horen,' zei hij vriendelijk, toen hij aan haar stem hoorde dat zijn telefoontje haar verbaasde. 'Hoe ging het met Brigitte? Heeft ze iets gezegd? En wat heb jij gezegd?'

'Ja, ik heb haar verteld dat Hunt het afgelopen weekend uit mijn huis is vertrokken. Ze vroeg of dat kwam door de informatie die ze mij had gegeven over die andere vrouw en ik heb "ja" geantwoord. Maar ik heb niet gezegd dat ik het weet van Hunt en haar. Toen vroeg ze me of hij had toegegeven dat hij haar steeds om geld had gevraagd en daarop heb ik "nee" geantwoord, en gezegd dat dat natuurlijk leugens waren en dat ik wel wist dat hij het had gedaan. Dat leek ze voor zoete koek te slikken en toen ik zei dat ik niet van plan was om de zaak verder uit te zoeken, stelde dat haar helemaal gerust. Ze denkt dat we weer de beste vriendinnen zijn, want ik heb gezegd dat ik niet boos meer op haar ben. Maar mijn neus werd zo ongeveer een meter lang op dat moment en je mag me voortaan Pinokkio noemen,' eindigde ze met een lachje.

Jim vond dat ze beter klonk dan de zondag ervoor. Ze kon zelfs grapjes maken, ondanks alles wat ze had ontdekt over haar vriend en beste vriendin. Hij dacht niet dat hij dat zelf zou kunnen in zo'n situatie.

'Nog nieuws van jouw kant?' vroeg ze daarna.

'Ik heb een eerste verslag gemaakt en de zaak vandaag opgestart. Ik moet toestemming van een van de hulpofficieren krijgen om ermee aan de slag te gaan, maar dat is een formaliteit. Als ik hem vertel dat het een zaak is die we moeten onderzoeken, geeft hij zijn akkoord. Alles wat me nu te doen staat is voldoende bewijzen verzamelen, zodat het Openbaar Ministerie kan vervolgen. En hopelijk zal dat lukken. We staan nog maar in de startblokken, maar ik denk zeker dat dat zo is.' Hij klonk optimistisch.

'Hoe lang duurt het normaliter voor zo'n zaak als deze voor de rechter komt?' vroeg Tallie.

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn.

'Je zult niet blij zijn met mijn antwoord,' waarschuwde hij haar. 'Negen maanden tot een jaar. De rechtspraak werkt nu eenmaal traag, maar uiteindelijk komen we er wel.'

'En als er genoeg bewijzen zijn, wanneer wordt ze dan gearresteerd?' Tallie was er intussen van overtuigd geraakt dat het Brigitte was die haar bestal en niemand anders. Ook al had ze het geld niet nodig, zij was wel degene die toegang had tot haar rekeningen en dus de gelegenheid had. Het was al duidelijk dat ze een leugenaar was. En waarschijnlijk was ze daarbij ook nog een dief.

Jim Kingston dacht er hetzelfde over. Hij had ook sterk het gevoel dat het Brigitte was. Het enige wat hij nu moest doen was genoeg bewijzen verzamelen en hij hoopte voor Tallie dat dat zou lukken. 'We arresteren haar als de officier van justitie vindt dat we genoeg bewijzen hebben voor een waterdichte zaak, waarbij altijd een zekere twijfel blijft bestaan natuurlijk. Dat is voor ons het sein om tot arrestatie over te gaan. Zolang we denken dat we een rechtszaak nog kunnen verliezen, komen we niet in actie. Maar de meeste zaken komen niet voor de rechter. We verzamelen zoveel overtuigend bewijs dat de verdachte meestal bekent, wat ons een hoop rompslomp bespaart.'

'Dat klinkt als een moeilijke opgave,' zei Tallie ontmoedigd.

'Vertrouw me. Het is mijn werk om die taak te volbrengen. Als er bewijzen zijn, dan vinden we die ook.'

Jim was een snelle werker en hij vertelde haar niet dat hij de volgende dag een afspraak had met Victor Carson. Hij had Tallies boekhouder die ochtend gebeld om hem zo vlug mogelijk als eventuele verdachte te kunnen uitsluiten - als dat tenminste gerechtvaardigd was, wat hij verwachtte. En hij had al een juridisch expert geregeld om Carsons boekhouding te controleren. Daarvoor had hij Tallies toestemming moeten vragen, omdat zij zijn rekening zou moeten betalen, en die toestemming had ze natuurlijk verleend. Jim hoopte later die week met Hunter Lloyd te kunnen afspreken. Hij was benieuwd naar Hunt na alles wat hij van Meg en Tallie over hem had gehoord. Hij klonk nou niet direct als een aardige vent.

'Ik bel je later deze week misschien nog een keer,' zei Jim tegen Tallie, 'als ik vragen heb over de dingen die ik intussen te weten ben gekomen. Ben je dan bereikbaar?'

'Ik zal zorgen dat ik gebeld kan worden en ik ben überhaupt van plan om iedere avond terug naar L.A. te komen.' Ze vond het te deprimerend om nu in een hotelkamer in Palm Springs te moeten zitten. Ze wilde 's avonds liever in haar eigen nestje zijn en in haar eigen bed slapen, ook al was het huis donker en verlaten. Ze voelde zich te droevig en te ongelukkig om ver van huis te zijn.

Jim hoorde het in haar stem.

'Ik bel je zodra ik iets heb, Tallie. En probeer je niet al te druk te maken. Om eerlijk te zijn ben ik bang dat je een lange adem nodig zult hebben. Laat alle zorgen maar aan mij over.'

Het klonk allemaal zo simpel, maar dat was het niet. Het enige waar Tallie aan kon denken was wat Brigitte en Hunt haar hadden aangedaan, hoe goed van vertrouwen ze was geweest, hoe ze hen had geloofd en hoe vreselijk ze haar hadden bedrogen. Haar wonden waren nog vers en rauw. Mettertijd zouden ze minder pijnlijk worden en uiteindelijk zou ze alleen littekens overhouden. Maar dat kon ze zich nu nog niet voorstellen. Ze had het gevoel dat er uit iedere porie van haar lichaam bloed sijpelde.

'Je hoort van me,' beloofde hij nog een keer.

Jim had haar een sprankje hoop willen geven. Hij had er alle vertrouwen in dat hij de bewijzen die nodig waren zou kunnen verzamelen, maar eerst moest hij erachter zien te komen wie hij als verdachten moest beschouwen.

Die avond in bed lag Tallie weer te piekeren. Ze was er nu zeker van dat het Brigitte was geweest die het geld van haar had gestolen. Na alle andere dingen die haar assistente had uitgespookt, was dit de kers op de taart. En net zoals de drie nachten ervoor lag Tallie weer tot vroeg in de ochtend wakker terwijl de gedachten door haar hoofd maalden. Toen viel ze pas in slaap en een paar minuten nadat haar ogen waren dichtgevallen liep haar wekker af.

11

Jim Kingston werd Victor Carsons kantoor binnengeleid door zijn secretaresse. Ze was jong, had een korte rok aan en haar blonde haren hoog opgestoken. Jim kon niet anders dan opmerken dat haar truitje te strak was. Op het moment dat Carson zijn kantoor binnenkwam, zat Jim zich net af te vragen of de boekhouder ook seks met haar zou hebben.

Victor Carson, gekleed in een wit overhemd, een donkergrijs pak en een dure stropdas, zag eruit als een bankier of een advocaat. Jim wist dat de firma veel belangrijke klanten had en dat het bedrijf als vergoeding voor hun diensten een percentage vroeg van het inkomen van hun cliënten, maar dat dat niet voor Tallie gold, omdat haar inkomen daar te hoog voor was. Tallie betaalde een basisbedrag met daarbovenop een uurtarief. Carson had hem door de telefoon verteld dat Tallie een van zijn grootste klanten was.

De boekhouder had geschokt gereageerd toen hij werd gebeld door de FBI en Jim hem bevestigde dat het om het onvindbare contante geld ging.

'Ik wist helemaal niet dat Mrs. Jones de zaak bij de FBI heeft neergelegd,' zei Carson nerveus. Terwijl Jim om zich heen keek in Carsons kantoor, leek de man zich niet erg op zijn gemak te voelen. Alsof hij iets te verbergen had. Maar hij had Jim in het telefoongesprek wel meteen uitgenodigd op zijn kantoor en de gerechtelijk accountant geen strobreed in de weg gelegd bij de controle van zijn eigen boekhouding en die van Tallie.

Jim wilde beide boekhoudingen inzien en daarnaast nagaan in welke financiële situatie Carson en zijn firma verkeerden. Hij bekeek het spreadsheet van Tallies boekhouding dat hij door Carson kreeg aangereikt. Het was hetzelfde spreadsheet als aan de Japanse investeerder was verstrekt en dat Tallie hem die zondagochtend bij haar thuis had gegeven. Daarna liet Carson de FBI-agent het elektronische grootboek zien, waaruit het overgrote gedeelte van de informatie op het spreadsheet afkomstig was.

Toen vroeg Jim naar de boekhouding van Victor Carsons eigen firma.

'Ik begrijp eigenlijk niet wat dat te maken heeft met de boekhouding van Mrs. Jones,' merkte Carson nogal afwerend op.

'Wij zien graag alles,' reageerde Jim kalm. 'Hoe lang kent u trouwens Brigitte Parker, de assistente van Mrs. Jones?'

'Zolang ik de boekhouding voor Mrs. Jones doe. Vijftien jaar.'

'En vindt u dat ze accuraat is in de informatie die ze aan u verstrekt?'

'Ja, dat heb ik altijd gevonden,' antwoordde Carson bedachtzaam. 'Ze is heel efficiënt. Of dat leek ze in ieder geval te zijn, totdat ik bij de recente accountantscontrole de contanten opmerkte die niet verantwoord waren. Ik nam aan dat Mrs. Parker een aantal van Mrs. Jones' facturen in contanten betaalde en ik wilde die kosten kunnen aftrekken, dus maakte ik Mrs. Jones erop attent. Maar Mrs. Jones vertelde mij dat ze nooit iets contant afrekenen.'

'En hebt u Mts. Parker ernaar gevraagd?'

'Alleen terloops. Ze zei dat ze iedere maand zo'n bedrag uitgeven en dat Mrs. Jones meer opmaakt dan ze denkt.'

'Of Mrs. Parker maakt meer op dan Mrs. Jones denkt,' reageerde Jim Kingston enigszins cryptisch. 'Waar denkt u dat dat geld blijft, Mr. Carson?' vroeg Jim, terwijl hij Carson strak aankeek.

'Ik heb geen idee. Restaurants, kleding, cadeaus. Het is moeilijk te raden waar mensen hun geld aan uitgeven. Mrs. Jones spendeert niet veel aan frivoliteiten, hoewel ze op ruime voet leeft. En toen Mr. Lloyd daar kwam inwonen, werd het lastig te bepalen wie wat betaalde. Hij geeft namelijk ook vrij veel geld uit.'

'En u doet ook voor hem de boekhouding?' Het viel Jim op dat Carson steeds erger begon te zweten terwijl hij hem vragen stelde. Hij leek een bijzonder nerveus type.

'Ja, inderdaad. En ik doe de belastingaangifte voor Mrs. Parker ook al vele jaren.'

'Dus u werkt voor hen alle drie?'

Carson knikte.

'En hoe doet uw eigen firma het? Is dit een goed jaar voor u?'

'Niet zo goed als voorgaande jaren,' moest Carson bekennen. 'De zaken lopen overal minder. Zelfs in mijn branche.'

'En vindt u dat u persoonlijk veel geld uitgeeft?'

Die vraag had Victor niet verwacht en het zweet brak hem nu echt uit. Hij had geen idee waarom de FBI-agent dat wilde weten en aarzelde even voordat hij antwoord gaf.

'Ja, ik heb hoge kosten...' Hij keek nerveus om zich heen en richtte toen zijn blik weer op Jim. 'Ik heb een heel jonge echtgenote. Ze verwacht veel en het gaat niet zo... voor de wind als toen ik drie jaar geleden met haar trouwde. Mijn vrouw wil actrice worden, maar dat verloopt niet zo voorspoedig als ze hoopte.'

Carson veranderde opeens in een spraakwaterval. Jim zei niets. Hij keek en luisterde.

'Ze wil... ze wil... ze wil dat ik een nieuw huwelijkscontract met haar afsluit waarin staat dat ik nog een geldbedrag op haar rekening stort, boven op het bedrag dat ik daar vóór ons huwelijk al op heb gezet,' vertelde Carson hortend.

'Echt?' Jim luisterde aandachtig. 'En hoeveel vraagt ze dan?'

'Vijf miljoen. Ik heb haar gezegd dat dat gewoonweg onmogelijk is. Toen vroeg ze om drie miljoen, maar dat behoort ook niet tot de mogelijkheden. Drie jaar geleden, toen we trouwden, heb ik haar zevenhonderdduizend dollar gegeven, maar zelfs dat kan ik nu niet opbrengen. Ik dacht dat dat bedrag haar gelukkig zou houden, maar nu wil ze meer.' Hij leek nogal in paniek toen hij het aan Jim uitlegde.

'En als u haar niet betaalt wat ze wil?'

'Dan gaat ze van me scheiden, zegt ze.' Carson leek nu bijna in tranen. 'Mijn echtgenote is een prachtige vrouw en pas negenentwintig. Het is moeilijk voor een man van mijn leeftijd om iemand met haar mogelijkheden en ambities tevreden te stellen. Ik ben twee keer eerder gescheiden en heb afkoopsommen en alimentatie moeten betalen. Bovendien heb ik kinderen... Maar mijn vrouw begrijpt niet dat ik het gewoon niet héb. Bovendien heeft ze nogal wat plastische chirurgie laten doen voor haar filmcarrière en dat is ook heel kostbaar. Ze beseft niet hoe moeilijk het is om in de wereld van vandaag een fortuin te vergaren. Ik heb een behoorlijk inkomen, maar niet voldoende om in één keer een paar miljoen weg te geven. Maar ik kan mezelf nu ook geen scheiding veroorloven vrees ik, of het bedrag aan alimentatie dat ze zal eisen.'

Carson klonk nogal wanhopig en het kwam er allemaal in één adem uit. Hij hing al zijn vuile was buiten en leek niets achter te houden. Het was Jim overduidelijk dat Carson met een golddigger was getrouwd, die hem helemaal probeerde uit te kleden. Vijfentwintigduizend dollar was een schijntje voor zo'n meid. Het ging haar om veel grotere bedragen. En bovendien leek Victor Carson hem niet zo stom een enorm risico te willen lopen door relatief kleine bedragen van zijn cliënten te verduisteren. Hij mocht dan nogal idioot en onnozel zijn, Jim had het gevoel dat hij ook integer was.

De FBI zou zijn boekhouding natuurlijk controleren en Jim wist haast zeker dat daaruit zou blijken dat Carson tot over zijn oren in de hypotheken zat om iedere cent uit zijn eigen vermogen te persen zodat zijn vrouw niet van hem zou scheiden. Hij was bezig zichzelf voor haar te ruïneren, maar zeer waarschijnlijk zonder daarbij zijn klanten te bestelen en de gevangenis in te moeten. Carson was een man die, dankzij zijn inhalige vrouw waarschijnlijk in armoede zou eindigen, maar niet achter de tralies. Het leek Jim een type dat angstvallig eerlijk was, al zijn belasting betaalde en alles volgens het boekje deed, zowel voor zichzelf als voor zijn cliënten. Hij was te bang en te nerveus van aard om het anders te durven en zijn overduidelijke wanhoop van dit moment maakte hem tot een onwaarschijnlijke verdachte.

Tallie werd veeleer bestolen door iemand die doortrapter was dan Carson. Een achterbaks type, dat zich uitstekend buiten beeld wist te houden. Carson leek zo schuldbewust, dat hij die persoon waarschijnlijk niet was. Jim had medelijden met de man en zat nog een uur lang naar hem te luisteren terwijl Carson al zijn problemen bij hem uitstortte. Het liefst had hij tegen hem gezegd dat hij zo snel mogelijk moest scheiden van zijn echtgenote voordat ze hem ruïneerde, maar dat deed hij niet. Hij luisterde alleen maar. Carson leek niet de schuldige, hij was eerder een zielige oude man die werd misbruikt door een jonge vrouw, die in hem een gemakkelijk slachtoffer had gezien en hem helemaal zou uitwringen voordat ze hem dumpte. Iets wat vast niet lang meer op zich zou laten wachten.

'Zullen we dan nu de boekhouding van Mrs. Jones gaan bekijken?' opperde Jim op een gegeven moment en samen liepen ze naar de vergaderruimte waar de gerechtelijk accountant zat te werken, met Jack, Jims partner, naast zich. Voor de accountant lagen allerlei balansen over de tafel uitgespreid en er stond een computer met op het scherm Tallies grootboek. Alles leek te kloppen met het spreadsheet dat Jim al had gezien. Er verdween iedere maand ongeveer vijfentwintigduizend dollar aan contant geld, maar buiten dat was alles verantwoord.

Die middag doken ze ook in de grootboeken van de firma zelf en bestudeerden ze Carsons eigen spreadsheet. Tegen vijf uur vond Jim dat ze voor dat moment voldoende hadden gezien. Hij beloofde Carson te bellen als er nog vragen waren en bedankte hem voor de medewerking.

Toen ze bezig waren te vertrekken, stond Victor zijn voorhoofd te deppen met een witte zakdoek. Hij was uitgeput. Even had hij gedacht dat hij gearresteerd zou worden als verdachte van het wegsluizen van contant geld van zijn cliënte.

Was het maar zo eenvoudig, dacht Jim, maar hij wist zonder twijfel dat Victor Carson niet degene was die het geld ontvreemdde. Zeker niet. En hij voelde oprecht medelijden voor hem.

'Die arme oude man gaat failliet aan een of andere del,' merkte Jack Sprague op nadat ze met de gerechtelijk accountant hadden gesproken. 'Ze heeft vorig jaar alleen al tweehonderdduizend dollar aan plastische chirurgie uitgegeven, en vierhonderdduizend aan kleding! Dat moet wel een superstuk zijn, zeg!'

'Waarschijnlijk niet,' zei Jim met een grijns. 'Maar híj vindt van wel. Dat is nou net het probleem. Het is triest als vrouwen zo'n man helemaal uitkleden. Wat vond je van zijn boekhouding?'

'In orde volgens mij. En dat vond de gerechtelijk accountant ook,' bevestigde Jack.

'Ja, dat dacht ik al. Ik denk dat we onze tijd verspillen als we achter hem aan gaan. Hij belazert de boel niet. Hij heeft het te druk met zijn hoofd boven water te houden terwijl hij zijn schoonheidskoningin tevreden probeert te stellen.'

'Dat moet echt een vreselijke bitch zijn,' merkte Jack op, terwijl ze op weg waren naar de auto die in de garage onder het gebouw stond waar Victors kantoor gevestigd was.

'Ze probeert hem nóg vijf miljoen te ontfutselen,' vertelde Jim hem.

'Dat hééft hij helemaal niet,' zei Jack meelevend.

'Ja, dat weet ik. Dat heeft hij me verteld. Vijfentwintigduizend per maand zou haar nog geen tien minuten tevreden houden. Dat beseft hij ook en het zou het risico niet waard zijn voor hem. Hij heeft miljoenen nodig.'

'Ze geeft alleen aan schoenen al meer dan vijfentwintigduizend uit,' zei Jack hoofdschuddend.

Jim startte de auto, ze betaalden voor het parkeren en reden weg. 'Op naar de volgende,' zei Jim met een glimlach.

Het was een interessante dag geweest, maar een dag die hen geen stap verder had gebracht in hun onderzoek en ze zouden nog een keer terug naar het kantoor van Victor Carson moeten om de controle van zijn boekhouding af te ronden. Maar Jim verwachtte niet dat Carson degene was die het geld verduisterde. Dat zou te simpel zijn en te veel voor de hand liggen. En zo eenvoudig zaten de zaken nooit in elkaar.

De volgende afspraak was de week daarop, met Hunter Lloyd. Hunt had geen tijd gehad om hen eerder te zien, hij had het veel te druk. Zijn secretaresse vertelde dat hij besprekingen had met investeerders. Toen Jim en Jack binnenkwamen, keek hij zorgelijk.

Hunt vond dat de twee FBI-agenten er uitzagen alsof ze net uit een film waren gestapt: geknipt voor hun rol en exact zoals hij had verwacht. Dat vertelde hij hun ook, en Jim barstte in lachen uit.

'Misschien moeten we dan maar eens auditie doen,' reageerde hij met een brede grijns, maar intussen observeerde hij Hunt nauwkeurig en probeerde hij een inschatting van hem te maken. Hij had al geen sympathie voor hem vanwege de dingen die hij van hem wist.

'Bent u op zoek naar nieuwe investeerders?' begon hij schijnbaar terloops.

Hunt knikte. 'Ja, we hebben net een probleem gehad met een deal voor onze volgende film, die niet door kon gaan,' antwoordde hij nogal ongelukkig.

'O, hoe komt dat?' vroeg Jim onschuldig. Er waren dagen dat hij het fantastisch vond om van de FBI te zijn en alle vragen te kunnen stellen die hij maar wilde, hoe ongemakkelijk de ander zich daar ook onder voelde. Hunt vond de vraag absoluut niet prettig, zag hij.

'Er zijn wat zaken veranderd. Onze regisseur heeft zich teruggetrokken.'

'En wie was dat?'

'Tallie Jones,' zei Hunt met samengeknepen lippen. Toen ontspande hij zich. 'Maar misschien was dat u al bekend?'

Jim schudde zijn hoofd. 'U maakt op dit moment toch een film met haar, dacht ik?' vroeg hij belangstellend.

'Ja, dat klopt. Maar er zijn wat zaken in onze omstandigheden veranderd,' zei hij.

Jim trok zijn wenkbrauwen op. Hij was een en al oor en benieuwd welke uitleg Hunt zou geven.

'We woonden ook samen en onze relatie is net verbroken. U weet hoe vrouwen zijn in dat soort dingen. Heel rancuneus.'

Hunt probeerde er luchtig over te doen en Jim knikte alsof hij precies begreep wat hij bedoelde.

Jack had tot dan toe niets gezegd. Hij keek toe en observeerde Hunt. Hij kende de geschiedenis minder goed dan Jim en liet zijn collega het woord doen. Daarbij was Jim erg goed in het ondervragen van mogelijke verdachten.

'Hoe lang bent u samen geweest?' vroeg Jim, alsof hij dat niet wist. Hij speelde het overtuigend.

'Vier jaar.'

'Dat is een hele tijd. Jammer dat het niet bleek te werken.'

'Ja, dat vind ik ook,' zei Hunt. Hij voelde zich ongemakkelijk. 'Het is ingewikkeld. We hadden het allebei heel druk, moesten vaak op reis. Soms is het lastig om de boel op de rails te houden en de juiste beslissingen te nemen.'

Jim knikte meelevend en wilde er het liefst aan toevoegen: 'Vooral als je de ander bedriegt en met haar beste vriendin naar bed gaat.' Maar dat liet hij achterwege. 'Ja, begrijpelijk,' zei hij vaag. 'Maar in de tijd dat u met haar samenwoonde, is toen ooit het vermoeden in u opgekomen dat er geld van Mrs. Jones werd verduisterd?'

'Nee,' antwoordde Hunt peinzend.

'Gaat ze nonchalant om met geld? Weet ze soms niet hoeveel ze uitgeeft?'

'Nee, ze is niet nonchalant. Maar ze heeft het druk en vertrouwt op andere mensen om dat soort zaken voor haar te regelen. Misschien zou ze dat niet moeten doen.'

'Op wie vertrouwt ze zoal?'

'Haar boekhouder. Haar assistente. Mrs. Jones gaat zo op in haar werk, dat ze al de rest vergeet. Ze vindt het prettig als andere mensen de alledaagse dingen in haar leven regelen en gaat ervan uit dat ze eerlijk zijn en dat ook naar behoren doen.'

Jim vermoedde dat dat een treffende typering van Tallie was. 'Denkt u dat haar boekhouder betrouwbaar is?' vroeg hij aan Hunt.

'Natuurlijk. Hij verzorgt ook mijn financiële administratie. Ik denk dat hij volkomen te vertrouwen is. Een beetje te behoudend misschien, maar wel goed.'

'En haar assistente?'

Het bleef lang stil voordat Hunt antwoord gaf 'Dat weet ik niet,' zei hij langzaam. 'Mrs. Jones en zij werken heel nauw samen. Ze lijken onderling hun eigen methoden te hebben ontwikkeld. Ik heb me daar nooit mee bemoeid of gevraagd hoe ze de dingen hadden geregeld.'

'In al die vier jaar niet?' vroeg Jim verbaasd.

'We waren niet getrouwd en ik vond haar financiën niet mijn zaak. Bovendien heeft ze me nooit om advies gevraagd.'

'Had u desondanks het gevoel dat haar assistente eerlijk was? Komt ze op u over als een integer iemand?'

Dat was een instinker en Hunt kon er geen antwoord op geven, omdat hij zelf ook niet eerlijk of integer was geweest en zich afvroeg of de FBI-agent dat wist.

'Ik denk dat Tallie dat in ieder geval vond. Ze werken al zeventien jaar samen en Tallie vertrouwde haar al die tijd onvoorwaardelijk.'

'En tegenwoordig?'

'Toen ik vertrok, waren er onduidelijkheden over contant geld. Ik geloof dat haar assistente haar heeft verteld dat ík dat geld heb uitgegeven. Maar dat is niet zo. Ik heb Tallies geld niet nodig en dat ook nooit ergens aan uitgegeven. Bovendien betaal ik alles met mijn creditcards. Ik vermoed dat dat de reden is dat u hier bent: de verdwenen contanten?'

'Gedeeltelijk. Plus alles wat er verder nog naar boven komt.' Jim glimlachte breed naar hem. 'Zijn er nog andere dingen die u zijn opgevallen of u zorgen baarden met betrekking tot de assistente?'

Hunt dacht er lang over na en Jim vroeg zich af wat er in zijn hoofd omging. 'Ik denk dat ze eigenlijk in Tallies schoenen had willen staan. Haar zou willen zíjn. Dat gevoel heb ik eigenlijk altijd gehad,' zei Hunt zachtjes. 'Dat gebeurt vaker in de wereld van beroemdheden en sterren. Mensen die voor hen werken raken soms door hen geobsedeerd, verblind, en worden dan langzaam meegezogen in het verlangen die ander te zíjn. Dat hoor je regelmatig. Blijkbaar raken ze verstrikt in de gedachte dat ze recht op dingen hebben, omdat ze de beroemdheid kennen of voor hen werken. Hun eigen rol daarbij vervaagt. Sommige werknemers hebben meer sterallures dan de ster zelf Dat geldt in ieder geval in Tallies situatie. Zelf is ze een heel bescheiden persoon zonder pretenties, die met beide benen op de grond staat. Brigitte heeft veel meer glamour dan zij. Ik heb altijd gevonden dat Brigitte de dingen verwart. Ze is het klassieke voorbeeld van iemand die bij Hollywood wil horen en ze rijdt in een opvallende en kostbare auto, draagt dure kleding en veel juwelen. Terwijl Tallie eruitziet alsof ze haar kleren in tweedehandswinkels koopt en ze rijdt in alles wat vier wielen heeft, hoe oud en gedeukt zo'n auto ook is. Brigitte is zich veel meer bewust van haar eigen imago. En het kost een vermogen om dat in stand te houden, hoewel ik ervan overtuigd ben dat Tallie haar goed betaalt en ze daarbij nog allerlei voordeeltjes heeft vanwege haar functie.'

'Zoals wat?' Jim leek heel geïnteresseerd in wat Hunt vertelde.

'Gratis kleding, gratis sieraden, gratis reisjes, een goede deal bij de aankoop van een dure auto.'

'En hebt u veel van die extraatjes gezien toen u samenwoonde met Mrs. Jones?'

'Nee, eigenlijk niet,' moest hij toegeven. 'Maar ik heb er vaak over gehoord en ik weet dat het gangbare praktijken zijn.'

'Hebt u wel eens iets van Tallie gehoord over die extraatjes?'

'Nee, alleen van Brigitte. Ik denk niet dat ze Tallie interesseerden, of dat ze er ooit over nadacht. Het is gewoon niets voor haar.'

'Denkt u dat de relatiegeschenken naar het huis van haar assistente verdwenen?'

'Ik heb geen idee.' Hunt zag er ongemakkelijk uit bij die vraag.

'Hebt u haar ooit buiten het werk ontmoet?'

Hunt was geërgerd door die vraag, maar hij durfde niet te liegen tegen de FBI. Hij wist niet wat ze al hadden gehoord. 'Niet dat het ertoe doet, maar ja, ik heb haar soms buiten het werk ontmoet.'

'En was Mrs. Jones daarvan op de hoogte?'

'Nee, destijds niet. Nu wel.'

'Bent u degene die haar dat heeft verteld?'

'Nee.'

'Was het Brigitte?'

'Dat weet ik niet zeker. Volgens mij was het een privédetective. Maar misschien heeft Brigitte het haar intussen ook wel verteld. Ik weet het niet.'

Hunt zag er vreselijk ongemakkelijk uit terwijl hij antwoordde, en toen gaf hij meer prijs dan hij eigenlijk van plan was geweest. 'Ik heb een affaire met haar gehad, wat een ongelofelijk stomme zet van me is geweest. Het heeft bijna drie jaar geduurd. Ze chanteerde me, zodat ik er wel mee door móést gaan. Dat is een van de redenen waarom Tallie en ik onlangs uit elkaar zijn gegaan.'

'En hebt u die verhouding met Brigitte nog steeds?' vroeg Jim kalm.

'Mijn god. Nee! Ik vind haar het vreselijkste schepsel dat ik ken. Ik ga nu met iemand anders om en ik vermoed dat Brigitte dat aan Tallie heeft verteld. Uit wraak, omdat ik uiteindelijk wist los te komen uit haar klauwen. En dus was zij zo gemeen aan Tallie te verraden dat ik een verhouding heb met een ander. Ik ben absoluut niet trots op wat ik heb gedaan; je zou kunnen zeggen dat ik twee keer dezelfde fout heb gemaakt. Het is allemaal nog maar heel kort geleden aan het licht gekomen en Tallie is er erg door van streek. Ik woon nu samen met die andere vrouw. We verwachten een baby.' Hunt wist dat de FBI daar toch achter zou komen en dus vertelde hij dat ook maar meteen.

'Gefeliciteerd,' zei Jim over de baby.

Hunt kromp letterlijk ineen op zijn stoel. 'Ja... eh... dank u. Het is nogal lastig en ingewikkeld allemaal.'

'Hebt u ooit geld van Tallie, eh, Mrs.Jones, gebruikt toen u met haar samenwoonde?'

'Nee. Dat heb ik helemaal niet nodig. We hielden alles gescheiden en ik betaalde een deel van de vaste lasten omdat ik in haar huis woonde.'

Jim knikte.

'Het heeft een hele tijd prima gewerkt.' Hunt klonk bijna triest toen hij dat zei.

'Buiten het feit dat u met twee andere vrouwen een affaire had en een baby verwekte bij een van hen in de tijd dat u met haar samenwoonde? Het klinkt allemaal heel gecompliceerd, moet ik zeggen,' merkte Jim met een somber lachje op.

Hunt wendde zijn blik af. Het klonk vreselijk als iemand anders het hardop zei, zelfs in zijn eigen oren.

Jim vroeg zich af of Hunt in de kern een fatsoenlijke vent was die zich als een klootzak had gedragen, of dat hij gewoon een klootzak was. Soms was het verschil moeilijk te maken. Hij moest even aan Victor Carson denken, die zichzelf ruïneerde voor een jonge meid en zich als een idioot gedroeg. Hunt was niet veel beter, hoewel hij wat meer stijl had. Maar Victor was zijn golddiggertje waarschijnlijk trouw. En Hunt had vier jaar lang een vrouw bedrogen die goed voor hem was en van hem hield. Soms vroeg je je af of mensen dachten met wat ze in hun hoofd hadden of met wat er in hun broek zat.

'Zijn er nog meer dingen die ik over Brigitte Parker zou moeten weten die volgens u belangrijk zijn?'

'Nee, behalve dan dat ik vermoed dat ze achterbaks is. En, als ze achter Tallies rug om met mij het bed in duikt, is ze natuurlijk geen goede vriendin voor haar. Ze heeft me destijds, helemaal in het begin van onze relatie toen Tallie er een keer niet was, met allerlei trucjes verleid. Volgens mij had ze het gewoon zo gepland. Hetzelfde liedje als waar ik het net over had: ze wilde hebben wat Tallie had. Ze dreigde alles aan Tallie te verraden als ik de affaire verbrak. Het was een vreselijke rotsituatie.'

'Heeft Brigitte u ooit om geld gevraagd?'

Hunt schudde zijn hoofd.

'Of u geld afgeperst?'

'Nee, ze dreigde alleen dat ze het aan Tallie zou vertellen. Maar hoewel ze altijd pretendeert het beste met Tallie voor te hebben, is dat duidelijk niet het geval. Ze wil Tallie zíjn, niet alleen voor haar werken of haar vriendin zijn. En Tallie beseft niet echt hoe beroemd ze is, wat het betekent een ster te zijn. Jaloezie is een verwoestende kracht en kan heel gevaarlijk zijn. Tallie, met haar fantastische talent, blijft gewoon wie ze altijd was en doet wat ze altijd deed: ze werkt hard en leidt een rustig leven. Ze is zich totaal niet bewust van afgunst en dat soort zaken,' zei hij droevig.

Jim kreeg het gevoel dat Hunt nog steeds van Tallie hield en veel spijt had van wat hij had gedaan. Maar daarvoor was het nu te laat. En bovendien woonde hij alweer samen met een andere vrouw en kregen ze een baby, dus kon hij nog wel van Tallie houden, maar zou dat niets aan de situatie veranderen.

'Ik denk dat we er voorlopig doorheen zijn, Mr. Lloyd,' zei Jim terwijl hij opstond. 'We nemen contact met u op als we gaandeweg het onderzoek nog vragen hebben.'

'Weet u al wie het geld verduistert?' vroeg Hunt belangstellend.

'We hebben een vermoeden,' zei Jim. Met een glimlach bedankte hij Hunt voor zijn tijd en de drie mannen schudden elkaar de hand.

Hunt keek hen zorgelijk na terwijl ze zijn kantoor verlieten. Hij hoopte dat hij niet werd verdacht.

Jim en Jack zwegen tot ze op de parkeerplaats waren en pas toen ze in de auto zaten, zei Jack: 'Hij komt vrij oprecht over, vind ik. Hij heeft zich natuurlijk als een klootzak gedragen tegenover haar, maar verder lijkt hij me een eerlijke, fatsoenlijke vent.'

Jim was het niet met hem eens, maar hij ging er verder niet op in. Een man die de vrouw met wie hij samenwoonde bedroog, en dat zelfs vier jaar lang, was in zijn ogen geen fatsoenlijke of eerlijke vent. Hoewel Jim wel dacht dat Hunt de waarheid had verteld. Maar voor Jim was eerlijkheid niet iets wat je als een hoed op- en afzette.

'Hij is niet degene die we zoeken,' zei Jim gedecideerd.

'Dat ben ik met je eens, maar ik ben benieuwd waarom je dat vindt.' Jack vergeleek zijn bevindingen altijd graag met die van Jim.

'Hij was eerlijk tegen ons. Hij schuwt het niet om slechte dingen over zichzelf te vertellen. Hij probeert niets te verbergen. Ik kende de antwoorden op een aantal van mijn vragen al en hij beantwoordde ze naar waarheid. En het geld heeft hij inderdaad niet nodig.'

'Ik ben het op alle punten met je eens. En ik denk trouwens dat hij nog steeds van haar houdt.'

'Kan zijn,' zei Jim koeltjes. Hij had Hunt niet hoog zitten, maar hij geloofde niet dat hij Tallies geld stal. Daar was hij zeker van. Dus was Brigitte nog de enige die overbleef, maar met haar kon hij nog geen afspraak maken. Eerst moest hij zo veel mogelijk munitie verzamelen.

12

Toen Tallie alle woestijnopnamen op de set in Palm Springs had afgerond en de filmploeg weer terug was in L.A., had ze het drukker dan ooit. In huis was het eenzaam en stil zonder Hunt, maar ze begon een beetje gewend te raken aan thuiskomen in een leeg huis. Haar geschoktheid over alles wat er was gebeurd was nog even groot, maar aan een bestaan zonder Hunt raakte ze wat meer gewend. Tallies sociale leven lag volkomen stil, ze had het te druk met werken om daar zelfs maar aan te kunnen denken. Hunts advocaten bleven Greg Thomas bellen om haar te smeken de volgende film weer samen met hun cliënt te maken. Tallie wilde dat niet eens overwegen. Ze had Hunt al wekenlang niet gesproken en had daar ook geen enkele behoefte aan. Zijn bedrog lag als een steen op haar hart.

Max wist nog altijd van niets en Tallie was ook niet van plan haar iets te vertellen voordat ze elkaar in New York zouden zien. Max was door vrienden uitgenodigd om in de voorjaarsvakantie naar Florida te komen en Tallie had gezegd dat ze dat zeker moest doen. Max wist dat haar moeder het druk had met de film en Tallie was opgelucht dat ze haar voorlopig nog niet hoefde te vertellen dat het uit was met Hunt. Max vroeg altijd naar hem als ze belde en Tallie zei dan dat het goed met hem ging. Ze was nog niet zover dat ze Max' reactie aankon, dus haar dochters reisje naar Florida kwam goed uit. Kort daarna wilde ze bij haar op bezoek gaan in New York.

Toen ze alweer twee weken aan het draaien waren in L.A., had ze nog niets van Jim Kingston gehoord. Hij had beloofd haar te bellen zodra hij iets te melden had en ze had haar handen vol aan haar werk. Ze probeerde op schema te zijn voordat de cast een week vrijaf kreeg, terwijl de volgende locatie - onder een snelweg in L.A. - in gereedheid werd gebracht. Intussen wachtten ze op de vergunningen om op straat te mogen filmen en moesten er nog een aantal decors worden gebouwd.

Tallie volgde alles op de voet en hield vooral ook de buik van haar hoofdrolspeelster angstvallig in de gaten. De actrice had halverwege de filmopnamen aangekondigd dat ze zwanger was en dus moest er nu bij veel opnamen gebruik worden gemaakt van een stand-in. Dat was nog een extra zorg boven op alles wat al geregeld moest worden. Maar voor Tallie was haar werk altijd een welkome afleiding bij verdriet en pijn. De meeste avonden lukte het haar om als ze thuiskwam van de set haar vader te bellen, behalve als de opnamen tot laat duurden.

Sam had al verschillende malen opgemerkt dat hij erg teleurgesteld was dat hij niets van Hunt hoorde. Na vier jaar een warme relatie met elkaar te hebben gehad, leek het nu van weinig respect te getuigen dat Hunt geen contact met hem opnam. Tallie had er een eenvoudige verklaring voor: Hunt had de moed gewoon niet, net zoals hij tegenover haar enorm laf was geweest. Sam kon niet anders dan dat beamen. Hunt was niet de man die hij had gedacht.

Tallie had Victor Carson wel een paar keer gesproken over het maandelijks verdwijnende cash geld. Het was opmerkelijk dat er geen contant geld meer werd opgenomen nadat Tallie de relatie met Hunt had verbroken. Dat betekende dat óf hij het geld verduisterde, óf dat de persoon die het deed wilde dat dat werd gedacht, en nu de schuld niet langer op Hunt kon worden geschoven, heel voorzichtig was.

Tallie was er intussen helemaal zeker van dat Brigitte de schuldige was. Ze vertrouwde haar na al die jaren opeens helemaal niet meer en nam tegenover haar zogenaamd een ontspannen houding aan, maar dat was allemaal gespeeld. Het was erg stressvol voor Tallie om Brigitte om zich heen te hebben en haar aanwezigheid vormde een constante druk. Ze deed haar best om alles zo luchtig mogelijk te houden, maar Brigittes bedrog drukte zwaar op haar schouders. Alles was ingewikkeld en moeilijk tegenwoordig en dat was al meer dan een maand zo, bijna twee, sinds Hunt was vertrokken.

Toen ze op een zaterdag boodschappen deed in de supermarkt zag Tallie op de omslag van een van de roddelbladen een foto van Hunt en Angela staan. Angela's zwangere buik was overduidelijk en Hunt stond er lachend op met zijn arm om Angela heen geslagen. Tallie was zo geschokt door die plotselinge confrontatie dat ze haar kar met boodschappen bij de kassa liet staan en gewoon de winkel uit liep. Ze at tegenwoordig toch maar nauwelijks en had weinig nodig. De salades waar ze op leefde haalde ze bij de traiteur onderweg naar huis.

Er had ook een foto van Hunt en Angela tijdens de Academy Awards in een van de roddelbladen gestaan. Tallie was blij dat ze er niet was geweest. Toen Max had gevraagd of ze ging, had ze geantwoord dat ze het te druk had. Tallie zou het vreselijk hebben gevonden Hunt daar tegen het lijf te lopen en was nogal verbaasd, maar ook dankbaar dat Max de foto blijkbaar niet onder ogen had gehad. Ze zou het wel te druk hebben met haar examens of haar vrienden en vriendinnen. En ze had natuurlijk wel iets beters te doen dan zich in roddelbladen verdiepen.

Het enige lichtpuntje in Tallies leven was de week vakantie waarin ze van plan was naar Max in New York te gaan, als Max terug was van haar logeerpartij in Florida. Tallie kon bijna niet wachten om haar te zien, ze hadden elkaar al zo lang moeten missen, maar Max leek het erg naar haar zin te hebben op NYU. Ze had een nieuw vriendje en ook veel nieuwe mensen leren kennen. Tallie wilde haar dochter nog steeds niet door de telefoon vertellen dat het uit was met Hunt. Dat betekende voor Max ook een enorme verandering. Tallies vader maakte zich echter zorgen en drong er bij Tallie op aan het nieuws zo snel mogelijk aan Max te vertellen, voordat die er op een andere manier achter zou komen. Dan zou ze misschien kwaad op haar moeder zijn, omdat ze haar er niets over had gezegd. Sam was blij dat Tallie van plan was algauw naar New York te vertrekken.

Jim Kingston belde Brigitte om een afspraak te maken in de laatste opnameweek voor de vakantie. In eerste instantie probeerde ze hem af te poeieren en zei ze dat ze het te druk had. Ze leek niet erg onder de indruk toen hij haar duidelijk maakte dat hij van de FBI was. Tallie had haar terloops verteld dat ze een FBI-agent had ingeschakeld om na te gaan of Hunt het geld verduisterde. Ze had net gedaan of het een soort routineformaliteit was en het alleen maar deed om Hunt schrik aan te jagen, dus maakte Brigitte zich er geen zorgen om. Ze was dan ook niet bereid om tijd voor een special agent vrij te maken in haar drukke agenda. Tallie had tenslotte niet gezegd dat het belangrijk was - ze had er sowieso weinig aandacht aan besteed.

'Ik heb een ontzettend drukke week,' vertelde Brigitte hem op zakelijke toon. 'Ik moet bij Mrs. Jones op de set zijn.'

'Volgende week dan?' vroeg Jim nonchalant. Hij had een ongedwongen manier van omgaan met mensen, waardoor ze zich op hun gemak voelden en niet op hun hoede waren wanneer hij iets vroeg.

'Het spijt me, maar dan ben ik weg,' antwoordde ze kortaf 'We hebben vakantie volgende week. Misschien als we terug zijn.'

Jim schoot bijna in de lach toen ze dat zei. De meeste mensen hadden niet het lef om zo tegen de FBI te spreken. Hij was gewend aan meer medewerking. Maar Brigitte leek er niet koud of warm van te worden.

'Helaas kan er in dit geval geen sprake zijn van een "misschien",' reageerde hij met een lachje in zijn stem. 'We hebben uw hulp nodig in verband met het zoekgeraakte of verduisterde geld. En omdat u op vakantie gaat, kunnen we misschien beter morgen afspreken?' Ditmaal was het een retorische vraag en aan zijn stem was te horen dat er niet aan te tornen viel. 'Of vandaag, als u dat beter schikt? Ik ben er zeker van dat Mrs. Jones ermee zal instemmen dat u tijd vrijmaakt voor een gesprek met ons. Als u het prettig vindt wil ik haar zelf wel even bellen.'

Het bleef een halve seconde stil. 'Nee. Goed dan.' Brigitte klonk onverschillig en het was duidelijk dat ze belangrijker dingen te doen had met haar tijd.

'Morgen om twaalf uur dan?' zei Jim vriendelijk. 'Op de set? Of later bij u thuis?'

'Om zeven uur bij mij thuis,' zei ze, blij degene te zijn die bepaalde waar en wanneer. Ze was echt niet van plan om op de set af te spreken met de FBI. Stel dat iemand dacht dat ze voor haar kwamen!

Jim was blij met haar voorstel. Alles verliep volgens plan: ze ging moeiteloos mee in zijn opzetje.

De volgende dag arriveerde hij, samen met Jack Sprague, om exact zeven uur bij haar huis op Mulholland Drive. Het was een prachtige, oude, gerenoveerde villa met een mooie tuin en een groot zwembad. Brigittes Aston Martin stond op de oprit.

Jim droeg een pak, wat hij meestal deed als hij moest werken, en een stropdas, wat zeldzaam is in L.A. Zijn zoon Bobby zei altijd dat hij dan sprekend leek op een stille. Maar het was een mooi pak. En tenslotte, antwoordde hij Bobby dan, was hij ook van de FBI. Het was een oud grapje tussen hen.

Ze belden aan en Brigitte deed kort daarna de voordeur open. Ze droeg een superkort jurkje van Balenciaga. Jim wist niet van welke ontwerper het was, maar wel dat het duur moest zijn. En het stond haar fantastisch. Om haar arm had ze een zware gouden armband en de diamanten oorknopjes die ze vaak droeg schitterden in haar oren. Haar lange blonde haar was zorgvuldig geföhnd en zat prachtig en de lak op haar nagels was onberispelijk. Verder was ze subtiel en perfect opgemaakt, had ze een geweldig figuur met volle borsten en zag ze eruit alsof ze net uit het tijdschrift Vogue was gestapt. Niemand zou ooit denken dat ze negenendertig was - ze leek geen minuut ouder dan vierentwintig. Al met al was ze een verleidelijke verschijning voor welke man dan ook. Jim Kingston was onder de indruk en Jack stond bijna te kwijlen.

Brigitte was op haar hoede.

Jim stelde zichzelf en zijn collega aan haar voor en toen ze een pas opzij deed om hen binnen te laten, stapten ze de hal binnen. Daar hing een antieke kristallen kroonluchter aan een prachtig boogvormig plafond en stonden her en der smaakvolle antieke meubelen. Op de vloer lag een rond, modern kleed en boven de trap hing een groot modern schilderij. Brigitte nam hen mee naar de zitkamer met uitzicht op het zwembad. Ook die was smaakvol ingericht. Niet zo comfortabel en gezellig als bij Tallie, maar op de een of andere manier hadden de kamers veel van elkaar weg. Als Tallie net zoveel energie en geld in haar huis had gestopt als Brigitte, en evenveel kunst en antiek had verzameld, zou haar huis er net zo uitzien.

Jim nam Tallies assistente zorgvuldig op terwijl die op een sierlijke witte bank ging zitten. Eigenlijk was ze veel minder mooi dan de vrouw voor wie ze werkte, maar ze benadrukte haar sterke punten zorgvuldig en haalde op die manier al het mogelijke uit haar uiterlijk. Met de hulp van plastische chirurgie, flatterende kleding, een perfect geknipt kapsel en onberispelijke make-up, zag ze er nu veel beter uit dan haar werkgeefster. Maar Tallie was de echte schoonheid van de twee, ondanks haar slonzige kleren, haar warrige haardos en onopgemaakte gezicht. Brigitte deed al het mogelijke om er verblindend uit te zien en leek een glamourster. En zo te zien leefde ze ook zo: het huis was spectaculair en zag eruit alsof er ieder moment een fotoploeg van een tijdschrift over binnenhuisarchitectuur kon arriveren. Het klopte allemaal tot in de puntjes, was smaakvol en elegant ingericht en de tuin leek wel een stukje Versailles.

'Mijn god! Het is hier prachtig!' zei Jim vol ontzag, terwijl hij een blik naar buiten wierp. 'Hoe lang woont u hier al?'

Het leek alsof hij een gewoon gesprek begon, geen ondervraging, wat een teken was van zijn ervaring. Jack bewonderde zijn stijl. Brigitte bloeide op, terwijl hij ontspannen en vol bewondering met haar over haar huis babbelde. Jack zat zich intussen nogal aan haar te vergapen. Zoals Jims kinderen het zouden uitdrukken was Brigitte echt een 'superstuk'.

'Ik woon hier nu zeven jaar,' antwoordde ze trots. 'Daarvoor zat ik in Santa Monica, aan het strand, maar dat huis was te klein. Toen er een geldbedrag mijn kant op kwam, kon ik me iets beters veroorloven en hierheen verhuizen. Dit huis is eigenlijk een soort werk in uitvoering. Ik ben er constant mee bezig. De bovenverdieping is net gerestyled en mijn badkamer is verbouwd. En ik heb nieuwe bomen in de tuin laten planten.'

'Ik ben reuze benieuwd hoe het nu is geworden,' zei Jim met een glimlach naar haar. 'Ik ben op dit moment ook aan het verbouwen en ik word er gestoord van. Het is overal een puinhoop.'

Ze babbelden over aannemers en dat die zo'n ramp waren, terwijl Brigitte hen ondertussen mee naar boven nam. Haar slaapkamer zag eruit alsof die voor Marie Antoinette was ingericht, volkomen anders dan de strakke, lege slaapkamer die Tallie had. Daar waren de meest opvallende dingen een enorm flatscreen en een onopgemaakt bed geweest. Brigittes slaapkamer was van een totale perfectie en er stond een groot antiek bed met kilometers lichtgele zijde erop.

'Een erfstuk?' vroeg hij wijzend op het bed.

Brigitte knikte. 'Het is van mijn overgrootmoeder geweest. Het heeft jaren in de opslag gestaan. Godzijdank heeft mijn boze stiefmoeder het niet ingepikt.' Die stiefmoeder dook vaak op in het gesprek. Ze was er de oorzaak van dat Brigitte achttien jaar daarvoor uit San Francisco was weggevlucht om naar L.A. te verhuizen. En in L.A. was ze sindsdien gebleven. Hoewel ze vertelde dat ze maar heel af en toe naar huis ging, had ze een hele reeks opmerkingen over haar stiefmoeder.

Brigitte liet hun op de bovenverdieping nog drie fantastische logeerkamers zien, stuk voor stuk met een antiek bed erin, hoewel verder met wat minder grandeur ingericht dan die van haarzelf

Daarna gingen ze naar de verbouwde badkamer die Jim jaloers en goedkeurend bekeek. 'Over zo'n badkamer zou mijn aannemer minstens twee jaar doen,' zei hij, terwijl hij de enorme ronde badkuip met jacuzzi in het midden van de ruimte en daarna de fantastische tweepersoonsdouche bewonderde. Alles in de badkamer was van roze en wit marmer, inclusief de muren en de vloer. Bovendien bood de kamer uitzicht op de prachtige tuin en van bovenaf kwam het bijzondere ontwerp ervan nog beter uit de verf.

'Mijn aannemer heeft er een jaar over gedaan,' bekende ze. 'En ik moest hem elke dag weer achter z'n vodden zitten, maar uiteindelijk heeft hij goed werk geleverd. En voor een goede prijs.' Ze was duidelijk heel trots op haar huis. Tallie was ook blij met het hare, maar je voelde dat ze er niet veel om gaf Tallie stopte al haar creativiteit in haar werk. Brigitte stopte die in haar huis, dat duidelijk het terrein was waar haar kennis, trots en plezier lagen. En omdat ze geen kinderen had, kon ze het zich veroorloven zichzelf te verwennen. Ze hoefde zich niet druk te maken over studiekosten en dergelijke. Alles wat ze had was voor zichzelf.

Na de rondleiding liepen ze gezellig babbelend weer naar beneden, waar Brigitte hun een drankje aanbood, wat ze allebei afsloegen. Jim vroeg in plaats daarvan om een glas water en gezamenlijk liepen ze naar haar keuken die voorzien was van de allernieuwste keukenapparatuur. De hele inrichting was van zwart graniet, zelfs de keukentafel.

'Dit is echt een uitzonderlijk mooi huis,' zei Jim vol ontzag en Brigitte straalde. 'U moet het hier wel fantastisch naar uw zin hebben.' Hij keek afgunstig, iets waar Brigitte duidelijk van genoot en wat ze blijkbaar vleiend voor haar ego vond.

'Dat is het inderdaad. Ik werk hard en het is fijn om hier na een lange dag of van een reis thuis te komen. Vooral na opnamen ergens in Afrika en een hut waar het krioelt van de slangen.'

'U zult ook wel blij zijn dat u weer terug bent uit Palm Springs,' merkte Jim op, terwijl hij het glas water van haar aanpakte.

'Jazeker! "Oost, west, thuis best", toch?' antwoordde ze.

Ze gingen weer terug naar de zitkamer en toen ze alle drie zaten, zei Jim met een zucht, terwijl hij het Baccarat-glas in zijn handen ronddraaide: 'Maar vertel eens. Ik heb begrepen dat Hunter Lloyd zich via u geld van Mrs. Jones heeft toegeëigend.'

'Ja, dat klopt,' antwoordde Brigitte met een afkeurende blik. 'Ik maakte me er grote zorgen om en ik had het haar meteen moeten zeggen, maar ik was bang om hun liefde kapot te maken als ik dat over hem onthulde.'

Jim knikte alsof hij dat helemaal begreep en respect voor haar zwijgen had.

'Ik heb begrepen dat hij ook een affaire met u heeft gehad?' zei Jim.

Brigitte leek even van de bank te vallen van schrik, maar ze herstelde zich snel. 'Niet echt,' zei ze. 'Zo zou ik het niet willen noemen. Het was meer chantage. Hij heeft me op een avond dronken gevoerd en me gedwongen seks met hem te hebben. Vanaf die tijd chanteerde hij me. Als ik niet meer met hem naar bed ging, dreigde hij aan Tallie te vertellen dat wij een affaire hadden. Ik deed het omwille van de vriendschap tussen Tallie en mij en om mijn baan te behouden.'

'Dat is een akelige positie om in te verkeren,' zei Jim medelevend. 'Het moet vreselijk voor u zijn geweest.'

'Ja.'

'Hoe lang heeft het geduurd?'

'Drie jaar,' antwoordde Brigitte met een martelaarsgezicht.

'En hoe is daar een einde aan gekomen?'

'Hij kreeg een verhouding met een ander.'

'Dat moet een hele opluchting voor u zijn geweest,' merkte Jim op en hij nam nog een slokje water terwijl Brigitte hem oplettend aankeek.

'Dat was het zeker. Weet Tallie hier iets van?' Brigitte probeerde nonchalant te klinken. 'Ik heb het haar namelijk nooit verteld.'

'Nee,' antwoordde hij samenzweerderig. 'Ik heb het uit een andere bron en ik vond dat ik het eerst met u moest bespreken.'

'Natuurlijk. Om eerlijk te zijn is het een hele opluchting voor me dit niet meer geheim te hoeven houden. Maar ik had het uit mezelf nooit aan Tallie verteld. Dat zou haar hart hebben gebroken, volgens mij.'

'Ja, waarschijnlijk. Ze lijkt nu flink aangeslagen door die jonge vrouw voor wie Mr. Lloyd haar heeft verlaten, die Angela Morissey. De vrouw die zwanger van hem is.'

'Het was een klotestreek van hem om Tallie zo te behandelen.'

'Weet u hoe Mrs. Jones het te weten is gekomen?'

'Door mij. Ik heb het haar verteld, omdat ik vond dat ze het hoorde te weten. Toen ze mij naar het geld vroeg, moest ik dat uiteindelijk ook wel vertellen. Hunt gaat al vier jaar vreemd en Tallie is zo'n goed mens. Ze verdient zoiets totaal niet,' zei Brigitte met grote onschuldige blauwe ogen. 'We zijn al zeventien jaar lang vriendinnen, vanaf het moment dat we samen op de filmacademie zaten.'

'Ik geloof dat ze als actrice is begonnen, is het niet?' vroeg Jim belangstellend. Hij leek enorm geboeid door alles wat Brigitte te vertellen had. En zoals altijd zat Jack naast hem, schijnbaar verveeld en half in slaap, maar ook hij had er al zijn aandacht bij.

'Ja, ze heeft in een grote film gespeeld, in een belangrijke bijrol. En ze was heel goed. Maar ze vond acteren vreselijk. Daarna wilde ze alleen nog maar regisseren. Ze kreeg aanbiedingen voor nieuwe rollen, maar acteren is gewoon nooit haar ambitie geweest. Dus maakte ze haar eerste alternatieve film en de rest is bekend.'

'En u?' vroeg Jim en Brigitte lachte, waardoor haar perfecte witte tanden te zien waren. Ze had een fantastische glimlach en Jim moest toegeven dat ze mooi genoeg was om actrice te zijn. Ze was alleen niet zo karakteristiek als haar werkgeefster. 'Hebt u nooit in films gespeeld? Ik neem aan van wel?'

'Ach ja, in een paar onbeduidende filmpjes. Ik heb gewoon voor de lol de filmopleiding gedaan. Ik ben nooit werkelijk geïnteresseerd geweest in het maken van films, zoals Tallie. Ik heb wat modellenwerk gedaan toen ik nog op de middelbare school zat en daarna heb ik Tallie geassisteerd bij haar eerste film. Toen kreeg ik er plezier in met haar samen te werken en vond ik dat het leukste om te doen. Ik heb wat films betreft nooit die ambitie gehad die Tallie heeft.' Zonder het letterlijk te zeggen, maakte ze duidelijk dat ze dat ook absoluut niet nodig vond of had. 'En laten we eerlijk zijn,' zei ze bescheiden, 'ik heb natuurlijk ook niet zoveel talent als zij.'

Nou, dat is dan tenminste nog iéts wat ze Tallie gunt, dacht Jim.

'Tallie zal als een van de legendarische filmmakers van deze tijd de geschiedenis in gaan. Ik weet zeker dat ze binnenkort een Oscar wint. En dat verdient ze. Ze heeft Hunt absoluut niet nodig voor haar carrière. Ze heeft alles helemaal zelf bereikt.' Brigitte klonk trots als ze het over haar vriendin had en Jim en zij wisselden een glimlach uit.

'Wat denkt u dat Hunt met het geld dat hij u steeds vroeg heeft gedaan?' kwam hij weer terug op het onderwerp van de vermiste contanten.

Brigitte haalde haar schouders op. 'Ik heb geen idee. Het aan andere vrouwen uitgegeven misschien.'

'Hij lijkt het geld niet echt nodig te hebben,' merkte Jim praktisch op.

'Wie weet? Dat is net zoiets als al die huisvrouwen uit Beverly Hills die worden gepakt voor winkeldiefstal. Sommige mensen krijgen er gewoon een kick van om van een ander te stelen.'

'Heeft hij u ooit iets gegeven, dure cadeaus bijvoorbeeld, toen hij een verhouding met u had?"

'We hadden geen verhouding,' corrigeerde Brigitte hem. 'Ik werd gedwongen. Het was chantage.'

'Maar heeft hij u wel eens iets gegeven in die tijd?'

Ze haalde onverschillig haar schouders op. 'Wat dure etentjes, een paar weekenden in luxueuze hotels. We zijn ooit naar Hawaï geweest en een paar keer naar New York, als Tallie ergens zonder mij op locatie zat.'

Jim gaf geen commentaar. 'Was hij gul voor Tallie... eh, Mrs. Jones?'

'Hij betaalde een deel van de rekeningen, de hulp, huishoudelijke artikelen, boodschappen, sommige dingen die ze samen aanschaften voor het huis.'

'En vervolgens stal hij haar geld om die kosten te betalen? Wat huichelachtig,' merkte Jim onschuldig op. Brigitte gaf geen commentaar. Ze had al genoeg gezegd. 'Is Mrs. Jones hem ooit ontrouw geweest?'

'Niet dat ik weet. Maar zo'n type is ze helemaal niet, ze is juist een heel rustige persoonlijkheid en goudeerlijk.'

In tegenstelling tot haar assistente, had Jim daarop willen zeggen, maar dat deed hij natuurlijk niet. Hij mocht deze vrouw helemaal niet, maar dat was totaal niet aan hem te zien of te merken. Integendeel: hij had haar allervriendelijkst bejegend en haar op die manier precies gekregen waar hij haar hebben wilde. Ze genoot van zijn aandacht en van wat hun gezamenlijke interesses en gedeelde meningen over het leven leken. Jim had het afnemen van een verhoor tot een kunst verheven.

'Kunt u niemand anders bedenken die dat contante geld van Mrs. Jones zou kunnen stelen?' vroeg Jim nadenkend.

'Victor Carson misschien. Hij is nogal een muffe, oude man en heeft een veel jongere vrouw, die er vreselijk duur uitziet.'

'Ja, dat is niet gemakkelijk,' zei Jim lachend. 'We hebben hem al gesproken. En Hunter Lloyd ook.' Ze keek verrast en Jim vleide haar snel door te zeggen: 'We hebben het beste natuurlijk voor het laatst bewaard,' waarna ze weer tevreden leek. Jim deed net of hij zat te flirten met haar en dat vond ze duidelijk leuk.

'Het is in ieder geval opgehouden nadat Mr. Lloyd is vertrokken, is het niet?' vroeg ze met een koket lachje.

'Daar lijkt het wel op, ja. Maar als iemand anders de dader is, of het misschien meerdere personen zijn, begint het op een gegeven moment vanzelf wel weer. Als dat gebeurt laat ons dat dan alstublieft meteen weten.'

'Vanzelfsprekend. Ik had er geen idee van dat het zo opgelopen was wat hij iedere maand vroeg. Het waren altijd relatief kleine bedragen en het glipte me haast ongemerkt door de vingers. Ik heb het nooit precies bijgehouden.'

'En Mrs. Jones doet nooit haar eigen betalingen en overschrijvingen?'

'Daar heeft ze de tijd niet voor, vooral als ze op locatie filmt, maar ook niet als ze hier in L.A. zit.'

'En ze ondertekent haar eigen cheques ook nooit, is het wel?'

'Nee,' antwoordde Brigitte een beetje afgemeten.

'Checkt ze haar bankafschriften wel?'

'Nooit. Daar heeft ze mij voor. Ik houd het allemaal op orde en stuur het dan naar Victor Carson.'

'Het moet een heel werk voor u zijn om alles bij te houden,' zei Jim meelevend.

'Ik doe nu eenmaal graag alles wat ik kan om haar te helpen. We hebben al die jaren al een fantastische tijd samen.'

'Ja, ze heeft me verteld hoe ze op u rekent en zei dat ze u door en door vertrouwt,' verzekerde hij Brigitte, die heel voldaan keek. 'Ze heeft geluk met iemand zoals u,' complimenteerde hij haar nog eens.

'En ik heb net zoveel geluk dat ik iemand heb zoals zij,' zei Brigitte, terwijl Jim opstond en Jack wakker leek te worden en achter hen aan de zitkamer uit liep.

'Bedankt voor de rondleiding door uw huis,' zei Jim vriendelijk. 'Dat was echt een traktatie. Het is werkelijk een geweldig huis en u hebt het fantastisch ingericht. Als de markt voor uw soort baan opdroogt, kunt u altijd nog binnenhuisarchitecte worden,' zei hij met een warme glimlach.

'Maar ik hoop toch dat dat nooit gebeurt,' zei ze blij en ze maakte de voordeur voor hen open.

Even later, toen ze verdwenen waren, rende Brigitte de trap naar haar slaapkamer op en begon daar haar kleren uit te trekken. Tommy zou die avond langskomen en ze wilde nog in bad en moest zich verkleden. Het had eeuwen geduurd met de FBI, ze waren twee uur gebleven. De vragen waren allemaal eenvoudig geweest en ze vond dat het goed was verlopen. Nu zou alles wel van de baan zijn dacht ze, vooral omdat er sinds de breuk met Hunt geen cash geld meer was verdwenen van Tallies rekening. Er viel niets meer te onderzoeken; het mysterie was opgelost. En de FBI-agenten konden weer verdergaan met de dingen die ze anders deden.

Op het moment dat ze zich in een geparfumeerd bad liet glijden, ging haar mobiele telefoon. Het was Tommy om haar te vertellen dat hij wat later kwam, maar hij beloofde er binnen een uur te zijn.

'Prima. Dat is precies hoe lang ik nodig heb om je te kunnen ontvangen,' zei ze met een wellustige glimlach die metaal zou doen smelten.

Tommy kon haar goede humeur door de telefoon voelen en kon haast niet wachten tot hij bij haar was. Hun nachten samen waren fantastisch en in de vakantie zou hij samen met haar naar Mexico gaan, naar het Palmilla in Cabo San Lucas, een van de meest luxueuze hotels ter wereld. Brigitte had hem uitgenodigd. Wat was ze toch een geweldige vrouw! Hij had nog nooit zo'n leuke tijd gehad en zulke gepassioneerde seks als met haar.

'En, wat vind je?' vroeg Jack aan Jim terwijl ze na hun bezoekje aan Brigitte de heuvel af reden. Hij vond Brigitte een prachtige vrouw in een fantastisch huis en was onder de indruk. Jack kon zich niet indenken waarom ze het nodig had om te stelen en te liegen. Ze had alles mee en een geweldig leven.

'Je weet wat ik denk,' antwoordde Jim rustig met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht. Hij had vooral het gedeelte over haar gedwongen seks met Hunter Lloyd interessant gevonden en het verhaal dat ze drie jaar lang was gechanteerd door hem, waarin ze mee moest naar dure etentjes, chique hotels en op vakanties. Dat klonk nou niet bepaald als een straf En ook niet zo vreselijk voor Brigitte om te moeten doen.

'Ben je al zover dat je naar een officier van justitie kunt met alle gegevens?' vroeg Jack aan hem. 'We zijn nu al wekenlang bezig met ondervragingen.'

Ze hadden Tallies huishoudster en haar tuinman gesproken die beiden hadden verklaard dat Hunt hun altijd fooien had gegeven en een gulle man was. En met Brigittes personeel hadden ze ook gepraat, en van hen hadden ze alleen gehoord dat ze hun werkgeefster nooit zagen, maar dat het wel een komen en gaan was van allerlei jonge mannen. Toen ze hun een foto van Hunt lieten zien, bleek geen van hen hem te herkennen, in tegenstelling tot het personeel van het Chateau Marmont en het Sunset Marquis. Dat herinnerde zich hun tweeën goed. Hunt en Brigitte waren daar jarenlang regelmatig te gast geweest en leken altijd veel plezier te hebben: ze bestelden altijd liters champagne, maakten veel gebruik van de roomservice en kwamen hun kamer nooit uit. Soms bleven ze er ook overnachten. Het was overduidelijk dat ze zich goed vermaakten met elkaar en hun verblijf in de hotels was regelmatig en frequent voorgekomen.

'Ik wil eerst het rapport uit San Francisco afwachten,' zei Jim ernstig. 'Dat komt morgen binnen. Laten we nog even checken wat daarin staat.'

'Waarschijnlijk niks wereldschokkends,' reageerde Jack.

'En ik wil ook nog naar de winkels van de designerkleding die ze draagt, plus langs een paar juweliers. Tallie heeft me een stel namen gegeven, hoewel ze niet dacht dat we er iets zouden vinden. Wat Brigitte aanheeft zijn allemaal cadeaus van designers en winkels die Tallie op die manier proberen over te halen hun ontwerpen te dragen.' Hij was al wekenlang van plan om naar Rodeo Drive te gaan, maar het was te druk geweest. Ze hadden andere onderzoeken lopen die soms meer haast hadden dan deze zaak. 'Maar daarna zijn we klaar. Ik ben zover de officier van justitie te adviseren om te vervolgen. Alles waarop dat is gebaseerd is indirect bewijs en ons instinct. Maar meer kunnen we niet doen. Onze bevindingen en het feit dat het slachtoffer meer dan een miljoen dollar in contanten is kwijtgeraakt in de afgelopen drie jaar, moeten voldoende zijn.'

Jims handen jeukten om tot arrestatie over te gaan en hij wist dat Tallie ook niets liever wilde. Ze zat te wachten op het moment dat Jim haar een seintje zou geven dat ze haar assistent kon ontslaan, want het viel haar steeds zwaarder Brigitte steeds om zich heen te hebben. Jim vond dat het bijna zover was. Ze hadden voldoende gegevens verzameld en meer zou er waarschijnlijk niet te vinden zijn. Middels een vertrouwelijke overeenkomst met de bank, waarin stond dat die haar cliënt Brigitte Parker niet mocht inlichten dat haar bankrekeningen waren vrijgegeven aan de FBI, had hij inzage gehad in Brigittes bankafschriften. Ze bleek de afgelopen jaren veel geld te hebben gestort. Altijd in contanten. En het geld was er net zo snel weer uit gegaan als het binnenkwam. Het was onmogelijk om na te gaan wat ze ermee had gedaan. Jim hoopte dat Brigitte zou instorten als ze werd geconfronteerd met de beschuldigingen en gearresteerd werd, en dan schuld zou bekennen. Dat zou voor iedereen de gemakkelijkste weg zijn. En hij was er vrij zeker van dat ze zich de schaamte en de kosten van een rechtszaak zou willen besparen, hoewel het ernaar uitzag dat ze zich die laatste gemakkelijk kon veroorloven. Ze verdiende een riant salaris en er stond een flinke som op haar bankrekeningen.

Jim zette Jack af bij het kantoor van de FBI en reed daarna door naar huis. Bobby was thuis en zat met een stel vrienden tv te kijken en een pizza te eten.

'Geen huiswerk?' vroeg Jim met opgetrokken wenkbrauwen.

'Al klaar.'

Het was Jeannies afdeling geweest om ervoor te zorgen dat de jongens hun huiswerk deden, maar sinds vijf jaar was het de zijne geworden. Plus het ontbijt, het avondeten, de was, het huishouden, de sportclubs, het halen en brengen van en naar alle sportwedstrijden en dergelijke, (school)reisjes, hen verzorgen als ze ziek waren, met ze naar de dokter gaan, kleren en schoolspullen voor hen kopen, schoolgesprekken, het huis en de boom met Kerstmis versieren, kerstkaarten versturen, met hun zwarte labrador naar de dierenarts gaan. Hij was nu een eenmansteam en er waren momenten dat hij haar zo vreselijk miste dat hij er bijna aan onderdoor ging. Niet om alles wat ze had verzorgd en gedaan, maar om wie ze was. Hij had al vanaf de middelbare school van haar gehouden. Zevenentwintig jaar. En hij kon nog steeds niet echt geloven dat ze er niet meer was. Soms benam het hem zelfs even de adem als het weer tot hem doordrong.

De jongens zaten nog steeds in hun sportkleren en met hun voeten op de salontafel. Ze hadden plezier en lachten uitgelaten. De pizzadoos was ondersteboven op het tapijt gevallen en er stonden geopende colablikjes op de tafel die zeker vlekken zouden achterlaten, zoals al zo vaak was gebeurd.

'Hé, jongens!' bracht Jim hun in herinnering. 'Hou de boel een beetje netjes, oké?'

'Sorry, pap,' zei Bobby met een schuldbewuste blik en toen begonnen de jongens elkaar te stompen en te duwen en lagen ze even later op de bank te stoeien. Het was hopeloos, maar hij vond het ook heerlijk dat ze er waren. Jim sloeg zijn ogen ten hemel en verdween naar boven om op zijn computer te gaan werken.

Hij dacht terug aan die middag en het huis van Brigitte Parker met al die luxe en glamour. Een heel ander huis dan dat van Tallie Jones, dat was veel gezelliger en niet zo overdreven chic. Maar dat Brigittes huis prachtig was, viel niet te ontkennen. Jim wist hoeveel ze verdiende: ze kreeg een gigantisch salaris en daarbij kwamen nog allerlei voordeeltjes, cadeaus en kortingen. Desondanks was Brigitte een affaire met Tallies partner begonnen, iets wat Tallie veel pijn had berokkend. Geen wonder dat ze er zo totaal kapot van was geweest die eerste keer dat hij haar sprak, de avond nadat ze alles van Meg had gehoord. Geen wonder dat ze Brigitte zo snel mogelijk wilde ontslaan, of zij het nou wel of niet was die haar bestal. Haar bedrog was gewoon te groot om te kunnen vergeven. En Brigitte verkeerde nog altijd in de veronderstelling dat Tallie van niets wist. Tallie had haar rol dus uitstekend gespeeld. Het klopte wat Brigitte had gezegd: Tallie was naast een geweldige regisseur ook een verdomd goede actrice.

Bobby's vrienden verdwenen om elf uur naar huis. Jims zoon kwam de trap op en liep de kamer van zijn vader even binnen.

'Nog steeds aan het werk, pap?'

'Ja.' Jim draaide in zijn bureaustoel en met een glimlach keek hij zijn zoon aan. Hij zag er tegenop dat Bobby over twee jaar naar de universiteit zou gaan en was blij dat hij nu nog thuis woonde.

'Je werkt te hard, pap,' zei Bobby vriendelijk en hij kwam naar Jim toe om zijn schouders te masseren. Dat was nog het enige lichamelijke contact dat Jim tegenwoordig had. De enige knuffels en aanrakingen kwamen van zijn zoons. Hij had zich er na Jeannie nooit toe kunnen zetten om te gaan daten en daar had hij nog steeds geen zin in. De jongens van de FBI hadden hem er een tijdlang over aan zijn kop gezeurd en hem willen voorstellen aan vriendinnen van hun echtgenotes, maar nu lieten ze hem eindelijk weer met rust. Ze hadden het begrepen. Hij was er niet aan toe en dat zou hij misschien wel nooit zijn. De herinneringen die hij aan de jaren samen met Jeannie had, waren voldoende. En daarbij had hij zijn jongens. 'Ben je nog met interessante zaken bezig, pap?' vroeg Bobby terwijl hij zich op het bed liet neervallen.

'Een paar.' Jim praatte thuis nooit over zijn zaken zolang ze niet waren opgelost, maar de jongens vroegen er altijd naar, in de hoop bloederige verhalen over beschietingen te horen te krijgen. Maar die kwamen maar zelden voor. Jim droeg altijd een wapen, maar belandde maar zelden in een situatie waarin hij dat ook moest gebruiken. Hij stond meer bekend om zijn successen wat betreft witteboordencriminaliteit, dan zaken waaraan geweld te pas kwam. Hij loste liever iets op dan dat hij schoten loste. Bovendien wilde hij sinds Jeannies dood geen fysiek gevaarlijke zaken doen. Als hem iets overkwam, hadden de jongens niemand meer.

'Waar werk je nu aan?' vroeg Bobby, terwijl hij naar het plafond staarde en op het kingsize bed lag dat nu veel te groot was voor Jim alleen.

'Een heel interessante creditcardfraude die zich over meer dan dertien staten uitstrekt, een geval van industriële spionage, plus twee verduisteringszaken, waarvan er een over meer dan één miljoen gaat.' Jim glimlachte. Bobby was zo'n geweldige jongen, en Josh ook. Hij hield veel van zijn zoons en miste Josh erg, die hij zo vaak sprak als Josh wilde. Zijn oudste zoon had het reuze naar zijn zin op de universiteit.

'Klinkt saai,' zei Bobby met een denigrerende uitdrukking op zijn gezicht terwijl hij overeind kwam. 'Je zult wel weer niemand neerschieten van de week.'

'Ik hoop van niet,' zei Jim lachend.

Bobby verdween naar zijn eigen kamer om zijn pyjama aan te trekken en Jim begon zich ook klaar te maken om naar bed te gaan. Hij was er zeker van dat de jongens er beneden een bende van hadden gemaakt, maar dat zou hij de volgende ochtend voordat hij naar zijn werk ging wel opruimen. Dat deed hij altijd. Eens in de week kwam er een hulp voor het grote schoonmaakwerk, en de rest deden Bobby en hij zelf.

Hij liep nog even de kamer van zijn jongste zoon binnen, waar Bobby op bed tv lag te kijken. Na hem welterusten te hebben gewenst, ging Jim weer terug naar zijn eigen slaapkamer. Hij herinnerde zichzelf eraan dat hij morgen langs de winkels op Rodeo Drive moest. Tallie had hem een lange lijst van adressen gegeven waar al die dure cadeaus vandaan kwamen. Winkelen was een bezigheid die zeker de walging van zijn zoon zou opwekken, maar Jeannie zou hebben genoten van een ochtendje Rodeo Drive. Hij glimlachte weemoedig. Alles wat hij dacht en deed eindigde altijd weer bij haar.

13

Jim begon met de winkels op Rodeo Drive zelf en liep van het ene eind naar het andere: Gucci, Fendi, Prada, Jimmy Choo, Dolce & Gabbana, Roberto Cavalli. Er stonden ook verschillende juweliers op Tallies lijstje: Cartier, Van Cleef, Harry Winston. Hij schaamde zich een beetje dat hij hier niet eerder aan toegekomen was, maar hij had gewoon geen tijd gehad. Het ondervragen van de verdachten en het bekijken van de bewijzen die waren verzameld door de gerechtelijk accountant waren zijn prioriteiten geweest. Als Brigitte niet zou bekennen en er toch een rechtszaak zou komen, moesten ze keiharde bewijzen hebben.

In elke winkel waar hij naar binnen liep, vroeg hij naar de manager. Dan informeerde hij naar de spullen die Brigitte Parker, de persoonlijke assistente van Tallie Jones, cadeau had gekregen. Tallie had hem ervan verzekerd dat Brigitte overal van alles gratis kreeg, vaak heel dure dingen, zoals sieraden, bontjassen en koffers. Brigitte schepte er volgens Tallie altijd over op tegen haar, maar Jim wilde ook uit andere bron te horen krijgen dat dat zo was. Dat er op die manier cadeaus werden uitgedeeld was een gewoonte die hij niet kende, in ieder geval niet in die mate, en hij wilde weten hoe dat precies zat.

Iedere keer dat hij ernaar vroeg, kreeg hij hetzelfde antwoord. Soms werd hem verteld dat er eens per jaar als dank aan de vaste klanten een aardigheidje cadeau werd gedaan, zoals een sjaal, een nachthemd, een truitje, een decoratief glas, een pen, iets van kristal. Meestal was dat rond Kerstmis. Andere winkels gaven kortingen aan vips, maar daar werd Brigitte niet toe gerekend. Maar bij alle winkels kreeg Jim te horen dat Brigitte een van hun beste klanten was en alles wat ze kocht gewoon afrekende. Af en toe kreeg ze uit beleefdheid een bescheiden korting. En ook alle managers die hij sprak bevestigden dat Brigitte dure spullen kocht: diverse bontjassen, in een regenboog aan kleuren, waaronder een sabelbontjasje van Dior van vijftigduizend dollar, handtassen van vierduizend dollar, een diamanten ketting en enorme aantallen truitjes, jurken en schoenen. Maar in alle gevallen verzekerde men Jim ervan dat Brigitte haar aankopen gewoon betaalde en ze niets cadeau kreeg van de winkels, in tegenstelling tot wat ze Tallie had verteld. Brigitte had dus opnieuw gelogen.

In elke winkel vroeg Jim ook of er per cheque, creditcard of cash was betaald en uit de administratie bleek altijd dat het cash was geweest. Alleen de bontjas was met een creditcard afgerekend. Vervolgens informeerde hij of het misschien mogelijk was dat het winkelpersoneel Brigitte, buiten medeweten van de manager, dingen gratis meegaf. Bij Prada schoot de manager in de lach bij die vraag. 'Niet als ze hier graag willen blijven werken. Wij beschouwen dat als diefstal. Ik ben ervan overtuigd dat Mrs. Parker al jaren kerstcadeautjes van ons krijgt, maar dat houdt niet meer in dan een sleutelhanger, een portefeuille of een sjaal. Niets groters. Dit is tenslotte een bedrijf, geen liefdadigheidsinstelling. Wij schenken wel eens iets, maar dat is aan goede doelen, niet aan onze klanten.' Jim schaamde zich een beetje dat hij de vraag überhaupt had gesteld.

Brigittes koopgedrag was hem helder na die twee uur op Rodeo Drive. Ze gaf er een fortuin uit, altijd in contanten. En niets van haar dure kleding, schoenen of sieraden was een geschenk, in tegenstelling tot wat ze erover beweerde en wat Tallie geloofde. Ze was een van de beste klanten van alle winkels, in de ene wat meer dan in de andere, en ze betaalde nooit met een creditcard maar altijd contant. Hoogstwaarschijnlijk met geld van haar werkgeefster.

Bij de juweliers kreeg Jim hetzelfde verhaal te horen en het was volkomen duidelijk dat Brigittes uitgaven aan kleding en sieraden haar inkomsten ver te boven gingen. En daarbij waren de luxe inrichting en dure antieke meubels die hij bij haar thuis had gezien nog niet eens meegerekend. Hij kon zichzelf wel voor z'n kop slaan dat hij deze expeditie niet eerder had ondernomen. Hier lag al het bewijsmateriaal dat hij nodig had. Brigitte bleek ongeveer een jaar geleden zelfs een diamanten ring van honderdduizend dollar voor zichzelf te hebben gekocht. En tenzij haar familie haar geld stuurde waar hij niet van af wist, iets wat trouwens niet bleek uit haar bankafschriften, moest Brigitte Parker al dat contante geld toch ergens vandaan halen. Ze was met geld opnemen gestopt sinds Hunt en Tallie uit elkaar waren, maar gezien het tempo waarin ze grote sommen geld spendeerde, zou ze niet lang in staat zijn om dat vol te houden. Haar aankoopgeschiedenis bij alle winkels op Rodeo Drive was eenvoudig na te gaan. Jim had er maar een beperkt aantal bezocht: tien kledingwinkels en drie juweliers.

Toen hij wat later zijn kantoor binnenliep, was dat met een enorme grijns op zijn gezicht.

'Wat is er met jou gebeurd?' vroeg Jack, toen hij Jims tevreden gezicht zag. 'Iets wat ik moet weten?'

'Ik heb een mazzeltje gehad,' reageerde Jim met een lach. Nu had hij alles wat hij nodig had voor de officier van justitie met wie hij contact had sinds hij om toestemming had gevraagd het onderzoek op te starten. Er kon een arrestatiebevel worden uitgevaardigd.

'Dat is te zien.' Jack staarde hem aan.

'Ik heb de hele ochtend op Rodeo Drive rondgelopen en ik zou je goede gesternte maar dankbaar zijn dat je niet met Brigitte Parker bent getrouwd. Die vrouw geeft een fortuin uit.'

'O, het waren toch allemaal cadeaus vanwege haar werk?'

'Geen één. Ze moet de laatste drie jaar meer dan een miljoen dollar hebben uitgegeven. We zullen Tallie Jones' boeken nog een keer moeten nagaan. Ze verduistert meer dan we denken. En ze betaalt voor al haar aankopen in keiharde dollars, contant.' Jim grijnsde nu van oor tot oor.

Jack gooide een uitdraai op Jims bureau.

'Dit zal je geluksdag dan wel zijn,' zei Jack grinnikend, terwijl hij op het papier wees. 'Een cadeautje voor je van het bureau in San Francisco. Ze hebben haar vader, stiefmoeder en zus gesproken. Haar verhaal over die stiefmoeder klopt: ze haten elkaar. Maar buiten dat is er niets van wat ze Mrs. Jones heeft verteld waar: er is geen trustfonds, geen familiekapitaal. Haar vader is met pensioen na een baantje bij de telefoonmaatschappij. Haar moeder is overleden toen ze nog maar een kind was en de stiefmoeder zegt dat Brigitte een pathologische leugenaar is en dat altijd is geweest, zelfs heel jong al. Ze heeft ook geld van hen gestolen. Van hen alle drie, op meerdere momenten in haar leven. Ze heeft de echtgenoot van haar zus verleid en in bed gekregen, geld van hem geleend, hem gechanteerd en gedreigd hun affaire aan haar zus te vertellen en hun spaargeld zowat helemaal opgesoupeerd. Het lijkt verdomd veel op haar dreigementen aan Hunts adres. Ze komt nooit meer in San Francisco, maar als dat wel zo zou zijn, belt ze hen in ieder geval nooit. En daar zijn ze niet rouwig om. Barney van de FBI in San Francisco zegt dat de vader een aardige, oude baas is die begint te huilen als hij het over haar heeft en zegt dat hij niet begrijpt wat haar mankeert. Ze heeft een klein jaar in een psychiatrische instelling gezeten nadat haar moeder overleed en is als kind regelmatig opgepakt voor winkeldiefstal. Er is ook sprake geweest van creditcardfraude, maar kleinschalig, en daar is nooit een vervolg aan gegeven. Niemand van haar familie heeft haar de laatste vijftien jaar gezien en dat willen ze ook graag zo houden.'

'Hoooooooly shit!' riep Jim uit met een nóg bredere grijns. 'Bingo!' Maar toen betrok zijn gezicht. 'Denk je dat haar familie haar zal waarschuwen dat we haar op het spoor zijn?'

'Volgens de jongens in San Francisco spreken ze haar nooit en willen ze dat ook absoluut niet. Haar zus zegt dat ze hoopt dat ze in de gevangenis belandt, waar ze thuishoort. En met een beetje geluk en de hulp van de officier van justitie, kunnen we haar droom waarschijnlijk wel uit laten komen. Ik denk niet dat je je zorgen hoeft te maken dat ze haar zullen waarschuwen. De zaak is helemaal aan u, maestro. Kijk maar in het rapport,' zei hij, met een gebaar naar de papieren die op Jims bureau lagen.

'Je kunt beter maken dat je wegkomt, anders ga ik je zoenen!' waarschuwde Jim hem.

Jack deed net of hij zich haastig uit de voeten maakte. 'Waag het eens!'

De twee mannen schaterden, en Jack vertrok weer naar zijn eigen kantoor.

Nadat Jim het rapport aandachtig had doorgelezen, wist hij zeker dat hij alles had wat hij nodig had. De enige vraag die hij voor de officier van justitie had was of dit een zaak voor de FBI was of voor de politie, maar Jim vermoedde dat hij grote kans maakte de zaak onder de FBI te houden. Het kantoor had ontdekt dat Brigitte Tallies gespaarde airmiles een paar keer zonder haar toestemming had gebruikt, wat op zich al een overtreding was die onder de FBI viel, en Victor Carson had aangetoond dat ze ook via internetbankieren een aantal ongeoorloofde overschrijvingen van Tallies bankrekening had gedaan, dus was er ook sprake van bankfraude.

Jim wilde de zaak graag houden en Tallie Jones het genoegen doen Brigitte Parker te vervolgen en zo veel mogelijk geld voor haar terug zien te krijgen. In ieder geval alle aankopen die door Brigitte waren gedaan als er verder niets anders meer te halen viel, zodat Tallie die kon verkopen. En daarbij misschien haar huis, meubels, kunst en antiek zien op te eisen. Het zag ernaar uit dat Brigitte het geld dat ze verduisterde heel snel weer uitgaf. Jim wilde ook een onderzoek starten naar het huis, hoe ze dat had gefinancierd, nu het duidelijk was dat ze het geld voor de aankoop daarvan niet had geërfd zoals ze beweerde, en het ook niet uit haar niet-bestaande trustfonds betaald kon hebben.

Brigitte bleek op alle fronten een leugenaar te zijn en Tallie was er totaal, maar dan ook totaal en aan alle kanten in geluisd. Jim vroeg zich af hoe lang Brigitte haar al bestal en hij vermoedde dat dat al jaren en jaren aan de gang was, misschien zelfs wel alle tijd dat ze voor Tallie werkte, vanaf het moment dat Tallie echt geld was gaan verdienen met haar films. Dat het zo lang onopgemerkt had kunnen blijven dat Brigitte geld van Tallie verduisterde, kwam doordat Tallie zulke enorme bedragen verdiende met haar films en dat ze Brigitte zo door en door had vertrouwd dat ze nooit haar rekeningen controleerde of naging wat Brigitte deed met haar geld. Tallies assistente had al die jaren de vrije hand gehad. Het was natuurlijk dom van Tallie geweest om zich zo te verlaten op haar assistente maar Brigitte had hun vriendschap zorgvuldig gevoed en op die manier Tallies vertrouwen helemaal gewonnen. Het was tenslotte normaal om van iemand die je dacht goed te kennen op aan te kunnen en diegene te geloven. Maar om daar op een oneigenlijke manier misbruik van te maken en dat vertrouwen zó te beschamen, was een misdrijf Jim wilde al het mogelijke doen om Tallie te helpen.

Hij stopte de laatste uitdraai in het dossier en vertrok naar het Openbaar Ministerie aan de overkant van de straat, om daar de officier van justitie met wie hij regelmatig werkte een bezoekje te brengen.

Henry Loo zat achter zijn bureau toen Jim zijn kantoor binnenkwam en de twee mannen begroetten elkaar met een glimlach.

Jim werkte graag met Henry omdat hij een harde, maar ook een verstandige vent was. Ze hadden samen een hele reeks zaken met succes afgehandeld.

'Jij ziet er vrolijk uit,' merkte Henry op, terwijl hij naar een stoel aan de andere kant van zijn bureau wees. 'Wat heb je?'

'Een leuke zaak voor je. In cadeaupapier, met een lintje erom.' Jim wist dat het terugvinden van gestolen contanten altijd een stuk moeilijker te bewijzen was dan creditcardfraude of overboekingen van de rekening van een slachtoffer of van de dader, maar in dit geval was het overduidelijk waar het geld heen ging, en waren de uitgaven zoveel hoger dan Brigittes inkomen en haar verhalen zulke aperte leugens, dat Jim geen enkele twijfel had over de haalbaarheid van de zaak. En nadat hij Henry alles had uitgelegd en hem het dossier over het bureau heen aangaf, dacht die er net zo over.

'Het resultaat van twee maanden werk,' vertelde Jim. Dat was relatief een korte periode, maar hij wist nu dat die nog korter had kunnen zijn als hij meteen naar Rodeo Drive was gegaan. Het rapport van het FBI-kantoor in San Francisco was een belangrijk onderdeel van de puzzel waarvan alle stukjes nu op hun plek lagen.

Jim gaf Henry zijn argumenten waarom de zaak in zijn optiek een FBI-zaak moest blijven. Henry was het met hem eens, de zaak was wat hem betreft zonder twijfel iets voor de FBI.

'Mrs. Parker probeerde de schuld in eerste instantie op de ex-vriend van het slachtoffer te schuiven, met wie ze trouwens ook een seksuele relatie had. Maar die man verdient een fortuin en lijkt op financieel gebied solide. En hetzelfde geldt voor de boekhouder van het slachtoffer, die we ook hebben nagetrokken, hoewel de arme man een nerveus wrak met een veel te jonge vrouw is, die hem financieel helemaal uitkleedt. Maar we hebben alles wat we nodig hebben om dit tot een goed gefundeerde zaak te maken. Ik ben ervan overtuigd dat het tot een veroordeling komt.'

'Daar lijkt de kans groot op,' beaamde de jonge officier van justitie tevreden. 'Denk je dat ze zal bekennen?'

'Moeilijk te voorspellen. Dat ligt er maar aan hoe strak we de strop om haar nek aantrekken, en hoe slim haar advocaat is. Ik denk niet dat ze het leuk zal vinden om naar de gevangenis te gaan, maar gezien de hoogte van de vermiste bedragen heeft ze geen andere keus. Het feit dat dit haar eerste veroordeling is, zal niet zorgen voor een coulante houding van justitie, omdat haar zwaar zal worden aangerekend dat ze talloze malen en doorlopend geld van het slachtoffer heeft verduisterd en bovendien is dit natuurlijk ook een ernstig geval van misbruik van vertrouwen.' Vooral dat laatste zou haar straf verzwaren wisten ze allebei. 'Het slachtoffer vertrouwde haar volkomen.'

'En het slachtoffer heeft er geen problemen mee? Het is niet zo dat ze straks om vergiffenis voor haar beste vriendin gaat smeken?'

'Geen sprake van. Die assistente heeft ook nog drie jaar lang een affaire gehad met haar partner.'

'Heeft ze haar ontslagen?'

'Nog niet. Ik heb haar gevraagd het ontslag uit te stellen totdat we voldoende bewijs hadden. Ik wilde het risico niet lopen dat de verdachte opeens met de noorderzon zou vertrekken. Het slachtoffer zit te wachten totdat ze haar de laan uit kan sturen en ik denk dat dat nu wel kan.'

'Heb je de verdachte ondervraagd?' De openbare aanklager wilde er zeker van zijn dat alles klopte, voordat hij naar de grand jury ging en, als de grand jury daarmee instemde, een federale rechter om een arrestatiebevel zou verzoeken. Zowel Jim als Henry was er zeker van dat dat zo zou zijn.

'Ik heb haar gisteren gesproken,' zei Jim in vertrouwen.

'En wat was het resultaat?'

'Leugens, van begin tot eind. Dezelfde onzin over haar trustfonds en haar erfenis. En ik heb een heel leuke rondleiding door haar huis gekregen. Dat is werkelijk spectaculair ingericht en ligt in de heuvels. Het zal ook wel met contant geld van het slachtoffer gekocht zijn, zonder dat zij er iets van af wist. Dat wil ik nog verder onderzoeken. Het zou mooi zijn voor het slachtoffer als we beslag op dat huis kunnen leggen ter restitutie. Dan kan ze het in ieder geval verkopen.'

'Dat hangt van de rechter en de belastingdienst af' Ze wisten allebei dat Brigitte geen inkomstenbelasting zou hebben betaald over het gestolen geld, wat absurd genoeg volgens de wet wel verplicht was, en dus zou de belastingdienst ook achter haar bezit aan gaan en een deel opeisen. Er ontstond altijd een strijd tussen het slachtoffer van verduistering en de belastingdienst over de eigendommen die met het gestolen geld waren verworven. Daarover zou onderhandeld moeten worden, maar dat was iets wat nog ver in de toekomst lag. Jim wilde restitutie voor Tallie en het om kon daarbij helpen, maar uiteindelijk zou het als Brigitte schuld bekende of werd veroordeeld aan de rechter zijn om daar een besluit over te nemen. Voorlopig liep de verdachte nog op vrije voeten rond en was nog niet eens een aanklacht tegen haar ingediend.

'Hoe snel kun je me een arrestatiebevel bezorgen?' vroeg Jim gretig. Hij wilde nu niets liever dan tot actie overgaan en wist dat Brigittes arrestatie een enorme opluchting voor Tallie zou betekenen. Dat was misschien een heel klein beetje gerechtigheid voor wat ze had meegemaakt en hoe verraden ze zich voelde door Brigittes bedrog en haar verduistering van die enorme som geld.

'Gun me even de tijd,' zei Henry, terwijl hij zijn handen in de lucht stak. 'Ik moet het aan de grand jury voorleggen en dan een aanklacht indienen. Dat zal ik zo snel mogelijk doen, en daarna stap ik naar de rechter voor het arrestatiebevel. Ik heb een samenvatting van je rapport nodig.'

'Die krijg je morgen van me, of op z'n laatst overmorgen,' beloofde Jim.

Henry knikte. 'Hou er rekening mee dat onze rechters tot over hun oren in het werk zitten. Maar ik beloof je dat ik het, zodra ik jouw rapport heb en de grand jury groen licht voor de aanklacht geeft, meteen aan een van hen zal doorspelen.'

'Goed.' Jim wist dat het daarna ongeveer een week zou duren om het arrestatiebevel te krijgen, omdat de rechter altijd een flinke stapel aanklachten op zijn bureau had liggen en Brigitte voor niemand een fysiek gevaar betekende, waardoor de aanklachten waarbij daar wel sprake van was voorgingen. Zodra Jim het arrestatiebevel in handen had, kon hij overgaan tot het in hechtenis nemen van Brigitte. Als ze een advocaat had, kon hij die inlichten en haar de schaamte besparen om vanuit haar huis of werk in de handboeien te worden afgevoerd. Maar voor zover Jim wist, had Brigitte geen advocaat, omdat ze er geen enkele notie van had dat ze werd verdacht.

'Een deel van die contanten kan moeilijk te traceren zijn,' bracht Henry hem in herinnering.

'Jawel, maar haar uitgavenpatroon is dat niet. Ik denk dat ze het geld rechtstreeks naar Rodeo Drive en de juweliers daar in de buurt heeft gebracht en vervolgens tegen haar werkgever deed alsof ze weer iets cadeau had gekregen. Ze is slinks en haar verhaal was volkomen geloofwaardig, vooral omdat ze zogenaamd geld uit de familie had. Daardoor is er al die jaren geen enkel vermoeden gerezen. De boel kwam pas aan het licht bij een onverwachte accountantscontrole en ze was er als de kippen bij om met een beschuldigende vinger naar de partner van de gedupeerde te wijzen. De relatie tussen hem en Tallie Jones is zelfs verbroken, waarbij ook meespeelde dat hij drie jaar lang een affaire heeft gehad met de verdachte.'

'Wie weet maken ze het dan nu weer goed,' merkte Henry glimlachend op. Hij was content en voor Jim gold hetzelfde. Het was een goed gefundeerde zaak.

Jim schudde zijn hoofd. 'Nee, want die verwacht nu een baby van de volgende met wie hij haar bedroog.'

Henry keek hem aan en schoot in de lach. 'Waar haal je dat soort mensen in vredesnaam vandaan? Je leidt een veel exotischer leven dan ik.'

'Uit Hollywood,' antwoordde Jim met een grijns. 'Hoewel het slachtoffer zelf een heel aardige, volgens mij volkomen normale vrouw is, die niets van doen heeft met al die flauwekul en dat soort overdreven luxe. Dat is ook de reden dat dit hele gedoe aan haar voorbij is gegaan, denk ik. Zij werkt gewoon keihard, terwijl haar assistente haar geld over de balk smijt. Mijn schoonmoeder zou zeggen: "Mooi werk om te krijgen, maar het te krijgen is de kunst".'

Ze schoten allebei in de lach en een paar minuten later vertrok Jim uit Henry's kantoor.

De zaak was in gang gezet.

Zodra Jim weer achter zijn bureau zat, belde hij Tallie. Ze was op de set en klonk afgeleid, met haar hoofd bij heel andere dingen.

'Als je tijd hebt, zou ik je straks graag even spreken,' begon hij.

'We werken laat door vandaag. Is er iets mis?'

'Nee, het tegenovergestelde. Ik heb een prettige mededeling voor je. Je kunt haar ontslaan. We hebben alle bewijzen die we willen, in elk geval voldoende om de boel in gang te zetten. Dus we gaan van start. Ik moet nog een rapport schrijven waarmee de openbare aanklager naar de grand jury gaat voor een aanklacht, en daarna naar de rechter om om een arrestatiebevel te verzoeken. Ik kom net terug van het Openbaar Ministerie en je kunt haar nu, wanneer je maar wilt, vertellen dat ze haar biezen kan pakken.'

Tallie was verbaasd. Ze had zo langzamerhand gedacht dat dit nooit meer zou gebeuren. Al in geen weken had ze iets van Jim gehoord en ze was bang geweest dat hij de hele zaak was vergeten, of er zijn interesse in had verloren. Het ging allemaal zo traag.

Maar Jim verzekerde haar dat het voor hun doen heel snel was gegaan. Hij vertelde dat het feit dat ze een bekendheid was het verloop van alles gunstig had beïnvloed. Daardoor was er meer interesse voor haar zaak geweest en dat had ervoor gezorgd dat die niet opzij werd geschoven; ze was tenslotte een flinke som geld kwijtgeraakt.

'Wanneer denk je dat het gaat gebeuren?' vroeg ze cryptisch, maar Jim begreep meteen wat ze bedoelde.

'Ik denk dat ik het arrestatiebevel deze week of anders volgende week krijg. Dan kom ik meteen in actie.'

'Dan zit ik in New York, bij mijn dochter.' Ze klonk teleurgesteld.

Hij grinnikte. 'Je hoeft er niet bij te zijn, hoor, als ik tot arrestatie overga. Ik denk dat ik dat wel alleen af kan. Ik heb het al vaker gedaan.'

Tallie schoot in de lach en voelde zich plotseling enorm opgelucht. Jim was al zijn beloften nagekomen! En zij kon nu gaan bedenken wanneer en hoe ze Brigitte de laan uit zou sturen. Wat een verademing! Al haar vriendschap voor en vertrouwen in Brigitte was voorbij en desondanks had ze twee maanden moeten doen alsof er niets was veranderd. Het enige wat ze nu nog wilde was alles zo snel mogelijk achter de rug hebben en Brigitte nooit meer hoeven zien. Ze stond zichzelf niet toe om stil te staan bij de vriendin die ze kwijt was, of bij wat Brigitte haar had aangedaan.

'Wil je dat ik na je werk langskom en je alles uitgebreid vertel?'

Tallie moest even nadenken. Ze had inderdaad nog allerlei vragen en wilde die niet tijdens haar werk doornemen. En de volgende ochtend zou ze naar New York vertrekken.

'Ik moet hier eerst nog allerlei dingen afronden en daarna even langs mijn vader... en dan nog inpakken... Is negen uur te laat voor je?'

'Geen probleem,' antwoordde hij. Dan kon hij daarvoor nog met Bobby eten, hij had tenslotte ook nog een eigen leven. 'Afgesproken.'

'Oké, dank je. Tot dan!' zei ze en ze verbrak de verbinding.

Brigitte liep net langs toen ze ophing. 'Wie was dat?'

Ze wilde tegenwoordig alles weten. Of misschien was dat altijd al zo geweest en viel het Tallie nu gewoon meer op.

'Greg Thomas. Ik heb mijn vader beloofd om wat papieren voor hem in orde te maken. Je weet hoe oude mensen zijn.' Tallies vader was wel oud, maar zijn verstand was nog even helder als altijd. Maar Brigitte slikte de reden die Tallie opgaf zonder commentaar.

'Hoe gaat het tegenwoordig met hem?'

'Niet geweldig,' antwoordde Tallie somber. Dat was inderdaad waar. Hij leek stilletjes weg te kwijnen, als een kaars die langzaam uitdooft. Tallie deed alles wat ze kon om hem geïnteresseerd en gemotiveerd te houden, maar er waren dagen dat hij gewoon te moe was om zelfs maar op te staan.

Samen met Brigitte ging ze eerst terug naar kantoor om nog wat laatste dingen te regelen voordat ze naar New York vertrok. Ze vroeg zich af of ze Brigitte ooit nog zou zien. Misschien bij de rechtszaak, die zou plaatsvinden als Brigitte geen schuld bekende.

'Heb je nog iets nodig?' vroeg Brigitte met een glimlach terwijl ze naar hun auto's liepen, die naast elkaar stonden geparkeerd.

'Nee, alles is geregeld. Ik ga nu eerst langs mijn vader en dan inpakken. Ik verheug me op het weerzien met Max.'

Tallie verheugde zich om haar dochter te zien en had haar natuurlijk ontzettend veel te vertellen. Max wist nog helemaal niets van Hunt en Brigitte of alles wat er was gebeurd. Ze zouden heel wat stof hebben om over te praten in hun week samen.

'Kan ik je nog helpen bij het inpakken?' bood Brigitte aan.

Brigitte, de perfecte assistente die haar gigantisch had bestolen en een affaire had gehad met Hunt. Dat zou Tallie haar nooit vergeven en ze wilde dat ze zo snel mogelijk uit haar leven verdween. Tallie kon zich niet eens voorstellen hoe het zou zijn om gearresteerd te worden of hoe Brigittes bestaan er straks uit zou zien. Jim zei dat ze zeker de gevangenis in zou gaan gezien de enorme som geld die ze had gestolen en dat dat bedrag misschien nog wel hoger zou blijken te zijn dan ze nu wisten.

'Als je wilt kan ik je iets te eten brengen.'

'Hoeft niet. Ik ga inpakken en dan naar bed. Ik haat die vroege vluchten,' zei Tallie, terwijl ze Brigittes glimlach beantwoordde. Iedere keer dat ze dat deed, was het gespeeld. En bovendien was ze eraan gewend om heel vroeg op te staan om op tijd op de set te zijn, dus zelfs dit antwoord was een leugen. Zoals alles tegenwoordig. Alles wat Tallie tegen Brigitte zei, voelde slecht en alles wat Brigitte had gedaan was nog veel slechter.

Brigitte omhelsde haar toen ze afscheid namen en Tallie beantwoordde haar omhelzing, maar vanbinnen kromp ze in elkaar van afkeer.

'Doe Max veel groeten van me.'

'Veel plezier in Mexico!' riep Tallie haar na terwijl ze wegreed. Brigitte had verteld dat ze naar Palmilla ging, maar had niet gezegd met wie en dat interesseerde Tallie ook geen zier. Maar wat haar wel bezighield was hoe en wanneer ze haar persoonlijke assistente ging ontslaan. Ze belde Greg Thomas vanuit de auto om dat te overleggen. Ze deed hem eerst uit de doeken wat er allemaal was gebeurd en eindigde met te zeggen dat de FBI Brigitte de week daarop zou arresteren.

'Ik heb gewacht met haar te ontslaan totdat ze me het groene licht gaven. De special agent die de leiding heeft over het onderzoek heeft me vandaag gebeld en verteld dat het zover is, de zaak is rond. Hij komt vanavond bij me langs om de details te vertellen. Hoe vind je dat ik Brigittes ontslag het beste kan aanpakken?'

'Ik zou haar er zowel per brief als per e-mail van op de hoogte stellen,' reageerde Greg bedaard. 'En ik heb liever niet dat jij een persoonlijke confrontatie met haar aangaat. Dat zou in een heel vervelende situatie kunnen ontaarden en zelfs gevaarlijk voor je kunnen zijn. Denk je dat er een kans bestaat dat ze gewelddadig wordt?' Hij was bezorgd om Tallie, vooral omdat ze, nu Hunt was vertrokken, in haar eentje in haar huis woonde.

'Dat denk ik niet. Tenminste, dat hoop ik.' Tallie had daar nog helemaal niet bij stilgestaan. Het verzamelen van bewijzen om een zaak tegen Brigitte op te bouwen was steeds de prioriteit geweest en ze had er nog niet over gedacht hoe het zou zijn als ze Brigitte eenmaal had ontslagen en haar assistente werd gearresteerd. 'Ik denk dat ze wel andere dingen aan haar hoofd heeft als ze eenmaal is opgepakt. Wat ben je van plan om in die brief aan haar schrijven?' Het was vreemd om over zoiets te moeten nadenken. Straks wilde ze het er ook met haar vader over hebben. Maar zonder dat hij zich zorgen zou gaan maken om haar. Een nieuwe dag was al een hele opgave voor hem.

'Ik denk dat het een heel zakelijke en heldere brief moet zijn in de trant van dat er onregelmatigheden zijn geconstateerd in jouw boekhouding die je vertrouwen in haar kunde om jouw zaken te behartigen hebben geschonden en dat er bovendien dingen aan het licht zijn gekomen die het niet langer wenselijk maken dat zij je persoonlijke assistente blijft. En dan zoiets als: het allerbeste, veel succes. En rot op. Hoe vind je dat klinken?' vroeg hij met een lach.

'Prima. Behalve die laatste zin dan.' Het was vreemd om na zeventien jaar, het grootste gedeelte van hun volwassen leven, zoiets te doen. Maar het was de waarheid. Tallie had geen idee hoe Brigitte zou reageren. Of ze woedend, of er helemaal kapot van zou zijn. Misschien zou ze Tallie wel huilend opbellen en alles ontkennen. Dat was het enige wat Brigitte ooit had gedaan: liegen.

'Maak je maar geen zorgen. Die zal ik weglaten. En ik onderteken de brief zelf, ik wil niet dat jij dat doet. Jij moet uit de frontlinie blijven in dit geval. Dan kun je de schuld altijd op mij schuiven. En ik wil nog iets met je bespreken: zodra ze is gearresteerd, moeten we een civiele procedure tegen haar aanspannen om te proberen zo veel mogelijk van je geld terug te krijgen. Ze heeft een huis met inboedel, een auto, sieraden, misschien zelfs wat geld op de bank. Ik vermoed dat dat allemaal van jou is. Terwijl jij weg bent, zal ik daar vast een begin mee maken.'

Tallie besefte dat Brigittes leven op het punt stond als een kaartenhuis in elkaar te storten, maar dat had ze aan zichzelf te danken.

'Ik zal de bank morgen voor je bellen, we moeten haar toegang tot al jouw rekeningen blokkeren en alle inlogcodes veranderen. En ik wil ook dat je de sloten van je huis vervangt. Allemaal voordat ze die ontslagbrief krijgt. Heb je iemand die morgen een slotenmaker kan ontvangen in jouw huis?'

Tallie zuchtte diep terwijl ze daarover nadacht. Dat soort dingen had Brigitte tor nu toe altijd voor haar gedaan.

'Nee, die heb ik niet en ik zit de hele week in New York,' bracht Tallie hem in herinnering. 'Je kunt me daar bereiken.'

'Ik hoop dat dat niet nodig zal zijn. Geniet van je dochter. Ik zal alles hier regelen. Ik kan mijn secretaresse wel naar jouw huis sturen om de sleutelmaker te ontvangen. Ik heb tenslotte de sleutels van je gehad. En ik zal alle zaken met de bank voor je regelen. Laat alles maar aan mij over,' stelde hij haar gerust.

'Bedankt, Greg. Brigitte gaat trouwens ook weg.'

'Ze krijgt de brief per e-mail. En ik zal hem ook per gewone post naar haar huisadres sturen.'

'Ik vermoed dat ze haar gaan arresteren zodra ze terug is.'

'Laat dat maar aan de FBI over, dat zijn hun zorgen. Ik zal de civiele procedure in gang zetten en alle andere zaken regelen. Veel plezier in New York.'

'Dank je, Greg.'

Tallie had het gevoel dat er goed voor haar werd gezorgd en dat gaf haar een minder eenzaam gevoel dan ze had gehad toen Hunt net was vertrokken. Om dit alleen te moeten doen zou erg zwaar zijn geweest. In korte tijd was ze heel veel kwijtgeraakt en hoewel ze het vreselijk vond om zichzelf als slachtoffer te zien, was ze dat natuurlijk wel. Zowel van Hunt als van Brigitte. Ze hadden haar allebei bedrogen en op talloze manieren belazerd.

Het was een akelig gevoel, hoewel ze nu minder geschokt was dan ze in eerste instantie was geweest. Ze begon zich heel langzaam weer een beetje de oude te voelen. En als ze terugkwam uit New York zou ze het nog een paar weken druk hebben met opnamen, dan aan de montage beginnen en de film uiteindelijk afronden. Daarna wilde ze vrij nemen. Dat had ze wel verdiend. Dit was het meest stressvolle jaar van haar leven gebleken, in ieder geval tot nu toe, en ze vermoedde dat het nog een tijdje zo door zou gaan. Jim Kingston had haar verteld dat het lang kon duren voordat de zaak zou voorkomen, als het tot een rechtszaak kwam. Misschien wel een jaar, of ten minste negen maanden.

Tallie bleef een uur bij haar vader en vertelde hem de stand van zaken. Hij was tevreden over hoe alles zich ontwikkelde en met wat ze hem vertelde, hoewel hij nog steeds diep geschokt was over Brigitte. Ze waren er blijkbaar allemaal in getrapt: Brigitte was een regelrechte sociopaat.

Na een tijdje vertrok Tallie naar huis. Daar deed ze alle lichten beneden aan voor Jims bezoek en terwijl ze op hem wachtte dook ze de koelkast in, op zoek naar iets te eten. Ze vond een halve meloen en een stuk kaas. Tallie had in twee maanden geen behoorlijke maaltijd gehad. Ze had geen tijd om te koken en gaf er ook niks om, dus was ze nogal afgevallen. Haar gescheurde spijkerbroek slobberde om haar heen.

Net op het moment dat ze de meloen op had, ging de bel. Toen ze de deur voor Jim Kingston opendeed, bedankte ze hem eerst voor zijn komst. Hij had een kopie van het rapport van het FBI-kantoor in San Francisco meegebracht en toen ze aan de keukentafel zaten, gaf hij dat aan haar.

'Ik kan je koolzuurhoudend water aanbieden, een halve citroen, een cola light en een mueslireep die wel een beetje oudbakken kan zijn. Ik heb net gekeken wat ik had. Dus, wat mag het zijn?' vroeg ze hem grijnzend.

Hij schoot in de lach. 'Wauw, dat is nog eens een moeilijke keuze! Zullen we de cola light delen?'

'Ik neem water,' zei ze, terwijl ze opstond om de cola voor hem in te schenken.

'Jij hebt een goedgevulde voorraadkast,' complimenteerde hij haar. 'De mijne zou ook zo zijn als ik geen zoon van vijftien had die ongeveer elke twee uur een pizza verorbert. In de weekenden probeer ik gezond voor hem te koken.'

Tallie had er niet eerder naar geïnformeerd, maar nu kon ze het niet weerstaan om hem een persoonlijke vraag te stellen. 'Je bent niet getrouwd?'

'Mijn vrouw is vijf jaar geleden overleden aan borstkanker. Ik heb twee zoons. De oudste zit op de universiteit in Michigan. De jongste woont nog thuis.'

'Dat spijt me van je vrouw,' zei ze hartelijk en gemeend.

'Ja. Maar het is nu eenmaal zo. Ik heb het geluk dat ik twee geweldige kinderen heb. Als dat niet zo was geweest, was ik eraan onderdoor gegaan. We redden het aardig tegenwoordig, maar in het begin was het zwaar. Heel zwaar. Ze was een fantastische vrouw.'

Tallie knikte en keek hem aandachtig aan terwijl hij dat vertelde. Hij zag er plotseling verdrietig uit, alsof hij zijn vrouw nog altijd erg miste.

'Ik heb mijn dochter ook alleen opgevoed. Haar vader en ik zijn gescheiden toen zij nog maar een baby was. Het is vreselijk om te zeggen, maar soms is het, als je gescheiden bent, gemakkelijker om het in je eentje te doen. Niet steeds te hoeven vechten met een ander om je kind. Hij is al heel lang uit haar leven verdwenen. En uit het mijne.'

'Ziet ze haar vader nog wel eens?'

Tallie schudde haar hoofd en lachte een beetje spijtig. 'Nee, niet echt. Ze heeft hem zo'n vier keer in haar leven een halfuurtje gezien. Hij is een cowboy uit Montana en zit in het rodeocircuit. Ik werd verliefd op hem toen ik op de universiteit zat en Max, mijn dochter, was een ongelukje. Mijn vader vond dat we hoorden te trouwen, maar het is nooit een echt huwelijk geweest. We waren nog kinderen. Toen ze zes maanden was, ging hij terug naar Montana en dat was dat. Max is nu achttien en echt een geweldige dochter.'

Haar dochter was dus een jaar jonger dan Josh.

'Ik ben nóg eens getrouwd geweest. Elf maanden,' vertelde ze spontaan verder. 'Met Simon Harleigh.' Dat was een acteur die over de hele wereld bekend was. 'Hij bedroog me met de hoofdrolspeelster in zijn volgende film. Dat werd breed uitgemeten in de roddelbladen en dat was het dan. Hunt is de enige andere man met wie ik heb samengeleefd en de relatie met hem heeft langer geduurd dan mijn beide huwelijken samen,' concludeerde ze met een trieste glimlach.

En Hunt heeft haar óók al bedrogen, dacht Jim bij zichzelf Ze had weinig geluk met mannen, of misschien maakte ze verkeerde keuzes. En toch leek ze een bijzonder aardige, leuke vrouw en iemand die met beide benen op de grond stond. Maar ze leefde natuurlijk in een gecompliceerde wereld die bevolkt werd door onbetrouwbare mensen, oneerlijkheid en oppervlakkige normen en waarden. Hij had een rotgevoel over het feit dat ze zo kwetsbaar was voor dat soort types. Het was vaak moeilijk voor anderen om geen misbruik te maken van mensen zoals Tallie. Hij wist dat dat niet gemakkelijk kon zijn voor haar.

Tallie las het rapport uit San Francisco dat Jim haar had gegeven en daarna keek ze verbouwereerd naar hem op. 'Ze heeft overal over gelogen! Er is werkelijk helemaal niets waar van wat ze altijd heeft verteld, behalve dan dat haar moeder is overleden. Voor de rest waren het allemaal leugens!' Het was verbijsterend. 'Het klinkt niet of haar familie dol op haar is,' merkte ze toen op.

'Het lijkt erop dat ze daar voldoende redenen voor hebben.

Ze heeft ook tegen hen gelogen en ze allemaal kaalgeplukt. Je zou het misschien niet denken, maar Brigitte is ziek, een gestoorde persoonlijkheid. En ze maakt een volkomen andere indruk.'

Hij vertelde haar over de winkels op Rodeo Drive. Het was een ongelofelijk verhaal en voor Tallie was het nog moeilijker om te geloven dat dit haar allemaal gebeurde. Ze voelde zich geen slachtoffer en wilde dat ook helemaal niet zijn.

'Wanneer ga je haar arresteren?' Ze vertelde hem over het reisje naar Mexico dat Brigitte voor de week daarop had gepland.

'We pakken haar op zodra ze terug is.'

'En wat gebeurt er dan?'

'Ze wordt gearresteerd en in hechtenis genomen. Een paar dagen later wordt de aanklacht tegen haar ingediend en vindt er een hoorzitting plaats, waarna wordt vastgesteld voor welke rechtbank ze moet verschijnen. Op het moment van de aanklacht bepaalt de rechter óf een borgsom, óf stelt hij haar op vrije voeten, op voorwaarde dat ze haar paspoort inlevert. En dan is het wachten tot het voorkomt.'

'Dus ze kan een jaar vrij rondlopen? Alsof er niets is gebeurd?' vroeg Tallie verschrikt.

'Ja. Zo is de wet nu eenmaal, behalve als het gaat om geweldsdelicten. In geval van witteboordencriminaliteit, zoals in deze zaak, gaat het normale leven van de verdachte gewoon door tot aan de rechtszaak of het moment waarop er schuld wordt bekend. Dan wordt ze veroordeeld en verdwijnt ze hopelijk voor een paar jaar de gevangenis in.'

'En als ze op de vlucht gaat?'

'Dan pakken we haar weer op. En als er een borgsom wordt vastgesteld, moet ze een akte ondertekenen, of wordt er bijvoorbeeld beslag gelegd op haar huis of andere waardevolle bezittingen of papieren, om te garanderen dat ze er niet vandoor gaat. Als ze, in afwachting van haar proces, wordt vrijgelaten, kan ze zo'n beetje gaan en staan waar ze wil. Maar als ze vluchtgevaarlijk is zal dat niet gebeuren. Wat schat jij in, is ze dat?' vroeg Jim haar met een bezorgd gezicht. Hij dacht van niet. Iemand die zoveel om haar huis gaf, zou dat niet gemakkelijk achterlaten.

'Ik heb geen idee,' antwoordde Tallie oprecht. 'Ik blijk haar absoluut niet te kennen. Ik dacht van wel, maar dat is dus helemaal niet zo,' zei ze met een gebaar naar het rapport. 'Ik heb geen idee wat ze in zo'n situatie zou doen.'

'De meeste mensen blijven in de buurt en verschijnen keurig op de rechtszaak of bekennen schuld. Er zijn er maar heel weinig die op de vlucht gaan. Ik heb dat maar één keer meegemaakt in de zesentwintig jaar dat ik nu bij de FBI zit en toen hebben we diegene ook weer opgepakt. Engeland moest hem aan ons uitleveren wegens een omvangrijke verduisteringszaak, maar dat is al heel lang geleden. Ik kan je geruststellen, Tallie: er komt een einde aan deze zaak. Op een dag is het echt voorbij. Het kost alleen tijd. En tegen de tijd dat het echt voorbij is, zul je het gevoel hebben dat het eeuwen heeft geduurd. Dit soort dingen gaat heel langzaam. Maar vroeg of laat worden ze opgelost. Het belangrijkste voor jou is nu om je te richten op restitutie, ervoor te zorgen dat je zo veel mogelijk terugkrijgt, wat sowieso geen groot bedrag zal zijn. In ieder geval niet alles wat je bent kwijtgeraakt. Het ziet ernaar uit dat ze alles meteen weer heeft uitgegeven. Het enige wat ze bezit is een huis. Een fantastisch huis trouwens,' merkte Jim op.

Tallie schoot in de lach. 'Ik noemde het altijd Palazzo Parker, maar ik vermoed dat het Palazzo Jones zal blijken te zijn. Het is inderdaad een prachtig huis.'

'En ik denk dat je je daar de trotse eigenaar van mag noemen als alles voorbij is. Ik wed dat jij degene bent die het heeft betaald.'

'Ze heeft mij indertijd verteld dat ze het heeft betaald met haar trustfonds, of haar erfenis, ik weet niet meer wat het was, maar ik geloofde haar natuurlijk.' Het waren allemaal leugens. Allemaal.

Jim Kingston kwam overeind en wenste haar een goede reis. Hij beloofde weer langs te komen als ze terug was.

Tallie hoopte dat Brigitte dan opgepakt zou zijn, maar dat kon Jim niet met zekerheid zeggen. Hij moest wachten op de grand jury, de aanklacht en de rechter en kon dan pas in actie komen. Maar ze waren bijna zover. Brigittes gang naar de gevangenis stond op het punt te beginnen.

Tallie voelde zich een beetje schuldig dat ze het dacht, maar na alles wat Brigitte haar had aangedaan kon ze nauwelijks wachten tot Brigitte opgepakt zou worden en de prijs moest betalen voor de misdaden die ze had begaan.

14

De avond dat Tallie haar koffer inpakte om naar New York te gaan, was het in het huis van Victor en Brianna ook druk en hectisch. De strijd tussen hen was al wekenlang aan de gang en Victor had eindelijk zijn verlies geaccepteerd. Brianna was nooit ingebonden wat betreft het geld dat ze van hem eiste en het feit dat Victor er niet voor had gezorgd dat ze twee maanden eerder voor de Academy Awards waren uitgenodigd en ook niet op de feesten erna, was de laatste druppel voor haar.

'Weet je wel hoe graag ik daar naartoe wilde?' verweet ze hem. 'Je had het beloofd!' Ze zei het half scheldend, half jammerend. De laatste tijd had ze hem alleen maar van van alles en nog wat beschuldigd.

'Dat heb ik niet beloofd, Brianna,' zei hij redelijk en met een ongelukkig gezicht. Hij zag er nog ouder uit dan voorheen. 'Ik ben geen lid van de Academy. Ik word niet uitgenodigd voor de Oscars. Ik heb nooit gezegd dat ik dat kon regelen.'

'Je hebt niet eens voor elkaar gekregen dat we werden uitgenodigd voor de afterparty's,' verweet ze hem met haar angstaanjagende pruillip.

'Dat had ik dan aan een van mijn cliënten, zoals Tallie Jones, moeten vragen, en ik wil haar niet lastigvallen met dat soort dingen. Bovendien heeft zij nu wel wat anders aan haar hoofd, dan uitnodigingen voor ons te regelen voor de afterparty's van de Academy Awards.' Het beste feest werd altijd door Vanity Fair gegeven, maar daar kreeg hij ook geen toegangskaarten voor.

'En dat geldt ook voor mij.' Brianna keek zuur, terwijl ze kleren in de Vuitton-koffers gooide die op de vloer en het bed stonden uitgespreid. 'Ik heb een echtgenoot die geen zier om me geeft, het niet voor me overheeft ervoor te zorgen dat ik me financieel veilig voel, en geen enkele van de beloften die hij ooit heeft gedaan over hulp bij mijn carrière is nagekomen.'

'Ik heb alles gedaan wat ik kon,' zei hij ongelukkig, terwijl ze rekken vol plateauschoenen in haar koffer kieperde. Op het bed lag een enorme stapel bontjassen.

Dit hield meer in dan alleen indruk op hem te willen maken. Het was het einde.

'Waar ben je van plan naartoe te gaan, Brianna?' vroeg hij haar met een zorgelijk gezicht.

'Ik heb een suite in het Beverly Wiltshire gereserveerd.'

Die mededeling joeg hem angst aan. Wat zou dat allemaal niet gaan kosten? En bovendien lag het hotel ook nog tegenover al haar favoriete winkels op Rodeo Drive, wat natuurlijk precies de reden was dat ze daar een suite had genomen. Wat Victor ervoor zou moeten betalen, interesseerde haar geen bal. Ze draaide zich met een woedend gezicht naar hem toe en bevestigde wat hij al maandenlang had zien aankomen. Hij geloofde nu niet meer dat het een suggestie van een advocaat was geweest om nog een som geld van hem te eisen. Het was gewoon een idee van haarzelf.

'Victor, ik vraag de echtscheiding aan. Je bent niet de man die ik dacht dat je was.'

Haar woorden kwamen hard aan, als een fysieke klap, maar ze verrasten hem niet. Hij wist intussen dat er geen manier bestond om haar vast te houden en was ook al maandenlang niet in staat om zich haar te veroorloven, de laatste twee jaar zelfs al niet. Wat hem nu de meeste zorgen baarde was hoeveel geld ze van hem wilde en hoe hoog de alimentatie zou zijn die ze eiste. Zelfs met het contract dat ze voor het huwelijk hadden afgesloten, wist hij dat de scheiding hem een fortuin zou kosten. Brianna bleek rampzalig voor hem te zijn. Victor verliet stilletjes de kamer, terwijl zij doorging met inpakken. In zijn eentje ging hij in zijn werkkamer zitten. Alles wat hij nu kon doen, was haar laten gaan en hopen dat hij de gevolgen van deze oorlog zou overleven.

Brianna was de hele nacht bezig met inpakken en toen Victor de volgende ochtend in de grote leren fauteuil wakker schrok, was ze weg. Het was voorbij. Hij voelde zich stokoud, wel honderd. Lamgeslagen. Ze had geen briefje achtergelaten, geen boodschap. Met een financieel debacle en met achterlating van kasten vol lege kleerhangers was ze verdwenen.

De vroege vlucht van L.A. naar New York landde om drie uur 's middags op het JFK-vliegveld. Door het tijdsverschil was Tallie het grootste gedeelte van de dag kwijt aan de reis. En na het wachten op haar koffer bij de bagageband en de taxirit naar het appartement, was het al vijf uur toen ze daar arriveerde. Max had gezegd dat ze om zes uur van colleges terug zou zijn. Het appartement was leeg en donker toen Tallie zichzelf er binnenliet. Het was een ruim en zonnig appartement in een hypermodern gebouw in de West Village, met een portier en beveiliging. Tallie vond het prettig te weten dat Max hier beschermd zat en ze had ermee ingestemd dat Max hier ging wonen in plaats van intern op het terrein van de universiteit. Het was een mooi gebouw, maar niet protserig en de buurt was veiliger dan elders in New York. Het appartement was licht en eenvoudig ingericht.

Binnen slingerde de normale studentenrommel rond. Kleren in de slaapkamer, boeken open op tafel, volle asbakken, een paar lege colablikjes en een pizzadoos van de avond daarvoor. Tallie begon op te ruimen terwijl ze wachtte tot Max thuiskwam. Ze gooide het vuilnis weg, maakte Max' bed op en liet een bad voor zichzelf vollopen. Toen Max binnenkwam lag ze in een heerlijke roze badjas op haar bed. Met een kreet van vreugde zodra ze Tallie zag, dook Max op het bed en ging ze in haar versleten spijkerbroek, rode sweatshirt en slippers naast haar moeder liggen. Ze zag er nog net zo uit als in L.A. en leek enorm op Tallie. Ze waren haast klonen van elkaar.

'Ik heb je zo verschrikkelijk gemist!' riep Max uit, terwijl ze zich aan haar moeder vastklemde.

Ze hadden grote plannen voor de week die voor hen lag. Uit eten, Max' nieuwe vrienden ontmoeten, alle plekken, winkels en restaurants die Max had ontdekt sinds ze hier woonde bezoeken en Tallie wilde op z'n minst één stuk op Broadway zien.

'Ik heb jou ook gemist,' zei Tallie met haar armen om haar dochter heen. Plotseling had ze het gevoel alsof ze was thuisgekomen. Samen met Max zijn, was als wegzinken in een heerlijk, zacht bed. Terwijl ze daar zo lag besefte ze voor het eerst hoe zwaar de afgelopen maanden waren geweest en hoe hoog de tol was die ze daarvoor had betaald.

Max merkte het ook op: ze vond dat haar moeder er doodmoe uitzag, al zei ze dat niet hardop. 'Je hebt te hard gewerkt, mam,' zei ze berispend. 'Ik ben zo blij dat je er bent!' En toen kwam de vraag waar Tallie bang voor was geweest: 'Hoe gaat het met Hunt?'

'Goed, denk ik,' antwoordde Tallie vaag.

'Hoezo "denk ik"?' Max ging rechtop zitten en keek op haar moeder neer. 'Wat moet dat betekenen? Is hij weg?'

Tallie zweeg een tijdje; ze moest zoeken naar de juiste woorden. En ze had gehoopt dat deze vraag niet zo snel al zou opkomen. 'Ja, zoiets.' En toen ademde ze diep in en gooide het eruit: 'Ik wilde je het pas vertellen als ik je zag, maar Hunt is bij me weg.'

'Sinds wanneer?' vroeg Max geschokt.

'Ongeveer drie maanden geleden,' antwoordde ze voorzichtig.

'En dat heb je me niet verteld? Waarom niet in vredesnaam?' Max was plotseling kwaad op haar moeder omdat ze iets geheim had gehouden voor haar, iets wat zo belangrijk was als dit. Ze had met Hunt samengewoond sinds Max vijftien was en hij was degene die voor haar het dichtst bij een vader kwam, al was hij dan laat in haar leven gekomen.

'Het was heel gecompliceerd en ik heb nogal een moeilijke tijd achter de rug,' gaf Tallie met tranen in haar ogen toe. Ze wilde niet dat Max boos op haar was. Niet dat ook nog, het was allemaal al erg genoeg.

'Hoezo gecompliceerd?' Max wilde zelf beslissen of ze dat vond.

'Nou, er is de laatste maanden veel naar boven gekomen waarvan ik niets wist. En dat maakte het onmogelijk voor mij om nog met hem samen te leven.'

'Zoals wat? Hou nou eens op met dat geheimzinnige gedoe. Ik ben geen kind meer. Ik ben achttien.'

Voor Tallie klonk dat nog als een kind, maar ze kon zich ook herinneren hoe volwassen ze zich had gevoeld op Max' leeftijd. En twee jaar later was ze bevallen van een baby. Dat zou Max in geen geval gebeuren: ze had geen plannen om te trouwen en een baby te krijgen op haar twintigste, in welke volgorde dan ook.

'Om eerlijk te zijn weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen. Het is een lang verhaal. We hadden een nieuwe Japanse investeerder voor onze volgende film, die ik trouwens niet met Hunt ga doen, nu je toch alles wilt weten. De investeerder wilde een accountantscontrole, dus lieten we die uitvoeren en onze boekhouder ontdekte dat er een nogal groot bedrag van mijn rekeningen was verdwenen, bijna een miljoen dollar. Er was ongeveer vijfentwintigduizend dollar per maand in contanten verduisterd en dat gebeurde al meerdere jaren. Dat was het begin. Mijn boekhouder maakte zich grote zorgen en ik begreep er niks van. Ik vroeg of Brigitte er iets van snapte en ze zei dat zij het ook niet wist, hoewel dat natuurlijk wel had gemoeten omdat zij al mijn administratie en betalingen doet. Uiteindelijk vertelde ze me een paar dagen later dat het Hunt was die dat geld van me stal, of eigenlijk regelde dat Brigitte het voor hem opnam. Hij had haar laten zweren er niets over te zeggen tegen mij...'

Max onderbrak haar moeder voordat ze verder kon gaan. Ze zag er verbolgen uit. 'Mam, dat is gelul! Dat weet je best. Hunt zou nooit geld van je stelen, en ook niets anders. Hij gaf me juist altijd geld. Is Brigitte gestoord, of zo?'

'Uiteindelijk bleek dat het geval te zijn, ja. Brigitte is krankzinnig en Hunt stal geen geld van me, maar er was iemand die dat wel deed en ik wist niet wie. Brigitte overtuigde me ervan dat het Hunt was, tenminste, voor een tijdje.'

'Wat lullig van je, dat je dat geloofde,' zei Max geïrriteerd, terwijl ze weer naast haar moeder op het bed ging liggen en luisterde naar wat er was gebeurd. Het leek een lang verhaal te worden en het klonk volkomen onzinnig.

'In ieder geval had Brigitte nog meer slecht nieuws voor me, behalve over het geld.' Tallie ademde diep in voordat ze verderging. 'Ze zei dat Hunt een verhouding had met een andere vrouw.'

Toen ze dat hoorde, rolde Max met haar ogen en schudde ze haar hoofd. 'Dat is natuurlijk ook gelul. Hunt zou je dat nooit aandoen, mam. Wat is er aan de hand met Brigitte? Waarom zegt ze allemaal van die belachelijke dingen over Hunt? Is ze kwaad op hem of zo?' Max had Brigitte altijd graag gemogen, maar dit hele verhaal klonk haar volkomen belachelijk in de oren en daarbij heel gemeen ten opzichte van Hunt.

'Ja, ze is kwaad op hem. Maar het bleek dat ze het bij het rechte eind had. Hij had een verhouding met een ander en dat is al een jaar aan de gang. Ik geloofde haar eerst ook niet, maar toen heb ik een privédetective ingeschakeld en zij liet me een paar dagen later foto's van hen zien. Om kort te gaan: hij heeft een verhouding met die andere vrouw, hij is verliefd op haar en ze verwachten een baby. Dus dat is niet zulk geweldig nieuws,' eindigde Tallie met een brok in haar keel. Max schoot weer overeind en staarde haar moeder verbijsterd aan.

'Je liegt,' zei ze, wensend dat dat zo was. Maar dat was het niet.

'Nee, liefje, ik heg niet. Het spijt me. Ik weet dat je van hem houdt, dat doe ik ook, of dat deed ik... maar hij heeft me belogen en bedrogen. Hoewel hij het wel heeft toegegeven van die andere vrouw. Ik heb hem gevraagd of hij met haar wilde stoppen en hij zei van niet. Hij houdt van haar. Dus is hij bij me weg.' Ze probeerde het als zo-gaan-sommige-dingen-nu-eenmaal te laten klinken, maar het was een afgrijselijk verhaal en dat had Max heel goed in de gaten. Ze was intussen in tranen uitgebarsten en Tallie sloeg haar armen om haar dochter heen. Het was voor hen allebei een enorme teleurstelling. 'Ik weet niet hoe hij het heeft kunnen doen. Ik denk dat hij er op de een of andere manier in verzeild is geraakt en het hem boven het hoofd is gegroeid. Maar hij is natuurlijk ontzettend oneerlijk tegen me geweest. En hoewel het me veel verdriet deed, ben ik ook blij dat Brig het me heeft verteld.'

'Hoe wist zij het?' vroeg Max, die nu als een klein kind dicht tegen haar moeder aan was gekropen. Ze was heel pijnlijk geraakt door wat ze net had moeten horen.

'Iemand had het haar verteld. Maar dit is het hele verhaal nog niet.' Nog lang niet. 'Die privédetective kwam er ook achter dat Hunt voor deze verhouding drie jaar lang een affaire met Brigitte heeft gehad. Die verhouding heeft hij verbroken toen hij iets met die andere vrouw kreeg. Dus je hebt gelijk, ze is woedend op hem. En intussen, als je de drie jaar met haar en dat ene jaar met die nieuwe vrouw bij elkaar optelt, betekent dat dat Hunt me de hele tijd dat we samen waren heeft bedrogen. Brig beweert dat hij haar dwong en Hunt zegt dat het andersom was, maar niemand kan een ander natuurlijk dwingen om drie jaar lang iets te doen wat hij of zij niet wil. Ze hebben gewoon een affaire gehad. Achter mijn rug om. Hunt is een lieve man, maar ook een bedrieger en een leugenaar. En zelfs al zou jij niets liever willen, ik kon niet meer met hem samenleven.'

'Tuurlijk niet, mam. Dat begrijp ik toch,' zei Max, terwijl ze haar tranen wegveegde en haar moeder een knuffel gaf 'Wat akelig allemaal. Hoe kon hij nou zoiets vreselijks doen tegen jou? En Brig? Hoe kón ze. Jij bent altijd zo lief en aardig tegen haar en ze is al eeuwen je beste vriendin.'

'Ja, ik weet het. Ik heb me er een tijd heel rot door gevoeld, maar nu gaat het weer iets beter. Maar er is nog meer. Het geld. Omdat ze allebei tegen me gelogen hadden, wist ik niet meer wie ik moest geloven. Die privédetective verwees me door naar de FBI en die heeft een onderzoek ingesteld. Brig blijkt geld verduisterd te hebben van mij. In ieder geval de afgelopen jaren, maar misschien wel veel langer. En het is uitgekomen dat er helemaal niets waar is van wat ze mij over haar verleden heeft verteld. Ze is een leugenaar en een dief Ze heeft me verschrikkelijk bestolen.'

Max zag er totaal geschokt uit. 'O, mijn god, mam! Wat afschuwelijk!'

'Ja, inderdaad,' beaamde Tallie zachtjes.

'Gaat ze het teruggeven?' Voor Max was het heel eenvoudig: als ze het had gestolen, hoorde ze het terug te geven.

Tallie wenste dat dat waar was, maar Jim Kingston had haar weinig kans gegeven, in ieder geval niet het hele bedrag, op z'n hoogst een fractie van wat ze was kwijtgeraakt, als dat al zou gebeuren.

'Dat weet ik nog niet,' antwoordde Tallie met een zucht. Het vertellen van het hele verhaal tegen Max, zelfs in deze versimpelde vorm, deed haar beseffen hoe erg en verschrikkelijk het allemaal was. 'Ze gaan haar in de loop van de week arresteren en het komt over ongeveer een jaar voor. Ik ga haar ook vervolgen om te proberen wat van het geld terug te krijgen, of haar huis of iets dergelijks. En Brigitte draait waarschijnlijk de gevangenis in.'

Max zweeg geschokt. De man die haar held was geweest, haar vaderfiguur, had haar moeder bedrogen. En dat alle vier jaar dat ze een relatie hadden gehad. Hij had hen allebei belogen. En de vrouw die als een tante voor haar was geweest bleek een oplichter, een leugenaar, een bedrieger, en ging de gevangenis in.

'Heb je haar ontslagen?' vroeg Max bijna fluisterend.

'Dat gaat mijn advocaat deze week doen.' Tallie liet het allemaal heel eenvoudig klinken, maar zo simpel was het niet. 'En al die cadeaus die ze beweerde te krijgen, al die sieraden en bontjassen en Prada-tassen en zo? Die blijkt ze gewoon gekocht te hebben. Van míjn geld. Dus dat, liefje, is mijn verhaal. Had u anders nog iets gehad willen hebben, misschien?' Ze probeerde het een beetje luchtiger te maken, maar Max leek net zo diep geschokt als Tallie zich maandenlang had gevoeld.

'Tjezus, mam. Hoe heb je dat allemaal kunnen doorstaan? Het moet verschrikkelijk voor je zijn geweest, dat gedoe met Hunt en Brigitte en alles.' Max zag er vreselijk ontdaan en heel verdrietig uit.

'Ja, het was niet gemakkelijk,' bekende Tallie. Ze kon zich eigenlijk ook niet voorstellen hoe ze het allemaal had gered. En het was nog niet voorbij.

'Waarom heb je het me niet verteld? Het moet heel erg voor je zijn geweest om dat allemaal in je eentje mee te maken.' Max keek haar vol medeleven aan en gaf haar een stevige knuffel.

'Het was gewoon te veel om door de telefoon te vertellen. Ik wilde wachten tot ik je zag. Dus nou weet je het. Wat een kloteverhaal, hè?'

'Gaat Brig echt de gevangenis in?' Max kon het zich niet voorstellen en Tallie eigenlijk ook niet. Het leek ondenkbaar, maar Brigitte had dit alles over zichzelf afgeroepen. En belangrijker: hoe kon ze dag in dag uit geld van Tallie hebben gestolen, jarenlang, en haar tegelijkertijd recht in de ogen hebben gekeken? En ook nog een verhouding met Hunt hebben gehad?

'De FBI zegt van wel.'

'Ik wed dat Brigitte niet weet wat haar overkomt als ze wordt gearresteerd. Weet ze dat ze in de problemen zit?'

'Nog niet. Ik denk dat het zich allemaal in hoog tempo zal ontwikkelen de komende paar weken.' Maar eigenlijk was er nog niets snel gegaan tot nu toe. Voor Tallie was alles zelfs in slow motion voortgesukkeld. En het zou heel lang duren voordat ze wat geld terugkreeg, als dat al zou gebeuren.

'Spreek je Hunt nog?' vroeg Max haar stilletjes. Ze was heel verdrietig om hem en ze kon zien dat haar moeder dat ook was.

'Nee, niet echt. Ik probeer niet met hem te hoeven praten. Onze advocaten regelen alle zakelijke dingen. Dat is alles. Verder valt er niets meer te zeggen.'

'Kan ik met hem praten?'

'Als je dat wilt.' Tallie wilde het contact tussen hen niet afsnijden. Max moest het in ieder geval kunnen afsluiten, of misschien had ze het wel nodig om in contact met hem te blijven. Als dat zo was, zou Tallie dat niet tegenhouden. Haar dochter was achttien jaar en had het recht met hem om te gaan op de manier die zij verkoos, zolang ze hem maar niet mee naar Tallies huis nam. Hunt was een zwakkeling die de gemakkelijkste weg had gekozen, een weg die voor Tallie de meest pijnlijke was geweest. 'Dat moet jij zelf uitmaken. Maar ik heb liever niet dat je hem mee naar huis brengt.'

'Nee mam, dat zou ik je toch nooit aandoen,' zei Max ernstig. 'Ik wil hem alleen vertellen hoe ik denk over wat hij jou heeft geflikt. Het is walgelijk. Hij is een verschrikkelijke leugenaar. En Brig ook. Wat ze hebben gedaan is net zo slecht als dat geld stelen.'

Er waren momenten dat Tallie het met haar eens was. Het verduisteren van het geld was oneerlijk. En onpersoonlijk. Maar wat Hunt en Brigitte haar voor de rest hadden aangedaan was als een dolksteek in haar hart. Ze kon het niet verdragen om over hen na te denken. Het was het schoolvoorbeeld van bedrog. 'Dat vind ik ook. In ieder geval is het heerlijk om hier te zijn en ik ben blij dat ik je zie. En het spijt me dat het begint met zo'n afschuwelijk rotverhaal.'

'Mam, ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Het is zo vreselijk allemaal. Denk je dat je ooit nog een relatie met iemand anders wilt?' Max kon zich niet voorstellen dat haar moeder het hierna nog opnieuw zou willen proberen, of sowieso iemand zou kunnen vertrouwen, of dat nou een man of een vrouw was. Ze was door beiden op een vreselijk pijnlijke manier belazerd, verraden en bedrogen.

'Nee, absoluut niet,' zei Tallie overtuigd. 'Dat is wel het allerlaatste waar ik aan denk en het allerlaatste wat ik wil.'

'Weet opa het?'

'Ja. En zoals altijd heeft hij me bijgestaan met goede raad.'

'Hoe gaat het met hem?'

'Zozo. Hij is nogal zwak op het moment. Maar dat gebeurt wel vaker en dan krabbelt hij weer op. Ik hoop dat dat nu ook weer zo zal zijn.'

'Over een paar weken kom ik naar huis, dan kan ik hem gezelschap houden. Voordat de zomercolleges beginnen.'

Anders dan de meeste van haar medestudenten die hun studie wilden rekken tot vijf, zes jaar, wilde Max in minder dan vier jaar klaar zijn, en hoopte ze dan toegelaten te worden tot de opleiding tot rechter. Ze zou in de zomervakantie ook colleges gaan volgen en Tallie was trots op haar. En dat was haar grootvader ook, met recht. Max was een uitstekende en toegewijde studente, en dat was ze altijd geweest. 'Wanneer ben je klaar met de film, mam?'

'Over een paar weken. Dan moeten we de montage nog doen en dan ben ik klaar. Als je na de zomercolleges thuiskomt, kunnen we ergens heen gaan. Ik neem een tijd vrij na deze film. Dat heb ik nodig.' En omdat ze niet aan de volgende film van Hunt mee zou doen, wilde ze tijd hebben om een nieuw project te vinden dat haar aansprak. Ze was dol op de films die Hunt produceerde, maar er waren genoeg andere goede. En ze was vastbesloten er een te vinden.

Tallie en haar dochter bleven nog een tijdje dicht tegen elkaar aan op het bed liggen, terwijl Max haar best deed alles wat haar moeder haar had verteld te laten bezinken. Het was zo enorm dat ze het nauwelijks kon bevatten. Haar hele wereld stond op z'n kop.

'Wat is Hunt een ongelofelijke klootzak,' constateerde Max droevig. Ze had al haar respect voor hem verloren na het horen van Tallies verhaal. 'En Brigitte is een vuile oplichtster.'

'Je hebt gelijk. In beide gevallen. Geen moraal, geen principes, geen eerlijkheid, geen integriteit. Het zijn slechte mensen. Verdorven.'

'Ben je blij dat ze de gevangenis in gaat?' vroeg Max nieuwsgierig.

'Ja. Het is niet erg aardig van me, maar ik vind dat ze moet boeten voor wat ze heeft gedaan en me zo veel mogelijk moet terugbetalen.'

'En zal dat ook zo gaan?'

'Dat weet ik niet. Het schijnt dat je altijd geld verliest als dit je gebeurt en je weinig kunt terugverwachten.'

'Nou, ik hoop dat het in jouw geval anders is. Ik zal voor je bidden, mam.'

Toen ze dat zei, begon Tallie bijna te huilen. Haar dochter voelde perfect aan wat goed was en wat slecht.

'Wat zullen we vanavond met het eten doen?' ging Tallie over op een ander onderwerp.

Max wilde graag naar een klein restaurantje in de buurt en Tallie vond dat een goed plan. Na al het harde werken en de soesa in L.A. wilde ze er graag uit en ze vond het altijd heerlijk om samen met haar dochter te zijn.

Tallie vond het favoriete restaurant van haar dochter ook een geweldige plek. Ze aten hamburgers met Franse frietjes en wandelden daarna in de zwoele lenteavond terug naar het appartement. New York was prachtig in die tijd van het jaar en toen ze thuis waren, kroop Max bij haar moeder in bed en keken ze samen televisie en ontspanden ze zich. Max' hoofd duizelde nog van al het nieuws.

15

De volgende ochtend gingen Tallie en Max na het opstaan ontbijten bij Café Cluny, dat vlakbij was. Tallie bestelde eieren Benedict en Max roereieren. Ze bleven lang zitten en kletsten heel wat af Tallie vond het heerlijk om te weten wat Max allemaal uitvoerde en al haar nieuwtjes te horen. Het vriendje was alweer van het toneel verdwenen en Max studeerde hard en had veel plezier met haar vrienden als ze uitgingen. Ze vond het leuk om haar moeder die avond aan een aantal van haar vrienden en vriendinnen voor te stellen en Tallie zei dat ze er vier mocht uitnodigen. Ze gingen naar Da Silvano, een van Tallies favoriete restaurants waar je fantastisch Italiaans kon eten en zaten buiten aan een tafeltje op de stoep waar ze lekker mensen konden kijken.

De rest van de week slenterden ze door SoHo en Chelsea, bezochten ze galeries, gingen winkelen, naar het MoMA - het museum voor moderne kunst -, wandelden door Central Park en luisterden naar een steelband. En op een avond gingen ze naar een toneelstuk op Broadway. Ze deden alle dingen die ze graag deden in New York.

Tallie checkte haar mobiele telefoon regelmatig die hele week om te zien of ze een berichtje van Jim Kingston had gekregen dat Brigitte was gearresteerd. Maar ze wist dat het daarvoor eigenlijk nog te vroeg was, omdat ze eerst de aanklacht van de grand jury moesten krijgen en dan het arrestatiebevel van de rechter en Brigitte trouwens waarschijnlijk nog in Mexico zat. Maar voor de zekerheid controleerde Tallie haar telefoon toch een paar keer per dag.

De week ging te snel voorbij en die zondagavond bereidde Tallie zich voor op haar vlucht terug naar L.A. Ze was bijna een week in New York geweest. Max en zij hadden het heel erg naar hun zin gehad. En nu moest ze terug om de film af te maken. Maandag ging ze weer aan het werk. Bij het afscheid omhelsde Tallie haar dochter stevig en bedankte ze haar voor haar begrip voor alles wat er gebeurd was.

'Natuurlijk, mam. Maar de volgende keer dat er iets ergs gebeurt, moet je niet wachten met het me vertellen,' berispte ze haar moeder.

Max had een e-mail naar Hunt gestuurd, en aan Tallie laten lezen, waarin ze schreef hoe teleurgesteld ze in hem was en hoe oneerlijk ze hem vond. Toen ze dat eenmaal had gedaan, had Max zich iets beter gevoeld. Tallie was geroerd dat haar dochter hem dat had laten weten. Hij had Max tenslotte ook vreselijk in de steek gelaten. Tegen Brigitte had Max niets meer te zeggen. Hunt had van haar moeder gestolen: haar vertrouwen en haar tijd, maar dat niet ook nog letterlijk gedaan. Maar Max vond het ook echt afgrijselijk wat Hunt gedaan had. Hij bleek een leugenaar en een bedrieger te zijn en ze had hem geschreven dat ze hem nooit meer wilde zien. Max was dus ook iemand van wie ze hield kwijtgeraakt. Bovendien wilde ze niks te maken hebben met zijn huidige vriendin en de baby. Ze schrapte Hunt uit haar leven omdat ze het onvergeeflijk vond wat hij haar moeder had aangedaan.

Het verdriet had moeder en dochter in zekere zin nog dichter bij elkaar gebracht. En Max zou al snel weer naar L.A. komen.

Tallie hoorde niets van Jim in de eerste paar dagen dat ze terug was in L.A. Op de set werd er hard gewerkt om de film op tijd af te krijgen en het zag ernaar uit dat dat ging lukken. Ze werden geplaagd door een hittegolf en iedereen beklaagde zich over de lange uren die Tallie hen liet maken.

Tot Tallies verbazing hoorde ze helemaal niets van Brigitte nadat Greg Thomas haar de ontslagbrief had gestuurd. Geen sms'je, geen e-mail, geen brief. En geen verontschuldigingen, spijt, wroeging of verdriet om de vriendschap die voorbij was en de zeventien jaar die in rook waren opgegaan. Alleen stilte.

Tallies vader vond het niet vreemd. 'Volgens mij hebben mensen zoals zij nooit wroeging,' merkte hij op toen Tallie op een avond op weg naar huis bij hem langsging. Het was al laat, tien uur, en Tallie had vanaf zes uur die ochtend op de set gewerkt. 'Ik denk dat iemand met zo'n karakterstoornis, iemand die met zoveel gemak liegt, bedriegt en steelt, geen empathie heeft voor de mensen die ze daarmee benadelen en kwetsen. Ze slaan de bladzijde gewoon om en gaan verder met hun leven,' zei haar vader wijs. Hij zag er beter uit sinds ze terug was uit New York en leek meer energie te hebben dan hij in lange tijd had gehad. Tallie was er blij om.

'Ik denk dat je gelijk hebt, pap,' zei ze triest. Ze had echt verwacht iets van Brigitte te horen. Daarna vertelde ze haar vader uitgebreid over haar weekje met Max in New York. Sam Jones genoot van alle verhalen. Max belde hem eens per week, maar als ze het druk had vergat ze dat soms en dan belde hij haar. Net zoals Tallie verheugde hij zich op Max' komst naar L.A. voordat haar zomercolleges begonnen.

Het duurde nog een week voordat ze een voicemailbericht van Jim Kingston ontving, en Tallie belde hem meteen terug toen ze het hoorde.

'Is er nieuws?' vroeg ze gespannen.

Jim klonk heel kalm toen hij antwoordde. 'Jack en ik hebben haar vanmiddag gearresteerd. Vannacht zit ze in hechtenis en morgen wordt ze aangeklaagd.'

Op die mededeling had Tallie maandenlang gewacht en haar hart sloeg over toen ze het hoorde. Ze was dolblij en voelde zich daar tegelijkertijd nogal schuldig om, maar ze wilde zo graag dat er een einde aan kwam. Helaas zou dat nog lang duren. Dit was nog maar het begin van alle officiële procedures.

'Hoe ging het? Raakte ze in paniek?'

'Nee, totaal niet. Ze was heel kalm. En woedend.'

Jim vond dat niet verrassend, maar Tallie wel. Dit was niet de reactie die ze had verwacht. Ze had gedacht dat Brigitte bang zou zijn als ze eindelijk werd gepakt, misschien hysterisch zou worden en in huilen zou uitbarsten.

'Denk je dat ze het verwachtte?'

'Nee. Ik denk dat ze dacht dat ze alles onder controle had. En volgens mij denkt ze dat nog steeds. Ze vindt zichzelf heel slim. Wat haar nu te doen staat is een advocaat regelen om haar te verdedigen,' zei Jim zakelijk.

'Denk je dat de rechter haar in voorlopige hechtenis zal houden?' vroeg Tallie hoopvol.

'Nee, ze komt morgen vrij. Of omdat ze de borgtocht betaalt, of omdat ze iets in onderpand geeft. Ze ontkent alle schuld natuurlijk op de hoorzitting - niemand bekent ooit schuld bij een voorgeleiding. Zelfs als er in een later stadium een deal met de officier van justitie wordt gesloten en de verdachte dan schuld bekent in ruil voor strafvermindering. Maar hoe was het in New York?'

'Leuk. Het was heel fijn bij mijn dochter.' Haar stem klonk plotseling een stuk opgewekter.

'En hoe heeft ze al jouw nieuws opgevat?'

'Ze was zeer geschokt en heel teleurgesteld in zowel Hunt als Brigitte. Ze hield tenslotte van hen en kent Brig al haar hele leven. In eerste instantie geloofde ze het zelfs niet.'

Maar dat kon Tallie zelf eigenlijk ook nog maar nauwelijks, wist hij.

'Maar toen hebben we het van ons af gezet en veel plezier gehad.'

'Daar ben ik blij om. Je hebt het verdiend. Ik bel je als de aanklacht is ingediend en ze vrijkomt.'

Tallie had vanaf dat moment geen enkele invloed meer op het verloop van de zaak. Het was nu aan de officier van justitie om in de komende maanden bewijzen te verzamelen en een zaak tegen Brigitte op te bouwen, waarna het proces zou plaatsvinden waarbij Tallie aanwezig moest zijn als getuige en slachtoffer. Dat was haar officiële rol in deze afschuwelijke zaak.

Jim belde de volgende middag opnieuw om te vertellen dat Brigitte haar huis als onderpand had gegeven ter zekerstelling van de borgtocht en niet meer in hechtenis zat. Helemaal zonder kleerscheuren was ze er dus niet afgekomen, maar ze was wel weer op vrije voeten gesteld.

'Wees een beetje op je hoede,' adviseerde hij Tallie. 'Je hoeft niet paranoïde te worden, maar wees gewoon wat alerter dan anders. Waarschijnlijk hoor je niks van haar, maar op een confrontatie zit je natuurlijk ook niet bepaald te wachten.'

'Nee, inderdaad niet. Hoe gedroeg ze zich in de rechtbank?'

'Koel, arrogant en onbeschoft,' antwoordde hij, wat Tallie verbijsterde, maar hem niet. 'De aard van het beestje. Ze gedroeg zich alsof het allemaal maar lastig gedoe was om niks en deed erg neerbuigend tegen de rechter.'

'En hoe reageerde die daarop?' vroeg Tallie benieuwd.

'Hij is het gewend, dus reageerde hij helemaal niet. Ik denk niet dat het al tot haar is doorgedrongen dat ze hier niet mee wegkomt. Ze denkt dat ze nog steeds het heft in handen heeft en bleef maar herhalen: "Weet u wel wie ik ben?'"

Dat was precies wat Jim al vanaf het begin van haar had verwacht. Brigitte zag zichzelf als een ster, een beroemdheid. Ze voelde zich Tallie, of degene die Tallie geweest zou zijn als ze zich als een ster had gedragen. Brigittes meerderwaardigheidsgevoel droop aan alle kanten van haar af en was ronduit beledigend.

'Zoals ik al verwachtte wordt ze van vier misdrijven beschuldigd: verduistering, bankfraude, overboekingsfraude en belastingontduiking. Ze zit diep in de problemen, maar ik geloof niet dat ze dat beseft. Als ze eenmaal in de gevangenis zit en de wc's moet schoonmaken, zal ze wel een toontje lager zingen.'

Er ging een huivering door Tallie heen bij het beeld dat Jim opriep. Ze kon zich Brigitte daar totaal niet voorstellen. Het was gewoon te prozaïsch.

'Het zal wel snel in de pers komen,' waarschuwde Jim haar, 'omdat je nu officieel slachtoffer van een misdrijf bent. Als de journalisten dat in de gaten krijgen, kun je telefoontjes van ze verwachten.'

'Ik heb ze niets te zeggen,' reageerde Tallie kalm.

'Dat zal ze niet weerhouden.'

Ze wisten allebei dat dat waar was.

'Ik ben blij dat Max hier niet is.'

Tallie belde haar dochter diezelfde avond om haar op de hoogte te houden. Ze verzweeg niets meer voor Max sinds ze alles had verteld. Ze praatten er een tijdje over. Het was voor hen allebei nog zo'n schok dat ze er met hun verstand maar nauwelijks bij konden.

De volgende ochtend besefte Tallie dat het nog vele maanden zou duren voordat er weer iets gebeurde. Het proces zou pas het jaar daarop plaatsvinden. De molens van de rechtspraak draaiden traag. Het Openbaar Ministerie zou nu de zaak tegen Brigitte gaan opbouwen en pas over een afgrijselijk lange tijd zou alles achter de rug zijn. Een zaak als deze duurde een eeuwigheid.

De dag daarna had ze het er met Greg Thomas over. Hij was bezig de civiele procedure voor te bereiden die Tallie tegen Brigitte zou aanspannen. Ook dat zou een jaar duren voordat de zaak werd behandeld. Het was allemaal heel frustrerend, zo vreselijk traag. Alsof ze zat te wachten tot de verf eindelijk droog was. Tallie klaagde erover tegen haar vader en hij bevestigde dat dat nu eenmaal de manier was waarop de rechtspraak werkte en dat zij, Tallie, daar niets aan kon veranderen, hoe gefrustreerd en ongeduldig ze ook was.

Tallie ging niet op zoek naar een nieuwe assistente. Na alles wat er met Brigitte was gebeurd, wilde ze dat niet meer. In ieder geval op dat moment nog niet. Het was op deze manier wel veel meer werk voor haar, maar ze voelde zich er zo geruster op.

Die zaterdag zat ze in de keuken haar rekeningen te betalen, toen haar mobiele telefoon ging. Zonder op het schermpje te kijken wie er belde, nam ze op. Haar hart stond even stil toen ze een bekende stem hoorde. Het was Brigitte. Ze klonk zakelijk en ijskoud.

'Ik wil wat spullen ophalen die nog bij jou liggen,' begon ze zonder verdere inleiding. Haar stem klonk kil, zonder spijt of excuses. Ze gaf geen verklaring voor wat ze had gedaan.

'Er ligt hier helemaal niks van jou,' zei Tallie kalm, hoewel haar hart in haar keel klopte. Ze vroeg zich af of Brigitte iets zou zeggen over het feit dat ze was gearresteerd. Greg Thomas had de sloten van het huis gelukkig laten veranderen toen Tallie in New York zat, dus ze wist zeker dat Brigitte niet zomaar kon komen binnenstappen.

'Er staat een koffertje met wat papieren erin beneden in de gangkast,' zei Brigitte vastberaden.

'Dat stuur ik je wel toe,' zei Tallie ferm.

'Ik wil het nú hebben,' zei Brigitte en haar stem klonk opeens een stuk schriller.

'Ik ben niet thuis,' loog Tallie terwijl ze zich ongemakkelijk begon te voelen en Jims waarschuwing om alert en voorzichtig te zijn haar te binnen schoot.

'Ja, dat ben je wél. Ik sta voor je deur,' reageerde Brigitte en Tallie kreeg opeens kippenvel.

'Dat zal je weinig helpen. Ik laat je niet binnen. En bovendien ben ik hier niet alleen,' voegde ze er voor de zekerheid aan toe.

Brigitte stootte een lach uit. 'Wat een gelul. Jij bent altijd alleen en dat zul je je hele leven blijven ook. Je bent gewoon zielig. Hij heeft nooit van je gehouden. Dat weet je toch, hè? Hij hield van míj. Daarom is hij drie jaar lang bij me gebleven. Hij maakte alleen gebruik van je. Voor zijn films. Dat heeft hij me zó vaak gezegd.'

Haar woorden sneden als een mes door Tallies ziel, wat natuurlijk precies Brigittes bedoeling was. Ze wilde wraak nemen omdat ze was gepakt.

'Hij heeft van geen van ons beiden gehouden,' reageerde Tallie zachtjes. 'Hij houdt van die vrouw die zijn kind krijgt. Dat heeft hij me verteld, dat hij van háár houdt.'

'Nee, dat is niet waar!' Brigitte klonk furieus over Tallies opmerking en Tallie vroeg zich af of ze echt buiten stond, maar wilde niet gaan kijken. 'Ze heeft hem in de val gelokt. Het is een doortrapte hoer die ons allebei een loer heeft gedraaid. Ze heeft hem van ons afgepikt en daarvoor is ze met opzet zwanger geraakt. Die trut heeft het gewoon veel slimmer aangepakt dan wij.'

'Misschien.' En toen kon Tallie het niet laten om te vragen: 'Hoe kon je me dit allemaal aandoen, Brig? Na al die jaren. Hoe kón je? Met hem, het geld, alles. Hoe kon je me iedere dag recht in de ogen kijken, of jezelf, als je in de spiegel keek?'

'O, alsjeblieft, laat me niet lachen. Hou op met dat moralistische gezeik. Jij ziet eruit als een zwerver. Hij viel niet op je. Wat voor soort man valt er nou op iemand die er zo bijloopt als jij? Ik heb je al die jaren overeind gehouden, terwijl jij je "geweldige" films maakte. Met zijn geld achter je, en zijn naam, en mij om je bij de les te houden en je rond te rijden alsof je dat zelf niet kunt. Zonder ons tweeën was je helemaal nergens. En zonder jouw naam, zal er nu ook niemand in Hunts films investeren. Als ik er niet was geweest, zou niemand hebben geweten wie je was. De helft van de tijd denken mensen dat ik jou ben. De enige reden dat iemand in deze stad weet wie je bent is omdat ik zulke geweldige pr voor je heb gedaan, omdat ik eruitzie als een ster. Tallie, jij bent helemaal niks. Hunt heeft dat wel honderd keer tegen me gezegd. We lachten altijd om je als we in bed lagen.'

Brigitte was wreed en woedend en haar stem sloeg over. Tallie wilde niet meer horen wat ze allemaal te zeggen had. Ze wist dat het niet waar was. Wat Brigitte nu uitkraamde was ziek, het product van een verwarde geest. Tallie was er helemaal ontdaan van.

'Hou op, Brig.'

'Je weet dat dit zijn schuld is, hè?' zei Brigitte met trillende stem. 'Als hij er niet vandoor was gegaan met die hoer, zouden we nog samen zijn en zou jij nog steeds niks in de gaten hebben en gelukkig zijn. En als hij het niet tegen je had bekend, zou ik gewoon nog voor je werken.'

Ja, en mijn geld stelen, schoot het door Tallies hoofd.

'Hij heeft het me helemaal niet verteld,' zei Tallie stellig.

'Ja, dat heeft hij wel. Dat moet wel. Niemand anders wist ervan.'

'Iemand anders heeft het me verteld. Jullie zijn niet zo discreet geweest als jullie dachten.'

'Ik geloof er niks van.'

'Nou, het is toch waar. Laat gaan, Brig. Het doet er nu niet meer toe en het zal niets veranderen. Voor niemand van ons. Het is allemaal voorbij.'

'Het is allemaal zijn schuld,' herhaalde Brigitte.

Tallie wist dat Brigitte wilde dat ze dat beaamde en net zoals zij woedend was op Hunt. En dat was ze ook, maar ze was vooral verdrietig om hem. Bovendien wilde ze niet dat de rest van haar leven geruïneerd zou worden door Hunt en Brigitte. Ze wilde alles juist zo snel mogelijk achter zich laten. Tallie betreurde het dat alles niet in een hoger tempo verliep en Brigitte niet morgen al de gevangenis in zou gaan, in plaats van pas over een jaar, na de rechtszaak. Maar ze twijfelde er geen moment aan dat Brigitte achter de trahes terecht zou komen en daar ook thuishoorde.

'Hij denkt dat hij tegen mij kan getuigen, hè?' ging Brigitte op woedende toon verder. 'Als hij niks was begonnen met die meid, had jij niets van dit alles geweten.'

'Jawel, dat had ik wel. Ik ben erachter gekomen doordat de Japanse investeerder een accountantscontrole wilde. Vanaf dat moment zit jij zwaar in de shit en uiteindelijk was het heus wel een keer uitgekomen. Iemand zou het hebben ontdekt, zelfs Victor.'

'Het is allemaal de schuld van Hunt.'

Het is jouw schuld én die van Hunt, dacht Tallie, maar ze wilde niet langer met Brigitte praten.

'Ik stuur je dat koffertje wel op.'

'Dat koffertje interesseert me geen reet, flikker het maar weg.' En met die opmerking verbrak Brigitte abrupt de verbinding.

Het deed Tallie pijn dat ze helemaal niets had gezegd over het feit dat ze haar zó had bedrogen en dat dat haar ook helemaal niet leek te deren. Brigitte had blijkbaar totaal geen wroeging over haar eigen oneerlijkheid.

Tallie staarde een beetje verwezen naar haar mobiele telefoon en merkte opeens dat ze helemaal zat te trillen. Het telefoontje had haar van streek gemaakt. Ze overwoog even om Jim te bellen, maar bedacht toen dat ze hem in het weekend liever niet lastigviel. Toen overwoog ze om Hunt te bellen om hem te vertellen dat Brigitte als een dolle tekeerging, maar dat leek eigenlijk ook weinig zinvol. Hunt was tenslotte een volwassen man en had bovendien drie jaar lang een affaire met Brigitte gehad, dus moest hij het zelf maar uitzoeken met haar. Het was niet haar taak om hem te beschermen.

Toen ging de telefoon opnieuw. Het was Max. Met onvaste stem nam ze onmiddellijk op.

'Wat is er? Je klinkt helemaal niet goed.' Max vond het verschrikkelijk om te horen dat haar moeders stem beefde.

'Ik heb net een heel raar en eng telefoontje van Brigitte gehad. Ze klinkt echt helemaal gestoord. Ze zei dat ze voor mijn deur stond, maar dat is waarschijnlijk niet waar. En trouwens, ik blijf toch thuis vanmiddag, ik moet werken. Ik ben bang dat het een heel lang jaar wordt totdat dit proces eindelijk voorkomt,' constateerde ze somber.

Max waarschuwde haar dat ze voorzichtig moest zijn en na een tijdje verbraken ze de verbinding.

Tallie liep naar de kast in de gang om te kijken of het koffertje daar stond, zoals Brigitte had gezegd. En dat stond er inderdaad. Er bleken wat papieren, een doktersrekening en een paar tijdschriften in te zitten. Niets wat Brigitte per se nodig kon hebben en Tallie besefte dat Brigitte gewoon naar binnen had gewild om haar de les te lezen, of misschien wel echt kwaad te doen. Voor de zekerheid controleerde ze of alle deuren goed afgesloten waren en toen ze een blik uit het raam wierp, viel er buiten niemand te bekennen. En ze had ook geen auto horen arriveren of wegrijden. Misschien had Brigitte helemaal niet voor haar deur gestaan en vanaf een andere plek gebeld. En het alleen maar gezegd om haar bang te maken. Het was vervelend dat ze weer vrij rondliep.

Tallie nam de stapel rekeningen mee naar boven, sloot zichzelf op in de slaapkamer en zette het alarm aan. De rest van de middag verstreek met het voldoen van alle openstaande rekeningen. Ze was net klaar toen de telefoon ging. Het was Jim Kingston en hij klonk gespannen.

'Alles goed met je?'

'Ja, prima. Hoezo? Ik heb alleen een bizar en heel onplezierig telefoontje van Brigitte gehad vandaag. Ze klonk hysterisch en wilde binnenkomen. Ik heb mezelf opgesloten in mijn slaapkamer en het alarm aangezet, en ze heeft niet nog een keer gebeld. Ik hoop niet dat ze me een jaar lang gaat stalken.'

'Dat zal niet gebeuren,' zei hij overtuigd. 'Ik kom naar je toe,' vervolgde hij kalm.

'Hoezo?'

'Ik zit al in de auto en ben er over vijf minuten.'

Hij legde het verder niet uit. Tallie vond het aardig van hem dat hij even langskwam. Vijf minuten later ging de deurbel. Tallie draaide de deur van haar slaapkamer van het slot, zette het alarm uit, en haastte zich de trap af om de voordeur voor hem open te doen.

Ze schrok toen ze zijn gezicht zag: er moest iets vreselijks zijn gebeurd. Ze was bang om te horen wat. Stel dat Brigitte naar haar vader was gegaan en hem iets had aangedaan? Dat was het enige waar ze aan kon denken.

Jim verspilde geen tijd en vertelde het haar meteen, terwijl ze nog in de deuropening stonden. 'Brigitte heeft Hunt vermoord. Ze is naar het appartement van Angela Morissey gegaan en heeft daar op hem geschoten, recht in zijn borst. Ze riep dat hij "verdomme nooit tegen haar zou getuigen" en vuurde meteen.'

Tallies gezicht werd lijkbleek en plotseling draaide alles om haar heen. Ze was diep geschokt en moest Jims arm vastgrijpen om op de been te blijven. 'En Angela en het jongetje?'

'Met hen is alles goed.'

Maar Hunt was dood. Hunt die tegen haar had gelogen, haar had bedrogen en van wie Brigitte zei dat hij nooit van Tallie had gehouden. Hunt die een baby kreeg met iemand anders. Het deed er nu niet meer toe. Het was voorbij. Hij was dood. Plotseling drong het tot haar door hoeveel geluk ze had gehad dat Brigitte haar niet had neergeschoten. Misschien had hun jarenlange vriendschap dan toch iets voor haar betekend en was dat Tallies redding geweest. Of misschien was ze gewoon nóg woedender op Hunt geweest dan op haar, vanwege Angela. Tallie was blij dat ze Brigitte niet had binnengelaten die ochtend. Anders was zíj nu misschien wel dood geweest.

'Waar is Brigitte?' vroeg ze flauwtjes, terwijl Jim haar meevoerde naar de woonkamer en haar daar op een stoel zette.

'Ze is opgepakt. Ze was terug naar haar huis gegaan en haar koffers aan het pakken toen ze haar daar kwamen arresteren en nu zit ze in de gevangenis. En daar blijft ze tot aan de rechtszaak.'

Maar nu zou ze ook terecht moeten staan voor moord. Haar leven was kapot. Tallie kon het zich niet voorstellen. Opeens bedacht ze dat ze Max moest bellen voordat die het op het nieuws zou zien. Paniekerig rende ze naar boven om haar telefoon te zoeken. Jim kwam achter haar aan de trap op en bleef in de buurt om Tallie ondersteuning te bieden. Tallie liet zich op het bed neerzakken en belde Max, die meteen opnam.

Uit de geschokte toon van haar moeder begreep ze onmiddellijk dat er iets ergs was gebeurd.

'Wat is er met je, mam?'

'Met mij niks. Maar ik wilde het je vertellen voordat je het op een andere manier hoort. Brig heeft Hunt net vermoord. Ze heeft hem doodgeschoten. Daarvoor was ze hier, maar ik heb haar niet binnengelaten.'

'O, mijn god, mam!' Max barstte in tranen uit. 'Stel dat ze jou had neergeschoten.'

'Dat is niet gebeurd en het is nu allemaal voorbij. Ze zit in de gevangenis en ze zal niemand meer iets kunnen aandoen. Maar die arme Hunt. Hij is dood. Hij was misschien een klootzak, maar dit heeft hij niet verdiend.'

'Heeft ze nog anderen neergeschoten?'

'Alleen Hunt.' Terwijl ze dat zei pakte Tallie de afstandsbediening op en zette de televisie aan. Hunts gezicht was levensgroot op het scherm te zien en toen werd er overgeschakeld naar het appartement waar hij met Angela had gewoond. Tallie kon Angela op de achtergrond zien, met een enorme buik. Ze huilde. Overal om het gebouw heen stonden politiewagens. Toen kwam er een foto van Brigitte in avondjurk in beeld. Het was een oude foto van een of ander Hollywoodgebeuren en ze zag er fantastisch op uit. Tallie hoorde dat haar naam werd genoemd. Nadat ze nog even met Max had gepraat, hingen ze op en toetste Tallie direct het nummer van haar vader in. Die had het net op de televisie gezien en was even geschokt als zij. Tallie beloofde hem terug te bellen als Jim weg was.

'Wat gebeurt er nu verder?' vroeg Tallie toen ze had opgehangen en Jim aankeek.

'Ze zal óf bekennen in ruil voor strafvermindering, óf opvoeren dat ze het in een vlaag van verstandsverbijstering heeft gedaan en niet toerekeningsvatbaar was. Maar ze zit hoe dan ook diep in de problemen. Waarschijnlijk zullen ze proberen haar zover te krijgen dat ze alles bekent. In ieder geval gaat ze heel lang de gevangenis in. Ze is nog gestoorder dan ik al dacht. Ze leek geestelijk in orde toen ik haar bij haar thuis sprak.' Tijdens het praten ging zijn telefoon. Het was Jack Sprague.

'Ja, ik weet het,' zei Jim. 'Ik zie het op het nieuws. Ze hebben me meteen gebeld toen het was gebeurd. Ik ben nu bij Tallie Jones. Brigitte is eerst hiernaartoe gekomen, maar Tallie heeft haar niet binnengelaten. Ja ja, ik weet het. Ik bel je straks nog,' zei hij en hij hing op.

'Hoe voel je je?' vroeg hij, terwijl hij Tallie aankeek.

'Ik weet het niet.' Ze leek verward. 'Bang. Misselijk. Verdoofd. Ik wilde Hunt eerst nog bellen om hem te waarschuwen dat Brigitte furieus op hem was, maar vond bij nader inzien dat het niet mijn zaken waren, dus heb ik dat uiteindelijk niet gedaan.' Tallies ogen stonden vol tranen terwijl ze naar hem opkeek. 'Ik had het toch moeten doen. Misschien zou hij dan nu nog leven.'

'Dat denk ik niet. Ze was erop uit om hem te grazen te nemen en dat zou haar uiteindelijk toch wel zijn gelukt.'

'Ze wilde niet dat hij tegen haar zou getuigen. Dat zei ze tegen mij.'

'Heeft ze ook gezegd dat ze hem te pakken wilde nemen, hem wilde doden misschien of iets dergelijks?' Zonder het te beseffen was hij overgeschakeld op zijn rol als FBI-agent.

Tallie schudde haar hoofd. 'Nee. Maar ze was razend en bleef maar herhalen dat Hunt niet tegen haar zou getuigen.'

'Maar leek ze wel bij haar volle verstand?' In zoverre iemand tenminste bij zijn volle verstand kon zijn als hij of zij op het punt stond iemand te vermoorden.

'Min of meer. Ze was ook furieus op mij. Ik wist niet eens of ze wel echt hierbuiten was of dat alleen maar zei om me bang te maken.'

'Wat wilde ze van je?'

'Ze wilde binnenkomen om een koffertje op te halen dat hier nog van haar stond, maar ik zei dat ik dat wel zou opsturen. En nadat ze me een tijd de huid had vol gescholden, hing ze op en vertrok ze, neem ik aan.'

Een tijdje later besloten ze naar beneden, naar de keuken te gaan waar Jim een kop thee voor haar zette. Op zoek naar melk keek hij in de koelkast en toen draaide hij zich met een glimlach naar haar om.

'Doe jij ooit boodschappen?' vroeg hij.

'De laatste tijd niet,' antwoordde ze, ook glimlachend. 'Ik ben niet erg goed in het huishouden. Het is niet echt mijn ding.'

'Blijkbaar. En eet je wel eens?'

'Ja. Soms. Nou, eigenlijk niet. Niet vaak. Nee, de laatste tijd niet vaak.'

Dat kon hij wel zien. Ze was mager.

'Ik kan gewoon niet geloven dat Hunt dood is. Het lijkt onmogelijk. Had ik hem maar gebeld.'

Ze zag er triest uit toen ze dat zei en hij zei streng: 'Ophouden daarmee. Als ze van plan was hem te vermoorden, was haar dat toch wel gelukt, wat jij ook had gedaan. Daar had je echt niets aan veranderd.'

Tallie knikte en probeerde hem te geloven, maar dat kon ze niet. Ze barstte in tranen uit. De afgelopen maanden waren ook zo'n nachtmerrie geweest voor haar.

Jim wist dat het nu voorbij was. Dat besefte hij beter dan Tallie op dat moment. Brigitte was voorgoed weg, opgeborgen, of in ieder geval voor een lange, lange periode.

Jim bleef een uur in haar keuken met haar zitten praten en toen stond hij op om te vertrekken. Hij wist dat ze niet langer in gevaar verkeerde.

Toen hij de voordeur openmaakte, bleken er verschillende wagens van televisienieuwszenders buiten te staan. Vier, om precies te zijn, plus een groepje fotografen. De pers was gearriveerd om Tallie te belegeren. Jim sloeg de deur weer dicht en zei tegen Tallie: 'De pers staat buiten, dus hou de voordeur dicht en sluit de gordijnen. Ga maar niet naar buiten en praat niet met ze, tenzij je dat graag wilt.'

Vol afschuw schudde ze haar hoofd.

'Ik breng je straks wel iets te eten, anders sterf je nog van de honger.' Hij glimlachte. 'Het komt wel goed. Kun je een paar dagen bij iemand logeren?'

'Bij mijn vader. Maar ik zou liever hier blijven.'

'Blijf dan maar gewoon hier en zorg dat je uit het zicht blijft.' Ergens in huis rinkelde de telefoon. Jim trok meteen de stekker eruit, ervan overtuigd dat het de pers was. Mensen die haar beter kenden hadden tenslotte haar mobiele nummer. 'Het zal allemaal wel gauw overwaaien.'

Tallie knikte en deed haar best hem te geloven. Jim vertrok en liep vastberaden op het groepje persmuskieten af. Hij hield zijn FBI-badge opgestoken zodat iedereen goed kon zien wie hij was.

'Mrs. Jones heeft u niets te zeggen. Ze betreurt ten zeerste wat er is gebeurd en betuigt haar medeleven aan de familie. Het heeft voor u weinig zin hier te blijven, want Mrs. Jones is niet van plan u te woord te staan. Als ze wel een verklaring wil afleggen, zullen we u dat laten weten.' Er werd teleurgesteld gekeken, maar er kwam niemand in beweging. Jim stapte in zijn auto en reed weg.

Binnen zag Tallie op het tv-nieuws een beeld van Jim die voor haar huis stond en de pers te woord stond. De journalisten stonden nog steeds voor haar huis en waren blijkbaar niet van plan te vertrekken. Even later belde Tallies vader haar op haar mobiele telefoon en ze verzekerde hem er opnieuw van dat alles goed met haar was. Tallie volgde het nieuws de hele verdere dag en om negen uur die avond was Jim terug met een tas vol hamburgers en Mexicaans eten. Nadat ze de deur voor hem had opengedaan, gingen ze weer in de keuken zitten. Buiten stond nog steeds een horde pers, in de hoop een glimp van haar op te vangen. Het was die avond al verschillende keren op het nieuws geweest dat ze tot kortgeleden met Hunt Lloyd had samengewoond en een paar jaar een relatie met hem had gehad. Daarna kwam Angela met haar enorme zwangere buik in beeld en werd er gezegd dat zij zijn baby verwachtte. Er waren ook beelden te zien van Brigitte die met haar hoofd omlaag naar de gevangenis werd geleid. Een Brigitte die in de verste verte niet leek op de Brigitte die Tallie kende. De glamourfoto in de avondjurk leek wel. Dat was de Brigitte Parker die iedereen kende, de ster Brigitte Parker. Tallie schoot in de lach toen ze een foto van zichzelf zag die op een of andere filmset was genomen. Ze leek wel een schipbreukeling.

'Drie keer raden wie van die twee de ster is,' zei ze, terwijl Jim het eten uitpakte en zij de borden klaarzette. Hij had zelfs een paar blikjes bier en cola meegebracht.

'Jíj bent de ster. Dat is juist wat ze zo haatte van jou. Ze wilde jou zíjn. Maar wat ze ook van je afpakte, ze kon jou nooit worden. Ze had jouw talent niet, jouw uiterlijk niet en alle dingen die jou jou maken niet. Er is meer voor nodig dan avondjurken, bontjassen en dure juwelen om een ster te zijn,' zei hij glimlachend.

Tallie was geraakt dat hij zo aardig tegen haar deed nu ze gevangenzat in haar eigen huis. Opeens besefte ze dat ze stierf van de honger.

'Ach, het zou geen kwaad kunnen als ik af en toe een kam door mijn haar haal, vermoed ik,' zei ze een beetje schaapachtig en hij schoot in de lach.

'Dan zou niemand meer weten wie je was. Maar het zou misschien wel een goede vermomming zijn. Dan word je niet herkend als je naar buiten gaat.'

Ze schoten allebei in de lach en gingen zitten om het eten dat Jim had meegebracht te verorberen. Tijdens de maaltijd belde Jims zoon en Jim beloofde hem gauw weer thuis te komen.

'Sorry dat ik je zaterdagavond in de war gooi,' zei Tallie verontschuldigend, weer met haar gedachten bij het feit dat Hunt dood was. Het leek gewoon onmogelijk. En het was zo verkeerd, ondanks het feit dat hij zo oneerlijk tegen haar was geweest. Ze had medelijden met Angela. Haar baby had nu geen vader meer. Tegen tienen meldde het nieuws dat de teraardebestelling later die week in besloten kring zou plaatsvinden. Tallie wist dat ze er niet heen zou gaan. Dat zou hypocriet zijn. Hij hoorde nu bij Angela en hun baby. Ze had geen plek meer in zijn leven of aan zijn graf en ze wilde er ook niet bij zijn. Ze herinnerde zich liever de goede momenten, voor wat die dan nog waard waren. Niet veel meer, na de manier waarop hij haar had bedonderd. Hun hele relatie was één grote leugen gebleken.

Tallie at een cheeseburger en een taco en dronk twee cola's. Met een dankbare blik op Jim zei ze: 'Dat was echt heerlijk.' Ze had het harder nodig gehad dan ze had beseft en voelde zich een stuk beter nu ze had gegeten.

'Ja, ik vond het ook lekker. En je gooit mijn zaterdagavond niet in de war trouwens. Het alternatief was vandaag pizza en frisdrank met een stelletje vijftienjarige pubers geweest. Bovendien wilde ik graag hier zijn.' Jim had ook nog wat broodjes voor de volgende ochtend meegebracht. 'Red je het wel hier in je eentje vannacht?'

Ze knikte. Er was nu geen gevaar meer. Brigitte zat achter de tralies en de pers was buitengesloten. Ze had alleen een probleem als ze op een gegeven moment ergens naartoe wilde. Het was duidelijk dat de journalisten hun bivak buiten voor langere tijd hadden opgeslagen, misschien bleven ze wel tot na Hunts begrafenis. Maar daar ging ze toch niet heen.

Plotseling realiseerde ze zich dat ze bezig was de allerlaatste film die door Hunter Lloyd was geproduceerd af te ronden. Dat was een vreemd idee. Als passend laatste eerbetoon aan Hunt moest ze er nog meer haar best op doen dan ze normaliter al deed. Dat was het enige wat ze nu nog voor hem kon doen.

Jim en Tallie praatten nog een tijdje verder over alles wat er was gebeurd en toen vertrok hij weer. Omdat ze voorlopig een gegijzelde in haar eigen huis was, beloofde hij de volgende ochtend terug te komen. Tallie bedankte Jim nogmaals voor het eten, draaide de deur achter hem op slot en ging naar haar slaapkamer. Ze liet de televisie de hele nacht aan. Er kwamen nieuwsberichten, bulletins en commentaren over Hunt voorbij en af en toe werden zijzelf, Angela en Brigitte daarin genoemd. Een onbekende bron uit het Sunset Marquis had verklaard dat Hunt een paar jaar lang een affaire met Brigitte had gehad en de verslaggever vroeg zich af of het fatale schot het resultaat was van een ruzie tussen twee geliefden, of dat er sprake was van een driehoeksverhouding met de vrouw die zwanger was van zijn kind. Tallie lag het grootste gedeelte van de nacht wakker.

Toen Jim de volgende ochtend arriveerde, was ze al op en aangekleed. Voor de verandering droeg ze een spijkerbroek zonder gaten, had ze haar haren bijeengebonden in een paardenstaart en was haar gezicht frisgewassen. Ze zag er jong, energiek en wat ontspannener uit. Jim had een broodje ei van McDonald's voor haar meegenomen en verder aten ze de broodjes die Jim de avond daarvoor al had meegebracht.

'Dit wordt een lange week,' merkte ze op, refererend aan de pers die nog steeds voor haar huis bivakkeerde.

'Ze geven het uiteindelijk wel op. Bij de volgende moord trekken ze weer verder.'

'Wat een opwekkende gedachte.' In ieder geval zou zij het niet zijn die werd vermoord en ze besefte meer dan ooit dat ze ternauwernood aan de dood was ontsnapt. Als ze de deur voor Brigitte had opengedaan, had zi'j nu dood kunnen zijn, maar ze had aangevoeld dat ze dat beter niet kon doen. Brigitte had zo gestoord geklonken door de telefoon.

Jim bleef bij haar totdat hij zijn zoon moest oppikken van een of andere sportwedstrijd. En die avond kwam hij opnieuw langs om iets te eten te brengen. Deze keer kon hij niet blijven omdat hij met zijn zoon ergens heen moest, en hij maakte zich zorgen over haar zo alleen in huis, piekerend over de dood van Hunt.

'Ik wist niet dat de FBI ook aan catering deed,' plaagde ze hem met een flauw glimlachje.

'Jazeker, ik zal zelfs een keer voor je koken. Kooklessen horen ook bij de opleiding tot special agent,' reageerde hij grinnikend.

Voor Tallie was het weekend in deze akelige omstandigheden draaglijker geweest door zijn aanwezigheid. 'Dank je wel, Jim. Zonder jou zou dit een afschuwelijk weekend zijn geweest.' Hij had het verdriet over Hunts dood, haar schuldgevoel over het feit dat ze hem niet had gebeld en haar spijt over hoe zijn leven en hun relatie waren beëindigd verzacht.

Die maandagochtend voelde ze zich verdrietig, maar kon ze wel vrede hebben met alles. Gelukkig had de pers het eindelijk opgegeven en waren alle journalisten verdwenen.

De dag van Hunts begrafenis stonden ze weer voor haar huis, maar Tallie hield zich op dat moment schuil in het huis van haar vader. Daar gedachten ze Hunt met zijn tweetjes. Het gaf haar een beter gevoel bij haar vader te zijn dan om aan Hunts graf te staan. Door de dag heen spraken ze Max een paar keer telefonisch. Laat die avond ging Tallie weer terug naar haar eigen huis.

De volgende dag zat er een brief van Angela Morissey bij de post. Tallie was van plan geweest haar te schrijven, maar had dat nog niet gedaan.

'Beste Mrs. Jones,' begon de brief beleefd. 'Ik weet dat ik u veel verdriet heb aangedaan en datzelfde geldt voor Hunt. Maar hij hield echt van u. Hij raakte verstrikt in een moeilijke situatie en is daar niet goed mee omgegaan, maar hij vertelde me altijd hoe fantastisch u bent en hoeveel hij van u hield. Ik zal hem vreselijk missen en ik denk dat dat voor u ook zo is. Het spijt me van alle pijn die wij u hebben bezorgd. Ik hoop dat alles weer goed komt voor u. Hoogachtend, Angela Morissey.'

Het was een lief gebaar en Tallie waardeerde het. Het was balsem op de wonde die Brigitte had geprobeerd dieper te maken toen ze zei dat Hunt nooit van haar had gehouden. Hunt was een domme man geweest wist Tallie, zwak, maar op andere gebieden ook een goede man, ondanks de fouten die hij had gemaakt. Ze vouwde de brief dicht en borg hem op. In stilte wenste ze Angela het beste toe en hoopte ze dat Hunts ziel rust had gevonden.

16

Voordat haar zomercolleges begonnen kwam Max, zoals gepland, voor een vakantie naar huis. Haar moeder en grootvader waren dolblij haar weer te zien. Ze ging bijna iedere dag op bezoek bij haar opa, en als Tallie klaar was met werken, nam ze hen allebei mee uit om ergens een ijsje te gaan eten. 's Middags ging Max meestal met haar opa naar buiten. Hij zat dan in zijn rolstoel, die hij nu vaker gebruikte dan zijn rollator. Hij was minder vast ter been, maar zijn verstand was nog even scherp als altijd. Sam vond het heerlijk om zijn kleindochter om zich heen te hebben en van haar te horen hoe ze tegen de wereld aan keek. En natuurlijk waren ze alle drie ook nog volop bezig met de verwerking van Hunts dood en zijn bedrog van daarvoor, plus de afschuwelijke misdaden van Brigitte. Sam en Max maakten zich zorgen om Tallie.

's Avonds, als ze klaar was met werken, kwam ze altijd naar hen toe en na een tijdje gingen Max en zij dan naar huis. Sam vond het geweldig om tijd met zijn 'twee meiden' door te brengen.

Tallie was bezig met de montage van de film en haar agenda was nu minder vol en gemakkelijker aan te passen dan tijdens opnamen, dus kon ze, nu Max in L.A. was, tijd voor haar vrijmaken. Maar er moest ook nog een hoop gebeuren aan de film waardoor ze het toch druk had, vooral omdat ze het nu zonder assistente moest doen. De film zou met Kerstmis worden uitgebracht. Ze wist dat dat het juiste moment was voor dit type film en de distributeurs rekenden erop dat het een kaskraker zou worden, vanwege Hunts dood nu zelfs nog meer dan ze eerder hadden verwacht.

'Hoe gaat het nu verder met Brig?' vroeg Max op een avond aan haar moeder toen ze thuiskwamen van een etentje bij Sam. Max wist dat Jim Kingston Tallie een paar keer had gebeld, maar Max had hem nog niet ontmoet en ze was nieuwsgierig naar hem.

'Ze is aangeklaagd wegens moord met voorbedachten rade op Hunt. En daar zal ze voor worden berecht. Ze zit nu vast en wordt beschuldigd van twee misdaden: verduistering en moord. De rechtszaak voor de verduistering staat nu eindelijk gepland, hij dient 19 april. Om het zacht uit te drukken verheug ik me er niet op. Ik ben ervan overtuigd dat zij dat ook niet doet, maar tot nu toe is ze niet bereid om schuld te bekennen. Ze heeft niks meer te verliezen of te winnen natuurlijk. Door de moord op Hunt en de verduistering van het geld, zal ze haar hele verdere leven in de gevangenis moeten slijten. En dan hebben we ook nog de civiele procedure die ik aanspan in de hoop zo veel mogelijk geld terug te krijgen. Ik wil dat huis van haar graag verkopen. Maar Jim Kingston zegt dat de belasting het ook zal claimen, omdat Brigitte belasting heeft ontdoken.' Het was niet te geloven hoe Brigitte haar eigen bestaan in zo'n korte tijd zo grondig had verwoest, dat van Hunt had beëindigd en Tallies leven een enorme dreun had verkocht.

'Heeft ze ooit nog contact met je opgenomen na die dag dat ze hier langskwam om dat koffertje te halen?' vroeg Max benieuwd. Het was in haar ogen zo vreemd, net zoals in die van Tallie, dat Brigitte nooit had geschreven om haar excuses aan te bieden en te zeggen dat ze spijt had van haar daden.

'Nee, maar ik heb wel een briefje gehad van de vriendin van Hunt, waarin ze schreef dat hij veel van mij hield. Moeilijk te geloven, maar aardig van haar om dat te zeggen nu hij er niet meer is. En ik heb haar een briefje teruggeschreven.'

Tallie had ook een brief van Victor Carson ontvangen waarin hij zijn medeleven uitte en vertelde dat zijn vrouw hem had verlaten en hij ging scheiden.

De rechtszaak over de verduistering zou pas over tien maanden zijn. Dat leek een eeuwigheid, en als het zover was, zou alles wat er was gebeurd ver weg en onwerkelijk lijken. Dat leek het nu al op een bepaalde manier. Tallie probeerde zo veel mogelijk te genieten van het feit dat Max in L.A. was. Ze brachten veel tijd met Sam door en gingen uit als daar tijd en gelegenheid voor was en Max niet had afgesproken met vrienden of vriendinnen. Af en toe praatten ze over Hunt en Brig, maar Tallie deed haar best om er niet te veel mee bezig te zijn.

Jim belde van tijd tot tijd om te vragen hoe het ging. En de dag voordat Max vertrok, kwam hij langs bij Tallie om Max te ontmoeten. Hij was onderweg om zijn zoon ergens op te halen en bracht hun een kort bezoekje. Het was voor het eerst dat hij niet in pak was toen Tallie hem zag: hij droeg een spijkerbroek en een t-shirt en hij zag er atletisch en fit in uit.

Max leek onder de indruk van hem. Ze vond hem slim, hij zag er goed uit en leek heel ontspannen en attent voor haar moeder. En Tallie leek het ook leuk te vinden met hem te kletsen.

Zodra hij weg was, riep Max uit: 'O, wat een leuke man!'

De voordeur was nog maar nauwelijks dicht en Tallie hoopte dat hij het niet had gehoord.

'Wat is er in vredesnaam mis met hem?' vervolgde Max.

'Geen idee. Waarom vraag je hem dat niet zelf?' antwoordde Tallie lachend.

'Ik bedoel: waarom vind je hem niet leuk?'

'Maar ik vind hem wél leuk. Hij is heel aardig.'

'Dat is niet wat ik bedoel en dat weet je best. Waarom ga je niet met hem uit?'

'Nou, ten eerste omdat hij me nooit heeft gevraagd om mee uit te gaan. Ten tweede is hij de FBI-agent die mijn zaak behandelt. En daarbij komt nog dat ik helemaal niet uit wil met mannen. Daar kan ik op dit moment nog niet eens aan denken. En misschien wel nooit meer.'

'Waarom niet?' Max zag er teleurgesteld uit en ze wierp haar moeder een boze blik toe.

'Ik denk dat Hunt me daarvan heeft genezen. In ieder geval voorlopig. Ik heb net ontdekt dat ik vier jaar ben bedrogen door de man met wie ik samenwoonde en die ik beschouwde als mijn beste vriend. Dat zorgt er nou niet bepaald voor dat ik popel om opnieuw een relatie te beginnen. Ik heb vier jaar van mijn leven vergooid en het lijkt me overduidelijk dat mijn mensenkennis niets voorstelt en dating dus niks voor mij is.'

'Doe niet zo stom, mam,' berispte Max haar. 'Is hij getrouwd of gescheiden? Ik bedoel die man van de FBI.'

Tallie wist precies wie ze bedoelde. 'Weduwnaar.'

'O, wat erg. En heeft hij een vriendin?'

'Dat heb ik hem niet gevraagd en dat ben ik ook niet van plan te doen. Op zijn hoogst zouden we misschien vrienden kunnen worden. Ik heb trouwens niet de indruk dat hij zit te wachten op een date. Volgens mij mist hij zijn vrouw nog steeds.'

'Dat is pathetisch. Jullie zijn allebei idioten. Verkwist je leven toch niet zo.' Max keek haar moeder gefrustreerd aan.

'Dank je voor je gratis advies.'

'Nou, ik vind hem er hartstikke goed uitzien en hij lijkt me een aardige vent. Je moet hem eens een keer uitnodigen om te komen eten.'

'Max! Ik ga toch niet zomaar de FBI-agent die mijn zaak behartigt te eten vragen!'

'Waarom niet?'

'Dan denkt hij dat ik iets van hem wil en maak ik mezelf belachelijk.'

'Nou, misschien móét je ook wel iets van hem willen,' reageerde Max met een uitgestreken gezicht. En toen werd ze plotseling echt serieus en keek ze haar moeder recht aan. 'Hoe vind je dat het met opa gaat? Hij lijkt veel zwakker dan de laatste keer dat ik thuis was. En hij gebruikt zijn rollator ook helemaal niet meer, hij wil alleen nog maar in de rolstoel.'

Dat was Tallie ook opgevallen. Haar vader had hoe langer hoe minder kracht. 'Hij is net zesentachtig geworden, Max. En je hebt gelijk. Hoewel hij is opgeleefd sinds jij hier bent; hij geniet van je bezoekjes. Maar ik denk dat hij zich vaak niet echt lekker voelt.' Hij was zo fragiel en leek met de dag zwakker te worden en meer in elkaar te krimpen. Tallie wilde er eigenlijk niet over nadenken, maar ze wist dat hij op een dag niet meer in staat zou zijn om uit zijn bed te komen. En dat moment leek steeds dichterbij te komen.

Die avond aten ze samen en het was heel gezellig, maar Tallie was ook een beetje triest omdat Max al snel weer zou vertrekken. Over twee dagen zouden de zomercolleges beginnen en dus zou ze pas na de zomervakantie weer naar huis komen.

De volgende ochtend reed Tallie haar dochter bij zonsopgang naar het vliegveld en de rest van het weekend besteedde ze aan allerlei klusjes in huis en het betalen van de rekeningen. Dat deed haar denken aan wat er de laatste keer dat ze dat had gedaan was gebeurd, toen Brigitte haar opeens belde en daarna Hunt had vermoord. Ze werd nog steeds verdrietig als ze aan hem dacht. Het was zo zonde, zo'n verspilling.

De week daarna had Tallie een afspraak met Greg Thomas om de civiele rechtszaak tegen Brigitte te bespreken. Brigitte had intussen een advocaat, zowel een strafrechtadvocaat als een civiele, en Tallie had haar aangeklaagd voor de verduistering van de één miljoen dollar waarvan Victor zeker wist dat ze die had ontvreemd en hij was bezig de boeken nauwkeurig te checken op meer. Tallie vroeg zich af wat er met al Brigittes spullen zou gebeuren als ze de gevangenis in ging. Nog een verspild leven. En allemaal zo onnodig, vond Tallie.

Als Tallie niet moest overleggen met haar advocaat, werkte ze aan de film. Een tijdje na Max' vertrek was hij eindelijk helemaal af en Tallie vond het eindresultaat echt prachtig. Nog beter dan ze had gehoopt: er werd goed in geacteerd, de opnamen waren spectaculair en ook de filmmuziek was indrukwekkend. Ze wist dat Hunt er trots op zou zijn geweest en dat was ze zelf ook. In de aftiteling van de film had ze een tekstje ter nagedachtenis aan Hunt opgenomen. De film zou op 15 december in heel Amerika worden uitgebracht. Op de dag dat ze voor de laatste keer de studio verliet omdat de film echt af was, ging ze 's avonds bij haar vader langs. Hij was stiller dan gewoonlijk en ze had de indruk dat hij pijn had.

'Gaat het wel, pap? Is er iets wat ik kan doen? Wil je dat ik de dokter bel?'

'Nee, hoor. Niks aan de hand. Mijn artritis speelt op, dat is alles.'

Ze probeerde hem uit zijn bed te krijgen zodat hij een beetje beweging had, maar dat wilde hij niet. En Amelia, de huishoudster, vertelde dat hij niet had gegeten. Tallie had de laatste tijd al een paar keer gedacht dat ze iemand moest inhuren om 's nachts bij hem te blijven, of hij dat nou wilde of niet. Hij was te onvast ter been tegenwoordig om nog alleen te kunnen zijn. Ze was bang dat hij zou vallen en zich ernstig zou verwonden.

Ze bleef die avond bij hem eten en toen ze aan tafel zaten belde Jim om haar bij te praten over het een en ander.

'Mag ik je straks terugbellen? Ik ben nu bij mijn vader.'

'Tuurlijk. Bel me maar mobiel. Het is niets belangrijks. Ik wilde alleen vertellen dat we Brigitte vandaag een deal voorgesteld hebben. Maar dat vertel ik je straks wel uitgebreid.'

Wat voor een deal konden ze haar in vredesnaam hebben aangeboden, vroeg Tallie zich af Honderd jaar in plaats van honderdvijftig? Jim had al verteld dat Brigitte wat betreft de aanklacht van moord met voorbedachten rade zou pleiten dat ze tijdelijk ontoerekeningsvatbaar geweest was. Maar hij voorspelde dat niemand dat zou geloven. Ze was bij haar volle verstand geweest en gewoon woedend, iets wat niet op te voeren viel als verzachtende omstandigheid.

'Ben je tevreden met je film?' vroeg haar vader haar tijdens de maaltijd. Hij was altijd in haar werk geïnteresseerd. Zelfs nu hij zo verzwakte, wilde hij nog altijd weten waar ze mee bezig was en hoe dat verliep. En hij keek ook nog graag naar films op de televisie.

'Ja, dik tevreden. Volgens mij is het een van mijn beste. Jammer dat Hunt het niet meer kan meemaken.'

'Ja, dat is heel jammer, in allerlei opzichten. Ik hoop dat dat mens heel lang in de gevangenis verdwijnt.'

'Ik zou niet weten hoe dat níet het geval zou kunnen zijn. Met de moord op Hunt plus de verduisteringszaak denk ik dat ze levenslang wordt opgeborgen.'

'En dat verdient ze ook,' zei hij overtuigd. Hij had geen medelijden met een crimineel zoals zij. 'Had je advocaat nog nieuws? Of de FBI?'

'De agent van de FBI die op de zaak zit belde net. Ik heb gezegd dat ik hem terugbel zodra ik thuis ben. Ik laat het je wel weten.'

Tallies vader had haar veel goede adviezen gegeven wat de civiele procedure betrof. Hij had nog altijd een scherp verstand en was goed op de hoogte van juridische zaken. Hij herinnerde haar doorlopend aan dingen die ze aan haar advocaat moest voorleggen en Greg Thomas glimlachte altijd als Tallie boodschappen van haar vader overbracht en uitte zijn verbazing over hoe vaak hij het bij het rechte eind had. Tallies vader las nog altijd de Harvard Law Review en hield er ook van om op zijn computer allerlei websites over juridische zaken af te struinen.

Tallie wachtte die avond tot haar vader naar bed wilde en bleef tot hij er goed en wel in lag en ze hem welterusten had gewenst. Toen vertrok ze stilletjes maar huis. Sam lag al te dommelen.

Zodra ze thuis was, belde ze Jim en hij vertelde haar over het aanbod dat justitie Brigitte had gedaan. Hij hield haar nauwgezet op de hoogte van het verloop van alles.

'Als ze schuld bekent, is justitie bereid haar straf voor de verduistering te verlagen naar vijf jaar gevangenis. Maar als ze dat niet doet, kan het nog alle kanten op gaan. Het plan is om in de deal op te nemen dat ze jou terugbetaalt met de opbrengst van de verkoop van het huis, de complete inboedel ervan, de auto, wat er op haar bankrekening staat en alles wat ze maar heeft. Verder ziet het ernaar uit dat ze zal worden aangeklaagd voor moord met voorbedachten rade. Haar advocaat probeert nu voor elkaar te krijgen dat ze beide straffen tegelijkertijd kan uitzitten als ze wordt veroordeeld of schuld bekent.'

'En hoe lang zou ze dan krijgen?' vroeg Tallie verontrust.

'Vijf of zes jaar voor verduistering en acht tot tien voor moord. Het is niet veel, maar dat komt omdat het haar eerste veroordeling is. En de gevangenissen zitten overvol. Als ze wordt vrijgesproken voor moord, wat niet zal gebeuren, zou ze vijf jaar moeten zitten voor verduistering, tenzij de rechter haar veroordeelt tot meer als hij niet akkoord gaat met de deal, omdat hij vindt dat de straf niet zwaar genoeg is. En vergeet niet dat ze langer krijgt omdat ze misbruik heeft gemaakt van jouw vertrouwen.'

Vijf jaar leek erg kort in Tallies ogen als je bedacht wat Brigitte had gedaan. Tien jaar voor moord leek haar rechtvaardiger.

Genadeloos merkte ze op: 'Jammer dat de elektrische stoel in onbruik is geraakt, of de guillotine. Ik begrijp niet waarom ze haar een deal moeten aanbieden, gezien de ernst van haar misdaden.'

'Omdat het de belastingbetalers veel geld en jou veel stress zal besparen als ze schuld bekent en er geen rechtszaak hoeft te komen. Als ze niet bekent, kost een proces veel mensen veel tijd en dus veel geld.'

Tallie moest toegeven dat ze zich bepaald niet verheugde op de rechtszaak, integendeel, maar aan de andere kant wilde ze niet dat Brigitte er gemakkelijk af zou komen.

'We moeten afwachten wat haar advocaat morgen te zeggen heeft.'

'Ze zou gek zijn als ze niet voor de deal kiest, als dat haar gevangenisstraf verkort.'

'Dat ben ik met je eens,' zei Jim gedecideerd. 'Maar het zou je verbazen hoeveel verdachten voor een proces kiezen, om daarna in volle glorie naar de gevangenis te worden afgevoerd, terwijl ze met een deal veel beter af waren geweest. In dit geval zou een rechtszaak een lijdensweg betekenen voor iedereen die ermee te maken heeft en voor jou in het bijzonder. Maar we hebben ruim de tijd, het proces staat pas over acht maanden gepland.'

Tallie wenste dat het veel eerder was. Ze had het gevoel dat ze al jaren in deze deprimerende situatie zat.

Jim verzekerde haar er nogmaals van dat er een compromis zou komen dat voor alle partijen aanvaardbaar was en niet alleen het belang van de rechtbank zou dienen en een zitting zou voorkomen. Daarna kletsten ze nog een tijdje verder over hoe het met Max ging in New York en wat voor wedstrijd Jims zoon Bobby moest spelen die week. Josh, zijn andere zoon, deed vakantiewerk bij een of andere advocatenfirma dat hem goed beviel en Jim vertelde dat hij graag zou hebben dat zijn oudste zoon, als hij geen profhonkballer zou worden, net zoals Max rechten ging studeren. Tallie en Jim hadden het vaak over hun kinderen, die voor hen allebei het licht in hun leven waren.

'Wat ga je nu doen, nu je film af is? Heb je al andere projecten op stapel staan?' vroeg Jim belangstellend.

'Ja,' antwoordde ze meteen. 'Yogalessen, winkelen, uitslapen, naar de film gaan, scripts lezen, boeken lezen. Ik ben op zoek naar een nieuwe film,' zei ze eerlijk, 'maar ik wil niet overhaast ergens instappen. Ik zoek het liever allemaal op mijn dooie gemak uit. En bovendien heb ik gewoon wat tijd voor mezelf nodig. Dus ik hoef niet zo nodig snel weer aan het werk, vooral niet als het tot een rechtszaak komt, of misschien wel twee of drie met de civiele procedure meegerekend.'

Tallie had het gevoel dat haar leven in de wacht stond zolang het niet duidelijk was hoe de juridische situatie zich zou ontwikkelen. Er lag een lange periode van afwachten voor haar, maar ze kon niets doen om het proces te versnellen. Daar gingen de overheidsinstanties en tot op zekere hoogte de rechter over. Tallie had niets in te brengen, hoewel zij het slachtoffer was.

'Ga je nog weg deze zomer?' vroeg ze hem plotseling. Het drong opeens tot haar door dat ze zich veilig en beschermd voelde doordat Jim het verloop van de zaak volgde en haar daar zorgvuldig van op de hoogte hield. In haar eentje zou ze volkomen in het duister hebben getast. Er was geen instantie of iets dergelijks die haar informeerde, maar Jim deed dat trouw en dat was geruststellend.

'Ik ga de eerste twee weken van augustus vissen in Alaska met mijn twee jongens, maar de rest van de tijd ben ik gewoon hier.'

Ze wisten allebei dat de gerechtelijke molens zo traag draaiden dat er de komende maanden geen nieuwe ontwikkelingen zouden zijn en dus ook niet tijdens zijn vakantie.

Wat betreft de civiele procedure die Tallie en haar advocaat tegen Brigitte wilden aanspannen, moesten ze de reactie van Brigittes advocaat op Tallies vordering afwachten. Victor was bezig alle grootboeken nog eens minutieus te checken om te kijken of er nog meer geld was verdwenen, de fbi was druk doende met het verzamelen van bewijzen in de verduisteringszaak, en justitie nam de zaak Hunt onder de loep. Tallie had het gevoel dat alles nog eeuwen zou duren.

Uit de ontmoediging die in haar stem doorklonk begreep Jim wat Tallie dacht. 'Ze zit nu tenminste achter de tralies,' probeerde hij haar op te beuren, 'en vormt geen gevaar meer voor jou en je dierbaren. Dat is al heel wat. Je hoeft je niet af te vragen waar ze is of wat ze doet en hoeveel van jouw geld ze nu weer over de balk smijt.'

Een van Tallies grootste zorgen was hoeveel Brigitte had verhypothekeerd op de overwaarde van het huis. Als Tallie het huis kreeg of de toestemming om dat te verkopen en dan bleek dat Brigitte de hypotheek steeds had verhoogd om meer geld te kunnen uitgeven, zou dat Tallie weinig opleveren.

Greg Thomas had gerechtelijk accountants op de zaak gezet, niet alleen om Tallies boekhouding en het bedrag aan verdwenen contanten nog eens te checken, maar ook om Brigittes afschriften te controleren, zodra ze die van de bank kregen, om te zien waar en waaraan ze het geld nog meer had uitgegeven dan alleen op Rodeo Drive. Het was een lang en moeizaam proces. Sinds Tallie wist dat Brigitte haar had bestolen, had ze het gevoel dat ze blut was. Dat was natuurlijk niet zo en haar vader had haar eraan herinnerd dat ze niet eens in de gaten had gehad dat haar geld verdween - iets wat ze nogal beschamend vond. En het was ook zo dat veel slachtoffers van verduistering er niets van merkten, als de dader het tenminste slim aanpakte. Tallie had het gevoel dat ze ontzettend veel geld had uitgegeven. Eigenlijk kwam het erop neer dat ze nóg iemand had onderhouden, iemand die het geld zodra het binnenkwam via de achterdeur weer afvoerde. Op de lange termijn zou ze geld besparen nu Brigitte niet meer in staat was om dat te doen, maar in de tijd dat Brigitte haar financiën had beheerd was ze ook heel veel kwijtgeraakt.

Achteraf gezien kon Tallie niet begrijpen hoe ze haar assistente zo volkomen had kunnen vertrouwen en door de jaren heen zoveel geloof in haar had ontwikkeld dat ze blindelings deed wat Brigitte zei dat ze moest doen. Ze had gedacht dat Brigitte haar leven vereenvoudigde en haar beschermde, maar in plaats daarvan bleek ze de mol in hun midden, de verborgen vijand, die alles wat ze maar te pakken kon krijgen van haar had afgenomen, zowel materieel als emotioneel, inclusief haar partner en haar vertrouwen. Het was een heel schokkende ervaring.

Voor Victor Carson was het ook een schokkende en zenuwslopende zaak. Hij had aan Jim bekend dat hij bang was dat Tallie hem een proces zou aandoen omdat hij niet al veel eerder had ontdekt waar Brigitte mee bezig was. En Jim had hem geantwoord dat die mogelijkheid altijd bestond. Het gebeurde regelmatig dat er andere rechtszaken voortsproten uit de oorspronkelijke. Iedereen werd getroffen. En het was ook zo dat Tallie de mogelijkheid om Victor een proces aan te doen al met Greg had besproken. Waarom had Victor bij het controleren van de boeken niet ontdekt wat Brigitte uitvrat? Er was geen plausibele verklaring voor waarom dat niet was gebeurd, behalve dan dat hij nalatig was geweest. En het had natuurlijk ook gekund dat de verduistering niet aan het licht was gekomen omdat Victor met Brigitte onder één hoedje speelde en haar zelf ook had bestolen, maar die mogelijkheid was nu van de baan. Toch bleef Tallie er een vervelend gevoel over houden, het was tenslotte niet erg geruststellend. Ze had niemand meer die ze kon vertrouwen, niemand om haar te beschermen. Ze voelde zich kwetsbaar en alleen op de wereld.

Jim beloofde haar voordat hij naar Alaska vertrok nog te bellen om te vertellen hoe de zaken ervoor stonden.

Tallie hing met een diepe zucht op. Het was allemaal zo ingewikkeld en overrompelend, ondanks al zijn hulp. Er leken nooit eenvoudige antwoorden, heldere besluiten, zekere oplossingen of resultaten te zijn. Ze had het gevoel dat ze in de hel zat en de rest van haar leven overschaduwd zou worden door alle gebeurtenissen van de laatste tijd. En daarbij had Jim haar ook nog gewaarschuwd dat de meeste slachtoffers niet eens iets of op z'n hoogst heel weinig terugkregen. De dader had het geld meestal al uitgegeven of het ergens verborgen, of de belasting eiste alles op omdat er niets over het gestolen geld was afgedragen, iets wat werkelijk belachelijk klonk in Tallies oren. Welke crimineel geeft zijn gestolen geld nou op aan de belasting? Op welke regel van het aangifteformulier had dat ingevuld moeten worden? Onder het kopje 22b: fraude en gestolen gelden?

Hoewel Tallie Jim erg dankbaar was voor alle informatie en uitleg die hij haar gaf, en voor zijn medeleven en troost, waren er ook veel dingen waar ze razend van werd. Jim leek haar een goede vent en hij kon ook niets veranderen aan alles wat er was gebeurd, of het eindresultaat beïnvloeden, en in ieder geval had hij ervoor gezorgd dat Brigitte werd opgepakt en genoeg bewijzen verzameld voor een arrestatiebevel. Tallie had wel horrorverhalen gehoord over mensen die miljoenen waren kwijtgeraakt en waar de autoriteiten niets tegen konden uitrichten omdat de dader alle bewijzen had vernietigd, zodat er niets was waarop je een rechtszaak kon baseren. Jim bleef haar vertellen dat ze tot de gelukkigen behoorde. De bewijzen dat het geld verdwenen was en de manier waarop dat was gebeurd waren heel helder en Jim schatte in dat ze een zaak hadden die ze zonder gerede twijfel konden bewijzen in de rechtszaal. Tallies naam en bekendheid zouden in haar voordeel werken en het feit dat Brigitte iemand die tegen haar had kunnen getuigen had vermoord sprak natuurlijk boekdelen. Het was overduidelijk dat ze een crimineel was en op alle mogelijke manieren misbruik had gemaakt van Tallies vertrouwen, wat nooit goed viel bij een rechter.

Een van de dingen die Tallie schokten en razend maakten, was het feit dat ze een 'slachtoffernummer' had ontvangen van een geautomatiseerd informatiesysteem dat tot taak had de slachtoffers van misdaden op de hoogte te houden. Het was een heel waardevolle instelling die de slachtoffers informeerde over de data van de rechtszaak en dat soort zaken. Maar het hebben van een 'slachtoffernummer' had Tallie vervuld van afschuw. Ze wilde geen slachtoffer zijn, bij een naamloze kudde mensen horen die dom, naïef of misbruikt waren. Het voelde helemaal verkeerd en was niet de manier waarop ze in de wereld wilde staan. Slachtoffer. Er was een huivering door haar heen gegaan toen ze dat woord op het formulier had gelezen.

Die nacht lag ze te piekeren over Brigitte en het verduisterde geld en kon ze de slaap niet vatten. En toen dat eindelijk wel lukte, had ze nachtmerries. In haar droom bleef Brigitte haar maar uitschelden en probeerde ze haar vervolgens neer te schieten. Om vier uur in de ochtend schrok Tallie wakker en kon ze niet meer in slaap komen. Jim had haar verteld dat veel slachtoffers van verduistering onder psychiatrische behandeling stonden vanwege het trauma dat ze door het bedrog hadden opgelopen, maar toen hij dat aan haar had gesuggereerd had ze geen tijd gehad en niet geweten of ze dat wel wilde, hoewel Brigitte haar zeker had verwond met alles wat ze had gedaan.

Tallie stond vroeg op en liep naar beneden, waar ze de krant las en daarna haar vader belde om te horen hoe het met hem was. Het zat haar niet lekker hoe slecht hij er de avond daarvoor had uitgezien. Zijn huishoudster nam de telefoon op en vertelde dat hij die ochtend niet uit zijn bed wilde komen. Niet omdat hij ziek was, voegde ze eraan toe, maar omdat hij zich te zwak voelde. Terwijl ze zich stond aan te kleden besloot Tallie naar hem toe te gaan om met eigen ogen te zien hoe het met hem ging.

Het was een grote zorg voor haar om een oude vader te hebben die zo kwetsbaar was als hij en alleen woonde. Natuurlijk wilde ze zijn onafhankelijkheid respecteren, maar daarbij moest ze er ook zeker van kunnen zijn dat hij veilig was. Hij raakte altijd geïrriteerd en werd chagrijnig als ze zich te veel met hem bemoeide en tot nu toe had hij botweg geweigerd dat ze iemand zocht die 's nachts bij hem bleef Het was echter overduidelijk dat haar vader langzaam maar zeker steeds verder verslechterde.

Tallie reed naar zijn huis en toen ze daar aankwam, bleek hij te slapen. Ze wilde hem niet storen, dus ging ze in een kamertje naast zijn slaapkamer zitten en las wat tijdschriften. Na een tijdje hoorde ze dat hij wakker was en ging ze zijn kamer binnen.

'Hoe gaat het, pap?' vroeg ze glimlachend.

'Moe,' zei hij met een glimlach terug. 'Ik lag vannacht nog te malen over dat verduisterde geld en alles wat er met Hunt is gebeurd. Ik vind het zo erg voor je, liefje. Het is allemaal zo akelig. En ik vond hem altijd zo'n aardige vent.'

'Ja, ik ook,' zei ze met een zucht en ze liet zich in de stoel naast zijn bed neerzakken. En nu was Hunt dood. Alleen maar omdat hij ooit de fout had gemaakt met Brigitte naar bed te gaan. Brigitte had hen allemaal zoveel kwaad berokkend en zich altijd zo overtuigend voorgedaan als de eeuwig toegewijde vriendin. Maar dat was voor Hunt natuurlijk geen excuus om achter Tallies rug een affaire met haar te beginnen. En Hunts verhaal dat ze hem ertoe had gedwongen en had gechanteerd sneed voor haar geen hout, net zomin als voor de FBI. Brigitte en Hunt bleken beiden inhalige, oneerlijke mensen zonder moraal te zijn en daar hadden ze uiteindelijk een hoge prijs voor betaald. Tallie had ook een hoge prijs betaald, maar haar leven was niet voor altijd geruïneerd zoals dat van Brigitte, en ze was ook niet dood, zoals Hunt. Dat was iets om dankbaar voor te zijn dacht ze, terwijl ze met een trieste blik naar haar vader keek. Ze vond het vreselijk hem zo doodmoe en zwak te zien. 'Ik kom er wel overheen, pap,' verzekerde ze hem.

'Je moet me beloven dat je zo veel mogelijk probeert terug te krijgen. Hou je poot stijf en wees genadeloos. Je bent al genoeg kwijtgeraakt. Ik wil dat je er voor knokt.' Hij klonk alsof hij op reis ging, of er niet bij zou zijn tijdens die strijd, en dat maakte dat ze zich nog ongeruster over hem maakte. Toen ze merkte dat hij moeite had met ademhalen overwoog ze de dokter te bellen. Voor noodgevallen was er wel zuurstof in huis, maar daar wilde ze geen gebruik van maken zonder eerst de goedkeuring van een arts.

'Gaat het wel, pap?' Alles wat ze voor hem voelde stond in haar ogen te lezen en was te zien aan de liefdevolle manier waarop ze zijn wang aanraakte.

'Misschien moet ik maar eens opstaan, ik heb er genoeg van om in bed te liggen.'

Het was een prachtige dag en Tallie vroeg zich af of hij het fijn zou vinden naar buiten te gaan om in de tuin te zitten. Toen ze dat opperde, bleek hij dat een goed idee te vinden. Ze haalde zijn donkerblauwe zijden ochtendjas en trok hem die aan. Sam verdween met zijn rollator de badkamer in en kwam er even later fris geschoren en met gekamde haren weer uit tevoorschijn. Tallie glimlachte hem toe. Hij zag er heel knap uit en ze kon zich geen dag in haar leven herinneren dat haar vader er niet onberispelijk en gladgeschoren had uitgezien. Hij had haar altijd geplaagd met haar ongekamde, opgestoken haar en haar slonzige manier van kleden. Ze antwoordde dan altijd dat ze geen tijd had voor dat soort dingen als ze aan het werk was. Ineens realiseerde ze zich dat ze dat wel zou moeten doen: meer aandacht aan haar uiterlijk besteden en proberen er leuk gekleed bij te lopen. Niet zo overdreven als Brigitte, maar voldoende om er vrouwelijk en verzorgd uit te zien. Op de een of andere manier was ze altijd bang geweest dat de ideeën uit haar hoofd zouden wegvloeien als ze aan iets anders dacht, maar nu, op haar negenendertigste, begon ze te beseffen dat het misschien wel niet zo werkte. Hunt had haar altijd geniaal gevonden, wat natuurlijk niet waar was, maar ze was wel constant alleen maar op haar werk of op Max gericht geweest. En ze had een paar van haar beste ideeën gekregen op een moment dat ze dat totaal niet verwachtte. Eigenlijk had ze gewoon nooit betrapt willen worden met een kam in haar handen, in plaats van met een pen.

Samen met haar vader liep ze langzaam de tuin in, waar ze hem op een van de ligbedden installeerde en daarna een hoed voor hem haalde om hem tegen de zon te beschermen. Toen ging ze op het bed naast hem liggen en pakte ze zijn hand vast. Zo lagen ze een hele tijd vredig in de zon. Tallie, in een korte broek en een van de oude t-shirtjes van Max, sloot haar ogen en voelde haar vader zachtjes een kneepje in haar hand geven.

'Ik hou van je, papa,' zei ze zachtjes met haar ogen dicht en het gevoel alsof ze weer kind was. Ze kon zich al die keren herinneren dat hij er voor haar was geweest toen ze klein was, alles wat hij voor haar had gedaan nadat haar moeder was gestorven, zijn niet-aflatende steun bij haar carrière, zijn wijze raad. Terwijl ze zo lag te denken, gleden er een paar tranen over haar wangen die ze snel wegveegde zodat hij ze niet zou zien als hij toevallig keek. Ze wilde niet overdreven sentimenteel doen omdat hij gewoon moe en oud was, of een slechte dag had.

'Ik hou ook van jou, Tallie,' antwoordde hij lief en toen dommelde hij in slaap. Even later hoorde Tallie hem zachtjes snurken en ze glimlachte in zichzelf Toen viel ze ook in slaap. Het was een vredige, ontspannen ochtend en Tallie voelde zich diep met hem verbonden en was dankbaar dat hij in haar leven was. Na een tijdje werd ze wakker en voorzichtig maakte ze haar hand los uit de zijne. Hij snurkte niet meer en zag er vredig uit, zo slapend op zijn ligbed, totdat Tallie zich met een schok realiseerde dat hij niet ademde. Ze legde haar vingers in zijn hals om te controleren of zijn hart klopte en voelde niks. In paniek bedacht ze dat ze geen idee had hoe lang hij al niet meer ademde, een minuut of misschien wel een uur. Ze schreeuwde naar Amelia, die in de woonkamer was, dat ze 911 moest bellen en toen verzamelde ze al haar kracht om haar vader op te tillen en hem op het gras te leggen, zodat ze hem mond-op-mondbeademing kon geven. Voorzichtig probeerde ze zijn borstkas in te drukken en lucht in zijn longen te blazen, maar hij bleef levenloos. Na een eeuwigheid hoorde ze in de verte sirenes loeien en even later knielden er ambulancebroeders naast haar neer die het van haar overnamen. Tallie bleef huilend toekijken.

Na een paar minuten stopten de ambulancebroeders met de beademing en hielp een van hen Tallie overeind om met haar naar binnen te gaan, terwijl de anderen haar vader toedekten.

'Het spijt me voor u. Hij ziet eruit alsof hij vredig is gestorven,' zei de verpleger vriendelijk.

Tallie werd overspoeld door een diep verdriet en kon alleen nog maar huilen. Het leven was niet voor te stellen zonder haar vader. Opeens besefte ze dat alles wat hij die ochtend tegen haar had gezegd een soort afscheid was geweest, zelfs zijn laatste 'Ik hou van je', terwijl hij, met haar hand nog in de zijne, in slaap viel. En zij had voor het laatst tegen hem kunnen zeggen dat ze ook van hem hield.

'Hij sliep,' wist ze met een door tranen verstikte stem uit te brengen. 'Dank u wel... Sorry...'

De verpleger gaf een paar troostende klopjes op haar arm en ging terug naar de tuin.

Tallies vader was intussen op een brancard gelegd en met een laken helemaal toegedekt en werd nu naar de ambulance gereden die buiten stond te wachten, terwijl Amelia, de huishoudster, haar armen om Tallie heen sloeg en met haar meehuilde.

Een van de ambulancebroeders kwam weer terug naar binnen om Tallie een paar vragen te stellen. Hoe haar vader heette, hoe oud hij was en aan welke ziekten hij had geleden. Zijn dood was het gevolg van zijn hoge leeftijd, wist Tallie. Zelf zei hij altijd dat 'de machinerie versleten was'. Een ernstige ziekte had hij nooit gehad.

Tallie wist ook dat hij nooit van een andere vrouw had gehouden dan van haar moeder, of zoveel van iemand anders had gehouden als van haar, zijn dochter.

'Waar wilt u dat we hem naartoe brengen?' vroeg de verpleegkundige.

Tallie keek hem verwezen aan, ze had geen idee wat ze moest antwoorden.

'We kunnen hem eerst naar het mortuarium brengen, totdat u het weet,' opperde hij vriendelijk.

Maar dat vond Tallie een afgrijselijk idee en ze zei haastig: 'Nee! Nee! Alstublieft... geef me even de tijd...' Ze viste haar telefoon uit haar tas en belde inlichtingen voor het telefoonnummer van een uitvaartonderneming die een aantal begrafenissen had verzorgd waar ze geweest was. Haar vader was niet gelovig, maar Tallie wilde een kerkdienst en een christelijke begrafenis omdat hij protestants was gedoopt. Maar eerst moest ze een uitvaartonderneming vinden.

Toen ze het nummer belde, werd er onmiddellijk gedienstig en kalm gereageerd en verzekerde men haar ervan dat het bedrijf alles kon verzorgen wat ze wilde. Tallie kreeg het adres waar de ambulance naartoe kon en maakte een afspraak om alles wat er geregeld moest worden te komen bespreken. De uitvaartonderneming beloofde alles te doen om haar bij te staan en garandeerde haar uiterste discretie. De firma had haar naam onmiddellijk herkend en was gewend aan beroemdheden en hun nabestaanden. Vroeger zou Brigitte alles voor Tallie hebben geregeld en nu had ze niemand om haar te helpen.

Nadat ze de uitvaartonderneming had gesproken, ging Tallie weer naar buiten om het ambulancepersoneel te vertellen waar haar vader heen gebracht moest worden. Toen ze de naam en het adres van de uitvaartonderneming noemde, bleek dat de broeders het bedrijf kenden en precies wisten waar het was.

Tallie kon het silhouet van haar vader nog op de brancard in de ambulance zien liggen.

Na haar nogmaals te hebben gecondoleerd, vertrok de ambulance en Tallie bleef de auto huilend staan nakijken. Nog maar even geleden had hij in de tuin naast haar op het ligbed gelegen en gezegd dat hij van haar hield. Natuurlijk had ze geweten dat hij ooit zou sterven, maar ze had niet verwacht dat dat moment al zo snel zou komen en zo zonder enige waarschuwing. Even later liep ze terug het huis in, waar ze Amelia in tranen aantrof Ze omarmden elkaar troostend.

'Ik dacht dat hij gewoon moe was,' zei Tallie. Ze voelde zich schuldig. 'Ik had vanmorgen de dokter moeten bellen.'

'Het was zijn tijd,' antwoordde Amelia. De vriendelijke Salvadoraanse vrouw was ook erg gesteld op Tallies vader geweest. 'Hij was de laatste tijd zo vreselijk moe. Ik denk dat hij er klaar voor was.'

Tallie wilde dat eigenlijk niet geloven, maar diep in haar hart wist ze dat dat waar was. Nu had ze ook al geen vader meer. De laatste tijd had ze zoveel dierbaren verloren. Het verlies van haar vader was nog groter dan alles wat er daarvoor was gebeurd. Ze had alleen Max nog.

'Maar ík was er nog niet klaar voor,' zei Tallie triest, terwijl ze terug naar de tuin liep om haar sandalen te halen en daar opnieuw in tranen uitbarstte toen ze zijn hoed op het gras zag liggen. Ze wilde naar haar eigen huis, het was te akelig om hier te zijn. En ze moest naar de uitvaartonderneming om alles te regelen, en Max bellen. Daar zag ze erg tegen op. Haar dochter zou ook intens verdrietig zijn.

Tallie zei tegen Amelia dat zij ook maar beter naar huis kon gaan, voor haar was het ook een akelige dag. De maandag daarop was vroeg genoeg om te gaan opruimen. Tallie zou al zijn spullen moeten uitzoeken en moeten bedenken wat ze met het huis wilde. Het waren allemaal pijnlijke en verdrietige taken die er voor haar lagen en ze was blij dat de film in ieder geval af was, zodat ze daar niet meer aan hoefde te denken.

Amelia en Tallie omhelsden elkaar nog een keer en toen vertrok Tallie. Ze was zo van streek dat ze nauwelijks kon autorijden. Het leek amper te geloven dat haar vader nog leefde toen ze vanmorgen naar hem toe reed en dat hij er nu niet meer was. Het was allemaal zo snel gegaan. Maar in ieder geval was het een zachte dood geweest. Ze was dankbaar dat hij vredig was gestorven, maar ook kapot van verdriet.

Vanuit de auto probeerde ze Max te bereiken, maar ze kreeg de voicemail en toen herinnerde Tallie zich dat Max dat weekend was gaan kamperen en waarschijnlijk geen ontvangst had op de plek waar ze zat. Daardoor voelde ze zich nóg eenzamer. Hunt was weg, Brigitte, haar vader. Ze had niemand die ze kon bellen, niemand aan wie ze het kon vertellen, niemand om haar te troosten en te omarmen. En nu was ze haar vader ook nog kwijt. Haar vader, die haar beste vriend was geweest en haar meest trouwe fan.

Tallie voelde zich ontzettend alleen toen ze uit haar auto stapte en haar telefoon begon te rinkelen. Ze wilde niemand spreken nu. Toen ze op het schermpje keek, zag ze dat het Jim was. Met schorre stem nam ze op.

Jim hoorde meteen dat ze had gehuild. Hij wilde zich nergens mee bemoeien, maar voelde zich bezorgd omdat ze zo van streek klonk. Hij belde haar omdat hij de avond daarvoor vergeten was haar iets te vertellen, iets wat eigenlijk helemaal niet belangrijk was.

'Gaat het met je?'

Tallie schudde haar hoofd, even niet in staat om iets te zeggen. 'Nee... nee... Sorry, maar mijn vader is vanmorgen overleden...' Ze kon niet stoppen met huilen en moest het eruit gooien.

'O, wat erg... Was hij ziek?' Daar had ze nooit wat over gezegd en Jim wist uit haar verhalen dat ze een hechte band met haar vader had, maar misschien had ze discreet willen zijn over zijn ziekte.

'Nee, hij was gewoon óp... Hij ging de laatste tijd snel achteruit... Hij is ook al... was al zesentachtig.' Het was vreselijk om in de verleden tijd over hem te moeten praten. Alles in haar leven was verleden tijd: Hunt, hun leven samen, Brigitte, en nu haar vader.

'Wil je dat ik langskom?' bood hij aan en dat klonk oprecht gemeend. Jim wist niet goed wat hij anders moest zeggen. Gecondoleerd leek niet voldoende. Hij wist hoeveel ze de laatste tijd had doorstaan en dit leek te veel om te moeten verwerken.

En dat gevoel had Tallie ook. 'Ik weet niet...' Ze klonk verward en bang.

'Ik ben er zo... Ik ben maar een paar straten van je vandaan.' Hij was op zaterdag naar kantoor gegaan om wat papierwerk te doen waar hij niet aan was toegekomen. En omdat Bobby het weekend weg was, had hij de kans om de achterstand een beetje in te lopen.

Ze hingen op en Tallie liep haar huis binnen zonder zich te kunnen herinneren hoe ze daar was gekomen. Ze voelde zich als verdoofd en liet per ongeluk haar voordeur, met haar sleutels in het slot, openstaan.

Een paar minuten later stapte Jim door de openstaande voordeur naar binnen. Hij was langs een Starbucks gereden en had voor hen allebei een koffie verkeerd gehaald. Zachtjes deed hij de voordeur dicht en even later liep hij de keuken in.

Tallie zat aan de keukentafel en staarde zonder iets te zien de tuin in. Verbaasd keek ze hem aan. 'Hoe kom jij nou binnen?'

'Je had de voordeur open laten staan,' antwoordde hij en overhandigde haar de sleutels.

Voor Jim was dat een teken dat ze niet alleen moest zijn, hoewel Tallie voor zover hij wist niet in gevaar verkeerde nu Brigitte vastzat. Maar ze was zo te zien in de war en niet in staat om goed voor zichzelf te zorgen. Dit was voor hem een vriendschappelijk bezoekje, hij was hier niet als FBI-agent. Jim gaf Tallie een van de bekers koffie en ze nam automatisch een slok -als een robot. Haar ogen keken glazig en de hand die haar beker vasthield beefde.

'Dank je,' zei ze zacht en toen ontmoetten haar ogen de zijne. 'Hij was zo'n geweldige man. Hij was alles voor me na mijn moeders dood. Net zoals jij nu voor jouw kinderen,' zei ze triest. Het was een heel bijzondere relatie geweest, een relatie zoals geen andere. 'En hij was ook altijd zo lief voor haar. Hij was gewoon een schat van een man,' vervolgde ze, terwijl de tranen over haar wangen stroomden.

Jim zei niets maar aaide over haar schouders en toen boog ze zich naar hem over. Hij trok haar in zijn armen om haar te troosten. Het liefst had hij haar verdriet weggenomen en haar verlies ongedaan gemaakt, maar dat kon natuurlijk niet. Ze klemde zich aan hem vast en huilde als een kind. En na een hele tijd keek ze hem met rood behuilde ogen aan. 'Dank je dat je bent gekomen. Ik wist niet wie ik moest bellen... er is niemand meer...'

Hij begreep wat ze bedoelde en zweeg. Er hadden de laatste tijd al zulke enorme veranderingen plaatsgevonden in haar leven en nu kwam dit er ook nog bij.

'Daar zijn vrienden voor,' zei hij zacht. Het idee om een vriend van haar te zijn beviel hem.

En Tallie voelde zich er ook door aangesproken.

Jim had met geen mogelijkheid gewoon kunnen ophangen nadat ze hem had verteld dat haar vader was gestorven. Hij had meteen naar haar toe gewild. En nu zaten ze samen in de keuken rustig te praten. Hij wilde er graag voor haar zíjn.

'Dank je wel dat je hier bent,' zei ze nog een keer en hij glimlachte warm naar haar.

'Ik weet hoe het is. Ik was er helemaal kapot van toen ik mijn vrouw verloor.' Jim was blij dat hij er nu voor haar kon zijn, hoewel ze elkaar eigenlijk nauwelijks kenden.

Voor Tallie voelde het een beetje raar om zo met hem in haar eigen keuken te zitten en zo vreselijk te moeten huilen.

'Hij heeft in ieder geval een goed leven gehad en is daarna vredig gestorven. Maar ik weet dat dat het niet gemakkelijker voor je maakt. Soms is het leven absoluut niet gemakkelijk.'

'Nee, de laatste tijd niet,' antwoordde ze met een vermoeid lachje. 'Ik wou dat al die andere problemen achter de rug waren,' zei ze zuchtend. Het was zo uitputtend en verontrustend.

'Het zal gauw voorbij zijn, Tallie. Ik weet dat het een eeuwigheid lijkt als je er middenin zit.'

'Ja, net zoiets als een bevalling. Maar dan zonder de beloning aan het einde.'

'We proberen zo veel mogelijk geld voor je terug te krijgen. Het huis is in ieder geval een solide bezitting. En ik weet dat de officier van justitie een restitutie voor je heeft aangevraagd als ze wordt veroordeeld of schuld bekent. Dus restitutie zal er zeker komen. Je zult niet alles wat je kwijt bent terugkrijgen, maar in ieder geval een deel ervan.'

En zoals Max haar op een bepaald moment had voorgehouden: ze lagen niet te verhongeren op straat. Maar toch was het een slag om zoveel geld te verliezen, voor iedereen, zelfs voor Tallie.

'Ik wil gewoon dat het voorbij is,' zei ze en met haar ogen dicht leunde ze moedeloos tegen hem aan.

Jim sloeg een troostende arm om haar heen.

'Ik wil het allemaal achter de rug hebben, al die afgrijselijke dingen die er zijn gebeurd, en in plaats daarvan komt er iedere keer iets bij.'

'Slecht nieuws komt nooit alleen,' zei hij. 'Is dat je nooit opgevallen? Het is net een tros druiven.' Hij lachte.

'Hele zure druiven, ja. Ik heb er iets te veel van voorgeschoteld gekregen de laatste tijd.'

'Ja, dat snap ik,' zei hij en hij aaide nog een keer over haar rug.

Tallie kende hem nauwelijks, maar ze stelde zijn vriendelijkheid erg op prijs. Ze was blij dat ze niet alleen was op dit moment. En opgelucht dat hij naar haar toe was gekomen.

'Ik denk dat ik nu maar eens naar de begrafenisonderneming ga,' verzuchtte Tallie en aan haar gezicht was te zien dat ze daar enorm tegen opzag. Ze kon niets ergers bedenken. Tallie was blij dat ze niet naar Hunts begrafenis had gehoeven, maar nu moest ze die van haar eigen vader gaan regelen.

'Zal ik met je meegaan?' vroeg hij bescheiden.

Tallie knikte, blij met zijn hulp en steun. Ze voelde zich heel erg verloren.

Terwijl Jim naar haar keek, drong het tot hem door dat Tallie voor de wereld een beroemdheid was, een belangrijke figuur, maar alles wat hij zag was een verdrietige vrouw die hulp nodig had. En hij wilde niets liever dan het haar gemakkelijker maken.

'Ja, dat zou ik fijn vinden,' zei ze zachtjes, terwijl ze wegliep om haar tas te pakken. Een paar minuten later vertrokken ze. Terwijl Jim haar naar de begrafenisondernemer reed, zat Tallie te peinzen hoe anders alles nu was. Ze voelde zich heel kwetsbaar en alleen. Het resultaat van het feit dat ze was bestolen, bedrogen en belogen. Het illustreerde nog maar eens hoe kwetsbaar een mens eigenlijk is en hoe snel de dingen kunnen veranderen.

'Brigitte deed al dit soort dingen altijd voor me. Of met me,' merkte ze stilletjes op terwijl ze naast hem zat. 'Iemand zoals zij, een persoonlijke assistente, is zoiets als een moeder voor je, of een oudere zus. Ik heb nooit een zusje gehad en ik heb mijn moeder al vroeg verloren, dus iemand om me heen die me beschermde en voor me zorgde was heerlijk. Dat gaf me een heel veilig gevoel en toen moest ik opeens ontdekken dat ik helemaal niet veilig was. Het was alsof ik werd aangevallen door degene die ik het meest vertrouwde en van wie je voetstoots aanneemt dat die je nooit kwaad zal doen. Dat voelde ik ook bij Hunt, maar nog veel sterker bij Brigitte. Ze is veel langer bij me geweest. Zeventien jaar. Het was alsof ik een zus kwijtraakte toen ik erachter kwam wat ze had gedaan. Ik heb zelfs nooit een goede vriendin gehad omdat ik haar had. En nu ben ik alleen. Het is niet dat ik het niet alleen kan,' zei ze, alsof ze dat zichzelf nog een keer moest inprenten, 'maar het is gewoon heel moeilijk.'

Dat was ook precies waarom hij die middag naar haar toe was gekomen, omdat hij heel goed begreep hoe ze zich voelde. 'En daarom zijn zulke misdaden ook zo vreselijk,' zei hij met een korte blik op haar. Bobby's honkbalschoenen lagen op de vloer bij haar voeten en zijn slaghout lag op de achterbank. Er was geen greintje glamour aan Jims bestaan of zijn auto, maar hij voelde zich volkomen op zijn gemak met haar. 'Dat is de reden waarom criminelen die misbruik hebben gemaakt van iemands vertrouwen langer naar de gevangenis worden gestuurd. Dat wordt zwaar opgevat in ons rechtssysteem. Het gaat niet alleen om het geld, het gaat ook om het bedriegen van iemand die volkomen van je afhankelijk is en je vertrouwt.'

'Misschien is het een les voor me om nooit meer iemand te vertrouwen,' zei ze somber. Ze had door schade en schande moeten leren dat ze een gemakkelijk en heel naïef doelwit was. 'Ik denk dat ik er lui van ben geworden, dat er steeds maar iemand alles voor me regelde.' Maar het feit dat ze best voor zichzelf bleek te kunnen zorgen en voor zichzelf kon opkomen, gaf haar een goed gevoel. Hoewel ze er wel over nadacht een nieuwe assistente te zoeken. Haar leven was te druk om het allemaal alleen te doen. Maar de gedachte om naar iemand anders op zoek te gaan deprimeerde haar, zeker na haar ervaringen met Brigitte.

'Je moet toch op iémand vertrouwen in je leven,' merkte Jim op.

Maar Tallie schudde haar hoofd. 'Misschien is dat wel niet zo.' Er waren steeds minder mensen in haar leven die ze kon vertrouwen. Nu haar vader er niet meer was, bleef alleen Max over, en Max was nog heel erg jong. Tallie kon niet op haar leunen en zou dat ook niet willen. Max was haar kind. Ze had niemand van gelijk niveau, van dezelfde generatie, waardoor Jims gebaar van vriendschap nog meer voor haar betekende.

Toen ze bij het uitvaartcentrum waren, parkeerde Jim de auto en liep hij met haar mee naar binnen. Hoewel hij een t-shirt, sportschoenen en een spijkerbroek aanhad, zag hij er ernstig en waardig uit. Tallie droeg nog steeds haar shorts en het afgedankte t-shirt van Max, maar daar gaf ze geen zier om. Waar ze wel om gaf was wat er in haar hart omging, niet wat ze aan haar lijf had. Daar was niets aan veranderd.

Jim mocht haar, waardeerde hoe ze vanbinnen was. Tallie was een goed mens, en hij mocht haar om wat hij van haar wist na hun vele gesprekken, de tijd die ze samen hadden doorgebracht en tijdens zijn onderzoek over haar te weten was gekomen. Hij was haar echt gaan respecteren en ze leek in geen enkel opzicht op de Hollywoodsterren die hij kende.

De begrafenisondernemer was heel voorkomend en behulpzaam. Ze bekeken lijkkisten en maakten plannen. Tallie koos een programma uit dat in de kerk zou worden uitgedeeld. En ze moest een foto van haar vader uitzoeken, maar ze wist al welke ze wilde. Verder moest ze uitkiezen welk pak hij aan moest, een plek op de begraafplaats kopen, een necrologie schrijven, muziek uitzoeken en naar de kerk gaan om met de predikant te praten die de dienst zou verzorgen. Er waren zoveel dingen waar ze aan moest denken dat haar hoofd ervan tolde.

Ze ondertekende een hele reeks formulieren en een uur later vertrokken ze weer. Jim reed haar naar de begraafplaats waar ze een vredig piekje onder een boom uitzochten en regelden dat Tallies moeder daar na de begrafenis ook zou komen te liggen. Tallie kocht vier plekken, ook een voor zichzelf en een voor Max, wat heel morbide leek, maar ze wilde er zeker van zijn dat ze na hun dood weer allemaal samen zouden zijn. Ze haatte de dingen die ze nu allemaal moest regelen. Alles draaide om verlies en dood op dit ogenblik. Ze kon zich niet herinneren dat er de afgelopen tijd ook maar iets positiefs was gebeurd. Na het kerkhof bracht Jim haar naar de Bel Air Presbyterian kerk om daar alles met de predikant te regelen.

Jim bleef de hele dag bij haar. Het was al zes uur toen ze eindelijk terug waren bij Tallies huis. Die avond zou ze de necrologie nog moeten schrijven. Ze was doodmoe toen ze binnenkwamen en gooide haar canvas tas op de bank. Toen keek ze Jim aan.

'Dank je wel. Ik had het nooit gered zonder jou.'

Hij zag dat ze het meende. Haar ogen leken enorm in haar gezicht. Als hij haar beter had gekend, had hij haar nu in bed gestopt. Maar omdat dat niet zo was, zette hij maar een kop thee voor haar.

Tallie zat terneergeslagen op de bank en pakte haar thee met een glimlach van hem aan. Theezetten was precies wat Brigitte zou hebben gedaan. 'Het spijt me dat ik je hele dag heb opgesoupeerd.'

'Ik heb dit weekend toch niks bijzonders te doen,' stelde hij haar gerust, 'en ik doe het graag. Wil je dat ik wat boodschappen voor je haal? Er ligt wéér niets in je koelkast. Eet jij wel eens?' vroeg hij streng.

Ze schoot in de lach. 'Als ik honger heb koop ik op weg naar huis wat bij de delicatessenwinkel. Hunt was de kok hier in huis.'

'Nou, dan moet je misschien maar een kok gaan inhuren. Anders sterf je straks nog van de honger. Je hebt nooit iets te eten in huis.' Jim was eraan gewend om een volle koelkast te hebben voor zijn twee opgroeiende jongens. Maar met de inhoud van de hare had hij nog geen kanariepiet kunnen voeden. Hun hamster at nog meer dan zij.

'Ik heb er een hekel aan steeds mensen om me heen te hebben in mijn eigen huis,' zei ze kalm. 'Ik hou niet van al dat gedoe. Of van in mijn eentje te moeten eten. Toen Max nog thuis woonde kookte ik wel hoor, totdat Hunt bij ons kwam wonen. Hij was zo'n goede kok dat niemand mijn eten nog wilde, zelfs ik zelf niet.' Ze glimlachte. 'En jij? Kook jij?'

'Alleen om in leven te blijven. Ik moest de jongens wel te eten geven toen Jeannie ziek werd. En daarna natuurlijk. Ik ben beter in barbecueën, maar ik red me aardig. En ik ben natuurlijk heel goed in eten halen, vooral Chinees en pizza's,' voegde hij eraan toe.

Ze lachte.

'Zal ik nu iets te eten voor je halen voor vanavond?'

Tallie had geen idee. Ze had geen honger maar ook de hele dag nog niets gegeten. 'Ik denk dat ik geen hap door mijn keel kan krijgen,' antwoordde ze eerlijk. 'En ik moet de necrologie van mijn vader nog schrijven.' En ze moest ook nog naar het huis van haar vader om de foto te halen die ze wilde, maar ze had de moed niet om dat die avond al te doen, zo kort na wat er die ochtend was gebeurd.

'Je moet iets eten,' hield Jim vol.

'Ik pak later wel wat,' reageerde ze vaag.

Jim schoot in de lach. 'Ja hoor, een citroen of zo. Ik heb gezien wat er in je koelkast ligt.'

Tallie moest ook lachen.

Jim vertrok een tijdje later en Tallie begon aan het schrijven van de necrologie over haar vader. Ze deed haar best alle belangrijke gebeurtenissen van zijn leven uit haar geheugen op te diepen en dacht intussen regelmatig even aan Jim. Hij was de hele dag zo aardig voor haar geweest en ze kon hem daar gewoon niet genoeg voor bedanken. Om acht uur zat ze druk op haar toetsenbord te tikken, toen de bel ging. Jim bleek een uitgebreide Chinese maaltijd voor haar te hebben besteld. Er was ruim voldoende voor meer personen en dan nóg zou er overblijven voor de volgende dag. Ze belde om hem te bedanken en hij drukte haar op het hart dat ze het ook echt moest eten, wat ze hem beloofde. Om middernacht was ze klaar en tevreden met wat ze over haar vader had geschreven en toen begon ze aan haar Chinese maaltijd. Ze sms'te Jim om hem nogmaals te bedanken, maar hij reageerde niet dus nam ze aan dat hij sliep.

Tallie lag lang wakker die nacht. Ze dacht aan haar vader en alles wat er was gebeurd. En dan moest ze het ook nog aan Max vertellen als ze terug was van haar kampeerweekend. Tallie zag daar erg tegen op en wist wat een verlies het ook voor haar dochter zou zijn. Ze was dol op haar grootvader geweest.

Jim belde haar de volgende dag en vroeg hoe ze zich voelde. Ze bedankte hem nog een keer voor de Chinese maaltijd en hij vroeg of er nog iets was wat hij voor haar kon doen.

'Ik geloof het niet, maar heel erg bedankt, Jim. Je bent een fantastische steun geweest.'

'Bel maar als je iets nodig hebt. En vergeet niet te eten!'

Die middag at ze nog wat van de Chinese maaltijd en toen vertrok ze naar het huis van haar vader om de foto te zoeken en daar een pak, das, overhemd en schoenen te halen waarin hij begraven kon worden. De foto die ze van hem wilde gebruiken was gemaakt toen hij ergens in de vijftig was en zij nog maar een kind. Maar zo zou ze zich hem altijd herinneren. Plotseling zag ze dat ze echt veel op hem leek. Tallie vond ook nog een hele doos met foto's van haar moeder en besloot die mee naar haar eigen huis te nemen. Daarna reed ze naar de uitvaartonderneming om haar vaders pak, de foto en de necrologie af te geven en ging toen weer naar huis.

Op het moment dat ze de deur binnenkwam ging de telefoon. Het was Max.

'Hoi, mam, hoe was je weekend?' Ze klonk opgewonden en blij en vertelde dat ze het erg leuk had gehad. Ze waren gaan raften in New Hampshire.

'Het mijne was niet zo leuk,' zei Tallie met een zucht en ze liet zich op een stoel zakken, beklemd om wat ze moest gaan zeggen. 'Max... ik heb slecht nieuws.' Ze begon te huilen. 'Opa is gisteren in zijn slaap gestorven. Hij heeft niet geleden, hij is heel vredig heengegaan.'

Max barstte meteen in tranen uit. 'Was je erbij?' vroeg ze tussen het snikken door.

'Ik hield zijn hand vast,' antwoordde haar moeder huilend. 'Hij zei dat hij van me hield en viel toen in slaap. We waren in de tuin. Hij was de laatste paar dagen al ontzettend moe.'

'O, mam... Wat erg... Ik kom morgen naar huis.' Het was te laat om nu nog een vliegtuig te nemen. In New York was het al bijna negen uur. 'Ik stap morgenochtend op het eerste vliegtuig.'

Maar Tallie had al een stoel voor haar geboekt en vertelde haar hoe laat het vliegtuig vertrok. 'De begrafenis is dinsdag.'

'O, mijn god... arme opa... en arme jij...' Max vond het rot dat ze niet bij haar moeder was om haar nu te omarmen. Tallie had zoveel mee moeten maken de laatste tijd. 'Kan ik iets doen om te helpen bij de begrafenis?'

'Nee, ik heb gisteren alles geregeld. Het is bijna helemaal rond.' En Sams overlijdensadvertentie en zijn necrologie zouden die maandagochtend in de krant staan, zodat het bekend zou zijn dat de begrafenis dinsdag was en hij maandagavond opgebaard zou liggen bij de begrafenisonderneming zodat mensen desgewenst daar ook nog afscheid van hem konden nemen. De begrafenis zelf zou in besloten kring plaatsvinden, net zoals dat bij Hunt was gegaan. Tallie wilde niemand aan zijn graf, behalve zijzelf en Max. Ze had er ook aan gedacht om de begrafenisgangers nadien in haar huis te ontvangen. Daar zou ze de mensen tijdens de kerkdienst voor uitnodigen. De volgende ochtend moest ze nog een cateringbedrijf bellen, maar verder dacht ze dat ze niets was vergeten. Ze had alles heel efficiënt geregeld.

Max en Tallie praatten nog een tijdje door en de volgende ochtend zou Max om elf uur in L.A. aankomen. Het tijdsverschil werkte in hun voordeel omdat Max naar het westen vloog en Tallie was blij dat ze dan samen zouden zijn. Dit was te verdrietig om alleen aan te kunnen. Dat besef maakte haar nog dankbaarder voor Jims steun van de dag ervoor. Zonder hem zou alles veel zwaarder zijn geweest. Ze zei er niets over tegen Max, want het leek niet belangrijk om te vertellen.

Jim belde die avond nog een keer om te horen hoe het met haar was. 'Heb je het al aan je dochter verteld?' Hij had de hele middag aan haar gedacht.

'Ja,' antwoordde Tallie triest.

'En hoe was ze eronder?'

'Verdrietig, maar verder oké. Dank je wel voor alles wat je voor me hebt gedaan, Jim.'

'Nou, laat het maar weten als ik nog iets voor je kan betekenen. Ik ben maar één belletje van je vandaan.'

Tallie had op geen enkele manier het gevoel dat hij misbruik maakte van de situatie. Jim was gewoon een aardige man die zonder bijbedoelingen een vriend voor haar wilde zijn en daar was ze hem dankbaar voor.

De volgende dag om twaalf uur kwam Max thuis en Tallie en zij vielen elkaar huilend in de armen. Ze konden zich het leven zonder Sam niet voorstellen. Tallie had het gevoel dat Max en zij schipbreukelingen waren die zich aan het wrak en aan elkaar vastklemden om in leven te blijven. Het enige wat ze hoopte was dat ze gauw een veilige haven zouden bereiken. Ze zat al veel te lang in de storm. Maanden alweer. Maar haar verdriet was in ieder geval puur, eerlijk en oprecht. Niemand had haar deze keer bedrogen, belogen, belazerd of bestolen. Ze treurde louter om haar vader van wie ze met haar hele wezen had gehouden en die er nu niet meer was. Het was alsof haar hart was gebroken.

17

De begrafenis van Samuel Lewis Jones was een sobere en smaakvolle plechtigheid. Tallie dacht dat hij er wel tevreden over zou zijn geweest. De witte bloemen stonden mooi bij de donkere mahoniehouten kist, de kerk was vol en Tallie had de predikant genoeg informatie over haar vader verstrekt om een betekenisvolle en ontroerende lijkrede te kunnen houden.

Tallie sprak zelf kort over de fantastische man die hij was geweest. Al zijn vrienden en leeftijdgenoten waren al dood, zodat er buiten haar niemand was die iets kon vertellen over zijn eervolle carrière, de dingen die hij had bereikt, zijn overwinningen, wat voor een vriend hij was geweest en wat voor vader. Maar Tallie deed het uitstekend. De meeste bezoekers waren vroegere cliënten van hem, mensen die een stuk jonger waren dan hijzelf maar intussen ook op leeftijd, omdat Sam Jones al tien jaar daarvoor met pensioen was gegaan. En er waren ook een paar mensen met wie Tallie zaken deed. Ze zag Victor Carson ergens achterin op een kerkbank zitten, alleen. En Amelia, de huishoudster op wie haar vader erg gesteld was geweest was er natuurlijk ook, plus een paar van Tallies vrienden en kennissen. Het was een grote opkomst voor een bijzondere man die geliefd en gerespecteerd was geweest. En toen Max en Tallie, allebei in tranen, hand in hand de kerk uit liepen, zag ze ook Jim, gekleed in een donker pak, tussen de mensen staan. Hij knikte ernstig naar haar en zij knikte terug.

Buiten bleven ze een tijdje voor de kerk staan en Tallie nodigde de mensen uit om later die middag naar haar huis te komen. Ze vroeg Jim ook, maar hij zei dat hij niet wilde storen op zo'n gevoelig moment.

'Dat doe je helemaal niet. En dan krijg je ook eens een keer iets lekkers te eten bij mij thuis,' voegde ze er met gedempte stem aan toe.

Jim schoot in de lach en beloofde te komen. Hij wisselde ook nog wat woorden met Max.

Toen vertrokken Tallie en Max naar het kerkhof om afscheid te nemen van Sam. Het was heel verdrietig om hem daar achter te laten, voor hen allebei, en Tallie zag er uitgeput uit toen ze weer thuiskwamen. Daar bleken al enkele gasten te zijn gearriveerd en Max en Tallie gingen naar hen toe om hen te bedanken voor hun komst. Er waren veel mensen die Tallie niet kende maar alleen haar vader hadden gekend, maar ze was blij dat er zoveel mensen waren gekomen om afscheid van hem te nemen en ze wist zeker dat hij dat zou hebben gewaardeerd.

Tallie en Max hadden allebei een zwarte jurk aan die Tallie uit haar kast had opgeduikeld. Ze voelde zich een kraai in de hare maar ze had zich uit respect voor haar vader zo gekleed. Maar ondanks haar sombere kleding zag ze er prachtig uit. En Max ook: knap en heel erg jong. Veel mensen vonden het leuk om Max te ontmoeten en vroegen waar ze studeerde en welke richting ze had gekozen en Max antwoordde dan dat ze ook jurist wilde worden, net zoals haar grootvader. Tallie was heel trots op haar.

Jim arriveerde ongeveer een uur nadat ze terug waren van het kerkhof Hij bracht een bos witte rozen mee en vroeg een van de serveersters van het cateringbedrijf om die in een vaas te zetten. Tallie was geroerd door zijn geste en Max en zij kletsten even met hem, maar moesten toen weer andere binnenkomers gaan begroeten. Jim praatte nog met wat andere gasten en vertrok daarna weer in alle bescheidenheid.

Terwijl Tallie die avond met haar hoofd in de koelkast stond om te kijken wat er nog te eten was, merkte Max op dat Jim haar echt een aardige man leek.

'Dat is hij ook,' antwoordde Tallie. 'Hij heeft me zaterdag geholpen alles te regelen voor de begrafenis. Hij was echt een hele steun. Ik had nog nooit eerder zoiets hoeven doen, dat deed Brigitte altijd.' Maar het was allemaal heel soepel verlopen. Ook de cateraar, die Tallie kende omdat ze hen al eerder had ingehuurd, had alles prima verzorgd bij haar thuis.

'Wanneer staat Brigitte nou terecht, mam?' Max kon het niet meer volgen. Tallie en zij zaten samen in de keuken. Ze hadden hun schoenen uitgeschopt en aten wat van de restjes die over waren van die middag. Max had door haar opmerking over Jim ook aan Brigitte moeten denken.

'Eh...' Tallie vond het vervelend om er aan te moeten denken. 'Het is heel ingewikkeld. In april moet ze voorkomen voor de verduistering. Ik geloof dat de zaak-Hunt daarna is en de civiele procedure die ik tegen haar heb aangespannen is pas over ongeveer een jaar. Ze krijgt het nog druk de komende tijd,' zei Tallie met spijt in haar stem.

Max knikte. Het was nog altijd moeilijk te geloven voor hen alle twee. 'Ik kan het allemaal niet goed uit elkaar houden.'

De fbi en hun gerechtelijk accountants en Victor waren nog steeds bezig met het verzamelen van gegevens over de verduistering om de zaak zo overtuigend en waterdicht te maken als maar kon. Op dit moment was er weinig input van Tallie zelf nodig. Ze had hun alle informatie gegeven die ze had. En bij de zaak-Hunt was ze niet betrokken, behalve dan dat ze zou moeten getuigen over het telefoontje van Brigitte voordat die blijkbaar op pad was gegaan om Hunt te vermoorden. Greg Thomas bereidde de civiele procedure voor die was aangespannen om zo veel mogelijk geld van Brigitte gerestitueerd te krijgen, maar die rechtszaak was nog ver weg. Tallie en Greg hadden er regelmatig contact over. Het lag nog een eind in de toekomst. In beide zaken hoopten de instanties dat Brigitte schuld zou bekennen, maar tot nu toe had ze dat nog niet gedaan. Ze hield halsstarrig vol en pleitte 'niet schuldig', maar dat kon altijd veranderen, zeker met het naderen van de data voor de rechtszaken. Vooralsnog zaten ze in het luchtledige en leek het voor Tallie nog eindeloos te duren voordat ze eindelijk een punt achter het geheel kon zetten. Alles zou nog een tijdlang boven haar hoofd hangen. Tallie vond het een vreselijk vooruitzicht.

'Ze is zo ontzettend stom geweest,' zei Tallie, toen ze na het eten samen naar boven gingen. Max had een week vrij vanwege de dood van haar grootvader en daarna zou Tallie weer alleen zijn. Ze was heel blij dat haar dochter nu even thuis was.

'Ze heeft haar leven compleet geruïneerd,' ging Max verder over Brigitte. 'Haar werk, haar vriendschap met jou, haar carrière, het vertrouwen in haar, haar geloofwaardigheid. Ze raakt haar huis kwijt en gaat jaren de gevangenis in... en waarvoor? Wat kleding van Rodeo Drive, een paar sieraden en een mooi huis. En dan heeft ze ook nog iemand vermoord. Ze heeft heel wat levens verwoest, inclusief het jouwe.'

'Ze heeft het mijne niet verwoest,' zei Tallie peinzend, 'maar ze heeft het zeker een flinke dreun verkocht.'

'Dat zou ik ook zeggen: je bent alleen over, een miljoen dollar armer en je partner is dood.'

'Ja, hij is dood, maar we zouden toch niet meer samen zijn geweest. Hij had al een relatie met een ander.'

'Maar jullie werkten ook samen en misschien waren jullie wel vrienden gebleven. En hij had natuurlijk ook gewoon het recht om te leven.' Max was terecht woedend om alles wat er was gebeurd.

'Ja, natuurlijk had hij dat,' was Tallie het met haar dochter eens. Het was allemaal heel droevig.

'Hoe gaat het met de film?' vroeg Max. 'Wanneer komt die uit?'

'Voor de kerst, op 15 december.' Tallie had kortgeleden contact gehad met de studio en werknemers van Hunts kantoor en gehoord dat er een hele hype van werd gemaakt omdat het de laatste film was die Hunter Lloyd had geproduceerd. Maar met of zonder die hype had Tallie een goed gevoel over de film. Het was zonder twijfel hun beste, vond ze, en dat gold misschien ook wel voor haar persoonlijk. Ze hoopte dat het een hit zou worden, als extra eerbetoon aan hem. En het zou natuurlijk ook fijn zijn om wat geld terug te verdienen van alles wat ze was kwijtgeraakt door Brigittes fraude.

'Ik ga mee naar de première, goed?' bood Max aan.

Tallie was blij verrast.

'Ik heb vakantie dan en misschien win je wel een Oscar,' zei Max hoopvol.

'Dat betwijfel ik, maar die afspraak staat: jij gaat mee naar de première,' stelde Tallie vast en toen kleedden ze zich allebei uit en stapten ze in bed, waar ze gezellig saampjes een film op televisie keken. Het was een lange dag voor hen geweest, maar het feit dat ze samen waren maakte alles wat minder zwaar voor hen allebei. Desondanks zouden ze Sam natuurlijk vreselijk missen. Hij liet een grote leegte na in hun leven.

18

Voordat Jim naar Alaska vertrok, kwam hij met zijn beide zoons bij Tallie op bezoek. Hij wilde dat Tallie zijn kinderen leerde kennen en ze was onder de indruk van hoe volwassen en beleefd ze allebei waren. Het was overduidelijk dat de drie Kingstons gek op elkaar waren en een hechte band hadden. Ze vormden een geweldig gezin en de jongens waren alle twee knap om te zien. Josh leek ouder dan zijn negentien jaar.

Max was thuis na de zomercolleges en Tallie moest inwendig een beetje lachen dat ze nogal van haar stuk leek door de knappe Josh. Hij zag er dan ook heel goed uit. Ze praatten met elkaar over Max' studie. Josh bekende dat hij twijfelde tussen een professionele honkbalcarrière of een rechtenstudie. Uit zijn opmerkingen viel duidelijk op te maken welke van de twee zijn vader prefereerde; Jim hoopte dat Josh voor rechten zou kiezen. Uiteindelijk zou hij daar meer aan hebben. Een honkbalcarrière was opwindend maar ook heel zwaar en duurde maar kort. Jim was blij te horen wat Max over de rechtenstudie vertelde: voor haar was de keuze duidelijk. Door haar grootvader wist ze al jaren dat ze rechten wilde doen en ze genoot van haar eerste jaar op NYU.

Tallie maakte een lunch klaar die ze in de tuin opaten, voordat Jim en zijn jongens weer vertrokken om nog wat laatste inkopen te doen. De volgende dag zouden ze naar Alaska vertrekken. Toen ze weggingen was er een prille vriendschap ontstaan tussen de drie kinderen. Josh beloofde Max te bellen voor hij weer terug naar Michigan ging en zij weer naar NYU. Hij had haar zelfs uitgenodigd om in de herfst een keer naar een honkbalwedstrijd van hem te komen kijken. Allebei de ouders zagen er blij uit toen ze afscheid namen.

'Veel plezier in Alaska,' zei Tallie bij het weggaan tegen Jim, terwijl Max al met de jongens vooruitliep naar de auto. 'Je hebt geweldige zoons,' voegde ze er zachtjes aan toe.

Jim glimlachte. Hij vond het leuk dat te horen en hij dacht precies hetzelfde over haar dochter. 'Jij ook. Max is een leuke meid. En ook nog eens fantastisch om te zien. Ze lijkt sprekend op jou.'

Max was zelfs nog langer dan haar moeder en allebei de gezinnen waren onder de indruk van elkaar. Het waren drie gezonde, normale kinderen, alle drie uit een eenoudergezin met een vader of moeder die hun heel toegewijd was. En dat zag je in hen terug.

Toen ze weg waren, zei Max enthousiast: 'Ze zijn cool, mam. En Josh vind ik echt een stuk. En Jim is ook heel aardig en Bobby is natuurlijk een schatje.' Max vond het leuk dat ze zo goed met elkaar konden opschieten en elkaar respecteerden. 'Kunnen we echt een keer naar zo'n wedstrijd gaan?' Dat leek Max erg leuk. 'Ik zou met een paar vrienden en vriendinnen uit New York naar Michigan kunnen vliegen,' opperde ze.

Tallie glimlachte. Josh en Max mochten elkaar duidelijk graag.

'Misschien. Laten we eerst de herfst maar eens afwachten.'

Tallie wilde na de zomer beginnen met het lezen van scripts. Ze was op zoek naar een nieuw project, nu ze zich had teruggetrokken uit haar volgende film toen het met Hunt uitging, dus stond ze open voor nieuwe ideeën. Ze wist dat hard werken de beste manier was om alle trauma's van de laatste maanden te verwerken en ze wilde graag weer ergens haar tanden in zetten. Maar ze had geen idee hoe lang het zou duren voordat ze een goed script tegenkwam. Dat kon veel tijd kosten. Ze wilde al snel starten met het zoeken ervan want ondanks alles wat er was gebeurd, miste ze haar werk nu al, hoewel haar laatste film nog maar net klaar was. En verder moest ze ook nog iets anders regelen wist ze: ze moest op zoek naar een nieuwe assistente. Dat zou een enorme verandering zijn na zeventien jaar met Brigitte. Ze had geen idee waar ze moest beginnen om die te vinden, of hoe ze ooit weer iemand zou kunnen vertrouwen, maar ze had de hulp nodig.

Jim belde haar twee keer vanuit Alaska, gewoon om te vragen hoe het ging en ze was blij van hem te horen. Ze zei er niets over tegen Max omdat ze zijn telefoontjes niet belangrijker wilde maken dan ze waren. Hij deed het gewoon uit aardigheid en omdat hij zich betrokken voelde bij haar, maar ze wilde er verder niets uit afleiden. Maar ze vond het leuk als de twee gezinnen elkaar vaker zouden zien. De gezamenlijke lunch was goed verlopen en voor Jim en haar waren hun kinderen zo belangrijk dat dat een grote plus was. Ze kon zich goed voorstellen dat ze vrienden zouden worden. Jim en zij hadden tenslotte veel gemeen omdat ze allebei hun kinderen alleen hadden grootgebracht.

Tegen de tijd dat Jim en zijn zoons terugkwamen uit Alaska, had Tallie twee headhunters ingeschakeld en was ze begonnen met haar zoektocht naar een nieuwe assistente. Ze had al verschillende sollicitanten gehad, maar geen van hen was haar bevallen. Ze waren te bazig, te brutaal, te sloom of te verweven met de Hollywoodwereld. Max en zij waren allebei van hun stuk geweest toen een van de sollicitantes akelig veel op Brigitte leek en zelfs eenzelfde soort stem en gebaartjes had. Max merkte op dat ze waarschijnlijk bij dezelfde plastisch chirurg onder het mes waren geweest, waarop Tallie in de lach schoot. Maar ze wilde niet weer zo'n glamourassistente. Deze keer wilde ze iemand die rustig en bescheiden was. En vooral gewoon. Ze wilde niet iemand die bij de film wilde, geen rijke meid die het werk als hobby deed, geen voormalig actrice of iemand die te glamourachtig was, of te veel onder de indruk van Tallies succes. Ze wilde een harde werker zonder pretenties, net zoals ze zelf was. Zonder blingbling.

De eerste interessante kandidate kwam de dag voordat Max weer terug naar NYU ging. Max had ook een goed gevoel over haar. De vrouw had gewerkt als ziekenverzorgster en een avondstudie Engelse literatuur gedaan. Ze was slim, begin dertig en had de laatste vijf jaar als assistente van een bekende scenarioschrijfster gewerkt. Haar voormalige werkgeefster was getrouwd en naar Europa verhuisd, waardoor ze nu iets anders zocht. Ze zag er netjes en verzorgd uit en droeg een wit t-shirt, een spijkerbroek en hoge Converse-gympen. De vrouw was gescheiden en had geen kinderen, maar had iets moederlijks en verzorgends, wat een pre was voor Tallie. Ze was aardig tegen Max toen ze een paar minuten met elkaar praatten.

Na een uur stelde Tallie voor dat ze een week op proef zou komen werken. Ze vertelde dat de situatie met haar vorige assistente op een vervelende manier was geëindigd, maar weidde daar verder niet over uit. Waarschijnlijk had de headhunter de sollicitante wel verteld wat er was gebeurd. Tallie besefte dat het niet gemakkelijk zou zijn voor iemand om in Brigittes voetsporen te treden. Brigitte was heel goed geweest in haar werk en Tallie was aan haar gewend. Een nieuwe assistente zou heel erg vreemd zijn.

'Ze lijkt me wel wat, mam,' zei Max toen de vrouw weg was. Het was hun allebei opgevallen dat ze in een heel gewone pickup reed, iets wat Tallie ook beviel. Geen Aston Martin of andere glamourauto. Ze was exact wat Tallie wilde: slim, capabel en nuchter. Ze heette Megan McCarthy, had sproeten en droeg haar rode haar in een dikke vlecht op haar rug. Ze wist veel van de filmindustrie vanwege haar vorige baan.

'Ja, mij ook,' zei Tallie. 'We zullen zien hoe het gaat.' Ze wilde niet te snel te enthousiast worden. Victor Carson zou voortaan Tallies betalingen en haar boekhouding afhandelen en dus hoorde dat deze keer niet bij de taak van de nieuwe assistente. Eens in de week zou er een van zijn werknemers bij haar thuis langskomen om de rekeningen en andere papieren op te halen.

Na het sollicitatiegesprek met Megan hielp Tallie haar dochter de rest van de dag met het inpakken van de berg spullen die ze mee terug naar New York zou nemen. Daarna gingen ze uit eten bij Ivy. Dat deed hen allebei aan Sam denken en Tallie moest tegen haar tranen vechten toen ze naar het tafeltje werden gebracht waar ze de laatste keer met hem hadden geluncht. Ze miste haar vader verschrikkelijk en datzelfde gold voor Max. Zijn afwezigheid was pijnlijk merkbaar voor hen allebei. Tallie moest nog steeds zijn spullen uitzoeken en het huis leegruimen, waarna het zou worden verkocht, maar op het moment kon ze dat nog niet aan. Amelia kwam elke dag naar het huis toe om alles netjes te houden, hoewel Tallie al had geopperd dat het beter was als ze op zoek ging naar een parttime baan. Ze had haar nu eigenlijk niet vaker dan een paar keer per week nodig.

Toen Max eenmaal, als tweedejaars nu, naar New York was vertrokken, begon Tallie serieus te zoeken naar een nieuw project en met het lezen van scripts. Ze was eraan toe om zich daarop te concentreren en weer aan het werk te gaan. Er waren verscheidene scripts die haar wel aanstonden, hoewel ze die niet verder wilde uitwerken, maar ze genoot van het proces van zoeken en lezen. Alleen dat al zorgde ervoor dat ze zich veel beter voelde dan de laatste paar maanden. Het was afleidend en bevredigend en werkte louterend voor haar. Dat was altijd zo geweest: werken was altijd al haar redding geweest, zeker in moeilijke tijden.

De week nadat Max was vertrokken, kwam Megan voor Tallie werken. Ze begon met het regelen en ordenen van allerlei zaken. Megan was pretentieloos en slim en Tallie mocht haar. De twee vrouwen leken op veel gebieden op elkaar en Tallie had veel meer met haar gemeenschappelijk dan ze ooit met Brigitte had gehad. Brigitte was juist Tallies tegenpool geweest. Na een week hadden Tallie en Megan zoveel werk verzet en voelde Tallie zich zo op haar gemak met haar, dat ze Megan de baan aanbood. Ze waren er allebei blij mee en toen ze het tijdens een van hun ellenlange telefoongesprekken aan Max vertelde, vond zij het ook een goede beslissing.

Het leven begon langzaamaan weer normaal te voelen voor Tallie, ondanks de enorme veranderingen. Er waren drie belangrijke mensen uit haar leven verdwenen: Sam, Hunt en Brigitte, maar er begonnen zich nu ook nieuwe gezichten aan te dienen en Megan leek een verrijkende toevoeging.

Tallies gesprekken met Max waren nog leuker dan vroeger: Max had haar moeder voordat ze vertrok geleerd hoe ze Skype moest gebruiken en nu konden ze elkaar op hun computerscherm zien als ze met elkaar belden. Ze vonden het allebei heel gezellig en Tallie had het gevoel dat Max veel dichterbij was omdat ze haar nu kon zien. Max plaagde haar moeder dat ze helemaal hip en hightech was geworden.

Samen met Megan maakte Tallie, als ze niet aan het werk was, een begin met het uitzoeken van Sams spullen. Megan bleek een harde werker te zijn terwijl ze zijn huis opruimden en zijn bezittingen inpakten, iets wat voor Tallie vaak heel emotioneel was. Megan was aardig en voelde goed aan wanneer ze Tallie even alleen moest laten omdat ze spullen tegenkwam die haar ontroerden of verdrietig maakten. Dat gebeurde vooral bij spullen die van haar moeder waren geweest.

Tallie was van plan Sams huis voor het einde van het jaar leeggeruimd te hebben en wilde het dan laten schilderen voordat ze het in de verkoop zette. Ze wilde niet alles op zijn kop zetten en het overhaasten. Het was triest om alles op te ruimen: al die spullen, papieren, boeken, en dingen die veel voor haar vader hadden betekend of haar aan hem herinnerden. Sam Jones had al zijn bezittingen en zijn huis in een trustfonds nagelaten aan Max. Het ging niet om een enorm bedrag, maar het was een leuk appeltje voor de dorst voor haar, zeker als het huis verkocht zou zijn. Het geld zou haar goed van pas komen als ze klaar was met haar studie, wat nog enkele jaren zou duren. En Sam had het slim gedaan door een generatie over te slaan, zodat er geen belasting betaald hoefde te worden. Bovendien had Tallie het geld natuurlijk niet nodig.

Tallie en Megan vorderden gestaag en Megan was een grote hulp voor Tallie die zich op geen enkele manier opdrong. Tallie raakte langzaam aan haar gewend. Megan was heel anders dan Brigitte, wat alleen maar prettig was. Megan had niets van de glamour en stijl van haar voorgangster en er helemaal geen behoefte aan om in de schijnwerpers te staan. Ze wilde gewoon haar werk goed doen en behulpzaam zijn waar ze kon. Bovendien maakte ze lange dagen en was ze vindingrijk.

Tallie hoorde regelmatig iets van Jim, hoewel ze hem niet meer had gezien sinds zijn vakantie met zijn jongens naar Alaska. Hij belde om te horen hoe het ging, maar had verder niets nieuws te melden over de rechtszaken. De procesdata waren nog zo ver weg dat er nog niet in een hogere versnelling aan de zaken werd gewerkt en dat zou ook nog een tijd zo blijven. Men was nog altijd bezig meer bewijsmateriaal te verzamelen.

Brigitte zat veilig opgeborgen in de gevangenis haar rechtszaken af te wachten. Jim had van iemand van de reclassering gehoord dat ze absoluut geen spijt betoonde over wat ze had gedaan, zelfs niet over de moord op Hunt. Ze vond dat hij haar had bedrogen en dat haar daden daarom gerechtvaardigd waren. Bovendien was ze de mening toegedaan dat ze recht had op wat Tallie had, omdat zij er op een veel betere manier gebruik van maakte dan Tallie zelf Jim vond haar houding niet verbazend omdat die naadloos paste in het psychologische daderprofiel waar Brigitte aan voldeed.

Tallie was er altijd van uitgegaan dat ze op een gegeven moment iets van Brigitte zou horen. Dat ze haar excuses zou maken voor wat ze had gedaan, omdat ze haar had bestolen en haar had bedrogen met Hunt, maar ze hoorde niets van haar vroegere assistente en vriendin, niet één regel, geen kaartje, geen enkel woord. Het was alsof ze elkaar nooit hadden gekend en Tallie een vreemde voor haar was. Jim zei dat Brigitte de klassieke kenmerken van een sociopaat vertoonde: geen spijt, geen inlevingsvermogen, geen geweten. Dat was nog altijd moeilijk te geloven en te begrijpen voor Tallie. Maar de schok van al het bedrog dat ze de laatste paar maanden had moeten verwerken begon wat minder te worden. Tallie voelde zich er rustiger onder. Bovendien had ze plezier in de samenwerking met Megan. Haar nieuwe assistente was niet alleen een harde werker, maar had ook een geweldig gevoel voor humor. Soms lagen ze slap van het lachen na een lange dag hard werken en dat deed Tallie goed. Eindelijk werd alles weer een beetje vrolijker, een beetje luchtiger.

In november kreeg Tallie een script onder ogen dat haar beviel. Het was een bijzonder verhaal van een jonge scenarioschrijver en ze was er heel enthousiast over. Ze wilde het niet alleen regisseren, maar ook zelf produceren en ze begon het project op touw te zetten en contact te zoeken met investeerders. Degenen die ze belde waren blij van haar te horen en het was stimulerend om weer bezig te zijn in de filmindustrie. Ze had het druk met telefoontjes en notities maken totdat Max thuiskwam voor Thanksgiving. Toen stopte ze een paar dagen met werken om haar aandacht op Max te kunnen richten nu ze er was. En zoals altijd hadden ze het leuk met elkaar.

'En, hoe staat het met jou en Jim?' informeerde Max de eerste avond dat ze thuis was.

Tallie moest lachen. 'Gewoon. Hoezo? Hij belt af en toe om me op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in de verduisteringszaak, maar er gebeurt niet veel op dat gebied.'

'Josh heeft me een paar keer vanuit Michigan gebeld en hij zegt dat zijn vader je erg leuk vindt,' zei Max voorzichtig.

'O, ik mag hem ook graag, maar we hebben nu wel belangrijkere zaken aan ons hoofd. Wat leuk dat Josh je heeft gebeld,' zei Tallie met een glimlach.

'Ja. Hij probeert naar New York te komen als het honkbalseizoen voorbij is om te kijken hoe het hem bevalt op de rechtenfaculteit van nyu.' Hij had Max ook voor een wedstrijd uitgenodigd, maar ze had geen tijd gehad om te gaan en hij had beloofd haar tijdens het Thanksgivingweekend te bellen. Max vond hem echt heel erg leuk, maar voorlopig hielden ze het bij een vriendschap. Ze waren het erover eens dat een langeafstandsrelatie te gecompliceerd was.

Jim belde Tallie de volgende dag om haar een gelukkige Thanksgiving te wensen. Hij ging met zijn zoons naar een zus van zijn vrouw in Pasadena die kinderen van dezelfde leeftijd had. Daar werden ze vaak uitgenodigd op feestdagen.

'En wat gaan Max en jij doen?' informeerde hij.

'Dit jaar houden we het heel rustig. Mijn vader kwam altijd met Thanksgiving en de laatste vier jaar kookte Hunt dan.' Deze keer zouden Max en zij het zelf moeten redden en alleen elkaar hebben. Bovendien wilde Max op bezoek bij vrienden nu ze thuis was.

'Ik weet hoe moeilijk dat kan zijn,' zei Jim meevoelend. 'Misschien kunnen we de kinderen bij elkaar krijgen om samen te eten voordat de vakantie voorbij is, hoewel Josh het als hij thuis is altijd heel druk heeft met zijn vrienden hier.'

'Ja, Max ook,' zei Tallie op het moment dat haar dochter de kamer in kwam en meteen wilde weten met wie ze aan de telefoon zat. Tallie mimede dat het Jim was en Max keek onmiddellijk enthousiast en probeerde haar vervolgens duidelijk te maken dat ze met hen moest afspreken. Tallie grijnsde toen ze begreep wat Max wilde. 'Wat vind je van aanstaand weekend?' stelde ze Jim voor. 'Zaterdag? Lunchen of eten 's avonds?'

'Klinkt goed. Ik zal het even aan de jongens voorleggen en bel je dan.' Jim klonk blij en belde een halfuur later weer. Josh en Bobby vonden het een goed idee en ze hadden geopperd om te gaan bowlen en daarna een pizza te gaan eten.

Tallie stelde het voor aan Max en die was er meteen voor te porren. Tallie vermoedde een romance in de dop, of in ieder geval een wederzijdse interesse tussen Max en Jims oudste zoon. Ze vond het vertederend en zo dacht Jim er ook over.

Jim wenste Tallie nogmaals een gelukkige Thanksgiving en ze spraken af voor zaterdag om zeven uur in de bowlinghal.

Max leek blij toen Tallie het haar vertelde. Jim had gezegd dat Bobby nog een vriendje zou meenemen, een jongen uit zijn klas. Het klonk allemaal heel gezellig.

Thanksgiving bleek inderdaad moeilijk voor Max en Tallie te zijn, zoals ze al hadden gedacht. Het was onvermijdelijk en logisch dat het geen leuke feestdagen waren zonder Sam en Hunt. Ze maakten er het beste van en gingen na het eten samen naar de film en daarna vroeg naar bed.

Die vrijdag ging Max uit met vriendinnen die ook thuis waren voor de feestdagen en daarna samen naar een feest, en zaterdags gingen Tallie en Max winkelen om wat spullen die Max nodig had aan te schaffen. Om zeven uur ontmoetten ze de Kingstons, zoals afgesproken, op de bowlingbaan. Tallie zag onmiddellijk dat Josh' interesse in Max verderging dan alleen vriendschap. Hij was nog langer dan Max en ze deelden veel interesses met elkaar. Het was schattig om hen zo samen te zien. En Bobby en zijn vriend waren ook leuk. Ze hadden een leuke avond met z'n allen en bleven tot halfelf in de bowlinghal. Josh en Max hadden helemaal geen zin om al te gaan. Bobby plaagde zijn broer ermee, maar Jim en Tallie deden alsof ze niets merkten en kletsten ontspannen met elkaar toen ze uiteindelijk vertrokken en op de parkeerplaats nog een tijdje stonden na te praten. De twee gezinnen hadden een geweldige avond met elkaar gehad.

'Bedankt, Jim,' zei Tallie vrolijk.

Jim had al de hele avond gemerkt dat Tallie opgewekter en meer ontspannen was dan de laatste keer dat hij haar, drie maanden daarvoor, had gezien. Maar dat was toen ook vlak na de dood van haar vader en al de rest die ze had meegemaakt geweest. Het leek of ze wat vrolijker was en meer in balans, en daar was hij blij om.

'Misschien is het leuk om te gaan schaatsen als de kinderen thuis zijn in de kerstvakantie,' stelde hij voor en zijn jongens waren daar meteen voor te vinden. 'Bij ons in de buurt is er tijdens de vakantie altijd een ijsbaan die we leuk vinden. Ik ben een beetje stijfjes, maar geniet er altijd enorm van om daar een paar rondjes te rijden.'

'Goh, ik heb al in geen jaren geschaatst,' bekende Tallie grijnzend.

'Ben je al bezig aan een nieuwe film?' vroeg hij belangstellend.

'Ik ben net weer begonnen. Tot nu toe zijn het alleen nog maar voorbereidingen. Ik heb eindelijk een script gevonden dat me aanstaat. En The Sand Man wordt over een paar weken uitgebracht.'

'Dan moet ik die maar eens gaan zien,' reageerde hij ontspannen en Tallie knikte.

Max zou net op tijd voor de première, waar een hele toestand van zou worden gemaakt omdat het de laatste film was die Hunter Lloyd had geproduceerd, naar huis komen. Insiders voorspelden meerdere Oscarnominaties. De film werd groot uitgebracht en hopelijk zou het weer een kaskraker worden. Zoals altijd was Tallie er bescheiden over en ze veranderde dan ook gauw van onderwerp.

Nadat iedereen afscheid van elkaar had genomen, reed ze een paar minuten later met Max naast zich naar huis.

'Hij is leuk, hè mam,' zei Max met een ondeugende blik in haar ogen en Tallie grinnikte. Zelfs als ze er niets over had gezegd, had ze wel geweten dat haar dochter weg was van Josh.

'Josh? Jazeker. Een heel leuke, knappe jongen.'

Max schoot in de lach. 'Ik bedoelde zijn vader.'

'O, in 's hemelsnaam.' Tallie rolde met haar ogen. 'Ja hoor, hij is ook aardig. Leuk om bevriend mee te zijn.'

Max zei niets, maar keek met een glimlach uit het raampje terwijl Tallie hen naar huis reed.

19

The Sand Man kreeg juichende recensies voor het acteren, het camerawerk en de regie. Het publiek was enthousiast en de bioscoopzalen waren uitverkocht en werden overspoeld door kijkers van alle leeftijden. De film was een doorslaand succes en daar was Tallie heel blij om. Het gaf haar een enorme opkikker na zo'n moeilijk jaar.

Max kwam naar L.A. om met haar moeder naar de première te gaan en de volgende dag werd het huis overspoeld door bloemen, champagne, cadeautjes en gelukwensen. Tallie wenste dat haar vader het allemaal nog had kunnen meemaken. Het had hem altijd zoveel vreugde geschonken als haar films een succes bleken te zijn. En van The Sand Man zou hij hebben genoten. De film had alle ingrediënten waarvan hij hield: actie, een ingewikkelde plot en er werd fantastisch in geacteerd.

Jim Kingston belde ook om haar te feliciteren. Hij vertelde dat hij er dat weekend met Bobby naartoe zou gaan. En dat Josh over een paar dagen thuiskwam voor de kerstvakantie.

'Het moet een geweldige film zijn als ik de kritieken zo lees,' zei Jim vriendelijk en toen vroeg hij haar of ze al helemaal klaar was voor de kerst.

Tallie zag er ontzettend tegen op. Ze zou haar vader natuurlijk weer enorm missen tijdens de feestdagen. Het verdriet om zijn dood was nog heel vers, zowel voor haar als voor haar dochter.

'Zo klaar als maar kan,' antwoordde ze. Ze was al naar Maxfield geweest om allerlei dingen te kopen waarvan ze dacht dat Max die graag zou hebben. Brigitte had haar altijd geholpen met haar kerstcadeaus, maar Tallie vroeg niet of Megan het wilde doen. Ze vond het belangrijk om minder afhankelijk van haar assistente te zijn dan ze van Brigitte was geweest en meer zelf te doen. Ze wilde dat de relatie met Megan evenwichtiger was, meer een werkrelatie, zelfs een beetje afstandelijk. Ze ging zakelijker met haar om en prefereerde minder persoonlijke betrokkenheid. Dat leek haar wijzer na alles wat er was gebeurd en Megan begreep dat heel goed. Ze had zich intussen al ontwikkeld tot een belangrijke factor in Tallies bestaan.

'En jij?' vroeg Tallie aan Jim.

'Kerstcadeaus kopen is niet mijn sterkste kant. De feestdagen zijn nooit meer hetzelfde na wat wij als gezin hebben meegemaakt en dat zal voor jou ook zo zijn. Ik denk dat je je vader wel zult missen.'

'Ja,' bekende ze. 'Maar mijn vader is gelukkig zesentachtig geworden, dus ik mis hem wel, maar zijn dood hoort bij het natuurlijke verloop van het leven.' En dat gold natuurlijk niet voor de dood van Jims vrouw.

'We moeten nog afspreken om een keer te gaan schaatsen,' hielp Jim haar herinneren. 'Ik bel je wel als Josh thuis is,' beloofde hij.

Het was dus geen verrassing voor Tallie dat hij vier dagen later weer belde. Ze zat achter haar bureau te peinzen over Brigitte en vroeg zich af hoe haar Kerstmis eruit zou zien in de gevangenis. Tallie kon zich er geen voorstelling van maken, maar dat wilde ze ook helemaal niet. Ze pakte de hoorn op in de wetenschap dat het Jim was.

Hij klonk heel opgetogen en begon met haar nogmaals te feliciteren met haar laatste film. Zoals hij al had aangekondigd waren Bobby en hij dat weekend naar The Sand Man geweest en ze hadden er erg van genoten. 'Het is echt een fantastische film!' Omdat hij haar nu persoonlijk kende, was hij nog dieper onder de indruk van haar kwaliteiten als regisseur. Er werd ongelofelijk goed geacteerd in de film en Bobby had hem net zo spannend gevonden als hijzelf.

Tallie was blij dat te horen. 'Dank je,' antwoordde ze oprecht. De film brak alle records en tot dan toe was het de hit van het seizoen. 'Hij doet het erg goed.'

'Ik heb een kerstcadeautje voor je,' schakelde hij over op een ander onderwerp.

Tallie had geen cadeau voor hem en voelde zich een beetje beschaamd.

'Brigittes advocaat heeft vandaag contact met de officier van justitie opgenomen. Ze wil in beide zaken schuld bekennen. Ze wil ervan af, zodat haar straftijd ingaat. En dat betekent dat je ook geen civiele procedure hoeft aan te spannen, omdat je, als ze schuld bekent, alleen een regeling met haar advocaat hoeft te treffen voor het bedrag dat ze bereid is terug te betalen. Dat is alles. Je hoeft niet naar de rechtbank, niet te getuigen, niet voor een jury te verschijnen en er komt geen proces... Het is nu echt bijna voorbij, Tallie,' zei hij op warme toon.

Het was een cadeau dat hij haar ontzettend graag gaf Nu kon ze binnenkort alles achter zich laten en hij wist hoe belangrijk dat voor haar was. De rechtszaken die op stapel stonden hadden zwaar op haar gedrukt en Jim wist dat zo'n proces heel pijnlijk voor haar zou zijn. Zolang de rechtszaken niet achter de rug waren, kon ze alles wat haar was gebeurd niet echt verwerken.

'Waarom denk je dat ze nu opeens wel schuld bekent?' vroeg Tallie blij verrast. Het was fantastisch nieuws.

'Waarschijnlijk omdat ze een goede advocaat heeft. Ze maakt geen enkele kans om te winnen en als ze schuld bekent zal ze een veel betere deal met justitie kunnen sluiten. Dus het is een kwestie van de schade zo veel mogelijk beperken. De gevangenisstraf die ze opgelegd krijgt zal ze accepteren in plaats van het erop aan laten komen met een jury die uitspraak doet. Want dan had ze net zo goed zelfmoord kunnen plegen. Dus is dit een verstandige keuze voor haar en zal jouw civiele zaak er ook een stuk eenvoudiger door worden omdat ze nu waarschijnlijk voor rede vatbaar is, wat we natuurlijk moeten afwachten, maar waar ik wel hoop op heb. In wezen was dit de enige keuze die ze had.' Hij was heel blij voor haar en nu Tallie het allemaal beter begreep, was zij dat natuurlijk ook. 'Gelukkig kerstfeest, Tallie,' zei hij hartelijk.

'Dank je, Jim, voor alles.' Dat meende ze uit de grond van haar hart.

Dat deden ze allebei.

'Dus laten we voor na de feestdagen een schaatsafspraak maken om het te vieren,' zei hij vriendschappelijk.

'Dat zou ik heerlijk vinden,' antwoordde ze meteen enthousiast. De vorige keer toen ze waren gaan bowlen, was het tenslotte ook heel gezellig geweest.

Na het telefoongesprek ging ze snel op zoek naar Max om haar te vertellen dat Brigitte schuld wilde bekennen. Had ze dat ook nog maar aan haar vader kunnen vertellen... Haar nachtmerrie was nu bijna verleden tijd. Misschien was dit toch een kerstcadeau van Brigitte voor haar? Of misschien ook niet. Misschien had ze het alleen voor zichzelf gedaan. Schadebeperking, zoals Jim het noemde. Tallie zou het nooit weten, maar het was in ieder geval fantastisch nieuws.

Op een dinsdagochtend tussen Kerstmis en Nieuwjaar zaten Tallie en Max in de keuken te ontbijten. Tallie keek op haar computer haar e-mails vluchtig door en Max las de krant. Opeens slaakte Max een kreet.

Tallie schrok en sprong half van haar stoel op. 'O, mijn god, wat is er nu weer gebeurd?' Ze was doorlopend bang voor slecht nieuws, wat een van de gevolgen was van alles wat ze had meegemaakt. Jim had haar verteld dat dat langzaam zou verdwijnen, maar zover was het nog niet. 'Wat is er?'

Max begon met een enorme grijns op haar gezicht en op officiële toon te vertellen. 'Het is een stuk over alle films die rondom de kerst zijn uitgekomen en er wordt in voorspeld dat jij een Oscar wint voor The Sand Man. De vent die deze column schrijft heeft het meestal bij het rechte eind. Wat vind je daarvan, mam?'

'Het klinkt super, maar je moet al die voorspellingen niet geloven. Hij raadt er gewoon naar. We zullen wel zien.' De nominaties zouden pas in februari bekend worden gemaakt. En toen voegde ze er nog aan toe: 'En ik ben al twee keer eerder genomineerd zonder een prijs te winnen.' Maar natuurlijk was alleen een nominatie al fantastisch en zou dat ook geweldig zijn voor de film. En dan nam de kans ook toe dat ze zou worden genomineerd voor een Golden Globe Award.

'Goh, wat een fijne en optimistische instelling heb je toch,' gaf Max haar op haar kop. 'Maar als je genomineerd wordt, mag ik toch mee?' vroeg Max.

Tallie moest er even aan denken dat ze de laatste keer met haar vader was geweest, maar ze vond het leuk dat Max mee wilde. Haar dochter was al eerder mee geweest, hoewel het een hele lange en soms saaie zit was. Maar in het geval dat ze inderdaad een Oscar won, zou het geweldig zijn als Max erbij was. Dat was iets om zich op te verheugen.

Het was tijd om haar leven weer op te pakken en nu Brigitte op alle aanklachten schuld zou bekennen, hoefde Tallie zich tenminste geen zorgen meer te maken over de rechtszaken. Eindelijk zag de toekomst er wat vrolijker uit. En wie weet won ze wel een Oscar. Maar daar durfde ze niet op te hopen. Het was gewoon maar een uit de lucht gegrepen voorspelling wist Tallie, hoewel ze het natuurlijk geweldig zou vinden als ze er een won. Een opwindende droom.

Jim belde haar die middag om haar ook al te feliciteren met de voorspelling dat ze een Oscar zou winnen en zei dat hij hoopte dat dat inderdaad zo zou zijn. Toen stelde hij een datum voor hun schaatsafspraak voor, waar iedereen veel zin in had. Hij opperde een avond later die week, wat prima uitkwam. 'Hoe was je kerst?' vroeg hij vervolgens vrolijk.

'Bescheiden. Rustig. Gezellig. We misten mijn vader nogal,' bekende ze eerlijk, 'maar we hebben ook plezier gehad. En sindsdien hebben we het allebei druk.' Als Max thuis was, vlogen de uren altijd voorbij en Jim zei dat het met Josh precies hetzelfde was. Hij vertelde dat hij de jongens na Nieuwjaar voor een paar dagen meenam naar Squaw Valley om te gaan skiën, de dag na hun schaatsafspraak.

Max en Tallie ontmoetten de drie Kingstons die donderdagavond op de schaatsbaan. Max had zelfgebakken koekjes bij zich en met zijn zessen brachten ze een paar gezellige uren door op het ijs. Ze deden tikkertje waarbij er werd gegierd van het lachen. Josh was veruit de beste schaatser; hij had pas in Michigan nog op de ijzers gestaan. Op een gegeven moment pakte hij Max bij de hand en gleden ze samen soepel weg over het ijs, terwijl hij haar ondersteunde en er zo voor zorgde dat ze niet viel. En Bobby deed met zijn vriend steeds wedstrijdjes om het hardst. Jim en Tallie schaatsten hun baantjes een stuk rustiger en kletsten onderweg uitgebreid met elkaar, totdat ze na een uur eindelijk een bankje opzochten om op adem te komen. Ze hadden veel plezier. Tallie droeg roze oorwarmers en bijpassende wanten en zag er bijna uit als een kind, met haar rode wangen en glanzende ogen, en Jim leek nauwelijks ouder dan zijn zoons. Ze vormden een leuk groepje om te zien.

'Ik heb in eeuwen niet zoveel lol gehad,' zei Tallie glimlachend.

'Ik ook niet. Maar ik heb het altijd naar mijn zin als ik bij jou ben,' zei Jim, opeens verlegen. 'Ik hoop dat je weet dat het niet mijn gewoonte is om mijn kinderen voor te stellen aan eh... mensen die ik beroepshalve leer kennen.' Hij had het woord 'slachtoffers' niet willen gebruiken.

Tallie begreep wat hij bedoelde.

'Je bent een bijzondere vrouw, Tallie. Ik voel me vereerd dat ik je wat beter heb leren kennen. Ik had graag een positievere uitkomst van alles voor je bereikt, of nog liever gehad dat dit je helemaal niet was overkomen. Maar omdat het nu eenmaal wél is gebeurd, ben ik blij dat ik op jouw zaak ben gezet en je daardoor heb ontmoet.'

Op een bepaalde manier hadden ze allebei het gevoel dat ze vrienden waren en Jim had Tallie inderdaad goed leren kennen toen ze in een van de moeilijkste perioden van haar leven had gezeten.

'Ik voel het net zo en ik vind dat je het fantastisch hebt gedaan. Als jij je er niet voor had ingezet, zou Brigitte nooit zijn gepakt en hadden we haar niet kunnen stoppen. Ik ben heel blij dat het nu allemaal voorbij is.'

Tallie was veel sneller weer opgeveerd dan hij had verwacht en iedere keer dat hij haar zag leek ze weer wat sterker. Jim vond haar een aantrekkelijke vrouw en ze was zo aardig en vriendelijk dat hij haar steeds leuker begon te vinden en ook steeds meer tot haar werd aangetrokken. Hij bracht nooit privétijd door met een 'slachtoffer', maar hij vond het altijd fijn om Tallie te zien en iedere keer dat ze elkaar ontmoetten, wilde hij voor een volgende keer afspreken. 'Ik wilde niet dat je denkt dat ik dit vaker doe. Om eerlijk te zijn...' hij wendde zijn ogen even af en bekende: '... heb ik na Jeannies dood nog nooit met een vrouw afgesproken.'

'Ik begrijp het,' zei Tallie stilletjes en ze trok een van haar roze wanten uit om hem een klapje op zijn hand te geven.

Jim pakte haar hand zachtjes in de zijne. 'Zou je een keer met me uit eten willen, Tallie?' vroeg hij voorzichtig. Hij was bang dat ze nee zou zeggen en hij op die manier verpestte wat ze nu hadden. Maar ze glimlachte naar hem en knikte.

'Heel graag.'

Jim keek haar stralend aan. Hij stond op en trok haar ook overeind. Hij durfde niets meer te zeggen - Tallie had hem net gegeven wat hij het liefste wilde. Voor het eerst voelde het niet niet-loyaal tegenover zijn overleden vrouw dat hij interesse had in een andere vrouw. Hij wist zeker dat Jeannie Tallie zou hebben gemogen en het fijn had gevonden dat ze zo aardig was tegen hun jongens. En Max was ook een schat van een meid. Het leek gewoon allemaal te passen en de drie keer dat ze nu hadden afgesproken was het gezellig en ongecompliceerd geweest. Jim had Josh al gewaarschuwd dat hij zich keurig moest gedragen met Max en dat had hij beloofd. Jim wilde niet dat er iets fout zou gaan. Tallie had al genoeg meegemaakt, en Max ook.

De rest van de avond bleven de kinderen op de ijsbaan en af en toe schaatsten Tallie en Jim met hen mee. Tussendoor zaten ze op een van de bankjes met elkaar te kletsen. Jim zei dat hij haar wilde meenemen naar een restaurant dat Giorgio Baldi heette, waar ze de beste pasta's ter wereld serveerden.

Ze vonden het allemaal jammer dat de avond om was en met tegenzin verlieten ze het ijs toen de baan ging sluiten. Het was elf uur en ze hadden vier uur geschaatst, maar de jongere generatie leek niet eens moe. De Kingstons zouden de volgende ochtend voor drie dagen naar Squaw Valley vertrekken om te gaan skiën. De jongens beloofden Max te bellen zodra ze terug waren, en Jim wisselde een lange blik met Tallie uit toen ze afscheid namen en hij haar een kus op haar wang gaf.

Tallie zwaaide hen uit terwijl ze de parkeerplaats af reden. Het was een superleuke avond geweest en het leek erop dat er meer van zouden volgen. Ze had een geweldige tijd met Jim en zijn jongens gehad en voor Max, die achterovergeleund in haar autostoel zat te luisteren naar haar iPod, gold hetzelfde. In stilte reden ze naar huis, ieder verloren in hun eigen gedachten.

Een week na zijn terugkomst uit Squaw Valley hoorde Tallie pas iets van Jim. Hij had het druk met een stapel nieuwe zaken die in het begin van het nieuwe jaar op zijn bureau had gelegen. Maar de dag nadat Brigitte schuld had bekend, belde hij. Het ging om alle aanklachten tegen haar: verduistering, bankfraude, misbruik van vertrouwen en belastingontduiking. En daarna had ze ook nog moord met voorbedachten rade bekend. De rechter zou begin april uitspraak doen. Daarvoor moest de reclassering een rapport uitbrengen met daarin een advies. Jim schatte in dat Brigitte tien jaar zou krijgen omdat ze had bekend. Had ze dat niet gedaan dan had ze zeker twintig jaar moeten zitten, of misschien wel levenslang. Dus het was duidelijk dat ze zichzelf een grote dienst had bewezen door schuld te bekennen. Tallies civiele procedure was nu een kwestie van onderhandelen met haar advocaat over de hoogte van de restitutie. In de schuldbekentenis die Brigitte had ondertekend, was opgenomen dat ze haar slachtoffer volledig moest vergoeden. Jim waarschuwde Tallie dat Brigitte waarschijnlijk niet in staat zou zijn om zoveel terug te betalen, omdat ze het al had uitgegeven of ergens verborgen hield, maar Tallie zou in ieder geval iéts krijgen. En het was voorbij. Buiten de veroordeling en de onderhandelingen wat de restitutie betreft, was alles nu voorbij. Tallie hoefde niet de lijdensweg van een heel gerechtelijk proces te ondergaan.

Tallie was ongelofelijk opgelucht. 'Was je erbij toen ze voor de rechtbank schuld bekende?' wilde Tallie weten.

'Ja, ik was erbij.'

'En hoe was ze?'

Jim aarzelde even en besloot Tallie de waarheid te vertellen, hoe pijnlijk die misschien ook voor haar was. 'Kil, kalm en beheerst. Zonder enige emotie. Ze leek niet bang en las haar schuldbekentenis op heldere, duidelijke toon voor. Zonder tranen, zonder trilling in haar stem en ze keek de rechter ondertussen recht aan. Ze is echt het schoolvoorbeeld van een sociopaat, van top tot teen. Haar haren waren zelfs gewassen en keurig geföhnd en ze droeg een heel sexy jurkje - dat jij waarschijnlijk hebt betaald.'

Het was een schok om te horen. Vol ongeloof probeerde Tallie zich er een voorstelling van te maken. 'Ik begrijp er niks van,' zei ze zachtjes.

'Nee, dat snap ik. De meeste mensen zouden het niet begrijpen. Brigittes persoonlijkheid is moeilijk in te voelen voor andere mensen. Dat is juist waarom een sociopaat kan doen wat hij of zij doet. Wij kunnen ons zoiets niet eens indenken, dus verwachten we het ook niet, terwijl zij liegen, bedriegen, stelen en soms ook iemand vermoorden. Het is nogal angstaanjagend allemaal. En het spijt me erg voor Hunter Lloyd,' zei hij zacht, 'maar ik ben blij dat jij het niet was.'

'Ik ook,' antwoordde Tallie met haar gedachten bij Max. Haar dochters leven zou verwoest zijn als haar moeder was vermoord.

'Dus hoe denk je erover: gaan we nog een keer iets eten samen? Is vrijdagavond misschien een optie?' vroeg hij een beetje timide, bang dat ze van gedachten was veranderd.

'Prima.' Max was die ochtend weer naar New York vertrokken en Tallie had geen afspraken of verplichtingen. Ze ging nooit uit en omdat ze ook niet aan het filmen was, had ze genoeg vrije tijd. Het enige waar ze nu mee bezig was, was praten met investeerders voor haar volgende project.

'Dan kom ik je om halfacht ophalen,' beloofde hij en daarna hingen ze allebei met een glimlach op.

Toen Jim die vrijdagavond precies om halfacht voor de deur stond, was Tallie blij hem te zien. Ze had al de hele week een ontzettend opgelucht gevoel vanwege het feit dat Brigitte had bekend. Ze voelde zich zorgelozer dan ze in maanden was geweest. En Greg maakte goede vorderingen in de onderhandelingen over de restitutie van haar geld. Langzaamaan kon ze alles echt achter zich laten.

Tijdens hun etentje praatten Jim en Tallie non-stop met elkaar. Over hun kinderen, hun werk, het gezin waarin ze waren opgegroeid. De avond vloog voorbij en het eten bij Giorgio Baldi was inderdaad zo fantastisch als hij had gezegd. Toen Jim haar thuisbracht stonden ze nog een tijd voor haar voordeur te kletsen en na lang aarzelen kuste hij haar zachtjes op de mond. Meteen daarna keek hij haar bezorgd aan. 'Je weet toch dat ik nooit eerder een slachtoffer heb gekust?' zei hij fluisterend.

'Ik ben geen slachtoffer,' fluisterde ze terug. 'En dat zal ik ook nooit meer worden.'

Ze begon duidelijk haar oude zelf weer te worden. Jim glimlachte bij haar opmerking. Tijdens het eten had ze hem bekend dat ze de laatste brief die ze van slachtofferhulp had ontvangen rechtstreeks in de vuilnisbak had gegooid.

'Je snapt wel wat ik bedoel,' zei hij. 'Ik ben nooit iets begonnen met iemand die ik beroepshalve heb leren kennen.' Dat had hij haar op de schaatsbaan al gezegd, maar hij wilde er zeker van zijn dat ze wist dat het de waarheid was. 'Ik wil niet dat je denkt dat ik me vaker zo gedraag met vrouwen die ik in mijn werk ontmoet.'

Zoiets had ze nooit gedacht. Ze had gedacht dat ze gewoon vrienden waren, totdat hij haar had gekust. 'Ik heb ook een probleem,' bekende ze, nu ze toch eerlijk tegen elkaar waren, wat ze overigens prettig vond. Eerlijkheid was een essentiële voorwaarde voor haar, nu nog meer dan vroeger. 'Ik weet niet of ik ooit nog wel iemand zal kunnen vertrouwen.' Ze zei het heel ernstig en schrok toen Jim in de lach schoot. 'Ik meen het,' benadrukte ze nog een keer.

'Ja, dat weet ik en ik kan het me goed voorstellen... Maar als je een FBI-agent niet kunt vertrouwen, wie dan wel?'

Tallie dacht er even over na en toen verscheen er een glimlach op haar gezicht. 'Je hebt inderdaad een punt.'

'Dit zou wel eens de veiligste en betrouwbaarste relatie kunnen zijn die je ooit hebt gehad. Ik wil nergens van uitgaan, maar...'

Voordat hij zijn zin kon afmaken, snoerde Tallie hem de mond met een kus. Hij was vergeten hoe een kus kon voelen, en Tallie ook. Ze had alles uit haar hoofd en haar hart gewist en Jim had gedacht dat hij dood was na Jeannie, maar nu besefte hij dat dat niet zo was. Hij was heel erg levend, en zij ook.

Toen Tallie naar hem opkeek, had ze geen idee hoe het verder zou gaan. Maar wat ze wel wist was dat ze hem kon vertrouwen en veilig bij hem was.

20

Een van de laatste formaliteiten waar Tallie doorheen moest, was een bezoek van een reclasseringsambtenaar die de taak had de rechter te adviseren over de lengte van de gevangenisstraf waartoe Brigitte veroordeeld moest worden.

De vrouw bleek bevriend te zijn met Jim, hij kende haar goed. Ze belde hem meteen nadat ze de zaak toegewezen kreeg en hij gaf haar alle informatie die ze vroeg, maar vertelde niet dat hij wel eens privé met Tallie afsprak. Dat was dan ook niet relevant voor de zaak.

'Hoe is ze?' Sandra Zinneman kon het niet laten hem dat te vragen. Ze was even geïmponeerd geweest toen ze besefte wie de gedupeerde was. Sandra was een grote fan van Tallies films en ze wilde de zaak professioneel aanpakken, maar desondanks won haar nieuwsgierigheid het op dat moment. Van wat ze af en toe in de pers over Tallie las, had ze de indruk dat ze haar wel zou mogen en toen ze het dossier bestudeerde speet het haar voor de beroemde regisseuse wat haar was overkomen. 'Het lijkt erop dat ze, om het zacht uit te drukken, ongelofelijk klote is behandeld door die vriend van haar en de verdachte,' merkte ze op tegen Jim.

'Het is een heel aardig en nuchter iemand. Al dit gedoe is zwaar voor haar geweest. Ben je van plan haar naar jouw kantoor te laten komen?' Jim wenste dat hij Tallie op de een of andere manier kon besparen het allemaal weer te moeten oprakelen, maar het advies van de reclasseringsambtenaar was heel belangrijk voor de rechter. Hij zou de lengte van Brigittes gevangenisstraf bepalen aan de hand van hetgeen Sandra hem rapporteerde. Ze was een sleutelfiguur wat betreft de uiteindelijke uitspraak. Sandra zou ook een gesprek hebben met Brigitte en alle anderen die te maken hadden met de zaken waarvan Brigitte beschuldigd werd, om een goed gefundeerd advies te kunnen geven dat gebaseerd was op alle aspecten van de zaak. Ze stond erom bekend gedegen te werk te gaan en rechtvaardige adviezen te verstrekken.

Sandra leek even na te denken en zei toen: 'Om een aantal redenen was ik eigenlijk van plan naar haar toe te gaan. Ten eerste lijkt het me minder pijnlijk voor haar en ten tweede wil ik zien waar ze samen hebben gewerkt, de sfeer van "de plaats delict" proeven.' Daarmee bedoelde ze natuurlijk de verduistering, niet de moord. 'Het moet er nogal groots zijn,' zei ze met een spoortje ontzag in haar stem.

'Niet echt,' vertelde Jim haar. 'Het is een mooi huis, maar Tallie Jones is een heel gewoon iemand. De verdachte is degene die "groots" leefde. Tallie Jones zou je gewoon in de supermarkt kunnen tegenkomen. Het succes is haar nooit naar het hoofd gestegen. Het was alleen de verdachte die zich liet meeslepen door de roem van haar werkgeefster en er hebberig van werd.' Hij vond het prettig dat Sandra van plan was naar Tallie toe te gaan. 'Wat vind je ervan, nu je het rapport hebt gelezen?'

'Dat die Brigitte een flinke tijd de gevangenis in moet.' Ze had het verzoek van de advocaat van de verdachte gelezen waarin werd gevraagd de straffen die Brigitte opgelegd zou krijgen tegelijkertijd te mogen uitzitten, maar Sandra Zinneman zag niet in waarom dat zou moeten. De verdachte had een fortuin verduisterd van haar werkgeefster, grof misbruik gemaakt van vertrouwen en een moord bekend. Sandra was van mening dat alle straffen na elkaar moesten worden uitgezeten, omdat dat meer in lijn was met wat de verdachte verdiende. Ze was niet van plan om Brigitte Parkers misdaden licht op te vatten. 'Ik ga zo snel mogelijk naar Mrs. Jones toe. Maar ik heb hier nog een paar grote zaken op mijn bureau liggen.' Er waren er twee die ze eerder wilde afhandelen: een andere moordzaak en een aanklacht tegen een groep pedofielen die actief was op internet. Als ervaren reclasseringsambtenaar met een uitstekende reputatie kreeg Sandra de zwaarste zaken toegewezen.

'Bel maar als ik iets kan doen,' bood Jim aan.

'Ik moet haar vragen hoe ze tegenover de veroordeling staat en wat voor haar de gevolgen zijn geweest van het gebeurde.'

Jim kende de routine en wist dat het pijnlijk voor Tallie zou zijn om het allemaal weer op te rakelen, maar dit zou de laatste keer zijn tot aan de uitspraak. Dan zou Tallie nog een verklaring voor de rechter moeten afleggen. Jim was van plan als steun met haar mee te gaan en hij moest sowieso bij de rechtszaak aanwezig zijn omdat het een zaak was die onder zijn verantwoording viel.

Sandra belde Tallie twee dagen later. Tallie was vriendelijk en ze maakten een afspraak voor de week daarop.

Toen het zover was, was het bezoek minder pijnlijk dan Tallie had gevreesd. Sandra was heel ervaren in haar werk en tegelijkertijd oprecht medelevend. Ze mocht Tallie meteen graag en was onder indruk van het feit dat ze totaal geen maniertjes of sterallures had, niet overdramatiseerde en ze eruitzag en zich gedroeg als ieder ander slachtoffer van een misdrijf. En ze was zeer pijnlijk getroffen door Brigittes bedrog. Sandra voelde echt met haar mee en had grote bewondering voor haar. Toen ze, na een ernstig gesprek dat drie uur had geduurd, Tallies huis verliet, had ze zelfs nog meer respect voor haar dan vóór hun ontmoeting.

Tallie voelde zich na het gesprek op een vreemde manier vredig en veilig. Ze vond Sandra een vrouw die oprecht had meegeleefd met wat haar was overkomen, hoewel ze door haar werk natuurlijk met vele schokkende misdaden te maken kreeg. Het was zelfs een verademing geweest om haar verhaal te kunnen vertellen. Daarbij had Sandra Tallie duidelijk laten blijken dat ze de maximum straf zou adviseren, ondanks de deals die Brigitte en haar advocaat voorstelden. Ze dacht zelfs dat er een grote kans bestond dat de rechter haar advies zou opvolgen. Dat was meestal zo.

Tallie bedankte Sandra hartelijk en toen ze de deur achter de reclasseringsambtenaar dichtdeed, ging ze met een licht gevoel heerlijk ontspannen in de tuin zitten. Het was nu echt bijna voorbij en haar zaak was in goede handen. Ze kon haar aandacht op andere dingen gaan richten en zich verheugen op de betere tijden die in het verschiet lagen.

21

Tallie zat met een ontevreden gefronst voorhoofd achter in de stretchlimo. Ze droeg een rode, strapless jurk die Max voor haar had uitgezocht en trok een gezicht als een boos kind van vier. Haar dochter lachte om haar. De jurk was verschrikkelijk strak, maar Tallie zag er spectaculair in uit met haar blonde haren hoog opgestoken en rode satijnen hoge hakken.

'Ik begrijp niet waarom we per se in deze idiote auto moeten. En ik haat deze stomme jurk. We hadden best in een SUV kunnen gaan. En mijn tieten vallen er zowat uit. Ik sta gewoon voor gek,' mopperde Tallie humeurig.

Jim en Max wisselden een blik uit. Max was blij dat Jim erbij was. En dat gold ook voor Tallie. Ze was de hele week een beetje droevig geweest omdat haar vader er niet bij zou zijn. Maar het was fijn dat Jim meeging. Jim en Tallie hadden de laatste drie maanden veel tijd met elkaar doorgebracht. In de weekenden sprak ze vaak af met Jim en Bobby, en toen ze in New York op bezoek ging bij Max was hij ook met haar mee geweest. Tallie had de investeerders voor haar volgende film gevonden en in september zou ze beginnen met de opnamen. Ironisch genoeg zou Brigitte over een week worden berecht. Het was bijna voorbij en Tallie was blij dat Jim met Max en haar was meegekomen.

'Ik had gewoon iets zwarts aan moeten trekken,' mompelde ze.

Max schoot in de lach. 'Je ziet er prachtig uit, mam. En je bent nou eenmaal een ster. Je kunt echt niet in een SUV aankomen, als iedereen in een limo komt.'

'Ik zou niet weten waarom niet,' zei Tallie, terwijl Jim naar haar glimlachte. Hij was helemaal dol op haar en apetrots.

'Volgend jaar gaan we in een vrachtwagen,' beloofde hij. 'Of in een politieauto, da's een goeie!'

Tallie moest even lachen. Ze haatte dit soort dingen: een hele muur van persfotografen in haar gezicht die haar naam riepen, het showerige gedoe, helemaal opgetut en veel te zwaar opgemaakt. Het was allemaal zo'n onechte toestand. Ze had er dan misschien het uiterlijk wel voor, maar niet de persoonlijkheid. Ze was veel liever thuis gebleven om het gewoon op de tv te zien. Maar dat kon niet voor het geval ze iets won. Iets wat toch niet zou gebeuren, wat het nog beschamender maakte om zo helemaal opgedoft te zijn. The Sand Man had vier Golden Globes gewonnen, maar het was veel moeilijker om een Oscar in de wacht te slepen en dat was haar dan ook nog nooit gebeurd. Ze wist zeker dat het vanavond hetzelfde zou gaan, hoewel zijzelf was genomineerd voor beste regisseur, en de film voor vijf andere awards in diverse categorieën.

De lange zwarte limo remde om zich aan te sluiten in de rij en na een tijdje was het hun beurt. Max inspecteerde haar moeder voor de laatste keer. Zelf droeg ze een witte strapless jurk met een klein wit jasje van vossenbont erop en ze zag eruit als een aankomend filmsterretje. En Tallie zag er werkelijk adembenemend uit. Gracieus. Maar wat had ze er een hekel aan om dit spel te moeten spelen.

'Wij zijn de volgende, mam. Kijk me eens aan.' Max controleerde haar moeder nogmaals voordat ze de auto uit stapten. 'Je ziet er echt geweldig uit. En vergeet niet te glimlachen.'

Jim zag het moeder-dochtergesprekje aan en was erdoor geroerd. Tallie en Max waren een fantastisch stel en hij begon net zo op Max gesteld te raken als op haar moeder. Zijn jongens waren onder de indruk van het feit dat Tallie een Hollywoodster was, maar ze gedroeg zich helemaal niet zo. En dat was juist zo leuk aan haar en iets wat hij vanaf het begin al had gewaardeerd. En nu werd ze, tegen haar wil, letterlijk meegesleurd naar de Oscaruitreiking, tegensputterend en protesterend. Hij vond het wel grappig. Tallie niet.

'Als ze je irriteren, schiet ik ze wel gewoon neer, goed?' beloofde Jim en Tallie grinnikte terwijl ze in haar rode sexy jurk, met haar haren opgestoken in een nonchalante wrong en haar diamanten oorknopjes in naar hem keek. Hij was er zeker van dat iedere vrouw jaloers op haar zou zijn, zowel de vrouwen bij de uitreiking, als de vrouwen die voor de televisie zaten. Jim droeg een splinternieuwe smoking die hij voor de gelegenheid had aangeschaft. Zijn oude smoking had hij nooit ergens voor nodig gehad, maar hij had zo'n vermoeden dat het met deze zo af en toe anders zou zijn. En hij had zich enorm vereerd gevoeld toen Tallie hem had gevraagd haar te escorteren. Hij wist dat allebei zijn jongens nu voor de televisie zaten, en zijn schoonzus ook, die een grote fan van Tallies film was. En Jack Sprague zou ook kijken. Hij was erg geïmponeerd dat Jim naar de Academy Awards ging.

En toen stapten ze uit. Tallie deed het heel gracieus en ze leek meer op de actrice die ze ooit was geweest dan op de regisseuse die ze nu was. Ze glimlachte en de pers begon haar naam te roepen terwijl ze over de rode loper liepen. Jim liep tussen Tallie en Max in. Tallie glimlachte heel professioneel naar de fotografen, beantwoordde een paar vragen, en schoot in de lach om iets wat iemand zei. Ze poseerde voor een foto met Max, een met Jim en een van hen alle drie. Iemand vroeg naar zijn naam en Jim vertelde hoe hij heette. Het duizelde hem toen ze over de loper liepen. Voor en achter hen ontdekte hij beroemde filmsterren, maar hij begreep waarom ze hier niet van hield; het was zenuwslopend. Aan Tallie was echter niets te zien. Ze was heel vriendelijk en elegant terwijl ze langzaam voortschreden en toen waren ze eindelijk binnen en werden ze naar hun plaatsen begeleid terwijl de camera's het publiek afzochten naar beroemdheden.

'Mijn god, tegenover een gewapende verdachte staan is minder eng dat dit,' mompelde hij binnensmonds tegen Tallie. Ze had gelijk, dacht hij, dit was het angstaanjagendste wat hij ooit had gedaan. Zoiets als dit had hij nog nooit meegemaakt.

'Ik haat het,' zei ze met een glimlach door haar op elkaar geklemde tanden heen. Maar dit was haar wereld en zo nu en dan moest ze daar aan deelnemen, of ze dat nou wilde of niet, vooral op een avond als deze. Ze deed haar werk enorm graag, maar had een grondige hekel aan het showgedeelte ervan. Max leek zich wel te amuseren toen ze plaatsen op de tweede rij kregen aangewezen.

'Je ziet er super uit, mam,' zei Max, terwijl ze nog een keer checkte of haar moeder geen lippenstift op haar tanden had en haar haar nog goed zat. Tallie zag er perfect uit en Jim was trots. Hij had nooit verwacht dit mee te maken en het was nog steeds onbegrijpelijk voor hem dat hij hier nu opeens zat en hoe natuurlijk het voelde om een relatie met Tallie te hebben.

Er kwamen verschillende mensen naar Tallie toe om haar te begroeten en geluk te wensen. Het waren producers, andere regisseurs, beroemde sterren en haar agent. Tallie stelde ze allemaal aan Jim voor. Jim kon ze niet allemaal uit elkaar houden, maar het was duidelijk hoe gewaardeerd en gerespecteerd Tallie was. Dat moest haar een goed gevoel geven, dacht hij, zelfs als ze niets zou winnen, maar hij hoopte natuurlijk dat ze wél in de prijzen zou vallen. Toen de lichten werden gedimd, boog hij zich naar haar toe en wenste haar veel geluk.

Ze keek glimlachend naar hem op en tegelijkertijd zoomde er een camera op hen in die ze allebei niet opmerkten, maar Jims schoonzus in Pasadena zag het wel en begon hysterisch te krijsen. In de ogen van zijn familie was Jim plotseling een ster nu hij samen met Tallie was, iets wat hij in nog geen miljoen jaar had gedacht of gedroomd, maar datzelfde gold voor Tallie. Zij had ook nooit gedacht dat ze hier ooit zou zitten. Ze had gewoon altijd haar werk gedaan, het werk dat ze zo graag deed.

'Ik héb al veel geluk,' fluisterde ze terug en hij gaf een kneepje in haar hand.

Zoals altijd duurde de avond eindeloos, terwijl er van de ene categorie naar de andere werd geswitcht, van de beste animatiefilm naar de beste bijrolactrice, naar de beste filmmuziek. Het hield de mensen de hele avond aan het beeld gekluisterd, in plaats van hen meteen alles te vertellen wat ze wilden weten. De eerste award die naar The Sand Man ging was die voor de beste muziek. Er werd gegild van vreugde terwijl de componist naar het podium liep om zijn Oscar in ontvangst te nemen en de enorme cast, alle mensen van de techniek en iedereen die hij ooit had gekend bedankte. Jim besefte dat het een lange zit zou worden. Tallie zag er sereen uit terwijl ze elkaars handen vasthielden en af en toe fluisterden Max en zij in elkaars oor. Jim vond dat Tallie zich met het vorderen van de avond steeds meer ontspande. En hij werd juist nerveuzer voor haar. Ze zag er prachtig en heel kalm uit.

De Oscar voor de beste actrice werd die keer eerder uitgereikt dan die voor de beste regisseur en iedereen was enthousiast toen een van Hollywoods favorieten in een superstrakke jurk waarin ze eruitzag als een zeemeermin naar het podium trippelde. Het was een prachtige jonge schoonheid en Jim was lichtelijk overdonderd toen ze vlak langs hem heen liep terwijl ze zich naar het toneel haastte. Hij kon haar parfum ruiken, zo dichtbij was ze.

Tallie wierp hem een glimlach toe. Ze wist heel goed hoe imponerend dit allemaal was. Zij maakte het al jaren mee en raakte er niet meer van onder de indruk, maar voor Jim was het allemaal nieuw.

En toen was eindelijk de categorie beste regisseur aan de beurt. De namen werden opgelezen en op enorme beeldschermen werden fragmenten uit de films vertoond. Tallie leek doodkalm terwijl ze naar Jim en Max glimlachte en een kneepje in hun handen gaf. Ze had al besloten dat ze toch niks zou winnen en was daar tevreden mee. Haar leven was goed zoals het nu was. Ze had verder niets meer nodig. En als ze weer bezig was aan een nieuwe film zou ze helemaal gelukkig zijn. Ze had geen award nodig voor de voorgaande.

Twee van Hollywoods beroemdste acteurs deden het introductiepraatje en de vrouwelijke ster bleef staan om de naam van de winnaar bekend te maken. Iedereen wachtte af terwijl ze de envelop met moeite openmaakte vanwege haar lange witte handschoenen en er grapjes over maakte waar Tallie om moest lachen. Ze was volkomen relaxed.

'Tallie Jones!' gilde de jonge actrice opgewonden, terwijl de themamuziek van de film werd gespeeld. Tallie leek het niet te horen. Het drong niet tot haar door. Maar Jim hoorde het wel en Max barstte luid applaudisserend in huilen uit, terwijl Jim Tallie overeind trok. Tallie besefte pas wat er was gebeurd toen ze Max' reactie zag. Ze had gewonnen!

Met een beduusd gezicht liep Tallie naar het podium. Ze had totaal niet verwacht te winnen. Even draaide ze zich om, om Jim aan te kijken. Hij was bijna in tranen, zo blij was hij voor haar. Toen liep ze elegant weer verder naar het podium waar ze de Oscar even later in haar handen hield. Tallie sloot haar ogen en dankte God voor de zegeningen in haar leven. Ze voelde dat haar vader bij haar was en haar stem klonk schor en daardoor erg sexy toen ze begon te praten. Het publiek werd stil en alle ogen waren op haar gericht.

'Ik wil twee mensen bedanken. Mijn dochter Max en mijn vader Sam, omdat ze zoveel geluk in mijn leven brengen.' Toen werd haar gezicht ernstig. 'En ik wil Hunter Lloyd bedanken, waar hij nu ook is, omdat hij me deze buitengewone kans heeft gegeven en de mogelijkheden heeft geschapen zodat ik deze film kon maken. Dank je, Hunt! Dank jullie allemaal!' Ze hief de Oscar hoog op en verliet het podium net zo gracieus als ze was gekomen, waarna ze in de coulissen verdween en even later weer terug was op haar stoel tussen Jim en Max in. Het publiek had haar een staande ovatie gegeven voor haar woorden over Hunt.

Hunter Lloyd werd die avond bij de uitreiking gemist. Hij was een belangrijk man geweest in Hollywood, die nu voor altijd was verdwenen. Maar zijn films, en die van haar, zouden doorleven. Toen ze weer zat, gaf Tallie Max en Jim een kus. Jim had zich nog nooit in zijn leven zo trots gevoeld. Hij was heel blij voor haar en dankbaar dat hij erbij mocht zijn. Het was een schitterend moment in hun levens en het betekende veel voor hem dat hij dat met haar deelde.

The Sand Man won nog Oscars in de categorieën camerawerk, montage, beste film en beste bijrolactrice. En beste regisseuse natuurlijk. De Academy eerde hen allemaal. En Hunt in het bijzonder. Er werd een prachtige foto van Hunt op twee enorme schermen getoond en een wereldberoemde acteur zei een paar indrukwekkende woorden over hem: dat Hunts werk nooit vergeten zou worden en dat hij een van de beste producers was die Hollywood ooit had gekend. Toen The Sand Man de Oscar voor de beste film won, ging Tallie terug naar het podium om die namens hem in ontvangst te nemen. Het publiek gaf haar weer een staande ovatie en deze keer glinsterden er tranen in Tallies ogen en op haar wangen.

Ze hield een korte, ontroerende speech over de buitengewone producer die Hunt was geweest en zei dat het een eer was om met hem te hebben gewerkt. 'De herinneringen aan hem zullen altijd in ons voortleven, net zoals zijn werk. Herinneringen die nooit verloren zullen gaan, nooit worden vergeten, nooit uit ons hart verdwijnen. Slaap verder, lieve prins. Rust zacht. We zullen je vreselijk missen.' Tallie sprak met een verbazende welsprekendheid terwijl ze de Oscar vasthield die ze naar Angela Morissey zou sturen voor hun zoon en toen ze het podium verliet, was er niemand in het pubhek die nog droge ogen had. Het was een nobel afscheid, ondanks alles wat hij haar had aangedaan. Jims bewondering voor haar werd nog groter tijdens het horen van haar speech en toen ze weer naast hem kwam zitten, sloeg hij zijn arm om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan. Ze was een bijzondere vrouw en hij voelde zich de gelukkigste man op aarde. En Max keek haar moeder stralend aan door haar tranen heen.

Het was een schitterende avond geweest en toen ze vertrokken werd Tallie weer belaagd door de pers. Ze hield de Oscars van Hunt en haarzelf in haar ene hand en de andere lag in die van Jim. Tallie bedankte iedereen die aan de film had meegewerkt.

Met zijn drieën gingen ze naar twee van de feesten die na afloop van de uitreiking werden gegeven en na het tweede zei Tallie tegen Max dat Jim en zij weggingen, maar dat ze de limo zou terugsturen om haar op te halen. Max had het reuze naar haar zin met een stel mensen die ze kende en in het bijzonder met een goed uitziende jonge acteur die met haar flirtte. Ze was de belle van het bal.

Tallie zag er gelukkig uit toen ze aan Jims arm en met de twee Oscars nog altijd in haar hand vertrok. Een late groep persfotografen flitste bij het weggaan nog een paar plaatjes van hen en toen zaten ze eindelijk in de auto. Tallie slaakte een zucht van verlichting.

Terwijl ze wegreden keek Jim haar glimlachend aan. 'Dat was een fantastische avond,' zei hij waarderend. 'En jij was gewoonweg verbijsterend.' Hij kuste haar. 'Ik ben zo trots op je, Tallie.'

Tallie dacht even aan haar vader. Hij zou ook trots op haar zijn geweest, maar nu was Jim dat. Hij was een geluk voor haar dat ze niet meer had verwacht na alles wat ze had verloren. En nu had ze dan ook nog een Oscar, die haar geloofwaardigheid als regisseur nog groter maakte. Daar was ze dankbaar voor, maar toen ze Jim aankeek dacht ze niet aan haar carrière.

'Ik was vanavond ook trots op jou,' zei ze. 'Dank je wel dat je bent meegegaan.'

Jim wist niet wat hij daarop moest zeggen. Hij hield van haar bescheidenheid, haar eenvoud, haar integriteit en de vrouw die ze was. Hij kuste haar nogmaals, iets wat haar meer vertelde dan duizend woorden. 'Dank je!' was alles wat hij zei.

Tallie beantwoordde zijn kus en toen ze thuiskwamen, stuurde ze de limo terug voor Max en daarna keek ze Jim lachend aan. 'Het rijtuig is net in een pompoen veranderd en de man op de bok in een stelletje muizen. Ik denk dat dat me veel beter bevalt.'

Hij lachte. 'Ja, dat weet ik. Ik hou van je. Assepoester.'

'Ik hou ook van jou,' zei ze, terwijl ze het huis binnengingen. Samen liepen ze, napratend over de avond, de trap op. Het was een prachtig moment in haar bestaan geweest en een enorme eer, maar het mooiste was dat alle liegers en bedriegers uit haar leven waren verdwenen.

Eindelijk had ze een goede man gevonden.

Epiloog

Een week na de uitreiking van de Academy Awards werd Brigitte Parker veroordeeld tot achttien jaar cel. Gebaseerd op het advies van de reclassering weigerde de rechter haar verzoek in te willigen om haar veroordelingen gelijktijdig uit te zitten en besliste hij dat haar gevangenisstraffen bij elkaar moesten worden opgeteld. Brigitte kreeg zes jaar voor verduistering en twaalf jaar voor de moord op Hunt.

Aan Tallie Jones werd ongeveer een derde van het verduisterde geld gerestitueerd door de verkoop van de bezittingen van Brigitte Parker. De opbrengst van de verkoop van haar huis op Mulholland Drive ging naar de fiscus wegens gederfde inkomstenbelasting.

Een jaar later trouwden Tallie Jones en Jim Kingston met elkaar, op het strand van Hawaï in het bijzijn van hun kinderen.

En een jaar daarna trouwde Victor Carson met een Russisch meisje dat shows liep op beurzen in Las Vegas.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- Epiloog