Het wonder
Author: Danielle Steel
Date: 2005-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Contemporary; Novels; Adult; Roman; Contemporary Romance; Audiobook; Drama
Description: In Danielle Steels roman Het wonder moet de gepensioneerde Quinn Thompson een keuze maken tussen het afscheid nemen van zijn oude liefde en het toelaten van een nieuwe.Quinn Thompson is gepensioneerd en hij vat het plan op om met zijn jacht de wereld rond te zeilen. Zo wil hij zijn verdriet over de dood van zijn vrouw en over de breuk met zijn dochter verwerken.Ook zijn buurvrouw, Maggie, is eenzaam en ongelukkig. Haar zoon heeft zelfmoord gepleegd en haar man heeft haar verlaten. Langzaam bloeit er een voorzichtige, maar intense romance op tussen Quinn en Maggie. Ondanks de diepe liefde die z
Publisher: Luitingh Sijthoff

Op een regenachtige novemberdag voer het zeiljacht Victory sierlijk langs de kust naar de oude haven van Antibes. De zee schuimde. Quinn Thompson stond zwijgend op het dek naar de zeilen te kijken en genoot van zijn laatste ogenblikken aan boord. Hij had geen last van het weer, de grijze dag of zelfs maar de ruwe zee. Hij was een zeiler in hart en nieren. De Victory was een zeiljacht van vijfenveertig meter met hulpmotoren, dat hij had gehuurd van een man met wie hij regelmatig in Londen zaken had gedaan. De eigenaar had wat tegenslag gehad in zijn onderneming en Quinn was dankbaar ingegaan op het aanbod de boot te gebruiken. Dat was in augustus, en de tijd aan boord was in alle opzichten goed voor hem geweest. Hij was gezond, sterk en veel rustiger dan toen hij aan de reis begon. Hij was een knappe, energieke en jeugdige man. En meer dan hij in maanden had gedaan, berustte hij in zijn lot. Hij was in Italië aan boord gegaan en had daarna in de Spaanse en Franse wateren gevaren. In de Golf van Lion was hij in ruw weer terechtgekomen, maar hij had van de opwinding van een korte en hevige storm genoten. Daarna was hij naar Zweden en Noorwegen gevaren en vandaar was hij langzaam teruggekeerd via een aantal Duitse havens. Hij zat al drie maanden op de boot en had er op verschillende manieren baat bij gehad. Hij was lang genoeg van huis weg geweest, een tijd die hij had gebruikt om na te denken en te herstellen van alles wat er was gebeurd. Zijn terugkeer naar Californië had hij maandenlang uitgesteld; er was geen reden om naar huis te gaan. Maar hij wist dat hij met de naderende winter zijn terugkeer niet langer voor zich uit kon schuiven. De eigenaar van de Victory wilde de boot met de kerst voor zichzelf in de Caribische wateren hebben, zoals was afgesproken toen hij hem charterde. Quinn had een fortuin betaald voor de drie maanden aan boord, maar hij had er geen centje spijt van. De hoge huur betekende niets voor Quinn Thompson. Hij kon het zich permitteren en nog wel meer ook. In materieel opzicht en in zijn werk had hij veel geluk gehad. Deze tijd aan boord had hem er ook aan herinnerd hoeveel hij van zeilen hield. De eenzaamheid deerde hem niet (eigenlijk vond hij die heerlijk) en de bemanning was zowel zeer vakkundig als discreet. Ze waren onder de indruk geweest van zijn vaardigheid en beseften al snel dat hij veel meer van de Victory begreep - hoe je er snel en goed mee moest zeilen - dan de eigenaar, die er nagenoeg niets van wist. Bovendien was ze voor Quinn zowel een mogelijkheid tot ontsnapping als een behaaglijk toevluchtsoord. Hij had vooral genoten van zijn verblijf in de fjorden, waarvan de strenge schoonheid meer bij hem leek te passen dan de feestelijke en romantische haventjes van de Middellandse Zee die hij zo veel mogelijk had gemeden.Zijn koffers waren al gepakt toen hij op het dek stond. En hij wist door de doeltreffendheid van de bemanning dat binnen een paar uur na zijn vertrek alle bewijzen van zijn verblijf aan boord verdwenen zouden zijn. De bemanning bestond uit zes mannen en een vrouw, de vrouw van de kapitein, die voor stewardess speelde. Net als de anderen was ze discreet en beleefd geweest, en had zelden een woord met hem gewisseld. En net als de eigenaar was de hele bemanning Brits. De kapitein en hij hadden een prettige verstandhouding vol respect gehad.

'Sorry voor de golven bij het binnenvaren,' zei de kapitein met een glimlach toen hij naast hem aan dek kwam staan. Maar hij wist inmiddels dat Quinn er geen last van had. Quinn draaide zich naar hem om en knikte, geheel niet gehinderd door dc golven die over de boeg sloegen en de regen die op hen neer kletterde. Hij droeg een oliepak en eigenlijk hield hij wel van de uitdaging van zwaar zeilweer, ruwe zeeën en zo nu en dan een storm. Het enige wat hij niet prettig vond, was vertrekken. Quinn en de kapitein hadden urenlang met elkaar zitten praten over zeilen en de plaatsen waar ze waren geweest. De kapitein was onwillekeurig onder de indruk geraakt van Quinns verre reizen en zijn enorme kennis. Quinn Thompson was een veelzijdig man, iemand met veel gezichten, een legende in de wereld van het internationale bankwezen. De eigenaar van het jacht had de kapitein voor de komst van Quinn verteld dat hij van eenvoudige komaf was en een enorm fortuin had gemaakt. Hij had zelfs durven beweren dat hij briljant was, en na drie maanden met hem op de boot te hebben gezeten kon de kapitein het er alleen maar mee eens zijn. Quinn Thompson was een man die door velen bewonderd werd, door enkelen gevreesd en door een paar gehaat, soms met reden. Quinn Thompson was direct, zelfverzekerd, machtig, in sommige opzichten mysterieus, maar meedogenloos in alles wat hij wilde hebben. Hij was een man met oneindig veel ideeën, een grenzeloze fantasie op zijn eigen terrein en weinig woorden, behalve op die zeldzaam openhartige momenten waarvan ook de kapitein had genoten, meestal na een paar cognacjes. Ze hadden hun gesprekken voornamelijk beperkt tot zeilen, een onderwerp waar ze allebei van hielden, meer dan van iets anders. De kapitein wist dat Quinns vrouw de afgelopen lente was overleden. Quinn had haar een paar keer genoemd. Op sommige momenten kreeg hij een weemoedige blik in zijn ogen en in het begin had hij veel sombere dagen gekend. Maar het grootste deel van de tijd waren ze samen aan dek en sprak Quinn niet over wat hem bezighield. De kapitein wist ook dat hij een dochter had, omdat hij het een keer over haar had gehad, maar Quinn sprak verder ook zelden over haar. Hij was een man die graag over zijn ideeën praatte, maar zelden over zijn gevoel.

'U zou Mr. Barclay een bod op de Victory moeten doen,' zei de kapitein optimistisch terwijl de bemanning de zeilen streek en hij de motor aanzette. Hij keek achterom naar Quinn terwijl ze de haven binnenvoeren. Quinn glimlachte door de opmerking. Hij glimlachte zelden, maar als hij het deed was dat wel de moeite waard. Zijn gezicht lichtte op als een stralende zomerzon. Voor de rest, wat veel vaker gebeurde, leek hij in de winter te zitten. Maar als hij lachte, was hij een heel andere persoon.

'Ik heb eraan gedacht,' gaf Quinn toe, 'maar ik denk niet dat hij haar verkoopt.' Quinn had voordat hij het schip charterde John Barclay gevraagd of er een kans bestond dat hij dat zou doen. Barclay had geantwoord dat hij het alleen zou doen als het moest en had erbij gezegd dat hij eerder zijn vrouw en kinderen zou opgeven dan zijn zeilboot, een manier van denken die Quinn zowel begreep als respecteerde. Hij zei dit niet regen de kapitein. Maar de afgelopen drie maanden was Quinn verliefd geworden op het idee een zeilboot te kopen. Hij had al jaren geen boot meer gehad en nu zou niemand hem meer kunnen tegenhouden. 'U hoort een boot te hebben,' zei de kapitein voorzichtig. Hij zou het heerlijk hebben gevonden voor hem te werken. Quinn was hard, maar eerlijk, vol respect en opwindend om mee te varen. Hij had dingen met de Victory gedaan die John Barclay nooit zou hebben gedurfd en was naar plaatsen gegaan waarover die nooit zou hebben gedroomd. De hele bemanning had genoten van de drie maanden die ze met Quinn Thompson had gevaren. En al sinds augustus had Quinn erover gedacht voor zichzelf een boot te kopen of te laten bouwen, vooral nu zijn dagen op de Victory erop zaten. Het zou de perfecte reden zijn om uit San Francisco weg te gaan. Hij had al besloten het huis te verkopen en zat eraan te denken ergens in Europa een flat te nemen. Hij was eenenzestig en al bijna twee jaar met pensioen. En nu Jane er niet meer was, bestond er geen enkele reden om in San Francisco te blijven. Hij besefte dat hij door een boot misschien weer zin in het leven zou krijgen. Deze had dat eigenlijk al gedaan. Hij haatte het feit dat mensen elkaar vaak teleurstelden. Maar boten deden dat nooit.

'Ik ben vanmorgen al zelf tot die conclusie gekomen,' zei Quinn rustig. Hij vond het vreselijk de Victory te moeten verlaten en hij wist dat de boot over twee dagen naar Gibraltar zou varen en daarna naar St. Martin, waar de eigenaar haar voor de kerst met zijn vrouw en kinderen wilde hebben. Het bedrag dat Quinn aan huur had betaald hielp Barclay haar te houden en had voor hem een enorm verschil uitgemaakt. Hierdoor zou hij zich de boot nog zeker een jaar kunnen permitteren. 'Weet jij iets te koop dat hiermee te vergelijken valt?' vroeg Quinn belangstellend terwijl de kapitein recht vooruit keek om hun koers te volgen toen ze het kanaal bereikten.

Hij dacht na over de vraag. 'Niet iets wat aan uw wensen tegemoetkomt, vermoed ik. Geen zeilboot.' Grote kruisers werden wel altijd aangeboden, maar mooie zeiljachten van het kaliber dat Quinn wilde, waren moeilijker te krijgen. Meestal waren de eigenaren dol op hun boten en zouden ze er niet snel afstand van doen. Hij dacht er nog steeds over na toen de eerste stuurman naar hen toe kwam. De kapitein stelde hem de vraag en Quinn raakte geïnteresseerd toen de jongeman knikte. 'Twee weken geleden, toen we uit Noorwegen vertrokken, hoorde ik over zo'n boot. Ze is nog niet klaar, maar is wel te koop. Ze is nog op een werf in Nederland. Bob Ramsay heeft haar vorig jaar besteld en hij heeft net besloten haar te verkopen. Hij wil een grotere. Ik hoorde dat het een schoonheid is.' De drie mannen wisten dat het waar was als het door Bob Ramsay was besteld. Hij was een zeiler van aanzien, met drie mooie jachten waarmee hij aan alle Europese wedstrijden meedeed, en gewoonlijk won hij alle prijzen. Hij was Amerikaan, had een Franse vrouw en ze woonden in Parijs. Hij was een held in de internationale zeilwe- reld; alle boten die hij had laten bouwen, waren uitzonderlijk.

'Weet je op welke werf ze ligt?' vroeg Quinn, die zich plotseling afvroeg of dit het antwoord was op zijn gebeden toen de jongeman begon te stralen. 'Jawel. Ik kan ze voor u bellen als u wilt, zodra we aangemeerd zijn.'

Quinn vertrok die middag op een vlucht naar Londen, zou een nacht in een hotel doorbrengen en de ochtend daarop naar San Francisco vliegen. Hij had zijn dochter Alex in Genève gebeld en gezegd dat hij haar wilde zien voordat hij naar huis vloog. Maar ze antwoordde dat ze het te druk had met dc kinderen. Hij kende de ware reden waarom ze hem niet wilde zien, maar had niet meer de energie ertegenin te gaan. De ruzies tussen hen waren te bitter en duurden al zo lang. Ze had hem nooit vergeven voor wat zij zag als zijn falen in haar jeugd, en ze had hem maanden eerder verteld dat ze het hem nooit zou vergeven dat hij haar zo laat had gebeld toen haar moeder ziek was. Eigenlijk, zoals hij nu besefte, had blinde hoop en ontkenning hem ervan weerhouden eerder te bellen dan hij had gedaan. Zowel Jane als hij had geweigerd te geloven dat ze werkelijk zou sterven. Ze bleven zichzelf en elkaar maar zeggen dat ze het wel zou overleven. En tegen de tijd dat Jane hem toestemming gaf hun dochter te bellen, was het een paar dagen voor haar einde. En zelfs toen nog dachten ze niet dat ze zou sterven. Soms vroeg hij zich af of Jane en hij in haar laatste dagen alleen wilden zijn en daarom onbewust Alex hadden buitengesloten.

Toen Alex naar huis was gekomen om haar moeder te zien, was Jane een en al ellende. Alex arriveerde twee dagen voordat Jane stierf en die had zulke enorme pijnen of zat zo zwaar onder de pillen dat Alex nauwelijks meer met haar moeder had kunnen spreken, afgezien van die paar heldere momenten waarin Jane maar bleef volhouden dat het goed zou komen. Alex was verdoofd van verdriet en de schok en viel woedend tegen haar vader uit. Al haar verdriet en gevoel van verlies hadden een uitlaatklep gekregen in de wrok die ze jegens hem voelde en haar teleurstelling, verdriet en angst zetten zich om in enorme woede. Ze stuurde Quinn een ziedende brief vol verdriet zodra ze weer thuis was en in de maanden erna had ze geen enkel telefoontje van hem beantwoord. Ondanks Janes laatste smeekbeden dat ze vrede zouden sluiten en voor elkaar zouden zorgen, had Quinn na de dood van zijn vrouw Alex nagenoeg opgegeven. Hij wist hoe ontdaan Jane zou zijn geweest over hun verwijdering en hij voelde zich er slecht onder, maar hij kon niets doen. En in zijn hart vond hij dat Alex gelijk had. Onopzettelijk hadden hij en Jane haar de tijd ontnomen om op de juiste manier afscheid te nemen. Het telefoontje dat hij twee dagen eerder vanaf de Vic- tory had gepleegd, was een laatste zwakke poging geweest om haar te bereiken, maar hij had alleen maar een ijzige afwijzing gekregen. Op geen enkele manier leek de kloof tussen hen nog te overbruggen en haar woede over haar kindertijd had al te lang liggen smeulen. Al die jaren dat hij bezig was geweest met het opbouwen van zijn imperium, had hij heel weinig tijd voor Jane en de kinderen gehad. Jane had het hem vergeven omdat ze altijd had geweten waarmee hij bezig was en wat het voor hem betekende, en ze had hem er nooit verwijten over gemaakt. Ze was trots geweest op alles wat hij had bereikt, ondanks de prijs die ze ervoor betaalde. Maar Alex was hem gaan haten door zijn afwezigheid en zijn ogenschijnlijke desinteresse toen ze nog jong was. Ze had hem dat verteld op de dag van de begrafenis, tegelijk met haar woede dat ze niet was gewaarschuwd over de ernst van de ziekte van haar moeder. En hoewel ze de kwetsbare uitstraling van haar moeder had, was ze net zo hard als hij en in sommige opzichten zelfs nog harder. Ze was net zo meedogenloos en keihard als hij in het verleden was geweest. En nu had hij geen verdediging meer tegenover haar kwaadheid. Hij wist dat ze gelijk had. Quinn had een zachte kant die maar weinigen kenden en waarvan Jane altijd zeker was geweest, een zachte kwetsbaarheid die hij goed verborgen hield en waar zij zich in koesterde, ook al was die niet zichtbaar. En hoewel Alex zijn kracht had, bezat ze niets van Janes vergevingsgezindheid. Ze had een ijskoude kant waar zelfs Quinn bang voor was. Ze was al jaren kwaad op hem en het was duidelijk dat ze van plan was dat te blijven, vooral nu ze het gevoel had dat hij haar van haar laatste dagen met haar moeder had beroofd. Dat was de nekslag voor hun relatie als vader en dochter. En hij besefte nu dankzij Alex' beschuldigingen dat hij Jane in haar laatste dagen voor zichzelf had willen houden en niet met Alex had willen delen. Vol angst over Janes naderende dood, had hij zich aan de ontkenning vastgehouden. Ze hadden elkaar nog zoveel te zeggen na al die jaren dat hij niet thuis was geweest, alle dingen die hij nooit tegen haar had gezegd en waarvan hij had gedacht dat het niet nodig was. Uiteindelijk had hij haar wel alles verteld, en zij hem ook. En in die laatste weken had ze hem haar dagboeken en gedichten laten lezen. Hij had altijd gedacht dat hij zijn vrouw kende en pas op het allerlaatste moment was hij erachter gekomen dat het niet zo was. Onder haar kalme, rustige en zachtaardige buitenkant had een vrouw gezeten met een grenzeloze warmte, een liefde en een hartstocht die allemaal op hem waren gericht, en de intensiteit ervan had hij pas begrepen toen het veel te laat was. Waarvan Alex hem ook allemaal beschuldigde, hij wist dat hij het zichzelf nooit zou kunnen vergeven. Hij was er nauwelijks voor Jane geweest. Hij besefte dat hij zijn vrouw meer in de steek had gelaten dan zijn dochter. Jane had net zo kwaad op hem moeten zijn als Alex, maar ze was alleen maar steeds meer van hem gaan houden tijdens zijn eindeloze afwezigheid. Hij voelde zich intens beschaamd en hij werd verteerd door een schuldgevoel dat hij zijn hele leven niet meer kwijt zou raken. Voor zichzelf leek het een onvergeeflijke misdaad. Zeker nu hij al haar dagboeken had gelezen. Hij had ze meegenomen op deze reis en had er al die maanden elke avond in gelezen. En nog meer dan de dagboeken sneden haar liefdesgedichten dwars door hem heen en braken zijn hart. Ze was de meest meevoelende, vergevingsgezinde en milde vrouw die hij ooit had gekend en ze was een schat geweest die veel groter was dan hij had vermoed. En het meest ironische van alles was, dat hij het pas begreep toen ze er niet meer was. Te laat. Veel te laat. Nu kon hij alleen nog maar de rest van zijn leven treuren om zijn eigen falen en het verlies van zijn vrouw. Op geen enkele manier viel het te herstellen of recht te zetten of zelfs maar goed te maken, hoewel hij wel zijn excuses had aangeboden voordat ze stierf. Erger nog was dat Jane hem had verzekerd dat hij nergens spijt van hoefde te hebben, dat hij zichzelf niets kwalijk hoefde te nemen. Ze had hem op het hart gedrukt dat ze al die jaren met hem gelukkig was geweest, waardoor zijn schuldgevoel nog groter werd. Hoe kon ze gelukkig zijn geweest met een man die er nooit was en bijna geen aandacht aan haar besteedde? Hij was bezeten geweest van zijn imperium, zijn successen en zijn eigen bezigheden. Hij had voor bijna niets anders aandacht gehad, zeker niet voor zijn vrouw en kinderen. Alex had het volste recht kwaad op hem te zijn en Jane had alle reden gehad om hem te haten. Maar dat deed ze niet. In plaats daarvan had ze liefdesgedichten voor hem geschreven en was ze hem alleen maar toegedaan geweest. Quinn wist beter dan wie ook hoe weinig hij dat had verdiend. En hij droomde er nu bijna elke nacht over. Dromen waarin zij hem smeekte naar huis te komen en haar niet in de steek te laten of haar te vergeten. Een jaar voor haar dood had Quinn zich uit zijn zaken teruggetrokken en ze waren een jaar gaan reizen naar al die plekken die hij wilde zien. Zoals altijd was Jane hem sportief gevolgd naar waar hij maar heen wilde. Ze waren naar Bali geweest, naar Nepal, India, de verre uithoeken van China. Ze waren teruggegaan naar plaatsen die ze allebei heerlijk hadden gevonden, naar Marokko, naar Japan, Turkije. Ze waren dat hele jaar blijven reizen en voor het eerst in tijden groeiden ze naar elkaar toe. Hij was vergeten hoe onderhoudend ze was en wat voor goed gezelschap, hoezeer hij van haar genoot. Ze raakten weer helemaal verliefd op elkaar en waren nog nooit zo gelukkig geweest als toen. In Parijs kwamen ze erachter dat ze ziek was en ook hoe ernstig die ziekte was. Ze had al maanden last van haar maag, waarvan ze allebei dachten dat, dat door hun reizen kwam. Daarna waren ze naar huis gevlogen en hadden haar goed laten onderzoeken. Het bleek zelfs nog erger dan ze dachten, maar zelfs toen nog ontkenden ze het allebei. Door haar dagboeken besefte hij nu dat zij de ernst van haar ziekte eerder had onderkend dan hij. Maar desondanks bleef ze ervan overtuigd dat ze die zou overwinnen. Voor die tijd had ze in stilte ge- leden omdat ze de reizen die hij zo graag wilde maken en waarop hij zo lang had gewacht niet wilde verstoren. Ze was van streek geraakt omdat hun thuiskomst een afzegging van een reis naar Brazilië en Argentinië had betekend. Nu leek het allemaal zo zinloos en zo leeg zonder haar.

Jane was negenenvijftig toen ze overleed en ze waren zevenendertig jaar lang getrouwd geweest. Alex was vierendertig en haar broer Doug zou nu, als hij nog had geleefd, zesendertig zijn geweest. Op zijn dertiende was hij omgekomen bij een bootongeluk en Quinn besefte nu dat hij hem nauwelijks had gekend. Er was zoveel om spijt en berouw over te hebben. Hij had de rest van zijn leven om ermee bezig te zijn. Jane was in juni overleden en nu, terwijl ze de haven van het oude Antibes binnenvoeren, was het november. Het waren zonder haar vijf pijnlijke en eindeloos durende maanden geweest. Quinn wist met absolute zekerheid dat hij het zichzelf nooit zou vergeven dat hij haar in de steek had gelaten. Zijn dromen en de dagboeken van Jane waren een constante herinnering aan zijn falen. Alex had hem al lang geleden veroordeeld en schuldig bevonden. Hij was het met haar eens.

Na het aanleggen kwam de kapitein naar Quinns hut om hem de informatie te geven over de zeilboot die in Nederland werd gebouwd en te koop was. Hij had net met de scheepswerf gebeld. Hij glimlachte toen hij de drempel over stapte.

'Het is een boot van vijfenvijftig meter en het schijnt een schoonheid te zijn.' Hij straalde. 'Ze is een tweemaster en volgens de werf is er wel interesse geweest, maar niemand heeft haar gekocht. Ramsay besloot kortgeleden haar te verkopen.' De twee mannen keken elkaar aan en langzaam verscheen er een glimlach op het gezicht van Quinn. De kapitein had hem nog niet zo gelukkig gezien. Quinn had het grootste gedeelte van de reis een gekwelde uitdrukking op zijn gezicht gehad. 'Gaat u haar bekijken?' vroeg de kapitein belangstellend. 'Ik zou graag uw vlucht voor u willen wijzigen. Een halfuur na uw vlucht naar Londen is er een vlucht naar Amsterdam.'

Quinn kon zijn oren niet geloven. Dit was heel krankzinnig. Een zeiljacht van vijfenvijftig meter. En waarom niet? Hij zou de rest van zijn leven de wereld rond kunnen zeilen. Hij kon niets bedenken wat hij prettiger zou vinden. Hij kon op de boot wonen en dan naar alle plekken kunnen varen die hij heerlijk vond en ook naar die plaatsen waar hij nog nooit was geweest. Hij hoefde alleen maar de gedichten en dagboeken van Ja- ne bij zich te hebben. Niets anders kon hem nu nog iets schelen. Hij had ze vele malen herlezen. De helderheid ervan en de liefde voor hem kwamen steeds als een klap aan als hij ze las.

'Hoe krankzinnig is dat?' vroeg Quinn de kapitein terwijl hij in een leren stoel in zijn hut ging zitten en een ogenblik nadacht over het jacht van vijfenvijftig meter. Hij had het gevoel dat hij het eigenlijk niet verdiende, maar hij wilde niets anders meer. Het wonen op een jacht was de perfecte manier om te vluchten. 'Het is niet krankzinnig, meneer. Het is een schande dat een zeeman als u geen eigen boot heeft.' Hij wilde Quinn vertellen dat hij heel graag voor hem zou willen werken, maar hij wilde niet te opdringerig zijn. Als Quinn de boot kocht, dan zou hij het hem zeker zeggen. Er bestond geen hechte band tussen hem en John Barclay, de eigenaar van de Victory. Quinn Thompson was precies de soort man voor wie hij wilde werken, een echte man van het water. John Barclay voer de Victory als een woonboot en had geen ervaren kapitein nodig. De meeste tijd lagen ze in de haven of ergens voor anker als ze wilden zwemmen. 'Het duurt nog een jaar voordat ze is afgebouwd, misschien minder als u ze een beetje onder druk zet. U zou aan het einde van de aanstaande zomer met haar kunnen varen. Of in het ergste geval over een jaar, meneer.'

'Oké,' zei Quinn, die er plotseling heel beslist uitzag. 'Ik doe het. Je vindt het niet erg mijn vlucht te veranderen? Ik kan nadat ik haar heb gezien naar Londen vliegen.' Hij had geen programma, had geen afspraken, hoefde niemand te spreken en wilde dat ook niet, en de afgelopen drie maanden hadden hem bewezen wat hij al had vermoed: hij wilde een zeilboot. En niemand kon hem meer tegenhouden. 'Zou je de eigenaar van de werf willen bellen en zeggen dat ik kom kijken?' De ogen van Quinn schitterden van verwachting.

'Uiteraard, meneer. Ik bel de werfeigenaar en zal zeggen dat u eraan komt.'

'Ik heb een reservering voor het Amstel Hotel nodig. Alleen voor vannacht. Morgen ga ik direct van de werf naar het vliegveld en vlieg naar Londen.' Het was een opwindende beslissing en als hij de boot niet leuk vond, hoefde hij haar niet te kopen. Hij zou er zelf een kunnen bestellen, een nieuwe, maar Quinn wist dat dat langer zou gaan duren. Het bouwen van een boot die vergelijkbaar was met de boot die Ramsay had besteld zou minstens twee jaar duren, misschien wel langer. De kapitein regelde alles voor hem en een halfuur later schudde Quinn hem en de hele bemanning de hand, dankte hen voor hun vriendelijkheid. Voor iedereen had hij een ruime fooi achtergelaten en hij had een aanzienlijke cheque uitgeschreven voor de kapitein. Hij beloofde het hem te laten weten hoe de zaken verliepen in Nederland. Toen hij zich in een limousine naar het vliegveld van Nice liet brengen, voelde Quinn dezelfde pijn die hij maanden had gevoeld en hij wenste dat hij Jane kon vertellen wat hij van plan was en wat hij hoopte dat zou gebeuren in Nederland. Altijd was er wel iets wat hij met haar wilde delen, iets wat hem er met een scherpe pijn aan herinnerde hoe leeg zijn leven zonder haar was geworden. Hij sloot een ogenblik zijn ogen, en dacht aan haar, maar dwong zichzelf ze weer te openen. Het had geen enkele zin zichzelf weer in dat zwarte gat van verdriet te gooien. Het was sinds juni een voortdurende strijd geweest. Maar het enige dat hij met heel zijn wezen wel wist, was dat een zeilboot in ieder geval een manier zou zijn om weg te vluchten van de plaatsen waar hij met haar was geweest en had gewoond en die voor hem te pijnlijk waren geworden. Voor een zeilboot zou hij kunnen leven. Hij zou Jane nooit kunnen vervangen met een boot. Maar terwijl ze het vliegveld naderden kreeg hij het gevoel dat ze blij voor hem zou zijn geweest. Zoals altijd was gebeurd. Wat hij ook wilde, ze had hem altijd gesteund bij elk idee dat hij had gekoesterd, hoe waanzinnig ook voor iemand anders. Jane zou het beter dan wie ook hebben begrepen. Ze was de enige persoon die dat kon. De enige persoon die hij kende, die ooit echt van hem had gehouden. Meer dan hij ooit had geweten toen ze nog leefde. Nu wist hij zonder enige twijfel dat zijn hele leven met haar één liefdesgedicht was geweest, precies zoals die gedichten die ze had geschreven en voor hem had achtergelaten.

Het vliegtuig landde om zes uur op Schiphol en Quinn nam een taxi naar het Amstel Hotel. Het was een van zijn favoriete hotels in Europa. De antieke grandeur en uitstekende bediening deden hem altijd enigszins denken aan het Ritz in Parijs. Kort na zijn aankomst belde hij roomservice, en zijn gevoelens waren verdeeld tussen het missen van de gemakken van de Vic- tory en haar bemanning en de opwinding over de boot die hij de volgende ochtend zou gaan zien. Die nacht was het voor hem bijna onmogelijk om in slaap te komen. Hij hoopte nu alleen nog maar dat hij haar prachtig zou vinden.

Hij sliep rusteloos en was de volgende ochtend al om zeven uur uit bed en aangekleed. Hij moest nog een uur op een auto met chauffeur wachten en bracht die tijd door met het lezen van de Herald Tribune tijdens een ontbijt. Het was een uur rijden van het hotel naar de scheepswerf en tegen negen uur was hij in het kantoor van de eigenaar van de werf, een krachtig gebouwde oudere man met een bruisende persoonlijkheid. De bouwtekeningen lagen op zijn bureau in afwachting van het bezoek van Quinn. Hij had door de jaren heen over hem gehoord, over hem gelezen en de avond ervoor had hij een paar telefoontjes gepleegd en degelijke naspeuringen gedaan. Hij had een heel goed idee wat Quinn van plan was en hij wist van diens scherpzinnige en zo gezeg de meedogenloze reputatie. Quinn kon voor hen die hem dwarszaten of op de een of andere manier lieten zitten angstaanjagend zijn.

Quinn liet zijn lange, magere gestalte op een stoel zakken en zijn blauwe ogen leken te dansen toen hij met de werfeigenaar de tekeningen doorkeek. Hij heette Tom Hakker en was een paar jaar ouder dan Quinn. Zijn twee zoons waren ook in het kantoor en die legden de tekeningen gedetailleerd aan Quinn uit. De beide jongere mannen hadden de leiding over het project en waren er terecht heel trots op. De boot zou spectaculair worden en Quinn kreeg, terwijl hij luisterde, een hernieuwd respect voor het genie van Bob Ramsay. De reusachtige zeilboot leek bijna alles te hebben wat hij ook zou hebben gewenst. Quinn had ook een paar eigen ideeën en deed tijdens het gesprek suggesties die indruk maakten op de twee jonge Hakkers en hun vader. Quinns ideeën waren van een technische aard, die verbeteringen aanbrachten in het oorspronkelijke concept van Ramsay.

'Hij is gek dat hij deze boot wegdoet,' zei Quinn toen hij nogmaals met hen de ontwerpen doornam. Hij stond nu te popelen om de boot te zien. 'Voor hem bouwen we er een van tachtig meter,' zei Tom Hakker trots. Tweehonderdzeventig voet. Maar de boot waarover ze het hadden leek Quinn groot genoeg. Meer had hij zich niet gewenst en meer had hij niet nodig.

'Daar zal hij wel gelukkig mee zijn,' grapte Quinn ontspannen, doelend op het jacht van tachtig meter en vroeg toen of hij het jacht kon zien dat Ramsay verkocht en dat nog afgebouwd moest worden. Toen dat gebeurde, was Quinn vol ontzag voor het grote genie van Ramsay. Grote delen van de boot waren al klaar.

De hoofdmast zou zo'n zestig meter worden en ze kreeg vijfenvijftighonderd vierkante meter zeil. Het zou een pure schoonheid zijn om naar te kijken. Zelfs in onvoltooide staat was het een creatie van een ongelooflijke schoonheid. Het was liefde op het eerste gezicht en hij wist terwijl hij ernaar keek dat hij haar moest hebben. Zo ging dat bij hem. Quinn Thompson was een man van directe en bijna onfeilbare beslissingen.

Ze bekeken haar een uur, terwijl ze de veranderingen bespraken die Quinn meteen wilde laten aanbrengen nu hij de boot had gezien. Daarna liepen Tom Hakker en hij langzaam terug naar zijn kantoor. Hakker en Bob Ramsay waren samen een prijs overeengekomen en na een paar snelle berekeningen, met in gedachten de veranderingen die Quinn wilde hebben, noemde hij een prijs waarvan ieder ander mens zou verbleken. Terwijl hij luisterde toonde Quinn geen enkele emotie en deed heel snel een tegenbod. Er volgde een lange stilte waarin Hakker hem aankeek en taxeerde en toen knikte hij. Hij stak zijn hand uit en Quinn schudde die. De koop was gesloten tegen een aanzienlijke prijs, maar geen van beide mannen twijfelde eraan dat het jacht die prijs waard was. De mannen waren opgetogen. En Quinn vertelde hem dat hij de boot gereed wilde hebben in augustus, wat hij zelf wel optimistisch vond, maar nu hij haar had gezien kon hij nauwelijks meer wachten om te gaan reizen en te vluchten. De maanden dat hij erop zou moeten wachten, zouden eindeloos lijken, maar door het vooruitzicht raakte hij opgewonden.ik hoopte dat u zou instemmen met november. Of misschien kunnen we haar voor u in oktober wel klaar hebben,1 zei Tom Hakker voorzichtig. Quinn Thompson was een moeilijke onderhandelaar. Uiteindelijk, na wat heen en weer gepraat, kwamen ze september overeen. Volgens Tom Hakker zou ze in ieder geval klaar kunnen zijn voor proefvaarten. En met een beetje geluk zou hij aan het einde van die maand of misschien begin oktober kunnen uitzeilen. Quinn zei dat hij, als het niet anders was, er wel mee zou kunnen leven. Hij was beslist van plan zo vaak mogelijk hierheen te komen om de vorderingen te zien en om hen aan de datum te houden die ze hadden afgesproken. Het zou nog bijna een jaar duren, maar Quinn kon nauwelijks wachten ermee te gaan zeilen. Quinn vertrok tegen de middag van de werf na een forse cheque te hebben uitgeschreven. Voor zijn vertrek belde hij de kapitein van de Victory om hem het nieuws te vertellen en te bedanken.

'Goed gedaan, meneer,' zei de kapitein en hij klonk opgetogen. 'Ik kan nauwelijks wachten om die boot te zien.' Hij was beslist van plan daarna te schrijven om het onderwerp van een baan bij Quinn aan te kaarten, maar hij wilde het niet over de telefoon doen. Quinn zelf dacht er wel al over na.

Hij had nu duizenden details en plannen in zijn hoofd. Hij zwaaide naar de Hakkers toen hij wegreed. Ze waren in alle opzichten net zo opgetogen over de deal als hij, misschien nog wel meer. Een boot van dit kaliber en deze omvang was gewoonlijk niet zo gemakkelijk te verkopen. Wel aan Quinn Thompson. Hij had geen ogenblik geaarzeld en terwijl hij weer naar het vliegveld reed, wist hij dat hij een nieuw thuis en een nieuwe liefde had. Hij wilde nu alleen nog maar het huis in San Francisco verkopen en alles doen wat ervoor nodig was.

Mij wist dat hij een paar dingen moest regelen voor hij het verkocht. Maar zijn geest was nu vervuld van alle bijzonderheden van de boot. Hij wist dat het voor hem een nieuw leven zou betekenen voor de jaren die hij nog te gaan had. En hij bedacht dat dit het terugkomen in het lege huis nu veel gemakkelijker zou maken. I lij had jaren geleden een kleine zeilboot gehad en hij had zijn beide kinderen aangemoedigd te leren zeilen. Alex had er net als haar moeder een hekel aan gekregen na de dood van Doug door een bootongeluk in een zomerkamp in Maine. Jane had hem er ten slotte van overtuigd de boot te verkopen. Hij had er trouwens te weinig tijd voor en had toegegeven aan haar wens. Twintig jaar lang had hij er vrede mee gehad door van tijd tot tijd op jachten van anderen te varen, altijd zonder Jane, omdat zij niet van boten hield. Nu ging er plotseling een nieuwe wereld voor hem open. Het leek het perfecte scenario voor zijn laatste hoofdstuk en precies zoals hij de rest van zijn leven wilde doorbrengen: de wereld over zeilen in een boot die beter was dan welke andere waarover hij had gedroomd ook. Hij was nog steeds in zichzelf aan het glimlachen toen hij in het vliegtuig naar Londen stapte en die hele avond zat hij op zijn hotelkamer aantekeningen te maken. Het vooruitzicht van zijn nieuwe boot had de hele stemming en teneur van Quinns bestaan veranderd. Toen Quinn de volgende dag op Heathrow aan boord ging van het vliegtuig naar San Francisco, besefte hij dat San Francisco binnenkort niet meer zijn thuis zou zijn. Alles wat hij daar had achtergelaten waren herinneringen aan hun jaren samen, en die zou hij allemaal mee kunnen nemen. Waar hij ook heen ging, wat hij ook deed, ze zou altijd bij hem zijn. Hij had haar ge- liefde dagboeken in zijn tas en kort nadat ze waren opgestegen, pakte hij een van haar gedichten eruit om dat te lezen. Hij las het een paar keer, zoals hij altijd deed, en bleef daarna uit het raampje zitten staren. Hij hoorde zelfs de stewardess niet die hem vroeg wat hij wilde drinken. Zozeer was hij in gedachten verdiept. Hij sloeg de champagne af en vroeg om een Bloody Mary, die ze hem bracht voordat ze iemand anders bediende. De stoel naast hem was gelukkig leeg en hij voelde zich opgelucht omdat hij er een hekel aan had in een vliegtuig met anderen te praten. De stewardess sprak met de purser over hem toen ze terugkeerde naar de pantry. Ze zei dat hij eruitzag als een belangrijk iemand. Maar de pur- ser zei, toen hij even naar hem had gekeken, dat hij hem niet kende, maar gaf toe dat het een knappe man was, hoewel hij hem niet bijzonder vriendelijk leek. Dat was hij eigenlijk ook niet.'Waarschijnlijk weer zo'n president van een bedrijf na een week van vergaderen in Londen.' Dat was nog niet zo lang geleden ook waar geweest. Maar nu was hij een totaal ander mens. Hij was een man met een ongelooflijke nieuwe zeilboot. Geen van tweeën zou zich daar een voorstelling van hebben kunnen maken toen ze naar hem keken, maar belangrijk was dat hij het wel kon. Het was het enige in zijn leven waarover hij zich kon verheugen terwijl hij naar San Francisco vloog. Zijn vrouw was dood, zijn dochter had een hekel aan hem, of dat dacht ze, en zijn zoon was jaren geleden verongelukt. Hij was alleen op de wereld met niemand die van hem hield of die het wat kon schelen wat hij deed. En over een paar uur zou hij in zijn lege huis zijn, het huis dat hij had gedeeld met een vrouw die hij vroeger meende te kennen maar wat niet waar bleek te zijn. Een vrouw die meer van hem had gehouden dan hij vond dat hij verdiende en tegenover wie hij zich zowel dankbaar als schuldig voelde. Eigenlijk wist hij wel zeker hoe waardeloos hij was geweest terwijl hij het gedicht steeds weer herlas en daarna terugdeed in zijn aktetas. Vervolgens sloot hij zijn ogen, dacht aan haar en probeerde zich met moeite elk detail te herinneren van haar gezicht, haar stem, het geluid van haar lachen. Hij was ontzettend bang dat hij die herinneringen eens zou kwijtraken, maar hij wist eigenlijk zeker dat dat niet zou gebeuren zolang hij haar dagboeken had. Dat was zijn laatste band met haar, de sleutel tot het mysterie tint hij nooit had begrepen, of waarvoor hij niet de wens had gehad erachter te komen. De gedichten en dagboeken en zijn wroeging en zijn liefde voor haar waren de enige zaken die er nog toe deden.

Het vliegtuig landde precies op tijd in San Francisco en Quinn kwam snel door de douane heen. Ondanks zijn lange afwezigheid uit de Verenigde Staten, had hij niets aan te geven en hij zag er somber uit toen hij zijn koffer en aktetas pakte en zich met gebogen hoofd naar buiten haastte. Hij zag ertegen op thuis te komen in een leeg huis en in het vliegtuig had hij zich plotseling gerealiseerd dat het hem was gelukt zijn terugkeer net voor Thanksgiving te plannen. Het was zelfs niet in hem opgekomen toen hij zijn plannen maakte, maar hij had geen keuze gehad. Aan zijn charter van de Victory was een einde gekomen en hij kon geen goede reden bedenken nog langer in Europa te blijven, vooral niet omdat Alex hem weigerde te zien.

Ze had beleefd geklonken, maar beslist. Haar uitbarstingen hadden voor en na de begrafenis plaatsgevonden. En sinds die tijd was elk contact dat hij met haar had afstandelijk, formeel en kil. Op haar eigen manier was ze net zo koppig als hij. Ze was trouwens jaren woedend op hem geweest. Zij en haar moeder hadden er eindeloos over gesproken en ondanks alle inspanningen van haar moeder om haar standpunt te herzien, was Alex bij haar hardvochtige oordeel gebleven. Ze beweerde dat haar vader er nooit voor hen was geweest, zelfs niet toen Doug stierf. Quinn was voor drie dagen naar huis gekomen voor de begrafenis. Hij had in Bangkok gezeten voor het afronden van een zakelijke deal toen hij het nieuws kreeg en had zich de ochtend na de begrafenis weer omgekeerd en was teruggegaan, de elf- jarige Alex en haar moeder achterlatend om samen te rouwen en zich aan elkaar vast te houden in hun eenzame verdriet.

Hij was een maand weggebleven voor een enorme deal die zelfs de koppen van de Wall Street Journal haalde, kwam weer even thuis en vertrok daarna voor twee maanden naar Hongkong, Londen, Parijs, Beijing,'Berlijn, Milaan, New York en Washington D.C. Nu ze volwassen was, zei Alex dat ze zich nauwelijks kon herinneren dat ze haar vader ooit zag, laat staan met hem had gesproken. Als hij thuiskwam was hij te druk, uitgeput en had zo'n last van een jetlag en een tekort aan slaap dat hij geen tijd voor haar en haar moeder had. En op het laatst was het hem gelukt haar te beroven van die tijd die ze nodig had om op een fatsoenlijke manier afscheid te nemen van haar moeder. Quinn had het allemaal te horen gekregen voor, tijdens en na de begrafenis en zou het nooit meer vergeten. Aan wat ze had gezegd en het bittere portret dat ze van hem had geschilderd, viel niets meer te veranderen. En het ergste was dat Quinn, toen hij naar haar luisterde, zonder meer wist dat hij het niet kon ontkennen. De man die ze beschreef was inderdaad de persoon die hij was geweest en was gebleven tot hij zich terugtrok uit zijn zaken. En Alex was niet bereid de veranderingen die sindsdien hadden plaatsgevonden, waarvan de meeste positief, te erkennen.

Quinn had geprobeerd het goed te maken met Jane voor de lange jaren dat hij het druk had gehad en niet thuis was en dat was hem in zekere mate gelukt in de anderhalf jaar sinds hij was opgehouden met werken.

Maar op geen enkele manier kon hij het goed maken met Alex. Hij vond het ook opmerkelijk dat ze direct na haar studie was getrouwd met een man die zelden zijn huis uit kwam behalve om naar zijn werk te gaan. Hij was een Zwitserse bankier. Ze hadden samen op Yale gezeten. Ze hadden twee zoontjes, woonden in Genève en Quinn had al in het begin tegen Jane gezegd dat Alex tegen Horst zei wat hij moest doen en wat zij wilde. Ze waren onafscheidelijk en leken gelukkig, rustig en stabiel, hoewel ongeïnspireerd en niet opwindend. Quinn vond zijn schoonzoon pijnlijk saai. Alex was zo voorzichtig geweest om niet in dezelfde val te trappen als ze meende dat haar moeder had gedaan. In plaats daarvan was ze met een zwakke man getrouwd die naar haar pijpen danste, totaal het tegenovergestelde van haar vader. Horst reisde zelden en werkte op een bank die zijn grootvader had gesticht. Hij was een verantwoordelijke jongeman die van zijn vrouw en zoons hield en weinig ambitie bezat. Alex had al sinds ze met hem trouwde geweten dat zij nooit opgeofferd zou worden- aan zijn carrière of successen of hartstochten. In Quinns geoefende blik bezat Horst geen van die zaken. Hij bestond alleen maar, en Alex wilde niets anders. Haar zoontjes waren zes en negen, twee prachtige jongetjes met blauwe ogen en vlasblond haar, net als hun moeder. Maar Quinn kende ze nauwelijks. Jane was vaak naar Genève geweest om ze te bezoeken en Alex was één keer per jaar met haar zoontjes naar haar moeder in San Francisco gekomen. Quinn was zelden thuis als zij kwamen en hij leek altijd op een andere plek op de wereld te zitten als Jane naar Genève ging. Vaak maakte Jane van Quinns afwezigheid gebruik om haar dochter te bezoeken. Terugkijkend was het niet zo moeilijk om te begrijpen waarom Alex kwaad was. En ze was niet van plan haar vader de gelegenheid te geven het goed te maken of zijn zonden, echt of niet, te herstellen. Wat Alex betrof was ze niet een maar twee ouders kwijtgeraakt. In haar hart was Quinn jaren voordat haar moeder was gestorven al dood. En het trauma van het verlies van haar broer toen ze elf was, was voor haar een open wond gebleven. Daardoor was ze heel beschermend naar haar eigen kinderen, ondanks de smeekbeden van haar echtgenoot hun wat meer vrijheid te geven. Alex was ervan overtuigd dat zij het beter wist. En door het verlies van haar broer had Alex een enorme hekel aan zeilboten.

Jane was er ook nooit zo dol op geweest, maar Quinn vermoedde dat ze voor hem gelukkig zou zijn geweest over de nieuwe boot die hij liet bouwen. Jane had altijd gewild dat hij gelukkig was, als hij zijn dromen waar kon maken en alles kon bereiken wat hij wilde. Het kon Alex niet meer schelen wat hij deed. Daardoor was Quinn een man zonder familie geworden, zonder bindingen met anderen, en was hij net zo eenzaam als hij eruitzag toen hij uit de taxi stapte in de Vallejo Street, een doodlopende weg vol bomen die het huis waarin Jane en hij hun hele huwelijk hadden gewoond en waar Alex was opgegroeid nagenoeg aan het oog onttrokken. Hij had een groter huis willen kopen toen zijn fortuin groeide, maar Jane bleef zeggen dat ze van dit huis hield. Nu, toen hij zijn sleutel omdraaide in het slot van het grote grillige huis in Engelse stijl, vreesde hij de stilte. Toen hij de hal binnenstapte en zijn koffers neerzette, kon hij een klok in de woonkamer horen tikken. Het geluid sneed als een mes door hem heen en het voelde aan als een emotie. Hij had zich nog nooit zo alleen en zo leeg gevoeld. Er stonden nergens bloemen, de luiken en gordijnen waren dicht en de donkere betimmering in de woonkamer die ooit glinsterde en glansde deed de kamer op een grafkelder lijken. Hij kon zich niet herinneren dat het huis er ooit zo somber en deprimerend uit had gezien. En zonder na te denken liep hij naar het raam, trok de gordijnen open, opende de luiken en staarde naar de tuin. De bomen en struiken waren nog groen, maar er waren geen bloemen en het was een donkere novembermiddag.

Tijdens zijn landing was de mist komen opzetten en die wervelde nu door de stad. De lucht zag er net zo grijs uit als hij zich voelde toen hij zijn koffers oppakte en naar boven liep. En toen hij de slaapkamer zag, stokte zijn adem. Ze was vijf maanden eerder op dit bed in zijn armen gestorven en hij voelde een lichamelijke pijn bij het zien van het bed en de foto ernaast waarop ze lachend was afgebeeld. Hij ging op de rand van het bed zitten terwijl tranen over zijn wangen biggelden. Hij wist dat het een vergissing was geweest om naar huis te komen, maar er was verder niemand om hun spullen uit te zoeken als hij het huis in de lente wilde verkopen. Alles was in goede staat en werkte, maar zevenendertig jaar in een huis was bijna een heel mensenleven. Hij had het gevoel gehad zelf het werk te moeten doen en hun dingen te sorteren, hoe pijnlijk het ook was. Sommige kamers konden wel wat verf gebruiken en hij wilde een makelaar raadplegen over de verkoop van het huis.

De eerste nacht thuis was lang en moeilijk en hij verlangde in zo'n eenzaamheid en pijn naar Jane dat hij soms in zijn pyjama de straat op wilde rennen om er maar weg te zijn. Er viel niet aan te ontsnappen. Hij wist dat hij het onder ogen moest zien. Er bestond geen respijt. Een leven zonder haar was zijn straf. Een leven zonder vervroegde vrijlating. Hij wist dat zijn eenzaamheid voor eeuwig was en hij had het gevoel dat hij het verdiende. En die nacht had hij dezelfde droom die hij vaak had gehad voor hij op reis ging. Het was een droom waarin Jane smekend met uitgestrekte armen op hem afkwam en huilde. Aanvankelijk waren de woorden onverstaanbaar geweest, maar zelfs zonder die woorden brak de blik op haar gezicht zijn hart. Daarna hoorde hij de woorden duidelijk en het waren steeds dezelfde met kleine variaties. Ze smeekte hem niet weg te gaan en haar weer in de steek te laten. En elke keer dat hij die droom had, beloofde hij haar dat hij het niet meer zou doen. En vervolgens zag hij zichzelf als in een nachtmerrie, geen droom, een koffer pakken en toch weggaan; daarna als hij was vertrokken, zag hij haar huilende gezicht. Hij bleef haar snikken horen op welk moment hij ook wakker werd en de woorden bleven urenlang in zijn hoofd weergalmen. 'Quinn, ga niet weg... Quinn, alsjeblieft...' Haar armen uitgestrekt, haar ogen een en al treurigheid. En elke keer als hij wakker werd uit die droom, voelde hij paniek. Hoe had hij haar dit kunnen aandoen? Waarom was hij zo vaak weggegaan? Waarom hadden zijn eigen bezigheden altijd zo belangrijk geleken? Waarom luisterde hij niet? De droom ging volledig voorbij aan de redenen voor zijn reizen en veegde het imperium dat hij aan het bouwen was van de kaart. Het enige wat daarna overbleef, was zijn verpletterende schuldgevoel over zijn falen. Hij haatte de droom en het feit dat die bijna onmiddellijk was teruggekeerd toen hij weer in San Francisco was. Jane had in de droom iets tragisch, hoewel ze in het werkelijke leven liefdevol, invoelend en vol begrip was geweest en hem nooit iets had verweten of hem had gesmeekt zoals de vrouw in de droom. Quinn haatte de droom en in zekere zin wist hij dat schuldgevoel hem met haar verbond, net zoals de liefde dat had gedaan. Maar het feit dat de droom zo wraakzuchtig was teruggekeerd op het moment dat hij weer thuis was, maakte hem niet vrolijk. Hij wist dat het een last was waarmee hij moest leren leven.

De volgende ochtend nam hij een douche, schoor zich, kleedde zich aan, dronk een kop koffie, rolde zijn mouwen op en begon in de kasten te graven. Hij was nog steeds bezig de droom uit zijn hoofd te krijgen en voelde zich erdoor achtervolgd. Hij begon met de eenvoudige kasten beneden waarin Alex alle herinneringen uit haar jeugd had opgeslagen. Jane had er jarenlang op aangedrongen dat ze die meenam, maar ze gaf er de voorkeur aan die bij haar ouders achter te laten. Er waren lintjes en trofeeën uit de tijd dat ze paardreed en een paar van tennistoernooien toen ze op de universiteit zat. Eindeloos veel foto's van haar vriendinnen die Quinn voor het grootste deel niet kende, vanaf de kleuterschool tot aan de universiteit. Er waren bandjes en filmpjes, een paar versleten oude poppen, en een teddybeer, en ten slotte een doos achterin die hij met moeite uit de kast kreeg. De doos was dichtgeplakt en hij maakte hem open met een zakmes. Toen hij dat had gedaan, zag hij dat die boordevol foto's zat van Doug, veel met Alex samen. Allebei lachend, gierend, pret hebbend, een paar van hen skiënd en een heel pak brieven van hem toen hij naar een kamp in Maine was gegaan en zij naar een kamp in Californië, dichter bij huis. En alsof hij werd gestuurd door een goddelijke hand, opende Quinn een broze vergeelde oude brief en zag met een schok dat de datum erop de dag was dat Doug was gestorven. Hij had Alex die ochtend geschreven, uren voor het zeilincident dat op zijn dertiende een einde maakte aan zijn leven. Tranen stroomden over Quinns gezicht terwijl hij las en plotseling besefte hij wat ze hadden gevoeld, een gevoel dat hij zichzelf niet had toegestaan. Ondanks het feit dat hij van zijn zoon had gehouden, was hij op afstand gebleven. Quinn had zichzelf nauwelijks de kans gegeven hem te leren kennen. Doug was een knappe, vrolijke, vriendelijke en intelligente jongen en leek precies op zijn vader, maar Quinn had het altijd uitgesteld zich in hem te verdiepen. Hij had altijd gedacht dat ze er 'later' de tijd voor zouden krijgen. Hij had gefantaseerd dat ze als mannen vrienden zouden worden, maar hij had de jongen door zijn vingers laten glippen. En zelfs toen had hij niet echt om hem gerouwd. Het was te pijnlijk geweest om toe te geven dat hij de kans had gemist Doug beter te leren kennen. En weer raakte hij verteerd door schuldgevoel en hij was gevlucht om het niet onder ogen te zien. Elke herinnering aan het verloren kind was als een stille beschuldiging. Om eerlijk te zijn had hij er bij Jane op aangedrongen Dougs spullen zo snel mogelijk weg te gooien en zijn kamer leeg te halen. Quinn had gedacht dat het voor haar te pijnlijk zou zijn om Dougs kamer intact te houden en die te behandelen als een heiligdom. Hij was naar Hongkong vertrokken en had erop gestaan dat alles gepakt en verdwenen zou zijn als hij terugkeerde, zogenaamd omwille van haar. En plichtsgetrouw als ze was, had ze het gedaan, gewoon om hem een plezier te doen en alleen God wist wat het haar had gekost.

De volgende middag vond Quinn bijna alles wat er in de kamer van de jongen had gestaan toen hij een grote opslagruimte achter de garage doorzocht. Het was er allemaal, zelfs zijn kleren, zijn sportattributen, zijn trofeeën en andere souvenirs. Ze had elk dingetje bewaard, tot en met zijn ondergoed. Drieëntwintig jaar lang had ze alles bewaard en hij vond zelfs drie truien van Doug achter in Janes kast toen hij de zaken boven begon uit te kammen.

Het was een sentimentele onderneming waarin hij wekenlang gevangenzat. Steeds weer vond hij herinneringen die hem confronteerden en een besef gaven over zichzelf en Jane die zo folterend pijnlijk waren en hem een nog groter schuldgevoel bezorgden. Thanksgiving kwam en ging voorbij en plichtsgetrouw belde hij Alex op die dag hoewel zij het niet vierde in Genève. Haar antwoorden waren kort en oppervlakkig. Ze bedankte haar vader voor het telefoontje op een toon die ijskoud was en Quinn raakte zo terneergeslagen door haar dat hij zelfs niet vroeg Horst of de jongens aan de telefoon te krijgen. Haar boodschap was duidelijk. Blijf weg. We hebben je niet nodig. Laat me met rust. Dus dat deed hij. Hij kocht geen kalkoen aangezien hij die met niemand samen kon eten en hij had zelfs niet de moeite genomen vrienden te laten weten dat hij weer in de stad was. Hoe pijnlijk zijn taak ook was door hun spullen te wroeten en het huis te verkopen, hij dacht dat het nog pijnlijker zou zijn mensen om zich heen te hebben. Jane was zijn schakel met het sociale gebeuren geweest. Zij onderhield de contacten met iedereen, en ze vond het heerlijk vrienden uit te nodigen en spoorde Quinn dan vriendelijk aan even rustig aan te doen en te genieten van een leuke avond met mensen die ze goed kenden. En vaak had hij dat voor haar gedaan. Maar zonder haar tedere aansporing en warmte had hij er de voorkeur aan gegeven niemand om zich heen te hebben. Nu was hij alleen en zou dat altijd blijven. Hij had er geen enkele belangstelling voor om iemand te zien. Het zou haar afwezigheid alleen maar duidelijker en pijnlijker maken, hoe moeilijk dat ook voor te stellen was. Overdag doorzocht hij haar kasten, haar schatten, haar herinneringen en die van zichzelf, 's Nachts zat hij uitgeput in bed met haar dagboeken en gedichten. Hij had het gevoel alsof hij was ondergedompeld in haar wezen, erin werd gemarineerd, tot alles wat ze had gedacht, gevoeld, ingeademd, bewaard, bemind en gekoesterd, nu deel uitmaakte van hem en in zijn huid was gaan zitten. Ze was zijn ziel geworden, alsof hij er zelf eerder nooit een had gehad en die van hen beiden nu waren samengesmolten tot één ziel. Hij had zich nooit zo dicht bij haar gevoeld als in die laatste maanden voor haar dood. En nu weer terwijl hij door alles heen ging wat ze ooit had bezeten, niet alleen haar papieren, maar ook haar avondjurken, haar tuinkleren, de vaal geworden nachtjaponnen waarin ze sliep, haar lievelingstruien. En zoals zij had gedaan met de truien die achter in haar kast waren opgeborgen, merkte Quinn dat hij dingen die het meeste voor haar hadden betekend, op zij legde om te bewaren. Het was bijna onmogelijk te scheiden van welk voorwerp ook. En nu begreep hij maar al te goed wat het voor haar moest hebben betekend toen hij erop had gestaan de kamer van Doug leeg te halen. Het leven had ten slotte de rollen voor hem omgedraaid en hij voelde dat wat hij nu meemaakte een gepaste straf was voor alles wat hij haar had aangedaan. Hij omarmde de taak vol respect en nederigheid en accepteerde het als de straf die hij had verdiend. Het was midden december toen hij enige vorm van orde had aangebracht in de achtergebleven spullen en had besloten wat hij zou weggooien en wat hij zou houden. In de woonkamer lagen stapels dingen die hij weg kon geven, of in dozen kon doen om op te slaan. En het was nog steeds een te grote bende om er al een makelaar bij te halen. Zijn enige afleiding waren de telefoontjes elke week naar Tom Hakker om de vorderingen te volgen van de boot die ze voor hem afmaakten. Quinn had ook een aardige brief van Bob Ramsay gekregen die hem feliciteerde met zijn nieuwe aankoop. Hij was ook blij ervan af te zijn en verder te gaan met zijn veel grotere, nieuwe zeilboot. Volgens de Hakkers vorderde het werk heel goed en lagen ze op schema. Voorlopig leek het leeghalen van het huis voor Quinn een veel grotere taak, maar hij was blij dat hij het zelf deed. Het gaf hem een soort laatste nauw contact met Jane, een heilig ritueel dat hij kon uitvoeren waardoor ze dicht bij hem bleef. En elke avond las hij haar woorden in haar ferme schuinschrift. Vaker wel dan niet droomde hij daarna over haar. En twee of drie keer per week had hij de droom waarin ze hem smeekte niet weg te gaan. Zelfs overdag voelde hij zich erdoor achtervolgd. Hij had duizenden foto's van hen gevonden, van het begin toen de kinderen nog heel klein waren, van hun reizen, van belangrijke gebeurtenissen en foto's van hun laatste reizen. En ze had elk krantenartikel bewaard waarin hij werd genoemd. Bijna veertig jaar aan knipsels allemaal weggestopt in mappen en dozen, sommige zo verteerd dat ze uit elkaar vielen als hij ze aan- raakte, maar alles chronologisch georganiseerd. Ze was heel nauwgezet te werk gegaan uit respect en bewondering voor hem. Zoveel meer dan hij voor haar had gevoeld. Terwijl hij zijn successen zag in de krantenknipsels, besefte hij steeds weer hoe zelfzuchtig hij was geweest, zo volledig in beslag genomen door zijn eigen wereld en zij die op afstand van hem hield en wachtte tot hij thuiskwam, hem alles vergaf en hem tegenover de kinderen verontschuldigde. Ze was een bewonderenswaardige vrouw.

Hoewel Quinn geen kerkganger was, ging hij op kerstochtend naar de kerk en brandde een kaarsje voor haar. Hij deed het voornamelijk omdat hij wist dat het voor haar iets betekend zou hebben en ze er blij door zou zijn geweest. Ze had door de jaren heen duizenden kaarsen gebrand voor Doug. En telkens als iets haar dwarszat of voor een speciale gelegenheid ging ze naar de kerk en brandde kaarsen. Hij had haar ermee geplaagd. Nu hij dit voor haar deed, was hij verrast een vreemd gevoel van vrede over zich heen te voelen komen. Alsof de warmte en heldere gloed van het kaarsje op de een of andere onzichtbare wijze verschil uitmaakte. Daarna ging hij naar huis, en voelde zich enigszins verlicht. De dingen die hij weg zou geven, waren apart gezet. Wat hij wilde houden zat in dichtgeplakte dozen die in de garage waren opgestapeld. Hij zou die opslaan voordat hij vertrok, samen met de meubels die hij zou houden. Ze hadden een paar mooie antieke stukken gehad en op de een of andere manier meende hij die te willen houden voor Alex. Hij betwijfelde het of hij ooit nog een huis zou hebben waarin hij ze neer kon zetten. Als alles volgens plan verliep, zou hij de rest van zijn leven op zijn nieuwe boot wonen zodra die klaar was.Op kerstavond nam hij even de tijd voor zichzelf. Het was een zware maand geweest sinds zijn terugkomst. Hij dronk bijna een hele fles goede, oude rode wijn die hij in de wijnkelder had gevonden, eindigde met twee glazen cognac en ging naar bed. En hij voelde zich veel beter ondanks de kater die hij de volgende dag had. Hij was blij dat de feestdagen bijna voorbij waren. Oudejaarsavond bracht hij achter zijn bureau door en hij sorteerde de papieren die hij direct in het nieuwe jaar aan de advocaat zou geven, nodig voor de afhandeling van het testament. Hij werkte urenlang en luisterde naar de hevige regen die tegen zijn ramen sloeg en hij hoorde de wind door de bomen fluiten. Het was middernacht toen hij ten slotte op stond en een blik naar buiten wierp. Hij zag dat de kleinere bomen bijna tegen de grond werden gedrukt door de hevige storm die buiten woedde. Hij had de televisie niet aangezet, maar zou hij het wel hebben gedaan, dan zou hij hebben geweten dat dit de hevigste storm was die sinds meer dan een eeuw over Noord-Californië woedde, en dat overal in Marin County en de East en South Bay de stroom was uitgevallen.

Hij was al diep in slaap in het donkere huis toen hij buiten een enorme klap hoorde, bijna direct gevolgd door nog twee klappen. Hij stond op en wierp weer een blik uit het raam. Hij zag dat de grootste boom in zijn tuin op de grond lag. Hij ging in zijn pyjama en een regenjas naar buiten en keek er verbijsterd naar. Hij zag direct dat de boom onder het vallen een hoek van het dak had meegenomen. En toen hij weer het huis in liep en in de woonkamer stond, zag hij een enorm gat met uitzicht op de hemel terwijl de regen naar binnen stroomde. Hij had geteerd zeildoek nodig om de zaak af te dekken, maar dat had hij niet. Voorlopig kon hij alleen maar het meubilair opzij trekken zodat het niet door het water zou worden beschadigd. Hij had niet kunnen ontdekken waar die dubbele klap door was veroorzaakt. De andere bomen rond het huis zwaaiden woest in de wind, maar waren niet geknakt en de rest van het huis leek onbeschadigd tot de volgende ochtend.

Het lukte hem die nacht niet meer om te slapen en hij luisterde naar de storm die om het huis heen woedde. De volgende ochtend, toen hij bij het eerste licht opstond, regende het nog steeds. Hij trok weer zijn regenjas en laarzen aan en liep om het huis heen om de schade op te nemen. Het gat in het dak was enorm, een aantal luiken was losgerukt en twee grote ramen waren gebroken. Overal lag glas en hout, de garage was ernstig beschadigd en stond blank. Het was puur geluk geweest dat hij de dozen die hij wilde opslaan op lange houten tafels had neergezet zodat de papieren en andere waardevolle stukken niet waren beschadigd. Hij had de rest van de ochtend nodig om de dozen naar zijn keuken te verhuizen. De woonkamer zag eruit als een rampgebied. Midden in de nacht had hij de kleden en het meubilair verplaatst en had emmers en handdoeken gebruikt om het water op te vangen dat door het gat in het plafond naar binnen kwam. De woonkamer stak voor een deel uit het huis naar buiten en er was een tak naar binnen gedrongen die de mooie houten betimmering voor een deel ernstig had beschadigd. Die ochtend las hij in de krant dat er meer dan tien mensen waren omgekomen door omgevallen elektriciteitsmasten of bomen en er waren honderden slachtoffers. Duizenden waren tijdelijk dakloos geraakt door de overstromingen en zaten bijeengepakt in gymnastiekzalen van scholen. Het was een storm van ongekende proporties geweest.

Toen hij weer van de garage naar de keuken liep met een grote doos in zijn handen, zag hij wat de tweede en derde klap had veroorzaakt. Twee bomen waren die nacht in de tuin van de buren omgevallen. Ze waren kleiner dan die van hem, maar hadden desondanks aanzienlijke schade aangericht. Een kleine vrouw met donker haar stond bedroefd en wanhopig de schade op te nemen en keek toevallig naar Quinn toen die langsliep. 'Die van mij kwam vanochtend om vier uur door mijn dak heen,' zei hij voorzichtig. 'Ik hoorde nog twee klappen en dat moeten uw bomen zijn geweest toen die omgingen.' De vrouw knikte. En het waren allemaal geen kleine bomen. 'Hoe erg is de schade?' 'Ik weet het nog niet. Het ziet er tamelijk ernstig uit. Het huis is zo lek als een mandje en ik heb enorme watervallen in mijn keuken.' Ze zag er heel aangedaan en bezorgd uit. Quinn wist niet hoe ze heette. Het huis was vlak na Janes dood verkocht, maar hij had de nieuwe mensen die erin waren getrokken nooit gezien. Hij was nooit geïnteresseerd geweest in wie ze waren en was het nog steeds niet. Maar hij voelde medelijden met haar. Ze leek het in haar eentje op te knappen en hij moest aan Jane denken die altijd alles had geregeld en er bij elke crisis en ramp alleen voor had gestaan. Hij nam aan dat de man van hetzelfde soort was als hij was geweest, een man met een baan die hem ver van huis bracht tijdens de jaarwisseling. Minstens de helft van alle jaarwisselingen had Quinn in andere landen in hotels doorgebracht. En de man van de vrouw was duidelijk niet anders.

Ik heb nog een paar emmers over als u ze nodig hebt,' bood Quinn behulpzaam aan. Er viel weinig anders te doen op nieuwjaarsdag en het was niet zo moeilijk te bedenken dat elke aannemer in de staat zijn handen vol zou hebben op maandagochtend. 'Ik heb een dakdekker nodig. Ik ben hier pas in augustus komen wonen en ze hebben gezegd dat het dak goed was. Ik zou hun heel graag een foto willen sturen van de keuken. Het lijkt wel alsof iemand de douche heeft aangezet.' Ook was bijna de helft van haar ruiten gebroken door de storm. Het huis lag minder beschermd clan dat van Quinn en was minder stevig gebouwd. Het was de afgelopen tien jaar in verschillende handen overgegaan en Quinn had geen aandacht besteed aan wie er woonde, hoewel Jane zwakke pogingen had gedaan nieuwe bewoners welkom te heten. Maar hij had haar en haar man nooit in het voorbijgaan gezien. Ze had een ietwat wanhopige uitdrukking op haar gezicht toen ze probeerde een paar takken weg te trekken. Het stroomde nog steeds van de regen en de wind was hevig, hoewel niet meer zo erg als die vroeg in de ochtend was geweest. De schade leek op wat hij had gezien nadat er een orkaan over het Caribische gebied was getrokken of na tyfoons in India. Het was beslist niet iets wat je zou verwachten in San Francisco. 'Ik ga de brandweer bellen en hun vragen geteerd zeildoek op het dak aan te brengen. Zal ik hun vragen ook een kijkje bij u te komen nemen?' bood hij aan. Het leek wel het minste wat hij kon doen en ze knikte dankbaar, natgeregend en verbijsterd. De schade overal om hen heen was ontstellend en in de hele straat waren mensen druk bezig omgevallen bomen en wrakstukken weg te halen en alles vast te sjorren om verdere schade van de nog steeds woedende storm te beperken. 'Ik weet niet of geteerd zeildoek veel zal helpen,' zei ze ongelukkig en verward. Ze had nooit eerder met zo'n situatie te maken gehad. Quinn ook niet en hij had op de een of andere manier het gevoel dat Jane de situatie veel efficiënter zou hebben aangepakt dan hij. Maar nu zou hij het zelf moeten doen.

'Zij zullen u wel vertellen wat er moet gebeuren. Ik zal hun vragen een aantal zeildoeken mee te nemen, voor het geval dat.' Ineens bedacht hij zich dat hij zijn manieren was vergeten. 'Neem me niet kwalijk,' zei hij en hij stak een natte hand uit over een lage heg terwijl hij de doos op zijn linkerarm liet balanceren. 'Ik ben Quinn Thompson.'

'Maggie Dartman,' zei ze terwijl ze hem stevig de hand schudde. Ze was klein en had smalle, sierlijke handen, maar haar handdruk was stevig. Ze had lang donker haar dat in een vlecht op haar rug hing en op haar hoofd plakte door de stromende regen. Ze droeg een spijkerbroek en een parka en leek tot op het bot doorweekt. Onwillekeurig voelde hij medelijden met haar. Ze was heel bleek en had grote, groene ogen die zeker niet gelukkig stonden. Het leek hem logisch, hij was ook niet zo blij met de schade aan zijn woning. 'Jammer dat je man er niet is,' zei hij meelevend, uitgaand van het meest voor de hand liggende. Ze leek achter in de dertig of begin veertig, en hij zag geen kinderen waardoor hij zich afvroeg of ze misschien jonger was en nog geen gezin had gesticht. Tegenwoordig begon iedereen later. Ze keek hem vreemd aan toen hij haar man noemde, wilde iets zeggen maar bedacht zich. Even later vertrok Quinn om de brandweer te bellen. Ze hadden honderden soortgelijke telefoontjes gekregen en zeiden dat ze over een uur of twee langs zouden komen om het gat in het dak te bedekken. Plichtmatig noemde hij zijn buurvrouw en hij vertelde haar later toen hij de laatste doos uit de garage haalde en haar een tak van de oprit zag trekken dat de brandweer zou komen helpen.

'Heel erg bedankt,' zei ze en ze knikte. Ze zag eruit als een verzopen kat en hij kwam in de verleiding haar een oude regenjas van Jane aan te bieden die hij naar het Leger des Heils wilde sturen, maar deed het niet. Het had weinig zin al te vriendelijk te worden. Ze leek beleefd maar ook terughoudend en even later liep ze weer het huis in. Hij wist het niet zeker, maar toen hij haar nakeek meende hij dat hij haar zag huilen. Hij vroeg zich af hoe vaak Jane had gehuild als ze zonder hem met noodgevallen te maken kreeg. En toen Quinn zijn eigen huis in liep en erover nadacht voelde hij zich schuldiger dan ooit.

De brandweer dekte het gat in het dak van Quinn af en daarna vertelde hij hun, zoals hij had beloofd, het dak van de buurvrouw na te kijken. Laat die avond nam de storm af, maar de schade in de hele staat was aanzienlijk. Zoals iedereen in de stad belde hij maandagochtend een aannemer en een dakdekker. Hij vond de namen op een lijst die Jane op het prikbord in de keuken had gehangen. De dakdekker lachte alleen maar toen Quinn hem belde.

'Laat eens kijken,' zei de man. Hij klonk druk maar goedgehumeurd. 'U bent de achtenveertigste die me vanochtend belt. Ik denk dat ik een gaatje voor u heb in augustus.'

'Ik hoop dat u een grapje maakt,' zei Quinn droog. Hij vond het niet amusant. Hij was het ook niet gewend met dit soort problemen om te gaan. Alles wat er rond het huis gebeurde, zelfs van dit formaat, zou automatisch het probleem van Jane zijn geweest. Nu was het zijn probleem, en hij moest toegeven dat hij het niet leuk vond. Hij had de dakdekker en de aannemer meer dan tien keer gebeld voordat hij er eindelijk was doorgekomen. Iedereen die schade had opgelopen door de storm was natuurlijk bezig geweest zo snel mogelijk iemand te pakken te krijgen om de boel te herstellen en hij was niet anders. Ik zou willen dat ik een grapje maakte,' antwoordde de man van het dakdekkersbedrijf. 'Op geen enkele manier lukt het ons.' Hij gaf Quinn vier nummers om te proberen, allemaal bedrijven met een goede naam, zei hij. En de aannemer zei hetzelfde toen Quinn hem belde. Hij gaf hem de naam van twee bekende aannemers en een derde nummer van een jonge timmerman die een paar maanden eerder voor zichzelf was begonnen. Maar hij leverde goed werk en hij werd zeer geprezen door de man. Zoals te voorspellen was, hadden de twee aannemersbedrijven het net zo druk als de eerste. Hij had nog steeds geen dakdekker gevonden en hij raakte geïrriteerd. Quinn belde de jonge timmerman die de eerste aannemer hem had aanbevolen. Hij begon te beseffen dat het niet zo gemakkelijk zou worden om de reparatie gedaan te krijgen.

Hij kreeg een antwoordapparaat toen hij belde. Hij gaf een beknopte beschrijving van de schade en legde uit wat er was gebeurd. En de laatste dakdekker die hij belde stemde toe de volgende ochtend even te komen kijken, maar hij waarschuwde Quinn dat hij dan nog zeker zes tot acht weken werk had liggen. Het zag ernaar uit dat Quinn nog heel lang te maken zou hebben met een gat in zijn woonkamer dat was afgedekt met een geteerd zeildoek. Dit was niet zoals hij had gedacht zijn laatste maanden in San Francisco door te brengen.

Om acht uur die avond belde de jonge timmerman ten slotte. Hij klonk degelijk en zakelijk, en verontschuldigde zich voor het tijdstip waarop hij belde. Hij zei dat hij al vanaf 's ochtends vroeg bezig was met stormschade op te nemen. Quinn was al heel blij dat de man hem belde. Die bood aan de volgende ochtend om zeven uur langs te komen als Quinn dat goedvond. 'Morgen moet ik nog snel een klus doen voor een vriend van me. Alle ramen in hun slaapkamer zijn kapot en ze hebben net een baby gekregen. Ik zou graag langs willen komen als ik die kant op ga, als u het niet erg vindt dat het zo vroeg is. Ik wil eerst hun ramen repareren voor ik met een grote klus begin.' 'Bent u al geboekt door iemand anders?' De hele dag had Quinn gehoord dat mensen nog drie tot zes maanden werk hadden liggen door de storm en hij begon zich wanhopig te voelen. Hij kon onmogelijk het huis verkopen voordat de schade was hersteld die door het noodweer was aangericht.

'Nog niet. Ik heb vandaag acht of negen mogelijke klanten gesproken, maar ik heb nog geen enkel contract getekend. Ik wil niet meer werk aannemen dan ik aankan. En veel mensen voelen zich meer op hun gemak bij grotere firma's die meer werklui kunnen inbrengen. Ik heb drie mensen die voor me werken als ik ze nodig heb, en zo mogelijk doe ik het werk in mijn centje. Op die manier hou ik een beter overzicht en is de prijs lager. Het gaat wel langzamer, maar niet veel. Zo hoef ik geen fouten te herstellen die een ander heeft gemaakt. Waarom kijken we morgenochtend niet even? Dan zal ik zien wat ik voor u kan doen, Mr. Thompson?'

'Ik vind het prima,' zei Quinn opgelucht. Hij zou hem zelfs om vijf uur 's ochtends ontvangen hebben als het nodig was. Wat de man zei, beviel hem. Hij klonk rechtdoorzee en oprecht, eerlijk en betrouwbaar. Hij heette Jack Adams. Toen vertelde Quinn hem over de moeilijkheden die hij begrijpelijkerwijze had gehad bij het vinden van een dakdekker.'Ik heb een goede man in San Jose met wie ik werk. Ik zal hem vanavond bellen en kijken hoe druk hij het heeft. Misschien kan hij over een paar weken komen. Ik zal het u morgen laten weten wat hij zegt.' 'Perfect.' Quinn bedankte hem en hing op. Het zou heerlijk zijn als hij de hele klus aan deze man kon overlaten, erop vertrouwend dat hij alles zou regelen. Hij zou misschien ook kunnen zorgen voor de noodzakelijke herstelwerkzaamheden in het huis om het te verkopen. Quinn sliep die avond in het bed waarin hij samen met Jane had geslapen en voor het eerst las hij niet haar gedichten en dagboeken. Hij viel meteen in slaap nadat hij er nog even over had nagedacht het huis weer in goede staat te krijgen en hij hoopte dat Jack Adams de juiste man ervoor was.

Hij werd om zes uur wakker, trok een spijkerbroek aan en een dikke trui, sokken en laarzen. Hij ging naar beneden om voor zichzelf koffie te zetten. Hij had net zijn tweede kop op toen Jack Adams om precies zeven uur aanbelde. Hij zager netjes en georganiseerd uit. Hij had kort donker haar en grote blauwe ogen die eerlijk, vriendelijk en aardig de wereld in keken. Quinn bood hem een kop koffie aan, maar die sloeg hij af. Hij wilde zo snel mogelijk aan de slag om Quinn een idee te geven van wat hij dacht te kunnen doen om hem te helpen. De stem van Quinn over de telefoon was hem bevallen en de twee hadden direct een band toen Quinn hem van de woonkamer naar de garage bracht en om het huis heen leidde om te kijken naar alles wat gebroken, losgeraakt, vernietigd of beschadigd was. Hij had geen aantekenboekje en pen bij zich, en Quinn raakte een beetje bezorgd, maar hij leek zich terwijl ze bezig waren elk detail te herinneren van wat ze hadden gezien en hij somde zijn mentale lijst op aan Quinn met een verbazende nauwkeurigheid en precisie. Als zijn werk net zo goed was als zijn mentale scherpte, was Quinn ervan overtuigd dat hij uit puur geluk een winnaar had gevonden.

Jack Adams was een goed uitziende jongeman van midden in de dertig. Hij was net zo lang als Quinn en net zo mager en er bestond een vreemde gelijkenis tussen hen zoals ze om en door het huis liepen, maar geen van beiden was zich bewust van hun uiterlijke overeenkomst. Voor toevallige voorbijgangers zouden ze vader en zoon hebben kunnen zijn. Hoewel het haar van Quinn nu grijs was, was het vroeger net zo donker geweest als dat van Jack en ze hadden dezelfde bouw en dezelfde manier van lopen, bijna dezelfde gebaren als ze de problemen en de reparaties die gedaan moesten worden bespraken. Jack had bijna dezelfde leeftijd als Douglas zou hebben gehad. Hij was vijfendertig en Doug zou zesendertig zijn geweest. En hij zag er ongeveer zo uit als Doug eruit zou hebben gezien als hij tot man was opgegroeid. Dat kwam niet in Quinn op terwijl de mannen met elkaar spraken. In zijn geest was Doug altijd dertien gebleven.'Hoe lang denk je dat het gaat duren?' vroeg Quinn hem zonder omhaal toen ze het huis weer in liepen. Deze keer accepteerde Jack een kop koffie. Er viel meer te doen dan hij had gedacht. En Quinn had hem verteld over het extra werk en hem gevraagd of hij dat wilde doen om het huis weer in orde te krijgen voor de verkoop. Er waren hem meer dan tien klussen aangeboden sinds het noodweer, maar het idee van één karwei en dat helemaal afmaken, beviel hem, en een paar dingen die Quinn van hem wilde vormden een uitdaging voor hem. Zijn vriend in San Jose had toegestemd het dak te doen en zou over twee dagen beginnen. Quinn was enorm opgelucht toen hij het hoorde. Jack gaf zijn klanten ten vertrouwen en het gevoel dat hij alles goed in de hand had. Door de zelfverzekerdheid die hij uitstraal de en zijn overduidelijke kennis van zaken wilde Quinn zo snel mogelijk zijn diensten veiligstellen als Jack het wilde.

'Alles?' Jack versmalde zijn ogen en dacht erover na terwijl hij een slok van de koffie nam die Quinn hem had gegeven. 'Ik zou zeggen, drie maanden, misschien twee, dat hangt af van het aantal mensen dat ik gebruik. Er zijn er twee die ik graag bij dit karwei zou willen hebben, in ieder geval in het begin. De afwerking kan ik zelf doen. Het hangt af van de hoeveelheid werk die ik voor u moet doen om u te helpen het huis te verkopen. Misschien werken we de eerste twee maanden met z'n drieën en daarna misschien de laatste maand met z'n tweeën of ik alleen. Wat dacht u daarvan?' vroeg Jack. 'Het klinkt me goed in de oren. Houdt u ook toezicht op de dakdekker?' Quinn had niet de wens als voorman toezicht te houden op het werk, maar Jack was ook niet plan dat te laten gebeuren en het was ook niet nodig. Hij was vakbekwaam en de mensen die voor hem werkten deden het graag.'Ik zorg voor alles, Mr. Thompson. Dat is mijn taak. U hoeft alleen maar de cheques uit te schrijven. En ik hou u op de hoogte van wat we aan het doen zijn.' Jack was welbespraakt en intelligent, en direct bestond er wederzijds respect tussen beide mannen. Quinn had zijn hulp heel erg nodig en dat wist hij. En door alles wat Jack van Quinn had gezien, mocht hij hem. Jack had het gevoel dat Quinn eerlijk tegen hem zou zijn. Hij was op-en-top zakenman, en waarschijnlijk nog een goede ook. Het viel gemakkelijk te zien dat hij het gewend was leiding te geven en Jack had ook het juiste gevoel dat Quinn niet lastiggevallen wilde worden met details. Wat Jack betrof hoefde dat ook niet. Hij vroeg zich af of hij ook te maken zou krijgen met een echtgenote. Overal stonden foto's van een knappe vrouw van middelbare leeftijd, maar Quinn had haar niet genoemd. Hij regelde alles, misschien alleen maar omdat hij het gemakkelijker deed. Maar hoe zijn situatie ook was, Jack had niet het gevoel dat het hem aanging en stelde geen vragen van persoonlijke aard. Dat beviel Quinn ook. Jack was puur zakelijk, net zoals hij zelf. 'Hoe snel kun je me een begroting geven?' vroeg Quinn op de man af. Quinn wist dat het hem in handen van een van de grotere bedrijven een fortuin gekost zou hebben. Maar deze man was jong, onafhankelijk en hopelijk niet krankzinnig duur. Het leek Quinn van niet. Jack wilde het karwei en leek opgetogen door het vooruitzicht voor hem te werken.

'U kunt die vanmiddag krijgen,' antwoordde hij toen hij zijn kop neerzette en een blik op zijn horloge wierp. Hij wilde de klus voor zijn vriend nog deze dag af hebben, waarna hij zijn handen vrij kreeg voor deze. 'Als u het goedvindt, breng ik haar vanavond langs. Een vriendin van me doet het papierwerk voor me. Daardoor kan ik blijven werken en doen wat ik moet doen. Ik zal vandaag de bedragen aan haar doorbellen en breng haar u zodra ik vandaag klaar ben met mijn werk. Gaat u ermee akkoord?'

'Perfect. Ze kan haar me ook faxen als dat voor u gemakkelijker is.' Hij gaf Jack het nummer op een stukje papier en Jack stopte dat in zijn zak. Hij stak zijn hand uit naar Quinn.

'Ik zie uit naar onze samenwerking, Mr. Thompson.' 'Ik ook,' zei Quinn simpel en hij glimlachte tegen hem. Alles aan de man beviel hem, zijn blik, zijn manier van doen, zijn intelligentie, wat hij had gezegd over het werk dat gedaan moest worden. Jack Adams was het beste wat hem was overkomen sinds San Francisco geteisterd was door het noodweer.

Jack vertrok een paar minuten daarna en reed weg in zijn pick-up.

Quinn voelde zich immens opgelucht en belde Tom Hakker in Nederland om te vragen hoe ver het stond met de bouw van zijn zeilboot. Onwillekeurig vroeg hij zich af, hoe vreemd het misschien ook leek, of Jack van zeilen hield of iets van boten wist.

Jack Adams kwam zoals beloofd de volgende dag terug en het werk begon ordelijk en efficiënt. Hij had Quinn een heel redelijke begroting gefaxt, zoals hij de dag ervoor had beloofd. Het contract werd gesloten en getekend. Hij had twee zware, potige mannen bij zich die zich op afstand hielden en meteen aan het werk gingen. Ze groetten Quinn of knikten als hij naar binnen of naar buiten ging, maar Jack was de enige met wie ze contact hadden. En aan het einde van de week verscheen de dakdekker. De boom had meer schade aangericht dan ze aanvankelijk hadden gedacht en de dakdekker overlegde met Jack en Quinn over wat er gedaan moest worden. Het was een grote klus, maar wat dat aanging had Quinn geen keuze. Het dak moest gerepareerd worden en Quinn probeerde daar niet op te bezuinigen. Hij wilde dat het goed gebeurde en op de allerbeste manier, hoe duur het ook was ook al ging hij het huis verkopen. Jack had er respect voor, zoals eigenlijk voor alles. In de eerste paar dagen had hij al bedacht dat het een genot was om met Quinn Thompson te werken, zolang je eerlijk tegen hem bleef en hem precies vertelde wat er aan de hand was en hoe je dacht het te herstellen. Hij hield niet van een verkeerde voorstelling van zaken, van leugens en mensen die zich aan hun verantwoordelijkheden onttrokken. Maar dat gebeurde niet met Jack Adams aan het roer. Hij was uiterst professioneel en om de paar dagen praatte hij Quinn bij.

Aan het einde van de tweede week kwam hij het huis in om dat te doen en trof Quinn achter zijn bureau aan die naar een paar werktekeningen zat te kijken. 'Laat u ergens een nieuw huis bouwen?' vroeg Jack schertsend. Hij stelde nooit ongepaste vragen, maar Quinn was zo gefocust op waar hij naar zat te kijken dat Jack onwillekeurig geïntrigeerd raakte. En waar die tekeningen ook voor waren, het zag er enorm uit. Quinn keek op met een vermoeide glimlach. Hij had die week veel papierwerk moeten doen voor de nalatenschap van Jane en het was vervelend en deprimerend werk. Hij beloonde zichzelf door een tijdje de laatste werktekeningen van de boot te bestuderen. 'Geen huis, Jack. Een boot. Weet je iets van boten?' 'Helemaal niets,' gaf Jack met een grijns toe. ik heb er veel naar gekeken en ik heb een paar zeilbootraces gezien in de baai. Maar ik ben nog nooit van mijn leven op een boot geweest.'

'Je mist iets fantastisch,' zei Quinn terwijl hij de tekeningen op zijn bureau omdraaide zodat Jack ze kon zien. Hij wist dat hij waardering zou opbrengen voor de precisie waarmee ze waren gemaakt. Jack was de nauwgezetheid in eigen persoon. 'Ze is met de herfst klaar. Ik ga erop wonen nadat ik dit huis heb verkocht.' Jack knikte en bekeek de plannen nauwgezet. Hij stelde geen vragen, hij bewonderde alleen maar wat hij zag. 'Waar wilt u met die boot heen?' vroeg hij belangstellend.

'Overal heen. De Grote Oceaan. Antarctica. Zuid-Amerika. Europa. Scandinavië. Afrika. Met zo'n boot kan ik overal komen waar ik maar wil zijn. Ik heb haar in november gekocht, de dag voor ik naar huis kwam uit Europa.' 'Ze zal wel prachtig zijn om te zien,' zei Jack vol bewondering, maar zonder ook maar enig spoortje van jaloezie. Hij had een heleboel respect voor Quinn en vond dat de man alles wat hij had ook verdiende. 'Nog niet, maar dat komt wel als ze klaar is.' 'Waar ligt ze?' Quinn was geamuseerd door die vraag. De naam van de scheepswerf stond vet gedrukt over de hele pagina met het woord NEDERLAND duidelijk leesbaar, maar Jack had het duidelijk niet gezien. Quinn nam aan dat hij zo onder de indruk was van het prachtige ontwerp van het schip dat hij het niet had opgemerkt, en hij kon het hem niet kwalijk nemen. Quinn was inmiddels al tot over zijn oren verliefd op zijn nieuwe boot en was ervan overtuigd dat iedereen die haar zag dat ook zou zijn.

'Ze wordt in Nederland gebouwd,' antwoordde Quinn. 'Gaat u er vaak naartoe?' Jack was geïntrigeerd door de man. Alles aan Quinn suggereerde stijl, elegantie en macht. Voor hem leek hij een echte held. 'Tot ze klaar is, doe ik dat. Ik wil zelf toezicht houden op de details.'

'Wanneer wordt het huis te koop aangeboden?' Ze hadden erover gesproken en Jack wist dat ook wel, maar Quinn had hem geen precieze datum gegeven. Nu hij de ontwerpen van de boot had gezien, wist Jack dat het vertrek niet iets vaags was of een eventuele mogelijkheid, het was echt.

'Ik zet het huis te koop zodra jij klaar bent of ergens midden in de herfst. Ik neem aan dat het wel een paar maanden zal kosten om het te verkopen. Ik wil hier weg zijn in september of oktober. De boot moet dan klaar zijn.''Ik zou die heel graag willen zien. Ik hoop dat u haar hierheen brengt.' Maar dat was nu net wat Quinn niet wilde. Hij wilde zo ver mogelijk weg van zijn niet-aflatende herinneringen en de wereld die hij samen met Jane had gedeeld. Hij wilde nu alleen nog maar varen en zijn herinneringen met zich meenemen. Het verblijf in het huis waarin hij samen met haar had gewoond, in de stad waarin ze bijna veertig jaar hadden geleefd, was hem te zwaar, 's Nachts sliep hij nauwelijks en zwierf hij door het huis met een hevig verlangen naar Jane. Het denken aan al die dingen die hij nooit voor of met haar had gedaan, was een zware last voor hem. Hij had respijt nodig en hij wist zeker dat de boot hem dat zou geven. Jack wist dat Quinns vrouw was overleden. Quinn had het hem de afgelopen week een keer verteld en Jack had hem rustig gecondoleerd en gezegd hoe erg hij het vond. Hij voelde nu iets van de eenzaamheid die Quinn voelde. Quinn had ook gezegd dat hij een dochter had die in Genève woonde.

'Misschien kun je een keer naar Europa komen om de boot te zien,' stelde Quinn voor terwijl hij de tekeningen weglegde. Jack lachte en zei dat in zijn leven een reis naar Europa net zo vreemd was als een reis in een raket door de ruimte, en ongeveer net zo onwaarschijnlijk.

'Ik denk dar ik hier wel voldoende heb om me mee bezig te houden. Maar dat is beslist een heel mooie boot,' zei hij onder de indruk. Quinn kreeg een idee. Hij liep door de kamer naar een boekenkast waarin een hele verzameling boeken stond over zeilboten, waarvan een paar heel oud en een aantal heel zeldzaam. Hij pakte een dik boek en gaf het aan Jack. Het was een introductie tot zeilen en Quinn had het boek vanaf het begin gebruikt als zijn zeilbijbel.'Dit zal je alles leren wat je maar wilt weten over zeilen, Jack. Misschien vind je het ooit wel leuk voor in je vrije tijd.' Jack aarzelde toen Quinn het boek naar hem uitstak.

'Ik zou het vreselijk vinden om het te verliezen of te beschadigen.' Het boek zag er beduimeld uit en was misschien wel kostbaar. Hij voelde zich duidelijk niet op zijn gemak en wilde het eigenlijk niet lenen. 'Daar maak ik me geen zorgen om. Kijk wat je ervan vindt en geef het me terug als je het uit hebt. Je weet maar nooit, misschien krijg je ooit de kans een keer met een vriend te gaan zeilen. Dit boek leert je alles wat je maar moet weten.' Jack nam het langzaam van hem aan en bladerde langs een paar tekeningen en foto's. Overal waren schetsen en zeiltermen. Het was een heerlijk boek waar Quinn altijd van had gehouden. Hij had het Doug gegeven om te lezen in die noodlottige zomer voor zijn vertrek naar het kamp. Doug had het bestudeerd en hele stukken ervan uit zijn hoofd geleerd om indruk te maken op zijn vader, wat ook was gebeurd. Het was een van die fantastische gedachtewisselingen en kostbare momenten geweest voordat hij verongelukte. 'Weet u zeker dat u het me wilt lenen?' vroeg Jack, die er bezorgd uitzag. Quinn glimlachte en knikte. Niet veel later vertrok Jack met het boek onder zijn arm. En hoewel het vrijdagavond was, had hij gezegd dat hij de volgende ochtend terug zou komen. Zijn mensen werkten vijf dagen per week voor hem, maar hij had Quinn al verteld dat hij in de weekends in zijn eentje een paar uur zou werken en het was allemaal besloten in de afgesproken prijs. Hij hield ervan soms alleen te werken en de details te verzorgen. Hij was zelfs nog gewetensvoller dan Quinn had gedacht en het werk verliep goed.

Hij hield ook toezicht op de reparatie aan het dak en Quinn was verheugd over het resultaat, hoewel er nog steeds een heleboel te doen was. Jack zou nog maanden bezig zijn, tot het huis niet alleen gerepareerd was, maar ook klaar voor de verkoop. Op zaterdagochtend keek Quinn nadat hij opgestaan was uit het raam en zag Jack buiten. Het regende weer zoals bijna de hele maand al. Maar het leek Jack niet te deren. Hij was eraan gewend in alle weersomstandigheden te werken en het enige probleem van de regen was, dat ze het dak pas konden afmaken als het droog was. Het natte weer vertraagde zaken. Maar er waren voldoende andere projecten om aan te pakken. Quinn ging nadat hij de krant had gelezen en koffie had gedronken naar buiten om met Jack te praten. Hij trof hem in de garage. Jack controleerde de reparaties die ze daar hadden moeten doen en toen de twee mannen een halfuur later pratend de garage uit liepen zag Quinn zijn buurvrouw die probeerde een enorm krat open te maken dat iemand voor haar huis had neergezet. En zoals hij eerder had gezien na de storm, had ze ook moeite met zichzelf. Ze leek nooit iemand te hebben die haar hielp en terwijl Quinn keek, dacht hij weer aan Jane met de bekende pijnscheut. In al die jaren had hij er nooit aan gedacht hoe moeilijk het leven voor haar moest zijn geweest omdat hij altijd weg van huis was. En nu leek hij niets anders te doen. Deze vrouw was een levende herinnering aan het leven dat Jane moest hebben bevochten in de tijd dat hij werkte. En terwijl Quinn eraan dacht, werkte Jack zich door de heg heen die de twee tuinen scheidde en ging haar helpen. Hij pakte het stuk gereedschap uit haar handen en binnen een paar minuten had hij het krat open. Hij bood haar aan de inhoud, een meubelstuk, naar binnen te dragen. Voor Quinn iets kon zeggen, verdwenen ze in het huis en een paar ogenblikken later kwam hij weer terug. Voorzichtig bracht Jack haar ter sprake. 'Ik weet niet wat jij ervan vindt, Quinn.' Ze noemden elkaar nu bij de voornaam en Quinn vond het wel zo prettig. Alles aan Jack beviel hem, in het bijzonder zijn kritische blik en de toewijding waarmee hij werkte. 'Ze vroeg me of ik een keer een paar klusjes voor haar kon doen. Ik vertelde haar dat ik hier veel werk had en ze vroeg me of ik voor haar op de zondagen een paar dingen kon repareren, als ik wat tijd overhad. Ik vind het niet erg, het is mijn vrije dag en ik heb het gevoel dat ze echt hulp nodig heeft. Ik denk niet dat er een man in de buurt is.'

'Mensen hebben dat vroeger waarschijnlijk ook over mijn vrouw gezegd,' zei Quinn met een zucht. 'Heb je geen vrije dag nodig? Je kunt geen zeven dagen per week werken, daarmee sloop je jezelf.' Hij keek verontrust. Hij vond het niet zo'n goed idee dat Jack voor haar ging werken. Hij werkte al hard en had rust nodig, in ieder geval zondags, aangezien hij op zaterdag extra uren maakte voor hem.

'Ik denk dat ik het wel aankan,' zei Jack met een glimlach. 'Ik heb een beetje medelijden met haar. Laatst sprak ik de postbode en hij vertelde me dat haar zoon vorig jaar is overleden. Misschien heeft ze een adempauze nodig en een helpende hand.' Quinn knikte. Daar kon hij niets tegen inbrengen. Hij gaf geen commentaar, niet welwillend of anders, over haar zoon. Hij had Jack niet over Doug verteld. Er was geen enkele reden om dat te doen en het leek Quinn te overdreven sentimenteel. Het was al genoeg dat hij wist dat Jane was gestorven. Maar hij en de buurvrouw hadden iets gemeenschappelijks, niet iets waarover hij wilde praten. 'Ik vind het prima. Laat je alleen niet door haar gebruiken, Jack,' waarschuwde Quinn, en Jack schudde zijn hoofd. Hij was bereid haar te helpen, hij werd niet gedwongen. En het was haar gelukt op eigen houtje een dakdekker te vinden die het benodigde werk had gedaan. Maar ze had gezegd dat ze nog een paar kleinere reparaties had waarvoor ze nog niemand had gevonden. En net als Quinn had ze gezien hoe toegewijd en competent Jack in zijn werk was. 'Ze lijkt me een aardige vrouw. Soms moet je gewoon een helpende hand bieden, ook al kost het je wat tijd. Ik heb in de weekends weinig anders te doen dan naar football te kijken.' Dat was meer dan Quinn te doen had, maar dat zei hij niet tegen Jack. De daaropvolgende dag zag hij Jack het huis van Maggie Dartman in en uit lopen. Een tijdje daarna, toen ze de deur uit ging, bleef ze even staan om iets tegen Quinn te zeggen, en ze bedankte hem dat ze van de diensten van Jack gebruik mocht maken op zijn vrije dag. 'Hij is een fantastische kerel,' stelde Quinn haar gerust omdat hij niets te maken wilde hebben met hun afspraken. Het was volledig aan Jack wat hij deed met zijn vrije tijd en in de loop van de middag zag Quinn dat de auto van Jack was verdwenen. Hij was echt een fatsoenlijk mens.

Aan het einde van de daaropvolgende week herinnerde Quinn zich het bock dat hij hem had gegeven. Hij vroeg Jack of hij al de tijd had gehad het te lezen. Jack keek lichtelijk gegeneerd en schudde zijn hoofd, en hij legde met een excuus uit dat hij nog geen tijd had gehad. 'Ik begrijp waarom, met het werk hier zes dagen per week en nog een paar extra klussen bij mijn buurvrouw.' Quinn benadrukte het goedaardig maar Jack veranderde snel van onderwerp.

Quinn meende te zien dat hij zich schuldig voelde omdat hij het boek nog niet had gelezen en hij wilde hem niet echt opjagen. Hij had slechts gedacht dat hij er misschien van zou genieten, maar de man werkte zich alleen maar uit de naad met de twee banen, vooral het werk bij Quinn. Hij wist niet waarom, maar hij had het gevoel dat Jack een geboren zeiler zou kunnen zijn als hij dat wilde. Hij had veel interesse getoond voor de plannen van de boot en Quinn zou hem iets over zeilen kunnen leren. Hij hoopte dat hij iets van het boek had gelezen en niet alleen maar zou zeggen dat hij het had gedaan, maar hij vergat het weer ter sprake te brengen.

Tegen het einde van januari was Quinn een hele middag bezig met het opstellen van een lijst extra klussen die hij voor Jack had, met commentaar over het werk dat gedaan was. Hij liep naar buiten om die aan hem te geven. Het was de eerste echt zonnige dag sinds weken en het werk aan het dak was bijna klaar, hoewel het langer had geduurd dan was gepland. Hij wilde het commentaar van Jack op de lijst die hij had opgesteld en wachtte tot hij die gelezen had. Maar Jack vouwde hem op en stak hem in zijn zak en beloofde hem die avond te lezen, wat Quinn een beetje irriteerde. Hij haatte uitstel van dingen en wilde er met hem over praten, maar Jack zei dat hij die middag te veel te doen had om zich er goed op te concentreren. Hij beloofde er met Quinn over te praten als hij er weer was. Maar die middag, omdat het werk bijzonder goed was gegaan en omdat hij een hekel had aan de stilte van de vrijdagavond als iedereen was vertrokken, vroeg Quinn hem binnen voor een glas wijn, en weer noemde hij de lijst tegen Jack en stelde voor dat hij die uit zijn zak haalde zodat ze hem samen konden doornemen. Jack aarzelde en probeerde de zaak af te wimpelen, maar Quinn hield vol. Hij behandelde de lijst als een hond zijn bot en even dacht Quinn tranen te zien glinsteren in Jacks ogen en hij vroeg zich af of hij hem had beledigd. Jack was gewoonlijk relaxed en onverstoorbaar, zelfs als er met het werk iets fout ging, maar hij was duidelijk ontdaan door Quinns voorstel, zo erg dat Quinn vreesde dat hij met het werk zou ophouden, en daar maakte hij zich eigenlijk de meeste zorgen om. 'Sorry, Jack,' zei hij vriendelijk, 'ik wilde je niet onder druk zetten. Je moet aan het einde van de week hondsmoe zijn. Waarom sla je morgen niet over?' Hij stelde het voor in een poging hem te kalmeren en de druk te verminderen die hij had uitgeoefend, waarschijnlijk was die te veel voor Jack. Maar Jack keek hem aan en schudde zijn hoofd en nu waren de tranen in zijn ogen duidelijk zichtbaar. De blik die hij Quinn schonk was er een van groot verdriet en oneindig vertrouwen, en Quinn begreep niet wat er gebeurde. Alleen al het kijken naar Jack maakte hem van streek. Het leek alsof iets in de jongeman uit elkaar viel, iets wat niet meer tegengehouden kon worden. En vanuit het niets kwam een verklaring waarop Quinn helemaal niet bedacht was toen Jack stil zijn glas wijn neerzette. Hij keek de man die hem had gehuurd recht in de ogen en sprak op een toon die schor was van de emotie terwijl Quinn met pijn in zijn hart luisterde. Hij had geen kwaad in de zin met zijn vragen en suggesties, maar hij kon zien dat hij deze man die hij was gaan respecteren en liefhebben had gekwetst. Het was zo'n moment dat je niet meer terug kon draaien, alleen maar verder. Als een slinger die alleen maar één kant op zwaait, nooit terug. 'Mijn ouders brachten me naar een weeshuis toen ik vier was,' legde Jack uit. 'Ik herinner me mijn moeder, tenminste ik denk dat het zo is, ik kan me mijn vader niet herinneren, behalve dat ik denk dat ik bang voor hem was. En ik weet dat ik een broer had, maar hem kan ik me helemaal niet herinneren. Het is allemaal heel vaag. En ze zijn nooit teruggekomen. Ik werd door de staat opgevoed, zoals dat heet. Eerst brachten ze me bij een paar pleeggezinnen onder omdat ik zo jong was, maar die stuurden me altijd terug. Ik kon niet geadopteerd worden omdat ze wisten dat mijn ouders nog ergens leefden en je kunt niet eeuwig in pleeggezinnen blijven zitten. Ik voelde me op mijn gemak in het weeshuis en iedereen was daar heel goed voor me. Het ging prima met me. Ik werkte hard. Ik begon met timmerwerk toen ik ongeveer zeven was. En tegen de tijd dat ik tien was, was ik er behoorlijk goed in. Ze lieten me m'n gang gaan en ik deed alles wat ik kon om te helpen. En ik had een hekel aan school. Ik kwam er vroeg achter dat ze me, als ik werk deed in het weeshuis, klassen zouden laten overslaan, dus ik deed veel. Ik ging liever met volwassenen om dan met de kinderen. Ik voelde me daardoor onafhankelijk en nuttig en dat beviel me wel. En tegen de tijd dat ik elf, twaalf was, ging ik nauwelijks nog naar school. Ik hing wat rond en ging naar school als ik moest, tot ongeveer mijn vijftiende. Ik wist toen dat ik een bestaan als timmerman kon opbouwen, dus ik deed mee aan een toets die overeenkomt met die van een middelbare school. Om eerlijk te zijn ben ik geholpen door een meisje dat ik kende om die test te doen. Ik kreeg mijn diploma, verliet het weeshuis en keek nooit meer achterom. Het was in Wis- consin en ik had wat gespaard van de klusjes die ik had gedaan. Ik nam een bus, kwam hier terecht en sindsdien heb ik alleen maar gewerkt. Dat was twintig jaar geleden. Ik ben nu vijfendertig en ik kan goed leven van wat ik doe. Ik werk hard en ik vind het leuk. Ik vind het leuk om mensen te helpen en om voor iemand als jij te werken. Niemand is ooit zo aardig tegen me geweest als jij, in al die twintig jaar.' Zijn stem kraakte toen hij het zei en Quinn had hevig met hem te doen, maar hij begreep het nog steeds niet. 'Ik ben timmerman, Quinn, en een goede. Maar meer ben ik niet. Meer zal ik nooit zijn, dit ben ik altijd geweest. Dat is het enige waar ik iets van afweet.'

'Ik wilde je niet pushen, Jack,' zei Quinn vriendelijk. 'Ik bewonder je werk heel erg. Ik zou het niet kunnen, je hebt echt talent voor het vinden van oplossingen en je zorgt ervoor dat zaken goed verlopen.' Ook had Quinn gemerkt dat hij aanleg had voor ontwerpen. 'Misschien niet,' zei Jack triest, 'maar jij kunt veel wat ik niet kan en nooit zal kunnen.'

'Ik heb geluk gehad en heb net als jij hard gewerkt,' zei Quinn, waarmee hij hem een vorm van respect toonde zoals soms tussen twee mannen kan groeien, ongeacht hun afkomst of hoe eenvoudig of ingewikkeld hun terrein ook is. Quinn Thompson was een legende en Jack Adams was een timmerman, en zoals hij zei: een heel goede, en een eerlijk mens. Meer verlangde Quinn niet van hem, en dat wist hij beter dan Quinn zich kon voorstellen. Maar voor zichzelf verlangde Jack heel wat meer en hij wist dat hij het nooit zou krijgen. De last van het verleden drukte te zwaar op hem. Quinn had geen en- kei idee van het leven dat Jack had geleid of de weg die hij had gevolgd om hier te komen. 'Jij hebt geen geluk gehad,' zei Jack rustig. 'Je bent slim. Je hebt een opleiding gehad. Jij bent veel beter dan ik en zult dat altijd zijn. Ik kan alleen maar dit.' Hij klonk vol zelfverachting.

'Je kunt gaan studeren als je wilt,' zei Quinn. Er hing een sfeer van wanhoop om Jack heen die hij niet eerder had opgemerkt in de maand dat die nu voor hem werkte. Hij was altijd zo nuchter en zo opgewekt, maar wat hij nu zag, was heel iets anders. Het was een glimp in Jacks hart en ziel, en het verdriet dat hij er zijn hele leven in had opgesloten. Quinn wilde hem alleen maar hoop geven.

'Ik kan niet gaan studeren,' zei Jack triest en daarna keek hij Quinn recht in de ogen. Quinn wist dat hij nog nooit zo'n vertrouwen had gezien. 'Ik kan nauwelijks lezen,' zei hij, en hij verborg toen zijn gezicht in zijn handen en huilde zachtjes. De schaamte van een verloren leven kwam naar buiten, verscheurde hem terwijl Quinn hulpeloos toekeek. En zonder een geluid te maken, stak hij zijn hand naar hem uit en raakte zijn schouder aan. En toen Jack weer naar hem keek, kreeg Quinn ook tranen in zijn ogen. Hij wist nu zeker dat in zijn hele leven niemand hem ooit iets had toevertrouwd dat zo belangrijk was. De man die hij nauwelijks kende, maar van wie hij bijna hield als van een zoon had het gedurfd zijn ziel bloot te leggen. Het was een kostbaar geschenk.

'Het geeft niet,' zei Quinn die zijn hand nog steeds op zijn schouder hield alsof dat de verbinding tussen hem en de jongeman in stand zou houden, en dat gebeurde ook.'Ja, het geeft wel. Ik kan geen boeken lezen, of brieven of zelfs maar jouw lijsten. Ik weet niet wat er staat in een postkantoor of op de formulieren van de bank. Ik kan geen contract lezen. Ik deed een mondelinge toets bij het rijexamen, maar dat is het zo'n beetje. Ik kan niet lezen wat er op medicijnflesjes staat of op wegwijzers, en kaarten zijn moeilijk voor me. Ik kan bijna niets lezen. Ik kan mijn handtekening zetten. En dat is het. Ik zal nooit meer worden dan een timmerman die niet kan lezen. Ik kan zelfs niet langer dan een paar weken bij een vrouw blijven, omdat ze me, als ze erachter komt, niet meer wil hebben. Ze zouden denken dat ik stom of belachelijk was. Het enige wat ik kan, is wat ik doe, en dat zo goed mogelijk. Maar dat is alles en zal het altijd blijven.'

Het was meteen overduidelijk voor Quinn dat Jack zoveel meer van het leven wilde, maar geen idee had hoe hij dat moest bereiken. Zijn ogen, toen hij Quinn aankeek, stonden vol met het verdriet en de beperkingen waarmee hij zijn hele leven had geleefd. En wat hij zei was zo overweldigend dat Quinn eerst niet wist wat hij tegen hem moest zeggen. Hij wilde zijn armen om hem heen slaan en hem vasthouden, als een kind. Maar Jack was geen kind, hij was een man, en minstens zo fatsoenlijk en vaardig als welke andere man ook die Quinn ooit had gekend. Hij wilde hem helpen, maar wist niet precies hoe. Het enige wat hij kon doen was hem accepteren en proberen hem te laten weten dat hij, of hij nu kon lezen of niet, voor altijd Quinns respect had gewonnen, zeker nu. Zijn greep op Jacks schouder was sterk en stevig. Een paar minuten later stond Jack op en zei dat hij weg moest. Hij keek gegeneerd door de bekentenis van die avond en Quinn zag dat Jack aangedaan was.'Ik heb een vriendin die me dingen voorleest,' zei Jack zacht terwijl hij zijn jasje oppakte. 'Morgen weet ik wat er op je lijst staat.' Dat was alles en Quinn keek hem na toen hij vertrok. Jack had hem toegestaan een ogenblik met hem te delen, hem een glimp te geven van niet alleen zijn kwetsbaarheden, maar van zijn ziel. Quinn lag in bed en dacht tot drie uur over hem na, hevig ontroerd door wat Jack hem had verteld. Rn toen hij de volgende ochtend wakker werd en Jacks auto buiten zag staan, trok hij een broek en een trui aan, stak zijn voeten in instappers en liep naar buiten om hem te zoeken. De twee mannen wisselden een blik die boekdelen sprak en Quinn vroeg hem met hem mee naar binnen te gaan. Jack keek net zo vermoeid als Quinn zich voelde. Hij had ook uren wakker gelegen, zich afvragend of hij er wel goed aan had gedaan het Quinn te vertellen. Dat was wel het geval. Zijn grootste angst, de angst die hem de hele nacht wakker had gehouden, was dat hij Quinns respect zou kwijtraken.

'Ik heb de lijst in mijn hoofd zitten,' zei hij tegen Quinn toen ze het huis binnenliepen en Quinn de deur dichtdeed. Quinn knikte en liep naar de keuken. Jack liep achter hem aan en beide mannen gingen zitten. 'Ik wil dat je een paar uur meer geeft,' zei Quinn rustig. Jack kon niet in Quinns ogen zien wat hij bedoelde. Wat er de avond ervoor was gebeurd, werd niet genoemd. ik wil dat je elke avond na je werk nog twee uur blijft en misschien ook nog een uur of twee op zaterdag.' Hij klonk ernstig toen hij het zei, hoewel het niet zijn bedoeling was en Jack keek bezorgd. Op de lijst stond er niets over.

'Vind je dat het werk niet snel genoeg gaat?' vroeg Jack.

Het ging sneller dan hij had verwacht, en hij had aangenomen dat Quinn er net zo over dacht. 'Volgens mij gaat het werk prima. Maar er moet nog wat ander werk gedaan worden.' Quinns hart sloeg sneller toen hij het zei. Dit was belangrijk en hij wilde dat Jack erin zou toestemmen, omwille van hen allebei. Ze waren de avond ervoor een maatschap aangegaan, een stil contract en verbond dat niet verbroken kon worden. Jack had Quinn iets kostbaars geschonken toen hij hem zijn geheim toevertrouwde. Quinn zou dat honoreren en hij voelde zich tot op het bot vereerd. 'Wat voor werk?' vroeg Jack onzeker. Er volgde een lange pauze terwijl beide mannen elkaar aankeken. Er hing iets in de keuken dat heel naakt en rauw was. Het was hoop. 'Als je me het laat doen,' zei Quinn, 'als je me het voorrecht geeft het te doen, zal ik je leren lezen.' Er volgde een oorverdovende stilte en Jack draaide zich om terwijl tranen langs zijn wangen liepen. Quinn huilde ook. Het duurde lang voordat Jack hem weer aankeek en nog langer voordat hij iets kon zeggen.

'Meen je dat? Waarom wil je dat voor me doen?' 'Omdat ik het wil, wij allebei. Ik heb een heleboel domme, stupide, gemene, zelfzuchtige dingen gedaan in mijn leven, Jack. Misschien zal dit de eerste fatsoenlijke daad zijn die ik ooit heb verricht en ik zou het waarderen als jij me die kans gaf.' Quinn vroeg aan Jack iets waarbij ze allebei veel te winnen hadden, niet alleen Jack. Het was een reis die ze samen begonnen, naar een onbekende bestemming. 'Doe je het?' vroeg Quinn. Langzaam knikte Jack en veegde zijn gezicht schoon met zijn hand.

'Neem je me in de maling?' Jack glimlachte langzaam en de verrukking op zijn gezicht werd weerspiegeld in Quinns ogen. Al zijn hele leven had Jack willen kunnen lezen en schrijven en hij had zich altijd geschaamd. Maar hij voelde nu geen enkele schaamte te leren lezen met hulp van Quinn. Hij voelde alleen maar trots. 'Wanneer beginnen we?' Hij straalde. 'Nu,' zei Quinn rustig en hij trok de krant naar zich toe. Hij pakte een stoel zodat hij naast Jack kon zitten. 'Tegen de tijd dat je met het werk hier klaar bent, kun je beter lezen dan wie ook. En als het langer duurt dan het werk hier,' stelde Quinn hem gerust, 'geeft dat ook niet. Het had een reden dat je me dat gisteravond vertelde, voor ons allebei. Laten we nu eens zien wat we kunnen doen.' Jack glimlachte tegen zijn leraar. Quinn schonk een kop koffie voor hen in en ging weer zitten. De lessen waren begonnen.

De eerste weken verliepen de leeslessen heel goed. Overdag was Jack bezig met reparaties aan het huis. Daarna gingen Quinn en hij twee uur, soms langer, aan de keukentafel zitten en werkten zich langzaam en moeizaam door de krant heen. Uiteindelijk, toen Jack zich meer op zijn gemak voelde, gebruikte Quinn zijn oude boek over zeilen als leerboek. Na ruim een maand gebruikte Quinn voor hem een van Ja nes eenvoudige liefdesgedichten. Het was een triomf toen Jack niet alleen de betekenis ervan begreep, maar het ook langzaam en goed hardop kon lezen. Toen hij het deed keek hij Quinn vol verbazing aan.

'Dat is prachtig. Ze moet wel een heel bijzondere vrouw zijn geweest,' zei hij zacht, nog steeds aangedaan door wat hij had gelezen en opgewonden dat hij zonder meer daartoe in staat was geweest.

'Dat was ze ook,' zei Quinn treurig. 'Ik heb dat niet altijd van haar geweten. Ik ontdekte pas wie ze was in de laatste maanden die we samen hadden. Ik denk niet dat ik haar ervoor ooit echt heb gekend.' Hij was sinds ze was overleden meer over haar aan de weet gekomen door haar gedichten en dagboeken. I)e tragedie was dat hij haar in de zesendertig jaar ervoor nauwelijks had gekend en haar voor het grootste gedeelte van de tijd als vanzelfsprekend had gezien of gewoon negeerde. Het was een bekentenis die hij pas kortgeleden over zichzelf was gaan accepteren en niet een waar hij trots op was.

'Ze ziet er prachtig uit op de foto's,' zei Jack zacht. Ze was om te zien een tere, bijna breekbare vrouw geweest, maar er had meer kracht in haar gezeten dan iemand ooit had vermoed en zeker haar man niet. En haar geest was door en door zachtaardig en verfijnd geweest. 'Ze was prachtig,' gaf Quinn toe. Jack kon nu gemakkelijk begrijpen hoeveel Quinn van haar had gehouden. 'Ze was een opmerkelijke vrouw,' voegde Quinn er met een weemoedige blik aan toe toen ze een einde maakten aan de les.

De vooruitgang die Jack boekte, was indrukwekkend en Quinn had hem iets gegeven waarvan hij altijd had gedroomd. In zekere zin was het een geschenk van vrijheid en Quinn verbrak stuk voor stuk de schakels die hem vastgeketend hielden. Zijn onvermogen te lezen was voor hem een doodvonnis geweest, of tenminste een veroordeling tot eenzame opsluiting. Nu zat Quinn gevangen, voor eeuwig veroordeeld tot zijn eigen eenzaamheid en bitterheid. Hij had nog steeds de herhalende droom, maar minder vaak sinds hij was begonnen Jack te leren lezen. Het leek bijna alsof investeren in iemand hem hielp zijn schuld in te lossen. Op een zaterdagmiddag eind februari na het eindigen van de les bracht Jack Quinns buurvrouw, Maggie Dartman, ter sprake. Hij werkte nog steeds op zondag voor haar en repareerde langzaam het huis dat in een ernstige staat had verkeerd toen ze het kocht. Elke keer dat hij bij haar werkte werd hij getroffen door haar eenzaamheid. Haar huis hing vol foto's van haar overleden zoon. Ze had Jack verteld dat hij twee dagen na zijn zestiende verjaardag zelfmoord had gepleegd. Ze had nooit uitgelegd waarom en inmiddels was het Jack al duidelijk geworden dat ze geen man in haar leven had. Het werk dat hij voor haar deed, zou door elke man in huis gedaan kunnen worden, als er een was geweest die haar had kunnen helpen. Ze had een keer tegen hem gezegd dat ze onderwijzeres was en sinds het overlijden van haar zoon een sabbatical van anderhalf jaar had genomen.

Quinn en Jack hadden informeel een traditie gecreëerd om elke keer na de les op vrijdag samen te eten. Quinn kookte en Jack nam de wijn mee. Het was een gelegenheid om elkaar beter te leren kennen. Zo nu en dan was hun relatie er een van vriendschap tussen twee mannen, op andere momenten nam Quinn een vaderlijke houding tegenover hem aan. Jack was gefascineerd door Quinns prestaties. Hij was opgegroeid op een boerderij in het Midwesten en was met een beurs gaan studeren aan Harvard. Daarvandaan was hij snel omhoog- geschoten naar zijn enorme succes. Jane had in hem geloofd sinds het moment dat ze elkaar ontmoetten. Ze was er al voordat hij ook maar een stuiver had verdiend en had geen moment aan zijn bekwaamheden getwijfeld. Hij had al vroeg succes en van daaruit ontstond nog meer succes. Hij had zijn eerste miljoen binnen voor hij vijfentwintig was. Hij bezat de aanraking van Mi- das, zoals ze dat noemen in de financiële wereld. Voor de niet-ingewijden leek het alsof hij in zijn leven nog nooit een slechte transactie tot stand had gebracht. Maar de waarheid was dat als het wel gebeurde, hij erin slaagde die om te zetten in iets dat beter was. En hij wist altijd instinctief wanneer hij moest afhaken. Hij was op zijn manier een genie. Maar uit alles begreep Jack dat succes hem geen geluk had gebracht. Er waren maar weinig mensen zo ongelukkig en teruggetrokken als Quinn Thompson.

Nu wilde Quinn alleen nog maar meer in isolement gaan leven zodra zijn boot klaar was. Hij praatte over zijn boot als over een vrouw op wie hij verliefd was en op wie hij wachtte. Dat was het enige waarover hij nog droomde. Nadat Jane hem alleen achter had gelaten toen ze stierf en door de martelende relatie die hij had met zijn dochter, was de boot die voor hem in Nederland werd gebouwd een soort metgezel die hem niet zou kwellen of verwijten zou maken, en een die hij op zijn beurt niet kon teleurstellen of kwetsen. Alleen op de boot, geïsoleerd van de wereld, zou een enorme opluchting voor hem betekenen. En terwijl hij daarop wachtte, hielp hij Jack zijn droom te verwezenlijken. Die vriendschap was zo intens dat ze die allebei koesterden. En terwijl Jack Quinn beter leerde kennen, begon hij door zijn wekelijkse bezoeken enorm dol te worden op Maggie. Er hing een enorme liefde en kwetsbaarheid om haar heen. Op zondag, als Jack voor haar werkte, maakte ze gewoonlijk lunch voor hem. En net als Quinn, misschien om dezelfde redenen, leek ze verschrikkelijk eenzaam. Hij zag haar zelden ergens naartoe gaan. Ze zat altijd thuis te lezen of te schrijven, of alleen maar na te denken. Als hij haar gezicht zag, als ze langs een van de foto's van haar zoon liep, was de blik in haar ogen hartverscheurend.

'Je moet haar een keer binnenvragen,' stelde Jack ten slotte aan Quinn voor. 'Ze is een lieve vrouw. Volgens mij zou je haar wel mogen.'

Quinn keek direct ontzet door de suggestie. 'Ik ben er niet meer in geïnteresseerd om een vrouw te ontmoeten. Ik had de beste die er was. Ik maak met niemand afspraakjes. Het zou van weinig respect getuigen tegenover Jane en een bespotting zijn van de herinnering aan haar.' Quinn wist al dat hij haar nooit zou bedriegen. Hij had in één leven al genoeg mensen gekwetst en had niet de wens er nog meer te kwetsen. Maar Jack verhelderde zijn suggestie snel en was verrast door de kwetsbaarheid van Quinn.

'Dat bedoelde ik niet, Quinn,' corrigeerde Jack de indruk die hij hem had gegeven. 'Zij is een aardig mens en ze heeft nare dingen meegemaakt. Ik ken niet alle details, maar het missen van een zoon is voldoende om de meeste mensen onder de grond te stoppen. Ik denk niet dat ze andere mensen ziet. Ze gaat nooit ergens heen, de telefoon gaat niet over. Ik zie nooit vrienden bij haar op bezoek komen. Misschien is het wel zo aardig haar een keer op vrijdagavond uit te nodigen om te komen eten. Ze heeft een goed gevoel voor humor. Het zou een aardig gebaar zijn. Ze ziet er ook niet uit als iemand die erin geïnteresseerd is andere mensen te ontmoeten.' Uit de dingen die ze hem had gezegd, had Jack heel juist haar geestesgesteldheid geraden. Ze leefde net als Quinn met haar herinneringen en haar verdriet.

'Ik dacht dat ze getrouwd was.' Quinn keek verbaasd, ik nam aan dat haar man in het buitenland zat, dat hij weg was voor zaken.'

'Dat dacht ik eerst ook. Zo ziet ze er ook uit, en het is een groot huis voor een vrouw alleen. Ze moet wat geld hebben. Ik weet niet of ze weduwe is of gescheiden, maar wat ze dan ook is, ze zit dag in dag uit alleen in dat huis. Misschien is haar man ook gestorven en heeft die haar wat geld nagelaten.' Het huis was degelijk en kon niet al te duur zijn geweest toen ze het kocht door de ietwat vervallen staat waarin het verkeerde. En ze leek heel erg voorzichtig met hoeveel ze uitgaf aan de reparaties. Altijd besprak ze met Jack hoeveel het allemaal ging kosten. 'Ik ken haar verhaal niet, Quinn, maar ik denk niet dat het een gelukkig verhaal is. Ik denk dat je een barmhartige Samaritaan zou zijn als je haar een keer op een vrijdag na het werk uitnodigde hier te komen eten.'

'Ja, misschien,' zei Quinn vaag. Maar twee weken daarna toen hij een enorm stuk geroosterd kalfsvlees uit de oven trok, keek Jack hem ontzet aan. 'Zelfs ik kan het niet allemaal op, en het is misdadig om het weg te gooien.' In plaats van dat het was gekrompen leek het kalfsvlees erg te zijn uitgezet sinds Quinn het in de oven had gedaan. Het bleek heel wat groter dan hij had verwacht en het was een soort experiment van hem geweest. Het was de mooiste maaltijd die hij had bereid sinds ze met die etentjes op vrijdag waren begonnen.

'Wil je dat ik Maggie bel en kijk wat ze aan het doen is?' Quinn aarzelde en keek zeker niet enthousiast, maar met tegenzin stemde hij toe. Jack leek vastbesloten haar erbij te betrekken en Quinn begon zich af te vragen of Jack misschien romantische gedachten voor haar koesterde.

'Oké, het zal wel geen kwaad kunnen. Vertel haar dat het jouw idee was. Ik wil niet dat ze denkt dat ik achter haar aan zit of in haar geïnteresseerd ben, of dat het een soort truc is om ons samen te brengen. Vertel haar dat ik een onaangename, oude kluizenaar ben met te veel kalfsvlees om alleen op te eten.' Jack lachte toen hij naar de telefoon liep en haar belde. Ze klonk geschrokken en was net zo aarzelend als Quinn. Ze vroeg Jack op de man af of het een soort complot was, en als het zo was, kwam ze niet. Hij verzekerde haar dat het niets anders was dan een etentje op vrijdagavond van twee vrienden en een buurvrouw. Ten slotte stemde ze toe om te komen en belde tien minuten later bij Quinn aan met een voorzichtige uitdrukking op haar gezicht. Toen hij de deur opende, schrok Quinn dat ze veel kleiner was dan hij zich herinnerde. Ze hadden met elkaar gesproken over de gemeenschappelijke heg. Maar op de drempel zag ze er niet alleen fragiel uit, maar klein. En in haar ogen stond iets wat Quinn de indruk gaf dat ze zowel bang als verdrietig was. Hij kreeg de wens haar op haar gemak te stellen. Hij begreep waarom Jack medelijden met haar had. Ze was een vrouw die eruitzag alsof ze beschermd moest worden, of die ten minste een vriend nodig had.

Hij stapte opzij, nodigde haar binnen en ze volgde hem stilletjes naar de keuken, waar Jack het vlees aan het snijden was. Ze klaarde zichtbaar op toen ze hem zag. De glimlach waardoor haar gezicht oplichtte maakte haar ogenblikkelijk jonger. Quinn ontspande op het moment dat zij gingen zitten. Hij gaf ieder een bord en vulde hun glazen met wijn.

'Hoe gaat het met de lessen?' vroeg ze, eenmaal op haar gemak gesteld, nadat ze Quinn had bedankt dat hij haar had uitgenodigd mee te eten. Jack had haar toevertrouwd wat ze elke dag na het werk deden en hoe dankbaar hij Quinn was. Maggie had gezegd dat hij dan wel een aardige man moest zijn.'Het gaat, maar langzaam,' zei Jack met een glimlach tegen haar. In werkelijkheid maakte hij goede vorderingen. Hij kon lezen, hoewel langzaam, en met sommige woorden had hij nog steeds moeite. Hij kende nu alle zeiltermen, maar wilde dolgraag verder naar andere terreinen. Quinn wilde hem net zo wanhopig graag alles over zeilen leren als hij wilde leren lezen. Hij wilde dat met hem delen, omdat het zijn passie was. En Jack wilde dolgraag nog andere boeken lezen. Quinn had hem ook veel gedichten van Jane laten zien waardoor Jack diep geroerd was. Ze waren prachtig en duidelijk vanuit het hart geschreven. 'Hij is een topper,' zei Quinn trots en Jack keek een beetje verlegen. 'Jack heeft me verteld dat je lerares bent,' zei hij tegen Maggie toen hij het dessert en de koffie serveerde.

'Vroeger,' zei ze ontspannen. Ze genoot meer van hun gezelschap dan ze had verwacht. Ze vormden een bont geheel, bij elkaar gebracht door omgeving, omstandigheden en goede bedoelingen. 'Ik heb in bijna twee jaar niet meer les gegeven.' Ze keek een beetje weemoedig toen ze dat zei.

'Waarin gaf je les?' vroeg Quinn belangstellend. Hij kon zich haar heel goed voorstellen met veel kinderen om zich heen, misschien wel een kleuterschool. Tot zijn verrassing zei ze: 'Natuurkunde, op de middelbare school, het vak waar iedereen een hekel aan had. Of eigenlijk niet. De meesten van mijn leerlingen waren er redelijk goed in. Ze nemen alleen maar natuurkunde als vak als ze er feeling mee hebben. Als dat niet zo is, kiezen ze biologie, economie of geschiedenis. Het grootste deel van mijn leerlingen is fysica gaan studeren.'

'Dat betekent dan dat je het goed hebt gedaan. Op de universiteit heb ik natuurkunde leuk gevonden, maar op de middelbare school niet. Waarom ben je ermee opgehouden?' vroeg hij nonchalant en hij schrok toen. Hij werd verdrietig door haar antwoord. 'Mijn zoon is overleden. Daarna kwam er een einde aan alles,' zei ze eerlijk. Er zat niets gekunstelds aan haar en dat beviel Quinn. 'Negentien maanden geleden pleegde hij zelfmoord. Ze had het kunnen vertellen in dagen en weken, maar deed het niet meer. Ze vond het erg dat het inmiddels al maanden waren geworden en binnenkort zouden het jaren zijn. De tijd creëerde langzaam een onmogelijke afstand tussen hen. Ze had er geen macht over, net zomin als ze macht had gehad over zijn laatste daad. 'Hij leed aan een ernstige depressie. De meeste depressieve kinderen plegen geen zelfmoord, ook al denken ze erover het wel te doen. Gewoonlijk zijn het kinderen met een bipolaire stoornis. Maar An- drew kon zichzelf er niet uit halen. Hij raakte zijn greep op zo'n beetje alles kwijt toen hij naar de middelbare school ging. Ik had gewoon het lef niet meer na zijn dood terug naar school te gaan. Ze gaven me buitengewoon verlof om me in mijn rouwproces te laten begeleiden. Nadat ik dat had gedaan, was ik niet klaar om terug te gaan. Ik weet niet of ik dat ooit weer zal zijn.' Maar ze wist dat ze vroeg of laat toch zou moeten werken, al of niet op een school. 'Wat doe je dan nu?' vroeg Quinn rustig. Maggie zuchtte voor ze antwoord gaf. ik ben andere ouders met dezelfde ervaring als ik raad gaan geven. Ik weet niet of ik hen van dienst kan zijn, maar in ieder geval weet ik wat ze doormaken. En drie avonden per week werk ik bij een telefonische hulpdienst voor tieners met zelfmoordgedachten. Ze hebben een lijn doorgeschakeld naar mijn nummer zodat ik het thuis kan doen. Ik weet niet of het wel zo goed is, maar in ieder geval heb ik het gevoel dat ik iets doe om iemand te helpen in plaats van alleen maar vol zelfmedelijden thuis te zitten.' Quinn vroeg zich af of ze daarmee niet de wond open- hield, maar ondanks de trieste uitdrukking in haar ogen leek ze een redelijk uitgebalanceerde persoon. Hij vroeg zich af waar haar man was, maar wilde het niet vragen. Korte tijd later gaf ze hem die informatie vrijwil- lig-

'Ik had nu weer aan het werk moeten zijn, maar de dood van Andrew was het einde van ons huwelijk. Ik denk dat hij en ik elkaar de schuld gaven van iets wat we niet konden veranderen of tegenhouden. Onze relatie was een tijdje wankel en een jaar na Andrews dood viel ons huwelijk helemaal in duigen. Twee dagen nadat Andrew alweer een jaar dood was, ging hij ervandoor. Onze scheiding werd in de week na Kerstmis een feit.' Ze zei het op een vreemd zakelijke toon en Quinn besefte dat, dat het moment was dat hij haar voor het eerst zag. Een ogenblik later bevestigde ze dat. ik kreeg de papieren van de scheiding over de post op de dag dat het noodweer op oudejaarsavond toesloeg. De storm leek een gepast einde van alles. Ik moet er die dag dat we elkaar spraken als een idioot hebben uitgezien,' zei ze verontschuldigend, ik weet niet eens of ik wel samenhangend sprak. Ik was behoorlijk van streek.''Voor mij zag je er prima uit,' zei Quinn geruststellend, terwijl hij zich haar herinnerde in de stromende regen zonder regenjas of paraplu. Er had iets verwoestends in haar gezicht gestaan toen ze hem vertelde dat ze watervallen in haar keuken had. Nu begreep hij het beter. Ze leek geen behoefte te hebben haar emoties te verbergen en hij vermoedde dat ze zich nu beter voelde. In ieder geval beter om te komen eten en hij was plotseling blij dat Jack er bij hem zo op had aangedrongen haar uit te nodigen. De vrouw had meer dan iets anders vrienden nodig om afleiding te krijgen. Ze waren net drie zielen in een reddingsboot. En voorlopig was Quinn aan het roeien. Plotseling besloot hij met haar iets te delen, al was het alleen maar om haar te laten weten dat ze niet alleen was in haar pijn, en dat ze het wel zou overleven.

'Mijn zoon overleed drieëntwintig jaar geleden bij een bootongeval,' zei hij. Hij legde zijn vork neer en keek haar over de tafel aan, terwijl Jack toekeek. Die had het nooit eerder van Quinn gehoord en was diep geroerd door zijn bekentenis. Het enige kind dat Quinn tegen hem had genoemd, was Alex in Genève. 'Hij was dertien en ik denk dat ik pas kortgeleden besefte hoe dit ons allebei enorm had veranderd. Ik trok me nog verder terug in mijn werk en mijn vrouw werd nog introverter, en dat bleef zo. We waren allebei enorm getroffen door het verdriet, maar pas toen ik na haar dood haar dagboeken las, begreep ik hoe hevig dit haar had veranderd. Ik had het toen druk en was er waarschijnlijk ongevoelig voor. Ik weet dat ik haar niet echt van dienst ben geweest. En het was voor mij te pijnlijk om erover te praten, dus ik deed het zelden, als ik het al deed. Ze schreef een paar prachtige verhalen over hem.' Er verschenen tranen in zijn ogen en hij zei niet tegen Maggie dat hij Jane had gedwongen alle spullen van Doug binnen een paar weken na zijn dood weg te doen. En die paar dingen die ze niet in dozen had gedaan, had ze voor Quinn verborgen gehouden en verstopt in haar kast. In zekere zin had hij haar gedwongen en nu hij begreep wat het voor haar had betekend, had hij enorm veel spijt van wat hij had gezegd en gedaan. Hij had gedacht het juiste te doen voor haar, voor zichzelf en zelfs voor Alex. Maar nu wist hij dat hij het mis had gehad. Hij had in de maanden na haar overlijden zoveel geleerd over haar en zichzelf...

'Het is niet echt gunstig voor een huwelijk,' zei Maggie terwijl ze Quinn aankeek. Haar ogen boorden zich in die van hem als drilboren, alsof ze hem duizenden vragen wilde stellen. Ze wilde hem vragen hoe hij erdoorheen was gekomen, of hoe zijn vrouw dat had gedaan. Ze gaf nog steeds zichzelf de schuld van het einde van haar huwelijk. Ze had altijd het gevoel gehad dat haar man het invoelende vermogen miste om de ernst van de depressie van hun zoon in te schatten en dat hij daardoor Andrews wanhoop had verergerd. En daarom had ze Charles de dood van Andrew nooit vergeven, en hij wist het, of ze het nu zei of niet. Hij, op zijn beurt, had het gevoel gehad dat zij het had kunnen verhinderen. Hun laatste jaar samen was er een geweest van een meedogenloos stil verwijt, tot ze elkaar niet langer konden verdragen. En wat ze elkaar of zichzelf ook aandeden, niets zou hun zoon terugbrengen. Hoewel ze helemaal kapot was toen Charles vertrok, had ze het gevoel dat hij de juiste beslissing voor hen allebei had genomen. Aan het einde was hun huwelijk net zo dood geweest als hun zoon. Charles had voor haar de allerbeste regeling getroffen door het huis voor haar te kopen om te ontsnappen aan het huis waarin hun zoon was gestorven, en had haar voldoende geld gegeven om het nog een paar jaar uit te houden. Uiteindelijk zou ze weer les gaan geven. Maar voorlopig hield ze zich nog net zo schuil als Quinn. Zoveel begreep hij wel van haar. Ze had zichzelf in een cocon verstopt om zich af te schermen van de realiteit en de tegenslagen van het leven. Ze had tijd nodig om te genezen en nam die tijd ook, wat verstandig was. Maar als ze niet praatte, of zelfs ook als ze het wel deed, stonden haar ogen pijnlijk verdrietig-

'Je bent behoorlijk gekwetst,' zei Quinn zacht en ze knikte. Ze had niet de behoefte het te ontkennen en evenmin wilde ze zichzelf als slachtoffer neerzetten. Ondanks de wonden had ze het volgehouden. Quinn had een gevoel dat ze zowel dapper als sterk was. 'Een heleboel andere mensen hebben verwondingen opgelopen,' zei ze zacht, 'de hulpverlening waar ik werk, helpt me dat niet te vergeten. Zelfmoord is in dit land de op een na belangrijkste doodsoorzaak bij kinderen. We hebben nog een lange weg te gaan voor de meeste mensen dat begrijpen. Andrew had het al twee keer geprobeerd voor die laatste keer.'

'Kreeg hij medicijnen?' Quinn klonk meelevend en bezorgd.

'Soms. Hij wilde ze niet altijd innemen. Hij was er heel handig in te doen alsof hij ze wel innam terwijl hij het niet deed. Het gevoel dat hij van die medicijnen kreeg, beviel hem niet. Of hij werd er heel angstig van of heel lusteloos. Dat hoor ik veel over de telefonische hulplijn.' Quinn bewonderde haar om het vrijwilligerswerk dat ze deed. Ze was een aardige vrouw en het viel gemakkelijk te zien waarom Jack haar mocht. Ze was open en eerlijk en niet bang om haar kwetsbaarheid te tonen. Praten met haar herinnerde Quinn eraan dat er ook nog anderen waren die net zoveel leden als hij. Toen vertelde hij haar over Jane. De jaren dat hij te hard en te veel had gewerkt, meestal veel van huis weg was, en over zijn afscheid van zijn werk, haar plotselinge ziekte en dood.

'Voor we het wisten was het allemaal voorbij.''Hoe lang is dat geleden?' vroeg Maggie meelevend. 'Negen maanden. Ze is in juni overleden. De eerste vijf maanden heb ik gereisd. Sinds november ben ik terug. Ik ben teruggekomen om het huis op orde te krijgen en het in de lente te verkopen.'

'En wat ga je dan doen?' vroeg ze belangstellend. Ze merkte dat hij voor de geografische genezing had gekozen, zoals ze het noemden bij de hulptelefoon. En ze wilde hem niet vertellen dat het niet werkte. Waar hij ook heen ging, hij zou toch het feit onder ogen moeten zien dat ze er niet meer was en dat hij haar had laten zitten, of dat dacht, of het nu waar was of niet. Het belangrijkste was dat hij het zichzelf moest vergeven, net zoals zij het zichzelf moest vergeven, en ook Charles, dat Andrew dood was. Als hij het niet kon, zou Quinn nooit van de pijn af komen die hij nu voelde. 'Ik laat in Nederland een zeilboot bouwen,' legde Quinn haar uit en vertelde haar over de maanden die hij de afgelopen herfst op de Victory had doorgebracht en zijn besluit om de boot van Bob Ramsay te kopen en die te laten afbouwen. 'Ik zeil een tijdje de wereld rond, misschien wel voor altijd,' zei Quinn met een blik van opluchting alsof hij er zeker van was dat hij op de boot zijn demonen niet meer onder ogen hoefde te komen. Ze had hem kunnen vertellen dat het niet zo was, maar deed het niet. Ze keek wel uit. Maar de boot die hij beschreef, maakte haar verbeelding los en ze glimlachte van plezier.

'Ze klinkt als een schoonheid,' zei Maggie met een blik van bewondering en bijna jaloezie. 'Zeil jij?' Quinn leek verbast.

'Vroeger wel. Ik groeide op in Boston en bracht de zomer door op de Cape. Als kind was ik dol op zeilen. Ik heb het jaren niet meer gedaan. Mijn man had een he kei aan boten en Andrew heeft er nooit van gehouden. Het is lang geleden.'

' Jane en mijn dochter hielden ook niet van zeilen, vooral niet na de dood van mijn zoon. Jaren geleden had ik een boot, toen we hier net kwamen wonen. Maar ik had het te druk om ermee bezig te zijn. Ik heb haar een jaar nadat Doug was verongelukt verkocht. Dit gaat een zeldzame ervaring worden nu ik me kan overgeven aan mijn passie.' Hij keek beiden glimlachend aan. Jack genoot van het gesprek en was blij dat hij Quinn had aangemoedigd Maggie voor het eten uit te nodigen. Ze hadden meer dan ze wisten, of zelfs hij wist, gemeen. En allebei hadden gezelschap en vriendschap nodig. Allebei waren ze te veel alleen en ze hadden te veel pijnlijke herinneringen om bij te blijven hangen. Zo'n avond als nu leek hun allebei goed te doen. 'Een kits van vijfenvijftig meter is een heleboel passie,' zei Maggie plagend. 'Dat moet wel heel opwindend zijn.' Haar ogen dansten.

'Dat is zo en dat zal het wel zijn ook. Ze is in september klaar.' Toen bood hij aan haar de tekeningen te laten zien en ze bekeken die aan tafel terwijl Jack die afruimde en daarna bij hen kwam zitten. Het was een bijzonder leuke avond en zeer tot de verbazing van Quinn was het eten op vrijdagavond veel leuker met z'n drieën. Maggie was beslist een aanwinst, ondanks haar intieme bekentenis. Maar iedereen leek vrolijker te worden toen Quinn de boot tot in de kleinste details beschreef. Maggie stelde alle juiste vragen. Ze wist bijzonder veel over zeilboten en kende alle belangrijkste werven en scheepsbouwers en bootontwerpers. Haar uitgebreide kennis maakte diepe indruk op Quinn. En nadat hij de tekeningen had opgeborgen, stelde Jack een spelletje blufpoker voor, zoals hij en Quinn gewoonlijk aan het einde van hun vrijdagavond deden. Maggie lachte om het voorstel en leek het leuk te vinden, ik heb het in jaren niet meer gespeeld,' waarschuwde ze en het lukte haar om beide mannen in ieder geval een keer te verslaan. Toen nam Quinn het over. Hij was de meest vaardige van allemaal en won het gewoonlijk ook van Jack. Maar ze hadden een leuke avond en Maggie vertrok pas na middernacht naar huis. Ze moest om één uur aan de hulptelefoon zitten en ze was in een verrassend goed humeur.

Jack bleef nog even hangen na haar vertrek. 'Ze is een aardige vrouw,' zei hij glimlachend tegen Quinn. 'Ze heeft een moeilijke tijd achter de rug. Hij was haar enige kind en de man die haar tuin verzorgt, zei me dat zij hem heeft gevonden.' Ze had het niet tegen hen gezegd. 'Nou, haar ex klinkt niet als een fantastisch iemand... Wat een streek om haar na dit alles te verlaten,' zei Jack, hoewel ze hem als een vrijgevig mens had beschreven. Ze was een goede vrouw, en knap en verdiende het iemand bij zich te hebben. Het was moeilijk voor Jack om zich een voorstelling te maken van het trauma waar ze doorheen was gegaan.in die omstandigheden doen mensen nare dingen met elkaar,' zei Quinn filosofisch. 'Jane zou me waarschijnlijk ook hebben moeten verlaten. Godzijdank deed ze het niet. Ik was destijds nogal ongevoelig voor haar behoeften. Ik kon alleen maar bedenken hoe ik me zelf voelde na het verlies van mijn zoon. Ik dacht dat de pijn, als ik er niet over praatte, wel weg zou gaan. In plaats daarvan verdween hij naar de achtergrond en vrat ons allebei op.' Maar hij had duidelijk in Janes dagboeken gezien dat zij het had begrepen, niet alleen haar verdriet maar ook dat van hem en ze had hem de kans gegeven om op zijn eigen manier te rouwen, in zijn eentje. Ze had de volledige last van haar verdriet alleen gedragen, ongeveer zoals Maggie had gedaan na het verlies van haar zoon.

Jack vertrok een paar minuten later en Quinn bleef nog lang in de keuken. Hij zette dingen weg en waste af. Toen hij ten slotte naar boven ging, zag hij vanuit het raam van zijn slaapkamer licht branden in Maggies keuken. Hij wist inmiddels dat ze aan de hulptelefoon zat en vragen beantwoordde van tieners. Haar lichten brandden nog toen hij in bed stapte. Hij pakte een van Janes dagboeken en viel in slaap met het dagboek in zijn handen. Maar vanavond voelde hij zich voor het eerst vrediger toen hij aan haar dacht. Hoe dwaas en ongevoelig hij ook was geweest, hij wist dat zij het hem op de een of andere manier had vergeven. Of misschien had hij dat wel altijd geweten. Wat hij niet wist en misschien ook nooit zou doen, was of hij het zichzelf zou kunnen vergeven.

Quinns voorstel sloot Maggie zich bij hem en Jack aan bij het etentje van de daaropvolgende vrijdagavond. Ze waren alle drie vrolijk en hadden een goede week gehad. Ze spraken over de boot en speelden weer blufpoker. Zij had een zelfgebakken chocoladetaart bij zich. En in de maand daarna werd hun vrijdagavondgebeuren een prettige traditie en een gemakkelijk begin van het weekend. Jacks lezen ging goed en hij werkte er ijverig aan. Maggie had voor Quinn een paar boeken meegenomen om hem te helpen een paar heel goede leestechnieken te gebruiken waar Jack veel aan had. En Quinn liet hun de laatste tekeningen uit Nederland zien. Het was inmiddels april en het werk van Jack zat er bijna op. Ze hadden het zo lang mogelijk gerekt. Quinn had een makelaar gebeld die het huis kwam bekijken. Hij stelde aan Quinn een paar dingen voor die hij kon doen om het huis nog aantrekkelijker te maken voor de koper. Quinn besloot het te koop aan te bieden in mei of juni. Hij wilde het niet te snel kwijt omdat hij ergens moest wonen tot de boot in september klaar was. De makelaar was ervan overtuigd dat het huis snel verkocht zou worden en wilde het graag onder zijn hoede nemen. Quinn vertelde het Maggie en Jack die vrijdagavond en hij had Jack inmiddels al een lijst gegeven van de verbeteringen die waren voorgesteld door de makelaar. Deze keer kon hij de lijst lezen. De twee mannen hadden een glimlach gewisseld. Toen las Jack al met gemak. De week daarop was er een hittegolf en gedrieën gebruikten ze de maaltijd van die vrijdagavond in Mag- gies tuin. Ze zette een picknicktafel neer en legde er een blauw tafelkleed overheen. Ze aten gebraden kip en hamburgers en een aardappelsalade die Quinn had gemaakt en had meegenomen. De avond had alle kenmerken van een zomerpicknick. Maggie droeg in de warme avondlucht een witlinnen jurk en voor het eerst had ze haar lange haar los over haar schouders hangen. De grote bekendmaking die avond was dat Jack zei dat hij in zijn kerk een heel aardige jonge vrouw had ontmoet. De anderen plaagden hem ermee. Maggie zei dat ze blij voor hem was en Quinn noemde haar beschuldigend een hopeloze romanticus. Jack was net zesendertig geworden en zij vond dat het tijd was dat hij verliefd op iemand werd. Nu hij kon lezen, had hij niets meer te verbergen en niets om zich voor te schamen. Tijdens het dessert zei ze dat ze hoopte dat hij zou gaan trouwen en kinderen zou krijgen. 'En jij?' Hij draaide de rollen om toen ze zich bedienden van het dessert van watermeloen en kersen, ik heb het al gedaan,' zei ze waarmee ze de vraag ontkrachtte. Ze was net tweeënveertig geworden en was ervan overtuigd dat haar romantische leven achter haar lag. Ze was achttien jaar getrouwd geweest voordat ze scheidde en zei dat ze geen belangstelling had voor een nieuwe man. De dood van haar zoon en het vertrek van haar man hadden haar ervan genezen, of dat zei ze. Ze beweerde dat ze heel tevreden haar leven in haar eentje kon uitdienen.

'Je bent maar zes jaar ouder dan ik,' zei Jack en Quinn lachte.

'Jullie zouden met elkaar moeten zijn,' zei hij. Jack had er wel over gedacht, maar hij had hun vriendschap niet kapot willen maken. En nu had het lot hem een andere richting op gelokt met het meisje dat hij in de kerk had ontmoet.

'Ik denk het niet,' zei Maggie lachend om Quinns suggestie dat zij en Jack een paar zouden vormen. Ze waren een liefdevol en elkaar steunend maar beslist vreemd drietal. Allemaal waren ze verdrietig dat er binnen een paar maanden een einde zou komen aan hun samenzijn op vrijdagavond. Quinn zou dan op zijn boot weg zijn en nu was Jack zeker op weg een vrouw in zijn leven te krijgen, zo niet deze dan ongetwijfeld een andere. Het enige plan dat Maggie had, was in september weer les te gaan geven. Ze had er de afgelopen tijd een aantal keren over gesproken. Ze had niets anders te doen, geen plek waar ze heen wilde en niemand om mee samen te zijn. Haar eenzaamheid was een veilige, gerieflijke cocon om zich in terug te trekken, precies zoals Quinn. Maar Maggie had het gevoel dat ze weer aan het werk moest gaan.

De vrijdag daarop verraste Quinn hen. Het weer was nog steeds warm, hoewel niet zo warm als in de week ervoor. Maar de dagen waren lang en zonnig en de zomer leek eraan te komen.

'Wat doen jullie morgen?' vroeg hij onschuldig, maar hij wist het al. Hij had iets gepland, hoewel het idee spontaan bij hem was opgekomen toen hij op woensdagavond in de jachtclub naar een zeilbootrace had gekeken.

'Werken voor jou,' zei Jack rustig. Hij had een afspraakje voor die avond geregeld. Hij had de vrouw die hij was tegengekomen al gezegd dat hij op vrijdagavond niet beschikbaar was. Hij noemde het de pokeravond, zodat hij geen uitleg hoefde te geven over Quinn en Maggie of zijn leeslessen. Ze wist er niets van en hij zou zich nog steeds ongemakkelijk voelen als hij het haar vertelde. Maggie had hem weken eerder gezegd dat hij het niet hoefde te doen. Het ging niemand wat aan, hoewel ze zijn leeslessen als een enorme prestatie van hem zag en ze vertelde hem dat hij trots op zichzelf moest zijn.

'Ik denk dat ik morgen maar eens mijn tuin ga opruimen,' zei Maggie eenvoudig. Ze aten in Quinns keuken zoals ze dat meestal deden. Hij was de beste kok van het groepje en hij had de meeste keukenspullen. Maggie kookte nauwelijks en leefde op fruit en salades. Ze bekende hun dat ze niet meer had gekookt sinds de dood van haar zoon en dat ze het ook niet wilde. De gedachte voor wie ook te koken, bracht te veel herinneringen bij haar boven aan alles wat ze was kwijtgeraakt en hoe haar leven was geworden. Ze gaven allemaal de voorkeur aan de kookkunst van Quinn en hij zei dat hij het bijzonder prettig vond om te doen. ik heb een beter idee,' zei Quinn met een geheimzinnige blik. ik wil dat jullie allebei morgenochtend negen uur aangekleed hier zijn. Trek gympen aan,' zei hij cryptisch. Maggie lachte tegen hem en trok een wenkbrauw op. Ze was een lieftallig uitziende vrouw, hoewel Quinn het niet leek te merken. Voor hem was ze een soort jongere zus geworden en voor Jack een oudere. Ze waren nu familie van elkaar. Dat hadden ze nodig, meer dan iets anders.

'Als ik niet beter wist, Mr. Thompson, zou ik denken dat je met ons wilde gaan zeilen.' Ze probeerde te raden wat ze gingen doen en hij lachte alleen maar.

'Mijn boot is in Nederland. Dat is een heel eind om even te gaan zeilen. Neem gewoon gympen mee en stel niet te veel vragen.'

'Weet je zeker dat ik niet de balustrade boven moet afmaken?' vroeg Jack met een bezorgde blik. 'Dat kan wachten,' stelde Quinn hem gerust. Hij leek ontzettend blij met zichzelf en Maggie keek zorgelijk. 'Ik hoop niet dat we gaan wandelen. Ik ben te lui, heb te weinig conditie en heb mijn wandelschoenen de afgelopen winter weggegooid. Ik heb gezworen dat nooit meer te doen.'

'Vertrouw me maar,' zei Quinn vriendelijk. Ze versloeg hem die avond met blufpoker en ging triomfantelijk naar huis met drie dollar om tot drie uur 's nachts aan de hulplijn te zitten.

De volgende ochtend belde ze prompt om negen uur aan, gekleed in een spijkerbroek, een oude trui en een parka. De ochtend was koel en er stond een windje, maar het was schitterend zonnig weer. Er was in de baai niets van mist te bekennen en hij en Jack zaten al aan de koffie. Ze zag dat Quinn toen hij opendeed een spijkerbroek aanhad, een dikke trui, een dun jasje en dekschoenen. 'Jij zei gympen,' zei ze beschuldigend terwijl ze wees. Ze had ingelopen helderrode gympen aangetrokken samen met een bijpassende rode trui en haar ogen dansten van verwachting, ik wil weten waar we naartoe gaan.'

'Alles op zijn tijd, liefje. Doe niet zo nieuwsgierig,' zei Quinn vermanend. Ze waren elkaar gaan behandelen als broer en zus.

'Ik heb het gevoel alsof ik gekidnapt word,' zei ze toen ze bij de twee mannen in de keuken ging zitten en zichzelf koffie inschonk.

Hun vrijdagavonden hadden hen enorm vrij gemaakt in eikaars gezelschap. Maggie kleedde zich nooit bijzonder en droeg geen make-up als ze bij hen was. Haar lange donkere haar was sierlijk en glansde in de vlecht die ze had gemaakt. Quinn vond haar haar los mooier, maar zei dat nooit tegen haar. En nu, terwijl hij naar haar keek, vroeg hij zich af hoe ze eruit zou zien met lippenstift op. Ze nam ook nooit de moeite die op te doen. Ze probeerde geen van hen te verleiden. Verleiding kwam in haar agenda helemaal niet voor. Ze stapten niet veel later in Quinns stationcar en Maggie merkte op dat ze nooit eerder met elkaar ergens naartoe waren gegaan. De fysieke grenzen van hun relatie waren in de afgelopen paar maanden beperkt gebleven tot Quinns keuken. En ze vond het wel leuk om samen uit te gaan, vooral onder de mysterieuze omstandigheden die Quinn had gecreëerd. Hij was in een goede stemming en leek gelukkig en speels toen hij de Vallejo uit reed en bij Divisadero links afsloeg. Ze reden richting water en gingen linksaf de Marina Boulevard op en reden verder langs de kust. Maggie vroeg zich af of ze de Golden Gate Bridge zouden oversteken en naar een plek in Sausalito zouden gaan. Maar hij ging rechtsaf en reed het terrein van de St. Francis Jachtclub op. Ze vroeg zich af of ze de lunch zouden gebruiken op het terras van de club om naar een regatta te kijken, op zeilen na de een na leukste watersport. 'Dit is lol,' zei ze gelukkig en Jack grinnikte tegen haar. Ze zat voorin op de stoel naast Quinn en Jack zat direct achter haar.

'Ik heb een afspraak om zeven uur,' herinnerde hij Quinn. ik kan dan beter thuis zijn, anders vermoordt ze me.' 'Je bent voor die tijd thuis, dat beloof ik je,' stelde Quinn hem gerust. Hij parkeerde de auto en leidde hen naar de kade waar de boten lagen. Toen zag Maggie haar, en intuïtief wist ze dat ze gelijk had gehad. Daar lag een prachtig jacht aangemeerd, veel groter dan er gewoonlijk bij de jachtclub aan de kade lagen. Het was kleiner dan het jacht dat Quinn liet bouwen, maar het was zesendertig meter pure schoonheid.

Quinn liep zelfverzekerd naar de loopplank en stapte aan boord. Hij stak een hand uit naar zijn twee kameraden. 'Kom op, jullie. Het is vandaag van ons. Verspil geen tijd met daar te staan gapen.' Jack keek stomverbaasd en Maggie was opgetogen toen ze hem aan boord volgden. Een bemanning van vier leden stond hen op te wachten. Het was een werkelijk prachtige zeilboot. Benedendeks waren vier slaapcabines, op het dek een prachtige eethoek en een ladder leidde omhoog naar een sierlijke kleine stuurhut. De grote salon was luxueus en gerieflijk, met een eethoek die ze 's nachts en bij slecht weer konden gebruiken. De boot heette de Molly B naar de dochter van de eigenaar. De eigenaar was een oude vriend van Quinn en had net de boot vanuit La Jolla hierheen gebracht voor de zomer. Quinn had haar voor vandaag gecharterd. Zowel om Maggie een plezier te doen als om Jack met zeilen te introduceren.

Ze liepen de hele boot over terwijl Jack naar elk klein detail keek. Hij was enorm onder de indruk van het houtwerk en Maggie kon nauwelijks wachten tot ze de baai uit waren om te gaan zeilen. Binnen tien minuten waren ze onderweg en Quinn leek net zo gelukkig als zij waren. Hij verdeelde zijn aandacht tussen zijn twee vrienden en was geamuseerd toen hij Jack zag praten met de stewardess, een knap jong meisje uit Engeland. Zijn aandacht voor haar gaf Quinn de tijd bij de kapitein en Maggie te gaan zitten en over zeilen te praten. De wind was die dag perfect voor hun zeiltocht. Ze gingen onder de Golden Gate door en voeren richting Farallones, en niemand van hen kon het iets schelen dat het water behoorlijk begon te deinen. Quinn was opgelucht te merken dat Jack niet zeeziek werd.

'Jij bent een stiekemerd,' zei Maggie plagerig tegen Quinn toen ze naast hem op het dek ging zitten en genoot van de wind en de zon op haar gezicht. Ondanks iets van kilte in de wind was het weer warm genoeg. 'Wat aardig dat je dit voor ons doet,' zei ze dankbaar. Als ze gedurfd zou hebben, zou ze haar armen om hem heen hebben geslagen en hem hebben geknuffeld. Maar zelfs na hun vele vrijdagavonden samen, was er altijd iets ontmoedigends aan hem blijven hangen. Zelfs op zijn hartelijkste momenten bewaarde Quinn een beetje afstand tot de anderen. Haar ogen vertelden hem hoe gelukkig ze was en dat was voor hem voldoende. De dag bleek precies zo te zijn geworden als hij had gewild. Tegen de tijd dat ze die middag weer naar huis gingen waren ze alle drie gelukkig en vermoeid. Quinn was opgetogen geweest toen hij zag dat ze het allebei heerlijk hadden gevonden, en bleef maar praten toen ze terugreden naar zijn huis over hoe fijn het was geweest. Ze vonden het vreselijk weer uit elkaar te gaan zoals ze het vreselijk hadden gevonden van de Molly B te stappen. Jack had alle bemanningsleden bedankt en Quinn uitbundig. Maggie wist niet waar ze moest beginnen om hem te bedanken. Ze bood aan voor hem te koken, maar hij zei dat hij nog moest werken. Hij was nog steeds aan het worstelen met het testament. Het kostte hem eeuwen.

Jack vertrok op tijd voor zijn afspraak en Maggie bedankte Quinn weer voor ze terugging naar haar eigen huis. Ze zag eruit als een kind met haar vlecht, witte spijkerbroek, rode trui en gympen. Quinn glimlachte zoals hij de hele dag al had gedaan toen hij haar nakeek. Het was voor hem overduidelijk dat ze net zoveel van zeilen hield als ze had gezegd. Maar wie niet, had ze tegen hem gezegd, op zo'n luxe boot die hij had gecharterd. Ze kon zich zelfs geen voorstelling maken hoe fantastisch de boot zou worden die hij in Nederland liet bouwen en ze wenste dat ze die kon zien, hoewel hij had gezegd dat hij haar niet naar San Francisco zou brengen, behalve misschien een keer als hij onderweg was naar de Grote Oceaan. Maar voor die tijd wilde hij eerst rond Afrika en Europa zeilen. Quinn zat tevreden in zijn woonkamer met een kop thee een zeiltijdschrift te lezen toen Maggi aanbelde. Ze had nog steeds haar zeilkleren aan, had de vlecht uit haar haar getrokken en keek een beetje gegeneerd, ik wil je niet storen,' zei ze verontschuldigend. 'Ik wilde je alleen bedanken.' Ze droeg een grote afgedekte schaal in haar handen en had een stokbrood onder haar arm geklemd. Ze had zijn favoriete pasta voor hem gemaakt. ik laat dit bij je achter. Ik dacht dat je misschien wel honger zou hebben.' Dat was eigenlijk ook zo en hij had over eten nagedacht, maar was te lui en te ontspannen om iets te bereiden, dus zij had het voor hem gedaan. 'Ik heb sinds mijn kindertijd niet meer zo'n dag meegemaakt,' zei ze gelukkig. 'Bedankt, Quinn. Het was zo aardig van je. Je had me niet mee hoeven nemen, maar ik ben blij dat je dat gedaan hebt.' Ze glimlachten allebei toen ze eraan dachten hoezeer Jack ervan genoten had. Het was me de introductie tot zeilen wel. En hij had her ondergaan als een vis in het water. Hij had het zelfs niet erg gevonden toen ze in de fikse deining terechtkwamen en ze loefden of overstag gingen, of de boot heel schuin op het water kwam te liggen.

'Jij bent een heel goede zeiler,' prees Quinn haar toen ze de kom pasta in zijn keuken neerzette. Er zaten tomaten, basilicum, stukjes worst en verse paddenstoelen in. Ze had het een keer bij haar thuis voor hen gemaakt op een zeldzame vrijdagavond toen ze bij haar aten en hij had gezegd dat hij het heerlijk vond. 'Ik kreeg niet de kans vandaag veel te doen,' zei ze bescheiden, maar hij wist door wat ze tegen de bemanning had gezegd dat ze, als ze eenmaal de kans had, wist wat ze deed. En zij had die uitdrukking op haar gezicht gehad van pure vreugde en opwinding die over enthousiaste zeilers kwam als ze eenmaal op een zeilboot zaten.

'We zullen nog een keertje moeten gaan. Mijn vrienden laten de boot hier, maar zij zitten in Europa.' Hij rook de pasta toen hij het deksel eraf haalde en hij keek Maggie dankbaar aan, vervolgens nodigde hij haar voor het eten uit.

'Ik wilde mezelf niet opdringen voor het eten,' zei ze met een verlegen blik. ik wilde je alleen maar bedanken voor de heerlijke dag. Ik heb er echt van genoten.' 'Wij allemaal. Waarom eet je niet wat mee van de pasta, dan kunnen wc daarna blufpoker spelen? Ik kan het geld wel gebruiken,' zei hij plagend en hij lachte. Ze aarzelde een ogenblik, maar hij hield aan en ten slotte stemde ze toe. Hij pakte twee borden en ze gingen rus- tig aan de keukentafel zitten. En terwijl hij begon te eten, maakte zij de sla. Ze spraken onder het eten over boten en zeilen. Het was niet zo moeilijk om te zien hoeveel dat voor hem betekende. Hij kwam tot leven als hij over boten sprak, meer nog dan over iets anders, zoals zaken, of vrienden of reizen. Hij keek altijd weemoedig als hij over Jane sprak en raakte gespannen als hij het over Alex had. Maar als hij over zeilen praatte, leek hij te ontspannen en te gloeien en werd ogenblikkelijk euforisch.

Ze was verrast hoe snel die avond met hen samen voorbijging. Het was tien uur toen ze ophielden met pokeren, en ze voelde zich schuldig dat ze hem had afgehouden van wat hij die avond had willen doen. Ze pakte haar pastaschaal nadat ze hem had geholpen met afruimen en hij bracht haar naar huis. 'Bedankt voor de schitterende dag,' zei ze blij en ze glimlachte tegen hem.

'Bedankt voor het eten. Ik krijg nog tien dollar van je,' herinnerde hij haar. Het was die avond onmogelijk geweest van hem te winnen, maar ze vond het niet erg om van hem te verliezen. Het was de beste dag die ze in jaren had gehad, zeker na Andrews dood, en ook lang voor die tijd. 'Zit je vanavond aan de hulplijn?' vroeg hij. Hij voelde zich op zijn gemak bij haar. Zoals altijd. Ze was voor de helft zus en voor de helft vriendin. Hij had die avond een besluit genomen toen hij met haar over zeilen sprak. Hij zou wachten en kijken hoe het zou uitpakken en zou haar de volgende keer dat ze elkaar weer zagen erover vertellen, waarschijnlijk de week daarop op vrijdagavond. Ze kwamen elkaar zelden op straat tegen omdat ze geen van beiden veel buitenkwamen. Jack was de intermediair, hij bracht door de week nieuws en groeten heen en weer omdat hij beiden zag en voor zijn werk beide huizen bezocht. 'Na twaalf uur zit ik aan de telefoon,' zei ze kalm. Ik heb een regelmatige beller die steeds mij moet hebben als ik aan de telefoon zit. Het is een lief joch, hij is veertien. Zijn moeder is het afgelopen jaar gestorven. Hij heeft het moeilijk. Ik denk dat ik dit contact met kinderen echt zal missen.' Ze had al besloten in september weer te gaan werken en had haar oude baan teruggekregen, in ieder geval voor drie maanden. Ze viel in voor een lerares die destijds haar plaats had ingenomen en nu met zwangerschapsverlof ging. De school had haar beloofd daarna iets voor haar te zoeken als het mogelijk was. Maar het was een begin en Quinn was het met haar eens dat terugkeren naar haar werk goed voor haar zou zijn.

'Sterkte straks aan de hulplijn,' zei hij vriendelijk. Het was niet zo moeilijk om te zien hoe vaardig ze met kinderen was. Ze had een hartelijke, gemakkelijke manier van doen over zich en hij had haar sinds ze elkaar leerden kennen langzaam zien veranderen in de vrouw die ze ooit was geweest. Hun vrijdagavonden waren weldadig voor iedereen geweest, zelfs voor hem. 'Nogmaals bedankt, Quinn,' zei ze. Toen draaide ze zich naar hem om, liet alle voorzichtigheid varen en omhelsde hem. Hij keek verrast toen ze hem een glimlach toewierp, en een ogenblik daarna was ze verdwenen, was haar deur dicht en was hij op weg naar zijn eigen huis. Haar haar had zijn wang beroerd en hij kon de parfum die ze op had ruiken. Het was een frisse luchtige geur die zo typerend voor haar was. Ze was als een zuchtje wind, een zomerbries die zijn leven was binnengekomen en die alle triestheid die zo lang op hem had gedrukt van hem had weggevoerd. Hij had hetzelfde voor haar gedaan. Hij was het anker geworden waaraan ze zich had vastgeklampt toen ze dreigde te verdrinken. En Jack was de lijm die hen samen hield. Quinn was er dankbaar voor dat ze elkaar hadden leren kennen en hij wist dat hij hun gezelschap zou missen als hij eenmaal weg was. Over vijf maanden, als zijn boot klaar was, zouden ze allemaal hun eigen weg gaan, en hopelijk zouden ze dan anders en beter zijn dan toen ze elkaar leerden kennen. En rijker aan ervaring. De storm die op oudejaarsavond had huisgehouden en hen bij elkaar had gebracht, bleek een zegen te zijn geweest voor hen allemaal.

Quinn vertelde hun het nieuws tijdens hun volgende etentje samen, zoals gewoonlijk op vrijdagavond. Hij had de Molly B voor de hele zomer gecharterd, tot aan september als hij zou vertrekken. En hij nodigde hen uit voor het volgende weekend. Deze keer kon Jack niet omdat hij zijn nieuwe vriendin had beloofd te gaan picknicken met een paar vrienden van haar. Maar Maggie keek enorm enthousiast.

'Meen je dat, Quinn? Ik wil geen lastpost zijn of een blok aan je been. Ik wil me niet opdringen.' 'Ik zou het je niet vragen als ik het niet meende, Maggie. Ik ga er morgen mee weg. Ga je mee?' Ze keek hem aan met een schaapachtige glimlach en zei dat ze het wilde. De volgende dag, zaterdag, was het een perfecte dag voor zeilers. Hij trof haar voor zijn voordeur in een dikke witte trui en spijkerbroek en met haar helderrode gympen aan, waardoor ze er voor hem weer als een kind uitzag. Het was een koude dag met een straffe wind en ze voeren op grote snelheid de haven uit. De zee was die dag ruw, en hij kon zien dat Maggie ervan genoot. De stewardess was zeeziek en een van de mannen maakte de lunch voor hen. Ze kregen sandwiches en thee en Maggie zat onder het eten glimlachend naast hem op het dek. Aan het einde van de middag verscheen de zon. Ze bleven aan boord voor het avondeten en ze voelden zich allebei gelukkig en ontspannen toen ze uiteindelijk naar huis gingen.

'Het is zo lief van je om me mee te nemen op je boot, ik weet niet waaraan ik het heb verdiend,' zei Maggie dankbaar terwijl ze naar huis reden. Hij had haar leven veranderd met zijn vriendelijkheid en gulheid en nu met hun avonturen op de Molly B. Ze wist niet hoe ze hem moest bedanken en toen ze zoiets tegen hem zei, zei hij dat hij van haar gezelschap genoot. Hij zei dat hij de volgende dag weer naar de boot zou gaan en nodigde haar weer uit om hem te vergezellen. 'Is dat niet onbescheiden?' vroeg ze hem eerlijk en hij moest erom lachen. Deze dagen was zijn toon lichter en gelukkiger. Zijn vriendschap met Jack en Maggie had zijn last verlicht. Hij leek gelukkiger en veel minder somber. 'Helemaal niet onbescheiden. Ik kan alleen op de boot zitten als ik wil. Ik was van plan er van de week een paar dagen mee weg te gaan. Morgen hoef ik niet zo nodig alleen te zijn. Waarom ga je niet mee?' Ze kon in zijn ogen zien dat hij het meende en zij genoot ook van zijn gezelschap. Dus ze ging mee. Ze hadden perfect weer en een zachte bries. Ze zaten in de luwte van Angel Island en lagen te zonnebaden op dek. Quinn had een short meegenomen en zij droeg een zwempak. Tegen de tijd dat ze die avond van boord gingen, had zij het gevoel dat ze voor eeuwig vrienden waren geworden. Hij begon onderweg naar huis over Jane te praten. Hij vertelde haar over de gedichten die Jane aan hem had geschreven, waarvan hij de meeste pas na haar dood had gezien. Maar zoals hij er nu over sprak, leek hij eerder trots dan verloren. Hij was gezonder dan hij sinds haar dood was geweest. 'Het is verbazend dat je, als je denkt iemand te kennen, merkt dat je het niet doet,' zei hij peinzend. Maggie glimlachte en zuchtte terwijl ze hem aankeek.'Dat gevoel had ik ook over Charles, maar niet op de goede manier zoals jij bedoelt. Nadat hij weg was gegaan, vroeg ik me af of ik ooit heb geweten wie hij was in die achttien jaar van ons huwelijk. Het is een vreemd gevoel en in dit geval niet zo plezierig ook. Ik denk dat hij me haatte nadat Andrew was overleden. Hij had iemand nodig om de schuld te kunnen geven, dus ik kreeg die.'

Ze had een dubbel trauma opgelopen door het verlies van beiden en Quinn kon alleen maar gissen wat het allemaal bij haar had teweeggebracht. Hij had het in haar ogen gezien op de dag dat ze elkaar voor het eerst zagen, toen de scheidingspapieren net de dag ervoor waren binnengekomen. Ze waren geen verrassing voor haar, maar ze moesten haar wel pijn hebben gedaan, en hij kon slechts gissen hoeveel. Haar man had haar uiteindelijk de laatste klap toegediend en ze was een tijdje gevloerd geweest. Nu leek ze langzaam weer tot leven te komen. Voor haar was de vriendschap met Quinn een enorme bron van kracht en rust geworden, evenals die met Jack. Maar in sommige opzichten was Quinn de anker van het groepje geweest. Jack was de gemeenschappelijke band die hen met elkaar verbond. En voor Quinn was Maggie het licht en de vreugde, veel meer dan ze kon gissen of weten. Hij genoot van haar zonnige geest, haar energie, haar droge humor en zo nu en dan haar scherpe inzicht. Maar meer dan iets anders waardeerde hij haar tederheid en medeleven, die ze toonde aan hem en Jack. Ze was de moederlijke en vrouwelijke factor die hij en Jack nodig hadden en waar ze soms, zonder het te weten, naar verlangden. Ze was Wendy van Peter Pan voor de twee verloren zielen die ze waren toen ze elkaar tegenkwamen. En nu werden ze allemaal sterker.

Maggie hoorde van Jack dat Quinn die week naar de boot was gegaan en twee dagen langs de kust was gaan zeilen. Hij kwam vrijdagochtend thuis en was vrolijk toen ze elkaar die avond troffen. Hij vertelde alles over zijn zeiltrip en bracht verslag uit over de vorderingen van zijn boot in Nederland. Alles verliep volgens plan en Maggie was blij voor hem hoewel ze begon te vrezen hoe het zou zijn als hij voorgoed vertrokken was. Zij en Jack zouden elkaar nog hebben, maar het leek voor Jack serieus te worden met de vrouw die hij had ontmoet en ze wist dat er op een dag misschien geen ruimte of noodzaak meer voor haar was in zijn leven. Uiteindelijk zouden ze allemaal op hun eigen manier volwassen moeten worden en verder moeten gaan. Maar voorlopig was het prettig zoals het was.

Dat weekend zeilde ze weer met Quinn op de Molly B en op zondagavond, toen hij haar afzette, nodigde hij haar uit die week met hem mee te gaan op de boot. Ze zouden zijn huis aan kopers laten zien en hij wilde niet in de buurt zijn. Het viel moeilijk te geloven dat het al bijna begin mei was. Ze had niets anders te doen, dus ze stemde erin toe mee te gaan. Ze zei tegen hem dat ze in een zeilfanaat aan het veranderen was en dat ze van elk moment genoot.

De bemanning liet hen het grootste deel van de tijd met rust, behalve als Quinn en Maggie met hen wilden praten. En na de lunch, als ze rustig langs de kust zeilden, lag ze dicht naast Quinn op het dek en viel in slaap. Toen ze weer wakker werd, lag hij heerlijk naast haar te slapen. Ze keek naar hem, glimlachte tegen zichzelf en dacht eraan dat het lang geleden was dat ze naast een man had gelegen, of zelfs maar naast een vriend.

'Waar lach je om?' Zijn stem was een laag, vriendelijk gerommel toen ze naar hem lag te kijken. 'Hoe weet je dat ik lach? Je hebt je ogen dicht,' zei ze zacht en ze wilde tegen hem aan kruipen, maar ze wilde niet dat hij dacht dat ze een beetje raar was. Ze hunkerde alleen maar naar menselijke warmte en genegenheid. Het was zo lang geleden dat ze die had gehad. En de nabijheid van Quinn deed haar eraan denken en het was heel aangenaam.

'Ik weet alles,' zei hij filosofisch terwijl hij zijn ogen opende en haar aankeek. Ze lagen vlak bij de voorsteven van de boot op gerieflijke matrassen te zonnen. De bemanning was op het achterdek en het was heerlijk om alleen te zijn. 'Waaraan dacht je toen je lachte?' vroeg hij terwijl hij zich omrolde en haar aankeek met een hand onder zijn hoofd. Het was bijna alsof ze naast elkaar in bed lagen met al hun kleren aan. 'Ik lachte omdat jij zo aardig tegen me bent... en ik vind het heerlijk om hier samen met jou te zijn, Quinn... Ik zal je de komende winter missen als je weg bent.' 'Tegen die tijd zul je het druk hebben. Dan ben je weer aan het lesgeven.' Hij zweeg een ogenblik en keek haar aan. Toen sprak hij heel zacht in hun beschutting tegen de wind onder de zeilen. Het was een perfecte plaats om te zijn. 'Ik zal je ook missen,' zei hij oprecht, en het verraste hem dat hij het meende.

'Ben je eenzaam daar in je eentje?' vroeg ze, terwijl ze haast onmerkbaar dichter naar hem toe schoof. Ze besefte niet dat ze het deed en hij ook niet. Het leek gewoon gemakkelijker praten zo.

'Ik heb het nodig,' zei hij rustig, ik hoor hier niet meer. ik hoor nergens. Mijn wortels zijn verdwenen... zoals onze bomen die de afgelopen winter zijn omgevallen... Ik ben omgevallen en drijf naar de zee.' Toen ze dat hoorde, voelde ze zich triest voor hem. Ze wilde een hand uitsteken, maar ze wist niet of het enig verschil voor hem zou uitmaken. Hij viel niet tegen te houden en ze had er trouwens niet het recht toe. Ze kon hem alleen maar zien vertrekken en hem het allerbeste wensen op zijn reizen. Hun tijd samen was beperkt en voorbestemd binnenkort te eindigen, ik was ongeveer ook zo toen ik getrouwd was. Ik kwam en ging vaak, maar ik had nooit echt het gevoel dat ik ergens thuishoorde. Ik wilde altijd vrij zijn. Mijn gezin heeft daar een hoge prijs voor betaald, maar ik had het niet op een andere manier kunnen doen. Ik geloof dat Jane het begreep, maar het moet haar vreselijk pijn hebben gedaan.' Daar ging het grootste deel van haar gedichten over, over hem loslaten en weten dat hij zijn vrijheid meer nodig had dan hij haar nodig had. 'Ik was altijd ongelukkig als ik dacht aan een lijn gehouden te worden.' 'En als je geen lijn had?' vroeg ze rustig. 'Ik zou wegvaren en waarschijnlijk uiteindelijk weer verschijnen als een fles in zee met een bericht erin,' zei hij glimlachend. Hij rook haar parfum weer en voelde haar warmte zo dicht naast zich. 'Wat zou er in het bericht staan?' vroeg ze zacht, en zonder na te denken sloeg hij een arm om haar heen en trok haar tegen zich aan. Ze lagen op hun rug naar de lucht en de zeilen boven hen te kijken. Geen van beiden wilde ergens anders op de wereld zijn en ze wilden niemand anders om mee samen te zijn. Hij was zielstevreden met haar naast zich en hij had zich in jaren niet zo gevoeld, en zij ook niet.

'Het bericht zou zijn,' zei hij peinzend terwijl hij erover nadacht: 'ik kan niet anders zijn dan ik ben... zelfs al wilde ik het... het bericht zou zijn: ik hou van je maar ik moet vrij zijn... en als ik dat niet ben, ga ik dood... als een vis uit het water, happend naar lucht... ik heb de zee en de lucht nodig en de mooie horizon met alleen maar de zon die ondergaat... Meer wil ik nu niet, Maggie... een wijde, lege ruimte. Misschien wilde ik dat altijd al en was ik eerder niet eerlijk tegen mezelf. Nu moet ik wel.' Toen keek hij glimlachend naar haar; ze lag met haar hoofd op zijn schouder. 'Heb je ooit de groene flits gezien als de zon ondergaat? Het gebeurt heel even en je moet precies op het juiste moment kijken. Het is het meest perfecte moment bij elke zonsondergang en als je met je ogen knippert, mis je die... Ik wil nu alleen nog maar dat... dat perfecte moment, de groene flits als de zon ondergaat en de nacht begint... Ik moet die volgen, waar die me ook heen brengt...' 'Misschien zit de groene flits waar je naar op zoek bent, wel in je. Misschien hoef je niet zo ver weg te vluchten als je denkt.' Ze wist dat hij net zozeer ergens vandaan vluchtte als ergens naartoe, maar ze wist dat alleen hij dat kon ontdekken.

Ze had haar eigen inwendige strijd gevoerd over Andrew en of ze al of niet dingen had kunnen veranderen, hem had kunnen tegenhouden of redden, en of ze verantwoordelijk was voor zijn dood zoals Charles had gezegd. Het moment was uiteindelijk gekomen toen ze wist dat ze niets had kunnen doen. Voor haar was de waarheid in duizenden kleine momenten gekomen, als scherven die een raam vormden waar ze ten slotte doorheen kon kijken. Het kwam door praten met anderen zoals hij, over de telefoon midden in de nacht en lange nachten vol zelfonderzoek. Het kwam in momenten van gebed en nachten vol bittere tranen, maar uiteindelijk bracht wat ze toen ze in zichzelf had gezien haar vrede. Ze had hem niet kunnen redden, ze had het niet kunnen veranderen. Ze kon alleen maar het feit accepteren dat hij weg was en zelf die keuze had gemaakt. Het ging om acceptatie en overgave en voldoende van iemand houden om hem voor altijd te laten gaan. Dat was haar groene flits geweest en ze hoopte dat Quinn die op een dag ook zou vinden. Hij werd nog steeds gekweld door wat hij niet had gedaan en niet was geweest en hij zou pas wat kunnen doen als hij zich overgaf en zou accepteren en weten dat hij niets had kunnen veranderen, zelfs zichzelf niet en tot zolang zou hij vluchten. Pas als je stilstond, vond je de waarheid, niet als je vluchtte, maar dat viel onmogelijk aan iemand uit te leggen. Hij zou de antwoorden voor zichzelf moeten vinden, waar hij ook naartoe zou gaan om die te vinden en tot dan zou hij niet vrij zijn waar hij ook naartoe ging om vrijheid te zoeken. Ze keek hem aan met alles wat ze dacht en voor hem voelde, en ook vol dankbaarheid voor alles wat hij voor haar had gedaan. Ze draaide haar gezicht naar hem om en toen ze dat deed boog hij zich naar haar toe en kuste haar. Ze bleven een eindeloos moment in de ruimte hangen met hun ogen gesloten en voelden hun eigen groene flits. Het was een moment waarin twee werelden zacht naar elkaar toe kwamen en versmolten tot één en geen van beiden wilde dat dat moment ophield. Het duurde lang voordat hij zijn ogen opende en naar haar keek. Hij wilde haar, maar hij wist dat hij eerlijk tegen haar moest zijn omdat anders wat ze samen hadden hen allebei zou beschadigen.

'Ik heb geen idee wat dat inhoudt,' zei hij zacht en ze knikte. In de maanden van hun vriendschap was ze gaan begrijpen wie hij was. ik ben een man zonder verleden en zonder toekomst, het enige wat ik je kan geven is het heden. Mijn verleden is waardeloos, mijn toekomst bestaat nog niet en zal dat waarschijnlijk ook nooit doen, niet met jou. Het enige wat ik je kan geven is dit moment, nu, voordat ik vertrek. Is dat voldoende voor je, Maggie?' Hij wilde dat het zo was, maar was bang dat het niet zo zou zijn. Terwijl hij naar haar keek, herinnerde hij zich alle jaren toen Jane hem had aangekeken met zo'n teleurstelling en pijn. Hij wist nu dat hoeveel hij ook van haar had gehouden, ze meer van hem nodig had gehad dan hij kon geven en hij wilde dat niemand meer aandoen. Maar deze vrouw was anders en misschien konden ze, voor een uur of een moment of deze paar maanden voordat hij vertrok, dat beetje dat hij nog te geven had met elkaar delen. Zij wilde niets meer van hem dan dat.

'Het is voldoende, Quinn... Ik zit in hetzelfde schuitje als jij.' Het verleden was te pijnlijk, de toekomst te onzeker, het enige wat ze hadden was het moment van nu en alles wat daaruit voortvloeide. Ze hadden hun lessen geleerd, ieder apart op zeer pijnlijke manieren en geen van beiden wilden ze meer pijn geven of ontvangen dan ze al te verduren hadden gehad en waren tegengekomen.

'Ik vertrek in september, wat er ook tussen ons gebeurt. Begrijp je dat?' Zijn stem klonk beslist en ze knikte weer, ze zag er vredig uit.

'Ik weet het,' fluisterde ze en tegen zichzelf zei ze, dat wat er ook gebeurde, ongeacht hoeveel ze van hem zou gaan houden als dat gebeurde, ze hem zou moeten laten gaan. Alleen op die manier kon ze van hem houden. Van hem houden betekende hem niet vasthouden, hem laten gaan, en ze wist dat tot in het diepste van haar ziel.

Hij leek zich te ontspannen toen hij haar dichter tegen zich aan trok. Ze lagen naast elkaar, keken omhoog naar de zeilen en zeiden niets. Er was voor hen niets meer te zeggen. Ze hadden allebei wat ze wilden hebben. Alles wat ze nodig hadden, was het naast elkaar liggen en omhoogkijken naar de open hemel boven de zeilen.

Toen het drietal op vrijdagavond weer hij elkaar kwam, voelde Jack dat er iets was veranderd tussen hen, maar hij kon er niet achter komen wat het was. Quinn leek gelukkiger en meer ontspannen dan hij hem in maanden had gezien. En toen Maggie arriveerde voor het eten, droeg ze haar lange donkere haar los op haar rug. Ze hadden de afgelopen nacht samen op de Molly B doorgebracht. Ze hadden geen van beiden verplichtingen, hun leven en tijd waren van hen. En ze begonnen steeds meer tijd samen op de boot door te brengen.

Zoals gewoonlijk speelden ze poker en de meeste keren won Quinn. Jack bleef tot bijna middernacht en Maggie stond erop samen met hem weg te gaan. De volgende ochtend vertrokken zij en Quinn naar de boot. Ze hadden geen enkele nacht in eikaars huis doorgebracht. Quinn voelde zich heel ongemakkelijk over het idee samen te slapen in het bed dat hij had gedeeld met Jane, dus ze deden het niet. Maar de Molly B was voor hen neutraal terrein en het begon als eigen te voelen. Ze waren allebei verrast door hun passie. Quinn had zich in jaren niet meer zo gevoeld. En hoewel hij het haar niet had gezegd, kreeg hij bij Maggie het gevoel dat hij zijn jeugd had teruggekregen. En zij had bij hem iets gevonden wat ze nooit eerder had gekend. Daar kwam nog bij dat de passie en liefde die ze voor elkaar voelden, hun allebei rust had gegeven. Het was een verbintenis die hun ziel troostte. Ze zou er jaren eerder niet klaar voor zijn geweest en hij ook niet. Maar ze waren bij elkaar gekomen in een tijd die hen allebei had genezen.

Het duurde nog een maand voor Jack hen op een avond naast elkaar het eten zag klaarmaken en het eindelijk begreep. Hij kon zich niet voorstellen waarom hij het niet eerder had gezien. Het duurde nog dagen voordat hij de moed had er tegen Quinn over te beginnen. 'Heb ik iets gemist?' vroeg hij met een verlegen glimlach omdat hij niet precies wist hoe hij moest vragen wat hij wilde weten. Quinn was en bleef de oudste en meest ervaren persoon van het gezelschap, maar Quinn begreep snel zijn bedoeling.

'Wat denk je gemist te hebben?' Hij glimlachte tegen de jongere man. Jack kon nu lezen alsof hij het al zijn hele leven had gedaan en Quinn was trots op hem. 'Jij en Maggie? Is het wat ik denk?' 'Het zou kunnen.' Quinn glimlachte en gaf hem een glas wijn. Ze hadden hun les er net op zitten en Quinn was nu bezig met het oppoetsen van het juweel dat Jack was geworden. Ze lazen Robert Frost en Shakespeare en alle dichters van wie Jane had gehouden en waar Jack naar hunkerde, ik weet niet precies wat het is,' zei Quinn eerlijk. 'Maar wat het ook is, we zijn er allebei gelukkig mee en dat is voor ons voldoende.' Hij hield van de manier waarop ze hem intuïtief begreep, de manier waarop ze hem liet zijn zoals hij moest zijn, maar tegelijkertijd zichzelf bleef respecteren. Dat ze hem zichzelf liet zijn, was niet het offer zoals het voor Jane was geweest, dus hij hoefde zich niet schuldig te voelen. En omdat ze zoveel in haar leven was kwijtgeraakt, verwachtte Maggie minder van hem. Ze was teder en liefdevol, en tegelijkertijd onafhankelijk en zelfstandig. Ze hield van hem en deed dat zonder voorbehoud, en dat was precies wat hij van haar wilde. Hij wilde nooit meer iemand kwetsen of teleurstellen zoals hij Jane had gedaan.

'Ben je verliefd op haar?' vroeg Jack en hij zag er opgewonden uit, hij wilde dat het zo was, voor allebei. Rn het was hem opgevallen hoe gelukkig Maggie er deze dagen uitzag. Of ze was in haar tuin aan het zingen, of ze was vrolijk bezig in haar huis. Ze was de afgelopen maand opgebloeid als een bloem in de zon. ik weet niet meer wat het woord betekent,' zei Quinn, die erover nadacht terwijl hij Jack aankeek. Hij was bijna als een zoon voor hem geworden. 'Liefde is een woord dat het hart van de mens doorboort, als een giftige pijl, en dan draaien ze zich om en vergiftigen iemand anders. Ik wil dat nooit meer iemand aandoen.' Hij had in het jaar nadat ze was overleden heel goed beseft hoe erg hij Jane had gekwetst. Ze had het hem vergeven, maar hij zou het zichzelf nooit vergeven. Rn hij wilde het niemand meer aandoen. 'Gruwelijke misdaden worden gepleegd uit naam van de liefde, zoals de heilige oorlogen. Er bestaat niets wat erger is.' 'Wees niet zo hard tegen jezelf,' zei Jack wijs. Hij wist dat Quinn het wel deed.

'Ik moet wel, Jack. Als ik het niet ben, ben ik hard tegen iemand anders. Dat kan ik niet meer doen, zeker niet tegen Maggie. Zij heeft genoeg pijn in haar leven gekend.' Hij hield van haar, maar de laatste persoon aan wie hij het zou toegeven was hij zelf. 'Neem je haar mee in september?' vroeg Jack belangstellend. Hij was blij door het nieuws. Volgens hem hadden ze elkaar nodig en allebei verdienden ze geluk, meer dan de meeste mensen die hij kende. En hij hield van allebei.

'Nee, dat doe ik niet,' zei Quinn zonder aarzeling. Daar was hij zeker van en hij had het haar vanaf het begin verteld. Ze begreep het. 'Dit gaat om nu. We vragen geen van beiden meer. We hebben geen toekomst.' Jack was verdrietig dat te horen, maar hij hoopte dat ze op een zeker moment van gedachten zouden veranderen. De daaropvolgende dag begon hij er discreet tegen Mag- gie over dat hij blij was door wat er met Quinn gebeurde. Ze glimlachte, gaf hem een kus op de wang en zei verder niets. Maar ze was blij dat hij het wist. Ze had het hem willen vertellen, maar had niet precies geweten hoe. Ze wilde niet al te indiscreet zijn over haar relatie met Quinn.

De week erop was het een jaar na Janes overlijden en dat was moeilijk voor hem. Maggie had het jaar na Andrews dood al achter de rug en wist hoe moeilijk die dag was. En Moederdag, nu ze haar enige zoon was kwijtgeraakt, was zelfs nog erger. Maggie liet Quinn alleen op de ochtend van die dag en ging 's middags een eindje met hem wandelen. Die nacht bracht hij alleen door op de boot. Het leek beter met hem te gaan toen hij de volgende dag terugkwam. De dag erna, alsof het zo moest zijn, werd zijn huis verkocht. Hij kreeg de prijs die hij ervoor wilde hebben. De nieuwe kopers kwamen van de Oostkust en zouden in de herfst verhuizen. Ze kwamen overeen dat ze zouden wachten tot i oktober, wat hem prima uitkwam. Voor Maggie werd het daardoor reëler dat hij zou vertrekken. Maar ze wist dat toch al en had er vrede mee gesloten, dat zei ze althans.

Tegen eind juni nodigde hij haar uit met hem mee te gaan naar Nederland om de boot te zien. Hij was er die lente al drie of vier keer heen geweest om de zaak te bekijken, maar deze keer wilde hij haar de boot laten zien. Hij gaf haar de vliegticket als cadeautje. Ze aarzelde om die aan te nemen, maar hij was te duur voor haar en Quinn wist het. Hij stond erop dat ze zich door hem liet uitnodigen en ze was enorm opgewonden toen ze vertrokken. Ze vlogen met een nachtvlucht naar Londen en daarvandaan naar Amsterdam. Hij had een prachtige suite voor hen in het Amstel Hotel gereserveerd. Ze had het gevoel dat ze was gestorven en in de hemel was aangekomen. Ze kon nauwelijks wachten om de boot te zien. Na de tekeningen maandenlang samen met hem te hebben bestudeerd, wilde ze haar in het echt zien en hij was opgewonden haar de boot te showen. Het was als haar meenemen naar zijn nieuwe huis.

Ze sliepen slechts een paar uur in het Amstel Hotel en gingen na de lunch naar de scheepswerf. Het was een prachtige zonnige dag in Amsterdam, wat zoals Quinn wist niet zo vaak voorkwam. Op het moment dat ze de boot zag, stokte Maggies adem. Ze bleef een paar minuten sprakeloos staan en er verschenen tranen in haar ogen. Ze had nog nooit in haar hele leven zoiets moois gezien en het betekende enorm veel voor haar dat hij het met haar wilde delen.

O, mijn god, Quinn, dat is ongelooflijk.' Zoals ze daar in het droogdok lag en vanwaar ze stonden, leek ze voor Maggie meer op een oceaanstomer dan op een zeilboot. De boot die Quinn liet bouwen was enorm. Met een hydraulische lift kwamen ze aan boord en Maggie was versteld over hoe ver het interieur was gevorderd. Weer deed het haar eraan herinneren hoe snel Quinn zou ver- trekken. Maar ze wilde er nu niet aan denken. Ze deelde in zijn vreugde over de boot. Hij voelde zich trots toen hij zag hoe erg ze onder de indruk was. Hij had niet durven hopen op zo'n positieve reactie als deze. Maggie vertoonde pure, onvervalste blijdschap en een intense bewondering voor hem. Het was een enorme onderneming en ze was opgetogen voor hem. Ze brachten de middag op de scheepswerf door met Tom Hakker en zijn zoons en Quinn nam nog een paar tekeningen met hen door. Ze keken uit naar zijn bezoeken om met hem om de boot heen te lopen en verbeteringen voor te stellen in de laatste tekeningen. Quinn en Maggie aten die avond in het hotel en gingen de volgende ochtend, bij het aanbreken van de dag, terug naar de werf. Ze stond samen met hem vroeg op en genoot van het uitzicht onderweg naar de scheepswerf. Ze was enorm dankbaar dat Quinn haar had uitgenodigd om met hem mee te gaan. Ze wist dat dit delen met haar zijn manier was om haar te laten zien hoeveel ze voor hem betekende. Zijn opwinding was tastbaar toen hij met de Hakkers weer de boot doorliep. Maggie volgde hen stilletjes, luisterde naar hun suggesties en die van Quinn. En weer was ze verbluft door het kaliber van het werk dat ze hadden verricht. De grote salon was afgezet met houten panelen, zoals ook alle hutten. Quinns luxe hut was vorstelijk en alle badkamers waren ingericht met het mooiste Italiaanse marmer. En natuurlijk waren de dekken van teak. Ze waren nog steeds bezig met de bovenbouw. De boot zou donkerblauw geschilderd worden en de bovenbouw werd zilverkleurig. Hij had honderden namen voor haar bedacht en had zich pas sinds kort vastgepind op Vol de Nuit naar een boek van Antoine de Saint-Exupéry waarvan Quinn al sinds zijn jeugd had gehouden. Het betekende nachtvlucht, wat paste bij het gestroomlijnde uiterlijk van de boot en de bedoeling die hij met haar had. Maggie kon zich gemakkelijk voorstellen dat hij door de nacht van de ene exotische plaats naar de andere voer op zijn eenzame avonturen, zoals een piloot door de nachtelijke hemel onder de sterren vloog, zich één voelend met zijn maker. Zelfs de kleur van de boot deed haar denken aan een nachtelijke lucht en het zilver aan de sterren. Haar naam was een logische naam. En toen ze die middag vertrokken waren alle, meest urgente vragen van de Hakkers beantwoord. Ze haalden hun bagage aan het einde van de middag in het hotel op en waren net op tijd op het vliegveld om een vliegtuig naar Parijs te halen. Ze hadden het erover gehad een dag in Parijs door te brengen maar besloten het niet te doen. Maggie was tevreden dat ze de boot had gezien en daarvoor waren ze hierheen gekomen. Ze brachten een uur door op het Charles De Gaulle en gingen daarna aan boord van een nachtvlucht naar San Francisco. Door het tijdsverschil zouden ze om middernacht in San Francisco aankomen. Het was maar een korte reis geweest, maar voor beiden vol betekenis. Toen ze zich in hun stoelen installeerden, keek ze hem aan met een lange, lome glimlach vol dankbaarheid en ze kuste hem.'Waar was dat voor?' vroeg hij en hij zag er blij uit. Ze was op de reis heerlijk gezelschap geweest. 'Dat je me mee hebt genomen om je schatje te zien,' zei ze gelukkig. 'Ze is zelfs nog mooier dan ik had gedacht.' Ze had zelfs voorbeelden gezien van zijn beddengoed en tafellinnen, tafelgerei, glaswerk en porselein. Alles wat hij voor de boot had uitgekozen was prachtig. De boot was veel spectaculairder dan ze geweest zou zijn als ze was afgewerkt door Bob Ramsay. Quinns smaak en oog waren absoluut super.

'Bedankt dat je bent meegegaan,' zei Quinn hoffelijk terwijl hij tevreden naast Maggie in zijn stoel zat. Hij had ervan genoten dat zij zijn boot had gezien. Hij had nooit eerder een vrouw gekend met een gelijke hartstocht voor zeilboten. En zelfs hij moest toegeven dat deze boot bijzonder was. Er was geen andere boot zoals deze. Het betekende heel veel voor hem dat Maggie dat begreep. Vol de Nuit zou een jacht worden dat niemand vergat als ze het een keer hadden gezien. Hij zou het heerlijk hebben gevonden de boot met Jane te delen, maar heel diep in zijn hart wist hij dat ze het niet zou hebben gewaardeerd of er zo van genoten zou hebben als Maggie. Zeilboten waren nooit Janes passie geweest. Eigenlijk wist hij dat hij, als ze nog in leven was geweest, die boot nooit gekocht zou hebben. Ze had er nooit veel mee gehad. Het was iets waarmee je werd geboren of niet. Het was zelden een verworven passie. En net zoals bij Quinn, zat Maggies liefde voor boten haar in het bloed.

Ze kozen allebei een film uit om op hun eigen scherm te bekijken en bestelden eten. Ze babbelden zacht over de boot en daarna zette ze haar rugleuning naar achteren en keek naar de film tot ze in slaap viel. Quinn zag haar naast zich wegzakken en legde glimlachend een deken over haar heen. Het was een stormachtige reis geweest en hij had veel bereikt, maar vooral had hij Maggie beter leren kennen. Niet alleen haar liefde voor boten, of het begrijpen van de kleinere details van het project, wat hij had ontdekt was veel belangrijker en zat veel dieper. Hij had de ware grootmoedigheid van haar geest gevonden, door in staat te zijn voor hem te genieten en zijn prestatie te vieren terwijl ze heel goed wist dat de boot die ze had gezien hem uiteindelijk van haar vandaan zou halen. Ze had haar rivale vierkant in de ogen gezien, haar begroet en bewonderd en was bereid zich elegant terug te trekken als hij haar verliet. Het was iets wat Quinn nooit in een vrouw had gevonden, zelfs niet in Jane en daardoor besefte hij nu dat hij van Maggie hield.

Het vliegtuig uit Parijs arriveerde met een uur vertraging om één uur 's nachts in San Francisco. Het grootste deel van de nacht had Maggie liggen slapen en ze was uitgerust toen Quinn haar net voor de landing wakker maakte. Hij had haar douaneformulier voor haar ingevuld en gaf dat aan haar terwijl ze hem slaperig glimlachend aankeek. Ze vond het jammer weer thuis te zijn en wenste dat ze toch hadden besloten een nacht in Parijs door te brengen. De reis leek nu een droom. Maar ze wist ook dat Quinn het druk had. Hij had nog veel te doen vóór zijn verhuizing en hij wilde Janes nalatenschap in september afgesloten hebben, wat geen geringe opdracht was, en dat wist Maggie. Ze volgde Quinns rooster en was alleen maar blij dar hij haar had meegenomen om de zeilboot te zien. Ze kwamen op dat uur snel door de douane heen en namen een taxi naar de stad. Ze waren halverwege toen hij haar aankeek. Ze hadden geen reden om die nacht naar huis te gaan en plotseling wilde hij het niet. Hij wilde graag naast haar slapen en nog steeds had hij geen zin om in een van beider huizen de nacht met haar door te brengen. Zijn huis voelde nog steeds aan als dat van Jane en hij besefte dat het zo zou blijven tot hij vertrok. 'Zou je vannacht op de Molly B willen slapen?' vroeg hij glimlachend terwijl hij een arm om haar heen sloeg. Ze knikte. Ze had die nacht ook niet alleen willen slapen. Ze begon aan hem gewend te raken en miste hem in de nachten dat ze niet samen waren. Maar ze wist ook dat ze er uiteindelijk wel aan zou moeten wennen. Hoeveel ze er ook van hield om samen met hem te slapen, bij hem te zijn en met hem te vrijen, hij zou binnen afzienbare tijd weg zijn.

'Ik zou het heerlijk vinden,' zei ze gelukkig. Ze wist dat ze zich altijd de maanden die ze samen op de Molly li doorbrachten zou herinneren.

'We kunnen morgenochtend gaan zeilen. Ik heb pas om halfvijf een afspraak met mijn advocaat.' De boot was stevig afgesloten toen ze arriveerden, maar Quinn had de sleutel voor de deuren en het alarm. De bemanning was aan boord, maar die lag ongetwijfeld in bed. De stuurman stond op wacht toen ze binnenkwamen en hij droeg hun koffers naar Quinns hut. Hij bood hun iets te eten aan, maar ze hadden geen van tweeën trek.

Ze namen allebei een douche en gingen naar bed. Zodra ze erin lagen, kroop Maggie tegen hem aan en hij sloeg een arm om haar heen.'Dank je voor het heerlijke uitstapje,' fluisterde ze tegen hem. 'Ik denk dat jij en de Vol dc Nuit heel erg gelukkig met elkaar zullen worden.' Hij wilde haar vertellen hoeveel haar grootheid van geest voor hem betekende, maar om de een of andere reden deed hij het niet. Hij wist niet wat hij tegen haar moest zeggen. Hij wist nu dat hij verliefd op haar was, maar het veranderde voor hem niets en hij wilde geen valse hoop of illusies wekken. Hij was bang dat zij, als hij haar vertelde hoe hij zich voelde, zou denken dat hij misschien wel zou blijven, of naar haar terug zou komen en hij wist dat hij het niet kon doen. Hij voelde zich op de een of andere manier verplicht aan Jane alleen te blijven en aan zijn eenzame reizen te beginnen. Na alles wat hij had gedaan en wat hij niet had gedaan in zijn leven, wist hij dat hij het niet verdiende de rest van zijn leven door te brengen met Maggie. Ze was jong, jong genoeg om iemand anders te vinden, een volledig leven te leiden en hem te vergeten. Hij had het nooit tegen haar gezegd, maar het zat hem dwars dat hij twintig jaar ouder was dan zij. Ze was jong genoeg om zijn dochter te zijn, wat hem belachelijk toescheen. Hij voelde hun leeftijdsverschil nooit, maar zijn leven met zijn kinderen, zijn carrière en zijn huwelijk zat erop en hij had het gevoel te moeten boeten voor zijn zonden. Opgaan in een vrouw van tweederde van zijn leeftijd en haar meeslepen op reizen rond de wereld leek even zelfzuchtig als wat hij Jane had aangedaan en het egocentrische leven dat hij had geleid en dat Alex hem niet kon vergeven. Hij wist dat hij er goed aan deed Maggie haar vrijheid terug te geven als hij wegging en beloofde haar niets. Mocht hij wel iets doen, dan zou hij er bij haar op aandringen hem te vergeten. Zijn geest zat vol gedachten aan haar en zijn hart werd verlicht door haar warmte naast zich, maar hij zei niets tegen haar.

Hij was al op en aangekleed toen ze de volgende ochtend wakker werd. Ze hadden om acht uur de kade verlaten en de Molly B zeilde al. Het was een heldere junidag. Toen Maggie opstond, was het vreemd om te beseffen dat ze de vorige ochtend in Amsterdam was wakker geworden. Ze glimlachte in zichzelf toen ze eraan dacht, zag het als een verrukkelijke droom en ze ging in haar peignoir en nachtpon naar Quinn op het dek.

'Lieve hemel, hoe laat is het? Waar ben ik?' vroeg ze terwijl ze hem met iets samengeknepen ogen tegen de zon aankeek. Haar verwarde haar golfde op haar rug, precies zoals hij het mooi vond. Ze zag er nauwelijks ouder uit dan zijn dochter en dat was ook zo. Maggie en Alex scheelden maar acht jaar, maar Maggie leek een hele generatie ouder dan Alex. Ze had veel geleden in haar leven, vooral de afgelopen jaren, waardoor ze veel volwassener leek, heel veel wijzer en zeker veel meelevender dan zijn dochter.

'Het is tien uur. Dit is San Francisco Bay en je zult recht vooruit de Golden Gate zien en ik ben Quinn Thompson,' zei hij plagend.

'Hallo, ik ben Maggie Dartman.' Ze speelde het spelletje met hem mee. 'Heb ik u niet in Amsterdam ontmoet? U bent de eigenaar van dat fantastische jacht, Vol de Nuit... of heb ik dat gedroomd?' Het leek nu allemaal een droom, maar dat was niet zo. 'U moet het gedroomd hebben,' verzekerde hij haar. De stewardess vroeg Maggie wat ze voor het ontbijt wilde hebben en Maggie moest glimlachen om hoe verwend ze aan het worden was. Ze draaide zich met een grijns naar Quinn om. 'Om dan te bedenken dat ik vroeger repen chocola en overgebleven hotdogs als ontbijt nam.' 'Nodig me dan nooit voor het ontbijt uit. Ik beperk me tot het avondeten.' Hij grinnikte tegen haar. 'Ken goede beslissing,' zei ze en de stewardess gaf haar een cappuccino zoals ze die het liefst had. De bemanning van de Molly B was fantastisch. Het zou moeilijk worden weer aan het gewone leven te wennen als Quinn vertrokken was. Door de man, niet door het ontbijt. Quinn was al begonnen met het aanwerven van de bemanning voor de Vol de Nuit. Hen was een Italiaan, twee waren Fransen en de andere zeven bemanningsleden waren Engelsen. Hij had de kapitein van de Victo- ry van John Barclay ingehuurd, nadat hij in april een brief van hem had ontvangen waarin die vroeg of er misschien een positie voor hem was. Hij had de ontwikkeling van de Vol de Nuir met belangstelling gevolgd. In de fax die hij terugstuurde had Quinn hem de functie van kapitein aangeboden en hem daarna ook nog gebeld. De man heette Sean Mackenzie en hij zou net voor de proefvaarten in september tegelijk met de andere bemanningsleden in Amsterdam arriveren. Ze zaten tot zover op schema.

Maggie zat tot de middag naast Quinn aan het roer van de Molly li. Ze keerden om drie uur terug naar de haven, voor Quinn ruim op tijd om de afspraak met de advocaat na te komen. Voordat ze van de boot stapten, spraken ze af de volgende nacht weer aan boord door te brengen. Zowel de boot als de man begonnen voor Maggie een gevaarlijke gewoonte te worden. Hoe meer tijd ze met hem doorbracht, hoe moeilijker het voor haar zou worden hem begin oktober te zien vertrekken. Na de proefvaarten zou hij nog een keer terugkeren naar San Francisco en ze wist dat het daarna voorbij zou zijn. Maar ze gaf zichzelf niet de tijd om eraan te denken, ze had beloofd dat ze hem, als het zo ver was, zonder protest zou laten gaan, en ze was zeker van plan zich aan haar belofte te houden, hoe moeilijk het ook voor haar was en hoe pijnlijk zijn afwezigheid ook zou zijn. Hij was een geschenk dat onverwachts haar leven was binnengekomen en als het geschenk haar werd afgenomen, zoals ze wist dat zou gebeuren, zou ze zowel hoffelijk als gracieus blijven. Het was het enige wat Quinn haar ooit had gevraagd en ze was het hem verschuldigd of had het gevoel dat te moeten zijn. Het leek haar noodlot haar geliefden kwijt te raken, om ze uit haar leven te zien verdwijnen hoeveel het haar ook kostte.

'Gaat het een beetje met je?' vroeg Quinn zacht terwijl een van de bemanningsleden hen naar huis reed. Ze knikte. 'Je bent heel stil.' Hij had iets in haar zwijgen gevoeld en hij had het bij het rechte eind, maar ze was niet van plan haar gedachten over zijn vertrek met hem te delen.

'Gewoon jetlag,' zei ze glimlachend. 'Hoe is het met jou?'

'Ik voel me prima.' Hij was nog steeds opgetogen over zijn bezoek aan de Vol de Nu/ren voelde zich versterkt. 'Ik zou willen dat ik die afspraak met de advocaat niet had. Ik zal om zeven uur thuis zijn.' Ze hadden hun koffers op de boot achtergelaten, dus ze hoefde niets uit te pakken en weinig te doen tot hij terugkeerde om haar op te halen. Haar leven was nu heel eenvoudig, hoewel ze wist dat ze het veel drukker zou krijgen als ze in september weer les ging geven. Ze ging rond de tijd dat hij vertrok voor de proefvaarten weer aan het werk.

Jack was in het huis toen Quinn binnen kwam lopen en was net klaar met zijn werk in de keuken. Toen hij Quinn zag, keek hij droevig.

'Is er iets?' vroeg Quinn met een bezorgde frons, en Jack schudde zijn hoofd. Hij zag er vreselijk uit. ik ben net klaar.'

'Klaar waarmee?' vroeg Quinn terwijl hij om zich heen keek voor de aktetas met zijn papieren erin. 'Met alles,' zei Jack. Quinn bleef staan en keek hem aan.

'Alles?' Ze hadden het zo lang mogelijk gerekt. Hij was hier nu een halfjaar en niet alleen was het huis in alle opzichten onberispelijk, Jack was ook een heel goede lezer geworden.

'Het is allemaal klaar,' bevestigde Jack. 'We hebben het gedaan.'

'Nee,' zei Quinn met een langzame glimlach terwijl hij de man aankeek die zijn vriend was geworden en voor wie hij niet alleen leraar was geweest, maar ook mentor. 'Jij hebt het gedaan. En vergeet dat niet.' Hij liep door de keuken naar hem toe en schudde hem de hand. 'We zullen het moeten vieren.' En Quinn meende dat. 'Kan ik op vrijdagavond nog steeds komen eten?' Hij kon het zich niet voorstellen dat hij Quinn niet meer elke dag zou zien.

'Ik heb een beter idee. Laten we er morgenochtend over praten. Waarom kom je niet langs voor het ontbijt?' Toen herinnerde hij zich weer dat hij samen met Mag- gie op de boot zou zijn en hij wilde die dag gaan zeilen. 'Ik realiseer me net dat ik niet hier ben. Waarom kom je vrijdagavond niet op de boot eten?' Jack wist waar de boot aangemeerd lag in de jachthaven. 'Kan ik Michelle meenemen?' Het meisje met wie hij al een tijdje omging, was voor hem een serieuze partner geworden en ze waren onafscheidelijk, maar Quinn hoopte dat zij slechts een tijdelijke bevlieging was. Hij wilde hem een belangrijk voorstel doen. 'Natuurlijk.' Ineens moest Quinn ergens aan denken. 'Weet ze van ons speciale project?' Quinn wilde hem niet in verlegenheid brengen voor het geval ze het niet wist.

'Je bedoelt mijn lezen?' Quinn knikte. 'Ik heb het haar net verteld. Ik was bang dat ze op mij zou afknappen, maar ze vond het fantastisch.''Ik vind haar nu al aardig.' Quinn had haar nog niet ontmoet, maar dat zou vrijdag gebeuren. 'Hoe was Amsterdam?'

'Vlekkeloos. Alles gaat in een sneltreintempo. De boot ziet er schitterend uit.' Toen als een bekentenis tussen de twee mannen: 'Ik heb Maggie meegenomen.' 'Ik dacht al zoiets. Ze was de hele week weg. Maar ik wist het niet zeker.' De twee mannen wisselden een lange blik uit. Jacks ogen hadden een stilzwijgende vraag en Quinn begreep hem.

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee. Er is niets veranderd. Ze begrijpt het. Ze weet dat ik wegga.' Jack zuchtte terwijl hij hem aan bleef kijken. Hij had het afgelopen halfjaar veel van Quinn geleerd, maar nu meende hij dat Quinn een lesje nodig had. 'Iemand als zij komt niet elke dag je leven binnen, Quinn... Wat je ook doet, raak haar niet kwijt.'

'Ik heb haar nooit gehad,' zei Quinn rustig. 'Net zomin als ze mij heeft. Mensen "hebben" elkaar nooit.' Jane had hem nooit gehad, in ieder geval niet vóór haar dood. Hij had haar pas gevonden nadat hij haar was kwijtgeraakt. Hij was er volledig op voorbereid om wat hij bij Maggie had gevonden op te geven en het beste van haar mee te nemen in de herinneringen die hij aan haar zou hebben. Meer had hij niet nodig. Hij was ervan overtuigd. 'Ik ben te oud voor romantiek,' zei Quinn alsof hij probeerde zichzelf te overtuigen, 'of om vast te zitten aan de rokken van een vrouw. Zij begrijpt dat.'

'Volgens mij gooi je iets kostbaars weg,' zei Jack koppig, en Maggie zou diep ontroerd zijn geweest als ze hem had gehoord.

'Ik geef het terug, Jack. Dat is anders.' Jack schudde zijn hoofd terwijl Quinn zijn aktetas oppakte en hem glimlachend aankeek. 'Ik zie je vrijdag.' Dat was over twee dagen en Quinn keek ernaar uit. Hij was niet van plan hun vrijdagen op te geven en vroeg zich af of Jack Michelle elke week wilde meebrengen of het bij hun drieën zou houden. Hoewel Quinn bereid was haar welkom te heten in hun groep, hield hij ook van de intimiteit van de drie vrienden, maar hij liet het aan Jack over.

'Denk aan wat ik heb gezegd,' riep Jack hem na. Maar Quinn negeerde hem en trok de deur kordaat achter zich dicht.

Michelle en Jack verschenen vrijdag precies om zeven uur op de kade en Maggie en Quinn zaten al klaar. Ze kregen champagne van de bemanning en op het achterdek hingen ballonnen en lampions. Het leek wel een feestje. Quinn en Maggie hadden de versiering zelf opgehangen. Ze hadden niets tegen Jack gezegd, maar het was zijn diploma-uitreiking. Quinn had voor hem een diploma te pakken gekregen en vulde dat nauwgezet in met zijn naam en de datum en had hem beschreven als een succesvol leerling. Het kostte Jack slechts een ogenblik om te beseffen wat er aan de hand was en hij was tot tranen toe geroerd toen Quinn hem aan het einde van het etentje het diploma overhandigde. Maggie had al de gelegenheid gehad met Michelle te praten en was blij te merken dat ze haar mocht. Toen Quinn Jack het diploma gaf dat hij voor hem had ingevuld, werden de ogen van beide mannen wazig. Quinn schudde hem de hand en legde zijn andere hand op zijn schouder en zijn ogen liepen vol toen hij hem omhelsde.

'Goed gedaan, vriend... goed gedaan...' Jack was zo geroerd dat hij zelfs geen antwoord kon geven. Hij knikte alleen maar. Niemand was ooit zo aardig voor hem geweest, afgezien van Maggie. De twee mensen waren dierbare vrienden van hem geworden en hij wist dat hij nooit zou vergeten dat Quinn voor hem de horizon had verbreed. Zijn leven was voor altijd veranderd. Michelle keek zwijgend toe en kuste Jack toen hij weer naast haar ging zitten. Ze was vol ontzag voor zowel Quinn als Maggie. Voor hen leek ze erg jong. Ze was pas vierentwintig, maar het was overduidelijk dat ze heel erg verliefd was op Jack en hem enorm bewonderde. Na een volgende ronde champagne nodigde Quinn Jack uit met hem een eindje over het dek te wandelen, terwijl de twee vrouwen met elkaar praatten. Maggie had het gevoel alsof ze tegen een dochter sprak. Michelle had net haar opleiding tot verpleegkundige afgerond en in Jack zag ze een droom in vervulling gaan. Jack volgde Quinn naar het bovendek en ze gingen zitten. Ze keken lange tijd naar de sterren. Quinn wilde al enige tijd met Jack praten.

'Ik heb een idee dat ik je wilde voorleggen,' begon Quinn terwijl hij een sigaret opstak en een tijdje naar de oplichtende as bleef kijken. 'Misschien meer een voorstel, en ik hoop dat je dat accepteert.' Het klonk Jack belangrijk in de oren en dat was zo, of zou het voor allebei zijn als hij ermee instemde het te doen. Quinn rekende op hem, het was het grootste geschenk dat hij hem kon geven. 'Ik heb net de bemanning en de kapitein voor de nieuwe boot aangenomen. Ze komen allemaal in september aan boord voor de proefvaarten en ik wilde je vragen... of je aanbieden... of je mee wilde doen.'

'Voor de proefvaarten?' Onwillekeurig schrok Jack en Quinn lachte, het was een lange, lage, tevreden rommelende lach.'Nee, vriend. Als bemanningslid van de Vol de Nuit. Je zou aan boord kunnen komen als mijn leerling. En als je net zo snel leert zeilen als je al het andere hebt geleerd, ben je kapitein voor je het weet.' 'Meen je dat echt? Als lid van de bemanning, bedoel ik?' Heel even wilde hij direct gaan pakken en er met zijn geliefde mentor vandoor gaan; toen drong de realiteit tot hem door en hij keek teleurgesteld. 'Je kunt het. Ik weet het.' Quinn had wat hij zag verkeerd geïnterpreteerd en hij dacht dat Jack bang was. 'Het zal een ervaring voor het leven worden.' 'Dat weet ik,' zei Jack zacht. 'Dat kan het worden. Maar ik kan niet, Quinn.'

'Waarom niet?' Quinn keek geschrokken en meer dan een beetje teleurgesteld. Hij had verwacht dat Jack erover na zou denken en minstens in de verleiding zou komen het te doen. Dat was ook zo, maar Quinn had Jacks leven op meer manieren veranderd dan hij besefte. Misschien wel meer dan hij bedoeld had. 'Ik ga studeren. Ik ben net op State aangenomen. Ik kom in een architecturaal voorprogramma. Ik wilde het je vanavond vertellen. Ik was het vergeten, ik raakte zo opgewonden door mijn diploma. Er ligt een lange weg voor me. Ik wil ooit architect worden. Ik zou er zelfs nooit aan hebben kunnen denken zonder jou. En ik begin behoorlijk laat. Ik kan geen jaar vrij nemen om met jou de wereld rond te zeilen, maar verdomme, ik zou het heerlijk hebben gevonden.' Zijn emotie was oprecht.

'Ik weet dat ik je niet had moeten leren lezen,' zei Quinn heftig met een spijtige grijns, verscheurd tussen trots en teleurstelling. Hij had echt gewild dat Jack met hem mee zou gaan. Hoe goed hij ook wist dat het verkeerd zou zijn om Maggie mee te nemen, hij zou het heerlijk hebben gevonden Jack onder zijn hoede te nemen en hem in een zeeman te veranderen. Maar hij was wel onder de indruk van de dingen waar Jack mee bezig was. Jack had hem zelfs nooit verteld dat hij zich op de universiteit had aangemeld.

'Het zal lang duren voor ik afstudeer. Misschien ben ik honderd als het zover is, maar ik ga het doen. Ik doe het 's avonds en ik neem zo veel mogelijk vakken als ik kan. Ik zal moeten blijven werken. En' - hij aarzelde een tel — 'Michelle en ik hebben ons verloofd. We gaan met Kerstmis trouwen.'

'Lieve hemel, je bent wel bezig geweest. Wanneer is dat gebeurd?' Quinn keek oprecht verbaasd en hij vond het jammer de droom op te geven dat Jack en hij er samen vandoor zouden gaan. Het zou zijn alsof hij een zoon aan boord had. Maar hij respecteerde Jacks recht zijn eigen dromen na te jagen.

'Het gebeurde allemaal deze week, toen jij in Nederland zat.'

'Nou, in dat geval, gefeliciteerd.' Hij stak een hand uit en schudde die van Jack, maar hij voelde plotseling een verlies, alsof zijn zoon het huis uitging, die niet alleen ging studeren, maar ook nog eens ging trouwen. Het was een dubbele zeperd, en hij begreep nu dat er geen enkele hoop meer was dat Jack met hem mee zou gaan. Maar Quinn bleef hoffelijk en toen beide mannen terugliepen naar de vrouwen, keek Quinn treurig naar Maggie. Ze had niet geweten wat Quinn zou vragen, maar ze vermoedde het en ze kon in zijn ogen zien dat het niet zo was verlopen als Quinn had gewild. 'De derde musketier van onze eetclub van vrijdagavond heeft ons een belangrijke mededeling te doen,' zei hij plechtig, terwijl hij zijn schrik verborg onder een joviaal gebaar en champagne voor hen inschonk. 'Jack gaat niet alleen studeren,' zei hij tegen Maggie die met een liefhebbende belangstelling luisterde, 'hij gaat in de herfst naar State. Maar hij en Michelle gaan met de kerst trouwen.' Jacks jonge verloofde bloosde toen Quinn het zei en Maggie liet een kreet van vreugde horen. Ze kuste Jack voor zijn eerste successen en daarna allebei voor hun verloving. En Quinn klaarde op na een volgend glas champagne en een cognac. Het jonge stel bleef tot één uur en vertrok toen. Quinn keek triest toen ze die nacht naar bed gingen en Maggie had al begrepen wat erachter zat.

'Je wilde hem als bemanningslid mee hebben, hè?' zei ze zacht toen Quinn in zijn pyjama in bed stapte. 'Hoe wist je dat?' Hij keek haar verrast aan en liet zich toen in zijn kussen vallen.

'Ik ken je. Ik vroeg me af of je het zou doen. Hij zou goed zijn geweest, maar je hebt hem een leven gegeven, weet je. Wat hij doet, zal heerlijk voor hem zijn als hij klaar is. Jij hebt hem gegeven wat hij nodig had om een beter leven te krijgen dan hij ooit gehad zou hebben voordat hij jou ontmoette. Beter zelfs dan zeilen.' Ze glimlachte tegen Quinn en had nog nooit zoveel van hem gehouden als op dat moment. Ze hield van zijn kwetsbaarheid, zijn edelmoedigheid en zijn nimmer aflatende liefhebbende aard. In een ander leven zouden mensen hem niet zo beschreven hebben. Maar dit was de man die zij kende en van wie ze was gaan houden, dezelfde man die Jacks mentor was geworden. Niet de man die zijn vroegere zakenpartners hadden gekend, of zelfs Jane had gekend, of de man die door zijn dochter werd gehaat. Quinn zoals hij nu was, werd gestuurd door zijn hart en ondanks zijn enorme macht en kracht, was hij op zijn knieën gedwongen geweest en sterker dan ooit weer opgestaan. 'Ben je erg teleurgesteld?' vroeg ze.

'Zelfzuchtig gedacht, denk ik van wel, maar ik ben ook blij. Ik denk dat studeren goed voor hem zal zijn. Hoe staat het met Michelle? Vind je haar aardig?' 'Ze is heel lief en ze aanbidt hem.' Ze was als heel jong op haar overgekomen, maar op zijn manier was Jack dat ook. Ze deelden een zekere onschuld en naïviteit en ze vermoedde, of hoopte dat tenminste, dat ze gelukkig zouden worden.

'Er is meer voor nodig,' zei Quinn wijs. 'Er is zoveel meer voor nodig om te trouwen.' Hij had nu een diep ontzag voor de taak die hij naar zijn eigen gevoel als man zo slecht had volbracht. Hij was zijn eigen ergste criticus.

'Misschien niet,' zei Maggie vriendelijk. 'Misschien hoef je in het begin niet meer te doen dan jezelf en elkaar te vertrouwen.'

'lk ken mezelf veel te goed om mezelf nog ooit te vertrouwen,' zei hij terwijl hij zich op zijn zij draaide en naar haar keek. 'Maar ik vertrouw jou, Maggie.' De manier waarop hij naar haar keek toen hij dat zei, ontroerde haar hevig.

'Je hebt gelijk dat je me vertrouwt. En ik vertrouw jou, Quinn. Volledig.' Het enige wat hij kon bedenken toen ze dat zei, was haar zeggen dat niet te doen. 'Ik weet niet of dat wel zo verstandig van je is. En als ik je nu eens pijn doe?' Hij wist nu al dat hij dat zou doen als hij vertrok. Maar ze was vrijwillig de relatie aangegaan en wist wat de grondregels waren en wat de uiteindelijke uitslag zou zijn.

'Ik denk niet dat je me pijn zult doen,' zei ze oprecht, 'niet opzettelijk. Ik zal verdrietig zijn als je weggaat, heel verdrietig. Ik weet het. Maar dat is anders dan dat je me pijn doet. Je hebt niet tegen me gelogen, je hebt jezelf niet anders voorgedaan dan je bent of iets anders gedaan dat ik weet. Dat zijn de dingen waardoor mensen gekwetst worden. Voor het overige zijn het de ongelukken van het leven die niemand kan voorzien of voorkomen. Wat je eraan doet, is wat telt. Er bestaan geen garanties tussen twee mensen, Quinn. Je kunt alleen maar je uiterste best doen.' Wat hem onderuithaalde en vanbinnen opvrat was dat hij niet dacht dat hij dat had gedaan. Het viel nu niet meer te veranderen, de klok viel niet terug te draaien. Jane had haar best gedaan. En Maggie ook, dat wist hij door alles wat hij van haar wist. Maar hij niet. En de man van Maggie ook niet. En Quinn kon er nu alleen nog maar mee leven. Hij kon de pijn die hij de mensen die van hem hielden had laten voelen, niet ongedaan maken. En hij wilde niet dat Maggie een volgend slachtoffer van hem werd, ook al was ze ertoe bereid. Hij wilde voor haar meer dan dat, en dat betekende dat hij haar tegen hem moest beschermen. Hij dacht niet dat hij haar liefde verdiende. Ook had hij niet het gevoel dat hij die van Jane had verdiend. Haar dagboeken en de pijn die hij erin had gelezen, waren meer dan voldoende bewijs. 'Wees niet zo hard tegen jezelf,' zei Maggie terwijl ze in het donker tegen hem aankroop.'Waarom niet? En doe niet zo mild tegen me,' zei hij treurig. Hij was treurig omdat Jack niet met hem meeging. Treurig dat hij haar ging verlaten. Ondanks alle vreugde die de boot hem zou geven, wist hij dat het geen teken van triomf was, maar van een nederlaag als hij uiteindelijk weg zeilde. Hij wist dat hij Jane niet het allerbeste van zichzelf had gegeven, en in zekere zin deed hij nu hetzelfde met Maggie. Ze was bereid genoegen te nemen met de korte tijd die ze samen hadden. En ze deed wat hij haar had gevraagd, om een tijdje van hem te houden en daarna, vanuit nog meer liefde voor hem, hem te laten gaan. Het was de ultieme daad van liefde en ze was bereid hem die ook te geven. Hij wist dat hij heel veel vroeg, waarschijnlijk te veel. 'Ik hou van je, Quinn,' fluisterde ze en ze keek hem aan. Hen dunne schijf maanlicht viel de hut binnen en ze zag zijn gezicht duidelijk in de duisternis om hen heen. Hij lag lange tijd zwijgend naast haar en hield haar stevig tegen zich aan gedrukt. Hij wilde dezelfde woorden tegen haar zeggen omdat hij die in zijn hart voelde en die aan haar terug wilde geven. Maar de woorden die hij tegen haar wilde zeggen, bleven steken in zijn keel en konden zijn mond niet bereiken. En terwijl hij haar vasthield en haar haar op zijn wang voelde, verscheen er een traan in zijn ooghoek die langzaam over zijn wang naar beneden gleed.

Juli en augustus waren idyllische maanden voor hen.

Quinn had het meeste werk aan Janes nalatenschap erop zitten. Hij was bijna door alles in het huis heen gegaan, had het gesorteerd en ingepakt, en had een aantal stukken naar Sotheby's in New York gestuurd om te laten veilen. Hij had Alex een aantal keren in Genè- ve gebeld en haar gevraagd welke meubelstukken ze wilde hebben. Ze vroeg om slechts een paar favoriete meubels en een portret van haar moeder en vroeg hem de rest op te slaan. Ze zei dat ze voorlopig niet voldoende ruimte hadden in hun huis. Elke keer dat hij belde, hing ze zo snel mogelijk op. Als de zakelijke onderhandelingen eenmaal gedaan waren, had ze altijd haast om van de telefoon weg te komen. Quinn had haar al langer dan een jaar niet gezien, sinds de begrafenis van haar moeder, en hij sprak er op een dag met Maggie over toen ze op een middag op de boot lagen en genoten van de zon en het zeiltochtje. Tegenwoordig brachten ze de meeste tijd op de boot door. En Jack kwam nog steeds elke vrijdagavond eten. Hij nam Michelle niet mee als hij kwam, hij vond het prettig om alleen met Quinn en Maggie te zijn. Maar hij zei dat hij gelukkig met haar was en dat ze zijn wekelijkse avondje met zijn maatjes heel sportief opvatte. 'Wat moet ik met Alex aan?' vroeg Quinn aan Maggie. 'Ik kan helemaal niet tot haar doordringen. Ze heeft me volkomen buitengesloten.' Hij vertelde haar over de telefoontjes die hij had gepleegd over de meubels. Als ze eenmaal zijn vragen had beantwoord, bedankte Alex hem voor het telefoontje en hing meteen weer op. 'Ze zal er een keer over nadenken. Misschien als er iets met haar gebeurt of als ze ergens bang voor wordt. Ze kan je niet eeuwig buitensluiten, Quinn, ze is je dochter. Ze heeft je nodig, net zozeer als jij haar nodig hebt.' 'Nee, dat doet ze niet,' zei hij met een bezorgde blik. Het was de zoveelste mislukking tegenover Jane. Ze zou verpletterd zijn geweest als ze had geweten hoe ze van elkaar vervreemd waren, vooral na haar dood. 'Ze heeft haar man en haar zoons. Ze heeft me niet nodig.' 'Ze geeft je straf. Dat kan ze niet eeuwig blijven doen. Een dezer dagen zal ze zien wie je werkelijk was en ook al was je er niet de hele tijd voor haar, ze zal misschien uiteindelijk begrijpen waarom dat zo was.' 'Ik weet niet eens zeker of ik het wel begrijp. In die tijd was ik voortdurend op de vlucht. Ik dacht dat ik iets aan het opbouwen was, en dat was ook zo. Het was belangrijker voor me dan de kinderen, of Jane. Mijn prioriteiten waren allemaal zo fout. Het enige waar ik om gaf, was het imperium dat ik aan het opbouwen was, het geld dat ik verdiende, en de volgende deal die ik kon sluiten. Toen wist ik het niet, maar ik ging volledig aan het belangrijkste voorbij.' Terwijl hij dat zei, dacht hij aan Doug en Jane en hoe snel het leven verandert en de kansen voor eeuwig verloren zijn. Eindelijk begreep hij het, maar re laat. 'Veel mannen doen dat, Quinn,' zei Maggie vol meegevoel en heel even wenste hij dat hij toen met haar getrouwd was geweest en niet met Jane. Hij voelde zich ogenblikkelijk schuldig door die gedachte, maar Jane was voor hem een slachtoffer geworden. Na alles wat ze geleden had, had Maggie een beter inzicht in hem en begreep veel meer dan zelfs hij deed. Ze was een heel andere vrouw dan de vrouw die hij had gehad. 'Jij bent niet de enige die zo heeft gehandeld. Vrouwen gaan daarom soms bij hun man weg, kinderen worden boos. Mensen voelen zich benadeeld door wat ze niet hebben gekregen. Maar ze zien niet wat ze wel hebben gekregen en dat dat het beste was wat de man destijds kon opbrengen. Je kunt niet alles doen, of voor iedereen van wie je houdt perfect zijn. Tegenwoordig zijn er ook vrouwen die dezelfde dingen doen, die zich richten op hun carrière en hun gezinnen tekortdoen. Het is moeilijk zoveel ballen in de lucht te houden.' Maar de ballen die waren gevallen waren de mensen van wie hij had gehouden. Dat wist hij nu. Hij wist ook dat hij dat veel te laat had begrepen. 'Waarom nodig je Alex niet uit op de boot in Nederland?'

'Ze haat boten,' zei hij mistroostig. Hij streelde Maggies haar, die met haar hoofd op zijn borst lag. 'En haar kinderen?'

'Die zijn te jong. Ze zijn zeven en tien en ze zou me die nooit toevertrouwen. Bovendien was ik er nooit voor mijn kinderen toen die zo oud waren. Hoe moet ik weten wat ik moet doen met kinderen van die leeftijd op een boot?' Dat idee klonk hem krankzinnig in de oren. 'Ik wed dat je heel wat lol met hen zou hebben. Ze hebben precies de goede leeftijd dat je ze over zeilen kunt leren. En op een boot van de afmetingen van Vol de Nuit zijn ze hartstikke veilig. Zelfs Alex zou er niets tegen in kunnen brengen. De bemanning zou je kunnen helpen met de kinderen als je het hun vroeg. Ze zouden het een feest vinden. Waarom bied je niet aan ze mee te nemen tijdens de proefvaarten?' Hij dacht erover na, maar kon zich niet voorstellen dat zijn dochter erin zou toestemmen, vooral niet na wat er was gebeurd met Doug. Zeilboten waren voor haar vervloekt, maar Maggie had natuurlijk gelijk. Op een boot van de afmetingen van Vol de Nuit liepen de jongens absoluut geen enkel gevaar, behalve natuurlijk als ze tijdens het zeilen overboord sprongen. Maar hij wist dat ze dat niet zouden doen. Ze waren verstandig en goed opgevoed. 'Ik zal erover nadenken,' zei hij vaag en hij draaide zich vervolgens op zijn zij om Maggie te kussen. 'Jij bent afschuwelijk goed voor me,' fluisterde hij tegen haar en hij kreeg zin om die ochtend met haar te vrijen. De relatie die ze ontwikkelden was vlekkeloos en warm, en soms pikant, zoals Maggie zelf was. Zij was een buitengewone combinatie van alles wat een man zich maar wenste. En in de beslotenheid van de ruimte die ze deelden, maakte ze een hartstocht in hem los die hij nooit eerder had gekend. Hij raakte steeds verliefder op haar en kon zichzelf er toch niet toe zetten die woorden tegen haar te zeggen.

Ze nodigden Jack en Michelle uit voor een weekend op de boor en zeilden langs de kust naar Santa Barbara. De zee was ruw en Maggie hield daarvan. Voor haar was het opwindender, maar Michelle werd op de terugreis zeeziek en Jack verontschuldigde zich tegenover Quinn dat ze zo slecht tegen varen kon. Ze zag er nog steeds gegeneerd uit toen ze vertrokken. 'Arm kind,' zei Maggie tegen Quinn toen ze die avond gingen eten. 'Het is een lief meisje.' Maar voor allebei leek ze wel heel erg jong en Quinn maakte zich zorgen dat ze niet intelligent genoeg was voor Jack. 'Ze zal goed voor hem zijn,' bleef Maggie hem geruststellen. Zij kon iets in haar zien wat Quinn duidelijk niet zag.

Hij bleef wensen dat Jack met hem mee zou varen op de Vol de Nuit. Volgens hem zou dat de opwindendste ervaring van zijn leven worden. Maar Jack wilde geen opwinding, hij wilde een anker en stabiliteit, een gezin en een opleiding, al die dingen die hij nooit had gehad en die nu binnen zijn bereik lagen, voor een groot deel dankzij Quinn. 'Je hebt hem iets gegeven dat veel beter is dan een cruise rond de wereld. Je hebt hem een kans gegeven voor zijn dromen. Niemand anders zou dat voor hem hebben kunnen doen.'

'Ik heb hem alleen maar leren lezen. Iedereen had dat gekund,' zei Quinn bescheiden, maar ze schudde haar hoofd.

'Het punt is dat niemand het heeft gedaan.' Quinn bleef zijn hoofd schudden, maar hij was blij dat de zaken zo goed hadden uitgepakt. Hij wist dat het een band was die ze altijd zouden hebben. En hij zou nooit vergeten dat juist Jack Maggie in zijn leven had gebracht. Ze had er zo verlegen uitgezien, zo triest en bang de eerste keer dat ze zijn keuken binnen kwam lopen. En nu was ze helemaal opgebloeid en ze genoot van het zeilen met hem. Hij wist dat ze soms verdrietig was om haar zoon, maar ze had niet meer die pijnlijke blik in haar ogen die ze had gehad toen hij haar voor eerst zag na de zware storm.

'Dat was een gelukkige storm voor mij,' zei hij tegen haar toen hij er op een dag aan dacht. 'Die blies een gat in mijn dak en veegde je direct bij mij naar binnen.' 'Ik had zelfs nog meer geluk,' zei ze terwijl ze hem kuste.

Hij had de afgelopen paar maanden meer liefde van haar gekregen dan waar hij ooit van had gedroomd. Hij had een heel andere relatie met Jane gehad. Dat was een band vol respect en loyaliteit, een rustige kameraadschap als ze samen waren, met een diepe affectie en met Janes eindeloze geduld. Wat hij met Maggie deelde, was jonger en speelser en veel hartstochtelijker, precies zoals Maggie zelf was.

De laatste dagen van augustus waren voor hen beter dan ooit. Ze zeilden bijna voortdurend. En ze leken met de voorbijgaande dagen steeds dichter bij elkaar te komen, misschien omdat ze wisten dat hun laatste dagen samen eraan stonden te komen. In plaats van zich van elkaar los te maken, leek Maggie elke dag uitbundiger van hem te houden en Quinn voelde zichzelf steeds dichter naar haar toe groeien. Hij voelde niet langer de wens zich ertegen te verzetten. Hij voelde zich veiliger bij haar dan hij zich ooit eerder in zijn leven had gevoeld. Het leek wel alsof hij diep in zijn hart wist dat hij haar in alle opzichten kon vertrouwen. En in de afgelopen twee maanden was zijn herhalende droom uiteindelijk genadevol verdwenen. Hij miste Jane nog steeds, maar anders. Hij had er nu meer vrede mee.

Hij verliet Maggie alleen toen de verhuizers zijn huis kwamen leeghalen. Alles wat was overgebleven, stuurde hij naar een opslag. Hij had Alex haar spullen al gestuurd, en hij nam een aantal koffers met kleren en papieren mee voor als hij in september naar Nederland ging voor de proefvaarten. En als het huis eenmaal leeg was, was hij van plan op de Molly R te blijven tot hij vertrok. Het was een vreemd gevoel al die verhuizers het huis te zien uitruimen. Elke keer dat hij een vertrouwd favoriet stuk in de vrachtwagen zag verdwijnen voelde hij een steek. Het leek alsof ze de oriëntatiepunten van zijn leven weghaalden. En toen het huis ten slotte leeg was, stond hij om zich heen te kijken en voelde een vreselijke pijn in zijn hart. 'Vaarwel, Jane,' zei hij hardop en hij hoorde zijn stem echoën in de lege kamer waar ze was overleden. Het was alsof hij haar daar achterliet en voor het eerst in veertien maanden had hij het gevoel alsof hij haar echt verliet. Hij zag er somber uit toen hij die avond weer bij Maggie op de boot was.

'Gaat het wel een beetje met je?' vroeg ze hem zacht met een uitdrukking van bezorgdheid op haar gezicht. Hij knikte, maar hij sprak nauwelijks tegen haar tot na het eten die avond. In wezen woonde hij met haar op de zeilboot die hij had gecharterd. Hij zou zich nooit met haar op zijn gemak hebben gevoeld in zijn eigen huis. Hij had altijd het gevoel gehad dat het huis van Jane was. En hij probeerde haar uit te leggen dat het een vreemde ervaring was geweest om al hun bezittingen afgevoerd te zien worden en daar alleen in het lege huis te staan.

'Ik had hetzelfde gevoel toen ik uit het huis wegging waar Andrew was gestorven. Ik had het gevoel alsof ik hem daar achterliet en ik vond het vreselijk. Ik stond daar bij de verhuizers en huilde. Maar daarna was ik blij dat ik verhuisde naar het huis in Valléjo. Ik zou daar nooit zijn genezen. Charles en ik hadden daar gewoond, Andrew was daar gestorven. Het was gewoon te veel om dag na dag te overleven. Het zal je goed doen op de boot,' zei ze mild. Ze had nog steeds geen tegenwerpingen gemaakt over zijn vertrek en Quinn was onder de indruk. Ze had zich aan al haar beloftes gehouden. Hij vond het alleen maar jammer dat hij haar niet mee kon nemen op de proefvaarten. Hij vertrok direct na de Dag van de Arbeid, de eerste maan- dag van september en zij zou op de dag dat hij naar Nederland vertrok weer aan het werk gaan. Hij kwam daarna voor een krappe twee weken terug naar San Francisco. En zelfs op de dag voor hij vertrok, had hij nog geen besluit genomen over wat hij met Alex aan moest. Maggie bleef volhouden dat hij haar moest bellen, maar hij had het niet gedaan. Het leek wel alsof hij er bang voor was. Pas die avond, net voordat hij naar bed ging, ging hij zitten en belde haar. Het was ochtend in Genève.

'Ik heb de meubels,' zei ze zakelijk toen ze hoorde dat ze haar vader aan de telefoon had. 'Heel erg bedankt. Het is allemaal in goede staat gearriveerd. Het moet een fortuin hebben gekost om dat alles op te sturen.' Hij had het per schip verzonden.

'Je moeder zou hebben gewild dat jij het kreeg,' verzekerde hij haar. Maar bij het noemen van Jane kon hij Alex horen verstrakken.

'Ik ben blij dat ik haar portret heb,' zei Alex mijmerend. Toen bedacht ze zich iets. 'Waar ga jij wonen?' Hij had haar zojuist verteld dat alles naar een opslag was gegaan. Hij had het achter de rug willen hebben voordat hij vertrok voor de proefvaarten. Hij wilde zijn laatste twee weken vredig in de stad doorbrengen met Maggie, zonder zich zorgen te maken over de laatste details. En hij had ermee ingestemd het huis twee weken eerder aan de nieuwe eigenaars over te dragen. 'Ik heb voor de zomer een boot gecharterd. Ik ga daar wonen als ik terugkom. Ik ben hier dan nog maar twee weken voor ik op de boot in Nederland ga wonen.' Hij had al besloten Afrika tot zijn eerste bestemming te maken voor zijn avonturen. 'Eigenlijk,' zei hij voorzichtig, 'is dat de reden dat ik je belde.' 'Over de boot die je hebt gecharterd?' Ze klonk in de war gebracht, maar ze was iets minder ijzig dan tijdens hun laatste gesprekken, wat hoopvol leek. 'Nee, ik belde vanwege de proefvaarten. Ik vertrek morgen naar Amsterdam. Ik vroeg me af of je het erg zou vinden als ik even Genève aandeed.' 'De stad is niet van mij,' zei ze kortaf en zijn hart zonk in zijn schoenen.

'Ik zou je dan willen opzoeken, Alex. Ik heb de jongens sinds de vorige zomer niet meer gezien. Ze zullen me niet eens kennen.' Ze wilde net zeggen dat zij dat ook nooit had gedaan, dus dat het weinig verschil uitmaakte, maar voor het eerst weerstond ze de aandrang om hem pijn te doen. 'Eigenlijk had ik zelfs een nog beter idee. Ik vroeg me af of... of je het leuk zou vinden... als je het niet erg vindt... als je me toe zou staan ze mee te nemen tijdens de proefvaarten. Jij en Horst zijn ook welkom, natuurlijk, maar ik weet dat jij niet zo van zeilen houdt. Maar misschien is het een enorme ervaring voor Christian en Robert. Ik zou ze heel graag willen meenemen.' Er volgde een eindeloze stilte aan haar kant. Ze was zo overdonderd dat ze geen idee had wat ze moest antwoorden, dus voor lange tijd deed ze het ook niet.

'Op de proefvaarten?' herhaalde ze. 'Vind je ze niet te jong? Je zou ze elk moment in de gaten moeten houden. En is de boot wei veilig?' Maar toen ze het hem vroeg, leek de hardheid uit haar stem verdwenen. Ondanks zichzelf was ze geroerd dat hij de jongens mee wilde nemen. Ze wist dat het iets was wat hij nooit eerder zou hebben gedaan.

'Ik hoop dat de boot veilig is.' Hij lachte zacht. 'Zo niet, dan kom ik heel erg in de problemen als ik er in oktober mee ga zeilen. Het is een geweldige boot, Alex. Ik denk dat de jongens het heerlijk zouden vinden. En natuurlijk kun jij ook meekomen,' herhaalde hij omdat hij er zeker van wilde zijn dat ze wist dat ze welkom was. Maar hij wist precies hoe hevig ze zeilboten haatte en om welke reden. Net zoals Jane om precies dezelfde reden had gedaan. Het was Jane gelukt Alex ermee te vergiftigen. En zijn zeilgenen waren duidelijk niet aan Alex doorgegeven, alleen aan Doug. 'Ik zal het met Horst moeten overleggen,' zei ze en ze klonk verward door de beslissing. Maar in ieder geval had ze nog geen nee gezegd. En wonderbaarlijk genoeg hoorde hij iets anders in haar stem, net zoals zij deed bij hem.

'Waarom bel ik je morgen niet voordat ik vertrek. Ik vlieg naar Londen. Het is een korte overstap naar Ge- nève en daarvandaan naar Nederland.' Hij had hoop gekregen, hoewel hij zich afvroeg of het overleg met haar man niet alleen maar een manier was om de zaak af te houden. Hij kon nog steeds niet geloven dat ze hem de jongens zou meegeven naar Nederland. Maar hij had besloten dat Maggie gelijk had en het was de moeite waard het te vragen. Hij zei niets over Maggie tegen haar. Ze hoefde het niet te weten. Over vijf weken zouden hij en Maggie uit elkaar gaan en Alex zou niet te weten komen dat hij de afgelopen maanden met haar had doorgebracht. Het leek oneerbiedig tegenover de herinnering aan haar moeder als hij het haar vertelde, dus hij deed het niet. En toen hij de hoorn neerlegde, keek hij Maggie hoopvol aan. Ze glimlachte tegen hem. 'Wat zei ze?'

'Ze zei dat ze met haar man moest overleggen. Maar zehing niet op met de tekst dat ik niet goed bij mijn hoofd was en dat ze liever dood neer zou vallen dan mij haar kinderen mee te geven. Dat is al iets.' ik hoop dat ze je het laat doen,' zei Maggie gemeend. En de rest van de avond zette hij Alex en zijn kleinzoons uit zijn hoofd en concentreerde zich op de vrouw die hij liefhad. Hij vond het vreselijk om haar te verlaten. Hij wenste dat ze mee zou kunnen gaan op de proefvaarten. Ze zouden de Vol dc Nuit alle fasen laten doormaken. Hij zou drie weken aan boord zijn en dan terugkeren naar San Francisco. Hij had Maggie gezegd zoveel ze maar wilde gebruik te maken van de Molly B en ze bedankte hem, maar ze zei dat ze zonder hem treurig zou worden aan boord, wat hem ontroerde.

Ze beleefden een lange nacht vol liefde in eikaars armen en Maggie stond zichzelf niet toe om eraan te denken dat dit bijna hun laatste ogenblikken samen waren. Ze hadden nog twee weken als hij terugkwam, maar ze wist ook dat ze hem dan volledig los zou moeten laten. Het zou allesbehalve gemakkelijk worden, maar ze had het hem in het begin beloofd.

De volgende ochtend toen hij opstond, belde Quinn Alex in Genève. Hij hield zijn adem in toen ze opnam. Het was bijna avond in Zwitserland en hij kon de jongens op de achtergrond horen.

'Wat heeft Horst gezegd?' vroeg hij, waarmee hij haar een uitweg bood als ze die nodig had. Ze kon het op haar man afschuiven als ze de uitnodiging voor zijn kleinkinderen weigerde.

'Ik... hij... ik heb het de jongens gevraagd,' zei ze eerlijk tegen hem. Haar stem klonk verstikt. 'Ze zeiden dat ze met je mee wilden,' bekende ze terwijl bij Quinn de tranen in de ogen sprongen. Hij had tot dit moment niet beseft hoeveel het voor hem betekende en hoe kwetsbaar hij tegenover haar stond. Hoewel hij het van haar had verwacht, wist hij nu dat het hem gekwetst zou hebben als ze het hem had geweigerd. Ze had nog steeds geen ja gezegd en hij wist bijna zeker dat ze het niet zou doen.

'Mogen ze?' vroeg hij voorzichtig en hij bad dat ze het toe zou staan. Hij kende Christian en Robert nauwelijks en dit was een gouden kans om ze te leren kennen, op een manier die ze zich altijd zouden herinneren. 'Ja, ze mogen, pa,' zei ze rustig. Het was het eerste gebaar van vertrouwen en respect dat ze hem in haar hele leven had betoond. Al zijn herinneringen aan haar waren die van woede en rancune. Dit was beslist anders. 'Hou ze wel in de gaten. Chris is nog maar een klein joch. Maar Robert is heel onafhankelijk. Laat hem niet in de masten klimmen of iets stoms doen.' Het was het grootste geschenk van liefde dat ze hem kon geven, dat ze haar zoons aan hem toevertrouwde. De oorlog tussen hen was eindelijk afgelopen, of in ieder geval was de eerste witte vlag gehesen.

'Wil jij met ze meekomen?' Hij sloeg weer alle voorzichtigheid in de wind door haar uit te nodigen, maar ze sloeg snel de uitnodiging af.

'Ik kan niet. Ik ben zes maanden zwanger.' Hij schrok toen hij het hoorde en het herinnerde hem er weer aan hoe weinig hij van haar wist, bijna niets. Maar die ochtend waren ze al heel ver gekomen. Hij hoopte dat het het begin zou worden van een nieuw tijdvak in hun leven.

'Ik zal goed op hen letten, dat beloof ik.' Hij zou hen bewaken met zijn leven. Hij wilde niet dat ze ooit de- zelfde ervaring zou krijgen als Jane en hij hadden gehad. En het was ook Alex' tragedie geweest toen ze haar broer verloor. Het had haar voor altijd een trauma bezorgd en Quinn wist van Jane dat hun dochter heel erg voorzichtig was met haar kinderen, waardoor het des te meer betekenis kreeg dat ze die aan hem toevertrouwde. Vooral na alle vijandigheden tussen hen. Het was een reusachtig gebaar van vergeving en vertrouwen. 'Dank je, Alex. Je weet niet wat het voor mij betekent,' zei hij en ze klonk nors toen ze antwoordde. Ze had er de hele dag aan gedacht terwijl ze probeerde een beslissing te nemen over wat ze moest doen. 'Ik denk dat mam gewild zou hebben dat ik het deed.' Hij wist niet of hij het daar wel mee eens kon zijn, gezien de hekel die Jane aan boten had gehad, maar hij was niet van plan daarover met haar te twisten. Ze zou zeer zeker verheugd zijn geweest door de verzoening tussen hen.

'Ik verander mijn tickets op het vliegveld en ben morgen in Genève. Ik bel je en laat je weten hoe laat mijn vlucht aankomt en op welke tijd we naar Nederland vliegen. Misschien kun je me ontmoeten op het vliegveld. Ik kan je bezoeken als ik hen terugbreng naar Genève, als je het goedvindt.' Hij wist niet of hij wel welkom was.

'Ik zou het leuk vinden,' zei ze kalm. Zijn aanbod haar zoons met zich mee te nemen was een soort openbaring voor haar geweest, misschien wel voor allebei. Buiten haar kinderen en haar man was hij de enige die ze nog had. 'Hoe lang blijven ze bij je?' Ze was vergeten het hem eerder te vragen en was verrast toen hij het haar vertelde.

'De proefvaarten duren drie weken, maar ik kan hen eerder terugbrengen als ze naar school moeten. Ik breng hen dan persoonlijk als je het goedvindt, of ik stuur een bemanningslid met hen mee. Maar ik zou het leuk vinden je te zien.'

'Hou ze maar zo lang je wilt, pap.' Het was een zeldzame gelegenheid voor haar kinderen en ze waren niet zo oud dat wel of niet naar school veel zou uitmaken. En ze wist zeker dat haar kinderen gek op de zeilboot van hun grootvader zouden worden. Het moet in de genen hebben gezeten, ze spraken altijd over zeilen en hielden van boten.

'Bedankt, Alex, ik bel je later.' Quinns vlucht was om zes uur die avond en hij had nog een aantal dingen te doen voor hij naar het vliegveld ging. Hij moest onder meer een paar papieren ondertekenen bij de advocaat. Toen hij ophing, wilde Maggie over de beslissing van Alex horen.

'Wat zei ze?' Ze keek nerveus toen ze het hem vroeg. Ze had voor het grootste deel van het gesprek de hut verlaten.

Tranen verschenen in Quinns ogen toen hij antwoord gaf. 'Ze gaan met me mee.' Ze sloeg haar armen om hem heen en kuste hem, daarna liet ze een juichkreet horen en hij moest lachen toen zij door de hut danste. Ze was net zo verheugd als hij. Ze wist wat het voor hem betekende een bewijs te hebben van de vergevingsgezindheid van zijn dochter. Het was het grootste geschenk dat ze hem had kunnen geven. Hij pakte zijn koffer op de boot en vertrok een halfuur later naar zijn advocaat. Hij zou Maggie om drie uur bij haar thuis treffen en zij zou hem naar het vliegveld rijden. Toen hij daar aankwam, droeg hij een pak met een stropdas en had zijn aktetas in zijn hand. Zij had zijn koffer van de boot meegenomen en ze waren allebei klaar. Zij droeg een korte, zwarte jurk en hoge hakken en ze zag er jong en knap uit. Hij vond het vreselijk om bij haar weg te gaan en zei zoiets in de auto op weg naar het vliegveld. 'Ik zou willen dat je met me meeging.' 'Ik ook,' zei ze zacht terwijl ze dacht aan hun korte uitstapje naar Nederland drie maanden eerder, toen ze Vol de Nuit had gezien. Zijn boot was haar enige rivale wat zijn genegenheid betrof, maar ze bleef een formidabele tegenstandster en uiteindelijk zou het jacht het winnen. Of eigenlijk, zijn vrijheid. En Maggie verzette zich daar niet tegen. Het was voor hem een onderdeel van zijn leven en omdat ze van hem hield accepteerde ze het. Op het vliegveld ging ze net zo ver met hem naar binnen als ze kon en hij kuste haar voor hij bij haar wegging. Hij zei tegen haar dat hij haar zou bellen zodra hij bij de boot was en hij hoopte dat het communicatiesysteem werkte. 'Als het niet zo is, bel ik je vanuit een cel,' zei hij plagend. 'Of waarschijnlijker, vanuit het kantoor van Tom Hakker.'

'Heb een heerlijke tijd,' zei ze genereus toen ze hem weer kuste. 'Geniet van je kleinzoons,' riep ze hem na. Hij draaide zich om en zei lachend met een heldere, sterke stem terwijl hij haar in de ogen keek en knikte: ik hou van je, Maggie.' Ze staarde hem aan. Het was voor het eerst dat hij het zei. Maar ze had hem zoveel geschenken gegeven waaronder her geschenk dat hij Alex moest bellen. Hij zou niet weer dezelfde fout maken door wat hij voelde voor zich te houden. Bovendien had ze het verdiend. Het had lang geduurd voor ze de woorden waar ze recht op had te horen kreeg.

Quinn belde Alex vanuit de eersteklaslounge en ze klonk slaperig toen ze opnam. Het was voor haar één uur 's nachts. Hij vertelde haar snel hoe laat hij die dag zou aankomen en gaf het vluchtnummer vanuit Londen. Daarna zei hij haar weer naar bed te gaan en hing op. Hij was opgewonden dat hij haar zou zien en blij voor haar dat ze zwanger was. Hij wist dat Jane ook gelukkig zou zijn geweest voor haar. Maar voor het eerst waren zijn gedachten niet bij Jane toen hij weer ging zitten en op zijn vlucht wachtte. Hij kon nu alleen nog maar aan Maggie denken en hij begon te beseffen hoe moeilijk het zou worden om bij haar weg te gaan. Het zou niet zo gemakkelijk zijn als hij in het begin had gedacht. Hij zou haar van zich af moeten trekken als een pleister op een wond. Zij had de afgelopen maanden zijn hart beschermd en als hij haar achterliet zou dat weer onbeschermd zijn. Maar hij wist dat hij geen keuze had. Als hij zijn reis uitstelde, zou dat het alleen maar erger maken, en hij kon haar niet meenemen. Hij wist dat het fout was als hij dat zou doen. Hij had een gelofte afgelegd ter herinnering aan Jane. Om te boeten voor zijn zonden en om alleen te zijn. Hij was ervan overtuigd dat, dat de reden was waarom de herhalingsdroom was verdwenen. Hij en zijn geweten hadden een afspraak gemaakt en uiteindelijk vrede gesloten ter ere van zijn belofte aan haar, of hij zou eeuwig door schuldgevoel verteerd worden. Hij had de eenzaamheid van zijn leven op de boot nodig, voor zichzelf, en de vrijheid om te vertrekken zoals hij Maggie in het begin had verteld. Bovenal had hij zijn vrijheid nodig. Hij had het gevoel dat hij niet het recht had eeuwig een kameraad te hebben. Hij moest gaan. En Maggie moest terug naar haar eigen leven, met vrienden en mensen die ze kende en naar haar lesgeven. Hij kon haar niet over de wereld meeslepen. Hij moest doen wat hij had gezegd. Hoe pijnlijk het ook voor hen allebei was, hij moest haar verlaten. Maar voor het eerst in zijn leven begon hij zich af te vragen hoe graag hij zijn vrijheid eigenlijk wilde hebben.

Maar toen hij eenmaal op de vlucht naar Londen zat, voelde hij zich beter en zei tegen zichzelf dat het een teken van leeftijd was dat hij zo gehecht was geraakt aan Maggie en dat het beter was voor allebei om er een einde aan te maken. In zekere zin zag hij zijn liefde voor haar als een teken van zwakte. En hij kon het zichzelf niet permitteren daarin rond te wentelen. Hij sliep tijdens de vlucht, wat hem niet zo vaak overkwam. In Londen had hij slechts een paar minuten om over te stappen op zijn volgende vlucht. Hij kwam om vijf uur 's middags plaatselijke tijd in Genève aan en direct toen hij uit het vliegtuig stapte, zag hij Alex. Ze droeg haar lange blonde haar los, zoals Maggie, en hij schrok toen hij besefte dat Maggie er bijna net zo jong uitzag als zij. Hij was ontroerd toen hij haar dikke buik zag. Hij had haar nooit zo gezien, noch met Christian, noch met Robert. Ze liep voorzichtig op hem af, en de jongens liepen een paar stappen achter haar met hun rugzakken. Ze zagen er bijna precies uit zoals zij. Het was een levendig stelletje vlaskoppen en ze stoeiden en lachten.

Alex' ogen stonden ernstig toen ze haar vader zag. 'Hoe was je vlucht?' vroeg ze zonder hem aan te raken. Ze deed geen moeite hem te kussen of te omhelzen. Ze hield haar armen langs haar lichaam terwijl ze elkaar aankeken. Hij had haar niet meer gezien sinds haar vertrek na Janes begrafenis en toen ze vertrok had ze hem zelfs geen gedag gezegd. Dit was hun eerste ontmoeting. 'Je ziet er beeldschoon uit,' zei Quinn glimlachend. Hij kon nauwelijks de aandrang weerstaan haar vast te houden, maar hij wist dat de uitnodiging dat te doen van haar moest komen, of in ieder geval het gebaar. 'Dank je, pap,' zei ze terwijl er tranen in haar ogen verschenen en die van hem wazig werden. Toen stak ze haar armen naar hem uit en hij pakte haar vast, precies zoals toen ze nog een baby was, wat ze zich niet meer herinnerde, ik heb je gemist,' zei ze terwijl ze bijna stikte in een snik.

'Ik jou ook, schat... ik jou ook...' Terwijl ze zo stonden, zwermden de jongens om hen heen en trokken aan hun moeder. Op het moment dat Quinn haar losliet hing aan elke arm een kleinzoon en stelden ze hem duizenden vragen. Het verraste hem dat zijn kleinzoons Engels spraken met een Zwitsers accent. Horst en Alex spraken Frans met hen, maar hun Engels was vloeiend ondanks het accent. Hij bleef Alex' hand vasthouden terwijl hij hun vragen beantwoordde. Ze hadden nog een uur voor hun vlucht naar Nederland en hij stelde voor naar het dichtstbijzijnde restaurant te gaan voor een ijsje, wat volgens de jongens een uitstekend idee was. Ze spraken honderduit en Alex glimlachte terwijl ze naast haar vader voortliep. Ze zag er prachtig en jong uit, en heel erg zwanger en heel even wenste Quinn dat Maggie haar had kunnen zien. Hij wist zeker dat ze elkaar gemogen zouden hebben.

'Je ziet er fantastisch uit, pap,' complimenteerde ze hem terwijl ze met de kinderen een ijsje aten. Quinn bestelde een koffie, hij begon de twee vluchten die hij tot dusver had gehad te voelen en ook de jetlag. Maar toen hij naar haar keek, kreeg hij het gevoel dat alle woede die ze tegenover hem had gehad was verdwenen. Hij wist niet waar die heen was gegaan, maar hij was blij dat het was gebeurd.

Een halfuur daarna ging hij met de jongens aan boord van het vliegtuig. Ze zouden om halfacht in Amsterdam aankomen en twee uur daarna op de boot zijn. Hij had de bemanning al gewaarschuwd dat zij eraan kwamen en de hoofdstewardess zou hem helpen een oogje op de jongens te houden. Hij wilde niet dat er iets met hen gebeurde. Dat was hij wel aan Alex verplicht en hij stelde haar nogmaals gerust net voordat hun vliegtuig vertrok. Hij zei haar te ontspannen en te genieten van de drie weken rust met haar man. Hij beloofde haar dat hij de jongens, als ze heimwee kregen, eerder terug zou brengen. Ze zwaaide en veegde tranen uit haar ogen toen hij uit het zicht verdween. Hij had het de hele vlucht druk met de jongens en was dankbaar voor de afleiding die het vliegtuigpersoneel verschafte. Ze hadden kleurboeken en -potloden voor hen en gaven hun allebei een glas vruchtensap. De jongens maakten hem aan het lachen en ze amuseerden hem. Hoewel zij hem meer dan een jaar niet hadden gezien, leken ze zich uitstekend bij hem op hun gemak te voelen. Ze wilden alles weten over zijn nieuwe zeilboot. Hij bleef er goed wakker door en vermaakte zich met het beantwoorden van al hun vragen.

Toen ze in Amsterdam aankwamen, werden ze opgewacht door de kapitein, de eerste stuurman en door Tom Hakker. Ze waren met een stationcar en de stuurman hield de jongens tijdens de rit naar de boot bezig. Toen ze daar eenmaal waren, waren de jongens verbaasd door de afmeting van de boot en de stewardess voerde ze mee naar de kombuis voor het avondeten. Quinn was heel erg blij met alles wat hij zag en hij stelde wel duizend vragen over de details en hij was heel gelukkig met alle antwoorden die hij van Tom kreeg. Hij en zijn zoons gingen mee op de proefvaarten. Ze hadden hun koers uitgestippeld en een lijst manoeuvres opgesteld die Quinn had ontworpen om de Vol de Nuit alle tests te laten ondergaan. Het was bijna middernacht toen Quinn zich in zijn hut installeerde, ging zitten en Maggie belde.

'Hoe gaat het?' Het was bijna drie uur 's middags voor haar en ze had al gehoopt dat hij zou bellen. Ze was opgewonden toen ze hem hoorde. 'Hoe gaat het met de jongens?'

'Fantastisch. Ze doen alsof ze me vorige week nog hebben gezien en ze vinden de boot prachtig.' Hij was naar hen gaan kijken in hun hut en ze waren diep in slaap. Het leek wel alsof iemand bij hen de stekker eruit had getrokken zodat hun energie was afgesloten terwijl ze nu hun batterijen weer aan het opladen waren. Hij vermoedde dat ze de volgende ochtend al met het aanbreken van de dag op zouden zijn.

'Hoe is het met de Vol de Nuit?' vroeg Maggie opgewonden.'Nog mooier dan ooit.' Hij wenste dat Maggie haar kon zien, maar hij wist, net als zij, dat dat niet zou gebeuren. Ze had de boot al een keer gezien en hij beloofde haar een heleboel foto's van de proefvaarten mee terug te nemen.

Ze praatten een halfuur en Quinn gaf haar alle bijzonderheden. De boot was nog prachtiger dan hij had verwacht. Ze zag er ongelooflijk uit nu ze in het water lag. Ze moest nog gedoopt worden, maar dat zouden ze doen op de werf als hij in oktober terugkwam. Tom Hakker zou een kleine ceremonie arrangeren en zijn vrouw zou de doopmoeder worden. Hij had Alex willen vragen, maar het was voor haar te lastig om uit Genève te komen.

'Hoe was het met Alex?' vroeg Maggie bezorgd. Quinn glimlachte toen hij antwoord gaf. 'Een heel andere vrouw. Misschien de vrouw die ik nooit heb gekend. Ik denk dat ze het mij heeft vergeven. Of ze was in ieder geval heel lief en vriendelijk. Ik verdien het niet, maar ik ben er dankbaar voor.' Maggie had er bij hem op aangedrongen de kloof tussen hen te overbruggen en haar te bellen en daarvoor was hij haar ook dankbaar. Haar zachte hand had zijn leven op honderden manieren beroerd, maar die aanraking waardoor Alex en hij dichter bij elkaar waren gekomen, was de belangrijkste voor hem. Pas toen had hij zich gerealiseerd hoe erg hij haar had gemist. Om haar te zien was zo'n beetje als het zien van Jane. Alex leek verbluffend veel op haar moeder, behalve dat ze een stukje langer was.

'Jij verdient het wel,' herinnerde Maggie hem en toen dacht ze weer aan wat hij had gezegd voordat hij haar op het vliegveld achterliet. 'Bedankt voor wat je tegen me hebt gezegd,' zei ze, nog steeds ontroerd. Het was het grootste geschenk dat hij haar had kunnen geven en het enige wat ze had willen hebben.

'Wat heb ik dan gezegd?' zei hij plagend. Hij ging tijdens het telefoneren op het bed liggen. Hij keek uit naar de komende paar weken en ook naar die weken daarna als hij haar weer zou zien in San Francisco. Dit was de proefballon voor zijn vrijheid en de afspraak die hij met zijn gekwelde dromen had gemaakt. Hij offerde de liefde die hij bij Maggie en zichzelf had gevonden op om de schuld in te lossen die hij nog steeds naar zijn gevoel bij Jane had.

'Je zei dat je van me hield,' herinnerde ze hem, 'en dat kun je niet meer terugnemen.'

'Dat was ik ook niet van plan.' Het veranderde nog steeds niets. Hij zou toch bij haar weggaan. Maar hij wist dat hij van haar zou blijven houden als het zover was en misschien was het beter dat ze het wist. Hij had niet onaardig tegen haar willen zijn en hun band willen verstevigen voordat hij die verbrak, maar hij wist hoeveel het voor haar betekende en het haar zeggen, was wel het minste wat hij voor haar had kunnen doen. Hij hield van haar en ze was blij dat ze het wist. Ze babbelden nog een paar minuten en hingen toen op. Hij was tien minuten daarna al diep in slaap in zijn nieuwe bed. Hij was zwaar uitgeput, maar gelukkig in zijn nieuwe onderkomen op de Vol de Nuit. Hier hoorde hij nu thuis.

De proefvaarten verliepen bijzonder goed. Alle systemen presteerden zelfs nog beter dan verwacht. Zijn kleinkinderen genoten. De bemanning was efficiënter dan hij had gehoopt. De weken vlogen voorbij als minuten. Quinn kon niet geloven hoe snel de tijd was gegaan. Hij had Maggie in San Francisco een aantal keren gesproken. Ze zei dat ze uitgeput en gemangeld was, ze was vergeten wat lesgeven eigenlijk betekende, en hoe rumoerig scholieren kunnen zijn, maar ze klonk gelukkig en druk en ze zei dat ze nauwelijks kon wachten om hem weer te zien. Hij had zich voorgenomen haar minder te bellen dan hij eigenlijk wilde. Hij wist dat hij nu al moest beginnen met zich los te maken, omdat anders het moment van scheiding te pijnlijk zou worden. En die tijd naderde met rasse schreden. Hij wist dat hij haar op een dag weer zou zien en hij was niet van plan haar volledig uit zijn leven te bannen. Hij zou haar van tijd tot tijd bellen. Maar hij was vastbesloten haar niet mee te nemen in zijn nieuwe leven. Dat was vanaf het begin hun afspraak geweest en hij zou hen er allebei aan houden. Net zozeer voor zijn eigen zielenheil als dat van Maggie. Maar hij keek wel uit naar zijn laatste twee weken met haar in San Francisco. Het zou hun laatste geschenk aan elkaar zijn. Hij vond het vreselijk de boot te verlaten toen het moment aanbrak en de jongens huilden toen ze de bemanning achterlieten, maar Quinn beloofde hun dat ze zolang hun ouders dat toestonden altijd mochten komen. Hij kreeg een gevoel van de continuïteit van het leven toen hij met hen van de boot stapte en besefte hoe erg Doug op Robert had geleken. Alleen de kleur van hun haar was anders. Jane had altijd gezegd dat hij op Quinn leek, maar nu hij zijn kleinzoon zag, besefte hij dat zijn zoon heel erg op Jane had geleken, behalve dat zijn haar de kleur van dat van Quinn had gehad. Nu had hij de indruk dat zijn gezicht dat van zijn moeder was geweest. En voor het eerst in vierentwintig jaar besefte hij hoe erg hij hem had gemist. Eindelijk had hij zichzelf toegestaan het te voelen. Al zijn poriën leken deze dagen open te staan en Quinn huilde bijna weer toen hij Alex zag staan die op het vliegveld op hen wachtte.

Hij bracht de nacht bij hen door en de jongens vergasten hun ouders op verhalen van al hun avonturen. Er was geen enkel riskant moment geweest en de jongens zouden zich nog heel lang de reis herinneren die ze met hun grootvader hadden gemaakt. Ze hadden zich uitstekend gedragen tegenover iedereen en waren hartelijke, slimme, lieve kinderen. De volgende ochtend, net voor zijn vertrek, bedankte Alex hem nogmaals en vertelde hem hoeveel het voor haar had betekend hem weer te zien. Het leek alsof alle woede uit haar was verdwenen, als een ziekte die was genezen. Ze had een wonderbaarlijk genezingsproces doorgemaakt in het jaar dat ze hem niet had gezien. Ze vertelde hem dat ze erom gebeden had.

'Lukt het je wel allemaal op de boot, papa?' Het leek haar een eenzaam leven, maar hij had hun de vorige avond verteld dat dat het leven was dat hij wilde. 'Het zal me uitstekend lukken,' zei Quinn vol vertrouwen. 'Ik zal heel erg gelukkig zijn.' \ lij wist het mi heel zeker. Hij was elk moment dat hij afgelopen drie we ken op de boot had gezeten opgetogen geweest. Ze had meer dan voldaan aan de verwachtingen. En zijn besluit om zijn verdere leven op de boot door te brengen leek hem juist, ondanks Maggie. Of misschien wel dankzij haar. Hij had het gevoel dat hij na Jane niet het recht had om een nieuw leven met een andere vrouw te beginnen. Maggie was een avontuur van het hart geweest, een moment van zon in een regenbui, en het werd nu tijd verder te gaan op zijn eenzame pad. Hij was ervan overtuigd dat hij juist dat wilde.

Toen hij vertrok beloofde hij Alex dat hij zou proberen haar op te zoeken zodra ze bevallen was. Hij kon overal waar hij zat een vliegtuig nemen. Hij had het plan tegen die tijd in Afrika te zitten, genietend van de winter, en alle plaatsen te bezoeken die hij wilde zien. Hij en de kapitein hadden er uren over gepraat en Sean Mackenzie had een paar schitterende suggesties gedaan. Quinn was nu daarop gericht en voor een deel had hij het leven dat hij de laatste tijd in San Francisco had geleid al achter zich gelaten.

Maggie voelde het toen hij terugkeerde. Naar buiten toe leek het dezelfde man als hij was geweest toen hij drie weken daarvoor was vertrokken, maar hij was heel subtiel veranderd. Ze kon er niet de vinger op leggen, maar tijdens hun eerste nacht samen, voelde ze dat hij voor een deel al aan haar was ontsnapt. Ze zei er tegen hem niets over, maar toen hij haar vasthield, had zijn omhelzing niet meer dezelfde hartstocht als die van een paar weken geleden. De arend vloog al op en bereidde zich voor haar te verlaten.

Ze had het razend druk op school en probeerde tijd voor hem vrij te maken. Ze waren weer op de boot gaan wonen. En hoewel ze er een hekel aan had, was ze een deel van de avond bezig met het corrigeren van schoolwerk. Ze was van plan haar leerlingen zo min mogelijk opdrachten te geven tijdens zijn laatste weken met haar, maar ze bleef werk houden. En Quinn had ook een heleboel Losse eindjes aan elkaar te knopen. Pas als ze 's nachts naar bed gingen voelde ze dat ze elkaar weer hadden gevonden en werkelijk met elkaar te maken hadden. Als ze naast hem lag met zijn arm om haar heen, voelde ze alles wat ze ervoor met hem had gehad en ze wist dat hij hetzelfde gevoel over haar had. De rest van de tijd leek Quinn zijn verdediging opgetrokken te hebben. Het was verstandig omdat hij toch bij haar weg zou gaan en zo hoopte dat hij het minder pijnlijk voor haar zou maken. Hij was een andere man dan hij in het verleden was geweest toen hij alleen aan zichzelf dacht. Deze keer was hij vastbesloten niemand erger te kwetsen dan nodig was. En de laatste persoon op aarde die hij wilde kwetsen was Maggie. Ze zeilden in de weekends korte afstanden en het weer was schitterend. Het was zonnig en warm en de bries was precies wat ze wilden hebben om te zeilen. Jack kwam vrijdag bij hen eten en hij vertelde dat hij de studie prachtig vond en dat Michelle bezig was met de voorbereidingen van hun huwelijk. Quinn bood aan een boot voor hun huwelijksreis te charteren, maar Jack moest het spijtig genoeg weigeren. Michelle zou het afschuwelijk hebben gevonden omdat ze last van zeeziekte had, in tegenstelling tot Maggie die het heerlijk gevonden zou hebben.

Hun eerste week op de boot was rustig en gerieflijk. Het lukte Quinn en Maggie tijd voor elkaar vrij te maken en ze spraken 's avonds veel met elkaar, alsof ze herinneringen aan het opslaan waren voor de vele toekomstige jaren waarin ze niet meer samen zouden zijn. Het wachten op zijn vertrek was zoiets als het voorbereiden van een sterfgeval of een begrafenis. Ze wisten dat het eraan stond te komen en zelfs wanneer. Ze had het gevoel alsof hij de stekker van haar beademingsapparaat had losgetrokken en hoewel ze altijd had geweten dat dit zou gebeuren, had ze nooit verwacht dat het zoveel pijn zou doen.

In de tweede week begon het verwachte einde wrijving en spanning tussen hen te veroorzaken. Het was onvermijdelijk. Maggie begon elke nacht over Andrew te dromen, ze kreeg een nachtmerrie over Charles en ze werd gillend wakker. Quinn kon maar heel weinig doen om haar te helpen. Hij zou alleen maar zijn plannen hebben kunnen veranderen en besluiten niet weg te gaan, maar Maggie zou dat nooit van hem hebben verwacht. Toch kreeg ze, naarmate de dagen voorbijgingen, het gevoel alsof alle leven en zuurstof uit haar gezogen werden. Ze kon nauwelijks meer ademhalen in hun laatste weekend en Quinn voelde het volle gewicht van wat hij haar aandeed, hoewel zij er nooit iets over zei. Hij wist dat hij bij haar weg moest gaan en op een krankzinnig moment had hij haar bijna gevraagd mee te gaan. Maar hij was dit op z'n minst verplicht aan Jane. En Maggie had weer een echt leven nodig, met mensen en vrienden en werk. Hij kon er niet gewoon samen met haar op een boot vandoor gaan. En als hij haar meenam, hoe verleidelijk het ook was, dan zou hij zijn gelofte aan Jane hebben verbroken. Hij zei zoiets tegen Maggie toen ze op het achterdek onder de zeilen zaten. Ze zag er vreselijk ongelukkig uit en kon het niet langer verbergen. Ze probeerde het ook niet meer.

'Ik geloof niet dat ze dat van jou zou hebben verwacht,' zei Maggie, terwijl ze uitkeek over de zee en het gevoel had alsof ze haar eigen as uitstrooide. 'Ik heb haar gedichten aan jou gelezen. Ze hield van je, Quinn. Ze zou niet hebben gewild dat je ongelukkig was.' Het vreemde was dat hij zich niet ongelukkig voelde. Hij voelde zich triest omdat hij bij haar wegging, maar er was een zeker gevoel van vrede dat hij zich in eenzaamheid en vrijheid terugtrok, bijna als een kloosterleven dat hij had gekozen. Hij wist dat hij het respijt voor zijn ziel nodig had. Hij had niet meer de energie een nieuw leven met iemand te beginnen en hij had het niet verdiend. Hij had wat hem betrof van zijn vorige bestaan een te grote puinhoop gemaakt. En hij wilde er met Maggie geen knoeiboel van maken, dat risico wilde hij niet lopen. Hij hield te veel van haar om haar pijn te doen. Ze hadden allebei al genoeg pijn gekend in hun leven. Hij wilde bij haar vertrekken in de wetenschap dat hij haar gelukkig had gemaakt. Ze waren goed voor elkaar geweest en meer wilde hij niet van haar, en evenmin had hij het gevoel dat hij haar meer kon geven dan hij had gedaan. Ze hadden het samen gedaan en hadden van elkaar gehouden. En nu werd het tijd dat er een einde aan kwam. Op maandag vertrok hij naar Nederland. Het enige wat hem nu nog restte, was een laatste weekend. Jack kwam vrijdagavond eten en hij en Quinn zeiden elkaar vaarwel met een hartelijke omhelzing en een krachtige handdruk. Die zondag was Maggie hartverscheurend zwijgzaam. Ze kon nauwelijks tegen hem praten. Er viel niets meer te zeggen. Het was allemaal al honderd keer op honderd manieren gezegd. Ze wenste dat ze Janes gave had met gedichten. Maar het enige wat ze nu in haar hart voelde, was pijn, het verdriet om een verlies dat ze al te vaak had gevoeld voor één leven. Quinn lag naast haar op het dek en hield haar hand vast. Ze bleven daar een heel lange tijd zo liggen en de bemanning liet hen met rust, wetend wat er stond te gebeuren. Quinn had een overvloedig diner voor hen besteld, met kaviaar en champagne, maar Maggie raakte het nauwelijks aan. Kort daarna gingen ze naar hun hut. Pas daar begon ze te huilen en ze keek hem aan met ogen die zijn hart braken. Bijna voelde hij spijt dat hij na de proefvaarten was teruggekomen. Dit werd te moeilijk voor hen allebei en hij vroeg zich af of hij er verkeerd aan had gedaan terug te keren naar San Fran- cisco als dat het voor haar nog wreder had gemaakt. Maar hoe ze het ook deden of wanneer, het einde zou altijd vreselijk pijnlijk zijn geweest. Voor ze naar bed gingen, ging ze staan in haar nachtpon en zei de woorden die hij had gevreesd. 'Quinn, neem me alsjeblieft met je mee.' 'Dat kan ik niet, Maggie. Dat weet je,' zei hij droevig. 'Nee, dat weet ik niet. Voor mij slaat het nergens op. Ik begrijp niet waarom je dit moet doen.' Tranen rolden over haar wangen in stille stromen. 'In het begin hebben we dit afgesproken,' zei hij tegen haar. 'Dat weet je.'

'Dat was toen en dit is anders. We wisten toen niet dat we van elkaar zouden gaan houden. Ik hou van je, Quinn.'

'Ik hou ook van jou, Maggie, maar vroeg of laat zal ik je kwetsen.' Hij wilde eraan toevoegen dat hij haar niet verdiende, maar hield zichzelf in. Dat was de zwakke plek in zijn redenering. Hij bleef het gevoel houden dat hij moest boeten voor zijn vroegere zonden. Alex had hem vergeven. En Maggie wist zeker dat Jane dat ook zou hebben gedaan. Maar Quinn kon het zichzelf niet vergeven. En zolang hij dat niet deed, kon hij zichzelf niet toestaan gelukkig te worden. Hij moest de eenzaamheid opzoeken om te boeten voor alles wat hij nu niet meer kon veranderen en hij wilde dat Maggie dat begreep, ik heb iedereen om wie ik heb gegeven, gekwetst. Mijn dochter, mijn zoon, Jane... Hoe kan ik dat alles vergeten? Begrijp je dat niet?' In Maggies ogen lukte het hem net zomin als Charles om zichzelf te vergeven voor alles wat er was gebeurd. En Charles had ook haar de schuld gegeven. Quinn gaf alleen zichzelf de schuld. En wat hun redenen voor vertrek ook waren, of het nu Andrew was, Charles of Quinn, zij was de verliezer.

'Je kunt niet eeuwig blijven weglopen, Quinn,' zei ze met een gekwelde uitdrukking op haar gezicht. 'Ja, dat kan ik wel,' zei hij treurig. 'Ik liep vroeger weg en toen was het verkeerd. Maar deze keer is het juist, Maggie, dat weet ik. Jij zult zonder mij een beter leven krijgen.' Er viel niet met hem te praten. Hij was ervan overtuigd dat hij deed wat juist was en dat hij dat ook wilde. Maggie kon hem niet anders laten denken. Hij stond het niet toe.

'Ik wil geen beter leven. Ik wil bij jou zijn. Je hoeft niet met me te trouwen of Jane te verraden. Je kunt altijd met haar getrouwd blijven. Ik wil gewoon bij jou zijn. Hoe kun je dit nu weggooien of ervan weglopen? Het is totaal krankzinnig.' Het sloeg voor haar nergens meer op, vooral niet omdat ze wist dat hij van haar hield. Maar voor Quinn was dat des te meer reden om juist wel bij haar weg te gaan. Dat verwachtte hij van zichzelf. Hij was dit laatste offer verschuldigd aan alle mensen die hij in het verleden had gekwetst, of Maggie het nu begreep of niet.

Uiteindelijk lag ze het grootste deel van de nacht in zijn armen te snikken en de ochtend erna zagen ze er allebei uit alsof er iemand gestorven was. Het kostte haar elk flintertje moed om zich aan te kleden en hem naar boven naar het ontbijt te volgen. Ze bleef zwijgen terwijl de tranen over haar wangen biggelden. Hij keek naar haar en zag hoe verloren ze eruitzag. Ze had zich niet meer zo afschuwelijk gevoeld sinds Andrew doodging en toen al was het voor haar net zo zinloos. Hun prachtige kind had zichzelf van het leven beroofd. En nu ging deze man bij haar weg omdat hij van haar hield. 'Ik denk dat dit juist is,' zei Quinn rustig. 'Maak het alsjeblieft niet moeilijker dan het al is.' En puur uit liefde voor hem knikte ze en probeerde zich te vermannen. Hij had altijd gezegd dat hij niet wilde dat ze hem naar het vliegveld bracht. Ze wist ook dat ze het niet kon. Hij hield haar voor een laatste keer vast, kuste haar, sloeg voor zichzelf de herinneringen op en zij raakte zijn gezicht voor een laatste keer aan voordat hij haar in een taxi zette. Die van hem zou niet veel later komen. Toen zij wegreed, stond hij op het dek haar na te kijken. Hun ogen bleven slechts op elkaar gericht. Hij stak een keer zijn hand op en zwaaide naar haar. Ze blies hem een handkus toe toen de taxi wegreed en zodra de boot uit het zicht verdween, werd ze overweldigd door een huilbui. De chauffeur keek zwijgend naar haar in de achteruitkijkspiegel. Ze liet zich door hem naar huis brengen en ging die dag niet naar haar werk. Ze kon het niet. Ze ging in haar keuken zitten en keek naar de klok. Toen ze wist dat zijn vliegtuig was opgestegen, legde ze haar hoofd op tafel en huilde. Ze bleef uren zo zitten, huilend, zonder zich te bewegen. Ze had de maanden gekoesterd die ze met hem samen was en ze wist nu dat ze moest doen wat ze had beloofd, hoe pijnlijk het ook was. Ze moest hem laten gaan, om hem datgene wat hij wilde en waar hij dat wilde, te laten zijn, of het voor haar nu ergens op sloeg of niet. Als ze van hem hield zoals ze had gezegd, moest ze hem dat ene ding gunnen wat hij van haar wilde. Zijn vrijheid. Ze bleef een heel lange tijd met haar ogen dicht zitten en dacht aan hem. Ze wenste dat hij net zo vrij zou worden als hij wilde zijn. En terwijl ze dat deed, cirkelde het vliegtuig langzaam over de baai en zette koers naar het noorden, naar Europa. Quinn keek naar beneden naar de Golden Gate Bridge, toen ze eroverheen vlogen, terwijl tranen over zijn wangen biggelden. De weken daarop had Maggie hetzelfde gevoel als ze had gehad toen Andrew stierf. Ze bewoog zich door de dagen heen alsof ze onder water zwom. Ze had geen energie, lachte niet meer. 's Nachts sliep ze nauwelijks en als mensen tegen haar praatten, hoorde ze het amper. Ze voelde zich losgemaakt van haar wereld, alsof ze van een andere planeet was gevallen en de taal niet meer sprak of de woorden niet meer begreep die mensen tegen haar gebruikten. Ze was het vermogen kwijtgeraakt de wereld om haar heen te ontcijferen. Ze ging naar haar werk en was pijnlijk verstrooid. Ze kon nauwelijks meer huiswerk geven of proefwerken nakijken. Ze wilde alleen nog maar thuis zitten en denken aan de tijd die ze samen hadden gehad. Elk moment dat ze zich herinnerde, leek nu zelfs nog dierbaarder. Het enig nuttige dat ze nog deed was weer haar vrijwilligerswerk voor de zelfmoordlijn voor tieners. In de zomer had ze daar twee maanden vrij genomen. Aangezien ze 's nachts toch niet kon slapen, leek het haar een waardevolle invulling van haar tijd. Maar ze was net zo depressief als haar cliënten, hoewel ze moeite deed normaal te klinken als ze met hen sprak. Niets in haar leven leek nog rationeel of normaal. Het vertrek van Quinn had de wond van het verlies weer opengehaald en deed haar denken aan iedereen die ze had liefgehad en was kwijtgeraakt. Ze had het gevoel alsof er weer iemand van wie ze had gehouden, was gestorven.

Soms kreeg ze het gevoel alsof ze zelf was gestorven. Vrijdagavond at ze samen met Jack. Ze wilde het niet, maar hij had haar die ochtend gebeld en had erop gestaan. Ze had gedacht dat als hij kwam, ze weer aan Quinn zou moeten denken. De relatie met Jack was ook zo'n waardevol geschenk geweest dat hij haar had gegeven. En Jack zag er bijna net zo gedeprimeerd uit als zij. Hij zei dat hij hem echt miste. Quinn had zoveel met hen gedeeld en hun zoveel uit zichzelf gegeven, en toch kon hij zichzelf zijn zonden uit het verleden niet vergeven. Ze had het nummer van zijn satelliettelefoon op de boot, voor noodgevallen, maar ze had zichzelf beloofd hem niet te bellen. Hij had recht op de vrijheid die hij zo wanhopig wilde hebben. En ze zou hem die nu geven, wat het haar ook kostte. Maar de rest van haar leven strekte zich voor haar uit als een lege woestijn. Jack vertelde haar dat hij de avond ervoor zo van streek was geweest, dat hij en Michelle ruzie hadden gekregen over hun huwelijk. En nu had hij er spijt van dat hij niet met hem mee was gegaan. 'Hij heeft jou in ieder geval wel gevraagd,' zei Maggie spijtig. En allebei hadden ze voor het eten gehuild. 'Elke keer als ik iets lees, denk ik aan hem.' Hij vertelde Maggie dat de studie moeilijk was, maar dat hij ervan hield en toch wilde afstuderen in de architectuur. Hij was vastbesloten genoeg om her te doen. 'Ik zal de oudste architect van San Francisco zijn,' zei hij en ze lachten beiden.

Het liep tegen de kerst toen Maggie  zich weer een beetje mens voelde. Zij en Jack bleven hun etentjes op vrijdagavond houden, hoewel ze geen blufpoker meer speelden. Het deed hen te veel aan Quinn denken. In plaats daarvan zaten ze aan tafel over hem te praten.

Het was het enige moment waar Maggie volledig in op kon gaan. Niemand op de school waar ze lesgaf, wist iets over hem. Jack zei dat Michelle het zat was als er weer over hem werd gesproken. Hun huwelijk was gepland in de week voor Kerstmis. Maggie had beloofd er te zijn, maar ze was er niet voor in de stemming. Ze had niet de moeite genomen een jurk te kopen en op de middag van de trouwerij trok ze een korte, zwarte jurk uit haar kast. Jack had haar een paar dagen eerder verteld dat hij een kaart van Quinn had gekregen. Hij was teruggevlogen uit Kaapstad om Alex en de jongens in Genève te bezoeken. Jack had de kaart meegenomen en Maggie gevraagd of ze hem wilde zien, maar dat wilde ze niet. Hij zou haar alleen maar weer aan het huilen hebben gebracht en dat had geen zin. De afgelopen twee maanden had ze eindeloos gehuild. Haar geschenk aan hem was zijn bevrijding.

Ze ging die middag naar Jacks huwelijk, huilde overvloedig tijdens de ceremonie en voelde zich ziekelijk gedeprimeerd tijdens de receptie. Ze wilde met niemand dansen. Ze wilde alleen maar naar huis, om alleen te zijn, om aan Quinn te denken. Ze probeerde zichzelf eruit te trekken, maar na Andrews dood was het in toenemende mate moeilijk geworden iemand of iets te verliezen. En het verlies van Quinn was van een dusdanige orde van grootte dat het alle oude wonden had opengehaald. Maar hoe pijnlijk het ook was, ze wist dat ze moest overleven. Dat was ze Quinn verschuldigd. Toen ze meende een opening te zien, glipte ze weg van het huwelijk. Het was een opluchting om naar huis te gaan en te ontsnappen aan het lawaai, het eten en de feeststemming. Het was goed om Jack weer gelukkig te zien en Michelle zag er schitterend en stralend uit. Maggie was ervan overtuigd dat ze heel gelukkig zouden worden.

Pas op kerstavond begon ze een zekere vrede te krijgen met wat er was gebeurd. In plaats van vooruit te kijken naar de jaren die ze niet samen met hem zou hebben, keek ze naar de maanden die ze wel had gehad, en de zegen die, die maanden voor haar had betekend, hoe gelukkig ze was dat ze hem had gekend. Net zoals ze tweeënhalf jaar eerder had gedaan met Andrew. Ze concentreerde zich op dankbaarheid in plaats van op verlies en ze dacht eraan hem op kerstochtend te bellen en na twee uur met zichzelf geworsteld te hebben lukte het haar het niet te doen. Ze wist dat hij haar, als hij haar wilde spreken, zou hebben gebeld en hij deed het niet. Ze kon hem nu alleen nog het beste wensen en haar herinneringen koesteren. En ze had veel herinneringen. Dat was voldoende voor haar, het moest wel. Er was haar geen andere keuze gelaten dan door te gaan, met of zonder hem. En toen ze op kerstavond naar de kerk ging stak ze een kaars voor hem op.

Quinn was op kerstavond in Genève hij Alex en haar gezin. Hij ging met hen naar de nachtmis en in de lang vergeten traditie van zijn jeugd stak hij een kaars op voor Maggie.

Alex was twee weken eerder bevallen van de baby en hij was, zoals hij had beloofd, gekomen. Het was iets wat Jane gedaan zou hebben en hij deed het voor haar, aangezien zij het niet meer kon.

Alex had een meisje gekregen en de jongens waren gefascineerd door haar. Ze hielden haar voortdurend vast, raakten haar aan en kusten haar. En Alex was opmerkelijk ontspannen als ze dreigden haar te laten vallen. Ze voelde zich gelukkig enige tijd samen met haar vader door te brengen. Hij zat rustig met haar te praten terwijl zij de baby de borst gaf. En dat hij bij haar zat deed hem denken aan al die vele keren dat het hem niet was gelukt met Kerstmis naar huis te komen vanuit een verre uithoek van de wereld. Hij verontschuldigde zich tegenover haar en zij zei dat ze het begreep. Het betekende veel voor haar dat hij uit Kaapstad was komen vliegen om haar op te zoeken. Hij had de boot daar gelaten en zou op kerstochtend terugvliegen. Quinn had een week bij hen doorgebracht en toen hij die nacht na de nachtmis samen zat met Alex, kwam hij in de verleiding haar over Maggie te vertellen. Maar hij besloot het niet te doen. Hij had nog steeds het gevoel het juiste te hebben gedaan, maar was erdoor verrast hoe erg hij haar had gemist in de twee maanden sinds hij bij haar was weggegaan. Hun band was sterker geweest dan zelfs hij in de gaten had gehad, en onwillekeurig vroeg hij zich af wat Alex ervan zou vinden. Maar hij had niet de moed het haar te vertellen. Hij wist zeker dat zij het zou zien als verraad tegenover haar moeder.

Hij hield nog steeds van Jane en dacht nog voortdurend aan haar, maar Maggie kwam steeds vaker in zijn gedachten, zoals ze daar op het dek zat en naar de zee keek. Jane leek meer onderdeel van een ver verleden en Maggie was zonder meer verweven met het heden. Maar niet meer met de toekomst. Welke toekomst hij ook had, die zou hij alleen doorbrengen op de Vol de Nuit, denkend aan zijn mislukkingen en zijn triomfen, en de mensen van wie hij had gehouden en die niet langer bij hem waren. Hij was dankbaar dat Alex geen deel meer uitmaakte van zijn verleden, maar dat ze in zijn heden terecht was gekomen. Hij kuste iedereen en liet cadeaus voor hen achter toen hij vroeg op kerstochtend vertrok. Hij had een week bij hen doorgebracht en wilde hen verder niet storen. Hij vond dat ze de kerst samen moesten doorbrengen en feestdagen waren voor hem toch al een gruwel. Om eerlijk te zijn had hij die nooit leuk gevonden. Hij vloog terug naar Kaapstad en laat die avond was hij weer op de boot. Het was een enorme opluchting daar weer terug te zijn. Vol de Nuit was nu zijn thuis. Ze bleven nog drie dagen in de haven om proviand in te slaan en Quinn bracht uren door met de kapitein om hun route in kaart te brengen. Ze zouden om Kaap de Goede Hoop varen en verder langs de oostkust van Afrika. Op sommige plekken leek het niet verstandig om met een jacht van de afmetingen van Vol de Nuit te komen. Hij wilde geen vijandelijk gebied binnenvaren of zijn bemanning aan onnodig gevaar blootstellen. En tegen de tijd dat ze weer uitvoeren was Quinn blij weer te zeilen en naar nieuwe bestemmingen te gaan. Het weer begon na de feestdagen te verslechteren en in de tweede week van januari begon het te regenen. Ze hadden drie dagen zware regens en ruwe zee en onwillekeurig moest Quinn terugdenken aan de storm van een jaar eerder in San Francisco. In de naweeën van de storm, op nieuwjaarsdag, had hij Maggie voor het eerst gezien, in de stromende regen met al haar kleren doorweekt. Toen hij eraan dacht, kwam hij in de verleiding haar te bellen, maar hij wist dat van zich af te zetten. Als hij haar nu hoorde en met haar praatte, zou het gewoon te pijnlijk voor hen allebei zijn. Hij was vastbesloten haar los te laten. Hij wilde dat ze een beter leven kreeg dan hij dacht haar te kunnen geven. Na een week van regen veranderden ze van koers en in de tweede week had de hele bemanning er genoeg van, evenals Quinn. Ze haalden hun kaarten tevoorschijn en zetten een nieuwe koers uit in de hoop beter weer te treffen, maar in plaats daarvan werd het erger. De Vol de Nuit slingerde en stampte in een zware zee. Iedereen op Quinn en de kapitein na was ziek en Quinn zei voor de grap dat ze als het weer niet beter werd, de hele bemanning maar in de kooien moesten vastbinden. Hij lag die nacht in bed toen hij een knal hoorde. De zee was zo ruw dat een deel van het tuig was losgeraakt en overboord was geslagen. Hij keek naar de meters naast zijn bed en zag dat de wind de snelheid van een storm had aangenomen. Hij trok zijn kleren aan en ging naar de brug om met de kapitein te praten. Hun nieuwe koers leek hen in het slechtste deel van de storm te hebben gebracht. Quinn was ontsteld door de afmetingen van de golven die over het dek sloegen toen hij de stuurman, de machinist en de kapitein in de stuurhut aantrof. Ze bekeken de weerverslagen en de radar. Groen water spoelde over het dek en de golven sloegen tegen de stuurhut. En elke keer als de boeg dook en weer omhoogkwam, leek het alsof de masten zouden breken, maar Quinn was er zeker van dat dat niet zou gebeuren. 'Het ziet ernaar uit dat we een behoorlijk pak slaag krijgen,' zei Quinn opgewekt, maar hij was geschokt toen hij zag hoe zorgelijk de kapitein keek. 'Hoe doen we het?' Quinn verwachtte geen problemen te krijgen. De Vol de Nuit was stevig en in staat bijna elk weer en elke omstandigheid te weerstaan en een ruwe zee had hem nooit bang gemaakt. Ze moesten er gewoon doorheen. Bovendien was Quinn nooit zeeziek. 'Er liggen daar een paar lelijke riffen,' zei de kapitein na de radar en sonar nauwgezet bestudeerd te hebben. 'En een tanker is in moeilijkheden. De marine heeft er zojuist op gereageerd, maar het ziet ernaar uit dat de zaken eerst nog slechter worden voor het beter wordt.' 'Het lijkt een orkaan, hè?' zei Quinn alsof zij er niets mee te maken hadden. Een ogenblik later wendde hij zich tot de kapitein, ik wil dat de mannen zich vastsjorren. Hebben we de veiligheidslijnen al buiten?' 'Die hebben we een uur geleden opgehangen,' zei hij geruststellend. Ze droegen tuigen met lichten eraan en klikten de veiligheidslijnen eraan vast voor het geval ze overboord gesleurd zouden worden. Maar Quinn wist dat als er iemand in dit soort golven overboord ging, het bijna onmogelijk was hen weer terug te halen. 'Zeg hun voorzichtig te zijn,' zei Quinn tegen de eerste stuurman en hij ging naar het dek om te kijken hoe het de bemanning verging. Iedereen had gele oliepakken aan, Quinn ook, en de kapitein vertelde hem beslist een tuig aan te trekken voor hij de stuurhut verliet. 'Ja, meneer,' zei Quinn lachend en hij was blij dat Sean zo voorzichtig was.

Quinn trok het tuig aan en ging naar buiten naar de andere mannen. Toen hij dat deed klonken er een paar lelijke, krakende geluiden vanuit de kombuis. De boot huiverde en het enige waar Quinn zich zorgen over maakte was dat er een mast brak. Ze konden op dit punt niets anders doen dan het gewoon ondergaan. Maar het was onrustbarend, waardoor iedereen van streek raakte en toen Quinn naar de golven keek, maakte hij zich voor het eerst oprecht zorgen. Dit was de ruwste zee die hij ooit had gezien. De golven waren zo hoog als wolkenkrabbers en torenden twintig tot vijfentwintig meter boven hen uit. Het zou voor elk schip een test zijn geweest en zo ook voor de Vol de Nuit. Terwijl hij in de duisternis stond te turen, hoorde hij een kreet op een paar meter van hem af. Ken van de jongere bemanningsleden was bijna overboord geslagen en twee anderen hadden hem gegrepen. Ze hielden zich vast aan de veiligheidslijnen en het leek alsof ze alle drie van de boot geveegd zouden worden toen de zeilboot recht in een reusachtige trog dook. Het duurde een eeuwigheid voor ze weer omhoogkwamen en de gigantische golven over hen heen sloegen. 'Haal iedereen naar binnen!' schreeuwde Quinn en hij gebaarde naar hen door de wind heen en de mannen begonnen langzaam naar boven te klauteren op de boot die bijna negentig graden slagzij maakte. Het leek een eeuwigheid te duren voor de bemanning druipend van het water in de stuurhut was. Voor het eerst in zijn leven maakte Quinn zich echt zorgen op een boot, maar hij had nog nooit zo'n storm gezien, behalve in films. Ze hadden alles wat maar vastgezet kon worden vastgesjord, maar in de hele boot gingen dingen aan stukken. Hij maakte zich nu geen zorgen om de schade, maar alleen om hun veiligheid, en de meeste mannen leken echt bang. 'Nou, dit zal er een zijn waarover gepraat zal worden,' zei Quinn om de spanning te breken. De hele boot leek te kreunen en te huiveren toen ze in de trog van een volgende golf doken. Quinn wilde hun niet laten merken dat hij bang was en dat hij de koers die zij hadden genomen bitter betreurde. Het was een berekende gok van hem geweest, maar het was duidelijk de verkeerde gok. Ze konden nu niets anders meer doen dan het uit te dienen en te bidden dat ze het zouden halen.De ochtend kwam weer grimmig en grijs, en de golven leken alleen maar hoger te worden en de wind heviger. De twee stewardessen waren bij hen in de stuurhut gekomen en met tegenzin vertelde de kapitein iedereen een reddingsvest aan te trekken. Er leek beslist een mogelijkheid te bestaan dat ze het niet haalden. Over de radio maakten ze contact met het dichtstbijzijnde schip en ze kregen te horen dat de tanker was gezonken en dat niemand de reddingsboten had gehaald. Dat zou trouwens geen zin hebben gehad. Niemand zou dit overleefd hebben. Even na negen uur klonk er een andere oproep over de noodfrequentie. Een vloot vissersboten was ten onder gegaan. Quinn en de kapitein wisselden een lange blik en ergens in de stuurhut bad een bemanningslid hardop. Quinn vermoedde dat ze dat allemaal zwijgend deden. Hij zou hun iets versterkends hebben gegeven om de stemming erin te houden, omdat ze al de hele nacht op waren, maar ze moesten hun hoofd erbij houden.

Hij stond weer bij het raam naar de golven te kijken, en terwijl hij in de slagregen keek, zou hij hebben gezworen het gezicht van een vrouw te zien, en het was Maggie. En terwijl hij aan haar dacht en aan de tijd die ze samen hadden doorgebracht, kreeg hij een overweldigende aandrang haar te bellen, en hij beloofde zichzelf dat hij het zou doen als ze het noodweer overleefden, wat steeds minder waarschijnlijk leek. De Vol de Nuit kon maar een zekere hoeveelheid geweld aan en de golven leken groter te worden in plaats van kleiner. Er heerste een oorverdovende stilte in de stuurhut en de enige geluiden kwamen van het meubilair dat beneden omviel en van weer een serie knallen uit de kombuis. 'Goed, jongens,' zei Quinn rustig, 'we zitten er nu middenin. Maar ik zou de boot graag willen houden. Ik heb er een heleboel geld aan uitgegeven.' De machinist lachte met een holle klank, en een paar ogenblikken later begonnen de andere bemanningsleden te praten. Ze vertelden oorlogsverhalen over stormen waarin ze hadden gezeten en Quinn deed zijn alleruiterste best de conversatie op gang te houden, maar je kon hun panische angst ruiken en het zien van iedereen in reddingsvest was allesbehalve geruststellend. Een paar mannen hadden een sigaret opgestoken en anderen spraken nog steeds niet. Quinn wist zeker dat ze aan het bidden waren. Tijdens dit alles, terwijl hij tegen hen sprak, bleef hij aan Maggie denken. Dit leek een vreselijke manier om te sterven, maar in zekere zin had hij dit gewild, had hij zijn einde op een dag op zee gezien. Het gebeurde alleen sneller dan hij had verwacht. Hij was blij dat ze er niet bij was, het laatste wat hij wilde was haar dood op zijn geweten hebben. De twee stewardessen huilden.

Toen de boot weer naar beneden dook, begonnen twee mannen te zingen en de anderen vielen langzaam bij. Als ze dan zouden sterven, zouden ze dat als mannen doen, met lef en stijl. Het was een dappere groep terwijl de storm door bleef razen. Het leek wel een eeuwigheid, maar tegen de middag kwamen ze heel langzaam in rustiger water. De storm bleef voortwoeden, maar de golven waren niet meer zo dreigend en de boot trilde niet meer zo hevig. Het werd al donker toen de regen en de wind begonnen af te nemen. De schade in de boot was aanzienlijk, maar tegen middernacht begonnen ze langzamerhand weer macht over de boot te krijgen. Ze dook en rolde nog steeds, maar Quinn en de kapitein waren het erover eens dat ze niet meer in ernstig gevaar verkeerden en tegen de ochtend waren ze er allebei zeker van dat ze het zouden halen. Ze voeren vroeg in de middag op de motor de haven van Dur- ban binnen met juichkreten van triomf en tranen die over wangen rolden.'We zullen deze niet vergeten,' zei de kapitein rustig tegen Quinn en die knikte met een grimmig gezicht. Hij had bijna twee dagen nagedacht over wat hij van zijn leven had gemaakt, zoals ze allemaal hadden gedaan. Meer dan vijftig mensen waren de afgelopen nacht omgekomen en Quinn was intens dankbaar dat zij er niet bij hoorden. Het was een storm die iedereen zich zijn verdere leven zou herinneren. En terwijl ze langzaam op de motor de haven binnenvoeren en de reusachtige zeilboot aanlegden, wendde Quinn zich tot de kapitein en bedankte hem. Ze waren inmiddels al overeengekomen dat ze de Vol de Nuit naar Nederland moesten brengen voor reparaties. Maar het enige watertoe deed, was dat alle bemanningsleden nog leefden. Door een puur wonder had de boot het overleefd en waren ze niemand kwijtgeraakt. Zowel Quinn als de kapitein was er op een bepaald moment van overtuigd geweest dat de boot zou zinken. Het was een echt wonder dat het niet was gebeurd. En voor het eerst in zijn leven wist Quinn zonder enige twijfel dat alleen een wonder hen gered kon hebben. Maggie werd wakker door het geluid van de regen die tegen haar raam kletterde. Ze had het grootste deel van de nacht wakker gelegen omdat ze niet kon slapen. Ze lag te denken aan de dingen die ze die dag moest doen en de proefwerken die ze de volgende ochtend moest nakijken. Ze begon weer van haar werk te genieten. Ze had eergisternacht een meisje van veertien gered dat de hulplijn had gebeld. Haar leven begon weer zin te krijgen, hoewel ze niet kon zeggen dat ze ervan genoot. Maar haar hoofd was helder en haar hart voelde niet meer voortdurend zwaar aan. Alleen wanneer ze aan hem dacht. Maar ze wist dat ze het mettertijd zou overleven. Ze had het eerder gedaan en zou het weer doen. Uiteindelijk zou het hart genezen. Dat had ze met Andrew geleerd. De littekens en herinneringen bleven, maar ooit leerde je leven met de schade en ondanks die dingen zelfs weer functioneren. Ze kon het verlies van Quinn niet haar leven laten vernietigen. Ze had geen andere keuze dan te overleven. Zo niet, dan was alles wat ze tegen de kinderen op de hulplijn zei een leugen, en dat mocht ze van zichzelf niet laten gebeuren. Als ze hun een reden tot leven kon geven, moest zij er ook een vinden. Ze kon zichzelf niet toestaan eeuwig om hem te rouwen. Dat kon ze zich niet permitteren. Ze stond op, nam een douche en kleedde zich aan voor school. Ze dronk een kop koffie, at een stukje toast en een halve grapefruit. Ze trok haar regenjas aan en liep naar buiten de regen in. Ze rende naar haar auto met haar lange vlecht achter zich aan vliegend terwijl de regen op haar neer spatte toen ze een man op zich af zag schieten. Ze kon zich niet voorstellen wat hij aan het doen was en ze had haar hoofd gebogen in de wind en regen toen hij zijn handen naar haar uitstak en zij wegsprong. Het was een krankzinnig uur van de dag dat iemand haar aan zou vallen. Maar hij sloeg alleen maar zijn armen om haar heen en zij probeerde hem van zich af te duwen. Hij bleef gewoon staan en hield haar vast. Ze was door hem buiten adem geraakt. Ze probeerde weer op adem te komen en deed moeite om hem aan te kijken. Toen zag ze hem. Zijn haar was kort, zijn gezicht was mager en hij was net zo nat als zij. Hij stond daar en hield haar vast. Het was Quinn of iemand die erg op hem leek.

'Wat doe je hier?' vroeg ze met een blik van verbazing in haar ogen. Hij zat ergens in Afrika, of hoorde daar te zitten, en nu was hij hier met zijn armen om haar heen.

'De boot is bijna gezonken in een storm voor de kust van Afrika. Ik heb haar net naar Nederland gebracht voor reparaties,' zei hij. Hij klonk net zo buiten adem als zij was. Ze maakte zich van hem los en keek hem aan terwijl de regen op hen allebei neerstroomde. Hij keek met een wilde blik en leek uitgeput, en zij gokte dat hij net uit het vliegtuig was gekomen. Hij zag eruit alsof hij in dagen niet had geslapen en dat was ook zo. 'Ik zag je gezicht in de storm toen ik dacht dat we zouden zinken. Ik zwoer toen dat ik je als we het overleefden zou bellen.' Ze keek hem wantrouwig aan. Ze had de pijnen van de verdoemden geleden sinds ze hem de laatste keer had gezien.'Je hebt me niet gebeld,' zei ze alsof dat ergens op sloeg. Maar niets sloeg meer ergens op. Ze wist niet waarom hij hier was, of wat hij zei. Het leek alsof hij in een vreemde taal tegen haar sprak. Haar geest raasde voort.

'Nee, dat heb ik niet gedaan.' Er was iets in zijn ogen wat ze nooit had gezien toen ze nog samen waren. Iets wat machtig, sterk en zeker was. Het leek alsof hij was gestorven en opnieuw was geboren. Dat was ook gebeurd en hij was nu echt vrij. ik wilde je zien. Gaat het een beetje met je?' Ze knikte en dacht eraan hoe sterk zijn armen daarnet om haar heen hadden gevoeld. Ze had gedacht dat hij haar wilde doden. Hem verliezen had dat bijna gedaan. Maar net als hij had ze de storm weerstaan waarin hij haar had achtergelaten en ze had het overleefd. Ze stonden daar in de regen naar elkaar te kijken en probeerden te zien wat er mogelijk nog was overgebleven. Ze waren overboord geslagen door krachten die sterker waren dan zij en hadden geen idee of ze nog terug konden komen. 'Ik had een droom over Jane, op weg terug naar Nederland. Ze leek zo vredig. Ze vertelde me dat het goed met haar ging en dat ze van me hield. Aan het einde van de droom glimlachte ze alleen maar en liep weg.' Maggie luisterde naar hem en knikte. Ze wisten allebei wat het betekende. Eindelijk vergeving.

'Ik ben te laat voor school,' zei ze, bij gebrek aan iets anders om te zeggen, en hij scheen het niet te horen. 'Ga je met me mee?' Hij had tienduizend kilometer gereisd om haar die vraag te stellen. Meer nog. Hij was teruggekomen vanuit de ingewanden van de dood, en na een reis door zijn hele leven. Maar dat ene wat hij in de storm had gevonden was alles wat hij nodig had. In de kaken van de dood had hij vergeving gevonden. Hij wist dat hij, ais hij het overleefde, haar verdiende. Daarom had hij die nacht haar gezicht gezien alsof ze een visioen en een belofte was. Hij had gevonden waarnaar hij op zoek was geweest, niet alleen vergeving maar vrijheid. Hij had zijn schulden ingelost tot op de laatste cent. En de laatste droom over Jane had hem ten slotte bevrijd.

'Meen je het echt?' Ze staarde hem aan alsof ze niet geloofde dat hij het meende.

'Ja. En jij? Wil je met me meegaan?' Ze aarzelde en het leek voor hem een eeuwigheid te duren. Ten slotte knikte ze.

'Jawel. Wil je me nog steeds?' fluisterde ze en deze keer lachte hij.

'Ik ging verdomd bijna naar de kelder met de boot en God mag weten waarom we gered zijn, ik weet het niet. Ik ging van Afrika naar Nederland, naar New York, naar hier. Ja, Maggie, ik wil jou. Daarbij ben ik de grootste dwaas die ooit heeft bestaan, en ik was de grootste klootzak die ooit heeft ademgehaald. En ik beloof je, ik laat je nooit meer in de steek. O ja, dat doe ik wel, maar op een andere manier dan ik in oktober heb gedaan. Ik denk dat ik echt bijna dood moest gaan om erachter te komen wat ik werkelijk wilde.' Hij ging op één knie in de regen zitten en ze lachte tegen hem. 'Goed, ga je met me mee?'

'Goed, goed. Maar ik zal op school moeten opzeggen. En ik moet proefwerken nakijken. Hoe snel vertrek je?'

'Ik vertrek pas als jij met me meegaat. De boot zal minstens twee maanden, misschien drie maanden in Nederland blijven. Kan ik bij je wonen?' vroeg hij en ze lachte. Hij had er voor haar nog nooit zo goed uitgezien. En voor hem zag ze er fantastisch uit en net zo doorweekt als op de dag dat hij haar leerde kennen. 'Zal ik je naar school rijden?' Ze glimlachte weer en knikte. 'Hoe snel kun je je ontslag indienen?' vroeg hij toen ze hem haar autosleutels gaf. Dit was allemaal zo heerlijk en zo krankzinnig, net zoals hij zich voelde. Hij was de halve wereld over gevlogen om haar te vragen samen met hem te vertrekken en hij was onderweg bijna dood gegaan. Maar als dat ervoor nodig was, was dat het waard.

'Ik dien vandaag mijn ontslag in. Is dat voldoende voor jou?' vroeg ze terwijl hij de auto startte en achteruit de oprit af reed. Ze waren allebei tot op het bot doorweekt toen hij de auto stilzette en haar aankeek. 'Heb ik je al verteld dat ik van je hou?' 'Ik kan het me niet herinneren. Maar ik ben er trouwens zelf achter gekomen. Als je dat hele eind gekomen bent, dacht ik zo dat je dat wellicht wel deed. Ik hou ook van jou. Goed, breng me nu naar school, ik ben al te laat. Je bezorgde me een doodsschrik. Ik dacht dat je me aan wilde vallen.'ik was alleen maar zo blij je weer te zien.' Hij grijnsde, manoeuvreerde de auto verder over de oprit achteruit en reed de auto door Vallejo. Ze was het met hem eens toen hij haar vertelde over de storm waar hij in had gezeten. Het was een wonder. Er was een wonder voor nodig geweest om hem bij haar terug te brengen. En ze herinnerde hem eraan terwijl ze zich naar hem toe boog en hem kuste, dat het ook een storm was geweest die hen bij elkaar had gebracht. Hij zette haar bij school af en ze zwaaide naar hem terwijl hij haar door de regen zag rennen. Zij was het wonder dat in zijn leven was gekomen en vergeving had gebracht. En liefde was het wonder dat hem had genezen.