Sprong in het diepe
Author: Danielle Steel
Date: 2000-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Contemporary; Adult Fiction; Drama; Contemporary Romance; France; Suspense; Audiobook
Description: In Danielle Steels roman Sprong in het diepe staat het leven van Marie-Ange Hawkins op zijn kop wanneer haar ouders overlijden en ze moet verhuizen naar Amerika…Marie-Ange Hawkins groeit op in een prachtig oud Frans kasteel. Haar idyllische leventje komt tot een abrupt eind als ze op haar elfde haar ouders verliest. Ze wordt naar Amerika gestuurd en gaat bij haar oudtante Carole Collins op een boerderij in Iowa wonen. Daar is ze diep ongelukkig: Carole veracht haar en Marie-Ange is alles kwijt wat haar zo dierbaar was.Op haar eenentwintigste krijgt Marie-Ange echter een bijzonder cadeau: de ka
Publisher: Luitingh Sijthoff

Voor de sprongen in het diepe die ik heb gemaakt,
en degenen die het vangnet voor me hebben vastgehouden,
mijn kinderen, voor wie ik leef,

Beatie, Nick, Sammie, Victoria, Vanessa,

Maxx, Zara, Trevor en Todd.

Met al mijn liefde,
d.s.

Marie-Ange Hawkins lag in het hoge gras onder een enorme oude boom. Ze luisterde naar de vogels en ze keek naar de donzige witte wolken die op die zonnige augustusochtend door de lucht reisden. Heerlijk was het daar in dat gras; ze kon er naar de bijen luisteren, ze rook de bloemen en als ze trek kreeg, kon ze een appel uit de boomgaard plukken. Ze leefde in een veilige, beschermde wereld, omringd door mensen die van haar hielden. En wat ze het allerfijnste vond, was die eindeloze vrije tijd in de zomer. Alle elf jaar van haar leven had ze op Château de Mar- mouton gewoond, als een jonge hinde door de bossen en over de heuvels gedwaald en door het enkeldiepe beekje gewaad dat over het landgoed liep. Er waren paarden en koeien, en een echte boerenschuur bij de oude boerderij een stuk verderop. De mannen die op het land werkten, lachten en zwaaiden zodra ze haar zagen. Marie-Ange was een goedlachs, blij kind, een vrije geest. Meestal liep ze op blote voeten, als ze door het hoge gras dwaalde of in de boomgaard appels en perziken ging plukken.

Je lijkt wel een zigeunerinnetje!' zei haar moeder dan bestraffend, maar met een glimlach. Françoise Haw- kins was dol op haar twee kinderen. Haar zoon Robert was kort na de oorlog geboren, elf maanden na haar huwelijk met John Hawkins. John was in die tijd begonnen met zijn wijnexportbedrijf en had binnen vijf jaar een enorm kapitaal vergaard. Het Château de Marmouton hadden ze kort na Marie-Anges geboorte gekocht, en daar was het meisje opgegroeid. Ze ging naar de dorpsschool, hetzelfde lycée waar ook Robert op gezeten had. En nu ging Robert volgende maand naar de Sorbonne, in Parijs. Hij ging economie studeren, zodat hij uiteindelijk in het bedrijf van zijn vader kon gaan werken. Het bedrijf was met reuzensprongen gegroeid. John was zelf verbaasd dat het zo'n gigantisch succes was gebleken, en dat ze daardoor zo'n riant leven konden leiden. Françoise was ontzettend trots op hem. Dat was ze altijd geweest. Hun relatie was een heel apart, romantisch verhaal.

Tijdens de laatste maanden van de oorlog was John als Amerikaanse parachutist boven Frankrijk gedropt. Hij was geland in een boom op het erf van het boerenbedrijfje van Françoises ouders, en daarbij had hij zijn been gebroken. Haar moeder en zij waren alleen thuis geweest: haar vader zat in het verzet en was zoals bijna iedere avond naar een geheime bijeenkomst. Ze hadden John op zolder verstopt. Françoise was toen zestien geweest, en vreselijk onder de indruk van Johns lange gestalte, zijn knappe uiterlijk en zijn Amerikaanse charme. Hij kwam zelf ook van een boerderij, en hij was maar vier jaar ouder dan zijzelf. Haar moeder had hen scherp in de gaten gehouden, uit angst dat Françoise verliefd zou worden en iets doms zou doen. Maar John was een echte gentleman gebleken, en na enige tijd was hij even verliefd op haar als zij op hem. Zij leerde hem Frans en hij leerde haar Engels, 's avonds, fluisterend op zolder. Ze hadden het nog niet eens aangedurfd om een kaars aan te steken uit angst dat de Duitsers hen zouden zien. Hij was vier maanden gebleven en toen hij vertrok, brak Françoises hart. Haar vader had hem, samen met een paar vrienden uit het verzet, terugge- smokkeld naar de Amerikanen en uiteindelijk had hij meegedaan aan de bevrijding van Parijs. Maar hij had Françoise beloofd dat hij terug zou komen om haar op te halen, en ze was ervan overtuigd dat hij woord zou houden. rMaar haar ouders kwamen in die laatste dagen vlak voor de bevrijding om het leven, en zij werd naar Parijs gestuurd om bij familie te gaan wonen. Ze kon John niet bereiken, zijn adres was in de chaos kwijtgeraakt en ze had er geen idee van dat hij in Parijs zat. Een hele tijd later kwamen ze erachter dat ze maandenlang op nog geen drie kilometer van elkaar hadden gewoond, want zij zat in een zijstraat van de boulevard Saint-Germain. Maar daarvan had hij geen idee. John werd teruggestuurd naar de Verenigde Staten zonder dat hij haar teruggezien had. Hij ging naar Io- wa, waar hij vandaan kwam. Hij had zelf ook zorgen om zijn familie. Zijn vader was omgekomen in Guam, en hij moest samen met zijn moeder, zijn zusjes en zijn broertjes de boerderij van zijn eigen familie draaiende houden. Zodra hij thuis was, schreef hij Françoise, maar zijn brieven werden noch terugge- stuurd, noch beantwoord. Ze bereikten haar eenvoudigweg niet. En het duurde twee hele jaren voordat hij genoeg geld bijeengespaard had om in Frankrijk naar haar op zoek te kunnen gaan. Sinds zijn vertrek had hij haar niet uit zijn hoofd kunnen zetten. Toen hij op de boerderij kwam waar ze elkaar hadden leren kennen, hoorde hij dat die verkocht was en dat er tegenwoordig vreemden woonden. De buren wisten alleen dat Françoises ouders dood waren en dat Françoise naar Parijs was gegaan. Hij reisde haar achterna en zette alles op alles om haar te vinden: hij ging naar de politie, het Rode Kruis, het register van de Sorbonne, alle scholen die hij bezoeken kon. Maar op de dag voor zijn vertrek zat hij in een cafeetje op de Rive Gauche, toen hij haar als door een wonder zag lopen. Ze liep langzaam en met gebogen hoofd door de regen. Eerst dacht hij dat het een onbekende was die op Françoise leek, maar hij keek nog eens. Met een gevoel alsof hij zich aanstelde holde hij achter haar aan, maar hij wist dat hij het nog één keer moest proberen. Zodra ze hem zag, barstte ze in tranen uit en sloeg ze haar armen om hem heen.

Die avond brachten ze bij haar familie door, en de volgende ochtend reisde hij terug naar Amerika. Daarna correspondeerden ze een jaar lang, en toen keerde hij dan eindelijk terug naar Parijs, ditmaal voorgoed. Zij was intussen negentien en hij drieëntwintig, en twee weken na zijn terugkeer in Parijs trouwden ze. In de daaropvolgende negentien jaar waren ze geen moment uit elkaar geweest. Na Roberts geboorte waren ze uit Parijs vertrokken, en uit- eindelijk zei John dat hij zich in Frankrijk meer thuis voelde dan ooit het g^val was geweest bij zijn ouders in Iowa. Het heeft zo moeten zijn, zeiden ze altijd, en wanneer ze het verhaal vertelden, keken ze elkaar glimlachend aan. Marie-Ange had het verhaal wel duizend keer horen vertellen, en iedereen zei altijd hoe romantisch het was.Marie-Ange had de familie van haar vader nooit ontmoet. Zijn ouders en zijn twee broers waren overleden voordat zij geboren werd. Een zus was een paar jaar eerder gestorven, en zijn andere zus was omgekomen bij een ongeluk toen Marie-Ange nog maar een peuter was. Het enige familielid dat nog in leven was, was een tante van vaderskant, maar aan de manier waarop haar vader .over die tante praatte, kon Marie-Ange horen dat hij niet op haar gesteld was. Niemand van de familie was ooit naar Frankrijk gekomen, en hij had meermaals gezegd dat iedereen het volslagen krankzinnig had gevonden dat hij naar Parijs was gegaan om bij haar moeder te zijn. Fran<;oi- ses familie was omgekomen bij een ongeluk toen Marie-Ange drie was; ze had geen grootouders meer en haar moeder was enig kind geweest. Marie-Ange had alleen haar broer Robert en haar ouders, plus een oudtante ergens in Iowa, de tante aan wie haar vader zo'n hekel had. Hij had ooit aan Marie-Ange verteld dat zijn tante 'kleinzielig en kleingeestig' was, wat dat ook betekenen mocht. Ze schreven elkaar niet eens meer. Maar Marie-Ange merkte niets van het gebrek aan familie. Haar leventje was gevuld, de mensen in haar omgeving behandelden haar alsof ze een zegen en een bron van vreugde was, en zelfs haar naam betekende dat ze een engeltje was. Dat vond iedereen, zelfs haar broer Robert, die haar altijd plaagde.

Ze zou hem missen als hij uit huis ging, maar Françoise had Marie-Ange al beloofd dat ze heel vaak mee mocht naar Parijs om hem te bezoeken. John moest regelmatig voor werk naar de hoofdstad, en als het even kon ging Françoise mee. Ze bleef dan een of twee nachten van huis weg. Meestal bleef Marie-Ange thuis met Sophie, de oude huishoudster die al bij hen was sinds Robert een baby was. Ze was met hen meegekomen naar het kasteel en ze woonde in een huisje op het landgoed. Marie-Ange ging vaak bij haar op bezoek om thee te drinken met Sophies zelfgebakken koekjes.

Marie-Anges leven was perfect, in alle opzichten. Ze had het soort jeugd waarvan de meeste mensen alleen maar kunnen dromen. Vrijheid, liefde en geborgenheid, en dan woonde ze ook nog eens in een schitterend oud kasteel. Ze leek wel een prinsesje. En als haar moeder haar een van die mooie jurkjes aantrok die ze uit Parijs voor haar meebracht, zag ze er ook uit als een prinsesje. Althans, dat zei haar vader. Maar als ze op blote voeten door de weilanden holde, in een jurkje vol scheuren omdat ze weer eens in een boom geklommen was, zei hij dat ze erbij liep als een weeskind.

'Zo, kleintje, wat heb je vandaag weer allemaal uitgehaald?' vroeg haar broer toen hij haar kwam halen voor het middageten. Sophie was te oud om nog achter haar aan te rennen, en hun moeder had Robert erop uitgestuurd. Hij kwam haar wel vaker halen. Hij wist precies wat haar favoriete plekken en schuilplaatsen waren.

'Niks.' Haar hele gezicht zat onder het perziksap, en met haar zakken vol perzikpitten hief ze haar lachende gezichtje naar hem op. Hij was groot en knap en blond, net als hun vader en net als Marie-Ange zelf. Ze had blonde krullen en blauwe ogen, echt een engelachtig gezichtje. Alleen Françoise had donker haar en grote, fluweelbruine ogen. Haar man zei vaak dat ze nog een kind hadden moeten krijgen, een kind dat op haar leek. Maar Marie-Anges karakter vertoonde een heleboel avontuurlijke trekken en kwajongensstreken die ze van niemand anders dan van Françoise had.

'Maman zegt dat we aan tafel moeten,' zei Robert, terwijl hij haar opdreef als een jong veulen. Hij wilde het niet toegeven, maar hij wist dat hij haar vreselijk zou missen als hij naar Parijs ging. Vanaf het moment dat ze kon lopen, was ze hem als een schaduw gevolgd.

'Ik heb geen honger,' zei het kind, naar hem grijnzend.

'Natuurlijk niet, je zit ook de hele dag fruit te eten. Het is een wonder dat je geen buikpijn krijgt.' 'Sophie zegt dat fruit gezond is.' 'Ja, en gewoon eten is ook gezond. Kom op, papa kan ieder moment thuiskomen. Je moet je gezicht nog wassen en schoenen aantrekken.' Hij nam haar bij de hand, en volgzaam liep ze mee naar huis, terwijl ze hem spelend uitdaagde en om hem heen huppelde als een puppy.Toen haar moeder haar zag, kreunde ze bij de aanblik van haar dochter. 'Marie-Ange,' zei ze in het Frans. Alleen John sprak Engels met Marie-Ange, en ondanks een licht accent sprak ze die taal verbluffend goed. 'Dat was vanochtend nog een nieuwe jurk. En nu is hij aan flarden.' Françoise rolde met haar ogen, maar boos was ze nooit. Meestal moest ze inwendig lachen om de malle fratsen van haar dochter. 'Nee, maman, alleen mijn schort is gescheurd. De jurk is nog heel,' stelde Marie-Ange haar met een schaapachtige grijns gerust.'Nou, dat valt dan alweer mee. Ga maar gauw je gezicht en je handen wassen, en trek je schoenen aan. Sophie komt je helpen.' De oude vrouw in de haveloze zwarte jurk met de propere schort volgde Ma- rie-Ange de keuken uit, de trap op naar haar kamer boven in het kasteel. Echt vlot ter been was ze niet meer, maar ze zou naar de uithoeken der aarde gegaan zijn voor haar 'baby'. Ze had voor Robert gezorgd toen die geboren was en ze was vreselijk blij geweest toen zeven jaar later, als een verrassing, Marie-Ange kwam. Ze hield van de hele familie Hawk- ins alsof het haar eigen kinderen waren. Ze had zelf wel een dochter, maar die woonde in Normandië en moeder en dochter zagen elkaar niet vaak. Sophie zou het nooit toegegeven hebben, maar ze hield meer van de Hawkins-kinderen dan ze ooit van haar eigen dochter gehouden had. En net als Marie-Ange was ook zij verdrietig dat Robert hen binnenkort zou verlaten om in Parijs te gaan studeren. Maar ze wist dat het goed voor hem was, en ze zou hem uiteraard zien als hij thuiskwam op feestdagen en in zijn vakanties. John had het er nog even over gehad hun zoon een jaar naar Amerika te sturen voor studie, maar Françoise vond dat geen prettig idee en Robert had zelf ook gezegd dat hij liever niet zo ver weg wilde. Ze vormden een hecht gezin, en hij had een groot aantal vrienden in de buurt. Parijs was ver genoeg voor hem - net als zijn moeder en zusje was hij Fransman in hart en nieren, ondanks zijn Amerikaanse vader. John zat al aan de keukentafel toen Marie-Ange beneden kwam. Françoise had hem net een glas wijn ingeschonken, en een kleiner glas voor Robert. Bij iedere maaltijd werd wijn gedronken, en soms kreeg ook Marie-Ange een paar druppels in een glas water. John had zich probleemloos en goed aangepast aan de Franse gewoonten. Al jaren deed hij zaken in het Frans, maar met zijn kinderen sprak hij Engels, zodat ze de taal konden leren. Robert sprak veel beter Engels dan zijn zusje.

,De tafelgesprekken die middag waren levendig, zoals altijd. John en Robert spraken over het werk, en Françoise becommentarieerde het plaatselijke nieuws en zorgde ervoor dat Marie-Ange geen rommel maakte tijdens het eten. Ze mocht door de velden dwalen zoveel ze wilde, maar ze werd netjes opgevoed en als ze eraan dacht, kon ze keurige manieren hebben. 'En jij, kleintje, wat heb jij vandaag gedaan?' vroeg haar vader, terwijl hij met één hand door haar krullen woelde. Françoise schonk hem intussen een kop sterke, dampende filterkoffie in. 'Ze plukt je hele boomgaard leeg, papa,' zei Robert lachend. Marie-Ange keek glunderend van de een naar de ander.

'Robert zegt dat ik buikpijn krijg als ik te veel perziken eet, maar dat is niet waar,' zei ze trots. 'Straks ga ik naar de boerderij,' voegde ze daaraan toe, als een jonge koningin die haar onderdanen gaat bezoeken. Marie-Ange had nog nooit iemand ontmoet die zijzelf niet aardig vond of die haar geen absoluut schat- je vond. Ze was het spreekwoordelijke zondagskind, en vooral Robert was gek op haar. Vanwege het leeftijdsverschil van zeven jaar had er nooit enige jaloezie tussen hen bestaan.

'Binnenkort moet je weer naar school,' bracht haar vader haar in herinnering. 'De vakantie is bijna voorbij.' Maar bij die woorden fronste Marie-Ange haar wenkbrauwen. Dat betekende dat Robert wegging, en iedereen wist dat het afscheid haar zwaar zou vallen. Hemzelf ook, natuurlijk, hoewel hij zich verheugde op het avontuur van in Parijs wonen. Ze hadden een klein flatje voor hem gevonden aan de Rive Gauche, en zijn moeder zou ervoor zorgen dat hij daar helemaal op orde was voordat ze hem aan de studie lieten. Ze had al een paar meubelstukken en grote koffers vooruitgestuurd. Die stonden in Parijs op hem te wachten.

Toen de grote dag van Roberts vertrek dan eindelijk was aangebroken, stond Marie-Ange bij het ochtendkrieken op. Ze had zich in de boomgaard verstopt toen Robert haar voor het ontbijt kwam zoeken.

'Kom je niet met me ontbijten voordat ik vertrek?' vroeg hij. Ze keek hem ernstig aan en schudde haar hoofd. Hij zag meteen dat ze gehuild had. 'Nee.''Maar je kunt daar niet de hele dag blijven zitten! Kom, dan drinken we samen een kop koffie.' Ze mocht nog geen koffie, maar hij gaf haar altijd een grote slok van de zijne, en wat ze het lekkerst vond was als ze suikerklontjes in zijn koffie mocht houden tot ze doorweekt waren. Die liet ze dan met een verzaligd gezicht in haar mond vallen voordat Sophie het zag.

'Ik wil niet dat je naar Parijs gaat,' zei Marie-Ange. Haar ogen liepen weer vol tranen. Zachtjes pakte hij haar hand en liep hij met haar terug naar het kasteel, waar hun ouders stonden te wachten. 'Ik blijf niet lang weg. Ik kom begin november al een lang weekend naar huis.' Het was de eerste vakantie op het schema dat hij van de Sorbonne had gekregen, en die lag maar twee maanden in de toekomst. Maar voor zijn zusje leek het een eeuwigheid. 'Je krijgt niet eens de tijd om me te missen. Je zult het veel te druk hebben met Sophie en papa en maman pesten. En bovendien heb je al je vriendinnetjes op school om mee te spelen.'

'Waarom moet jij eigenlijk naar die stomme Sorbonne?' vroeg ze klaaglijk, terwijl ze in haar ogen wreef met handen die nog vol zand van de boomgaard zaten. Hij moest lachen toen hij naar haar keek. Haar gezicht was zo smerig dat ze wel een straatkind leek. Wat was ze in de watten gelegd, wat hielden ze van haar, wat had ze een beschermd leventje. Ze was echt hun baby.

'Ik heb een opleiding nodig, zodat ik papa kan helpen op de zaak. En op een dag ga jij ook, als je tenminste niet je hele leven in bomen blijft klimmen. Dat vind je vast leuk.' Door haar tranen heen glimlachte ze naar hem, en even later kwam ze naast hem aan de ontbijttafel zitten.

Françoise had een chic marineblauw pakje aan, dat ze het vorige jaar in Parijs had gekocht, en hun vader droeg een grijze broek en een blazer met een donkerblauwe Hermès-das, die Françoise voor hem had gekocht. Het was een mooi, opvallend paar. Zij was achtendertig, maar ze zag er minstens tien jaar jonger uit, met een meisjesachtig figuur en een beeldschoon, rimpelloos gezichtje met diezelfde fijne gelaatstrekken die John zich herinnerde van hun eerste kennismaking. En hijzelfwas nog even knap en blond als toen hij aan een parachute naar het boerenhuis van haar ouders was komen zakken. 'Beloof me dat je zult doen wat Sophie zegt als ik weg ben,' zei Françoise tegen Marie-Ange, terwijl Robert haar onder de tafel een druipend, in koffie gedrenkt suikerklontje toestak. Met een dankbare blik stak ze het in haar mond. 'Niet rondstruinen waar ze je niet kan vinden.' Ze moest zelf over twee dagen weer naar school, en haar moeder hoopte dat ze dan minder aan haar broer zou denken. 'Papa en ik komen in het weekend weer thuis.' Maar dan dus zonder Robert. Voor zijn kleine zusje leek het een tragedie. 'Ik bel je vanuit Parijs,' beloofde hij. 'Elke dag?' vroeg Marie-Ange hem met die enorme blauwe ogen die zo op zijn eigen ogen en die van hun vader leken.

'Zo vaak als ik kan. Ik krijg het wel behoorlijk druk met alle colleges, maar ik zal je bellen.'

Bij het vertrek klemde hij haar in zijn armen en kuste haar op beide wangen. Toen stapte hij bij zijn ouders in de auto. In de kofferruimte lagen hun weekendtassen, en vlak voordat hij het portier dichtsloeg drukte Robert een klein pakje in haar hand, en zei dat ze dat dragen moest. Ze had het nog in haar hand toen de auto wegreed en zij en Sophie naast elkaar stonden te zwaaien, terwijl de tranen over hun wangen biggelden. Zodra ze weer in de keuken waren, maakte Marie-Ange het cadeautje open: een klein gouden medaillon met een foto van hemzelf. Hij glimlachte, en Marie-Ange herinnerde zich de foto van de afgelopen Kerstmis. In de andere helft van het medaillon had hij een fotootje van diezelfde dag gedaan, een foto van hun ouders. Het was een prachtig sieraad, en Sophie hielp haar om het om te doen. Ze maakte de sluiting vast van de dunne gouden ketting waaraan het hing.

'Wat een mooi cadeau heb jij van Robert gekregen!' zei Sophie, en ze bette haar ogen. Terwijl zij de ontbijttafel afruimde, ging Marie-Ange in de halspiegel haar medaillon bewonderen. Toen ze ernaar keek, verscheen er een glimlach op haar gezichtje. Met een eenzaam gevoel keek ze naar het gezicht van haar broer op de foto, en diezelfde emotie maakte zich van haar meester toen ze naar de foto van haar ouders keek. Haar moeder had haar twee dikke kussen gegeven voordat ze vertrok, en haar vader had haar omhelsd en door haar krullen gestreken zoals altijd. En hij had beloofd dat hij haar zaterdag, als ze terugkwamen uit Parijs, van school zou komen halen. Maar het huis leek zo leeg zonder papa en maman en Robert. Langzaam liep ze de trap op en ging op weg naar haar eigen kamer even naar binnen in die van Robert. Daarna ging ze een tijdje op haar eigen bed aan hem zitten denken.

Daar zat ze nog, met een verloren uitdrukking op haar gezicht, toen Sophie haar een halfuur later boven kwam zoeken.

'Ga je mee naar de boerderij? Ik moet eieren hebben, en ik had madame Fournier beloofd dat ik koekjes zou brengen.' Maar Marie-Ange schudde verdrietig haar hoofd. Zelfs het avontuur van de boerderij lokte haar die ochtend niet. Ze miste haar broer nu al. Het zou een lange, eenzame winter worden op Mar- mouton, zonder hem. En Sophie legde zich erbij neer dat ze in haar eentje naar de boerderij zou moeten. 'Ik ben voor het middageten terug, Marie-Ange. Blijf in de tuin, ik heb geen zin om het hele bos te doorzoeken. Beloof je dat?'

'Oui, Sophie,' zei ze ijverig. Ze had geen zin om waar dan ook heen te gaan, maar toen Sophie eenmaal weg was, dwaalde ze de tuin in. Daar was niets te doen. Daarom besloot ze toch maar naar de boomgaard te gaan om appels te plukken. Als ze er genoeg in haar schort mee naar huis bracht, zou Sophie er een tarte tatin van bakken, wist ze.

Maar zelfs Sophie was niet zichzelf toen ze rond het middaguur terugkeerde en soep met een tosti maakte voor Marie-Ange. Normaal gesproken was dat haar lievelingskostje, maar vandaag schoof ze het heen en weer op haar bord zonder er veel van te eten. Ze voelden zich allebei een beetje bedrukt. Na het eten ging Marie-Ange maar weer in de boomgaard spelen, en na een tijdje ging ze in het gras naar delucht liggen kijken, zoals ze wel vaker deed. Ze bleef een hele tijd aan haar broer liggen denken. Het was al laat in de middag toen ze, zoals gebruikelijk op blote voeten, naar huis terugslenterde, even verfomfaaid als gewoonlijk op dat uur. Ze zag dat de auto van de gendarmerie voor het huis geparkeerd stond. Maar zelfs dat deed haar weinig. De dorpsagenten kwamen wel vaker langs om even gedag te zeggen, of om een kopje thee te drinken bij Sophie en te kijken of alles in orde was. Ze vroeg zich af of de politie wist dat haar ouders naar Parijs waren. Toen ze de keuken inliep, zag ze een gendarme bij Sophie zitten. Sophie huilde, zag ze. Marie-Ange nam aan dat ze de agent had verteld dat Robert naar Parijs was vertrokken. Bij de gedachte alleen al tastte Marie-Ange naar haar medaillon. Ze had er de hele middag aan lopen voelen, en ze wilde zeker weten dat ze het niet kwijtgeraakt was in de boomgaard. Toen ze dichterbij kwam, zweeg zowel de gendarme als Sophie. De oude vrouw keek haar zo radeloos aan dat Marie- Ange haar een onderzoekende blik toewierp: wat kon er aan de hand zijn? Het was niet alleen Robert, dat voelde ze wel. Plotseling vroeg ze zich af of er iets mis was met Sophies dochter. Maar beide volwassenen bleven zwijgend naar het kind staren, en Marie-Ange voelde een eigenaardige rilling van angst door zich heen gaan.

Eindeloos lang bleef het stil. Sophie keek van de gendarme naar het kind en stak toen haar armen naar haar uit. 'Kom eens even hier, liefje.' Ze klopte op haar schoot, wat ze in geen tijden meer gedaan had, want Marie-Ange was intussen al bijna even groot alszijzelf. Zodra Marie-Ange op haar schoot zat, voelde ze de breekbare oude armen om zich heen. Sophie kreeg de woorden niet over haar lippen, ze kon Marie-Ange onmogelijk vertellen wat ze zojuist zelf had gehoord, en de gendarme zag dat hij het zelf zou moeten zeggen.

'Marie-Ange,' zei hij op plechtige toon, en achter zich voelde ze Sophie trillen. Plotseling wilde ze niets liever dan hard weghollen met haar handen voor haar oren. Ze wilde niet horen wat hij zou gaan zeggen. Maar ze kon hem niet tegenhouden. 'Er is een ongeluk gebeurd, op de weg naar Parijs.' Ze hoorde haar eigen ademhaling stokken, ze voelde haar hart bonzen. Wat voor ongeluk? Dat kon helemaal niet. Maar er moest iemand gewond geraakt zijn, anders zat de gendarme niet hier, en ze kon alleen maar bidden dat het Robert niet was. 'Een vreselijk ongeluk,' ging hij langzaam verder, terwijl Marie-Ange de angst als een vloedgolf voelde opkomen. 'Je ouders, en ook je broer...' begon hij, maar Marie-Ange sprong van So- phies schoot en probeerde de keuken uit te hollen. Hij ving haar op en hield haar stevig bij een arm. 'Ze zijn alle drie om het leven gekomen, een uur geleden. Hun auto is tegen een vrachtwagen gebotst die van de weg raakte, en ze waren op slag dood. De verkeerspolitie heeft ons zojuist gebeld.' Zijn woorden stopten even plotseling als ze begonnen waren, en Marie-Ange stond als aan de grond genageld. Ze voelde haar hart bonzen, ze luisterde naar het getik van de klok in de doodstille keuken. Woedend staarde ze hem aan. 'Niet waar!' gilde ze toen tegen hem. 'Je liegt! Mijn ouders en Robert zijn helemaal niet omgekomen bij een ongeluk. Ze zijn in Parijs.' 'Daar zijn ze nooit aangekomen,' zei hij bedroefd. So- phie snikte even, en op datzelfde moment barstte Ma- rie-Ange in vreselijke tranen uit. Ze verzette zich tegen de sterke hand die haar vasthield, en omdat hij niet wist wat hij doen moest, liet de gendarme haar los. Als een wervelwind stormde ze de deur uit, naar de boomgaard. Hij aarzelde en keek naar Sophie voor aanwijzingen. Zelf had hij geen kinderen, en deze taak viel hem niet licht. 'Moet ik achter haar aan?' Maar Sophie schudde haar hoofd en veegde haar tranen af met haar schort.

'Laat haar maar even. Ik ga straks wel naar haar toe. Ze heeft even tijd nodig om dit te verwerken.' Maar het enige dat Sophie kon doen, was huilend om hen treuren en zich afvragen wat er nu van haar en Ma- rie-Ange zou worden. Het was zo ondenkbaar, zo ondraaglijk dat die drie prachtige mensen in één ogenblik gestorven waren. Het bloedbad dat de gendarme had beschreven, was zo afgrijselijk dat Sophie hem amper had kunnen aanhoren. Ze kon alleen maar hopen dat het einde pijnloos geweest was. Ze kon niet meer doen dan zich zorgen maken over Marie-Ange en zich afvragen hoe het met haar verder moest nu ze geen ouders meer had. De gendarme had geen idee toen ze hem die vraag stelde, en zei dat er waarschijnlijk een familienotaris zou zijn die contact met haar zou opnemen over wat er geregeld moest worden. Sophies vragen kon hij niet beantwoorden. De schemering was al ingevallen toen ze na zijn vertrek op zoek ging naar Marie-Ange, maar het duurde niet lang voordat ze het kind gevonden had. Marie-Ange zat onder een boom te snikken, met haar gezicht op haar knieën als een klein hoopje ellende. So- phie zei niets maar liet zich op de grond naast haar zakken.

'Het is Gods wil, Marie-Ange. Hij heeft ze in de hemel bij zich geroepen,' zei ze door haar eigen tranen heen.

'Niet waar, niet waar,' hield het kind vol. 'En als het wel zo is, dan haat ik Hem.'

'Dat mag je niet zeggen. We moeten voor hen bidden.' En met die woorden nam ze Marie-Ange in haar armen. Zo bleven ze daar een hele tijd samen zitten huilen, terwijl Sophie het ontroostbare meisje zachtjes wiegde. Het was donker toen ze uiteindelijk teruggingen naar huis, Sophie met haar arm om het meisje heen geslagen. Marie-Ange wankelde versuft naar het chateau en keek vol afgrijzen naar Sophie op toen ze op de binnenplaats kwamen. 'Wat gebeurt er nu met ons?' vroeg ze fluisterend, terwijl ze de oude vrouw aankeek. 'Mogen wij nog wel hier blijven?'

'Ik hoop het, liefje. Maar ik weet het niet,' was het eerlijke antwoord. Ze wilde geen beloftes doen die ze niet kon nakomen, en ze had geen idee wat er zou gebeuren. Ze wist dat er geen grootouders waren, geen bloedverwanten, niemand die ooit uit Amerika overkwam. Voor zover zij wist, was er aan geen van beide kanten familie, en Sophie vermoedde wat Marie- Ange alleen maar aanvoelde: dat ze nu helemaal alleen op de wereld was. Toen Marie-Ange dacht aan een toekomst zonder haar ouders of Robert, voelde ze een golf van angst over zich heen slaan, alsof ze in haar verdriet zou verdrinken. Erger nog, ze zou haar ouders of haar broer nooit meer zien, en het geborgen, beschermde leven vol liefde dat ze tot nu toe gekend had, was abrupt geëindigd. Het voelde alsof zij samen met hen was gestorven.

De begrafenis vond plaats in de kapel op het landgoed van Marmouton en werd bijgewoond door een enorme menigte, afkomstig van de omringende boerenbedrijven en uit het dorp. De vrienden van haar ouders waren er, en Roberts vrienden, en al zijn voormalige klasgenoten, voor zover ze nog niet vertrokken waren naar universiteiten een heel eind weg, en haar vaders collega's en medewerkers. Er was een maaltijd bereid op het kasteel, en iedereen kwam na de begrafenis eten en drinken of praten, maar er hoefde niemand getroost te worden, behalve het ene overgebleven kind en de huishoudster die van haar hield. De dag na de begrafenis kwam de notaris de situatie uitleggen. Marie-Ange had één overlevende bloedverwant, de tante van haar vader, Carole Collins. Die woonde op een plek die Iowa heette. Marie-Ange kon zich niet herinneren haar naam meer dan een- of tweemaal gehoord te hebben, en ze wist nog dat haar vader niet op zijn tante gesteld geweest was. Tante Carole was nooit naar Frankrijk gekomen, zijzelf hadden haar nooit bezocht of geschreven, en dat was alles wat Marie-Ange van haar wist.

De notaris vertelde dat hij haar had gebeld en dat zij bereid was om Marie-Ange in huis te nemen en voor haar te zorgen. De notaris zou ervoor zorg dragen dat het kasteel en haar vaders bedrijf werden 'afgehandeld', zei hij, maar de elfjarige Marie-Ange kon zich daar niets bij voorstellen. Hij zei dat er enkele 'schulden' waren, ook een onbegrijpelijke term voor haar, en hij had het over de 'nalatenschap' van haar ouders. Marie-Ange staarde hem als verdoofd aan. 'Kan ze hier niet blijven wonen, monsieur?' vroeg So- phie door haar tranen heen, maar hij schudde zijn hoofd. Een kind van die leeftijd kon hij niet in haar eentje in een kasteel laten wonen met niet meer dan een frêle oude bediende om voor haar te zorgen. Er moesten beslissingen worden genomen over haar school, haar leven; en niemand kon van Sophie verwachten dat ze die last op haar schouders zou nemen. De mensen bij John op kantoor hadden hem al verteld dat de bejaarde huishoudster geen al te goede gezondheid had, en het leek hem het beste om haar naar familie te sturen, waar voor haar gezorgd zou worden en waar de juiste beslissingen konden worden genomen, hoe goed Sophies bedoelingen misschien ook waren. Hij zei dat hij Sophie een pensioen kon aanbieden, maar zag tot zijn ontroering dat ze daar niet om maalde. Haar enige zorg was wat er van Marie- Ange zou worden als ze naar vreemden werd gestuurd. Sophie was radeloos bezorgd om haar. Het kind had amper gegeten sinds de dag waarop haar ouders waren omgekomen, en ze was ontroostbaar. Het enige dat ze wilde, was in het hoge gras in de boomgaard naar de hemel liggen staren.'Je tante is vast heel aardig,' zei hij geruststellend tegen Marie-Ange zelf. En zij kon hem alleen maar aanstaren, niet in staat om te zeggen dat de tante volgens haar vader 'kleinzielig en kleingeestig' was. Dat klonk niet 'heel aardig', vond Marie-Ange. 'Wanneer moet ze weg?' vroeg Sophie fluisterend toen Marie-Ange de keuken uit was. Ze kon zich niet voorstellen dat ze nu echt van haar gescheiden zou worden.

'Overmorgen,' zei hij. De oude vrouw brak in tranen uit. 'Ik breng haar zelf naar Parijs. Daar zet ik haar op het vliegtuig. Ze vliegt naar Chicago, en daar moet ze overstappen. Haar tante zorgt ervoor dat iemand haar komt ophalen en haar naar de boerderij brengt. Volgens mij is dat dezelfde boerderij waar meneer Hawkins zelf is opgegroeid,' zei hij om haar gerust te stellen, maar ze was ontroostbaar. Niet alleen was ze haar werkgevers verloren, die ze had bewonderd en liefgehad, maar nu stond ze ook nog eens op het punt om het kind kwijt te raken dat ze had aanbeden vanaf het moment dat ze haar voor het eerst gezien had. Marie-Ange was een zonnestraaltje in het leven van iedereen die haar kende. Geen pensioen zou ooit voldoende compensatie zijn voor het verlies dat ze moest lijden. Het was bijna of ze haar eigen dochter moest afstaan, en in zeker opzicht was het zelfs nog erger, want dit kind had haar nodig, en het was zo'n open, liefdevol wezentje.

'Hoe weten we of ze daar wel goed behandeld wordt?' vroeg Sophie met bezorgde blik. 'Stel dat ze daar niet gelukkig wordt?'

'Ze heeft geen keuze,' zei hij simpelweg. 'Het is haar enige familie, madame. Ze moet daar gaan wonen, en ze boft dat mevrouw Collins haar in huis wil nemen.'

'Heeft mevrouw Collins zelf kinderen?' vroeg Sophie, in de hoop dat Marie-Ange bij haar tante troost en liefde zou vinden.

'Ik geloof dat ze al op leeftijd is, maar ze klinkt intelligent en verstandig. Ze was verbaasd toen ik belde, maar bleek bereid om zich over het kind te ontfermen. Ze zei dat ze warme kleren mee moest nemen, omdat het daar 's winters koud is.' Sophie wist niets over Iowa: wat haar betreft had het net zo goed op de maan kunnen liggen. Ze werd gek van verdriet bij de gedachte dat ze Marie-Ange moest laten gaan, en ze bezwoer dat ze zoveel mogelijk warme kleren zou meegeven, en alle spulletjes uit Marie-Anges kamer waar ze zo aan gehecht was, speelgoed en poppen, en foto's van Robert en haar ouders, zodat ze tenminste bekende dingen om zich heen zou hebben. Ze zag kans alles in drie enorme koffers te pakken, en de notaris maakte geen bezwaar tegen de uitgebreide bagage toen hij Marie-Ange twee dagen later kwam ophalen. Toen hij naar haar keek, ging er een steek door zijn hart. Ze zag eruit alsof ze zo'n dodelijke klap had gekregen dat ze amper meer merkte of wist wat er allemaal was gebeurd. In haar ogen lag een blik van angst en ellende, die alleen nog maar erger werd toen ze in Sophies armen in snikken uitbarstte. De oude vrouw keek al even verdrietig, terwijl ze het kind in haar armen klemde. Met een ongemakkelijk, hulpeloos gevoel bleef hij tien minuten lang staan toekijken hoe ze samen huilden, en toen legde hij met een teder gebaar zijn hand op de schouder van het kind.

'We moeten gaan, Marie-Ange. Je wilt het vliegtuig toch zeker niet missen?'

'Jawel, dat wil ik juist wél,' snikte ze hartstochtelijk. 'Ik wil niet naar Iowa. Ik wil hier blijven.' Hij vertelde haar niet opnieuw dat het kasteel verkocht zou worden, met alles wat erin stond. Er was geen enkele reden om het aan te houden, nu Marie-Ange al zo jong zo ver weg ging. Haar leven op Chateau de Mar- mouton was voorbij, en dat wist ze, of hij dat nu zei of niet. Wanhopig keek ze een laatste keer om voordat ze vertrokken, alsof ze het allemaal probeerde mee te nemen. Sophie huilde nog steeds, ontroostbaar, terwijl ze wegreden. Ze beloofde Marie-Ange iedere dag te schrijven. De auto was al uit het zicht verdwenen toen de oude vrouw op de binnenplaats op haar knieën viel, wanhopig snikkend. Een hele tijd later ging ze de keuken in, liep vandaar naar haar eigen huisje en pakte haar spullen in. Ze ruimde alles op, maakte alles schoon, en toen het hele huis smetteloos was, keek ze een laatste keer om zich heen en liep de septemberzon in. Ze deed de deur achter zich op slot. Ze had afgesproken dat ze een tijdje bij haar vrienden op de boerderij zou gaan logeren, en daarna zou ze naar Normandië moeten om bij haar dochter in te trekken.Tijdens de lange rit naar Parijs zei Marie-Ange geen woord tegen de notaris. Aanvankelijk probeerde hij een paar keer een gesprek aan te gaan, maar na een tijdje gaf hij zijn pogingen op. Ze had niets te zeggen en hij wist dat hij weinig of niets kon doen om haar te troosten. Ze zou hiermee moeten leren leven, en ze zou een nieuw bestaan moeten opbouwen bij haar oudtante in Iowa. Hij wist zeker dat ze na verloop van tijd gelukkig zou worden. Ze kon niet haar leven lang ontroostbaar blijven. Onderweg hielden ze halt om iets te eten, maar Ma- rie-Ange kreeg geen hap door haar keel. Toen hij haar later die middag op het vliegveld een ijsje wilde geven, schudde ze haar hoofd: nee, ze wilde geen ijs. Haar ogen waren onnatuurlijk groot in haar gezichtje, en haar krullen zaten een beetje in de war. Maar Sophie had haar een mooi blauw jurkje aangetrokken, met smokwerk aan de voorkant. Een jurkje dat haar moeder in Parijs voor haar had gekocht. Daaroverheen had ze een trui in dezelfde kleur. Ze had haar zondagse leren "schoentjes aan en om haar hals hing het gouden medaillon dat het laatste geschenk van haar broer was geweest. Wie naar haar keek, had onmogelijk kunnen vermoeden dat ze de hele zomer op blote voeten en onder de modderstre- pen door de boomgaarden had gehold. Ze zag eruit als een tragisch prinsesje zoals ze aan boord ging, en hoewel hij haar een hele tijd bleef nakijken, draaide ze zich niet één keer om om te zwaaien. Ze had geen woord gesproken, behalve een beleefd 'au revoir, monsieur' toen ze zijn hand schudde en de stewardess haar had meegenomen naar het vliegtuig dat haar naar Chicago zou brengen. Hij had het personeel even apart genomen om te vertellen dat Marie- Anges hele familie was omgekomen en dat zij nu naar een verre verwant in Iowa werd gestuurd. Maar ook zonder die uitleg was het overduidelijk dat het kind hopeloos verdrietig was.

De purser had zielsmedelijden gehad met Marie-An- ge, en had beloofd tijdens de vlucht een oogje op haar te houden en haar veilig op de volgende vlucht te zetten als ze eenmaal in Chicago waren. Hij had Sophie beleefd bedankt, maar zijn hart kromp ineen als hij dacht aan wat Marie-Ange had doorstaan. Hij was blij dat ze tenminste een oudtante had die haar in huis wilde nemen en die haar kon troosten. De notaris wachtte tot het vliegtuig was opgestegen, en toen begon hij aan de lange rit terug naar Mar- mouton, zijn gedachten niet alleen bij het kind maar ook bij het werk dat hem wachtte: de verkoop van de bezittingen, het kasteel en het bedrijf van haar vader. En hij was blij, voor haar althans, dat haar vader zijn zaken netjes had achtergelaten. Marie-Ange deed geen oog dicht tijdens de nachtvlucht, en pas toen ze het haar een paar keer hadden gevraagd, at ze een paar muizenhapjes kipfilet en wat brood. Maar afgezien daarvan wilde ze niets, en ze zei geen woord. Het grootste deel van de nacht zat ze uit het raampje te kijken, alsof ze daar iets kon zien, maar er viel niets te zien, er was niets om van te dromen, niets om naar uit te kijken. Op haar elfde had ze het gevoel dat haar hele leven achter haar lag. En toen haar ogen dan eindelijk dichtvielen, zag ze hun gezichten even duidelijk voor zich als in het medaillon. Ze had ook een foto van Sophie bij zich, en het adres van Sophies dochter. Marie-Ange had beloofd te schrijven zodra ze op de boerderij van haar oudtante aankwam, en Sophie had beloofd terug te schrijven.

Om negen uur 's avonds, plaatselijke tijd, kwamen ze in Chicago aan, en een uur later zat ze op de vlucht naar Iowa, met haar drie enorme koffers ingecheckt als bagage. Om halftwaalf landde het vliegtuig in Fort Dodge. Marie-Ange keek uit het raampje. Buiten was het donker, er viel weinig te zien, maar kilometers in het rond leek de bodem vlak, en het vliegveld zag er piepklein uit toen een stewardess Marie-Ange meenam de trap af naar de landingsbaan. Ze bracht haar naar het luchthavengebouw, waar een man met een enorme cowboyhoed op haar stond te wachten. Hij had een snor en ernstige, donkere ogen. Marie-Ange keek angstig naar hem op toen hij zich aan de stewardess bekendmaakte als de voorman van haar oudtante. Mevrouw Collins had hem een brief meegegeven waarin ze hem machtigde om Marie-Ange op te halen. De stewardess die voor haar had gezorgd, overhandigde hem haar paspoort. Daarna nam de stewardess afscheid, pakte de voorman Marie-Anges hand en ging hij haar bagage halen. Hij was verbaasd dat ze zoveel en zulke grote koffers bij zich had, en met een glimlach keek hij op haar neer. 'Het is maar goed dat ik met de vrachtwagen ben, vind je ook niet?' zei hij. Toen ze niet antwoordde, besefte hij plotseling dat ze misschien wel helemaal geen Engels sprak, ondanks haar Amerikaanse vader. Het enige dat ze had gezegd, was 'good-bye' tegen de stewardess, en daarbij had hij opgemerkt dat ze een Frans accent had. Maar dat was natuurlijk niet zo vreemd: het kind was opgegroeid in Frankrijk, en ze had een Franse moeder. 'Heb je honger?' vroeg hij, langzaam en duidelijk zodat ze hem zou verstaan.

Zwijgend schudde ze haar hoofd. Hij pakte zelf twee koffers en liet de derde door een kruier naar de vrachtwagen dragen. Onderweg vertelde hij haar dat hij Tom heette en dat hij voor haar tante Carole werkte. Marie-Ange luisterde en knikte, en hij vroeg zich af of ze gewoon verlegen was of dat de dood van haar ouders zo traumatiserend was geweest dat ze stom van verdriet geworden was. Zijn hart brak als hij die ongelukkige blik in haar ogen zag.

'Je tante heeft een goed hart,' zei hij geruststellend toen ze op weg gingen, met haar koffers in de laadbak van zijn pick-up. Marie-Ange reageerde niet. Ze haatte haar tante omdat die haar van huis en van So- phie had weggehaald. Marie-Ange had zielsgraag thuis willen blijven. Meer dan iemand kon bevroeden.

De rit duurde een uur, en het was bijna één uur in de nacht toen Tom de snelweg verliet en een smal pad opreed, waarna ze een paar minuten door een eindeloze reeks kuilen hotsten. Toen zag ze in het donker een groot huis opdoemen. Ze zag twee silo's en een schuur, en nog een paar bijgebouwen. Het geheel kwam haar voor als iets enorms, maar zo anders dan Marmouton dat het op een andere planeet had kunnen staan. En wat Marie-Ange betreft had dat geen verschil gemaakt. Toen ze voor het huis bleven staan, kwam er niemand naar buiten om hen te begroeten. Nee, Tom haalde haar koffers uit de auto en liep de oude, ietwat verwaarloosde keuken van de boerderij binnen. Marie-Ange bleef onzeker op de drempel staan. Het leek wel of ze bang was voor wat ze zou aantreffen als ze naar binnen ging. Met een vriendelijke glimlach draaide hij zich naar haar om. 'Kom maar binnen, Marie,' zei hij, zonder zich te bekommeren om de tweede helft van haar naam. 'Ik zal eens kijken of ik je tante Carole kan vinden. Ze zei dat ze op zou blijven totdat jij hier was.' Marie-An- ge was intussen een heel etmaal onderweg, en hoewel ze uitgeput leek, keek ze hem met grote ogen aan. Ze schrok van een geluid, en even later zag ze een oude vrouw die vanuit een rolstoel in de deuropening naar hen zat te kijken, met op de achtergrond een schemerige kamer. Het geheel zag er in de ogen van een elfjarig kind doodgriezelig uit. 'Zo'n jurk is natuurlijk volledig ongeschikt op de boerderij,' zei de oude vrouw bij wijze van begroeting. Ze had een bars, hoekig gezicht, met ogen die heel in de verte deden denken aan die van Marie-An- ges vader. En ze had lange, benige handen die op de wielen van haar rolstoel rustten. Marie-Ange was verbaasd dat ze invalide was, en ze vond het een beetje eng. 'Je ziet eruit alsof je naar een partijtje gaat.' Het was geen compliment maar kritiek - en Sophie had nog veel meer 'ongeschikte' jurken ingepakt. 'Spreek je Engels?' vroeg de vrouw van wie Marie-Ange maar aannam dat het haar oudtante was plotseling, en ze knikte. 'Bedankt dat je haar opgehaald hebt, Tom,' zei ze tegen de voorman. Bij het weggaan klopte hij Marie-Ange even bemoedigend op de schouder. Hij had zelf kinderen, en hij had zielsmedelijden met het kind dat zo ver van huis was, en dan nog wel om zo'n tragische reden. Het was een lief meisje, maar ondanks zijn pogingen om haar op haar gemak te stel- len had ze de hele weg vanaf het vliegveld doodsbang uit haar ogen gekeken. Hij wist dat Carole Collins niet bepaald een warme vrouw was. Ze had zelf nooit kinderen gekregen, en ze leek geen belangstelling te hebben voor wat er in een kind omging. De kinderen van haar werknemers en vrienden betekenden niets voor haar. Het was wel ironisch dat ze op deze leeftijd alsnog een kind op haar levenspad kreeg. De voorman hoopte dat ze er iets milder door zou worden.

'Je zult wel moe zijn,' zei ze met een blik op Marie- Ange, toen ze alleen in de keuken waren. Marie-An- ge moest vechten tegen de tranen, zozeer verlangde ze naar Sophies warme omhelzing. 'Je mag dadelijk naar bed.'

Marie-Ange was inderdaad moe, maar bovendien had ze nu eindelijk honger. Carole Collins was echter de eerste die nacht die haar niets te eten aanbood, en Marie-Ange durfde er niet om te vragen. 'Heeft de kat je tong soms ingeslikt?' vroeg tante Carole, terwijl ze Marie-Ange strak aankeek. Het kind dacht dat het een verwijt was omdat ze haar tante niet had bedankt.

'Dank u wel dat ik hier mocht komen,' zei ze in keurig Engels, zij het met een accent. 'Ik geloof niet dat we een van beiden veel keus hadden,' zei Carole Collins op zakelijke toon. 'We moeten er maar het beste van maken. Je kunt me helpen in huis.' Ze wilde de dingen meteen duidelijk maken. 'Ik hoop dat je geschiktere kleren bij je hebt,' zei ze over haar schouder, terwijl ze met een geoefend gebaar haar rolstoel keerde.

Carole Collins had als jong meisje polio gehad, en daarna had ze nooit meer kunnen lopen. Ze kon zich op krukken en met beugels rond haar benen voortslepen, maar dat deed ze liever niet. De rolstoel was minder vernederend en handiger, en ze zat er nu al meer dan vijftig jaar in. Dat voorjaar was ze zeventig geworden, in april. Ze was weduwe geworden toen haar man in de Tweede Wereldoorlog was gesneuveld, en ze was nooit hertrouwd. De boerderij was van haar vader geweest en ze runde het hele bedrijf op voorbeeldige wijze. Toen haar broer was overleden, had ze zijn land bij het hare getrokken. Johns vader was haar broer geweest, en zijn vrouw was hertrouwd en weggetrokken. Ze was maar al te blij geweest dat zijn zus haar wilde uitkopen. Carole Collins was het enige nog in leven zijnde familielid. Ze wist een heleboel over het boerenbedrijf en niets over kinderen.

Ze moest haar logeerkamer afstaan aan Marie-Ange, en daar was ze allesbehalve blij mee, hoewel ze zelden of nooit logees had. Maar in Caroles ogen was het zonde van die prima kamer, en ze bracht Marie- Ange erheen, door de half verlichte woonkamer, een lange, donkere gang door, met Marie-Ange achter zich aan. De hele weg moest het meisje vechten tegen tranen van verdriet, angst en uitputting. Toen Carole het licht aandeed, zag Marie-Ange een kale, ongezellige kamer. Aan een van de wanden hing een crucifix, aan de andere een ets van Norman Rockwell. Een metalen bed met een dun matras waarop twee lakens en een deken keurig opgevouwen lagen. Eén kussen, een handdoek. Er was een kleine wandkast en er stond een smal ladekastje, en zelfs Marie-Ange kon zien dat ze daarin onmogelijk alle spullen uit haar drie reusachtige koffers kwijt kon. Maar dat was iets voor de volgende ochtend.

'De badkamer is een paar deuren verderop,' vertelde Carole. 'Die deel je met mij, en ik wil niet dat je er te lang blijft rondhangen. Maar goed, daar ben je waarschijnlijk nog te klein voor.' Marie-Ange knikte. Haar moeder had altijd uitgebreid in een heerlijk geurend bad gezeten en als ze uitgingen, was ze altijd een hele tijd bezig met haar make-up. Dan mocht Ma- rie-Ange bij haar komen zitten om te kijken. Maar Carole Collins gebruikte geen make-up, droeg een spijkerbroek met een mannenoverhemd en had kort, grijs haar en korte nagels. Ze had niets frivools of bijzonder vrouwelijks. In Marie-Anges ogen was haar tante niet meer dan een onvriendelijke, oude vrouw. Ze keken elkaar strak aan. 'Ik neem aan dat je je eigen bed kunt opmaken. Zo niet, dan verzin je zelf maar een manier,' zei ze zonder enige warmte in haar stem, en Marie-Ange knikte. Sophie had haar al tijden geleden geleerd hoe ze haar bed moest opmaken, hoewel ze er nooit erg goed in geworden was. En als Sophie haar dan hielp, begon Robert te klagen, want hij moest zelf zijn bed opmaken. De twee verre verwanten keken elkaar een tijdje aan, en Carole kneep vorsend haar ogen samen. 'Je lijkt behoorlijk op je vader op die leeftijd. Ik had hem in geen twintig jaar gezien,' voegde ze daaraan toe, maar zonder veel spijt. Marie-Ange dacht aan de uitdrukking 'kleinzielig', en ze begon iets te begrijpen. Haar oudtante leek kil en hard en ongelukkig; misschien omdat ze in een rolstoel zat, besloot het kind. Maar ze was wel zo beleefd dat ze niet informeerde naar de reden. Ze wist dat haar moeder dat niet goedgevonden zou hebben. 'Ik heb hem niet meer gezien sinds zijn vertrek naar Frankrijk. Dat scheen me altijd nogal een krankzinnige vlucht toe, want hij had hier meer dan genoeg werk. Voor zijn vader was het een hele klap toen hij vertrok. Die moest toen helemaal alleen de boerderij draaiende houden. Maar dat maakte je vader weinig uit, zo te zien. Ik neem aan dat hij achter je moeder aan ging.' Ze zei het op beschuldigende toon. Marie-Ange kreeg bijna de indruk dat ze haar verontschuldigingen moest aanbieden, maar dat weigerde ze toch echt. Nu werd haar wel duidelijk waarom haar vader naar Parijs was gegaan. Zijzelf bevond zich momenteel in een deprimerend, akelig huis en ze wist natuurlijk niet hoe de rest van de familie was geweest, maar tante Carole was allesbehalve vriendelijk. Carole Collins was zo volslagen anders dan haar moeder, die een warme, genereuze en levendige persoonlijkheid was geweest, die altijd lachte en die vreselijk, vreselijk mooi was geweest. Het was geen wonder dat haar vader haar was gaan zoeken, zeker als de rest van de vrouwen in Iowa op haar oudtante leek. Was Marie-Ange ouder geweest, dan had ze ongetwijfeld begrepen dat Carole Collins voornamelijk verbitterd was. Het leven had haar wreed behandeld: eerst was ze op jonge leeftijd verlamd geraakt, en een paar jaar later had ze haar echtgenoot verloren. Ze had maar weinig vreugde gekend in haar leven en ze had dan ook geen vreugde te bieden. 'Ik maak je wakker als ik zelf opsta,' waarschuwde ze. Marie-Ange vroeg zich af wanneer dat zou zijn, maar ze durfde niets te vragen. 'Dan kun je me helpen met het ontbijt.'

'Dank u wel,' fluisterde Marie-Ange met ogen vol tranen, maar de oude vrouw leek die niet te zien. Ze draaide zich om en reed weg. Marie-Ange deed de deur van haar kamer dicht, ging op haar bed zitten en barstte in tranen uit. Een hele tijd later kwam ze overeind. Ze maakte het bed op en groef in haar koffers totdat ze haar nachtponnen had gevonden, keurig opgevouwen door Sophie. Er zaten kleine, geborduurde figuurtjes op die Sophie met haar kromgegroeide handen had gemaakt, en ze waren van het fijnste katoen. Net als alle andere kleren die ze had, kwamen ze uit Parijs. Op de een of andere manier wist Marie-Ange dat Carole Collins nog nooit zoiets had gezien en dat het haar ook niet zou kunnen schelen.

Marie-Ange ging naar bed en bleef die nacht een hele tijd in het donker liggen. Ze vroeg zich af wat ze misdaan had om dit vreselijke lot te verdienen. Ro- bert en haar ouders waren dood, Sophie was er niet meer en zij was nu op deze afschuwelijke plek met die griezelige oude vrouw. Toen ze die nacht in bed lag te luisteren naar de onbekende geluiden buiten, wenste ze maar één ding: dat haar ouders haar hadden meegenomen toen ze met Robert naar Parijs reden.

Het was nog donker toen Marie-Anges tante Ca- role haar de volgende ochtend kwam halen. Ze bleef in haar rolstoel in de deuropening zitten, beval haar op te staan en zwenkte meteen haar rolstoel alweer om. Ze reed naar de keuken, waar Marie-Ange zich vijf minuten later, met verwarde haren en slaperige ogen, bij haar voegde. Het was halfzes in de ochtend. 'We staan vroeg op hier op de boerderij, Marie,' zei ze. Het was duidelijk dat ze de tweede helft van haar naam expres wegliet. Marie-Ange wachtte even, keek haar toen aan en opende haar mond. 'Mijn naam is Marie-Ange,' zei het kind met een weemoedige blik en een accent dat anderen charmant hadden gevonden maar dat Carole Collins hoegenaamd niets deed. In haar ogen was het een zoveelste aandenken aan het krankzinnige gedrag van haar neef, en ze vond de dubbele naam een hinderlijke vorm van aanstellerij.'Marie vinden we hier meer dan genoeg,' zei ze tegen het kind, terwijl ze een fles melk, een brood en een pot jam op tafel zette. Dat was het ontbijt. 'Je mag brood roosteren, als je wilt,' zei ze met een gebaar naar een oeroude, roestige, verchroomde broodrooster op het aanrecht. Zwijgend stopte Marie-Ange twee boterhammen in het apparaat. Met spijt dacht ze aan de eieren met ham die Sophie altijd maakte. Of die perziken uit de boomgaard! Toen de toast klaar was, nam Carole een geroosterde boterham en smeerde er een zuinig laagje jam op. Het andere stuk toast was voor Marie-Ange, en daarna werd het brood weer weggeborgen. Het leed geen twijfel: het ontbijt was een karige maaltijd, en dat terwijl Marie- Ange zo'n vreselijke honger had. 'Vandaag zal Tom je alles laten zien en vertellen wat jouw taken zijn. Voortaan moet je na het opstaan je bed opmaken, en daarna kom je naar de keuken om het ontbijt te maken. Dat heb ik je net laten zien. Dan zorg je dat je werk af is voordat je naar school gaat. Iedereen hier werkt, dus jij ook. Doe je dat niet,' zei ze met een onheilspellende blik, 'dan heb je geen enkele reden om hier te zijn, en dan kun je naar het weeshuis. Er is er een in Fort Dodge. Hier zul je het een heel stuk beter hebben, dus hopelijk haal je het niet in je hoofd te denken dat je er zonder werk ook komt. Als je hier wilt wonen, zul je de handen uit de mouwen moeten steken.'

Marie-Ange knikte sprakeloos. Beter dan ooit besefte ze wat het betekende om wees te zijn. 'Over twee dagen begint school. Maandag. Morgen gaan we samen naar de kerk. Tom brengt ons.' Ze had nooit een speciale auto gekocht waarin ze zelf zou kunnen rijden. Ze kon het best betalen, maar ze had geen zin om geld uit te geven aan zoiets. 'Vandaag, als je je werk af hebt, gaan we de stad in voor een paar fatsoenlijke werkkleren voor jou. Ik neem niet aan dat je iets praktisch bij je hebt.' 'Ik weet niet, madame... tante... mevrouw...' Marie- Ange zocht naar woorden terwijl haar tante haar scherp observeerde. Het enige waaraan ze kon denken, was het knagende gevoel in haar maag. De vorige dag in het vliegtuig had ze bijna niets gegeten, en de vorige avond helemaal niets. Ze had buikpijn van de honger. 'Sophie heeft mijn koffers ingepakt,' legde ze uit, zonder te zeggen wie Sophie was. Tante Ca- role vroeg daar ook niet naar. 'Ik heb een paar jurkjes om te spelen.' Maar alle jurken met scheuren, die ze buiten had gedragen, waren in Marmouton gebleven want volgens Sophie had ze zich zo niet kunnen vertonen aan haar tante.

'Na het ontbijt zullen we kijken wat je bij je hebt,' zei haar tante zonder ook maar een zweem van een glimlach. 'En reken maar dat je aan het werk gezet zult worden. Het kost me heel wat om jou hier te hebben. Je kunt niet verwachten dat ik je gratis onderdak en eten geef zonder dat je daar iets tegenover hoeft te stellen.'

'Nee, madame,' knikte Marie-Ange plechtig. De oude vrouw in de rolstoel wierp haar een onvriendelijke blik toe, en het kind probeerde haar trillende kin te bedwingen.

'Je mag wel tante Carole zeggen. En ga nu maar afwassen.' Snel gehoorzaamde Marie-Ange. Ze hadden elk een bordje gebruikt, en voor Carole was er een koffiekop. Daarna ging ze maar weer naar haar kamer, want ze wist niet wat ze anders moest doen. Ze zat op haar bed te staren naar de foto's die ze op haar kastje had gezet, de foto's van haar ouders en haar broer. Haar hand tastte naar het medaillon. Ze schrok op toen ze haar tante binnen hoorde komen. 'Ik wil zien wat er in die drie belachelijke koffers van je zit. Een kind hoort niet zoveel kleren te hebben, Marie, dat is een zonde.' Marie-Ange sprong van haar bed en ritste gehoorzaam haar koffers open. Ze haalde er het ene gesmokte jurkje na het andere uit, en geborduurde nachtponnen, en een paar jasjes die haar moeder voor haar had gekocht in Parijs en Londen. Die droeg ze als ze naar school ging, en op zondag naar de kerk, en naar Parijs als ze met haar ouders mee mocht. Carole keek, haar mond tot een grimmige streep vertrokken. 'Dat soort zaken heb je hier niet nodig.' Ze rolde dichter naar Marie-Ange toe en begon zelf in de koffers te graven. Ze begon een klein stapeltje op het bed te maken: truien en broeken, een of twee rokken. Ma- rie-Ange wist dat dat geen echt mooie spullen waren, maar Sophie had gezegd dat ze geschikt waren voor school, en nu dacht Marie-Ange dat Carole ze opzij legde omdat ze lelijk waren. Zonder een woord tegen het kind ritste ze de koffer weer dicht en zei dat ze de spullen op het bed in de smalle kast moest bergen. Marie-Ange snapte niet goed wat ze deed, maar meteen daarop zei tante Carole dat ze buiten op zoek moest gaan naar Tom, die haar zou vertellen wat haar taken waren. Daarna verdween ze haar eigen kamer in, aan de andere kant van de donkere gang.

De voorman stond buiten op haar te wachten. Hij nam haar mee naar de schuur en liet haar zien hoe ze de koe moest melken. Ook vertelde hij haar wat voor andere klusjes ze voor haar rekening moest nemen. Haar oudtante wilde haar heel wat werkjes laten doen, maar echt moeilijk kwamen ze Marie-An- ge niet voor. Tom zei dat ze, als ze 's ochtends voordat ze naar school ging niet alles af kreeg, het schoonmaakwerk na school kon doen, voor het avondeten. Pas twee volle uren later keerde ze terug naar haar tante Carole.

Tot Marie-Anges verbazing zat haar tante gekleed en wel op de veranda op hen te wachten in haar rolstoel. Zonder het kind een woord waardig te keuren zei ze tegen Tom dat hij Marie-Anges koffers moest pakken en hen naar de stad brengen. Het kind keek haar angstig aan. Het enige dat ze kon bedenken was dat ze dus tóch naar het weeshuis moest. Toen ze hen volgde naar de pick-up waarin ze de vorige avond was opgehaald, zag ze de voorman haar koffers in de laadbak gooien. Marie-Ange zei niets en stelde geen vragen. Haar leven was één lange, eindeloze nachtmerrie geworden. Tranen welden op in haar ogen toen ze de stad in reden. Carole beval de voorman te stoppen bij de Goodwill-winkel. Hij vouwde haar rolstoel uit, hielp haar erin en toen beval ze hem de koffers naar binnen te dragen. Marie-Ange vroeg zich nog steeds af wat er nu met haar ging gebeuren. Ze had geen idee waar ze waren, waar ze heen gingen of waarom ze hier waren met haar koffers, en haar tante had ook geen enkele uitleg gegeven om haar gerust te stellen.

De vrouwen bij de toonbank leken Carole te herkennen toen ze naar binnen reed, en Tom volgde metMarie-Anges koffers in beide handen. Op Caroles aanwijzing zette hij ze bij de toonbank neer. 'We moeten een paar overalls hebben, voor mijn nichtje,' legde ze uit. Marie-Ange slaakte een onhoorbare zucht van opluchting. Misschien gingen ze niet naar het weeshuis en zouden er, voorlopig althans, geen al te erge dingen gebeuren. Haar tante koos drie overalls voor haar uit, een paar gevlekte T- shirts, een zichtbaar tweedehands trui en een paar bijna gloednieuwe sportschoenen. Ook zochten ze een lelijk bruin gewatteerd jack voor haar uit, dat nu nog te groot was maar dat, zo zeiden ze, warm zou zijn voor de winter. Tijdens het passen zei Marie-Ange met zachte stem dat ze net uit Frankrijk kwam, en vlug legde Carole uit dat ze drie koffers vol onbruikbare kleren had meegebracht. Ze wees naar de bagage. 'Die mogen jullie hebben in ruil voor wat we net gekocht hebben. Voor de rest kun je me krediet geven. Die spullen zal ze hier niet nodig hebben, en als ze uiteindelijk in het weeshuis belandt, heeft ze er al helemaal niets aan. Daar dragen de kinderen een uniform,' zei ze nadrukkelijk tegen Marie-Ange. De vrouwen achter de toonbank hadden zielsmedelijden met het kind, want er biggelden grote tranen over haar wangen.

'Mag ik er iets van houden, tante Carole? Mijn nachtponnen... mijn poppen...'

'Hier heb je geen tijd om met poppen te spelen,' was het antwoord, maar na een korte aarzeling werd daaraan toegevoegd: 'Maar de ponnen mag je houden.' Marie-Ange ging in een van de koffers op zoek, vond de nachtponnetjes en klemde ze tegen zich aan.De hele rest zou voorgoed verdwijnen, alles wat haar moeder zo vol liefde voor haar had gekocht, de kleren waarin haar vader haar zo graag gezien had. Het leek wel alsof het laatste beetje van haar verloren leven haar uit handen gerukt werd, en ze kon niet meer ophouden met huilen. Tom moest zijn gezicht afwenden, zoals ze daar met haar ponnetjes tegen zich aan geklemd stond en haar tante wanhopig aankeek. Maar Carole gaf Tom zwijgend het pakket met hun aankopen en reed de winkel uit, de stoep op. Haar voorman en het kind volgden haar. Het kon Marie- Ange langzamerhand niet meer schelen of ze haar naar het weeshuis brachten: erger dan wat nu gebeurd was kon het niet meer worden. Uit haar blik spraken duizend vormen van verdriet, waar maar een paar vriendelijke gebaren tegenover stonden, en de terugrit naar de boerderij vond plaats in stilte. Toen Ma- rie-Ange de bekende schuur weer zag, drong tot haar door dat ze niet naar het weeshuis ging, tenminste niet vandaag. Misschien gebeurde dat pas als ze haar tante Carole echt boos maakte. Ze ging naar haar kamer, borg haar oude ponnetjes en haar nieuwe spullen van de Goodwill-winkel weg, en tien minuten later had haar tante de lunch klaar: een dunne sandwich met ham, zonder mayonaise of boter. Daarbij een glas melk en één koekje. Het leek wel of de oude vrouw iedere hap die ze at, iedere kruimel die Marie-Ange haar kostte, als pure verspilling beschouwde. Het kwam geen moment bij Marie-Ange op om te denken aan de honderden dollars krediet die Carole zojuist bij Goodwill had gekregen in ruil voor Marie-Anges garderobe. Waar het op neerkwam was dar Marie-Ange, voorlopig althans, meer opbracht dan ze kostte.

De rest van de dag was Marie-Ange bezig met haar werk, en ze zag haar tante pas weer bij het avondeten, dat opnieuw een karig maal was. Het bestond uit een piepklein gehaktbroodje dat Carole had gemaakt, met wat gekookte groenten die afgrijselijk smaakten. De grote verwennerij was het toetje: een groene, doorzichtige drilpudding. Na het eten deed Marie-Ange de afwas, en die nacht lag ze een hele tijd wakker. Ze dacht aan haar ouders en aan alles wat er gebeurd was sinds hun overlijden. Ze kon zich nu geen ander leven meer voorstellen. Het enige dat haar restte waren angst, eenzaamheid en honger. Het verdriet over het verlies van haar hele familie was zo scherp dat ze soms dacht dat ze het niet langer dragen kon. En plotseling, toen ze erover nadacht, begreep ze precies wat haar vader had bedoeld toen hij zijn tante 'kleinzielig en kleingeestig' had genoemd. En ze wist dat haar moeder, met al haar vreugde en liefde en levendigheid, een nog veel grotere hekel gehad zou hebben aan Carole dan haar vader. Maar het had geen zin om daar nu over na te denken. Zij was hier en haar ouders waren er niet meer. Het enige dat ze kon doen, was in leven zien te blijven.

De volgende dag gingen ze samen naar de kerk. Tom bracht hen weer. Marie-Ange vond de kerkdienst lang en saai. De dominee had het over de hel en overspel en straf, en een heleboel andere dingen die ze ofwel eng ofwel saai vond. Op een gegeven moment sukkelde ze bijna in slaap, totdat ze voelde hoe haar oud- tante haar ruw aanstootte om haar wakker te maken.Ook die avond was het eten een ongezellige boel. Haar tante vertelde haar dat ze de volgende ochtend naar school ging. Tot haar opluchting had Carole gemerkt dat Marie-Ange een hoorbaar Frans accent had, maar dat ze wel zo vloeiend Engels sprak dat ze naar school kon zonder dat ze niet zou begrijpen wat tegen haar werd gezegd, hoewel Carole geen idee had of ze ook Engels kon schrijven. Dat kon ze niet. 'Je loopt anderhalve kilometer langs de weg, tot aan een geel bord,' zei ze voordat ze naar bed gingen, 'maar uiteraard doe je eerst je werk in de schuur. Dan komt de bus je om zeven uur ophalen bij dat gele bord. Het is zestig kilometer naar school, en de bus stopt vaak onderweg. Ik weet niet hoe snel jij kunt lopen, maar het lijkt me het beste als je om zes uur op pad gaat. Dan kun je kijken hoe lang je erover doet. Je kunt je werk om vijf uur doen, dus moet je om halfvijf op.' Ze gaf haar een oude, half kapotte wekker en Marie-Ange vroeg zich af of die ook afkomstig was van de Goodwill-winkel. Het had daar vol oude, kapotte en lelijke dingen gestaan die de mensen niet meer wilden hebben. 'Na school zet de bus je om vier uur weer af, heb ik me laten vertellen. Ik verwacht je dus om vijf uur. Je kunt je werk doen als je thuiskomt en je huiswerk na het eten.' Het zou een lange dag worden, de eerste in een uitputtende routine, een leven vol zwoegen, bijna een slavenbestaan. Marie-Ange wilde vragen waarom Tom haar niet kon brengen, maar ze durfde niet. Ze hield haar mond en ging die avond zwijgend naar bed, nadat ze haar tante Carole een goede nacht had gewenst.

Het leek maar even later toen de wekker afliep. Snel stond ze op. Ditmaal, zonder dat iemand zag wat ze deed, maakte ze drie geroosterde boterhammen met jam voor zichzelf. Ze bad dat haar tante niet had geteld hoeveel boterhammen er nog in het pak zaten toen ze het brood na het avondeten had weggeborgen. Ze wist dat ze te veel at, maar ze had continu honger.

In het donker ging ze naar buiten, naar de schuur, en in het donker ging ze op pad in de richting die haar tante had aangeduid. Ze wist dat Carole intussen op moest zijn, maar Marie-Ange ging niet de keuken in om afscheid te nemen. Ze had een broek en de lelijke trui van Goodwill aan. Haar haar was geborsteld, maar voor het eerst in haar leven ging ze naar school zonder lint in haar haar. Er was geen Sophie om haar uit te zwaaien, er was geen Robert om suikerklontjes in de koffie te dopen, er was geen kus of omhelzing van haar vader of moeder. Er waren alleen de stilte van de vlaktes in Iowa en het donker tijdens de lange, eenzame tocht naar de bushalte. Ze had geen idee wat ze van school moest verwachten, of van de kinderen daar, en eerlijk gezegd kon het haar ook allemaal weinig schelen. Ze kon zich niet voorstellen dat ze daar een vriendje of vriendinnetje zou krijgen. Ze leidde het leven van een gevangene, en haar tante was de cipier.

Toen ze bij de bushalte aankwam, stonden er al een paar kinderen. De meeste waren ouder dan Marie- Ange, en één was een heel stuk jonger. Niemand zei iets tegen haar. Ze bleven alleen zwijgend naar haar staan staren. Langzaam kwam de zon op, en Marie- Ange moest denken aan Marmouton, aan die ochtenden dat ze onder een boom in het gras had liggen kijken hoe de dageraad de hemel roze kleurde. Ze zei niets tegen de andere kinderen toen ze de bus in klommen en gingen zitten. De bus reed weg en een uur later kwamen ze bij een langgerekt, laag, bakstenen gebouw, waar al meer schoolbussen stonden. Overal vandaan kwamen de leerlingen, van klein tot groot. Er waren kleuterschoolkinderen en middelbare scholieren en alles daartussenin, allemaal afkomstig van boerderijen tot honderdvijftig kilometer in de omtrek. Marie-Ange woonde bij lange na niet het verst van school. Met een verloren blik slenterde ze het gebouw in, waar ze al gauw werd opgemerkt door een jonge onderwijzeres.

'Ben jij dat meisje van Collins?' vroeg ze, maar Marie-Ange schudde haar hoofd: ze had het verband niet zo snel gelegd.

'Ik ben Marie-Ange Hawkins.' Ze hadden een Marie Collins verwacht, en het was nooit in haar opgekomen dat haar tante haar zou inschrijven onder haar eigen achternaam.

'Dus jij bent niet het Collins-meisje?' De onderwijzeres keek perplex. Marie-Ange was de enige nieuwe leerling. Alle andere kinderen waren twee weken geleden al begonnen, maar ze herkende het accent meteen en bracht Marie-Ange naar het kantoor van het schoolhoofd, waar een kalende man met een baard haar plechtig begroette en haar vertelde in welk lokaal ze moest zijn.'Wat een triest wezentje,' zei hij toen Marie-Ange was vertrokken, en de onderwijzeres antwoordde hem op gedempte toon: 'Ze komt uit Frankrijk, maar haar hele familie is omgekomen, en nu is ze hier bij haar oudtante komen wonen.'

'Hoe goed is haar Engels?' informeerde hij met een bezorgde blik, maar de onderwijzeres meldde dat haar eigen juf dat zou uitzoeken. Terwijl de onderwijzers over haar spraken, liep Ma- rie-Ange de gang door zoals ze haar verteld hadden, tot ze haar klas vond, vol kinderen. De onderwijzeres was er nog niet, en haar klasgenoten waren een levendig stel: er werd geroepen en gegild en met papieren propjes gesmeten. Maar niemand zei een woord tegen haar toen ze aan een lessenaar op de achterste rij ging zitten, naast een jongen met knalrood haar, net zulke blauwe ogen als zijzelf had, en sproeten. Ze had liever naast een meisje gezeten, maar er waren geen plekken meer vrij naast een meisje en niemand bood aan om plaats voor haar te maken.

'Hoi,' zei hij zonder haar aan te kijken. Ze wierp hem een blik toe en keek toen weer voor zich, omdat de onderwijzeres binnenkwam. Het duurde meer dan een uur voordat deze Marie-Ange opmerkte, en toen gaf ze haar een stapeltje papieren met vragen die haar vaardigheden moesten testen op het gebied van lezen, schrijven en begrip van het Engels. Het was nogal eenvoudig allemaal, en Marie-Ange begreep bijna alle vragen. Maar ze noteerde haar antwoorden in fonetisch schrift. 'Kun jij niet spellen?' vroeg de jongen haar met een blik van verbazing toen hij naar haar
papieren keek. 'En wat is dat voor een rare naam? Mariansje?' Hij sprak het eigenaardig uit, en Marie- Ange keek hem waardig aan toen ze antwoord gaf. 'Ik ben Frans,' legde ze uit. 'Mijn vader is Amerikaan.' Ze had 'was' kunnen zeggen, maar ze kreeg de verleden tijd niet over haar lippen. 'Spreek jij dan Frans?' vroeg de jongen met verbijsterde blik, maar plotseling geïntrigeerd. 'Natuurlijk,' zei ze met haar Franse accent. 'Kun je het mij ook leren?' Ze glimlachte verlegen bij de vraag.

'Wil jij dan Frans spreken?' Het kwam haar voor als een vreemd verzoek, en hij knikte grijnzend. 'Nou en of. Dan is dat een soort geheime taal, en dan kan niemand verstaan wat we zeggen.' Dat vonden ze beiden een aantrekkelijk idee, en toen het speelkwartier was aangebroken liep hij achter haar aan naar buiten. Hij vond haar krullen en haar grote blauwe ogen prachtig, maar dat zei hij niet. Hij was twaalf, een jaar ouder dan Marie-Ange, maar hij was blijven zitten nadat hij reumatische koorts had gehad. Hij was helemaal genezen, maar het schooljaar was tegen die tijd al bijna voorbij. Hij leek een beschermende houding tegenover Marie-Ange aan te nemen toen hij haar over het schoolplein volgde. Intussen had hij zich voorgesteld en gezegd dat hij Bil- ly Parker heette. Op haar beurt had zij hem verteld hoe haar naam uitgesproken moest worden, zijn eerste Franse les, en ze moest giechelen om zijn accent toen hij haar naam zei.

Die dag aten ze samen hun boterhammen op. Een paar andere kinderen praatten ook even met haar,
maar toen ze samen met hem weer in de schoolbus stapte, was hij de enige vriend die ze die dag had gevonden. Hij woonde halverwege de school en haar oudtante, en hij zei dat hij een keer op bezoek zou komen, misschien in het weekend, dan konden ze samen huiswerk maken. Hij was gefascineerd door haar, en hij begon al plannen te maken voor Franse lessen in het weekend. Hij leek het een leuk idee te vinden, en zij was blij met het vooruitzicht dat er iemand zou zijn met wie ze Frans kon spreken. De volgende dag vertelde ze hem over haar ouders en Robert, en het ongeluk, en toen ze hem over haar tante Carole vertelde, vertrok zijn gezicht van afschuw. 'Wat een rotmens moet dat zijn,' zei hij meelevend. Hij woonde bij zijn ouders en hij had zeven broertjes en zusjes. Ze hadden een kleine boerderij, ze verbouwden maïs en ze hadden wat koeien. Hij zei dat hij haar een keer zou komen helpen met haar werk, maar Marie-Ange vertelde tante Carole niets over hem. Tante Carole zelf stelde geen enkele vraag als Marie-Ange 's avonds klaar was met haar werk in de schuur. Meestal werd het avondeten zwijgend naar binnen gewerkt.

Het was zaterdagmiddag toen Marie-Ange Billy op zijn fiets de oprit op zag komen. Met een vrolijke armzwaai sprong hij van het zadel. Hij had gezegd dat hij misschien langs zou komen voor zijn Franse les en ze had gehoopt dat hij dat ook echt zou doen, maar ze had er niet op durven hopen. Ze stonden honderduit te kletsen toen er plotseling een geweerschot klonk. Ze maakten allebei een sprong van schrik, doken ineen als bange haasjes en keken instinctief in de richting waaruit het schot had geklonken. Tante Ca- role zat in haar rolstoel op de veranda, met een geweer in haar handen. Ze konden zich geen van beiden voorstellen dat ze op hen zou schieten. Dat was ook niet zo, ze had in de lucht geschoten, maar wel keek ze hen dreigend aan.'Van mijn erf!' brulde ze tegen Billy, die haar sprakeloos aanstaarde. Marie-Ange begon te trillen. 'Billy is mijn vriendje, tante Carole, hij zit bij mij in de klas,' legde Marie-Ange haastig uit. Ze wist zeker dat het probleem daarmee uit de wereld zou zijn. Maar dat was niet het geval. 'Je bent op verboden terrein!' zei ze tegen Billy. 'Ik kwam bij Marie-Ange op bezoek,' zei hij beleefd. Hij deed zijn best om ge^n van beiden te laten merken hoe geschrokken hij was. De oude vrouw keek alsof ze hem het liefst zou vermoorden. 'We hebben hier geen bezoek nodig, en we hebben jou niet uitgenodigd. Hup, pak je fiets en maak dat je wegkomt, en blijf weg. Hoor je me?' 'Jazeker, mevrouw,' antwoordde hij. Met een blik over zijn schouder naar Marie-Ange holde hij naar zijn fiets. 'Sorry... ik wist niet dat ze zo boos zou worden,' fluisterde hij. 'Tot maandag, op school.' 'Het spijt me,' zei ze zo hard als ze durfde, en ze keek hem na terwijl hij zo hard als hij kon de oprit afreed. Langzaam liep Marie-Ange naar haar tantes rolstoel, en voor het eerst sinds ze naar Amerika was gekomen, haatte ze haar. Tot dan toe was ze alleen maar bang voor haar tante geweest. 'Je moet tegen je vriendjes zeggen dat ze hier niet mogen komen, Marie,' zei haar tante streng. 'We heb- ben hier geen tijd voor al dat gespuis, en jij moet je werk doen.' Ze legde het geweer over haar knieën en keek Marie-Ange recht aan. 'Ik wil niet hebben dat je hier met vriendjes of vriendinnetjes rondlummelt. Is dat duidelijk?'

'Ja, mevrouw,' zei Marie-Ange rustig. Ze liep terug naar de schuur om haar werk te doen. Maar door het schot, en de vreselijke schrik, was de band tussen Marie-Ange en Billy alleen maar sterker geworden. Die avond belde hij haar, en haar oudtante gaf haar de telefoon met een gegrom van afkeuring. Ze was niet blij met het telefoontje, maar ze kon met goed fatsoen niet protesteren als hij degene was die haar belde.

'Gaat het?' informeerde Billy. Hij had zich de hele weg naar huis zorgen gemaakt; dat oude mens was niet goed bij haar hoofd, en hij had medelijden met Marie-Ange. Bij hem thuis, in dat grote gezin, heerste een open en vriendelijke sfeer, en als hij klaar was met zijn werk mocht hij zoveel vriendjes en vriendinnetjes uitnodigen als hij maar wilde. 'Ja, hoor,' zei ze verlegen. 'Heeft ze je iets aangedaan toen ik weg was?' 'Nee, maar ze zei wel dat ik geen vriendjes en vriendinnetjes thuis mag vragen,' legde ze op fluistertoon uit toen haar tante de keuken had verlaten. 'Tot maandag, op school. Ik kan je tussen de middag Franse les geven.'

'Kijk maar uit dat ze je niet doodschiet,' zei hij met de plechtstatigheid van een twaalfjarige. 'Tot maandag dan... Dag, Marie-Ange.'

'Tot maandag,' zei ze op formele toon toen ze ophing. Het speet haar dat ze hem niet had bedankt voor zijn telefoontje, maar ze was dankbaar voor het contact met de buitenwereld. In het troosteloze bestaan dat ze tegenwoordig leidde, was zijn vriendschap het enige lichtpuntje.

De vriendschap tussen Billy en Marie-Ange groeide in de loop der jaren uit tot een hechte band waar ze zich beiden op verlieten. Ze werden als broer en zus. En tegen de tijd dat hij veertien en zij dertien was, begonnen hun vrienden en vriendinnen hen ermee te plagen door te vragen of ze soms verkering hadden. Marie-Ange hield bij hoog en bij laag vol dat dat niet zo was, hoewel ze zich aan hem vastklampte alsof hij een rots in de branding was. Iedere avond belde hij trouw naar het huis van tante Carole. Marie- Anges leven bij haar tante was nog steeds even triest en grijs als in het prille begin. Alleen doordat ze Billy iedere dag op school zag en samen met hem in de bus zat, kon ze het allemaal volhouden. En ze ging zo vaak ze maar kon bij hem thuis op bezoek. Als ze bij zijn familie was, leek het of ze kon vluchten naar een warme, veilige plek. Ze ging erheen op vrije dagen, zodra ze klaar was met haar verplichtingen tegenover tante Carole. In Marie-Anges ogen was Billy's familie een toevluchtsoord. Zij waren het enige dat haar nog restte. Zelfs Sophie had ze niet meer. Ze had So- phie twee jaar lang trouw geschreven, en nog steeds was ze verbaasd dat ze nooit ook maar één regel als antwoord had ontvangen. Ze was bang dat haar iets vreselijks overkomen moest zijn. Anders had Sophie echt wel geschreven!

In sommige opzichten was Billy een soort plaatsvervanger voor Robert, hoewel hij haar ouders natuurlijk nooit vervangen kon. En zoals ze had beloofd, had ze hem tijdens de lunchpauze en het speelkwartier Franse les gegeven. Op zijn veertiende sprak hij haar taal bijna vloeiend, en vaak converseerden ze op het schoolplein in het Frans. Billy noemde het hun geheime taal. Maar gezien haar zusterlijke gevoelens voor hem kwam het als een volslagen verrassing toen hij haar op een dag, na school op weg naar de bus, vertelde dat hij verliefd op haar was. Hij mompelde het, met neergeslagen blik, en ze bleef staan om hem met een verbijsterde uitdrukking op haar gezicht aan te staren.

'Dat is nou echt het allerstomste dat ik ooit gehoord heb,' zei ze in een reactie op zijn woorden. 'Hoe kun je dat nou zeggen?' Hij keek verbaasd op bij haar antwoord: dat was niet wat hij gehoopt of verwacht had. 'Gewoon, omdat ik op je ben,' zei hij in het Frans, zodat de anderen het niet zouden verstaan. In hun oren klonk het als een fikse ruzie toen Marie-Ange hem toebeet: 'Oh, alors, t'es vraiment con! Ze zei dat hij niet goed wijs was, en toen keek ze hem aan terwijl ze in lachen uitbarstte. 'Ik hou best van jou. Oké. Maar dan als broer en zus. Je kunt toch niet zomaar alles tussen ons verpesten?' Ze wilde hem beslist niet de kans geven hun vriendschap te verknallen.

'Dat wilde ik ook niet,' zei hij met gefronste wenkbrauwen. Hij vroeg zich af of hij wel de juiste woorden had gekozen, of dit misschien niet het geschikte moment was geweest. Maar ze hadden verder geen tijd samen. Hij mocht nog steeds niet bij haar oudtante over de vloer komen, en de enige tijd die ze samen hadden was op school of in de bus, afgezien dan van haar zeldzame bezoeken bij hem thuis. In de zomermaanden was het nog moeilijker, want dan hadden ze geen school. In plaats daarvan gingen ze alle twee op de fiets naar een ontmoetingsplek die ze het jaar tevoren hadden gevonden. Soms zaten ze urenlang aan de oever van een beekje zomaar te praten over het leven, hun families, hun hoop en hun dromen en hun toekomstverwachtingen. Zij zei altijd dat ze, zodra ze achttien was, terug wilde naar Frankrijk, en dat ze als ze oud genoeg was een baantje zou nemen om de reis te bekostigen. Eén keer had ze gezegd dat hij dan met haar mee moest, maar voor hem was die droom nog onwaarschijnlijker en nog verder weg. Daarna ging alles verder zoals het altijd gegaan was, als trouwe vrienden en makkers, tot de volgende zomer, toen ze elkaar weer troffen op hun geheime schuilplaats. Ze had een thermosfles limonade meegenomen, en ze hadden urenlang zitten praten toen hij zich plotseling naar haar overboog en haar kuste. Hij was vijftien en Marie-Ange was net veertien geworden, en ze waren bijna drie jaar de beste vrienden. Ook nu was ze verbaasd toen hij haar kuste, maar ze maakte minder heftig bezwaar dan het vorige jaar. Geen van beiden zeiden ze iets, maar Marie- Ange maakte zich zorgen, en toen ze elkaar de volgende keer troffen, zei ze dat ze liever niets wilde doen waardoor de aard van hun vriendschap zou veranderen. Op haar onschuldige manier vertelde ze hem dat ze bang was voor romantiek. 'Waarom?' vroeg hij op tedere toon, terwijl hij even over haar wang streek. Hij was een lange, knappe jongeman aan het worden, en soms dacht ze dat hij heel in de verte op haar vader en haar broer leek. En ze plaagde hem regelmatig met zijn sproeten. 'Waarom ben jij zo bang voor romantiek, Marie-Ange?' Ze spraken Engels, want nog steeds sprak zij zijn taal veel beter dan hij de hare, hoewel ze het hem goed geleerd had en hij zelfs het belangrijkste jargon kende, wat naar hij wist grote indruk zou maken op zijn Franse leraar op de middelbare school. In september gingen ze allebei naar de eerste klas van de middelbare school, op dezelfde school als voorheen. 'Ik wil niet dat er iets tussen ons verandert,' zei ze verstandig. 'Als jij verliefd op mij wordt, dan krijgen we op een dag genoeg van elkaar en zijn we alles kwijt. Als we gewoon vrienden blijven, kunnen we elkaar nooit kwijtraken.' Dat was niet geheel onredelijk, en ze hield dan ook voet bij stuk, hoewel niemand die hen kende dat geloofd zou hebben. Iedereen had altijd gemeend dat zij van kinds af aan vriendje en vriendinnetje waren, zelfs tante Carole, die nog steeds denigrerende opmerkingen over Billy maakte. Marie-Ange reageerde daar niet op, maar ze was er bijzonder boos om.Gedurende hun hele middelbare-schooltijd bleven ze de beste vrienden. Zij keek naar zijn basketbalwedstrijden, hij kwam naar haar toneelvoorstelling, en ze gingen samen naar her eindexamenbal. Afgezien van een paar losse afspraakjes had hij nooit een vriendin gehad, en Marie-Ange bleef volhouden dat ze geen enkele belangstelling had voor een romance met Bil- ly of met wie dan ook. Ze wilde maar één ding: haar school afmaken en dan op een dag terug naar Frankrijk. En haar oudtante had het sowieso niet goedgevonden als ze met jongens uitging. Ze had daar een zeer duidelijke mening over, en ze was bereid die met dwang op te leggen. Al die jaren dat Marie-Ange bij haar in huis woonde, was ze blijven dreigen met het weeshuis. Maar uiteindelijk mocht Marie-Ange dan met Billy naar het eindexamenbal. Die avond kwam hij haar in zijn vaders pick-up ophalen bij haar tante. Tante Carole had het goedgevonden dat ze een ijsblauwe satijnen japon kocht, bijna de kleur van haar ogen, die haar blonde haar liet glinsteren. Ze zag er beeldschoon uit, en Billy leek zeer onder de indruk.Ze hadden een geweldige avond. Urenlang praatten ze over de beurs die Marie-Ange had gekregen voor een universitaire studie, en die ze niet zou kunnen gebruiken. De universiteit was in Ames, bijna tachtig kilometer van huis, en tante Carole had meteen duidelijk gemaakt dat ze niets zou doen om Marie-An- ge te helpen, dat ze haar geen pick-up of auto zou lenen en dat ze nodig was op de boerderij. Ze had haar geen geld willen geven en geen manier om aan vervoer naar de universiteit te komen. Billy was razend. 'Je móét gaan, Marie-Ange! Je kunt niet als een slaaf je hele leven voor haar blijven werken!' Haar droom was geweest om op haar achttiende terug naar Frank- rijk te gaan, maar toen ze die zomer achttien was geworden, was haar duidelijk geworden dat dat niet haalbaar zou zijn. Ze had zelf geen geld, en ze had geen tijd voor een baantje omdat Carole altijd wel iets voor haar te doen wist en Marie-Ange zich verplicht voelde om dat te doen. Ze had nu zeven eindeloze jaren bij haar tante doorgebracht. Maar ook de universiteit was een onhaalbare droom voor haar: de beurs was genoeg voor het collegegeld maar niet voor boeken, een kamer of maaltijden, en zelfs als ze al een baan kon vinden, zou die nooit genoeg opleveren om haar studiekosten te dekken. Er was maar één manier waarop ze kon gaan studeren, en dat was door bij haar tante te blijven wonen en heen en weer te reizen. Maar tante Carole had er wel voor gezorgd dat dat niet zou gebeuren. 'Het is toch te gek voor woorden, het enige dat je nodig hebt is een auto,' had Billy getierd op weg naar huis. Ze hadden er de hele avond over gepraat.

'Nou, ik heb geen auto. Volgende week zal ik ze schrijven dat ik de beurs niet kan aannemen,' zei Marie-Ange op zakelijke toon. Ze wist dat ze uiteindelijk ergens in de buurt een baan zou moeten zoeken om geld te verdienen voor haar reis naar Frankrijk, maar ze had geen idee wat ze zou doen als ze daar eenmaal was. Waarschijnlijk gewoon rondkijken en dan terug naar Amerika. Ook in Frankrijk kon ze nergens heen, kon ze nergens wonen, had ze geen familie, kon ze niet in haar eigen levensonderhoud voorzien. Ze kon niets, ze was nergens voor opgeleid. Het enige dat ze ooit geleerd had, was boerenwerk, net als Billy in feite, die een opleiding voor het boerenbedrijf ging volgen. Zijn droom was het om zijn vader op de boerderij te helpen en die, ondanks zijn vaders weerstand, te moderniseren. Hij wilde een moderne boer worden en hij vond dat Marie-Ange een echte opleiding verdiende. Dat vonden ze allebei. Hij vatte een nog sterkere haat op voor Marie-Anges oudtante dan hij al had, omdat het oude mens haar achternichtje niet wilde laten studeren. Zelfs zijn eigen vader begreep het nut van studie, al kon Billy zelf niet iedere dag naar school. Daarvoor had zijn vader hem te hard nodig op het bedrijf. Hij drong er bij Marie- Ange op aan dat ze haar oudtante nogmaals onder druk moest zetten. Ze had nog de hele zomer de tijd om voor die beurs te bedanken! En uiteindelijk reden ze die nacht in een opperbest humeur naar huis. Ze waren allebei verschrikkelijk blij dat ze hun eindexamen gehaald hadden.

'Besef je wel dat we al zeven jaar vrienden zijn?' merkte Marie-Ange trots op. Die zomer was het zeven jaar geleden dat haar ouders waren omgekomen. Soms leken het minuten, andere keren leek het eeuwen geleden. Maar nog steeds droomde ze van hen en van Robert, en voor haar geestesoog zag ze Mar- mouton nog steeds liggen alsof ze er net vandaan kwam. 'Jij bent de enige familie die ik heb,' zei Marie-Ange tegen Billy, en hij glimlachte. Geen van beiden dachten ze ook maar een moment aan tante Ca- role, hoewel Marie-Ange altijd zei dat ze haar dankbaar was. Waarom dat zo was, bleef Billy een raadsel. Marie-Ange woonde bij haar, maar Carole had haar de afgelopen zeven jaar genadeloos uitgebuit als dienstmeisje, verpleegster en boerenknecht.

Er was niets dat Marie-Ange niet voor haar deed. De afgelopen twee jaar was de gezondheid van haar oudtante nogal achteruitgegaan. Marie-Ange moest dus nog meer doen om haar te helpen. 'Weet je, we kunnen ook voorgoed familie worden,' zei Billy na het bal voorzichtig tijdens de rit naar huis. Hij keek haar met een vriendelijke glimlach aan, maar Marie-Ange fronste haar wenkbrauwen. Ze vond het niet prettig als hij zo praatte, en zij bleef halsstarrig vasthouden aan de gedachte dat ze als broer en zus waren. 'We zouden kunnen trouwen,' zei hij dapper. 'Dat is krankzinnig, Billy, en dat weet je,' zei ze botweg. Ze had hem nooit enige aanmoediging gegeven, voor haar eigen bestwil en voor de zijne. 'Waar zouden we moeten wonen als we getrouwd waren? We hebben geen van beiden een baan, of geld,' zei ze op zakelijke toon.

'We kunnen toch bij mijn ouders inwonen?' zei hij zachtjes. Kon hij maar iets zeggen waardoor ze van gedachten zou veranderen. Hij was net negentien geworden, en zij werd binnenkort achttien: oud genoeg om zonder toestemming van haar tante te trouwen, als ze dat wilde.

'Ja, of bij tante Carole. Dat zou ze vast en zeker geweldig vinden. Dan kon jij ook voor haar werken, net als ik,' zei Marie-Ange. Toen barstte ze in lachen uit. 'Nee, we kunnen niet trouwen,' zei ze nuchter. En ze wilde ook helemaal niet trouwen. 'En ik ga op zoek naar een baan, zodat ik volgend jaar naar Frankrijk kan.' Die droom had ze altijd in leven gehouden, en nog steeds speet het haar dat hij niet mee kon. In Iowa, op de boerderij van zijn vader, had hij zo goedals niets aan zijn Frans, maar hij was blij dat ze hem haar taal had geleerd.

'En ik wil dat jij dit najaar gaat studeren. Laten we maar eens rustig afwachten,' zei hij met een vastberaden blik.

'O ja, er valt vast een engel uit de hemel,' lachte ze opgewekt naar hem, want ze was zelf allang gewend aan de gedachte dat ze niet kon gaan studeren. 'En die gooit dan een zak met geld aan mijn voeten, zodat ik naar de universiteit kan. Dan pakt tante Ca- role mijn koffers voor me in en zwaait me met kushandjes na als ik vertrek. Denk je ook niet?' Vanaf het moment dat ze hier was komen wonen, had ze zich neergelegd bij haar lot.

'Misschien,' zei hij peinzend. De volgende dag begon hij aan een heel bijzonder project. Het kostte hem de hele zomer, ondanks de hulp van zijn broer, Jack. Die werkte in zijn vrije tijd in een garage in de stad, en hij hielp Billy vinden wat die nodig had. Op de eerste dag van augustus bracht hij het werk van zijn handen dan eindelijk naar Marie-Ange. In een oude Chevrolet kwam hij de oprit op rijden. Het vehikel klonk alsof het op sterven na dood was, maar het reed prima en hij had zelfs de lak eigenhandig bijgewerkt. Het was een felrode auto met zwartleren bekleding. Hij parkeerde voor het huis en keek behoedzaam naar Carole toen hij uitstapte. In die zeven jaar was het pas de derde keer dat hij bij Marie-Ange thuis kwam, en hij had de ontvangst van die eerste keer nooit vergeten.

'Jemig! Hoe kom je aan die schitterende wagen?' vroeg Marie-Ange met een brede grijns, terwijl ze de keuken uitkwam en haar handen afdroogde. 'Van wie is die?''Helemaal zelf gerestaureerd. Ik ben meteen na het examen begonnen. Wil jij er eens in rijden?' Jaren geleden al had ze geleerd om tractoren en landbouwvoertuigen te besturen, en vaak reed ze in de pick-up van haar tante om allerlei boodschappen te doen of haar tante ergens heen te brengen. Met een grijns van oor tot oor ging ze achter het stuur zitten. Het was echt een geweldige auto om te zien, hoe oud hij ook was, en Billy had hem met spuug en touwtjes in elkaar gezet, zoals hij trots vertelde. Ze reed het terrein af en een tijdlang zoefden ze over de snelweg, Billy naast haar gezeten, totdat ze onwillig omkeerde. Ze moest het avondeten gaan maken. 'Wat ga je ermee doen? fs Zondags naar de kerk rijden?' vroeg ze met een glimlach. Ze wist het zelf niet, maar ondanks haar blonde haar en haar blauwe ogen was ze sprekend op haar moeder gaan lijken. 'Nee. Ik weet wel iets beters,' zei hij op geheimzinnige toon. Hij was apetrots op zichzelf en voelde zich vol liefde voor haar, hoewel hij wist dat ze die nooit zou beantwoorden - behalve dan als adoptiefbroer. 'Wat dan?' vroeg ze benieuwd en geamuseerd, toen ze haar oprit weer opreden. 'Het is een schoolbus.' 'Een schoolbus? Wat bedoel je?' 'Ik bedoel dat jij je beurs krijgt. Het enige dat je nu nog nodig hebt, is geld voor boeken. Hierin kun je iedere dag naar de universiteit, Marie-Ange.' Dus al dat werk had hij voor haar gedaan... Haar ogen vulden zich met tranen toen ze hem in verbijstering aan- keek, en hij had haar zielsgraag willen kussen. Maar
hij wist dat ze dat nooit goed zou vinden.

'Mag ik hem lenen?' vroeg ze, spontaan overgaand
op het Frans. Ze kon haar oreri niet geloven, maar
als antwoord schudde hij zijn hoofd.

'Niks lenen, Marie-Ange. Dit is een cadeau. Voor jou.

Je eigen schoolbus.'

'O, god! Je méént het niet!' Ze sloeg haar armen om zijn nek en klemde hem tegen zich aan. 'Echt waar?' vroeg ze even later, en ze hield zijn gezicht iets van zich af om hem goed te kunnen aankijken. Nog nooit had iemand zoiets geweldigs voor haar gedaan, en ze wist amper wat ze moest zeggen. Hij had haar dromen verwezenlijkt, hij schonk haar letterlijk haar studie door haar een manier te bieden om zich te verplaatsen.

'Ik meen het wél. Dit is jouw bloedeigenste auto, lieverd.' Hij grijnsde van oor tot oor, en ze veegde de tranen uit haar ogen toen ze hem aankeek. 'En zou je me nu dan misschien een lift naar huis willen geven voordat je tante naar buiten komt met haar schietgeweer?' Ze barstten in lachen uit bij die akelige herinnering, en ze ging naar binnen om haar tante te vertellen dat ze zo terug zou zijn. Ze zei niets over de auto; dat kwam later. Billy zat aan het stuur op de terugweg naar zijn huis, en vlak naast hem zat Marie-Ange de ene kreet na de andere te slaken over wat een geweldige auto het was, wat een prachtig cadeau en dat ze dit eigenlijk niet kon aannemen.

'Je kunt niet je hele leven zonder opleiding blijven. Je moet iets leren, zodat je hier op een dag weg kunt.'

Hij wist dat hijzelf hier zijn hele leven zou doorbrengen, want hij moest zijn familie helpen om de boerderij te behouden, en dat was een hele strijd en zou altijd een hele strijd blijven. Maar hij wist dat hij Marie-Ange geen beter geschenk kon geven dan haar vrijheid van tante Carole.

'Ik kan het nog steeds niet geloven. Dat je dit werkelijk voor me doet,' zei Marie-Ange plechtig. Ze had een enorm respect voor hem als persoon. En ze was nooit in haar leven ergens zo dankbaar voor geweest als ze hier en nu was. Het deed hem deugd haar zo blij te zien. Ze was even opgewonden als hij gehoopt had. Hij hield van haar, van alles wat ze was en deed. Ze zette hem af en reed snel naar huis. Toen ze tante Carole bij het eten vertelde wat Billy gedaan had, verbood die haar het geschenk aan te nemen. 'Zo'n cadeau mag je nooit van hem aannemen, ook niet als je later met hem wilt trouwen,' zei haar tante op strenge toon.

'Dat wil ik niet, we zijn gewoon vrienden,' zei Marie-Ange rustig.

'Dan mag je hem niet houden,' zei tante Carole met een gezicht als gerimpeld graniet. Maar voor het eerst in al die zeven jaar was Marie- Ange vastbesloten om haar eigen wil door te zetten. Ze zou haar studie niet opgeven vanwege de krankzinnige ideeën van een kleinzielig oud mens. Zeven jaar lang had ze Marie-Ange alles onthouden wat ze maar kon: emotie, eten, liefde en geld. Ze hadden in ieder opzicht een armoedig leven geleid. En nu wilde ze haar ook nog eens beroven van haar studie? Dat zou Marie-Ange niet laten gebeuren.

'Dan leen ik hem. Maar ik ga ermee naar de universiteit,' zei ze op vastberaden toon. 'Waarvoor zou jij naar de universiteit willen? Wat dacht je dat je daarmee kon worden? Wou je soms dokter worden?' vroeg ze op snerende toon. 'Ik weet nog niet wat ik wil worden,' zei Marie-An- ge beheerst. Maar we wist dat ze meer wilde bereiken dan tante Carole. Ze wilde worden als haar moeder, al had die niet gestudeerd. Maar haar moeder was met haar vader getrouwd, en Marie-Ange wilde meer dan een leven op deze kleurloze boerderij in Iowa, waar niets te genieten viel, waar nooit iets te vieren was en waar ze niets had om voor te leven. En ze wist dat ze ooit, als ze tenminste ontsnappen kon, ergens heen zou gaan, bij voorkeur naar Frankrijk, al was het maar voor een bezoek. Maar die droom lag nog ver in het verschiet. Eerst moest ze iets studeren, zodat ze hier weg kon, zoals Billy had gezegd.

'Je rijdt volledig voor schut in die oude roestbak, vooral als de mensen erachter komen van wie je dat ding gekregen hebt.'

'Dat kan me geen fluit schelen,' zei ze, voor het eerst koppig. 'Ik ben er trots op.'

'Waarom trouw je dan niet met hem?' hield Carole aan, zoals ze wel vaker gedaan had, eerder uit nieuwsgierigheid dan uit oprechte belangstelling. Ze had nooit ook maar iets begrepen van de band tussen die twee.

'Omdat hij mijn broer is. En ik wil niet trouwen. Op
een dag wil ik naar huis,' zei ze zachtjes.

'Dit is je huis. Een ander huis heb je niet,' zei Caro-

Ie nadrukkelijk. Ze keek haar nichtje strak aan, en Marie-Ange beantwoordde haar blik zonder iets te zeggen. Carole Collins had haar een dak boven haar hoofd en een adres gegeven, plus een eindeloze hoeveelheid klusjes die moesten worden opgeknapt, maar ze had haar nooit vriendelijkheid geboden, medeleven, liefde of een gevoel van geborgenheid. Kerstmis en Thanksgiving waren al die jaren schier onopgemerkt voorbijgegaan. En al die tijd had ze Marie- Ange als een bediende behandeld. Billy en zijn familie waren veel aardiger voor haar geweest dan Carole. En nu had Billy haar exact datgene geschonken wat ze nodig had om hier uiteindelijk weg te kunnen, en voor niets ter wereld zou ze dat opgeven, al helemaal niet voor haar tante Carple.

Zonder verder nog iets te zeggen ruimde Marie-An- ge de tafel af. Toen haar oudtante naar haar eigen kamer ging, pakte Marie-Ange de telefoon om Billy te bellen.

'Ik wou je gewoon even zeggen dat ik verschrikkelijk veel van je houd en dat je heel erg belangrijk voor me bent,' zei ze in het Frans, met een stem vol emotie. Hij wilde dat hij haar woorden anders mocht interpreteren, maar hij wist dat ze niets meer bedoelde dan ze zei. Dat had hij al een hele tijd geleden geaccepteerd, en hij wist dat ze op haar manier van hem hield. 'Je bent de geweldigste persoon die ik ken.' 'Nee, dat ben jij,' zei hij galant, maar oprecht. 'Ik ben blij dat je er blij mee bent, Marie-Ange. Ik wil gewoon dat je hier ooit weg kunt. Dat verdien je.' 'Misschien kunnen we samen weg,' zei ze hoopvol, hoewel ze daar geen van beiden in geloofden. Ze wisten allebei dat Billy altijd op de boerderij zou blijven en dat zij weg zou trekken. Ze moest nog een lange weg afleggen, maar dankzij hem begon ze te geloven dat ze er misschien, op een dag, zou komen.

1 week na Labor Day begon Marie-Anges studie. Om zes uur reed ze van de boerderij weg in de Chevrolet die Billy voor haar had gerestaureerd. Tante Carole had de vorige avond met geen woord gerept van haar plannen, maar^ls gewoonlijk had Billy gebeld om haar succes te wensen. Ze beloofde om op de terugweg even bij hem langs te gaan, als de tijd het toeliet, om hem er alles over te vertellen. Maar uiteindelijk verliet ze de universiteit zo laat, nadat ze haar boeken had gekocht met geld dat ze van Tom had geleend, dat ze zo snel mogelijk naar huis moest om eten te koken voor tante Carole. De volgende ochtend zag ze echter kans om op weg naar de stad even bij Billy langs te gaan. Ze hoefde pas om tien uur op de universiteit te zijn, en nadat ze haar werk op de boerderij had gedaan stopte ze rond halfacht bij zijn huis. Daar zat ze een tijdje in de grote, gezellige keuken van de familie Parker. Alle apparaten in de keuken waren oud, het formica aanrecht was beschadigd. De linoleumvloer vertoonde onuitwasbare vlekken, maar zijn moeder hield alles smetteloos schoon en er hing altijd een warme, gezellige sfeer in huis. Marie-Ange voelde zich daar thuis, net als in de keuken van Marmouton. In tegenstelling tot haar eigen oudtante waren Billy's ouders gek op haar. En Billy's moeder was ervan overtuigd, omdat een van haar dochters haar dat had verteld, dat zij en Bil- ly op een dag zouden trouwen. Maar zelfs als dat er nooit van zou komen, behandelden ze haar als een van hun eigen dochters.

'Hoe was het gisteren?' vroeg Billy, terwijl hij in zijn overall met haar de keuken in liep en een kop koffie voor hen beiden inschonk.

'Fantastisch,' straalde ze. 'Echt fantastisch. Ik wou dat jij mee kon.' Zijn eigen lessen vonden plaats in Fort Dodge, en het meeste werk deed hij zelf: thuis, via correspondentie.

'Ik ook,' glimlachte hij terug. Hij miste hun schooltijd. Toen had hij haar iedere dag gezien en konden ze tijdens de lunchpauze lange gesprekken voeren in het Frans. Nu was alles anders. Hij moest op de boerderij werken en hij wist dat zij een nieuw leven kreeg, met nieuwe vrienden, nieuwe ideeën, professoren en studenten die heel andere doelen nastreefden dan hijzelf. Hij wist dat hij voorgoed op de boerderij zat. Bij die gedachte werd hij een beetje triest, maar hij was blij voor haar. En na het zware leven dat ze de afgelopen zeven jaar bij haar oudtante had geleid, wist hij beter dan wie ook hoe belangrijk dat voor haar was.

Een uur nadat ze aangekomen was, stond ze op om naar college te gaan. Ze beloofde de volgende ochtend weer langs te komen.Tijdens haar studie zagen ze elkaar zeer regelmatig, veel vaker eigenlijk dan ze allebei verwacht hadden. De lange rit nam veel van haar tijd in beslag, en uiteindelijk nam ze een weekendbaantje in de stad aan als dienster in een plaatselijke diner, om althans een deel van de vele kosten te dekken. Zo kon ze het boekengeld terugbetalen dat ze van de voorman had geleend. Tante Carole had voet bij stuk gehouden en haar nooit ook maar een cent gegeven. Volgens tante Carole kon ze werken voor dingen die ze echt graag wilde, als ze die dingen maar graag genoeg wilde. Maar desondanks, en ondanks het vele werk dat ze nog steeds op de boerderij moest doen, zag ze toch kans om iedere dag even bij Billy langs te gaan. Soms kwam hij in de diner eten, en heel af en toe gingen ze zelfs samen naar de bioscoop. Tijdens haar eerste studiejaar had Billy een vriendinnetje, maar hij vertelde Marie-Ange dat zij veel belangrijker voor hem was dan wat voor vriendinnetje ook, en dat ze dat altijd zou blijven. De vriendschap uit hun kinderjaren was opgebloeid tot een ongekend hechte band, en ze vond zijn vriendin zelfs aardig. Maar tegen Kerstmis dat jaar zag Billy zijn meisje niet meer zitten. Ze had niet die sprankeling, die vurige aard die Marie-Ange had, en ze miste Marie-Anges energie, intelligentie en stijl - kortom, ze boeide Billy niet meer. Hij was verwend geraakt door de omgang met Marie-Ange. Toen Marie-Ange aan haar tweede jaar begon werd hij eenentwintig. Dat was een zwaar jaar voor haar. Tante Carole was onophoudelijk ziek of onderweg; ze leek oud en broos te worden. Ze was intussen negenenzeventig jaar oud, en hoewel ze in vele opzichten even taai als tevoren leek, was dat tegenwoordig meer bravoure dan werkelijke kracht. Het gebeurde zelfs wel dat Marie-Ange medelijden met haar had, hoewel Billy daar anders over dacht. Hij had het altijd vreselijk gevonden om te zien hoe ze Marie-Ange behandelde, hoe hardvochtig en kleinzielig ze was. Marie-Ange was er allang achter dat haar vader haar beslist niet verkeerd beoordeeld had. Maar ze was aan haar gewend geraakt, en ze was er dankbaar voor dat haar tante haar in huis had genomen; dus deed ze haar best om tante Carole te helpen als ze ziek was. Laat in de avond maakte ze eten voor haar, dat ze 's ochtends achterliet zodat ze de hele dag iets te eten had. Ze maakte aanzienlijk grotere porties dan tante Carole had gedaan toen zij nog klein was.

Rond de kerst van dat jaar kwam tante Carole in het ziekenhuis terecht met een gebroken heup. Ze was uit haar rolstoel gevallen toen ze onderweg naar de schuur op een stuk ijs belandde. Voor het eerst bracht Marie-Ange de feestdagen bij Billy door. Het was de vrolijkste Kerstmis die ze in jaren had beleefd, en samen met hem en zijn broers en zusjes genoot ze met volle teugen. Ze versierden de boom, maakten cadeautjes voor elkaar en zongen kerstliedjes. Ze bracht een stuk kerstkalkoen naar tante Carole in het ziekenhuis, maar tot haar verdriet voelde haar oudtante zich te zwak om ervan te eten. Het feit dat ze als jong meisje polio had gehad, maakte haar herstel er niet eenvoudiger op, en ze leek breekbaarder dan ooit. Ook oudejaarsavond bracht Marie-Ange bij Billy door. Met de hele familie lachten en dansten en zongen ze en ze bestookten elkaar met allerhande plagende opmerkingen tot ver na middernacht. Een van zijn zusjes raakte een beetje aangeschoten van de witte wijn en vroeg Marie-Ange wanneer ze nu eindelijk met Billy ging trouwen. Ze zei dat hij door Marie- Ange zo was verpest dat hij nooit een ander meisje zou kunnen accepteren, en wat moest hij met al dat Frans? Daar had hij niets aan als hij niet met haar trouwde. Het werd allemaal in een sfeer van vrolijkheid en op gekscherende toon gezegd, maar Marie- Ange voelde zich er toch een beetje schuldig bij. 'Doe niet zo raar,' zei Billy later die nacht toen zij er tegen hem een opmerking over maakte. Ze waren allebei nuchter en ze zaten op de veranda na te praten toen iedereen al naar bed was. Het vroor, maar ze hadden zich dik aangekleed en voelden geen kou toen ze met hun blik op de met sterren bezaaide hemel zaten te praten. 'Mijn zusje weet niet waar ze het over heeft. Jij hebt mij niet "verpest", Marie-Ange, je hebt me geholpen. Bovendien vinden de koeien het ontzettend gezellig als ik Frans tegen ze praat. Ik wou er voor school een werkstuk over maken. Ik zweer dat ze meer melk geven als ik Frans spreek tijdens het melken.' Hij glimlachte naar haar. Ze zaten hand in hand, zoals ze soms deden. Dat had iets warms en geruststellends, hoewel ze beiden volhielden dat het niets te betekenen had.

'Maar uiteindelijk zul je toch een keer moeten trouwen,' zei Marie-Ange op praktische toon, zij het met een verdrietige klank in haar stem. Ze wisten allebei dat hun levens op een dag zouden veranderen, maar daar waren ze geen van beiden nog aan toe. 'Misschien trouw ik wel nooit,' zei Billy simpelweg.

'Ik weet niet zeker of ik wel wil trouwen.' Ze wist dat hij met haar wilde trouwen; dat wisten ze allebei, maar als dat niet kon, dan zou hij geen genoegen nemen met minder dan wat hij met haar had. Hun vriendschap was zo eerlijk en zo diep dat ze geen van beiden genoeg zouden hebben aan minder oprechte gevoelens met iemand anders. En Marie-Ange wilde voorlopig helemaal niemand. Ze vond dat ze momenteel een bijzonder plezierig leven leidde, met haar studie en doordat ze al haar gedachten en dromen en geheimen kon delen met Billy. Maar ze was nog steeds vastbesloten hun vriendschap nooit, maar dan ook nooit te verwarren met romantiek of te verspelen door een diepere band aan te gaan. 'Wil je dan geen kinderen?' vroeg Marie-Ange, verbaasd over zijn woorden, hoewel ze de reden voor zijn opmerking begreep.'Misschien wel. Misschien niet. Ik weet het nog niet. Ik krijg een heleboel neefjes en nichtjes. Die zullen me waarschijnlijk wel zo tegen de muren op jagen dat ik misschien helemaal geen kinderen van mezelf nodig heb.' Hij wierp haar een snelle blik toe, terwijl hij dat zei. Het enige dat hij echt wilde was bij haar zijn, en hij moest er niet aan denken dat daar wat tussen kon komen. 'Jij krijgt wel ooit kinderen, dat weet ik zeker. En je zult een fantastische moeder zijn.' 'Ik kan me er niets bij voorstellen,' zei ze eerlijk. Ze kon zich amper herinneren hoe het was om in een echt gezin te leven, zoals zij had gedaan toen haar ouders en haar broer nog in leven waren. Haar enige ervaring met het gezinsleven deed ze tegenwoordig op als ze bij Billy was. Ze vond het heerlijk bij hem thuis, met al die liefde en die vrolijkheid in huis, maar een gezin maakte niet langer deel uit van haar leven. In vele opzichten voelde ze zich heel eenzaam. Ze bleven tot vroeg in de ochtend doorkletsen, en daarna bleef ze bij hem thuis slapen, op de kamer van twee van zijn zusjes. Later die nieuwjaarsochtend ging ze weer bij haar oudtante op ziekenbezoek. Het herstel was traag en langdurig. Het duurde bijna een maand voordat ze het ziekenhuis uit kon, en nog twee maanden voordat ze haar slaapkamer uit kwam. Ze leek minder angstaanjagend dan voorheen. Ze werd zichtbaar brozer en zelfs haar gemene streken leken in kracht af te nemen. Het leek wel of ze aan het krimpen was. Marie-Ange deed wat nodig was voor haar, maar ze spraken amper en Marie-Ange voerde haar werkzaamheden eerder uit als mechanische verrichtingen dan uit liefde voor haar oudtante. In het begin van die zomer werd Carole tachtig, kort voordat Marie-Ange eenentwintig werd, en het kwam als een ontzettende klap toen haar voorman Tom aankondigde dat hij met pensioen ging en naar Arizona zou verhuizen, naar zijn schoonouders. Zijn vrouw had het hele jaar heen en weer gereisd om haar ouders te bezoeken en te helpen, en het werd haar allemaal te veel.

'Ze zouden zulke oude mensen in een tehuis moeten stoppen,' gromde Carole tegen Marie-Ange toen Tom haar het nieuws had verteld. Ze was zichtbaar overstuur, hoewel ze bijna geen woord tegen hem had gezegd, en ze vertelde Marie-Ange dat voorlieden te kust en te keur te vinden waren. Hij had haar zijn neef aanbevolen voor de baan, maar Marie-Ange wist dat Carole Toms neef niet mocht. Marie-Ange vond het jammer dat Tom wegging. Hij was altijd bijzonder aardig voor haar geweest, en ze was echt op hem gesteld.

Marie-Ange werkte die zomer weer fulltime om geld te verdienen voor haar studie, maar toch wist ze nog behoorlijk wat tijd door te brengen met Billy, die een nieuwe vriendin had. Ditmaal dacht Marie-Ange dat het iets kon worden, als Billy het een kans wilde geven. Het was een lief meisje, gek op Billy, en een schat- je om te zien. Ze had één klas lager gezeten op school, en hun families kenden elkaar al jaren. Ze konden samen een mooi leven krijgen. En Marie-Ange dacht dat Billy, die nu tweeëntwintig was, er wel aan toe was. Hij had drie jaar geleden eindexamen gedaan, hij had het vorige jaar zijn vervolgopleiding afgemaakt en hij werkte hard op de boerderij van zijn vader. Net als zoveel jongens die sinds hun vroege tienerjaren op boerderijen hadden gewerkt, met alle verantwoordelijkheden en inspanningen van dien, was hij vroeg volwassen geworden. Het was een bloedhete dag, en Marie-Ange reed net in haar geliefde Chevrolet de oprit af om bij Billy op bezoek te gaan, toen ze een onbekende auto zag aankomen, met aan het stuur een oudere man met een cowboyhoed en een keurig pak. Ze vroeg zich af of het een kandidaat voor de baan van voorman was. Ze dacht er verder niet meer over na, maar tot haar verbazing was hij er nog steeds toen ze drie uur later terugkeerde van haar bezoek. Het was niet bij haar opgekomen dat de man voor haar gekomen kon zijn, maar hij kwam samen met haar tante de keuken uit op het moment dat zij uit de auto stapte met een tas vol boodschappen voor het avondeten. Hij keek haar verwachtingsvol aan, en tante Carole knikte haar toe. Carole stelde de man aan haar voor, maar zijn naam zei Marie-Ange niets. Het was Andrew McDermott, en hij was helemaal uit Des Moines gekomen om hen te spreken. Hij glimlachte bij Marie-Anges onschuldige vraag of hij Carole had willen spreken over de baan van voorman.'Nee, ik kwam voor jou,' zei hij vriendelijk. 'Ik moest iets bespreken met je tante. Misschien kunnen we even gaan zitten?' Maar Marie-Ange wist dat ze aan het eten moest beginnen, en ze vroeg zich af wat hij met haar te bespreken kon hebben. 'Is er iets mis?' vroeg Marie-Ange aan haar tante. De oude vrouw schudde met gefronste wenkbrauwen haar hoofd. Ze was het met bijna niets van wat de man gezegd had eens, maar ze had er niet van opgekeken. Het meeste had ze sowieso al geweten. 'Nee, er is niets mis,' antwoordde de bezoeker met een glimlach. 'Ik wilde jou spreken over de nalatenschap van je vader. Je tante en ik hebben het daar een tijdje geleden al over gehad, en de investeringen hebben in de loop der jaren heel wat opgebracht. Maar nu jij meerderjarig bent, moet ik jou op de hoogte stellen.' Marie-Ange had geen idee waar hij het over had, maar ze zag dat tante Carole allesbehalve vrolijk keek. Zou haar vader iets verkeerd gedaan hebben, kon hij haar op kosten gejaagd hebben? Ze begreep de woorden van de bezoeker niet. 'Kunnen we even gaan zitten terwijl ik het je uitleg?' Ze stonden nog steeds op de veranda, en Marie-Ange liep even naar binnen om de boodschappen op de keukentafel te zetten.

'Ik blijf niet lang zitten,' beloofde ze tante Carole, terwijl de rolstoel naar binnen reed. Carole had al gehoord wat de onbekende te zeggen had, en het interesseerde haar niet.

'Marie-Ange,' begon Andy McDermott, 'heeft je tante je verteld wat je vader je heeft nagelaten?' Marie-Ange schudde verbaasd van nee. 'Nee, ik dacht dat hij niets had nagelaten. Ik heb altijd gedacht dat hij schulden had nagelaten,' zei ze spontaan, zonder enige gekunsteldheid.

'Integendeel,' reageerde hij met verbaasde blik, omdat ze kennelijk van niets wist. 'Hij liet een bijzonder succesvol bedrijf achter, dat enkele maanden na zijn dood is verkocht. Een van zijn partners heeft hem uitgekocht, tegen een redelijke prijs, en alle hypotheken op onroerend goed waren al afbetaald. Hij had wat spaargeld en uiteraard ook enkele schulden, maar niets van enige omvang. Hij had een testament nagelaten waarin hij zijn bezittingen naliet aan je broer en jou, maar bij het overlijden van je broer ging diens aandeel naar jou.' Het was voor het eerst dat ze hier iets over hoorde, en ze was meer dan verrast door zijn woorden. 'Jij erft een derde van wat je vader je heeft nagelaten zodra je eenentwintig wordt, dus nu, en daarom ben ik hier. De rest blijft bij de curator. Het tweede deel krijg je als je vijfentwintig wordt en het laatste deel op je dertigste. Hij heeft een heel behoorlijk bedrag nagelaten,' zei McDermott plechtig. Toen hij naar Marie-Ange keek, zag hij dat ze niets gewend was en dat ze niets verwacht had. Misschien had haar tante gelijk gehad met haar besluit het kind niets te vertellen, peinsde hij.

'Hoeveel dan?' vroeg Marie-Ange met een ongemakkelijk gevoel. 'Is het veel?' Ze kon het zich niet voorstellen.

'Dat zou ik wel zeggen, ja,' glimlachte hij. 'Het bedrag is in de loop der jaren goed belegd, en momenteel, voordat er iets aan jou is uitgekeerd, staat er ongeveer tien miljoen dollar voor je vast.' Een hele tijd staarde ze hem zwijgend aan. Ze kon onmogelijk bevatten wat hij zojuist had gezegd, en ze wilde het niet geloven. Dit was een grap, dat kon niet anders, en ze vond het geen leuke grap. 'Wat?' was het enige dat ze kon uitbrengen. 'Er staat momenteel iets meer dan tien miljoen dollar voor je vast,' herhaalde hij. 'Een derde daarvan wordt volgende week op je rekening gestort, en ik stel voor dat je het merendeel daarvan opnieuw belegt, zodra je kunt. Dat kunnen wij voor je regelen.' Hij was de jurist voor de bank die haar rekening had beheerd, legde hij uit. Oorspronkelijk was haar erfenis in Frankrijk beheerd, maar na verloop van tijd had Carole gevonden dat het geld naar Iowa moest komen. Ze had niet het idee dat Marie-Ange ooit terug zou gaan naar haar geboorteland. 'Waarschijnlijk moet ik je ook melden,' zei hij op vertrouwelijke toon, 'dat we je tante regelmatig geld hebben geboden voor jouw levensonderhoud, maar volgens haar was dat niet nodig. Dat was bijzonder vriendelijk van haar. De afgelopen tien jaar heeft ze zelf voor je gezorgd, zonder ooit een beroep te doen op het geld dat je vader je heeft nagelaten. Ik vond dat je dat moet weten.' Maar ook die informatie verwarde haar. Tante Carole had haar bijna laten verhongeren, had nooit iets anders dan tweedehands kleren voor haar gekocht, had haar gedwongen om te werken voor iedere cent die ze haar ooit gegeven had, en had geweigerd bij te dragen aan haar studiekosten. Dus terwijl ze zelf de verantwoordelijkheid had gedragen zonder gebruik te maken van de riante erfenis, had ze Marie-Ange jarenlang verschrikkelijk veel dingen onthouden. Ze zou zelfs verhinderd hebben dat haar achternichtje ging studeren als Billy haar niet de auto had gegeven waarmee ze naar college reed. Het was moeilijk om achteraf te zeggen of tante Ca- roles gedrag monsterlijk of heldhaftig was geweest, maar misschien had ze naar beste weten gehandeld. In ieder geval had ze Marie-Ange in geen enkel opzicht voorbereid op wat haar te wachten stond. Het was een volledige verrassing en het kwam als een hele schok toen Andrew McDermott haar een grote envelop vol documenten overhandigde en haar adviseerde die zorgvuldig door te nemen. Hij had maar één handtekening nodig om een bankrekening voor haar te kunnen openen. Bij zijn vertrek wenste hij haar geluk met haar fortuin, maar op dat moment wist ze nog niet zeker of ze het zelf ook zo zag. Ze had veel liever haar ouders en haar broer in leven gehad, zodat ze in haar eigen gezin had kunnen opgroeien op Marmouton in plaats van de afgelopen tien jaar met tante Carole in Iowa te zitten, waar ze eindeloze eenzaamheid en verdriet had moeten verduren. Marie-Ange was nu dus steenrijk, maar ze kon nog steeds niet bevatten wat haar zojuist was overkomen. Ze kon zich niet voorstellen wat dat voor haar kon betekenen. Met de envelop in haar handen geklemd stond ze hem na te kijken. 'Wanneer kunnen we eindelijk aan tafel?' blafte tante Carole haar door de hordeur heen toe. Marie-An- ge holde naar binnen en legde de envelop op het aanrecht toen ze haastig aan het avondeten begon. De hele maaltijd lang bleef tante Carole zwijgen, tot Ma- rie-Ange er uiteindelijk zelf over begon. 'Wist u dit?' Haar blik speurde het gezicht van haar oudtante af. Ze zag niets: geen liefde, geen warmte, geen spijt, geen tederheid, geen vreugde om wat er net gebeurd was. Ze keek zoals ze altijd keek: bitter en moe en oud en koud als ijs in de winter. 'Niet helemaal. Ik doorgrond het nog steeds niet allemaal. Het gaat me ook niet aan. Ik weet dat je vader je een hoop geld heeft nagelaten. Ik ben blij voor je. Het zal de dingen heel wat makkelijker voor je maken als ik er niet meer ben.' En daarna volgde een verbijsterende mededeling: 'Volgende maand verkoop ik de boel hier. Ik heb een goed bod gekregen, en om jou hoef ik me nu geen zorgen meer te maken. Ik ben moe. Ik ga naar het tehuis in Boone.' Ze zei het zonder verontschuldigingen of spijt, en zonder ook maar enige zorg over wat er met Marie-Ange zou gebeuren, maar zoals ze zelf net had gezegd: ze hoefde zich geen zorgen meer te maken om haar achternichtje - afgezien dan van het feit dat Marie-Ange nu dus, op haar eenentwintigste, voor de tweede maal in haar leven dakloos zou worden.

'Hoe lang blijft u hier dan nog?' vroeg Marie-Ange met een bezorgde blik, op zoek naar een spoortje emotie, dat er nooit geweest was. 'Als ik volgende maand verkoop, is de oplevering dertig dagen later. Tegen eind oktober zit ik in het tehuis. Tom heeft gezegd dat hij tot dan zou aanblijven.' Maar dat duurde nog maar zes weken, en Marie-Ange besefte dat ze nu dus een paar beslissingen zou moeten nemen. Ze begon net aan haar laatste jaar, en ze vroeg zich af of ze dichter bij de universiteit moest gaan wonen of een jaar vrij moest nemen om naar huis te gaan, naar Frankrijk, al was het maar voor een bezoek. Heel even had ze een vluchtige droom dat ze Marmouton terug kon kopen. Ze had geen idee wie tegenwoordig de eigenaar was of wat ermee gebeurd was. Ze vroeg zich af of die informatie te vinden zou zijn in de papieren die de bank- jurist voor haar had achtergelaten. 'Ik zal hier weg moeten als u verhuist,' zei Marie-Ange nadenkend. Ze vroeg zich af of ze haar oudtante ooit wel had gekend. Maar het antwoord op die vraag kende ze eigenlijk al. 'Zult u gelukkig zijn in dat tehuis, tante Carole?' Ze had het gevoel dat ze haar tante iets verschuldigd was, hoe akelig of kil die ook altijd tegen haar gedaan had. Het was immers een feit dat ze tien jaar lang voor haar gezorgd had, en daar was Marie-Ange haar dankbaar voor. 'Ik ben hier ook niet gelukkig. Dus wat maakt het uit? En ik ben te oud geworden om een boerderij te runnen. Ik neem aan dat jij teruggaat naar Frankrijk of dat je elders een baan zoekt na je studie. Je hebt geen enkele reden om hier te blijven, tenzij je trouwt met die jongen met wie je niet wilt trouwen, zeg je. En waarschijnlijk is het nu maar beter ook als je dat niet doet. Mat al dat geld kun je een heel wat betere partij aan de haak slaan.' Zoals zij het zei, was het iets lelijks. Marie-Ange kreeg er de rillingen van. Het idee dat je van iemand kon houden telde voor haar tante niet mee, en Marie-Ange vroeg zich voor de zoveelste keer af hoe haar leven met haar man eruit gezien had, en of ze ooit van hem gehouden had; of ze eigenlijk wel in staat was om van iemand te houden. Ze kon zich haar tante met geen mogelijkheid jong of verliefd of gelukkig voorstellen. Na de maaltijd ruimde Marie-Ange de keuken op. Haar tante zei dat ze vroeg naar bed ging en rolde zwijgend de donkere gang in. Maar toen Billy even later belde, zei Marie-Ange dat ze hem moest zien. 'Is er iets mis?' vroeg hij^bezorgd. 'Nee... ja... nee... ik weet het niet. Ik ben nogal in de war. Er is vandaag iets gebeurd wat ik met je wil bespreken.' Ze móést hem spreken. Ze had niemand anders aan wie ze haar verhaal kwijt kon, en hoewel ze wist dat hij niet meer verstand van geld had dan zijzelf, wist ze ook dat hij verstandig en intelligent was, en dat hij altijd het beste met haar voorhad. Het kwam geen moment bij haar op dat hij jaloers op haar zou kunnen zijn. 'Gaat het wel?' vroeg hij. Ze aarzelde. 'Volgens mij wel. Ja.' Ze wilde hem niet bezorgd maken. 'Het is iets fijns. Ik begrijp het alleen niet.' 'Kom maar wanneer je wilt,' zei hij vol vertrouwen. Zijn nieuwe vriendin was er, maar die woonde niet ver van hem vandaan en hij bood aan om haar naar huis te brengen voordat Marie-Ange kwam. Ze leek het niet erg te vinden.Twintig minuten later stond Marie-Ange op de stoep. Ze had de grote envelop meegenomen. 'Wat is dat?' Het pakketje trok meteen zijn aandacht, en hij vroeg zich af of het een collegedictaat was. Plotseling kwam de vraag op of ze misschien een nieuwe beurs had gewonnen, maar de blik op haar gezicht maakte duidelijk dat het om iets belangrijkers ging. 'Er is vandaag een jurist op bezoek geweest,' zei ze op gedempte toon, zodat de rest van de familie niet kon horen wat ze tegen hem zei. Hem vertrouwde ze blindelings. Haar geloof in hem was nog nooit ongegrond gebleken, en ze wist dat dat ook ditmaal niet zou gebeuren. 'Hoezo?'

'Vanwege geld dat mijn vader me bij zijn dood had nagelaten,' zei ze simpelweg. Meteen zag hij voor zijn geestesoog een bedrag van duizenden dollars als het meeviel - het was dezelfde reactie die zijzelf ook gehad had. Daarmee kon ze tenminste haar opleiding afmaken, en daar was hij blij om. 'Een heleboel geld,' probeerde ze zijn gedachten bij te sturen. Maar wat haar was overkomen, was volledig onvoorstelbaar, en ze wist dat Billy het niet beter zou begrijpen dan zijzelf.

'Hoeveel dan, globaal?' Maar meteen corrigeerde hij zichzelf en voegde daar haastig aan toe: 'Of wil je dat liever niet zeggen? Hoeft niet, hoor. Het gaat me geen snars aan,' zei hij discreet.

'Misschien kan ik het maar beter niet zeggen,' zei ze, zonder haar blik van hem af te wenden. Ze was doodsbang dat het geld iets tussen hen zou veranderen. 'Ik wil niet dat je een hekel aan me krijgt.' 'Doe niet zo achterlijk. Heeft hij er iemand voor vermoord, of had hij het gestolen?' plaagde hij. 'Natuurlijk niet,' antwoordde ze met een nerveuze glimlach. 'Het is de opbrengst van het huis en zijn bedrijf, en van een paar investeringen. De oorspronkelijke nalatenschap is de afgelopen tien jaar door samengestelde rente opgelopen,' ze aarzelde even, 'tot een lief bedrag, Billy.' Plotseling had ze het gevoel dat ze haar excuses moest aanbieden. Het leek zondig om zoveel geld te bezitten. Maar het was nu eenmaal zo. En daar moest ze mee leren leven. 'Je maakt me gek, Marie-Ange. Ga je het nou nog vertellen of niet? En trouwens, wist je tante Carole daar iets van?' informeerde hij nieuwsgierig. 'Kennelijk wel, althans gedeeltelijk. En ze heeft nooit gewild dat ze haar geld gaven voor mijn levensonderhoud. Waarschijnlijk is dat aan de ene kant aardig van haar, maar het zou het leven heel wat gemakkelijker hebben gemaakt als ze wél eens wat had aangenomen. Maar goed, nu is het allemaal van mij.' Ze keken elkaar strak aan. Hij wachtte. Ze haalde diep adem en fluisterde de woorden die ze zelf niet eens begreep. Ze vroeg zich af of de waarheid ooit echt tot haar zou doordringen. Het was ondenkbaar. 'Tien miljoen dollar,' zei ze, net zo hard dat hij haar met enige moeite kon verstaan. 'Ja, dat zal best,' zei hij lachend. Hij leunde achterover in zijn stoel op de veranda. Dat was een goeie! Hij had gespannen naar haar toegebogen gezeten, maar nu lachte hij haar vierkant uit. 'En ik ben Mick- ey Mouse.'

'Nee, echt waar. Het is zo.' Ze keek alsof ze hem iets
vreselijks verteld had, en plotseling hield hij op met lachen en keek haar aan.

'Het is geen grap?' Als antwoord schudde ze haar hoofd, en hij kneep zijn ogen samen alsof ze hem een klap in het gezicht had gegeven. Even later opende hij ze weer om haar ongelovig aan te kijken. 'O, god, Marie-Ange... wat moet je met al dat geld? Wat ga je nou doen?' In zekere zin vond hij het griezelig. Het was een overweldigend bedrag. Onvoorstelbaar, voor hem evenzeer als voor haar.

'Geen idee. Tante Carole zei vanavond dat ze volgende maand de boerderij verkoopt en naar het bejaardentehuis in Boone gaat. Over zes weken heb ik geen dak meer boven mijn hoofd. Ze heeft al een koper, en haar besluit staat vast.'

'Je kunt altijd hier komen wonen,' zei hij met een gul gebaar, maar ze wist dat er geen plaats voor haar was en ze wist dat dat ook niet goed zou zijn. 'Ik denk dat ik wel een kamer op de campus kan krijgen. Ik heb geen idee wat je in zo'n geval moet doen.' 'Ik ook niet,' zei hij met een verlegen grijns. 'Je vader moet wel steenrijk geweest zijn toen jij nog klein was. Dat is kennelijk nooit goed tot me doorgedrongen. Dat chateau waar je het over had, moet iets ter grootte van Buckingham Palace geweest zijn.' 'Nee, helemaal niet. Het was er prachtig, en ik was er gelukkig. Er zal wel heel veel land bij gehoord hebben, en ik denk dat zijn bedrijf goed liep. Hij had ook spaargeld en... God, Billy, ik weet het niet meer... wat moet ik nou?' Ze was naar hem toe gekomen voor advies, maar ze waren allebei nog jong en ze konden zich geen van beiden een voorstelling maken van waar
ze het over hadden, vooral gezien het leven dat ze tot nu toe geleid hadden. In Iowa zag het leven er bijzonder eenvoudig uit.

'Wat wil je?' vroeg hij bedachtzaam. 'Wil je naar huis en daar opnieuw beginnen, of wil je hier je opleiding afmaken? Je kunt nu alles doen wat je maar wilt. Jemig, Marie-Ange, als je wilt kun je naar Harvard.' In zijn ogen stond het geld voor een onbeperkte vrijheid, en hij was blij voor haar.

'Ik denk dat ik een tijdje naar huis zou willen, en Marmouton zien. Misschien kan ik het zelfs terugkopen.' Dan zou ze nooit meer naar Iowa komen, hoorde hij tussen haar woorden door terwijl hij naar haar plannen luisterde. Maar hij durfde zijn angst niet onder woorden te brengen. Plotseling was hij bang dat hij haar nooit meer zou zien als ze wegging. Maar ze wist waaraan hij dacht.

'Ik kom terug. Ik wil alleen zien hoe het eruitziet. Misschien neem ik een halfjaar vrij. Dan ben ik tegen Kerstmis terug.'

'Dat zou fijn zijn.' Maar toen besloot hij zijn eigen gevoelens opzij te zetten en alleen aan haar te denken. Daarvoor hield hij genoeg van haar. 'Maar misschien ben je daar wel gelukkiger.' Ze was tenslotte Frans, en in Amerika had ze geen enkele familie, afgezien van haar tante Carole. En hoewel ze bijna haar halve leven hier had doorgebracht, was ze diep in haar hart Française gebleven en zou ze dat altijd zijn.

'Misschien. Momenteel weet ik gewoon niet wat ik moet.' Ze had niet het gevoel dat een van beide plekken nog 'thuis' was. En nu alles mogelijk was, werd het nog moeilijker om een beslissing te nemen. 'Als ik daar bleef, zou jij me dan komen opzoeken? Dan zou je eindelijk je Frans in praktijk kunnen brengen. Ik stuur je een ticket.' Ze kende hem wel zo goed dat ze wist dat hij dat nooit zou accepteren, en het zou bijna ondoenlijk voor hem zijn om zich los te maken van de boerderij om haar te komen bezoeken, al had hij het geld voor een ticket. 'Je moet me beloven dat je overkomt als ik daar blijf.'

'Denk je dat je je studie gaat afmaken?' vroeg hij, opnieuw bezorgd. Ze knikte.

'Dat wil ik. Waarschijnlijk kom ik hier terug. Misschien neem ik gewoon de eerste paar maanden vrij en kijk ik daarna hoe het verder gaat.' 'Het zou zonde zijn om het niet af te maken,' zei hij. Hij klonk als een oudere broer. Ze knikte. Toen haalde ze de papieren uit de envelop. Samen bestudeerden ze de documenten. Maar geen van beiden begrepen ze er iets van: het was de beleggingsportefeuille van de erfenis.

'Niet te geloven,' zei hij, haar nogmaals aankijkend voordat ze vertrok. 'Marie-Ange, dit is echt verbijsterend.' En toen klemde hij haar met een enorme grijns tegen zich aan. 'Jemig, wie had ooit gedacht dat jij een rijk meisje was?' 'Ik voel me een soort Assepoester,' fluisterde ze. 'Kijk dan maar uit dat je er niet over tien minuten vandoor gaat met een knappe prins.' Hij wist dat dit het einde van alle hoop voor hen beiden betekende, maar volgens Marie-Ange was er nooit hoop geweest. En nu kon hij haar nooit meer vragen. Ze was een rijke erfgename, maar ze was ook zijn beste vriendin.Ze liet hem zweren dat het nooit enig verschil tussen hen zou maken.

'Rond Kerstmis ben ik terug,' beloofde ze trouw, en ze meende het toen ze die woorden uitsprak. Maar hij vroeg zich af of ze werkelijk terugkwam; of ze terug wilde komen, na die ellendige jaren die ze hier had doorgebracht. Het leek hem goed dat ze nu terug naar huis ging.

Toen ze wegging, liep hij met haar mee naar de auto, waar hij haar nogmaals in zijn armen klemde. De auto die hij haar had gegeven, kwam hem plotseling voor als een akelig wrak, gezien alles wat er nu gebeurd was. 'Rij voorzichtig,' zei hij met een glimlach. Nog steeds was hij onder de indruk van wat ze hem verteld had. Ze hadden allebei tijd nodig om dit te verwerken.

ik hou van je, Billy,' zei ze. Ze meende het oprecht, en hij wist hoe hij haar woorden moest opvatten. 'Ik ook van jou. Dat weet je.' En na die woorden reed ze weg, nadat ze nog even naar hem gezwaaid had. Op de terugweg had ze heel wat om over na te denken. De volgende ochtend ging ze naar Des Moines. Ze wist dat ze daar iets doen moest. Ze had het de vorige avond bedacht, en ze wilde niet nog een dag wachten. Ze belde Andy McDermott en legde uit wat ze wilde, en hoewel hij aanvankelijk lichtelijk verbluft klonk, bedacht hij dat ze tenslotte nog maar eenentwintig was. Het was een interessante eerste stap, maar toen hij haar aan de tand voelde, bleek ze bijzonder vastberaden.

In minder dan een uur voerde ze de hele transactie uit, en ze beloofden haar de bestelling nog diezelfde ochtend thuis te bezorgen. Ze waren verbijsterd over de snelheid waarmee ze de aankoop had gedaan. En toen hij kwam, zorgde hij voor eindeloze commentaren van de knechten op de boerderij. Tante Carole was witheet toen ze hem zag.

'Dat is nou precies het soort stommiteit dat ik van jou verwacht had. Wat moet je met dat kreng?' vroeg ze op beschuldigende toon. Het was echter te laat, ze kon er niets meer aan doen.

'Die is voor Billy,' zei Marie-Ange kalm, terwijl ze plaatsnam achter het stuur van de vuurrode, gloednieuwe Porsche die ze die ochtend voor hem had gekocht. Drie jaar geleden had hij het mogelijk gemaakt dat zij ging studeren, en nu wilde zij iets terugdoen, iets wat hij van zijn levensdagen niet zelf zou kunnen realiseren. Ze had de verzekeringspremie voor de komende twee jaar betaald, en ze wist dat hij door het dolle heen zou zijn.

Ze zette de auto voor zijn huis, net op het moment dat hij met een van zijn broers op de tractor kwam aanrijden. Verbijsterd staarde hij haar aan. 'Heb je je roestbak ingeruild voor deze hier? Dan hoop ik dat je er nog wat voor gekregen hebt!' Lachend sprong hij van de tractor om de schitterende auto waarin zij was komen aanrijden van dichtbij te bekijken. 'En als ze nou gaan vragen waar je dat van gedaan hebt?' vroeg hij met bezorgde blik. Hij wist dat ze niet wilde dat iedereen over haar zou praten, of dat de mensen wisten dat ze een erfenis had gekregen.

'Daar heb ik nog niet over nagedacht,' bekende ze met een grijns. 'Misschien zeg ik wel gewoon dat ik

hem gestolen heb. Maar ik hoef er gelukkig niet in te rijden.'

'Waarom niet?' Hij keek verward toen ze hem zwijgend de sleuteltjes overhandigde en hem op Franse wijze op beide wangen kuste.

'Omdat hij van jou is, Billy,' zei ze zachtjes. 'Omdat jij de beste vriend in de hele wereld bent, en omdat je mijn broer bent.'

Er welden tranen op in zijn ogen en hij wist niet wat hij zeggen moest. Toen hij uiteindelijk weer bij stem was, stelde hij met klem dat hij dat niet van haar kon aannemen, hoeveel geld haar vader haar ook had nagelaten. Maar ze weigerde met hem in discussie te gaan en ze liet zich niet overhalen. Het kentekenbewijs stond al op zijn naam, en ze schoof naar de stoel naast de bestuurder in afwachting van de eerste rit. 'Ik weet niet wat ik zeggen moet,' zei hij met verstikte stem toen hij achter het stuur plaatsnam. Het viel niet mee om zo'n schitterende auto te weigeren, en iedereen op de boerderij keek naar hen. Ze wisten dat er zojuist iets ongelofelijks was gebeurd. 'Wil dat zeggen dat je met hem gaat trouwen?' riep zijn moeder vanuit het keukenraam. In stilte vroeg ze zich af of Marie-Ange een of andere hoofdprijs had gewonnen. De loterij, misschien? 'Nee, het wil zeggen dat hij een nieuwe auto heeft,' riep Marie-Ange met een grijns terug. Billy stak de sleutel in het contactslot en de motor van de kleine sportwagen sloeg brullend aan. Met gierende banden reden ze weg. Billy slaakte een jodelende gil van vreugde en Marie-Anges lange blonde haar wapperde in de wind achter haar aan.

Tante Carole hield woord en verkocht de boerderij. Twee weken daarna verhuisde ze naar het tehuis in Boone. Marie-Ange hielp haar bij het inpakken van haar spullen. Onwillekeurig moest ze denken aan de akelige tijd toen Carole Marie-Anges koffers naar Goodwill had gebracht en daar had laten staan, met bijna alles wat ze uit Frankrijk had meegenomen. Maar Marie-Ange pakte nu allerlei kleine snuisterijtjes voor haar tante in, alles wat ze graag mee wilde nemen. Toen ze bij het tehuis aankwamen, draaide de oude vrouw zich naar haar achternichtje om, keek haar lang en indringend aan en zei: 'Geen domme dingen doen.'

'Ik zal het proberen,' glimlachte Marie-Ange. Ze wilde wel meer voelen dan ze deed, maar het lukte haar niet. Tante Carole had nooit ook maar de geringste liefde toegelaten. Marie-Ange kon haar niet eens zeggen dat ze haar missen zou. Ze wisten namelijk beiden dat dat niet zo was. 'Ik zal u schrijven om u te laten weten waar ik ben,' zei ze beleefd. 'Hoeft niet. Ik hou niet van schrijven. Ik kan de bank bellen als ik je nodig heb.' Na tien jaar onder één dak te hebben doorgebracht was dit wel een heel droog, onemotioneel afscheid. Carole was simpelweg niet in staat tot meer, en was dat ook nooit geweest. Toen Marie-Ange vertrokken was, voelde ze zich verdrietig om alles wat nooit tussen hen gezegd en gedaan was. In emotioneel opzicht waren dit, afgezien van Billy, tien verspilde jaren geweest. Ze ging terug naar huis en pakte haar spullen. Tom en zijn vrouw waren al weg, en het huis voelde vreemd en leeg aan. Marie-Ange had haar ticket en haar paspoort, en haar koffers waren gepakt. Ze zou de volgende ochtend vertrekken, dezelfde route als tien jaar geleden maar dan in omgekeerde volgorde: eerst naar Chicago en vandaar naar Parijs. Daar zou ze een paar dagen blijven^ misschien informeren naar colleges aan de Sorbonne. Daarna zou ze een auto huren en naar Marmouton rijden, gewoon om het kasteel te bekijken. En ze wilde uitzoeken wat er van Sophie geworden was. Ze nam aan dat Sophie overleden was, maar misschien kon iemand haar vertellen wanneer of hoe dat gebeurd was. Marie-Ange vermoedde dat Sophie was gestorven aan een gebroken hart, maar wat er ook gebeurd was, zij wilde het weten. Ze wist dat Sophie, als ze in leven was, geschreven zou hebben. En dat had ze niet gedaan. Geen enkele brief was gekomen in antwoord op de hare, of nadien.

Die avond at ze bij Billy en zijn familie. Iedereen in de wijde omtrek had het nog steeds over zijn nieuwe Porsche, en als hij maar even kon, reed hij erin rond. Zijn vader had al plagend opgemerkt dat hij vaker in de Porsche dan op de tractor zat. En zijn vriendin

Debbi was verliefd op de auto. Maar het allerbelangrijkste vond Billy het dat dit een cadeau van Ma- rie-Ange was. Na enige tijd was hij opgehouden met zeggen dat hij dit niet kon aannemen en had hij gezegd dat hij het geschenk aanvaardde, hoewel hij daaraan toevoegde dat het eigenlijk niet in de haak was, maar hij kon zich er ook niet toe zetten om afstand te doen van de auto. Een Porsche was altijd zijn droom geweest, en het was haar bedankje omdat hij het haar mogelijk had gemaakt om te gaan studeren, ik bel je vanuit Parijs zodra het mogelijk is,' beloofde ze hem die avond toen hij haar naar huis bracht. Ze had de Chevrolet bij hem achtergelaten en had hem gevraagd de auto in de berging te zetten voor het geval ze terugkwam om haar studie af te maken. De auto verkopen wilde ze niet: daarvoor was ze er te zeer aan gehecht. Het was het enige dat ze wilde bewaren van haar jaren bij tante Carole. Andere gelukkige herinneringen had ze niet, alleen droevige - afgezien van alles wat ze met Billy had beleefd. Billy zou haar de volgende ochtend komen ophalen en naar het vliegveld brengen. Ze dwaalde in haar eentje door het huis en dacht terug aan de tien jaren die ze hier had doorgebracht. Het huis was nu griezelig leeg en vreselijk eenzaam. Ze vroeg zich af hoe haar tante het had in het tehuis, maar Carole had gezegd dat ze niet hoefde te bellen, dus deed ze dat niet. Die nacht sliep ze onrustig, en na het opstaan deed ze voor het eerst in meer dan tien jaar geen klusjes. Het allervreemdste van alles was wel het besef dat ze nu heel binnenkort in Parijs zou zijn, en dan terug naar Marmouton. Ze kon zich geen voorstelling maken van wat ze daar zou aantreffen. Stipt om negen uur stond Billy op de stoep. Hij legde haar ene, kleine tas in de kofferbak. Ze had bijna niets om mee te nemen. Geen souvenirs, geen foto's behalve van hem, geen herinneringen behalve de dingen die hij in de loop der jaren voor haar had gemaakt, bij verjaardagen en met Kerstmis. De enige voorwerpen die verder van belang waren, waren de foto's van haar ouders en van Robert, en het medaillon, dat ze nog steeds droeg en koesterde. Tijdens de rit naar het vliegveld zaten ze zwijgend in de auto. Er viel zoveel te zeggen, maar ze vonden de woorden niet. Ze hadden het in de loop van de jaren allemaal al een keer gezegd, en ze waren er al die tijd voor elkaar geweest zoals ze er ook nu voor elkaar waren. Maar ze wisten dat alles anders zou worden, móést worden, als ze straks achtduizend kilometer van elkaar gescheiden zouden zijn. 'Bel me als je me nodig hebt,' zei hij, toen ze zaten te wachten tot ze kon instappen in het vliegtuig naar Chicago. Sinds haar aankomst in Amerika had ze niet meer in een vliegtuig gezeten, en ze herinnerde zich hoe bang ze toen was geweest, hoe troosteloos en hoe eenzaam. Al die jaren was hij haar enige vriend geweest, haar enige bron van troost en warmte. Haar oudtante had haar voedsel en een dak boven haar hoofd geboden, maar er was nooit sprake geweest van enige genegenheid tussen hen. Billy was veel meer familie dan tante Carole ooit geweest was, en toen Marie-Ange dan eindelijk aan boord ging, klemde ze hem langdurig in haar armen. De tranen stroomden over hun gezichten.

ik zal je zo vreselijk missen,' huilde ze. Het was alsof ze opnieuw afscheid moest nemen van Robert, en ze was bang dat ze Billy nu nooit meer zou zien, net zoals ze haar broer had verloren. Maar hij voelde haar gedachten zonder dat ze die onder woorden hoefde te brengen, en op kalme toon stelde hij haar gerust. 'Maak je geen zorgen. Waarschijnlijk vind je Frankrijk vreselijk en ben je binnen de kortste keren terug.' Maar dat geloofde hij zelf niet. 'Zorg goed voor jezelf,' zei ze zachtjes tegen hem. Ze gaven elkaar een laatste kus, hielden elkaar nog even vast, en toen keek ze naar hem op in het verlangen zijn sproetige gezicht voorgoed in haar geheugen te griffen. 'Ik hou van je, Billy.'

ik hou ook van jou, Marie-Ange,' antwoordde hij. Kon ze maar altijd in Iowa blijven! Maar dat zou niet eerlijk geweest zijn tegenover haar, en dat wist hij. Ze had nu de kans om zoveel meer te doen. Hij bleef het vliegtuig staan uitzwaaien tot het een spikkel in de lucht was, en toen was ze weg. Langzaam reed hij in zijn nieuwe rode auto terug naar de boerderij. Hij huilde om alles wat ze voor hem betekend had en om alles wat ze nooit voor hem zou kunnen betekenen.

Om vier uur 's ochtends landde het vliegtuig op Charles de Gaulle. Omdat ze maar één tas had, duurde het niet lang voordat Marie-Ange door de douane was. Het was een eigenaardige gewaarwording om mensen overal Frans te horen spreken, en met een glimlach dacht Marie-Ange terug aan Billy en hoe goed hij haar taal had geleerd.

Ze nam een taxi naar een hotelletje dat een van de stewardessen had aangeraden. Het lag aan de linkeroever van de Seine en het was er schoon en veilig. Toen ze haar gezicht had gewassen en haar tas had uitgepakt, was het tijd voor het ontbijt. Ze besloot wat rond te wandelen, totdat ze een cafeetje vond, waar ze koffie met croissants bestelde. Met een nostalgisch gebaar doopte ze haar brood in de koffie om een canard te maken, zoals Robert altijd gedaan had. Meteen kwamen er herinneringen boven die ze nauwelijks kon verdragen. Na het ontbijt liep ze urenlang rond. Ze keek naar de mensen, genoot van wat ze zag en vooral van het gevoel dat ze weer in Frankrijk was. Pas veel later keerde ze terug naar haar hotel, toen ze uitgeput was.

Ze at in een bistro en die nacht, in bed, kwamen de tranen: voor haar broer en haar ouders, voor de verloren jaren en voor de vriend die ze in Iowa had achtergelaten. Maar ondanks haar verdriet vond ze het heerlijk in Parijs. De volgende dag ging ze naar de Sorbonne en nam ze een paar brochures mee over cursussen die daar werden gegeven. De ochtend daarop huurde ze een auto en ging ze op weg naar Mar- mouton. De reis duurde de hele dag. Met bonzend hart reed ze langzaam door het dorp en in een opwelling stopte ze voor de bakkerij waar ze als kind zo graag kwam. Vol ongeloof zag ze dezelfde oude vrouw nog achter de toonbank staan. Dat was een goede vriendin van Sophie geweest. Voorzichtig sprak Marie-Ange haar aan. Ze legde uit wie ze was en zodra de oude vrouw haar herkende, brak ze in tranen uit.

'Mijn god, wat ben je mooi geworden, en wat ben je volwassen! Sophie zou echt trots op je geweest zijn,' zei ze terwijl ze haar armen om het meisje heen sloeg. 'Hoe is het met Sophie?' vroeg Marie-Ange, terwijl de vrouw haar over de toonbank heen een brioche aanreikte.

'Sophie is vorig jaar overleden,' zei de bakkersvrouw verdrietig.

'Ik heb haar vreselijk vaak geschreven, maar ze heeft nooit geantwoord. Is ze lang ziek geweest?' Misschien had ze een hersenbloeding gekregen, dacht Marie-An- ge, zodra ze haar verlaten had. Dat was de enige mogelijke verklaring voor haar stilzwijgen. 'Nee, toen jij weg was is ze bij haar dochter ingetrokken, maar ze kwam me om de paar jaar opzoeken. Dan hadden we het steevast over jou. Ze zei dat ze jou het eerste jaar wel een keer of honderd had geschreven, maar al haar brieven kwamen ongeopend retour. Daarna gaf ze het op, ze dacht dat het adres misschien niet klopte, maar volgens de notaris van je vader had ze het juiste adres gebruikt. Misschien wilde iemand niet dat je haar brieven zag.' De woorden staken als een lans in Marie-Anges hart toen ze besefte dat tante Carole Sophies brieven teruggestuurd moest hebben, en dat ze Marie-Anges brieven weggegooid moest hebben om haar banden met het verleden te verbreken. Dat was echt iets voor Carole. Het was een zoveelste daad van wreedheid, maar zo nutteloos en zo onaardig. En nu was Sophie voorgoed weg. Ze voelde het verlies alsof het net gebeurd was. ik vind het heel erg voor je,' zei de vrouw toen ze het verdriet op het gezicht van het meisje zag. 'Wie woont er tegenwoordig op het château?' vroeg Marie-Ange op bedeesde toon. Het was niet gemakkelijk voor haar om terug te zijn; het was een tocht vol bitterzoete herinneringen en ze wist dat haar hart zou breken als ze het kasteel terugzag. Maar ze had het gevoel dat ze het moest doen, als een hommage aan het verleden, om weer heel even het contact met haar familie te voelen, alsof ze hen terug kon vinden door terug te gaan. Maar natuurlijk wist ze dat dat niet kon.

'Het is van een graaf. De comte de Beauchamp. Die woont in Parijs, en niemand ziet hem ooit. Hij komt hier maar zelden. Maar je kunt rustig gaan kijken. De poorten staan altijd open. Hij heeft een opziener, misschien ken je hem nog: de kleinzoon van madame Fournier.' Marie-Ange herinnerde zich hem heel goed - hij had op de boerderij van Marmouton gewoond, hij was maar een paar jaar ouder dan zijzelf, en als kinderen hadden ze weieens samen gespeeld. Hij had haar ooit geholpen om in een boom te klimmen, maar Sophie had hen vreselijk op hun kop gegeven en hun gecommandeerd om ogenblikkelijk naar beneden te komen. Ze vroeg zich af of hij dat ook nog wist.

Ze bedankte de bakkersvrouw en reed weg, nadat ze beloofd had dat ze terug zou komen. Langzaam reed ze door tot aan het kasteel. Daar aangekomen zag ze dat de poorten inderdaad openstonden. Dat verbaasde haar, vooral gezien het feit dat de eigenaar vaker niet dan wel aanwezig was. Marie-Ange parkeerde haar huurauto buiten de kas- teelgronden en liep langzaam door de poort, alsof ze opnieuw het paradijs betrad en bang was dat iemand haar zou tegenhouden. Maar er kwam niemand, er was niets te horen en geen enkel teken van leven te bespeuren. Alain Fournier was in geen velden of wegen te bekennen. Het kasteel lag er verlaten bij. De luiken waren dicht en het gebouw zag er triest uit. Ze zag dat een deel van het dak aan het instorten was. Achter het huis zag ze de vertrouwde velden en bomen, de bossen en boomgaarden. Het was precies zoals ze zich herinnerde. Het leek wel of ze weer kind werd bij de aanblik, en alsof Sophie elk moment om de hoek kon komen. Dan was haar broer er nog, en dan zouden haar ouders op tijd voor het avondeten thuiskomen. Terwijl ze roerloos bleef staan kijken, hoorde ze de vogels en wenste ze dat ze weer in een boom kon klimmen. De lucht was koel en het geheel, ook al was het dan lichtelijk vervallen, kwam haar mooier voor dan ooit. Even wenste ze dat Billy dit kon zien. Het was precies zoals ze het hem beschreven had.

Met gebogen hoofd liep ze de velden in. Ze dacht aan de familie die ze verloren had, aan de jaren van afwezigheid, aan het leven dat haar zo heerlijk was voorgekomen en waaraan zo'n abrupt einde was gekomen. En nu was ze terug en behoorde het chateau aan iemand anders toe. Dat deed haar verdriet. Ze ging op een steen zitten, en er kwamen tientallen zoete herinneringen boven. Toen de avond langzaam inviel in de koele oktoberlucht, liep ze langzaam naar de binnenplaats. Ze was^net de keukendeur gepasseerd, toen er met volle vaart een rode sportauto kwam aanrijden, die vlak naast haar stopte. De man achter het stuur keek haar verbluft aan, maar begon te glimlachen toen hij uitstapte. Hij was lang en mager, met donker haar en groene ogen, en hij zag er bijzonder aristocratisch uit. Meteen vroeg ze zich af of dit de comte de Beauchamp was. 'Bent u verdwaald? Kan ik iets voor u doen?' vroeg hij vriendelijk. Ze zag de gouden ring met het kroontje aan zijn vinger, het teken dat hij van adel was. 'Nee, het spijt me. Ik ben in overtreding,' zei ze, denkend aan haar tante en hoe die haar geweer had afgevuurd toen Billy haar voor het eerst wilde bezoeken. Maar deze man had aanzienlijk betere manieren dan haar tante Carole.

'Mooi huis, vindt u ook niet?' zei hij met een glimlach. 'Ik wou dat ik hier vaker kon zijn.' 'Schitterend,' zei ze met een trieste glimlach. Op dat moment kwam er een tweede auto door de poort, die vlak bij hen stopte. Toen de jonge bestuurder uitstapte, zag ze dat het de opziener was, Alain Four- nier. 'Alain?' zei ze, voordat ze zich kon inhouden. Hij was kort en gedrongen en had nog hetzelfde aardige gezicht dat hij als kind had gehad, toen ze samen speelden. En hij herkende haar meteen, hoewel haar haar nu langer was en niet meer krulde. Wel had het nog diezelfde gouden kleur als vroeger. En ze mocht dan groter geworden zijn, maar veel veranderd was ze niet.

'Marie-Ange?' zei hij verbijsterd.

'Zijn jullie vrienden?' vroeg de graaf met verbaasde
blik.

'Vroeger, ja,' zei de opziener, terwijl hij zijn hand uitstak naar Marie-Ange. 'Als kinderen hebben we samen gespeeld. Wanneer ben je teruggekomen?' vroeg hij.

'Nog maar net... vandaag...' Met een verontschuldigende blik keek ze de kasteeleigenaar aan. 'Mijn excuses. Ik wilde het gewoon even terugzien.' 'Hebt u hier dan gewoond?' vroeg de graaf, verbaasd over dit korte gesprek.

'Ja. Als kind. Ik... mijn ouders... zijn een hele tijd geleden al overleden, en ik moest naar Amerika om bij een oudtante te gaan wonen. Ik ben net vandaag vanuit Parijs gekomen.''Ik ook,' zei hij met een welwillende glimlach. Hij zag er beleefd, keurig en aardig uit. Alain wuifde naar haar en liep weg. De graaf droeg een blauwe blazer en een grijze broek: mooie en dure kleren. 'Wilt u soms even binnen komen kijken?' Ze aarzelde, want ze wilde hem niet verder tot last zijn, maar het aanbod was te verleidelijk. En hij zag aan haar blik dat ze niets liever wilde. 'U moet even binnenkomen. Het begint koud te worden. Ik maak een pot thee, dan kunt u rustig rondkijken.' Zwijgend en dankbaar volgde ze hem de bekende keuken in. En meteen voelde ze hoe haar verloren wereld haar weer in zich opnam. Met tranen in haar ogen keek ze om zich heen. is het erg veranderd?' vroeg hij vriendelijk, zich niet bewust van de omstandigheden van het ongeluk van haar ouders maar wel van het feit dat dit kennelijk een emotioneel moment voor haar was. 'Waarom loopt u niet even rond, dan heb ik de thee klaar tegen de tijd dat u terugkomt.' Het was gênant om hem zo te overvallen, maar hij deed er bijzonder vriendelijk over. 'Het is amper veranderd,' zei ze met een blik van tedere verbazing. Dezelfde tafel stond er nog, dezelfde stoelen waarop zij dagelijks met haar ouders en Ro- bert had zitten ontbijten en lunchen. Het was dezelfde tafel waaronder Robert haar zijn suikerzoete canards had aangegeven, terwijl de koffie op het tapijt drupte. 'Hebt u het chateau gekocht na de dood van mijn vader?' vroeg ze, terwijl hij de theepot en een antiek zilveren theezeefje pakte. 'Nee. Ik heb het gekocht van een man die het al een paar jaar in eigendom had maar er eigenlijk nooit verbleef. Volgens mij was zijn vrouw ziekelijk, of vond ze het hier niet fijn. Ik heb het van hem gekocht, en ik ben al tijden van plan om hier meer tijd door te brengen en de boel wat op te knappen. Ik heb het nog niet zo lang, en ik heb het zo druk gehad dat ik er niet veel aandacht aan heb kunnen besteden. Maar ik hoop er deze winter mee aan de slag te kunnen, of uiterlijk volgend voorjaar. Dit is een kasteel dat het verdient om in zijn oude glorie hersteld te worden.' Het zag er inderdaad oud en wat vergaan uit. 'Maar zo te zien kan dat toch niet veel werk zijn?' merkte Marie-Ange op, terwijl haar gastheer de thee door het zeefje schonk. De muren konden een verfje gebruiken en de vloeren moesten in de was gezet worden, maar in haar ogen zag het er allemaal schitterend uit, precies zoals ze het zich herinnerde. Maar hij glimlachte bij haar inschatting, ik vrees dat het sanitair in droevige staat verkeert, en van de elektrische leidingen klopt niets. Er moet heel wat onzichtbaar werk verricht worden. Geloof me, het wordt een hele klus. En de wijn- en boomgaarden moeten opnieuw worden aangeplant... het dak moet vervangen worden. Ik vrees, mademoisel- le, dat ik uw ouderlijk huis op schandalige wijze heb verwaarloosd,' zei hij verontschuldigend, maar met een glimlach vol charme, humor en intelligentie. 'Trouwens, mijn naam is Bernard de Beauchamp.' Hij stak zijn hand uit, en beleefd maakten ze kennis. 'Marie-Ange Hawkins.' Toen ze haar naam had genoemd, klikte er iets in zijn geheugen en herinnerde hij zich een verhaal over een vreselijk ongeluk waarbij drie mensen om het leven waren gekomen en een klein meisje als wees was achtergebleven. De man van wie hij het chateau had gekocht, had het zelf uit de nalatenschap van haar vader gekocht en had het verhaal aan Bernard verteld.

Hij maande haar de salon te gaan bekijken en even later hoorde hij haar de trap opgaan, naar haar vroegere kamer. Toen ze weer beneden kwam, zag hij dat ze gehuild had. Hij had zielsmedelijden met haar. 'Het moet moeilijk voor u zijn om hier weer te zitten,' zei hij, terwijl hij haar de kop thee aanreikte die hij voor haar had ingeschonken. Hij nodigde haar uit om aan de bekende keukentafel te komen zitten. De sterke, donkere, geurige drank hielp haar weer een beetje op krachten te komen.

'Moeilijker dan ik had gedacht,' bekende ze, terwijl ze ging zitten. Ze zag er heel jong en heel mooi uit. Hij was ruim tweemaal zo oud als zij - net veertig geworden.

'Dat viel te verwachten,' zei hij plechtstatig, ik herinner me dat ik over uw^ouders heb gehoord, en over uzelf.' Hij glimlachte naar haar, zonder ook maar iets doortrapts of onbetamelijks in zijn blik. Hij zag er gewoon uit als een aardige man, sympathiek. 'Ik heb zelf iets vergelijkbaars meegemaakt. Tien jaar geleden zijn mijn vrouw en mijn zoontje omgekomen bij een brand in een huis dat hier veel op leek. Ik heb het chateau verkocht, en het heeft een hele tijd geduurd voordat ik eroverheen was, als je ooit al over zoiets heen komt. Daarom wilde ik dit kasteel kopen, want ik wilde graag weer een dergelijk huis bezitten. Maar het viel me zwaar. Misschien heeft het daarom zo lang geduurd voordat ik er iets aan ging doen. Als ik me er eenmaal toe kan zetten, wordt het schitterend.' 'Het was schitterend toen ik hier woonde.' Marie-An- ge schonk hem een dankbare glimlach. Hij was werkelijk aardig. 'Mijn moeder zette altijd overal bloemen neer.' 'En wat voor soort kind was u?' vroeg hij met een vriendelijke glimlach.

ik klom onophoudelijk in bomen en plukte fruit in de boomgaarden.' Ze moesten allebei lachen bij het beeld dat ze voor hem had geschilderd. 'Nou, dan bent u sindsdien wel een heel stuk vol- wassener geworden,' zei hij, zichtbaar tevreden dat ze zo gezellig samen aan de thee zaten. Het was een eenzaam bestaan in Marmouton, hij had haar net uitgelegd waarom, en hij vond het gezellig dat ze er was. Haar aanwezigheid was een aangename verrassing geweest toen hij aankwam. 'Ik blijf hier ditmaal een maand. Ik wil samen met de plaatselijke aannemer de plannen voor de verbouwing doornemen. Ik hoop dat u nog een keer wilt langskomen. Blijft u lang?' vroeg hij belangstellend. Ze keek hem onzeker aan. 'Dat weet ik nog niet. Ik ben net twee dagen geleden uit de Verenigde Staten gekomen, en het enige dat in me opkwam was dat ik hierheen wilde. Ik wil naar Parijs, misschien kan ik wat lessen volgen aan de Sor- bonne.'

'Bent u al terugverhuisd naar Frankrijk?' 'Nou,' zei ze eerlijk. 'Ik heb nog niets besloten. Mijn vader heeft me...' Ze onderbrak zichzelf. Het zou niet erg netjes zijn om het over de nalatenschap van haar vader te hebben. 'Ik heb de gelegenheid gekregen om te doen wat ik wil, en ik moet een paar beslissingen nemen.''Dat klinkt als een plezierige situatie,' zei hij, terwijl hij haar kop nogmaals volschonk en ze verder praatten. 'Waar logeert u, mevrouw Hawkins?' 'Dat weet ik ook nog niet,' zei ze lachend. Ze besefte dat ze wel heel jong en dwaas moest overkomen. Hij leek zo volwassen, zo ervaren. 'En zegt u alstublieft Marie-Ange.'

'Met genoegen.' Zijn omgangsvormen waren keurig, zijn charme was onmiskenbaar en hij zag er indrukwekkend uit. 'Ik kreeg zojuist een vreemde inval. Misschien zul je me gek vinden als ik het zeg, maar misschien vind je het juist leuk. Als je verder nog niets geregeld hebt, zou je dan misschien hier willen logeren, Marie-Ange? Je kent me natuurlijk helemaal niet, maar je kunt alle deuren in jouw vleugel op slot doen als je wilt. Ik slaap in de logeerkamer, want dat vind ik prettiger. Het is er zonniger, vrolijker. Maar de hele hoofdvleugel kan worden afgesloten, dus je zou van mij niets te vrezen hebben, als je dat al deed. Maar misschien zou je het fijn vinden om hier te logeren.' Zwijgend staarde ze hem aan, overdonderd door het aanbod en niet in staat te geloven dat dergelijke dingen echt gebeurden. En ze was niet in het minst bang voor hem! Hij had zulke keurige manieren, hij was zo beleefd, dat ze wist dat ze van hem niets te vrezen had. Het enige dat ze wilde, was hier blijven en zichzelf onderdompelen in het verleden en de herinneringen die ze haar halve leven had moeten missen. 'Het zou wel verschrikkelijk onbeleefd zijn als ik hier logeerde, nietwaar?' vroeg ze behoedzaam; enerzijds was ze bang om zijn vriendelijke aanbod aan te nemen, anderzijds wilde ze zielsgraag blijven. 'Niet als ik je uitnodig, en dat doe ik. Ik zou het niet gezegd hebben als ik niet wilde dat je hier bleef. Ik kan me niet voorstellen dat je een lastige gast zou zijn.' Hij glimlachte haar vaderlijk toe, en zonder dat ze zichzelf toestond er verder nog over na te denken, nam ze zijn aanbod aan. Ze beloofde de volgende dag weer naar Parijs te zullen gaan. 'Blijf maar zo lang als je wilt,' sprak hij geruststellend. 'Ik zei het al: ik blijf hier een maand, voor vakantie, en het kan hier behoorlijk eenzaam worden.' Ze wilde hem aanbieden om voor haar onderdak te betalen, maar ze was bang dat hij dat als een belediging zou opvatten. Het leed geen twijfel dat hij puissant rijk was, en bovendien was hij een graaf. Ze wilde hem niet beledigen door het château te beschouwen als hotel. 'Wat zullen we met het avondeten doen? Heb je plannen, of zal ik iets in elkaar flansen? Echt geweldig kook ik niet, maar ik kan wel iets eetbaars op tafel zetten. Ik heb net boodschappen gedaan, die liggen nog in de auto.'

'Ik verwacht niet dat u me nog te eten geeft ook.' Ze keek ietwat beschaamd omdat ze hem zo tot last was. Ze had geen idee hoe blij hij was met haar gezelschap. 'Ik kan wel iets koken, als u wilt,' bood ze verlegen aan. Ze had iedere avond voor tante Carole gekookt. Dat waren simpele maaltijden geweest, maar haar tante had nooit geklaagd.

'Kun jij dan koken?' Hij leek geamuseerd bij die gedachte.

'In Amerika moest ik voor mijn oudtante koken.' 'Zoiets als Assepoester?' vroeg hij plagend, met vrolijk twinkelende groene ogen.'Zoiets, ja,' zei Marie-Ange, terwijl ze haar lege kopje naar die o zo bekende gootsteen bracht. En terwijl ze daar zo stond, kwam er een stroom herinneringen aan Sophie bij haar boven. Nogmaals moest ze denken aan Sophies brieven en aan wat ze die dag gehoord had.

'Ik kook voor je,' beloofde hij. Maar uiteindelijk namen ze beiden genoegen met paté, de verse baguette die hij had gekocht en een stukje brie. Daarbij haalde hij een uitstekende fles rode wijn uit de kelder, maar die sloeg Marie-Ange af. Ze dekte de tafel, en na het eten bleven ze nog een hele tijd zitten praten.

Hij kwam uit Parijs, had als kind enige tijd in Engeland gewoond en was toen teruggekeerd naar Frankrijk. Toen ze een tijd hadden zitten praten, vertelde hij dat zijn zoontje vier jaar was geweest toen hij omkwam bij de brand. Hij zei dat hij niet dacht dat hij daar ooit overheen zou komen, en in bepaalde opzichten was hij er ook niet overheen. Hij was nooit hertrouwd, en hij gaf toe dat hij een eenzaam leven leidde. Maar hij leek niet echt somber, en hij maakte Marie-Ange een aantal malen aan het lachen. Om tien uur wensten ze elkaar welterusten, nadat hij had gekeken of er schone lakens op het bed in de grote slaapkamer lagen. Hij deed geen toenaderingspogingen, sprak geen onvertogen woord, wenste haar een goede nacht en verdween naar de gastenvertrek- ken aan de andere kant van het huis. Maar het viel haar zwaarder dan ze verwacht had om in het bed van haar ouders in slaap te vallen, terwijl ze daar aan hen lag te denken. En om er te komen had ze langs haar eigen kamer moeten lopen, en die van Robert. Haar hoofd en haar hart waren vol van hen, de hele nacht lang.

Toen Marie-Ange de volgende ochtend voor het ontbijt naar beneden kwam, nadat ze haar bed had opgemaakt, zag ze er moe uit. 'Hoe heb je geslapen?' informeerde hij met een bezorgde blik. Hij zat koffie te drinken en de krant te lezen die Alain in het dorp had gekocht. 'Och... al die herinneringen, weet u,' zei ze bedachtzaam. Ze bedacht dat ze hem niet nog meer overlast moest bezorgen, en dat ze in het dorp zou gaan ontbijten.

'Daar was ik al bang voor. Ik lag er gisteravond aan te denken,' zei hij, terwijl hij een enorme mok koffie voor haar inschonk. 'Dit soort dingen vergt tijd.' 'Maar het is tien jaar geleden,' zei ze, voordat ze een slok van haar koffie nam en dacht aan Roberts clandestiene suikerklontjes.

'Maar je bent nu pas voor het eerst terug,' zei hij, en dat was natuurlijk ook zo. 'Dat is nu eenmaal pijnlijk. Wil je vandaag in het bos gaan wandelen, of op bezoek bij de boerderij?'

'Nee, dank u, heel vriendelijk aangeboden,' glimlachte ze, 'maar ik moet vandaag terug naar Parijs.'

Het had geen zin om langer te blijven. Ze had de hele nacht de tijd gehad om herinneringen op te halen, maar het was nu zijn huis, en dus moest ze vertrekken.

'Heb je afspraken in Parijs?' vroeg hij op ontspannen toon. 'Of vind je gewoon dat je weg moet?' Ze knikte glimlachend, en hoewel hij zwijgend haar lange blonde haar bewonderde, zag ze niets angstaanjagends in zijn blik. Het idee dat ze helemaal alleen een nacht had doorgebracht onder hetzelfde dak als hij zou de meeste mensen geschokt hebben, wist ze, maar het was allemaal volkomen keurig, onschuldig en beleefd verlopen.

'Volgens mij zou u de tijd moeten krijgen om van uw huis te genieten, zonder dat er een onbekende in uw slaapkamer bivakkeert,' zei ze met een serieuze blik. 'U bent bijzonder vriendelijk geweest, monsieur le comte, maar ik heb geen recht om hier nog langer te blijven.'

'Je hebt alle recht van de wereld om hier te zijn, als mijn gast. Als je wat tijd hebt, zou ik je advies zelfs op prijs stellen. En misschien kan je geheugen mij helpen, misschien kun jij mij precies vertellen hoe het huis er vroeger uitzag. Heb je daar tijd voor?' Eerlijk gezegd had ze meer dan genoeg tijd, en ze kon haar oren niet geloven bij dit bijzonder vriendelijke aanbod.'Weet u het zeker?' vroeg ze, hem open aankijkend. 'Ik weet het heel erg zeker. En ik zou het prettig vinden als je mij Bernard zou willen noemen.' Voor de lunch maakten ze een wandeling door de weilanden helemaal naar de boerderij, en onderweg ver- telde ze hem exact hoe alles eruitgezien had. Daarna belde hij Alain om te vragen of die hen kwam ophalen, zodat ze niet oververmoeid zou raken door te ver te lopen.

Ze ging het dorp in om boodschappen te doen, en ze kocht een paar flessen prachtige wijn voor hem om hem te bedanken voor zijn onvoorstelbare gastvrijheid. Toen ze hem die avond voorstelde om voor hem te koken, vroeg hij of ze met hem uit eten wilde. Hij nam haar mee naar een gezellige bistro niet ver daarvandaan, die er tien jaar geleden nog niet geweest was. Het werd een bijzonder leuke avond. Hij had duizenden verhalen te vertellen, en hij praatte zo ontspannen met haar alsof ze al jaren bevriend waren. Het was een buitengewoon charmante, amusante en intelligente man.

Ze namen afscheid bij de deur van haar ouders' slaapkamer, en ditmaal viel ze in slaap zodra ze in bed lag. De volgende dag vertelde ze hem nogmaals, iets gespannener nu, dat het misschien tijd werd om op te stappen.

'Dan heb ik je dus op een of andere manier beledigd,' zei hij, terwijl hij probeerde verongelijkt te kijken. Toen glimlachte hij. ik heb het al eerder gezegd: ik zou er zo dankbaar voor zijn als je bleef om me te helpen, Marie-Ange.' Het was te gek voor woorden. Ze was letterlijk bij hem ingetrokken, een volslagen onbekende die zomaar op zijn stoep was opgedoken. En hoewel ze dat zelf gênant vond, leek hij er absoluut niet mee te zitten.

'Waarom blijf je niet tot het weekend?' vroeg hij vriendelijk, ik geef een etentje, en ik zou je graag voorstellen aan een paar vrienden van me. Die zouden bijzonder geboeid zijn door wat jij allemaal over Marmouton weet. Een van hen is de architect die de renovatieplannen gaat maken. Ik zou het verschrikkelijk fijn vinden als je bleef. Eerlijk gezegd begrijp ik niet eens waarom je zou vertrekken. Je hoeft toch helemaal niet in allerijl terug naar Parijs? Je zei zelf dat je meer dan genoeg tijd had.' 'Maar krijg je dan niet genoeg van me?' Even zag ze er bezorgd uit, toen glimlachte ze. Hij was zo overtuigend in zijn pogingen om haar over te halen dat het wel leek of hij op haar had zitten wachten. En hij vond het helemaal niet erg dat ze zijn kamer in beslag had genomen en zijn huis was binnengedrongen. Hij behandelde haar als een verwachte logee en een goede vriendin, en niet als de indringer die ze was. 'Waarom zou ik genoeg van jou krijgen? Wat een raar idee. Je bent charmant gezelschap en je hebt me verschrikkelijk geholpen met het huis.' Ze had hem zelfs een geheime gang laten zien waar zij en Robert dol op waren geweest. Hij was gefascineerd geweest. Zelfs Alain had daar niets van geweten, en die was nota bene opgegroeid op de boerderij. 'Blijf je? Als je dan toch weg moet, wat ik niet geloof, blijf dan tenminste tot na het weekend.' 'Weet je zeker dat je dat leuk vindt?' 'Heel erg zeker. Ik wil heel graag dat je blijft, Marie- Ange.'Ook de volgende dagen deed zij de boodschappen. Hij kookte. Ze gingen nog eens terug naar diezelfde bistro, en de avond daarop kookte zij voor hem. Tegen de tijd dat het weekend voor de deur stond, waren ze oude vrienden, 's Ochtends zaten ze gezellig te kletsen met hun koffie, ze praatten over politiek en hij legde uit wat er de afgelopen jaren in Frankrijk was gebeurd. Hij vertelde haar over de mensen die hij kende, zijn beste vrienden, en informeerde uitgebreid naar haar familie. Af en toe haalde hij herinneringen op aan zijn overleden vrouw en zoontje. Hij vertelde dat hij voor een bank had gewerkt, en dat hij nu consultancy deed. Daardoor had hij bijzonder veel vrije tijd. Jarenlang had hij zo ontzettend hard gewerkt en was hij zo kapot geweest van de dood van zijn vrouw en zijn zoontje dat hij nu een tijdlang vrij wilde hebben. Het klonk Marie-Ange allemaal bijzonder verstandig in de oren.

Tegen de tijd dat ze een week op het kasteel had doorgebracht, besloot ze Billy te bellen. Ze ging naar het postkantoor om hem te vertellen waar ze zat. Ze belde vanuit de telefooncel, want ze wilde geen transatlantisch gesprek voeren met Bernards telefoon. 'Raad eens waar ik ben!' lachte ze opgewonden, zodra Billy aan de lijn kwam.'Eh... even kijken, Parijs! Aan de Sorbonne.' Hij hoopte nog steeds dat ze terug zou komen om haar opleiding in Iowa af te maken, en even voelde hij de teleurstelling prikken bij de gedachte dat ze zich had ingeschreven bij de Sorbonne. 'Nog beter. Probeer het nog eens.' Ze vond het heerlijk om hem een beetje te plagen, en ze had hun gesprekken gemist sinds haar vertrek. 'Ik geef het op,' zei hij lachend. 'Ik ben in Marmouton. Ik logeer in het chateau.' 'Hebben ze er een hotel van gemaakt?' Hij klonk alsof hij blij was voor haar, en hij had haar in geen tijden zo gelukkig gehoord. Ze klonk uitgerust en tevreden, verzoend met haar herinneringen. Hij was bij nader inzien toch blij dat ze naar Marmouton was gegaan.

'Nee, het is nog steeds privébezit. Er woont een verschrikkelijk aardige man, en ik mag er logeren.' 'Heeft die man ook een gezin?' Billy klonk bezorgd, en ze moest lachen om de klank van zijn stem. 'Vroeger wel. Zijn vrouw en zijn zoontje zijn omgekomen bij een brand.' 'Kortgeleden?'

'Tien jaar geleden,' zei ze vertrouwelijk. Ze wist dat ze van Bernard niets te vrezen had. Dat had hij nu wel bewezen, sinds haar aankomst al, en ze ver- trouwde hem als een vriend. Maar dat viel zo via de telefoon moeilijk uit te leggen aan Billy. Het was gewoon iets wat ze voelde, en ze vertrouwde haar instinct met betrekking tot Bernard. 'Hoe oud is hij?'

'Veertig,' zei ze, alsof het honderd was. En vergeleken met haar leeftijd was dat ook zo. 'Marie-Ange, dat is gevaarlijk,' wierp Billy haar op verstandige toon voor de voeten. 'Je woont in je eentje op het kasteel met een veertigjarige weduwnaar? Wat is er precies aan de hand?' 'We zijn vrienden. Ik help hem bij de renovatie van het huis door hem te vertellen hoe het vroeger was.' 'Waarom logeer je niet in een hotel?' 'Omdat ik liever in het chateau ben, en bovendien vindt hij dat prettiger. Hij zegt dat dat hem een heleboel tijd scheelt.'

'Volgens mij neem je een levensgroot risico,' zei Bil- ly bezorgd. 'Wat doe je als hij je plotseling overvalt, of als hij avances maakt? Er is verder niemand in huis.'

'Dat doet hij niet, dat weet ik zeker. En dit weekend komen er vrienden van hem.' Enerzijds was hij blij voor haar, maar anderzijds vond Billy het wel heel naïef van haar om die man zomaar te vertrouwen. Maar hoe meer hij zei, des te harder lachte zij hem uit. Plotseling klonk ze wel heel erg Frans. 'Als je maar voorzichtig doet. Je kent hem niet eens, het enige dat je weet is dat hij in jouw vroegere huis woont. Dat is niet genoeg.'

'Het is echt een keurige man,' verdedigde ze Bernard meteen.

'Er zijn geen keurige mannen,' zei Billy achterdochtig, maar ze klonk gelukkig en onafhankelijk, en vreselijk blij dat ze weer thuis was. Uit haar woorden en uit wat ze kennelijk voelde, bleek voor hen beiden duidelijk dat ze dit nog steeds als 'thuis' beschouwde. Toen vertelde ze hem over Sophies brieven, en hij zei dat hij daar niet verbaasd over was. Dat was echt iets voor haar tante Carole. 'Hoe dan ook, doe voorzichtig, en hou me op de hoogte.' 'Doe ik. Maar maak je geen zorgen, Billy. Het gaat echt prima.' Hij kon overduidelijk horen dat dat zo was. 'Ik mis je.' Dat was de waarheid, en hij miste haar ook. En nu was hij meer dan ooit bezorgd om haar.Ze ging terug naar het chateau en die avond ging ze weer uit met Bernard. De volgende ochtend arriveerden zijn vrienden. Het was een gezellig stel, de vrou- wen heel elegant en modieus gekleed, ook de mannen in prachtige kleren, en ze waren allemaal bijzonder aardig tegen Marie-Ange. Bernard legde uit wie zij was, en dat zij als kind met haar familie in het kasteel had gewoond. Een van de mannen herkende haar naam en herinnerde zich het bedrijf van haar vader. Hij zei dat John Hawkins een zeer gerespecteerd en succesvol man was geweest. Ze vertelde Bernard hoe haar ouders elkaar hadden ontmoet. Het verhaal ontroerde hem, maar hij was nog meer onder de indruk van wat zijn vriend had gezegd over haar vaders geslaagde bedrijf voor wijnexport. En ze besefte dat mannen meer belangstelling hadden voor zaken dan voor romantiek.

Het werd voor alle aanwezigen een idyllisch weekend, en toen ze op maandagochtend haar bagage pakte, smeekte Bernard haar om niet weg te gaan. Maar ze wist dat ze lang genoeg was gebleven, en ze had hem alles verteld wat ze kon over het kasteel. Het was nu echt tijd om te vertrekken, en ze wilde naar de Sorbonne. Maar de herinnering aan haar tien dagen op Marmouton met hem zou haar dierbaar blijven, en ze bedankte hem uitbundig toen ze wegging. Tot haar ontroering kuste hij haar op beide wangen en zei hij dat hij haar vreselijk zou missen. Die dag reed ze terug naar Parijs. Ze at in haar eentje in het hotel en dacht aan hem, en aan de dagen die ze zojuist had doorgebracht in wat ooit het château van haar ouders was geweest. Bernard had haar een kostbaar geschenk gegeven, en ze was hem innig dankbaar. De volgende dag schreef ze hem een uitgebreide bedankbrief, aan een tafeltje in de Deux Ma- gots. Ze deed het die avond op de post. De volgende ochtend ging ze naar de Sorbonne om te kijken of ze daar een cursus kon volgen. Ze had nog niet besloten of ze zich wilde inschrijven of terug wilde gaan naar Iowa om daar het laatste jaar van haar opleiding te volgen. Tijdens een wandeling langs de boulevard Saint-Germain die middag dacht ze daar ernstig over na. Ze probeerde net te besluiten wat ze zou doen, toen ze op de terugweg naar het hotel Bernard de Beauchamp tegen het lijf liep. 'Wat doe jij hier?' vroeg ze met verbaasde blik. 'Ik dacht dat jij in Marmouton zat?' 'Zat ik ook,' antwoordde hij schaapachtig. 'Maar ik ben naar Parijs gekomen om jou te zien. Het hele kasteel leek wel een graftombe toen jij eenmaal weg was.' Ze was geroerd en gevleid door zijn woorden, en ze nam aan dat hij voor zaken in de stad was, maar ze was even blij om hem te zien als hij was om haar te zien.

Die avond nam hij haar mee naar Lucas Carton voor het diner, en de dag daarop gingen ze lunchen bij Chez Laurent. Ze vertelde hem alles over haar bezoek aan de Sorbonne. Hij smeekte haar met hem mee te gaan naar Marmouton, al was het maar voor een paar dagen, en nadat ze zich een tijdlang uit beleefdheid verzet had, gaf ze toe. Ze pakte haar spullen in en ging met hem mee. Haar huurauto had ze intussen teruggebracht, dus ze reed in zijn auto mee naar Marmouton. Met verbazing constateerde ze hoezeer ze van zijn gezelschap genoot, en hoeveel ze elkaar steeds maar weer te vertellen hadden. Ze verveelden zich geen moment, en toen ze Marmouton bereikten,
had ze het gevoel dat ze thuiskwam. Die tweede keer bleef ze een week, en iedere dag voelden ze zich prettiger in eikaars gezelschap. Ze maakten lange wandelingen in de bossen en over het landgoed.

Uiteindelijk ging ze, bijna tegen het einde van de maand, terug naar haar hotel in Parijs. Een paar dagen later ging hij terug naar zijn huis daar, en hij kwam haar in het hotel opzoeken. Ze waren onophoudelijk samen: ze gingen samen eten en ze maakten lange wandelingen in het Bois de Boulogne. Ze voelde zich bij hem prettiger dan ze zich in tijden met wie dan ook gevoeld had. Afgezien van Billy in Iowa was Bernard haar enige vriend geworden. En het enige dat haar nog zorgen baarde, was de beslissing wat ze moest doen met betrekking tot de Sorbonne. Ze vond het bijzonder moeilijk om een beslissing te nemen. Ze wist niet of ze nou terug moest naar Iowa, of in Frankrijk moest blijven.

Ze zaten in de Tuilerieën toen ze het onderwerp ter sprake bracht. 'Ik heb een beter idee, iets heel anders wat je zou moeten doen voordat je een beslissing neemt,' zei hij cryptisch. Ze had geen idee wat hij bedoelde, en ze was dan ook verbijsterd toen hij haar voorstelde mee te gaan naar Londen. Hij moest daarheen voor zaken. 'Dan kunnen we naar de schouwburg, en we kunnen gaan eten bij Harry's Bar, dansen bij Annabel. Kom op, Marie-Ange, het zal je goeddoen. En daarna kunnen we het weekend doorbrengen op Marmouton, en dan kun je beslissen wat je wilt doen.' Het leek wel of ze plotseling werd meegevoerd in zijn leven. En dat terwijl er geen spoor van een romance was tussen hen: ze waren gewoon goede vrienden.

Uiteindelijk ging ze, omdat ze zijn gezelschap steeds meer waardeerde, mee naar Londen. Ze logeerden in afzonderlijke kamers in het Claridge Hotel en gingen iedere avond uit. Ze genoot van de mensen die ze zag, van de toneelstukken waarnaar hij haar meenam. Ze gingen op antiekjacht voor Marmouton, en naar een veiling bij Sotheby's. Ze had een paar fantastische dagen met Bernard, en ditmaal belde ze Billy niet om te zeggen waar ze was. Ze wist zeker dat hij er niets van zou begrijpen. Zelf besefte ze ook dat dit wel een beetje een jetset-leven was, waarschijnlijk iets volslagen geschifts om te doen, maar ze had verder niets om handen en Bernard gedroeg zich onberispelijk. Hij had geen vinger naar haar uitgestoken en het was duidelijk dat hij haar respecteerde. Ze waren vrienden, niets meer, tot de avond dat ze bij Annabel gingen dansen. Nadat hij de hele avond met haar had gedanst, boog hij zich teder naar haar over en kuste haar lippen. Ze keek naar hem op en vroeg zich af wat dat betekende. Ze had er wel met iemand over willen praten, maar er was niemand met wie ze het over Bernard kon hebben. Ze kon moeilijk Billy bellen om hem om raad te vragen! Maar Bernard legde het zelf uit, toen ze dat weekend naar Marmouton terugkeerden. Ze voelde dat er ditmaal iets veranderd was, toen ze hand in hand door het bos dwaalden.

'Marie-Ange, ik ben verliefd op je aan het worden,' zei hij rustig en met een ietwat bezorgde blik. 'Dit is me nog nooit overkomen sinds ik mijn vrouw verloor, en ik wil niet dat er iemand gekwetst wordt.' Toen ze hem aankeek, brak haar hart bijna en ze besefte dat ze meer aan het worden waren dan 'goede vrienden'. 'Klinkt dat gek? Dat zoiets zo snel kan gebeuren?' vroeg hij met bezorgde ogen. 'Ik ben zoveel ouder dan jij. Ik heb geen recht om je in mijn leven te halen, en al helemaal niet als jij nog terug wilt naar Amerika. Maar ik merk bij mezelf dat ik nog maar één ding wil: bij jou zijn. Wat vind jij daarvan?' 'Ik ben ontroerd,' zei ze behoedzaam. 'Ik had nooit gedacht dat je dergelijke gevoelens had, Bernard.' Hij was zoveel ouder en wijzer, hij leidde zo'n spannend leven, dat ze gevleid was bij de gedachte dat hij verliefd op haar aan het worden was. Ze besefte dat ze zelf ook heel wat meer voor hem begon te voelen. Ze had zichzelf niet eerder toegestaan om daaraan te denken, omdat ze zo vastbesloten was geweest dat er niet meer dan vriendschap mocht zijn. Maar hij had niet alleen zijn hart voor haar opengesteld, maar ook zijn huis. Ze had genadeloos gebruik gemaakt van zijn gastvrijheid, ze had bij hem op het kasteel vertoefd, en nu wilde ze nog maar één ding: daar zijn, samen met hem. Ze vroeg zich af of dit nu het leven was dat voor haar voorbestemd was, of dit de man van haar leven was.

'Wat moeten we nu, mijn liefste?' vroeg hij met zoveel tederheid in zijn blik dat ze ditmaal niet verbaasd was toen hij haar kuste, precies onder de boom waar zij als kind had zitten spelen.

'Dat weet ik niet. Ik ben nog nooit verliefd geweest,' bekende ze. Niet alleen lichamelijk maar ook emotioneel was ze nog maagd. Er was tot dan toe nooit een serieuze liefde in haar leven geweest, en plotseling was alles nieuw voor haar, en verbluffend, net als Bernard zelf.

'Misschien moeten we het wat tijd gunnen,' zei hij verstandig. Maar vanaf dat moment leek verstandelijk handelen onmogelijk, voor allebei. Ze bleven langer dan gepland op Marmouton. Hij bracht bloemen voor haar mee, en kleine, attente cadeautjes, en ze kusten elkaar de hele dag. Bernard was zo hartstochtelijk verliefd op haar dat Marie-Ange werd meegesleept op de golven van haar gevoelens voor hem. Uiteindelijk, in november, iets meer dan een maand nadat ze elkaar hadden leren kennen, gingen ze met elkaar naar bed. En toen ze daarna in el- kaars armen lagen, zei hij al die dingen die ze nooit had durven dromen ooit te zullen horen uit de mond van een man.

'Ik wil met je trouwen,' fluisterde hij tegen haar. 'Ik wil kinderen met jou. Ik wil de hele tijd bij je zijn.' Hij vertelde haar dat hij, omdat hij een vrouw en een zoon verloren had, wist hoe vluchtig het leven zijn kon. En hij vertelde haar dat hij ditmaal geen moment wilde verliezen. En Marie-Ange was nog nooit in haar leven zo gelukkig geweest. 'Dit is niet zoals het hoort, Marie-Ange,' klaagde hij uiteindelijk. Hij maakte zich zorgen om haar. 'Ik ben een man van veertig, en jij bent nog maar een jong meisje. Ik moet niet denken aan wat er over jou gezegd zal worden als de mensen erachter komen dat wij een verhouding hebben. Dat is niet eerlijk tegenover jou.' Hij keek verdrietig, en even raakte ze in paniek omdat ze dacht dat hij het uit wilde maken. Maar meteen maakte hij duidelijk wat hij bedoelde, tot haar grote opluchting. Jij hebt geen familie die je respectabel kan maken. Je bent aan mijn genade overgeleverd, alleen op de wereld.'

'Maar het bevalt me prima om aan jouw genade overgeleverd te zijn,' plaagde ze hem. 'Nou, mij niet. Als jij een familie had die je kon beschermen, zou het wat anders zijn. Maar dat is niet zo.'

'Wat stel je dan voor? Wou je me adopteren?' Ze glimlachte, nu ze wist dat hij geen punt achter de relatie wilde zetten. Ze vond het heerlijk dat hij zich zorgen om haar maakte, en dat hij haar wilde beschermen. Niemand had dat ooit gedaan, behalve Billy, en Bil- ly was nog maar een jongen. Bernard was een man. Hij was oud genoeg om haar vader te zijn, en zo gedroeg hij zich soms ook. Maar omdat ze haar eigen vader zo jong al verloren had, genoot ze van zijn bescherming en van zijn zichtbare bezorgdheid. Ze was tot over haar oren verliefd op hem. 'Nee, Marie-Ange, ik wil je niet adopteren,' zei hij plechtig, eerbiedig bijna, toen ze haar hand op zijn arm legde. 'Ik wil met je trouwen. Ik denk niet dat we nog veel langer moeten wachten. We kennen elkaar nog niet echt lang, maar we kennen elkaar beter dan de meeste mensen die pas na vijf jaar trouwen. We hebben geen geheimen voor elkaar, en we hebben bijna ieder moment samen doorgebracht sinds we elkaar hebben leren kennen. Marie-Ange,' hij keek haar met een tedere blik aan, 'ik hou meer van jou dan ik ooit van iemand heb gehouden.' 'Ik hou ook van jou, Bernard,' zei ze zachtjes, ver- bijsterd over zijn voorstel. Het was allemaal zo snel gegaan, maar ook haar leek dit de enige juiste weg. Aan haar opleiding dacht ze niet meer. Alleen aan Bernard dacht ze nog, aan Bernard en aan hun terugkeer naar het château - en aan een gezin. Hij bood haar een leven aan dat eerder een droom leek. 'Dan trouwen we deze week nog, goed? Hier, in Mar- mouton. We kunnen trouwen in de kapel, en daarna begint ons leven samen. Het wordt een nieuw begin voor ons allebei.' En dat was een begin dat ze beiden met heel hun hart wensten. 'Wil je dat?' 'Ja... dat wil ik.' Een tijdlang hield hij haar tegen zich aan gedrukt, en toen liepen ze hand in hand terug naar huis. Die middag bedreven ze urenlang de liefde. De volgende dag belde Bernard de priester om de nodige regelingen te treffen. Daarna belde zij Billy, ditmaal vanuit het kasteel. Eerst had ze geen idee hoe ze het hem moest zeggen, en uiteindelijk vertelde ze het hem plompverloren. Ze was bang dat ze hem zou kwetsen, hoewel ze zijn romantische gevoelens jegens haar nooit had aangemoedigd. Maar ze wist hoeveel hij om haar gaf.

'Wat ga je doen?' brulde Billy ongelovig. 'Ik dacht dat jullie gewoon bevriend waren.' Zo te horen was hij ontzet over wat ze hem had verteld, en hij verweet haar dat ze haar verstand was kwijtgeraakt sinds haar aankomst in Frankrijk. Ze had nog nooit iets impulsiefs gedaan, maar ze was verschrikkelijk verliefd op Bernard, die nu een belangrijke invloed in haar leven vormde, een man met passie en vastberadenheid en doortastend optreden. Hij had Marie-Ange binnen korte tijd geheel en al meegesleept.

'Dat was ook zo, maar er is het een en ander veranderd,' zei ze met een klein stemmetje. Ze had niet verwacht dat hij zó verschrikkelijk overstuur zou zijn. 'Dat blijkt, ja. Luister, Marie-Ange, geef het wat tijd, kijk eerst of dit serieus is. Je bent er nog maar net, het was emotioneel voor je om het chateau terug te zien. Dat heeft er allemaal mee te maken.' Hij smeekte haar.

'Nee, dat is niet zo,' hield zij vol. 'Het komt door hem.' Hij wilde niet vragen of ze met hem naar bed was geweest; hij vermoedde dat dat zo was. En ze weigerde simpelweg om naar hem te luisteren. Na afloop van het gesprek hing hij misselijk van bezorgdheid op, maar hij wist dat hij hier niets aan kon doen. Ze trouwde met een volslagen onbekende, dacht Bil- ly, en voornamelijk omdat hij in het chateau van haar ouders woonde. En omdat hij bovendien een graaf was. Hij voelde zich niet in staat om haar van gedachten te doen veranderen.

'Wie was dat?' vroeg Bernard toen ze had opgehangen.

'Mijn beste vriend in Iowa.' Ze glimlachte naar hem. 'Hij denkt dat ik mijn verstand verloren heb.' Het speet haar dat ze Billy overstuur had gemaakt, maar ze was absoluut zeker van Bernard, en van zijn liefde voor haar en haar liefde voor hem. 'Dat heb ik ook,' glimlachte Bernard. 'Het zal wel besmettelijk zijn.'

'Wat zei de pastoor?' vroeg ze rustig. Ze maakte zich geen zorgen over wat Billy had gezegd. Hij vertrouwde Bernard niet, begrijpelijk, en het zou wel even duren voordat hij inzag dat hij het bij het ver- keerde eind had. Maar ze wilde hem laten weten dat zij en Bernard gingen trouwen. Hij was tenslotte haar beste vriend, meer een soort broer. Uiteindelijk had hij haar gezegd dat ze hem moest bellen als ze weer bij haar verstand was, of zelfs als ze niet meer zover kwam. En hij had gezegd dat hij altijd haar vriend zou blijven, dat hij er altijd voor haar zou zijn. Maar hoezeer ze ook op hem gesteld was, ze had hem nu minder nodig. Ze was volledig opgegaan in Bernards stimulerende wereld, en hoewel zij zich afvroeg wat zijn vrienden hiervan zouden vinden, leek dat hem niet te kunnen schelen. Ze wisten beiden volkomen zeker dat dit de juiste beslissing was. 'De pastoor zei dat we over twee dagen op het stadhuis kunnen trouwen voor de burgerlijke stand, vrijdag dus. Zaterdag trouwt hij ons dan voor de kerk, in de kapel. Vandaag gaan we in ondertrouw, dus dat wordt maar een korte periode. Wat denkt u daarvan, madame la comtesse? Daar had ze nog niet eens aan gedacht. Nu werd ze gravin. Het leek echt wel een sprookje! Vier maanden tevoren was ze de slavin van tante Carole geweest, een maand later was ze erfgename geworden met een enorm fortuin, en nu ging ze trouwen met een graaf die haar aanbad en die zij aanbad, en keerde ze terug naar het huis van haar familie in Marmouton. Haar hoofd tolde toen ze erover nadacht, en twee dagen later tolde het nog steeds toen ze samen naar het stadhuis gingen om officieel in de echt te worden verbonden. De volgende dag stonden ze in de kapel op hun landgoed, en trouwden ze voor God. Madame Fournier en Alain waren hun getuigen, en de oude vrouw huilde onafgebro- ken tijdens de ceremonie. Ze dankte God dat Marie- Ange thuisgekomen was.

'Ik hou van je, liefste,' zei Bernard toen hij haar na de ceremonie kuste, en de pastoor glimlachte. Het was een knap stel, de graaf en gravin De Beauchamp. Toen de pastoor en moeder en zoon Fournier na een glas champagne vertrokken waren, tilde Bernard haar in zijn armen en nam hij haar mee naar de logeerkamer die hij in het kasteel als slaapvertrek had gebruikt. Hij legde haar voorzichtig, in haar mooie, witte zijden jurk, op het bed. Hij streek met zijn hand over haar gouden haar en kuste haar nogmaals, ik aanbid je,' fluisterde hij. Marie-Ange kuste hem, amper in staat te geloven wat haar allemaal overkomen was en hoe gelukkig ze was. Voorzichtig trok hij haar jurk uit voordat hij zichzelf uitkleedde. En toen hij haar die nacht beminde, hoopte hij niets meer dan dat hij haar gelukkig zou maken en dat ze zwanger zou worden.

Hun eerste Kerstmis op het chateau was hemels. Bernard was zo verschrikkelijk verliefd op haar dat wie hen maar samen zag, moest glimlachen. Hun gezamenlijke aanwezigheid in het chateau rond de kersttijd bracht een berg herinneringen boven bij Ma- rie-Ange-sommige prachtig, andere uiteindelijk minder pijnlijk dan voorheen, omdat hij nu bij haar was. Op kerstavond belde ze met Billy in Iowa, en hij was blij voor haar maar nog steeds bezorgd dat ze haar man niet genoeg kende en dat ze te impulsief met hem getrouwd was. Ze stelde hem zo goed mogelijk gerust. Ze was nog nooit in haar leven zó gelukkig geweest.

'Wie had een jaar geleden gedacht dat ik dit jaar met de kerst weer op Marmouton zou wonen?' zei ze dromerig tegen Billy. Hij glimlachte weemoedig en herinnerde zich de tijd die ze samen hadden doorgebracht. Hij was nog aan het herstellen van de schok dat ze nu getrouwd was en dat ze niet terugkwam naar Iowa, behalve misschien ooit voor een bezoekje. Hij zag zijn vriendin Debbi heel vaak, maar hij miste Marie-Ange. Niets was meer hetzelfde.

'Wie had een jaar geleden kunnen denken dat jij een rijke erfgename zou blijken te zijn, en dat ik in een nieuwe Porsche zou rondrijden?' In zeker opzicht leek het zelfs hem passend dat ze nu gravin was. Alleen hoopte hij voor haar dat Bernard alles zou blijken te zijn wat ze van hem verwachtte. Billy vertrouwde hem nog steeds niet helemaal. Het was allemaal zo snel gegaan.Na de feestdagen ging het leven met dezelfde vaart verder voor Bernard en Marie-Ange. Ze reisden heen en weer naar Parijs en verbleven in zijn appartement. Het was klein, maar prachtig en het stond vol schitterend antiek. In januari merkte ze dat ze in verwachting was, en Bernard was buiten zinnen van vreugde. Hij bleef maar praten over hoe oud hij was, en hoezeer hij een kind*van haar wilde, en dat hij hoopte dat het een erfgenaam voor zijn titel zou zijn. Hij verlangde wanhopig naar een zoon. Binnen enkele dagen nadat ze had gezegd dat hun eerste kind op komst was, begon de renovatie van Mar- mouton. Enkele weken later was het kasteel een ruïne. Plotseling werd alles tegelijk overhoopgehaald: de muren, het dak, de hoge ramen werden groter gemaakt, de deuren hoger. Hij had een spectaculaire nieuwe keuken gepland, een gloednieuwe slaapkamer met aangrenzende badkamer voor henzelf, een kinderkamer die er naar hij beloofde uit zou zien als een sprookje en een filmtheater in het souterrain. De hele elektrische installatie werd opnieuw aangelegd, samen met het sanitair. Het was een enorme onderneming, veel groter dan Marie-Ange ooit begrepen had, en het viel haar niet zwaar te bedenken dat dit een duizelingwekkend bedrag moest gaan kosten. Hij was zelfs eindeloze lappen grond aan het aanplanten met nieuwe wijn- en boomgaarden. Maar Bernard vertelde Marie-Ange dat hij haar een perfect huis wilde bieden. Het werk was ontworpen door zijn vriend uit Parijs, de architect. Er liepen overal tientallen mensen rond. Bernard beloofde haar dat een groot deel van de inrichting klaar zou zijn tegen de tijd dat de baby kwam, in september. En toen ze Billy weer belde, vertelde ze dat ze in verwachting was. 'Je hebt er geen gras over laten groeien,' zei hij, nog steeds bezorgd om haar. Alles leek haar met grote vaart te overkomen. Ze vertelde dat Bernard ernaar verlangde samen met haar een gezin te stichten. Omdat hij zoveel ouder was dan zij, en omdat hij zijn enige zoon verloren had.

Ze had ook aan tante Carole geschreven om haar te vertellen over de veranderingen in haar leven, maar er was geen antwoord gekomen. Het leek wel of haar oudtante de deur voorgoed achter zich dichtgetrokken had.

In maart stond het hele kasteel in de steigers. Overal liepen werklieden rond, en ze brachten meer tijd door in Parijs. Hoewel Bernards appartement aan de kleine kant was voor twee personen, was het een schitterend pied-a-terre met grote ontvangstruimten, hoge plafonds, prachtig houtsnijwerk en houten lambriseringen. Het stond vol met duur antiek en overal hingen schilderijen die erfstukken van zijn familie waren, en Aubusson-kleden. Het was inderdaad een appartement voor een gravin. Maar toch gaven ze beiden de voorkeur aan Marmouton.

Die zomer vertelde hij haar dat ze weg moesten van de werkzaamheden op het kasteel, en dat de mannen dan ook sneller konden werken. Hij had een villa gehuurd in Saint-Jean-Cap-Ferrat, met een bijbehorend motorjacht dat tientallen meters lang was. Hij had een stel vrienden uitgenodigd om langs te komen. 'Mijn god, Bernard, je verwent me!' Ze lachte toen ze het huis en het motorjacht in Saint-Jean-Cap-Fer- rat zag. Ze hadden het huis gehuurd voor de hele maand juli, en in augustus wilden ze weer op Mar- mouton zijn. Tegen die tijd zou zij acht maanden zwanger zijn, en moest ze het rustiger aan gaan doen. De baby zou geboren worden in het ziekenhuis van Poitiers.

De vakantie in Zuid-Frankrijk kwam haar voor als iets magisch. Ze gingen uit, spraken af met zijn vrienden, en de villa was continu gevuld met logees uit Rome, München, Londen en Parijs. Iedereen die hen bezocht, zag hoe gelukkig ze waren en was blij voor hen.

Haar tijd met Bernard waren de gelukkigste negen maanden van haar leven geweest, en ze keken beiden reikhalzend uit naar de baby. De kinderkamer was klaar toen ze terugkwamen op Marmouton, en Bernard had een meisje uit het dorp aangenomen als kindermeisje. De luxueuze slaapkamer was eind augustus gereed, maar in de rest van het kasteel werd nog steeds gewerkt. Tot nu toe, ondanks de hoeveelheid werk die was verzet, was er geen enkel probleem geweest. Alles ging volgens plan. Op de ochtend van een septemberdag stond ze piepkleine hemdjes te vouwen in de babykamer toen de plaatselijke aannemer binnenkwam. Hij zei dat hij haar een paar vragen wilde stellen over het werk aan het sanitair. Bernard had beeldschone nieuwe marmeren badkamers laten aanleggen, met jacuzzi's, enorme badkuipen en zelfs een paar sauna's. Maar tot haar verbazing leek de aannemer aan het eind van het gesprek onwillig om het vertrek te verlaten. Hij keek ongemakkelijk en het was overduidelijk dat iets hem dwarszat. Toen ze hem expliciet vroeg wat er was, vertelde hij het haar. Zijn rekeningen waren sinds de aanvang van het werk niet betaald, hoewel de graaf betaling in maart had toegezegd, en een tweede, grotere, betaling in augustus. Alle andere leveranciers die voor hen werkten, hadden hetzelfde probleem. Ze vroeg zich af of Bernard simpelweg de tijd niet had gevonden - of misschien was hij het vergeten toen ze aan de Riviè- ra waren. Maar wat ze door de man te ondervragen ontdekte, was dat niemand sinds het begin van het project betaald was. En toen ze hem vroeg of hij wist welk bedrag er momenteel uitstond, zei hij dat hij het niet zeker wist maar dat het meer dan een miljoen dollar moest zijn. Ze staarde hem verbijsterd aan toen ze het bedrag hoorde. Het was nooit bij haar opgekomen om Bernard te vragen wat hij betaalde voor de restauratie en de verbetering van het chateau. Als hij klaar was, zou het vanbuiten perfect en vanbinnen hypermodern zijn. Maar ze had er nooit aan gedacht om te informeren wat het hem zou kosten om het kasteel voor haar te restaureren. 'Weet u dat zeker?' vroeg Marie-Ange met ongelovige stem aan de aannemer. 'Dat kan toch haast niet.'

Hoe kon dat nou? Hoe kon het nou zo duur zijn om een kasteel te restaureren? Ze schaamde zich dat Ber- nard daar zoveel aan wilde uitgeven, en ze voelde zich schuldig om alle wijzigingen die zij had goedgekeurd. Ze beloofde de aannemer er die avond met haar man over te zullen praten, als hij terugkwam van een korte zakenreis naar Parijs. Hij had het afgelopen jaar in feite niet gewerkt, hoewel hij enkele malen per maand naar Parijs ging, maar ze wist dat hij dan met zijn adviseurs zijn eigen investeringen moest bespreken. Hij had haar gezegd dat hij niet echt zin had om weer bij de bank te gaan werken, dat hij zijn tijd liever met haar doorbracht en zich wilde concentreren op de verbouwing waarmee ze bezig waren. En in het najaar wil<Je hij meer tijd doorbrengen met haar en de baby. Ze was gevleid en blij dat hij daar zin in had.

Maar die avond, toen hij thuiskwam, bracht ze haar bespreking met de aannemer ter sprake. Ze vond het vervelend om erover te moeten beginnen, en zei simpelweg dat enkele leveranciers niet betaald waren en dat ze zich afvroeg of zijn Parijse secretaresse misschien vergeten had om de bedragen over te maken. Tot haar grote opluchting leek Bernard zich hier geen zorgen om te maken. Ze vertelde hem ook hoe het haar speet dat de verbouwing hem zo'n fortuin ging kosten.

'Het is het waard, liefste, iedere cent,' zei hij met een tederheid en een ontspannen toon in zijn stem die haar diep ontroerden. Hij gunde haar werkelijk alles. Hij verwende haar aan de lopende band, met kleine en grote geschenken. In juni had hij een prachtige Jaguar voor haar gekocht en een nieuwe Bentley voor zichzelf. En nu vertelde hij haar dat hij had zitten wachten op de winst op een aantal investeringen, voordat hij de aannemer een grote vooruitbetaling kon geven. Hij vertelde dat hij op grote schaal had geïnvesteerd in olie in het Midden-Oosten, en dat hij in een aantal andere landen holdings had, maar dat hij geen geld wilde verliezen door te verkopen op een instabiele internationale markt. Het klonk allemaal heel redelijk, vond ze, en ze nam aan dat niemand dit onredelijk kon vinden. Het was zelfs zo, zei hij met lichtelijk gegeneerde blik, dat hij haar had willen vragen om tijdelijk een deel van haar eigen geld te gebruiken, want alles wat zij had was tamelijk snel opeisbaar. Hij zou haar terugbetalen zodra enkele van zijn investeringen winst gingen opleveren, begin oktober. Het was een kwestie van vier, zes weken, maar op die manier konden ze hun schuldeisers tevredenstellen. Marie-Ange zag geen enkel probleem in zijn voorstel. Ze zei dat hij dat maar op zijn eigen manier moest doen, ze vertrouwde hem volledig. Hij zei dat hij de zaak zou opnemen met haar bank en dat zij zou moeten tekenen voor de overdracht. Maar ze schaamde zich nog steeds een beetje over de prijs van de verbouwing, en ze stelde voor enkele plannen te wijzigen om de kosten te drukken. 'Breek jij dat mooie hoofdje van je daar nou maar niet over, liefste. Ik wil alles helemaal perfect maken voor jou. Jij hoeft alleen maar aan de baby te denken.' En dat deed ze, de daaropvolgende twee weken. Ze dacht geen moment meer aan de verbouwingsrekeningen, vooral niet meer nadat hij haar de papieren had laten tekenen waardoor er geld van haar rekening kon worden overgemaakt op de zijne. En de week daarop verzekerde de aannemer haar dat iedereen nu betaald was. Het baarde haar niet eens zorgen dat ze anderhalf miljoen dollar had voorgeschoten, want Bernard zou haar binnenkort terugbetalen. Het verbaasde haar nog steeds dat er over dergelijke bedragen werd gesproken, en ze had het hoofd van de trustafdeling van haar bank verzekerd, toen hij daarnaar informeerde, dat het slechts een tijdelijk voorschot was.

De komende twee weken maakte ze samen met Bernard lange wandelingen in de bekende en geliefde bossen, en gingen ze regelmatig uit eten. Alles op het château was in gereedheid gebracht voor de baby, hoewel de overige werkzaamheden nog niet af waren.

De baby kwam precies op tijd, Iaat in de avond. Bernard bracht haar naar Poitiers toen de weeën sterk genoeg waren. Ze reisde in stijl, als een koningin, in zijn nieuwe Bentley. Tot zijn opluchting was het een snelle en gemakkelijke bevalling en was het kind, een meisje, een gezonde wolk van een baby, sprekend haar moeder. Ze noemden haar Héloïse. Héloïse Françoise Hawkins de Beauchamp. Twee dagen later kwamen moeder en kind naar huis. Marie-Ange was meteen verliefd op haar en Bernard omringde hen beiden met alle zorg. Toen ze thuiskwamen was er champagne met kaviaar, en voor Marie-Ange had hij een schitterende diamanten armband gekocht omdat ze zo flink was geweest, zei hij, en omdat hij zo trots op haar was. Maar hij maakte met-een duidelijk dat hij hoopte dat Héloïse binnenkort een broertje zou krijgen. Nog steeds verlangde hij naar een zoon, een erfgenaam voor zijn titel, en hoewel hij het nooit met zoveel woorden zei, kreeg Ma- rie-Ange soms de indruk dat ze tekortgeschoten was. Toen Héloïse een maand oud was, kwam de aannemer naar Marie-Ange en vertelde dat de rekeningen de afgelopen zes weken niet betaald waren, en dat het bedrag alweer opliep. Ditmaal ging het om zowat tweehonderdvijftigduizend dollar. Zijn verzoek herinnerde Marie-Ange eraan dat Ber- nards investeringen intussen verzilverd konden worden, en aarzelend bracht ze het onderwerp ter sprake. Toch twijfelde ze geen moment dat hij zou betalen voor de overige werkzaamheden aan Marmouton, die tegen de kerst voltooid moesten zijn. Bernard stelde haar gerust: er was geen enkel probleem, hoewel de verzilveringsdatum van zijn investeringen opnieuw was uitgesteld. Als zij de rekeningen nog eenmaal betaalde, zou hij haar in november het hele bedrag teruggeven. Net als de vorige keer legde ze bij de bank uit wat er aan de hand was, en de volgende dag werd het bedrag overgemaakt. Ze had nu bijna twee miljoen dollar betaald, maar het chateau de Marmouton had er nog nooit zo schitterend uitgezien. Toen Héloïse zes weken oud was, bracht Marie-Ange een verrassingsbezoek aan Bernard in Parijs. Maar toen ze bij het appartement aankwam, was hij er niet. De schoonmaakster vertelde dat hij in de rue de Va- renne was om te kijken hoe het werk daar vorderde. 'Wat voor werk? Wat is er dan in de rue de Varen- ne?' vroeg Marie-Ange verbluft, en op het gezicht van de vrouw verscheen een bezorgde blik. Ze zei dat het misschien een verrassing voor Marie-Ange had moeten zijn, en dat de werkzaamheden nog maar een week geleden begonnen waren. Volgens haar kon Marie-Ange maar beter niets tegen haar man zeggen. Marie-Ange kon echter haar behoefte om naar dat adres te rijden niet onderdrukken: ze wilde kijken wat er gaande was. Wat ze zag toen ze met de baby in de auto langsreed, was een enorm, achttiende-eeuws hotel particulier, met stallen, een lap van een tuin en een binnenplaats. Voor het huis, op de stoep, stond Ber- nard met de architect, zijn armen vol blauwdrukken. Nog voordat ze kon wegrijden, hadden ze haar gezien.

'Je hebt het dus gevonden,' straalde hij. ik wilde je voor Kerstmis verrassen met de blauwdrukken.' Hij keek eerder trots dan teleurgesteld dat ze hem had gevonden. En Marie-Ange keek verbijsterd. 'Wat is dit?' vroeg Marie-Ange met een verward gevoel, terwijl de baby op de achterbank begon te huilen. Het was tijd voor haar voeding. 'Je huis in Parijs, liefste,' zei hij teder, terwijl hij haar kuste. 'Kom binnen en kijk maar eens, nu je hier toch bent.' Het was het mooiste huis dat ze ooit gezien had, en heel erg groot, maar het was duidelijk zichtbaar dat er in geen jaren iets aan gedaan was en dat het in slechte staat verkeerde. 'Ik heb het voor een appel en een ei op de kop getikt.' 'Bernard,' fluisterde ze verbaasd, 'kunnen we dit wel betalen?'

'Ik dacht van wel,' zei hij vol vertrouwen. 'Dacht jij niet? Volgens mij is dit een passende stadswoning voor de graaf en gravin de Beauchamp.' In Marie- Anges ogen leek het wel of Marie-Antoinette hier gewoond moest hebben. En terwijl Bernard haar rondleidde, zei hij dat er zelfs sprake van was dat een van de eerdere graven van Beauchamp eigenaar van dit huis geweest kon zijn. Het was voorbestemd dat ze dit huis hadden moeten vinden. 'Wanneer heb je het gekocht?' 'Vlak voordat de baby kwam,' gaf hij met een jongensachtige glimlach toe. 'Ik wilde je ermee verrassen.' Maar wat haar zorgen baarde, was dat het werk op Marmouton nog niet eens af was - en dat het nog niet betaald was. Maar Bernard leek geen moeite te hebben met geld uitgeven. Ze nam dus maar aan dat hij meer dan genoeg had, hoewel geen van zijn investeringen momenteel te gelde kon worden gemaakt. Ze brachten de nacht door in het Parijse appartement en hij was attent en charmant. Tegen het eind van de avond had hij haar bijna overtuigd dat dit een goede plek was om te werken als hij naar de stad kwam, en om vrienden te ontvangen die niet helemaal naar Marmouton wilden afreizen.

'En nu hebben we dus twee huizen,' zei hij trots. Het huis aan de rue de Varenne was zo elegant, merkte hij op, dat er zelfs een balzaal was. Maar Marie-An- ge was er nog niet helemaal gerust op toen ze de volgende ochtend terugreden naar het chateau. 'Weet je zeker dat we dit allemaal kunnen betalen?' vroeg ze met bezorgde blik. Voor het eerst kreeg ze het gevoel dat ze misschien te veel geld uitgaven. 'Volgens mij wel. En ons systeem lijkt wonderbaarlijk goed te werken: jij schiet me af en toe een bedragje voor om de kleinere rekeningen te betalen, en daardoor heb ik de tijd om onze investeringen goed af te handelen.' Het enige probleem was dat die investeringen van hem waren, en dat 'af en toe een bedragje' intussen was opgelopen tot bijna twee miljoen dollar. Maar ze kon alleen maar aannemen dat hij wist wat hij deed. Ze vertrouwde hem volledig. Tegen de kerst was het chateau bijna klaar, en het mooiste cadeau dat ze hem dat jaar gaf, was hem op kerstavond te vertellen dat ze weer in verwachting was. Ze hoopte dat het ditmaal een jongetje zou zijn, zodat hij niet teleurgesteld zou worden. 'Jij kunt me niet teleurstellen, wat je ook doet,' zei hij met een groots gebaar. Maar ze wisten beiden dat hij wanhopig verlangde naar een zoon. Héloise was intussen drieëneenhalve maand oud en de nieuwe baby zou in augustus komen. Er zaten dus elf maanden tussen de beide kinderen. Zoals gebruikelijk verliep hun leven in sneltreinvaart. En ditmaal belde ze Bil- ly niet om hem het nieuws te vertellen, maar stuurde ze een brief mee met haar kerstkaart. Ze belde hem nu nog maar eens in de twee maanden. Ze ging zo op in haar leven met Bernard dat ze amper tijd had om aan iets anders te denken, behalve aan haar ba- by.

Maar in januari, toen Marie-Ange opnieuw een groot bedrag van haar bankrekening overmaakte aan Bernard, kreeg ze een telefoontje van het hoofd van de trustafdeling.

'Gaat alles naar wens, Marie-Ange? Je geeft momenteel wel heel veel uit in weinig tijd.' Nu had ze ruim voldoende en hoefde ze zich nog geen zorgen te maken, maar met die laatste overmaking als betaling voor de renovatie van het Parijse huis had ze meer dan twee miljoen betaald. Ze had nog bijna anderhalf miljoen over tot ze vijfentwintig werd en het volgende deel van de erfenis vrijkwam, maar het hoofd van de trustafdeling maakte zich zorgen om haar. Ze legde hem het systeem uit dat Bernard en zij hadden, dat zij geld voorschoot voor van alles en hij haar terugbetaalde op een moment dat gunstig uitviel in verband met zijn investeringen.

'En wanneer is dat?' vroeg het hoofd van de trustafdeling op zuinige toon.

'Binnenkort,' stelde ze hem gerust. 'Hij betaalt momenteel voor de werkzaamheden aan beide huizen.' Niet dat hij dat met zoveel woorden tegen haar had gezegd, maar hij had het wel laten doorschemeren, en ze voelde zich zeker genoeg om de bankier gerust te stellen.

Maar de week daarop legde Bernard uit dat er een oliecrisis was in het Midden-Oosten en dat hij ongekende verliezen zou lijden als hij nu probeerde zijn aandelen te verkopen. Het was aanzienlijk beter om momenteel niets te doen. Dan zou hij na verloop van tijd enorme winst maken. Maar het betekende ook dat zij onmiddellijk een miljoen dollar moest overmaken voor de werkzaamheden aan het huis in Parijs. Volgens Bernard hadden ze het bijna gratis gekregen en hadden ze drie jaar om de vorige eigenaar de resterende twee miljoen dollar te betalen, en tegen die tijd had zij het volgende deel van haar erfenis gekregen.'Maar ik krijg het volgende deel pas als ik vijfen- twintig ben,' vertelde ze Bernard met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht. Ze vond het een beetje griezelig om hem steeds maar geld te moeten voorschieten, zeker gezien het soort bedragen waaraan hij gewend was. Maar hij kuste haar, glimlachte en zei dat haar onschuld een van die dingen was waar hij zo dol op was.

'Dit soort trusts, liefste, valt gemakkelijk te breken. Je bent een respectabele, getrouwde vrouw met een kind, en een tweede op komst. Wat wij hier doen is een verstandige investering, heel wat anders dan gokken in Monte Carlo. En de mensen van de bank zullen dat inzien. Ze kunnen het bedrag voor je vrijmaken, of ze kunnen je een voorschot geven op basis van wat je nog tegoed hebt. Het komt erop neer dat je, direct of indirect, het hele bedrag kunt opeisen. Hoeveel is het eigenlijk?' De vraag werd op nonchalante toon gesteld, en Marie-Ange vertelde het hem zonder aarzelen.

'In totaal iets meer dan tien miljoen dollar.' 'Niet gek,' zei hij, schijnbaar niet onder de indruk. Daaruit leidde ze af dat zijn eigen investeringen heel wat groter waren. Maar hij was dan ook twintig jaar ouder dan zij, had een geslaagde carrière achter de rug en kwam uit een bekende familie. Hij was niet onder de indruk van haar kapitaal, maar het deed hem genoegen dat haar vader haar een respectabel bedrag had nagelaten. 'Wanneer je wilt, gaan we een keer met je bankiers praten over hoe je aan dat geld kunt komen.' Hij leek een gedegen kennis te hebben van dit soort zaken, en Marie-Ange was geïntrigeerd door wat hij gezegd had. Nu maakte ze zich minder zorgen.

Tegen het einde van het voorjaar had hij haar nog steeds niet terugbetaald, en ze vond het onplezierig om hem er nogmaals naar te vragen. Maar ze had tenminste heel Marmouton afbetaald, en nu hoefde ze alleen nog maar te denken aan de werkzaamheden aan het Parijse huis. Hoewel Bernard daar tamelijk grandioze plannen voor gemaakt had, verzekerde hij haar dat het huis uiteindelijk een historisch monument zou zijn, een blijvende erfenis voor hun kinderen. Op die basis kon ze hem moeilijk iets weigeren, en dat deed ze dan ook niet.

Weer brachten ze de maand juli in Zuid-Frankrijk door, met een groter jacht en de gebruikelijke stoet logees, maar ditmaal viel de zwangerschap Marie-An- ge zwaarder. Ze reisden heen en weer tussen Parijs en het chateau, ze hielden toezicht op de enorme verbouwing in Parijs en Bernard had haar meegenomen naar een feest in Venetië, de week voordat ze naar Zuid-Frankrijk vertrokken. Toen ze eindelijk weer op Marmouton kwamen, was ze uitgeput. Het was een hete zomer, en ze kon de komst van de baby amper afwachten. Deze baby was aanzienlijk groter dan de eerste.

Eindelijk kwam hij dan, een week te laat, toen Bernard en zij een rustig weekend doorbrachten op het kasteel. Ditmaal vervulde ze zijn dromen. Het was een jongetje, en hoewel ze het niet tegen hem zei, hoopte ze dat de baby een compensatie zou zijn voor de zoon die hij verloren had. Bernard was in alle staten van vreugde over de baby en over haar. Ze noemden de baby Robert, naar haar broer. Ditmaal herstelde Marie-Ange langzamer. Het was een zware bevalling geweest, omdat de baby groter was dan Héloïse was geweest, maar half september was ze weer in Parijs met Bernard om toezicht te houden op het werk aan het huis in de rue de Varenne. Ze had er niets over gezegd tegen Bernard, maar hij had haar geen cent terugbetaald van al het geld dat ze hem had voorgeschoten en ze had hem nu alles gegeven wat via de trust tot haar beschikking stond. Maar de rekeningen bleven genadeloos binnenrollen. Ze nam aan dat Bernard hier uiteindelijk zorg voor zou dragen, en dat hij haar het geld dat hij haar verschuldigd was zou terugbetalen. Ze was met haar twee kinderen in Parijs, in het nieuwe huis, toen de architect haar verbaasde door een toevallige opmerking. Bernard had haar met veel aplomb verteld dat hij niets voor het nieuwe huis zou kopen voordat de huidige rekeningen betaald waren, maar de architect zei dat er een opslagruimte in de buurt van Les Halles was, die Bernard aan het vullen was met alles wat hij onophoudelijk kocht: voornamelijk schilderijen en kostbaar antiek. Die avond vroeg ze Bernard ernaar, maar hij ontkende en zei dat hij geen idee had waarom de architect zoiets gezegd zou hebben. De volgende ochtend, toen Bernard weg was, ging ze in zijn papieren op zoek en vond ze een dikke map vol rekeningen van kunstgalerieën en antiekwinkels. De rekeningen bedroegen nog eens een miljoen dollar. Ze had de map nog in haar hand toen de telefoon ging. Het was Billy, die haar belde om haar te feliciteren met de geboorte van Robert. 'Hoe gaat het daar?' vroeg hij met een gelukkige klank in zijn stem. 'Is hij nog steeds de prins op het witte paard?' informeerde hij. Ze verzekerde hem dat dat nog steeds zo was, maar intussen voelde ze zich bijzonder bezwaard door de verontrustende stapel rekeningen in haar hand. Wat haar het meest schokte, was dat hij erover had gelogen. Op de map van het dossier stond het adres van de opslagruimte waarvan hij het bestaan ontkend had. Voor het eerst had ze hem op een leugen betrapt. Maar ze zei niets tegen Billy. Ze wilde loyaal blijven tegenover Bernard. Billy zei dat hij had gehoord dat tante Carole ziek was geweest, maar het belangrijkste nieuws was dat hij ging trouwen. Zijn verloofde was hetzelfde meisje waarmee hij iets had gehad op het moment dat Marie-Ange was vertrokken, en ze was blij voor hem. Ze zouden de volgende zomer gaan trouwen. 'Tja, jij wilde nu eenmaal niet met me trouwen, Ma- rie-Ange,' plaagde hij. 'Dus ik had geen keuze, ik moest er zelf op uit.' Zijn verloofde maakte dat jaar haar opleiding af, en ze wilden trouwen zodra ze haar diploma had. Hij zei tegen Marie-Ange dat hij hoopte dat ze over kon komen, en ze beloofde dat ze haar best zou doen. Maar ze was zo nerveus over de berg rekeningen dat ze voor het eerst niet genoot van het gesprek met Billy. Toen ze ophing, dacht ze nog steeds aan Billy en hoe heerlijk het zou zijn om hem terug te zien. En toch, hoeveel ze ook om hem gaf, ze had nu haar eigen leven, een echtgenoot en een gezin. Ze had haar handen vol, en ze maakte zich zorgen over de stijgende stapel onbetaalde rekeningen. Ze wist niet zeker hoe ze het onderwerp ter sprake moest brengen, en daar moest ze eens goed over nadenken. Ze wist zeker dat er een verklaring moest zijn voor het feit dat Bernard niet helemaal eerlijk was geweest over de dingen in de opslagruimte. Misschien moest het een verrassing voor haar zijn. Ze wilde geloven dat zijn beweegredenen eerlijk waren geweest, en ze had geen zin in ruzie.

Toen ze de volgende week naar Marmouton teruggingen, had ze het er nog niet met hem over gehad. En toen deed ze een werkelijk schokkende ontdekking. Er was een rekening gekomen voor een dure ring met robijnen, een ring die was bezorgd bij iemand in Parijs, en de rekening was aan hem geadresseerd. De vrouw die hem had gekocht, droeg Ber- nards achternaam. Dat was de tweede maal binnen een week dat Marie-Ange aan het twijfelen werd gebracht, en haar angst veranderde in een obsessie. Ze was zo bang voor wat dit kon betekenen, dat hij haar ontrouw was, dat ze besloot om met haar kinderen naar Parijs te rijden. Bernard was in Londen, op bezoek bij vrienden, en Marie-Ange installeerde zich in het Parijse appartement om over het probleem na te denken.Met een vreselijk schuldig gevoel belde Marie-Ange haar bank en vroeg ze om het adres van een privé- detective. Ze voelde zich een verraadster, maar ze moest weten waar Bernard mee bezig was, en of hij haar bedroog. Daar had hij zeker de mogelijkheid toe als hij in Parijs of waar dan ook was, maar ze was er altijd zeker van geweest dat hij van haar hield. Ze vroeg zich af of die vrouw zijn minnares was, die brutaal genoeg was om zijn naam te gebruiken en te doen alsof ze met hem getrouwd was. Of misschien was het allemaal veel onschuldiger; misschien had zij toevallig dezelfde achternaam en was ze een verre verwant en was haar aankoop per ongeluk op Bernards rekening gezet. Ze wist niet zeker wat ze moest geloven of hoe het had kunnen gebeuren, en ze wilde zichzelf niet blootgeven door bij de winkel om opheldering te vragen. Het brak haar hart om aan hem te twijfelen, maar gezien de bedragen die hij uitgaf en de ring met de robijnen waar zij niets van wist, had ze behoefte aan enkele antwoorden. Nog steeds wilde Marie-Ange geloven dat hier een aannemelijke verklaring voor was. Misschien was de vrouw die de ring had gekocht psychotisch. Maar wat de verklaring voor de ring ook was, ze maakte zich nog steeds zorgen over zijn leugen over de spullen in de opslagruimte. En er was geen enkele oplossing voor het probleem van de onbetaalde rekeningen die zich ophoopten. Die konden op zich wel afgehandeld worden, maar wat zij voornamelijk wilde weten was of ze hem kon vertrouwen. Ze wilde de zaken niet met hem bespreken voordat ze meer wist. Als de kwestie met de ring een onschuldige vergissing was en als de spullen in de opslagruimte bedoeld waren als verrassing voor haar, geschenken die hij zelf wilde betalen, dan wilde ze hem niet beschuldigen. Maar als haar onderzoek iets anders aan het licht bracht, dan zou ze Bernard hiermee confronteren om zijn kant van het verhaal te horen. In principe wilde ze alleen het beste van hem denken, maar in haar hart knaagde de angst. Ze had hem altijd vertrouwd en ze had zich vol overgave in haar leven met hem gestort. Ze hadden in minder dan twee jaar twee kinderen gekregen, maar het bleef een feit dat zij helemaal in haar eentje had betaald voor de renovatie van het kasteel en nu voor het huis in de rue de Varenne. Alles bij elkaar hadden ze drie miljoen dollar van haar geld uitgegeven, hadden ze nog twee miljoen dollar schuld voor het huis in Parijs en lagen er onbetaalde rekeningen ter waarde van een miljoen dollar. Het was een duizelingwekkend bedrag om er in nog geen twee jaar doorheen gejaagd te hebben. En Bernard was nog lang niet klaar met uitgeven.

Toen Marie-Ange het kantoor van de detective binnenliep, zonk de moed haar in de schoenen. Het was een klein, smoezelig, smerig kantoortje en de detective die de bank had genoemd, was een slordig en onvriendelijk mannetje. Hij maakte een paar aantekeningen en stelde haar een aantal bijzonder persoonlijke vragen. En terwijl ze naar zichzelf luisterde, hoe ze feiten en huizen en dollar bedragen afratelde, zag ze zelf in dat ze zich terecht zorgen maakte. Maar Bernard was nog geen leugenaar, alleen omdat hij te veel geld uitgaf. De rekening voor de robijnen ring, dié baarde haar de meeste zorgen, en daar wilde ze zekerheid over hebben. Waarom gebruikte de vrouw die de ring had gekregen Bernards achternaam? Marie-Ange had van Bernard gehoord dat geen van zijn familieleden nog in leven was. Maar ondanks haar bezorgdheid geloofde ze nog steeds dat er misschien een eenvoudige, onschuldige verklaring voor was. Het was best mogelijk dat er nog iemand in Frankrijk was, iemand die geen familie van hem was, die toevallig dezelfde achternaam had.'Wilt u dat ik kijk of er verder nog onbetaalde rekeningen zijn?' vroeg de detective. Hij nam aan dat ze dat wilde, en ze knikte. Ze had haar zorgen over de vrouw en de ring al kenbaar gemaakt. Maar ze kon zich niet voorstellen dat Bemard haar zou bedriegen, en een duur cadeau voor zijn minnares zou kopen om de rekening vervolgens te laten betalen door Marie- Ange. Zo bot, zo smakeloos kon niemand zijn. Ber- nard al helemaal niet. Hij was gevoelig, wellevend en eerlijk, meende Marie-Ange.

'Volgens mij is er niet echt een probleem,' zei Marie- Ange verontschuldigend vanwege haar verdenkingen, 'maar ik werd bezorgd toen ik die map vol onbetaalde rekeningen vond, en die opslagruimte waar hij me niets over verteld had... en nu die ring... ik heb geen idee wie die vrouw kan zijn, of waarom de rekening naar mijn man werd gestuurd. Waarschijnlijk is het een vergissing.'

'Ik begrijp het,' zei de detective zonder te oordelen. Daarna keek hij met een glimlach naar haar op. 'In uw plaats zou ik ook bezorgd zijn. Het is een indrukwekkend bedrag om er in twee jaar doorheen te jagen.' Het was duizelingwekkend, en hij stond verbaasd dat ze hem zijn gang had laten gaan. Maar ze was jong en naïef, en hij nam terecht aan dat haar echtgenoot hier heel goed in was. 'Tja, het zijn natuurlijk allemaal investeringen,' legde Marie-Ange uit. 'We hebben schitterende huizen, allebei historisch.' Ze zei tegen hem exact hetzelfde wat haar man tegen haar had gezegd als rechtvaardiging voor de kosten van de renovaties. Maar nu was ze bang dat er nog meer was dat ze niet wist. Hij had haar nooit verteld over het huis in Parijs voordat hij het had gekocht en met de restauratie was begonnen, en onwillekeurig vroeg ze zich nu af wat hij verder nog voor haar verborgen hield. Maar ze was in geen enkel opzicht voorbereid op wat de detective haar te vertellen had toen hij haar in Mar- mouton had gebeld. Wilde ze hem in Parijs spreken, vroeg hij, of had ze liever dat hij naar het chateau kwam? Bernard was in Parijs en Robert was pas zes weken oud, maar hij was erg verkouden, dus ze stelde voor dat de detective naar haar toe kwam. De volgende ochtend arriveerde hij. Marie-Ange nam hem mee naar het kantoor dat Bernard gebruikte als hij op Marmouton was. Aan zijn gezicht kon ze niets zien, en toen ze hem een kop koffie aanbood, sloeg hij die af. Hij wilde meteen ter zake komen en pakte een dossier uit zijn aktetas. Over het bureau heen keek hij Marie-Ange aan, en plotseling kreeg ze het eigenaardige gevoel dat ze zich moest schrap zetten voor wat hij ging zeggen.

'U had gelijk met uw zorgen over de rekeningen,' zei hij zonder inleiding. 'Er staat nog eens zeshonderdduizend dollar uit, voornamelijk voor schilderijen en kleren.'

'Kleren voor wie?' vroeg ze met een verbaasde en bezorgde blik. Ze dacht meteen aan de ring met de robijnen, maar de detective stelde haar snel gerust. 'Voor hemzelf. Hij heeft een heel dure kleermaker in Londen, en zijn rekening bij Hermès bedraagt honderdduizend dollar. De rest zijn allemaal kunstvoorwerpen en antiek, ik neem aan voor uw huizen. En de ring met de robijnen is gekocht door ene Louise de Beauchamp. De rekening is per ongeluk naar uw man gestuurd,' zei hij simpelweg, terwijl Marie-An- ge hem over het bureau heen stralend aankeek. De rekeningen konden uiteindelijk nog wel worden betaald, of als het nodig was konden de kunstvoorwerpen worden verkocht. Maar een maîtresse was een heel ander probleem geweest, en dan zou Marie- Anges hart gebroken zijn. Ze had niet eens meer belangstelling voor wat de detective verder nog te zeggen had: hij had Bernard al vrijgesproken en ze schaamde zich over de verdenkingen die ze tegen hem gekoesterd had. 'Wat interessant was aan Louise de Beauchamp, toen ik haar gevonden had,' ging de detective verder, ondanks Marie-Anges brede glimlach en plotselinge zorgeloosheid, 'is dat uw man zeven jaar geleden met haar getrouwd is. Ik neem aan dat u dat niet wist, anders had u het me wel gezegd.' 'Onmogelijk,' zei Marie-Ange met een bevreemde blik. 'Zijn vrouw en zijn zoontje zijn twaalf jaar geleden omgekomen bij een brand, en toen was hun zoontje vier. Die vrouw liegt, dat kan niet anders.' Het was natuurlijk mogelijk dat hij na dit verlies een kortstondig huwelijk had gehad, waarover hij Marie- Ange nooit iets had verteld, maar het was niets voor Bernard om tegen haar te liegen, dacht ze. 'Dat is niet helemaal correct,' antwoordde de detective, die bijna medelijden met haar kreeg. 'Louise de Beauchamps zoon is inderdaad omgekomen bij die brand, maar dat was vijfjaar geleden. De jongen was niet de zoon van uw echtgenoot; het was Louise de Beauchamps zoon uit een eerder huwelijk. En zij heeft de brand overleefd. Het was puur toeval dat ze die ring kocht, en dat die per abuis in rekening werd ge- bracht aan uw man. Ze heeft me documenten laten zien om te bewijzen dat ze met hem getrouwd was, en krantenknipsels over de brand. Hij heeft het verzekeringsgeld geïnd voor het afgebrande kasteel. Het was met haar geld gekocht, maar het stond op zijn naam. En ik geloof dat hij met dat verzekeringsgeld dit château heeft gekocht. Maar hij had geen geld voor een verbouwing totdat u er was,' zei hij botweg tegen Marie-Ange. 'En hij heeft geen baan gehad sinds zijn huwelijk met Louise.'

'Weet hij dat zij nog leeft?' vroeg Marie-Ange, helemaal verward. Het kwam niet eens bij haar op dat Bernard gelogen zou hebben, en dat hij dat twee jaar lang gedaan had. Ergens moest, hoe dan ook, een levensgroot misverstand ontstaan zijn. Bernard zou nooit tegen haar liegen. *
ik neem aan dat hij weet dat ze nog in leven is. Ze zijn gescheiden.'

'Dat kan niet. Wij zijn voor de katholieke kerk getrouwd.'

'Misschien heeft hij de pastoor omgekocht,' zei de detective. Hij had aanzienlijk minder illusies dan Marie-Ange. ik ben zelf met madame de Beauchamp gaan praten, en als u dat ook wilt zou ze u graag ontmoeten. Ze verzocht mij u op het hart te drukken dat u niets tegen uw man moet zeggen als u haar wilt spreken.' Hij gaf Marie-Ange het telefoonnummer van de vrouw in Parijs, en ze zag dat het een adres aan de avenue Foch was, een chique straat. 'Ze is ernstig verbrand bij het ongeluk, en ze heeft littekens. Ze schijnt tegenwoordig min of meer een kluizenaarsleven te leiden.' Het vreemde was dat geen van

Bernards vrienden hier ooit iets over gezegd had, noch over de zoon die hij verloren had. 'Ik heb het gevoel dat ze nooit over de dood van haar zoontje heen gekomen is.'

'Hij ook niet,' zei Marie-Ange, haar ogen vol tranen. Nu ze zelf kinderen had, kwam de gedachte aan het verlies van een kind haar voor als een nachtmerrie, en haar hart ging uit naar die vrouw, wie het ook was, en wat haar band met Bernard ook geweest mocht zijn. Ze geloofde het verhaal nog steeds niet en ze wilde het tot op de bodem uitzoeken. Iemand was hier aan het liegen, maar Bernard kon het niet zijn.

'Volgens mij is het een goed idee om bij haar langs te gaan, comtesse. Ze heeft heel wat te zeggen over uw echtgenoot, en misschien zijn daar dingen bij die u moet weten.'

'Wat dan?' vroeg Marie-Ange, die zich steeds ongeruster voelde worden.

'Volgens haar heeft hij de brand waarbij het jongetje is omgekomen zelf gesticht.' Hij vertelde Marie-Ange niet dat Bernard volgens Louise de Beauchamp ook had geprobeerd om haar om te brengen. Dat moest ze Marie-Ange maar zelf vertellen. Maar de detective was onder de indruk geweest van haar. 'Wat een vreselijke aantijging,' zei Marie-Ange vol verontwaardiging. 'Misschien vindt ze dat ze iemand de schuld moet geven. Misschien kan ze niet accepteren dat haar zoontje is omgekomen door een ongeluk.' Maar ook dat verklaarde niet waarom zij nog in leven was, en waarom Bernard nooit had gezegd dat het niet zijn eigen zoontje was geweest, en dat hij van deze vrouw gescheiden was. Plotseling duizelde het haar en zat ze vol vragen en twijfels. Ze wist niet eens of ze nu wel dankbaar moest zijn dat de detective Louise de Beauchamp op het spoor was gekomen. Hoe vreemd het ook leek, ze was opgelucht dat Louise in ieder geval niet zijn maîtresse was. Maar het was niet echt geruststellend dat zij meende dat hij haar zoontje had vermoord. En waarom verschilde haar verhaal zo sterk van dat van Bernard? Ze wist niet zeker of ze haar wilde ontmoeten - er zou dan een ware doos van Pandora opengaan. Toen de detective vertrokken was, ging ze een eind wandelen in de boomgaarden om na te denken over Louise de Beauchamp en haar zoon.

Het viel niet mee om hiermee in het reine te komen. Ze maakte zich zorgen over hoe ze alle rekeningen moest betalen, en ondanks Bernards advies wilde ze niet proberen om haar trust op te heffen om toegang te krijgen tot de rest van het geld. Dat leek haar veel te riskant, vooral als ze al haar geld uitgaven. Als ze haar trust intact liet, had ze tenminste die zekerheid nog.

Het duizelde haar nog steeds toen ze uit de boomgaard terugkeerde om de baby te voeden, en nadat ze hem gevoed en tevreden in zijn wieg had gelegd, bleef ze een tijd naar de telefoon staan staren. Ze had het telefoonnummer dat ze van de detective had gekregen in haar zak gestopt, zodat Bernard het niet zou vinden, en nu haalde ze het langzaam te voorschijn. Ze overwoog om Billy te bellen en er met hem over te praten, maar zelfs dat vond ze een akelig idee. Ze kende de waarheid nog niet echt, en ze wilde Bernard niet onterecht beschuldigen. Misschien had hij gewoon niet willen toegeven dat hij gescheiden was, was het kind haar zoontje uit een eerder huwelijk geweest en had hij van de jongen gehouden alsof het zijn eigen zoon was. Maar wat de waarheid ook mocht zijn, ze wist nu dat ze erachter moest komen. Met trillende hand pakte ze de telefoon om Louise de Beauchamp te bellen.

Een welluidende vrouwenstem nam op nadat de telefoon tweemaal was overgegaan, en Marie-Ange vroeg of ze madame de Beauchamp mocht spreken. 'Daar spreekt u mee,' klonk de stem rustig, hoewel ze de vrouw die ze aan de lijn had niet herkende. Even aarzelde Marie-Ange. Het leek of ze in de spiegel keek en bang was voor wat ze daar zou aantreffen.

'Met Marie-Ange de Beauchamp,' zei ze, bijna fluisterend. Aan de andere kant van de lijn klonk een geluidje, alsof iemand zuchtte van herkenning en opluchting.

'Ik vroeg me af of u zou bellen. Ik dacht van niet,' zei ze eerlijk. 'Ik weet niet of ik dat in uw plaats gedaan zou hebben. Maar ik ben blij dat u belt. Er zijn enkele dingen waarvan ik vind dat u ze weten moet.' Ze had al van de detective gehoord dat Bernard zijn jonge vrouw niets over haar verteld had, en dat was in Louises ogen al voldoende voor een motie van wantrouwen. 'Wilt u bij mij langskomen? Ik ga zelf niet uit,' zei ze op zachte toon. De detective had Marie- Ange verteld over de littekens in haar gezicht. Ze had plastische chirurgie ondergaan, maar ze had verschrikkelijke brandwonden gehad en de artsen hadden niet alles kunnen herstellen. Ze had de wonden opgelopen, had de detective tegen Marie-Ange gezegd, toen ze probeerde haar zoontje te redden. 'Ik kom u in Parijs opzoeken,' zei Marie-Ange met een misselijk gevoel in haar maag, doodsbang voor wat ze te horen zou krijgen. Haar instinct vertelde haar dat haar vertrouwen in haar echtgenoot een deuk kon oplopen, en een deel van haar wilde vluchten en zich verbergen en beslist niet met Louise de Beauchamp gaan praten. Maar ze wist dat ze niet anders kon. Ze had geen keuze. Als ze het niet deed, zou ze altijd blijven twijfelen, en ze voelde zich tegenover Bernard verplicht om die twijfels weg te nemen. 'Wanneer zal ik komen?' 'Is morgen te vroeg voor u?' vroeg Louise vriendelijk. Ze wenste haar niets kwaads toe. Het enige dat ze wilde, was dat Marie-Ange haar eigen leven zou redden. Zo te horen aan alles wat de detective haar had verteld, verkeerde Marie-Ange in gevaar, en misschien haar kinderen ook. 'Of overmorgen?' bood de vrouw aan. Marie-Ange antwoordde met een zucht. 'Ik kan morgen naar u toe komen. Dan ben ik tegen het eind van de middag bij u.' 'Is vijf uur te vroeg?'

'Nee, dat haal ik wel. Mag ik de baby meebrengen? Ik voed hem nog, en ik breng hem mee vanuit Mar- mouton.' Héloïse zou ze onder de hoede van het kindermeisje achterlaten op het chateau. 'Ik zou hem graag zien,' zei Louise vriendelijk, en Marie-Ange meende even een hapering in haar stem te horen.

'Dan zie ik u om vijf uur,' beloofde Marie-Ange, hoewel ze diep in haar hart wenste dat ze niet hoefde te gaan. Maar er bleef haar niets anders over. Ze was begonnen aan deze lange, eenzame weg, en ze hoopte maar dat ze veilig terug zou komen, dat haar vertrouwen in Bernard hersteld zou worden. Toen Louise in Parijs de telefoon ophing, keek ze verdrietig naar een foto van haar zoontje, dat haar toelachte. Wat was er sinds die tijd veel veranderd.

De reis van Marmouton naar Parijs leek ditmaal eindeloos. Met de baby in het kinderzitje reed Ma- rie-Ange erheen, en onderweg moest ze stoppen om hem te voeden. Buiten was het stormachtig en koud. Pas na halfvijf kwam ze in Parijs aan, maar ondanks het drukke verkeer was ze vijf minuten voor haar afspraak met Louise de Beauchamp op het adres aan de avenue Poch. Marie-Ange wist niets over Bernards ex-vrouw. Ze had nooit een foto van haar gezien, of van het jongetje. Nu besefte ze dat dat eigenaardig was, maar misschien had Bernard de herinneringen aan zijn vorige leven willen wegstoppen toen hij met Marie-Ange was getrouwd. Wat ze veel moeilijker kon begrijpen, was waarom Bernard haar had verteld dat de vrouw dood was, terwijl ze nog bleek te leven.

Ze had geen idee wat ze verwachten moest toen de deur openging. Ze was verbaasd toen ze Louise zag: een lange, elegante jonge vrouw van achter in de dertig, met blond haar tot op haar schouders. Toen ze bewoog, leek haar haar een deel van haar gezicht te verhullen. Maar toen ze de deur verder opendeed, zag

Marie-Ange duidelijk wat haar overkomen was. Eén kant van haar gezicht was beeldschoon, met fijne gelaatstrekken, maar de andere kant leek weggesmolten te zijn. De operaties en huidtransplantaties hadden lelijke littekens achtergelaten. De pogingen om de brandwonden te herstellen, waren mislukt. 'Dank u voor uw komst, comtesse,' zei ze. Ze zag er aristocratisch maar kwetsbaar uit toen ze de gehavende kant van haar gezicht afwendde. Ze ging Marie-Ange voor naar een zitkamer vol kostbaar antiek en ze namen plaats op twee Louis xv-stoelen, Marie- Ange met de vredig slapende baby in haar armen. Louise de Beauchamp keek glimlachend naar hem, maar Marie-Ange zag dat haar ogen verdrietig stonden.

'Ik zie niet vaak een baby,' zei ze tegen Marie-Ange. 'Eerlijk gezegd zie ik nooit iemand.' Ze bood haar iets te drinken aan, maar Marie-Ange wilde niets van haar. Het enige dat ze wilde, was luisteren naar wat Louise te zeggen had. 'Ik weet dat dit moeilijk voor u moet zijn,' zei Louise op heldere toon. Ze leek haar houding en haar kracht terug te vinden toen ze de jonge vrouw recht aankeek. 'U kent mij niet. U hebt geen reden om mij te geloven, maar voor uw eigen bestwil en die van uw kinderen hoop ik dat u mij wilt aanhoren en dat u van nu af aan goed zult oppassen.' Ze haalde diep adem, wendde de gewonde kant van haar gezicht af en sprak verder, terwijl Marie-Ange met bezorgde ogen naar haar keek. Ze zag er niet uit als iemand die psychisch gestoord was, en hoewel ze veel zorgen leek te hebben, leek ze niet bitter of gestoord. En ze vertelde haar verhaal angstaanjagend kalm.'We hebben elkaar leren kennen op een feest in Saint- Tropez, en ik geloof achteraf bezien dat Bernard allang wist wie ik was. Mijn vader was een bekendheid, hij had enorme bezittingen door heel Europa en hij had aandelen in de oliehandel in Bahrein. Bernard wist dat allemaal, en hij wist ook dat mijn vader net was overleden toen we elkaar ontmoetten. Mijn moeder was overleden toen ik nog klein was. Ik had verder geen familie, ik was alleen op de wereld en ik was jong, hoewel niet zo jong als u nu bent. Hij maakte me op gepassioneerde wijze en in sneltreinvaart het hof, en hij zei dat hij nog maar één ding wilde: met me trouwen en kinderen krijgen. Ik had al een zoontje uit een eerder huwelijk, twee jaar oud toen ik Bernard leerde kennen. Charles aanbad Bernard. Bernard was geweldig met hem, en ik dacht dat hij een perfecte echtgenoot en vader zou zijn. Mijn vorige huwelijk was heel akelig afgelopen, en mijn ex-man keek niet om naar het kind. Ik vond dat Charles een vader nodig had, en ik was verschrikkelijk verliefd op Bernard. Zo verliefd dat ik hem na ons huwelijk in mijn testament liet opnemen, voor een gelijk erfdeel als Charles. Ik dacht dat dat wel het minste was dat ik voor Bernard kon doen, en ik was nog lang niet van plan om dood te gaan. Maar ik was zo stom om hem te vertellen wat ik gedaan had. We hadden een huis op het platteland, een chateau in de Dordogne dat mijn vader me had nagelaten, en daar brachten we heel wat tijd door. Bernard gaf het geld met scheppen tegelijk uit, maar dat is een ander verhaal. Hij had me financieel geruïneerd als ik hem zijn gang had laten gaan, maar gelukkig staken de advocaten van mijn vader daar een stokje voor. Uiteindelijk vertelde ik hem dat ik zijn rekeningen niet meer wilde betalen. Vanaf dat moment zou hij er zelf voor moeten opdraaien, en toen ik dat zei werd hij ontzettend boos. Achteraf ontdekte ik dat hij schulden van een paar miljoen dollar had, en om ons beiden de schande te besparen betaalde ik die stilzwijgend af. Die zomer waren we in de Dordogne.' Even zweeg ze. Ze moest haar best doen om kalm te blijven, en Marie-Ange zette zich schrap voor wat er nu komen ging. 'Charles was bij ons...' Haar stem viel bijna weg, maar even later sprak ze verder. 'Hij was vier. Een beeldschoon blond kindje. Hij was nog steeds dol op Bernard, hoewel ikzelf al iets minder enthousiast was en me vreselijke zorgen maakte over zijn schulden.' Dat klonk Marie-Ange ergens bekend in de oren. Ze luisterde naar de vrouw en voelde een groot medelijden toen ze over haar kind sprak. 'Op een nacht brak er een brand uit, een vreselijke brand. Het halve huis was al afgebrand tegen de tijd dat we het ontdekten, en ik holde weg om mijn zoontje op te halen. Die sliep in zijn kamertje boven ons, en de huishoudster had een avond vrij. En toen ik daar aankwam, zag ik Bernard...' Haar stem was amper meer dan een schor gefluister. '... die Charles' kamer van buitenaf op slot deed. Ik vloog hem aan en probeerde de deur open te maken, maar hij had de sleutel in zijn hand. Ik sloeg hem, pakte de sleutel en ging hem zelf uit bed halen, maar toen ik Charles in mijn armen had, kreeg ik de deur niet meer open. Hij had er iets voor geschoven, een meubelstuk, een stoel of zo. Ik kon er niet meer uit.' 'Mijn god...' zei Marie-Ange, terwijl de tranen langzaam over haar wangen biggelden. Ze trok Robert dichter tegen zich aan. 'Hoe bent u eruit gekomen?' 'De brandweer arriveerde met een vangnet onder het raam. Ik durfde Charles niet los te laten en ik stond daar maar, met hem in mijn armen. Ik bleef een hele tijd staan, want ik durfde niet te springen.' Ze huilde nu harder, naarmate de herinnering weer boven kwam, maar ze wilde haar verhaal beslist afmaken, hoe pijnlijk het ook was. 'Ik heb te lang gewacht,' zei ze, bijna stikkend in haar woorden. 'Mijn zoontje was bedwelmd geraakt door de rook. Hij stierf in mijn armen. Ik had hem nog beet toen ik uiteindelijk sprong. Ze hebben geprobeerd hem te reanimeren, maar het was al te laat. En Bernard werd van de hoofdverdieping gehaald. Hij was volledig hysterisch en beweerde almaar dat hij de hele tijd had geprobeerd om ons te redden, wat een leugen was. Ik vertelde de politie wat hij gedaan had, en natuurlijk gingen ze kijken, maar er stond niets voor de deur van de kinderslaapkamer. Wat hij daar ook neergezet had, hij had het weer weggehaald nadat ik gesprongen was en voordat hij zelf naar buiten kwam. Hij zei tegen de politie dat ik niet kon accepteren dat de dood van mijn zoontje een speling van het lot was geweest, en dat ik een zondebok nodig had om mezelf vrij te pleiten. Bij de hoorzitting huilde hij onophoudelijk, en ze geloofden hem. Hij zei dat ik onevenwichtig was, en dat ik een abnormale en onnatuurlijke band met mijn zoontje had gehad. En ze slikten alles voor zoete koek. Er was geen bewijs om mijn verhaal te staven, maar als hij ons had vermoord, had hij alles geërfd wat mijn vader me had nagelaten, en dan zou hij steen- en steenrijk geweest zijn. Later kwam de brandweer erachter dat de brand ontstaan was op zolder, door een fout in de elektrische installatie. Een van de kabels daar was helemaal door. Volgens mij heeft Bernard dat gedaan, maar bewijzen kan ik dat niet. Ik weet alleen wat ik hem die nacht zag doen: hij deed Charles' deur op slot toen ik eraan kwam, en hij blokkeerde de deur zodat we er niet meer uit konden. Ik weet alleen wat er gebeurd is, comtesse, wat ik gezien heb, en dat mijn zoon dood is.' Haar ogen boorden gaten door Marie-Ange heen, en het zou gemakkelijker en prettiger zijn geweest om te geloven dat ze gek was, dat ze zoals Bernard bij de hoorzitting had gezegd iemand de schuld wilde geven. Maar in haar verhaal zat iets, en in de manier waarop ze het vertelde, waardoor Marie-Ange huiverde van afschuw. En hoewel ze dit niet van hem wilde geloven, was Bernard als dit echt waar was een monster, een moordenaar, even erg als wanneer hij het kind eigenhandig had gedood. 'Ik weet niet hoe het in uw geval is,' ging Louise verder, met een blik op de jonge vrouw met de baby, die zo duidelijk overstuur was door wat ze net gehoord had, 'maar ik heb begrepen dat u een rijke vrouw bent, en dat u niemand hebt om u te beschermen. U bent heel jong, misschien hebt u goede advocaten, misschien hebt u zichzelf beter beveiligd dan ik toen deed. Maar als u hem geld hebt nagelaten in uw testament, of als u geen testament hebt zodat hij bij uw overlijden automatisch uw erfgenaam wordt, dan verkeren u en uw kinderen in groot gevaar. En mocht hij opnieuw grote schulden hebben gemaakt, dan is het gevaar nog groter. Als u mijn dochter was, of mijn zus' - bij die woorden vulden haar ogen zich met tranen - 'dan zou ik u smeken om uw kinderen mee te nemen en te vluchten voor uw leven.' 'Dat kan ik niet,' zei Marie-Ange met verstikte fluisterstem. Ze keek haar aan, ze wilde geloven dat Loui- se krankzinnig was, maar ze kon niet. Ze was verschrikkelijk overstuur door alles wat ze gehoord had. 'Ik hou van hem, en hij is de vader van mijn kinderen. Ja, hij heeft schulden, maar die kan ik betalen. Hij heeft geen enkele reden om ons te vermoorden of ons iets aan te doen. Hij kan alles krijgen wat hij maar wil.' Ze wilde geloven dat het verhaal dat ze net had gehoord, op leugens berustte. Maar dat viel niet mee.

'Aan ieder fortuin komt een einde,' zei Louise eenvoudigweg, 'en als uw financiële bron opdroogt, zal hij u verlaten. Maar voordat hij dat doet, zal hij alles pakken wat hij maar pakken kan. En als er meer is, geld waarop hij alleen de hand kan leggen als u dood bent, dan zal hij daar een mouw aan weten te passen. Bernard is een hebzuchtig, kwaadaardig persoon.' Hij was meer dan dat. In haar ogen was hij een moordenaar. 'Hij is naar Charles' begrafenis gekomen, en hij huilde meer dan wie dan ook, maar mij bedroog hij daarmee niet. Hij heeft hem zelf vermoord, even zeker als wanneer hij hem eigenhandig had gewurgd. Ik zal het nooit kunnen bewijzen. Maar u moet alles doen wat u maar kunt om uw kinderen te beschermen. Bernard de Beauchamp is een gevaarlijk man.'

Er viel een lange, pijnlijke stilte in het vertrek, en de twee vrouwen keken elkaar langdurig aan. Marie-An- ge kon amper geloven dat Bernard zo slecht was als Louise hem afschilderde, maar ze geloofde haar verhaal wel. Misschien had ze alleen maar gedacht dat de deur geblokkeerd was, maar er was geen verklaring voor het feit dat hij had geprobeerd om de deur van de kinderkamer van buitenaf op slot te doen. Misschien had hij Charles willen afschermen tegen de rook en het vuur, maar zelfs dat leek moeilijk te geloven. Misschien was hij in paniek geraakt. Of misschien was hij echt zo slecht als Louise zei. Marie- Ange wist niet wat ze denken of zeggen moest. Ze was ademloos van ellende.

'Ik vind het vreselijk dat dit gebeurd is.' Ze kon haar onmogelijk troosten na dit vreselijke verlies. Marie- Ange keek haar triest aan en vertelde wat Bernard had gezegd. 'Hij zei dat u bij de brand was omgekomen, samen met uw zoon. Tien jaar geleden, zei hij.' Maar het was dus pas vijf jaar geleden, en hij was drie jaar geleden gescheiden. 'En hij zei ook dat Charles zijn zoon was.'Daar moest Louise om glimlachen. 'Hij had het liefst gewild dat ik dood was. Hij heeft ontzettend geboft. Ik ga niet uit, en ik zie slechts enkele vrienden. Na de hoorzitting heb ik tijdenlang met niemand contact gehad. Wat hem betreft ben ik dood. En het heeft geen zin om te proberen de mensen te overtuigen van mijn verhaal. Ik weet wat er gebeurd is. En Bernard ook, wat hij ook zegt. Wees voorzichtig,' waarschuwde ze Marie-Ange nogmaals, toen ze opstond. Ze zag er uitgeput uit, en haar ogen stonden nog vol tranen na alles wat ze verteld had. 'Als er ooit iets met u gebeurt, of met uw kinderen, dan zal ik tegen hem getuigen. Misschien betekent dat momenteel niets voor u, maar wellicht zal dat ooit anders zijn. Ik hoop dat u me daar nooit nodig voor zult hebben.' 'Ik ook,' zei Marie-Ange, toen ze naar de deur van het appartement liepen. De baby werd wakker. 'Pas goed op hem,' zei Louise op onheilspellende toon, terwijl ze elkaar een hand gaven. 'Ik dank u voor uw tijd,' zei Marie-Ange beleefd, en even later liep ze de trap af. Ze merkte dat haar benen trilden en dat ze huilde, om Louise en haar zoontje en om zichzelf. Ze wilde Billy bellen en vertellen wat Louise had gezegd, maar hij kon er natuurlijk ook niets aan veranderen. Het enige dat ze nu nog wilde, was vluchten en nadenken. Het was bijna zeven uur toen ze afscheid nam van Louise, en het was te laat om terug te rijden naar Marmouton. Ze besloot de nacht door te brengen in het Parijse appartement, hoewel ze wist dat Bernard daar was. Ze was bijna bang om hem onder ogen te komen, en ze kon alleen maar hopen dat hij niets aan haar zou merken. Ze wist dat ze op haar hoede moest zijn en dat ze niets moest zeggen. Toen ze het appartement inliep, kwam hij net terug van een bespreking met de architect in de rue de Varenne. Het huis was bijna klaar, en ze zeiden dat het na nieuwjaar af zou zijn. Hij keek blij en verbaasd toen hij haar aantrof, en kuste de baby, maar het enige waaraan zij kon denken terwijl ze naar hem keek, was het jongetje dat bij de brand was omgekomen, en de vrouw met het vernielde gezicht.'Wat doe jij in Parijs, liefste? Wat een heerlijke verrassing!' Hij leek werkelijk blij haar te zien, en plotseling voelde ze zich schuldig dat ze alles had geloofd wat Louise had gezegd. Stel dat die vrouw echt gek was? Stel dat er niets klopte van haar verhaal, of dat ze gek van verdriet was en inderdaad een zondebok zocht? Stel dat ze haar kind zelf had vermoord? De gedachte alleen al deed Marie-Ange huiveren, en toen Bernard zijn armen om haar heen sloeg voelde ze haar verdriet en haar liefde voor hem weer in zich opwellen. Ze wilde het niet geloven, ze wilde niet dat hij zo door en door slecht was als Louise had gezegd. Misschien had hij haar verteld dat Louise dood was omdat hij haar niet wilde vertellen over de afgrijselijke tijd rond de hoorzitting, of over Louises beschuldigingen. Misschien was er nog een andere reden waarom hij had gelogen, al was het alleen maar angst dat hij Marie-Ange zou kwijtraken of kwetsen, al was dat dan verkeerd van hem geweest. Hij was tenslotte ook maar een mens.

'Zullen we ergens gaan eten? Als we naar een bistro gaan, kunnen we de baby meenemen. En je hebt me nog steeds niet verteld wat je hier doet,' zei hij met een onschuldige blik. Ze voelde zich verscheurd door twijfel. Enerzijds was ze gek op hem, anderzijds voelde ze zich vervuld van angst.

'Ik miste je,' zei ze. Hij glimlachte naar haar en kuste haar nogmaals. Hij was zo lief, zo vriendelijk en teder zoals hij daar stond met de baby in zijn armen, dat ze plotseling begon te twijfelen aan alles wat Louise de Beauchamp had gezegd. Het enige dat inderdaad waar leek, was zijn neiging om schulden te maken. Maar dat was geen levensgevaarlijk trekje, en als ze voorzichtig was zou hij misschien ooit leren om zijn uitgaven binnen de perken te houden. En misschien had hij tegen haar gelogen uit angst. Toen ze in het restaurant zaten, raakte ze daar steeds meer van overtuigd - hij maakte haar aan het lachen, hij hield de baby in zijn armen, hij vertelde haar een amusante roddel over een van hun vrienden. Hij was zo lief, zo teder, dat Marie-Ange tegen de tijd dat ze die avond naar bed gingen, Robert in zijn wiegje naast hen, zeker wist dat Louise de Beauchamp tegen haar had gelogen, misschien uit wraak omdat hij haar verlaten had. Misschien was ze gewoon jaloers, dacht Marie-Ange. Ze vertelde hem niets over haar ontmoeting, en ze had medelijden met de vrouw die ze gesproken had, maar met meer zoveel dat ze haar op haar woord geloofde. Marie-Ange en Bernard waren nu twee jaar samen, en ze had twee kinderen van hem. Hij was niet het soort man dat vrouwen en kinderen zou vermoorden. Hij kon geen vlieg kwaad doen. Zijn enige zonde, als hij al een zonde had, dacht Marie-Ange toen ze die nacht in zijn armen in slaap viel, was dat hij schulden maakte. En die leugen over zijn weduwnaarschap kon ze hem wel vergeven. Misschien had het hem als katholiek man van adel een te grote zonde geleken om toe te geven dat hij gescheiden was. Wat de reden ook was, Marie-Ange hield onverminderd van hem en geloofde geen moment dat hij Louises zoon had vermoord.

Marie-Ange voelde zich zo schuldig toen ze na haar bespreking met Louise de Beauchamp terugreed naar Marmouton, dat ze extra vriendelijk was voor Ber- nard na de ontdekking dat hij nog meer schulden had. Hij had er niets over gezegd, maar het bleek dat hij vergeten was de huur voor hun zomerhuis en het jacht te betalen, en ze moest de rekening zelf betalen. Maar in dat stadium leek haar dat geen onoverkomelijke fout.

Het huis aan de rue de Varenne was bijna klaar, en hoewel er nog een stapel rekeningen betaald moest worden, had ze uiteindelijk besloten om wat geld te lenen van haar trust. Zijn aandelen, waarvan de koers al twee jaar geleden had moeten stijgen zodat hij ze kon verkopen, hadden nooit iets opgeleverd en ze vroeg er allang niet meer naar. Het had geen zin. Ze wist niet eens meer zeker of er wel aandelen waren. Misschien was hij het geld kwijt, misschien bezat hij minder dan hij zei. Het maakte haar niet meer uit. Ze wilde hem niet in verlegenheid brengen. En ze konden leven van haar trust. Ze hadden twee schitterende huizen en twee gezonde kinderen. En hoewel ze van tijd tot tijd moest denken aan haar ontmoeting met Louise de Beauchamp, duwde ze die gedachten uit haar hoofd weg en zei ze niet tegen hem dat ze Louise had gesproken. Ze wist zeker dat de vrouw hem zwart had willen maken en hem onterecht had beschuldigd. Het was eenvoudigweg te afschuwelijk om te denken dat hij haar kind had vermoord. Maar Marie-Ange vergaf haar wat ze over haar man had gezegd, want ze wist zeker dat zijzelf, als ze een van haar kinderen had verloren, ook gek geworden zou zijn. Bernard en haar kinderen waren haar enige levensdoel geworden. En het leek haar duidelijk dat Louise de Beauchamp gek was geworden van verdriet.

En als Bernard het al eens had over de aanschaf van een palazzo in Venetië of een huis in Londen, berispte ze hem als een kind dat nog meer snoep wil, en zei dat ze genoeg huizen hadden. Hij had het er zelfs over gehad dat hij naar Italië wilde om naar een jacht te kijken. Hij had een onverzadigbare honger naar luxeartikelen en dure huizen, maar Marie-Ange wilde hem in de gaten houden en zijn uitgaven inperken. En tegen de tijd dat Robert drie maanden was, begon Bernard alweer over hun derde kind. Marie-Ange vond dat ook een aantrekkelijk idee, maar ditmaal wilde ze een paar maanden wachten, hoewel ze haar ranke figuurtje alweer terug had en mooier dan ooit was. Ze wilde echter een paar maanden om meer tijd door te brengen met Bernard. Ze hadden het erover dat ze die winter een reis naar Afrika wilden maken, en dat leek Marie-Ange een goed idee. Toen de kerstdagen naderden, begonnen ze een groot feest op Mar- mouton te plannen, en een nog groter feest na nieuwjaarsdag, als ze in het huis in de rue de Varenne konden trekken.

Marie-Ange had het druk met haar kinderen, maar ze belde Billy een paar weken voor Kerstmis om te informeren naar zijn trouwplannen. Ze wilde terug naar Iowa om hem te bezoeken, maar het leek zo ver weg en er was nooit tijd. Plagend vroeg hij of ze alweer in verwachting was. Maar tegen het eind van het gesprek, toen het wat rustiger werd, vroeg hij of alles wel naar wens ging.

'Ja, prima. Hoezo?' Hij had altijd een zesde zintuig gehad als het om haar ging, maar ze hield vol dat er niets aan de hand was. Ze verzweeg haar ontmoeting met Louise de Beauchamp uit loyaliteit jegens Ber- nard. En ze wist dat het, zeker tegenover Billy, die hem toch al niet vertrouwde, moeilijk uit te leggen zou zijn.

'Ik maak me gewoon zorgen, meer niet. Vergeet niet dat ik je man nooit ontmoet heb. Hoe weet ik of hij echt zo fantastisch is?'

'Geloof me,' glimlachte Marie-Ange tegen zijn roodharige, sproeterige herinnering. 'Hij is echt geweldig.' Ze werd verdrietig bij de gedachte dat ze Billy al zo lang niet had gezien, maar hij was blij voor haar dat ze op Marmouton was, met haar eigen gezin. Het kwam hem voor alsof alles toch nog goed gekomen was.

'Hoor je nog weieens iets van je tante?' Carole was intussen in de tachtig, en Marie-Ange wist dat ze al een tijdlang met haar gezondheid sukkelde. Ze had haar net een kerstkaart gestuurd met een foto van

Héloïse en Robert, maar ze dacht niet dat haar tante daar veel aan zou vinden. Ze schreef Marie-Ange steevast een briefje, eenmaal per jaar, met de kerst. En daarin zei ze eigenlijk alleen maar dat ze hoopte dat zij en haar man het goed maakten. Verder niets. 'Kom je nog naar mijn bruiloft, in juni?' vroeg Billy. 'Ik ga het proberen.'

'Mam zegt dat je de kinderen moet meenemen.' Maar het was een heel eind om met kleine kinderen te reizen, en als Bernard zijn zin kreeg, was ze tegen die tijd alweer in verwachting, hoewel ze dan nog wel kon reizen. Maar Iowa leek bij een andere wereld te horen.

Ze kletsten nog een tijdje verder, en toen kwam Bernard thuis. Marie-Ange hing op om hem ter begroeting te kussen.

'Wie had je aan de telefoon?' Hij was altijd benieuwd wat ze deed, wie ze zag, met wie ze sprak. Hij wilde alles van haar weten, hoewel hij soms terughoudend was over zijn eigen leven.

'Billy, in Iowa. Hij wil nog steeds dat we in juni naar zijn bruiloft komen.''Dat duurt nog zo lang,' glimlachte Bernard. Voor hem waren de Verenigde Staten Los Angeles, of New York. Hij was een paar keer in Palm Beach geweest, maar een boerderij in Iowa was niets voor hem. Hij had net een set krokodillenleren koffers gekocht, en Marie-Ange zag al voor zich hoe hij op de boerderij van de Parkers aankwam met zijn dure koffers achter in de pick-up. Maar ze had zelf wel graag willen gaan, en ze beloofde zichzelf nog steeds dat ze op een dag zou gaan. Ze had geprobeerd om Billy over te halen om op zijn huwelijksreis naar Marmouton te komen, zodat hij daarna kon doorreizen naar Parijs, en ze had hem zelfs aangeboden dat hij in hun nieuwe huis kon logeren, maar hij had moeten lachen om dat voorstel. Hij en Debbi hadden besloten dat een week bij de Grand Canyon te duur was, en zelfs een weekend in Chicago werd al moeilijk. Frankrijk was een heel ander leven, iets waarvan zij alleen maar konden dromen. Iedere cent die ze hadden, moest in de boerderij worden geïnvesteerd. 'Wat heb je vandaag gedaan, liefste?' vroeg Bernard haar die avond tijdens het eten. Ze hadden net een kokkin uit de stad aangenomen, en het was fijn om wat meer tijd aan haar kinderen te kunnen besteden, maar wat ze jammer vond, was dat ze nu niet meer zelf voor hem kon koken.

'Niets bijzonders. War dingen voor onze kerstparty, en ik heb wat gewinkeld. En met de kinderen gespeeld.' Héloïse was weer verkouden. 'En jij?' Hij schonk haar een mysterieuze glimlach. 'Nou,' zei hij, op een toon alsof hij wachtte op tromgeroffel dat zijn aankondiging moest inleiden, 'ik heb een oliebron gekocht.' Hij keek bijzonder tevreden met zichzelf, maar Marie-Ange trok haar wenkbrauwen op. 'Wat zei je?' Ze hoopte dat dit een grap was, maar hij keek angstaanjagend serieus. 'Ik heb een oliebron gekocht. In Texas. Ik praat al een hele tijd met de mensen die de aandelen verkopen. Als hij eenmaal loopt, gaat hij een fortuin opleveren. Ze hebben al eerder ontzettende winst gemaakt, in Oklahoma.' Hij straalde. 'Hoe heb je die dan gekocht?' Ze voelde de paniek
opstijgen terwijl ze de vraag stelde. 'Met een promesse. Ik ken die mensen heel goed.' 'En wat kost zoiets?' Ze klonk zo nerveus dat hij erom moest lachen. 'Hoe groot is jouw aandeel?' 'Een koopje. Ik mocht nu de helft kopen, met die promesse natuurlijk, voor achthonderdduizend dollar. De tweede helft hoef ik pas volgend jaar te betalen.' Ze wist intussen allang dat hij die betaling nooit zou doen. Daar kon zij voor opdraaien, en ze zouden dus nog meer moeten lenen van haar trust. Twee jaar geleden had tien miljoen dollar een kapitaal geleken, maar nu was ze onophoudelijk bang dat ze failliet zouden gaan. In Bernards handen verdween tien miljoen als zand.

'Bernard, dat kunnen we niet betalen. We hebben het huis nog maar net afbetaald.'

'Lieverd toch,' lachte hij om haar naïviteit, terwijl hij zich naar haar overboog om haar te kussen. 'Jij bent puissant rijk. Je hebt genoeg geld voor de rest van ons leven, en hiermee gaan we ons fortuin maken. Geloof me. Ik ken die mensen. Ze hebben het al eerder gedaan.'

'Wanneer moet je die promesse betalen?' 'Tegen het eind van het jaar,' zei hij opgewekt. 'Dat is over twee weken.' Ze verslikte zich bijna bij zijn woorden.

'Geloof me, als het kon zou ik het zelf regelen. Jouw adviseurs bij de bank zullen me nog dankbaar zijn dat ik je zo'n dienst bewijs,' zei hij, zonder ook maar met zijn ogen te knipperen.

Marie-Ange kon er die nacht niet van slapen - ze bleef er maar aan denken.Die ochtend, toen ze de bank belde om te vertellen wat er aan de hand was, waren haar adviseurs Ber- nard allesbehalve dankbaar. Voor haar eigen bestwil weigerden ze haar nog meer geld te laten lenen om de promesse te betalen. Ze vonden het gewoonweg niet goed, en de volgende dag bij de lunch moest ze het Bernard wel vertellen. Hij was razend. 'Mijn god, wat kunnen die lui stom zijn! En wat moet ik nou? Mijn woord is erewoord. Ze denken natuurlijk dat ik een of andere leugenaar ben, of misschien slepen ze me voor het gerecht. Ik heb die documenten twee dagen geleden getekend. Dat wist jij, Marie- Ange. Je moet de bank zeggen dat ze betalen.' 'Dat heb ik gedaan,' zei ze grimmig. 'Misschien hadden we de bank moeten vragen vóórdat jij tekende.' 'Je bent toch geen armoedzaaier, god nog aan toe. Ik bel ze morgen zelf wel,' zei hij, impliciet aangevend dat zij de zaak niet goed had aangepakt. Maar toen hij de trustafdeling belde, waren ze tegenover hem nog harder en zeiden ze in niet mis te verstane termen dat ze niet meer mocht lenen. 'De deuren zitten op slot,' zeiden ze. Toen hij er met Marie-Ange over praatte, was hij razend op haar. 'Heb jij gezegd dat ze dat moesten doen?' vroeg hij achterdochtig. Hij dacht dus dat ze hem bedroog! 'Natuurlijk niet. Maar we hebben een fortuin uitgegeven aan de twee huizen,' en hij had nog eens een miljoen of meer uitgegeven aan kunst en aan schulden van eerdere, mislukte zaken. Haar bankiers vertelden haar dat ze haar en wat er nog van haar fortuin over was in bescherming moesten nemen, voor haar eigen bestwil. Ze moest aan haar toekomst denken, en aan die van haar kinderen. En als ze haar echtgenoot niet in toom kon houden, dan zouden zij dat met alle plezier voor haar doen. Maar Bernard leek de daaropvolgende paar dagen wel een gekooid dier. Hij raasde en tierde tegen haar, en gedroeg zich als een bokkig verwend kind, hoewel zij er niets aan kon doen. In een versteende stilte zaten ze aan tafel, en in het weekend, toen Bernard terugkwam van een korte reis naar Parijs, ging hij uiteindelijk met Ma- rie-Ange in zijn werkkamer zitten en vertelde hij haar dat hij, gezien haar overduidelijke wantrouwen en het feit dat haar bank hem behandelde als een gigolo, overwoog om haar te verlaten. Hij kon niet tolereren dat men hem op zo'n manier bejegende, en hij kon niet leven binnen een huwelijk waarin hij niet vertrouwd werd en werd behandeld als een kind. 'Sinds we elkaar hebben leren kennen, heb ik altijd het beste met je voor gehad, Marie-Ange,' zei hij met een gekwetste blik. 'Mijn god, ik heb je hier laten logeren zonder dat ik ook maar iets van je wist, omdat ik begreep hoe belangrijk dat voor je was. Ik heb een fortuin uitgegeven om het chateau te restaureren, omdat het een herinnering aan je jeugd is. Ik heb het huis in Parijs gekocht omdat ik dacht dat je iets bruisen- ders nodig had dan hier begraven te zijn. Ik heb alleen maar voor jou gewerkt, en voor onze kinderen, vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst zagen. En nu moet ik dus ontdekken dat jij me niet vertrouwt. Zo kan ik niet verder leven.' Ze hoorde zijn woorden vol afgrijzen aan - ze moest er niet aan denken dat ze hem zou verliezen! Ze had twee kleine kinderen en misschien was ze weer in verwachting. De gedachte dat hij haar zou verlaten, dat hij haar weer alleen op de wereld zou achterlaten, met haar kinderen, vervulde haar met zoveel angst dat ze hem wel alles wilde geven wat ze bezat. Het kwam niet bij haar op dat ze in feite zelf de rekeningen betaald had en dat het 'fortuin' dat hij had uitgegeven haar geld was geweest. Ze had het huis in Parijs betaald nadat hij het had gekocht zonder haar daarin te kennen, net zoals hij nu een promesse had getekend voor ruim anderhalf miljoen dollar, zonder dat hij het haar had gevraagd. 'Het spijt me, Bernard... het spijt me...' zei ze ongelukkig. 'Het is niet mijn schuld. De bank wil me het geld niet meer lenen.'

'Volgens mij heb je het niet eens geprobeerd. En het is welzeker jouw schuld,' zei hij bars. 'Die mensen werken voor jou, Marie-Ange. Zeg wat je wilt. Tenzij je me in het openbaar wilt vernederen door te weigeren een schuld te betalen die ik uitsluitend voor jou ben aangegaan. Jij bent degene die van deze investering zult profiteren, jij en Robert en Héloïse.' Uit zijn beschuldigingen bleek wel dat hij zichzelf zag als niets dan zelfopofferend en nobel, en ze kreeg de indruk dat ze hem tot op het merg gekwetst had. Maar hij kwetste haar niet minder.

'Ze zijn niet bij mij in dienst, Bernard. Het zijn mijn curatoren, dat weet jij ook. Zij nemen de beslissingen. Ik niet.' Haar ogen smeekten hem om haar te vergeven wat ze hem niet schenken kon. 'Maar ik weet ook dat je ze voor de rechtbank kunt slepen om te krijgen wat je wilt, als je dat wilt.' Hij was het toonbeeld van de gekwetste deugdzaamheid terwijl hij haar dat uitlegde. 'Maar wil je dat ik dat doe?' Ze keek geschokt. 'Als je van me hield, dan deed je dat, ja.' Hij zette nu hoog in, maar toen Marie-Ange de volgende dag met de bank ging praten, hielden ze voet bij stuk. Toen ze dreigde met een rechtszaak, vertelden ze haar zonder meer dat ze zou verliezen. Ze konden probleemloos aantonen hoe snel en roekeloos haar geld was uitgegeven, en ze zeiden dat er geen rechter met enig verantwoordelijkheidsgevoel te vinden was die haar trust onder de gegeven omstandigheden zou willen vrijmaken voor iemand van haar leeftijd. Ze was pas drieëntwintig, en de bank wist hoe hebzuchtig Ber- nard er voor een rechter uit zou zien. Maar dat laatste zeiden ze niet tegen haar...

Toen ze Bernard vertelde hoe het gesprek verlopen was, antwoordde hij op kille toon dat hij haar nog zou laten weten wat hij ging doen. Maar ze was gewaarschuwd. Hij had al eens gedreigd haar te verlaten als ze zijn schuld niet afbetaalde, en intussen had hij nog maar twee weken de tijd om het bedrag op tafel te leggen.

Op de avond van hun kerstparty was ze nog steeds buiten zichzelf van ellende over de hele kwestie. Bernard had al in geen dagen iets tegen haar gezegd. Hij voelde zich vernederd, gewantrouwd en misbruikt, en daar liet hij haar voor boeten. Met een bijzonder nerveus gezicht begroette ze de gasten. Bernard zelf zag er, zoals gebruikelijk, elegant, waardig en koel uit. Hij droeg een nieuwe smoking die hij in Londen had laten maken, en een paar met de hand vervaardigde laklederen schoenen. Hij ging altijd schitterend ge- kleed, en voor haar had hij een rood satijnen japon gekocht bij Dior. Toch voelde ze zich allesbehalve feestelijk, en was ze misselijk van angst dat hij haar tegen het einde van het jaar zou verlaten, als ze zijn schuld niet zou kunnen betalen. Hij leek gekwetst dat ze niet het gevoel had dat hij dit alles alleen maar voor haar deed.

Zonder een woord tegen haar te zeggen ging hij de gasten voor naar de eetzaal, en later, toen de muziek begon, danste hij met alle aanwezige vrouwen maar niet eenmaal met haar. Het was in ieder opzicht een nare avond voor Marie-Ange. Bijna alle gasten waren vertrokken, toen iemand in de keuken opmerkte dat er een rooklucht in huis hing. Alain Fournier, de opzichter, stond in de keuken af te wassen en was bezig de cateraars te helpen met opruimen, en hij zei dat hij wel even ging kijken. Eerst zeiden de cateraars dat het de oven was die ze aan het reinigen waren, en iemand dacht dat het misschien de vele kaarsen waren die overal in huis brandden, of de sigaren die de gasten hadden gerookt. Maar voor de zekerheid ging Alain toch maar even boven kijken. Op de eerste verdieping vond hij een kaars die te dicht bij de nieuwe damasten gordijnen had gestaan. De kwast aan het gordijn had vlamgevat, en tegen de tijd dat hij bovenkwam, stond een hele kant van het gordijn in brand.

Alain trok het gordijn van de roede, smeet het op de vloer en stampte het vuur uit. Toen pas zag hij dat de franje boven aan het gordijn de vlammen naar de overkant hadden geholpen, en dat ook de andere kant van het gordijn in lichterlaaie stond. Hij begon te schreeuwen, maar niemand hoorde hem. Wanhopig probeerde hij de brand te blussen voordat die zich verder kon verspreiden, maar vanwege de muziek beneden bleven zijn kreten ongehoord. Als in een nachtmerrie dansten de vlammen van het ene gordijn naar het andere, en schijnbaar binnen enkele seconden stond de hele gang op de verdieping in brand en sprongen de vlammen naar de trap. Zonder te weten wat hij anders kon doen, holde hij de trap af naar de keuken, zei dat iedereen naar boven moest met emmers water, en terwijl een van de cateraars de brandweer ging bellen rende hij de zitkamer in om de overige gasten te waarschuwen. Zodra Marie-Ange het nieuws hoorde, rende ze naar boven, naar de gang van ^de eerste verdieping, waar Alain water naar de vlammen stond te gooien. Maar tegen de tijd dat ze boven was, had de betengeling in het trappenhuis naar de tweede verdieping vlamge- vat en was er een tunnel van vuur ontstaan. Ze wist echter dat ze daardoorheen moest, want haar twee kinderen lagen boven te slapen. Toen ze probeerde tussen de vlammen door te hollen, werd ze tegengehouden door een paar sterke armen. De mannen die vanuit de keuken waren gekomen om het vuur te bestrijden, wisten dat ze in haar opbollende rode jurk een menselijke fakkel zou worden als ze tussen die vlammende muren de trap op zou gaan. 'Laat me los!' schreeuwde ze, terwijl ze probeerde zich los te trekken om de trap op te kunnen. Maar nog voordat ze zich had kunnen loswerken, zag ze Bernard voorbijvliegen. Hij stond al boven aan de trap toen zij zich eindelijk had weten te bevrijden en zo snel ze kon achter hem aan de trap oprende. Ze zag hem vlak bij de deur van de kinderkamer in de gang, die al vol rook stond, en ze zag hoe hij met de baby in zijn armen naar de kamer holde waar Hé- loïse in haar bedje lag te slapen. Héloïse werd wakker zodra ze haar ouders hoorde, en Marie-Ange tilde haar uit bed. Ze konden het vuur al horen brullen, en beneden hoorde ze mensen roepen. Toen Marie- Ange omkeek, zag ze de treden naar de tweede verdieping in felle brand staan, en ze wist dat de raampjes op die verdieping maar klein waren. Als ze niet door de vlammenzee de trap af konden, was er geen uitweg meer. Wanhopig keek ze Bernard aan. 'Ik ga hulp halen,' zei hij met een blik van paniek in zijn ogen. 'Jij blijft hier met de kinderen. De brandweer komt eraan, Marie-Ange. Als het nodig is, ga dan het dak op om te wachten!' En toen legde hij Ro- bert in Héloïses bedje en holde hij de trap af, vol afgrijzen nagestaard door Marie-Ange. Onderweg naar beneden bleef hij heel even staan, bij de deur naar het dak, en ze zag hoe hij de sleutel van die deur in zijn zak stopte. Ze gilde dat hij haar de sleutel moest toegooien, maar onder aan de trap draaide hij zich even om en verdween. Hij was hulp gaan halen, wist ze, maar hij had haar wel alleen met haar twee peuters achtergelaten op de tweede verdieping van het kasteel, temidden van een vlammenzee. Bernard had gezegd dat ze niet moest proberen om door de vlammen in het trappenhuis te komen, dat het veiliger was om boven te wachten, zoals hij had gezegd. Maar toen ze de vlammen dichterbij zag komen, wist ze dat hij ongelijk had. Het was maar een schrale troost toen ze de sirenes in de verte hoorde. Allebei de kinderen huilden intussen, en de baby hapte naar lucht in de dichte rook die hun bijna de adem benam. Ze verwachtte dat ze nu elk ogenblik een brandweerman kon zien, of Bernard met hulptroepen, die de trap opkwam om hen te redden. Ze hoorde beneden geen stemmen meer, daarvoor was het gebrul van de vlammen te luid. Even later hoorde ze een enorme klap, en toen ze opkeek zag ze dat er een balk over het trapgat heen gevallen was. En nog steeds was er geen spoor van Bernard die hen kwam ophalen. Snikkend hield ze haar kinderen tegen zich aan geklemd.

Ze legde de kinderen even in Héloïses bedje en rende naar de deur die naar het dakterras leidde. Maar die zat echt op slot, en Bernard had de sleutel meegenomen. Plotseling herinnerde ze zich een stem in haar hoofd, en een gezicht vol littekens, en alles wat Louise de Beauchamp haar had verteld. Het was dus toch waar geweest, besefte ze. Hij had geprobeerd hen in de kamer van haar zoontje te barricaderen. En nu had hij haar hier achtergelaten en ervoor gezorgd dat ze het dakterras niet op kon, dat ze geen enkele mogelijkheid had om met haar kinderen aan het vuur te ontsnappen.

'Rustig maar, kindjes, het komt wel goed,' prevelde ze koortsachtig, terwijl ze van het ene kleine ronde raampje naar het andere holde. Plotseling zag ze, beneden op het gras, Bernard. Hij stond hysterisch te huilen en met zijn armen in hun richting te zwaaien. Hij was iets aan het beschrijven voor de mensen die om hem heen stonden, hij schudde zijn hoofd en ze kon zich voorstellen wat hij aan het vertellen was: misschien dat hij hen dood had zien liggen, of dat hij ze onmogelijk nog bereiken kon - en dat was intussen waar, maar dat was niet zo geweest toen hij hen had achtergelaten en de sleutel van het dakterras in zijn zak had gestoken.

Ze opende zoveel mogelijk ramen, zodat er frisse lucht binnenkwam, en holde van de ene naar de andere kamer, terwijl rondom haar gloeiende stukken van het gebouw neervielen en stukken brandend hout in het rond vlogen. Plotseling moest ze denken aan een badkamertje dat ze eigenlijk nooit gebruikten. Het was het enige vertrek op die verdieping dat een iets groter raam had, en toen ze er aankwam zag ze dat het venster open kon. Ze holde terug naar Héloïses kamer en greep haar kinderen beet. Daarna rende ze terug naar de badkamer en begon ze uit het open raam te gillen.

'Hier! Hier ben ik! Ik heb de kinderen!' Ze schreeuwde boven de herrie uit, zwaaide met een arm uit het venster en hoewel niemand haar aanvankelijk zag, keek na verloop van tijd een brandweerman omhoog. Hij zag haar en rende snel weg om de ladder te pakken. Maar toen ze naar de mannen op de grond keek, zag ze Bernard naar haar opkijken met een blik die ze nog nooit op zijn gezicht had gezien. Hij was een blik van pure jaloezie en haat, en op dat moment had ze er geen enkele twijfel meer over dat de brand zijn werk was. Hij had het vuur waarschijnlijk aangestoken op de eerste verdieping, waar niemand het zou zien, en zo dicht bij de trap naar de tweede verdieping dat zijn kinderen zouden omkomen. En hij had
geweten wat Marie-Ange zou doen: dat ze naar hen toe zou gaan en samen met hen in de val zou zitten. Het was geen ongeluk dat de deur naar het dakterras was afgesloten en dat hij de sleutel in zijn zak had gestoken; dat had hij niet in zijn hysterische verwarring gedaan. Hij had hen willen vermoorden. En zo te zien was er een gerede kans dat hij daarin zou slagen. De brandweerlieden hadden hun ladders tegen de muren van het chateau gezet, maar merkten dat ze niet ver genoeg kwamen, dat ze haar niet konden bereiken. En terwijl Bernard stond toe te kijken, brak hij in hysterisch snikken uit, net zoals Louise had beschreven toen ze het had gehad over de nacht waarin haar zoontje was omgekomen. Marie-Ange voelde een kille afschuw in^ zich opstijgen. Ze zag niet meer hoe ze haar kinderen nog kon redden. En als ze allemaal omkwamen, erfde Bernard alles. Als de kinderen in leven bleven en alleen Marie-Ange omkwam, moest hij haar erfenis delen met zijn kinderen. Zijn beweegreden om hen allemaal te vermoorden was zo'n walgelijke, zo'n onverdraaglijke, gedachte dat Marie-Ange het gevoel kreeg dat haar borst werd opengereten en dat haar hart doormidden scheurde. Hij had niet alleen geprobeerd om haar te vermoorden, maar ook hun kinderen.

Toen ze naar beneden keek, waar hij stond te huilen, hield ze de kinderen zo dicht als ze durfde bij het raam, zodat ze lucht kregen. De deur naar het badkamertje was achter hen gesloten, en het brullende geluid daarachter was oorverdovend. Ze kon niet verstaan wat er van beneden naar haar werd geroepen, maar drie brandweerlieden hielden een vangnet vast.

Eerst begreep ze niet wat de bedoeling was. Ze keek strak naar hun monden en probeerde te liplezen. Uiteindelijk stak een van de mannen een vinger op. Eén, beduidde hij haar. Eén tegelijk. Ze zette Héloïse op de grond aan haar voeten. Het meisje hield zich overeind aan haar moeders jurk en huilde hysterisch terwijl Marie-Ange Roberts gezichtje kuste en hem zo ver mogelijk buiten het raam hield. Onder haar kwamen de brandweerlieden aanhollen. Ze hielden het net strak. Het moment dat ze hem losliet was iets vreselijks. Ze keek hem na en zag hoe hij na zijn val in het net stuiterde als een rubber balletje. Na een tijdje zag ze een van de brandweerlieden met Robert in zijn armen staan. Maar hij bewoog nog. Hij zwaaide met zijn armpjes en beentjes toen Bernard naar hem toe rende en hem in zijn armen nam. Marie-Ange keek vol haat naar hem.

En toen deed ze hetzelfde met Héloïse. Het kind schopte en gilde en stribbelde uit alle macht tegen. Marie-Ange riep tegen haar dat ze moest ophouden, gaf haar een kus en gooide haar uit het raam. Net als haar broertje viel ze als een poppetje in het net, waarna de brandweerlieden haar grepen en haar vader haar in zijn armen nam. Maar nu keken ze allemaal op naar Marie-Ange, die uit het raam stond te staren. Het was één ding geweest om de kinderen het raam uit te werpen, maar het was iets heel anders om zelf te springen. Het leek een eindeloze afstand van het raam naar het net, en het raam was zo klein dat ze wist dat het een hele klus zou zijn om naar buiten te klimmen. Maar toen ze naar Bernard keek, die buiten op het gras stond, wist ze dat ze wel móést springen, anders kon Bernard met de kinderen doen wat hij wilde. En god wist wat hij dan zou doen, hoe hij hun aandeel in de erfenis zou stelen. Ze wist dat haar kinderen vanaf dat moment nooit meer veilig bij hem waren. Ze klom op de vensterbank en bleef gespannen zitten, terwijl ze beneden een explosie hoorde en alle vensters op de eerste verdieping met een klap naar buiten sprongen. Ze wist dat het een kwestie van minuten was voordat de vloer onder haar voeten zou bezwijken en het vuur haar zou verzwelgen. 'Springen!' riepen de brandweerlieden tegen haar. 'Spring dan!!' Maar ze voelde zich als verstijfd toen ze daar zo zat, en niemand was bij machte om haar te helpen. Ze konden niets voor haar doen, behalve haar aanmoedigen om voor zichzelf hetzelfde te doen als ze voor haar kinderen had gedaan. Terwijl ze daar zat, het raamkozijn krampachtig omklemmend, zag ze voor haar geestesoog het gezicht van Louise de Beauchamp. Ze wist nu wat Louise die nacht gevoeld had, toen ze haar zoontje had verloren en geweten had dat Bernard hem had vermoord, even zeker als wanneer hij hem eigenhandig neergeschoten had. Ma- rie-Ange moest springen, al was het maar om haar eigen kinderen te redden en hem tegen te houden. Maar ze was verstijfd van doodsangst, verlamd van afschuw.

Beneden stonden ze naar haar te kijken. Ze zag Bernard gillen, haar kinderen tegen die tijd in andere armen, en alle ogen waren op haar gericht. En toen ze wist dat er even niemand naar hem keek, blikte Bernard vanuit de achterhoede van de menigte met een glimlach omhoog. Hij wist dat ze nooit zou durven.

Als zij doodging zou hij het leeuwendeel van haar erfenis krijgen, en dan kon hij daarmee doen wat hij maar wilde. Zijn eerdere plan was mislukt, zijn eerste vrouw had hij niet kunnen vermoorden en alleen haar zoontje was omgekomen, maar ditmaal zou hij meer succes hebben. En daarna, vroeg Marie-Ange zich af toen ze naar hem keek: wie zou zijn volgende slachtoffer worden? Héloïse? Of Robert? Of béiden? Hoeveel levens zou hij nog vernietigen voordat iemand hem tegenhield? Plotseling hoorde Marie-Ange, zo duidelijk alsof ze naast haar stond, de stem van Louise die vertelde over Charles, over de nacht dat hij in haar armen bij hun buitenhuis om het leven was gekomen. Het leek alsof Louise nu luid en duidelijk tegen haar sprak.

'Springen, Marie-Ange! Nu!' En toen ze die woorden in haar hoofd hoorde, sprong ze eindelijk uit het raam. Ze vloog omlaag, haar wijde rode rok als een parachute opbollend. Toen ze in het net viel dat ze voor haar klaar hielden, werd de lucht uit haar longen geperst. Het eerste gezicht dat ze zag toen ze opkeek, was dat van Bernard, die huilend zijn armen naar haar uitstak. Ze deinsde achteruit. Ze had het allemaal al in zijn blik gelezen, ze had alles begrepen. Hij was inderdaad het monster dat Louise had beschreven. Hij was iemand die bereid was geweest om haar kind te vermoorden, en zijn eigen kinderen, en twee vrouwen. Zonder haar blik van hem af te wenden sprak Marie-Ange op heldere toon. 'Hij wilde ons vermoorden,' zei ze rustig, verbaasd over het geluid van haar eigen stem en over de woorden die ze uitsprak. 'Hij heeft de sleutel van het dak- terras meegenomen nadat hij de deur op slot had gedaan, zodat wij niet meer weg konden. Hij wilde ons achterlaten zodat we zouden omkomen.' Hij deed een stap achteruit alsof ze hem in het gezicht geslagen had. 'Dat heeft hij al eerder gedaan,' zei Marie-An- ge, zo luid dat iedereen het horen kon, maar dat kon haar niets schelen: hij had geprobeerd alles te vernietigen wat haar dierbaar was, en dat zou ze hem nooit vergeven. 'Hij heeft de brand gesticht waarbij het zoontje van zijn vorige vrouw is omgekomen,' zei ze, terwijl een gloeiende haat uit zijn blik sprak. 'Ook hen had hij in een kamer opgesloten. Ze was bijna omgekomen, maar ze heeft het overleefd. Je wilde ons vermoorden,' zei ze rechtstreeks tegen hem, toen hij zijn hand uitstak alsof hij haar een klap wilde geven. Op het laatste moment wist hij zich echter te beheersen.

'Ze liegt. Ze is niet goed wijs. Ze was altijd al onevenwichtig,' zei hij in een poging om kalm te klinken tegen de brandweerman die naast hem stond te luisteren. De brandweerman keek naar Marie-Ange, die hem niet onevenwichtig leek. 'Ze is ingestort door de schok, toen ze haar kinderen in gevaar wist.' 'Jij hebt die brand gesticht, Bernard,' zei ze op ijzige toon tegen hem. 'Je hebt ons daar achtergelaten. Je hebt de sleutel meegenomen. Je wilde dat we doodgingen, zodat je al het geld kon inpikken, niet alleen het mijne maar ook dat van de kinderen. Jij had moeten omkomen in die brand, en misschien gebeurt dat de volgende keer,' zei ze, terwijl de woede die ze in zich voelde, omhoogborrelde. De plaatselijke politieman liep discreet naar Bernard toe. Een van de brand- weerlieden had iets tegen hem gezegd, en hij stelde voor dat Bernard mee zou komen om een paar vragen te beantwoorden. Bernard weigerde mee te gaan en bleek buiten zinnen van woede te zijn. 'Hoe durft u! Hoe durft u naar haar te luisteren! Dat mens is gestoord! Ze heeft geen idee waar ze het over heeft.'

'En Louise dan? Was die soms ook gestoord? En Charles? Die was pas vier toen jij hem vermoordde.' Marie-Ange was nu in snikken uitgebarsten in de ijskoude nacht. Een van de brandweerlieden drapeerde een deken rond haar schouders. Het vuur was nu bijna gedoofd, maar het huis was bijna volledig uitgebrand.

'Monsieur le comte,' zei de agent nogmaals en op heldere toon, 'als u niet vrijwillig met ons meekomt, wat ik hoop, dan zullen we u in de handboeien moeten slaan.'

'Dit gaat u uw baan kosten, daar zal ik voor zorgen. Het is een schandaal!' protesteerde hij, maar hij ging mee. Hun vrienden waren allang vertrokken, en Ma- rie-Ange bleef alleen achter met de opzichter, de mannen die van de boerderij waren gekomen, de brandweerlieden en haar kinderen.

Robert had zuurstof gekregen, en hij lag intussen huiverend maar kalm in haar armen. Héloïse lag in de armen van een brandweerman te slapen, alsof er niets aan de hand was. Alain bood aan dat ze die nacht op de boerderij konden slapen, en toen ze naar de laatste vlammen stond te kijken besefte Marie-Ange dat ze voor de zoveelste maal helemaal opnieuw moest beginnen. Maar ze leefde nog, en ze had haar kinderen bij zich. Dat was het enige dat momenteel telde. Ze bleef nog een hele tijd buiten staan, terwijl de brandweer bezig was met nablussen. De hele nacht bleven de brandweermannen de gloeiende resten in de gaten houden. Samen met Alain bracht ze de kinderen naar zijn huis, en de volgende ochtend kwamen er twee agenten aan de deur die haar wilden spreken. Alains moeder was even tevoren vanuit de boerderij gekomen om haar te helpen met de kinderen. 'Kunnen wij u even spreken, comtesse?' vroegen de agenten discreet. Ze stapte naar buiten. Ze wilde niet dat Alain zou horen wat zij over haar man te zeggen had. Ze ondervroegen haar uitgebreid en vertelden dat de brandweer sporen van kerosine had gevonden in de gang op de eerste verdieping en op de trap naar de kinderkamers. Er zou een volledig onderzoek worden ingesteld, en zoals het er nu uitzag zou er een aanklacht tegen Bernard worden ingediend. Ze vertelde de politie over Louise de Beauchamp, en ze bedankten haar.

Die nacht nam ze een kamer in het hotel. Er werden twee kinderbedjes in haar kamer geplaatst, en madame Fournier ging met haar mee. Ze bleef daar een week om vragen van politie en brandweer te beantwoorden, en toen de resten van het huis voldoende waren afgekoeld ging ze kijken wat er nog te redden viel. Wat zilver, een paar beelden en enkele gereedschappen. Verder was alles verbrand of kapotgegaan, maar de verzekeringsexperts hadden er al naar gekeken. Het was de vraag of, en zo ja hoeveel, ze terug zou krijgen als bleek dat Bernard de brand zelf had gesticht.Na de eerste paar dagen belde ze Louise de Beau- champ. Zo lang had Marie-Ange nodig gehad om te kalmeren. De schok trof haar pas echt na de nacht van de gebeurtenissen. Ze had niet alleen haar huis en bijna haar kinderen verloren, maar ook al haar hoop, haar dromen, haar echtgenoot en haar vertrouwen in hem. Hij werd vastgehouden in de plaatselijke politiecel voor verdere ondervraging, maar Marie- Ange was niet naar hem toe gegaan. Het enige dat ze wilde, was hem vragen waarom hij het had gedaan, hoe hij haar zozeer had kunnen haten en hoe hij hun kinderen had kunnen ombrengen. Het was iets wat ze nooit zou kunnen begrijpen, wist ze, maar zijn motieven waren helder: hij had het gedaan voor het geld. Toen ze elkaar door de telefoon spraken, bedankte Marie-Ange Louise voor haar waarschuwing. Had ze het niet geweten, dan was ze misschien zo dom geweest om echt te denken dat hij haar kwam ophalen, en dan had ze nooit de uitweg van het badkamerraam gevonden. En dan zou ze zonder enige twijfel zijn toneelspel geloofd hebben. Maar ze zou nooit vergeten hoe ze hem die avond had gezien, de blik vol haat in zijn ogen toen hij haar op die vensterbank zag zitten en hoopte dat ze zich niet in veiligheid zou durven te N brengen door te springen. 'Ik dacht dat ik die nacht uw stem hoorde, dat u zei dat ik springen moest,' zei Marie-Ange verdrietig. 'Ik was zo bang dat ik bijna niet durfde. Maar ik moest maar steeds denken aan wat hij de kinderen zou aandoen als ik doodging... en toen hoorde ik uw stem in mijn hoofd. "Springen," zei u. En dat deed ik.' 'Daar ben ik blij om,' zei Louise zachtjes. Ze her-

haalde nogmaals dat ze met alle genoegen zou getuigen over wat haar overkomen was, en Marie-Ange zei dat de politie haar zou bellen. 'Nu hoeft u zich geen zorgen meer te maken,' stelde Louise haar gerust. 'Het is u heter vergaan dan mij. Mijn arme Charles is ten prooi gevallen aan de hebzucht van die griezel. Wat een vreselijke manier om te sterven.' 'Ik vind het zo vreselijk,' zei Marie-Ange nogmaals. Ze bleven nog een hele poos praten om elkaar te troosten. In zekere zin, wist Marie-Ange, was Loui- ses waarschuwing haar redding geweest, evenzeer als de brandweermannen en het net dat ze voor haar hadden vastgehouden, en de sprong vol vertrouwen die ze had genomen.

Ze brachten de kerstdagen door in het hotel, en een dag later bracht Marie-Ange de kinderen naar Parijs. Ze had al besloten het huis aan de rue de Varenne te verkopen, met alles erop en erin. Ze vond het vreselijk om in het appartement te verblijven, maar daar waren al hun spullen, het enige dat ze nog hadden, en Bernard kon haar niets meer aandoen. Hij had één keer geprobeerd haar in het hotel te bellen, maar ze had hem niet willen spreken. Ze wilde hem nooit meer zien, behalve voor de rechter, en ze hoopte dat hij de cel in zou gaan voor wat hij met Charles had gedaan en wat hij haar kinderen had willen aandoen. Maar de ware tragedie voor Marie-Ange was dat ze hem niet alleen had vertrouwd en in hem had geloofd, maar ook dat ze van hem gehouden had. Uiteindelijk, op oudejaarsavond, belde ze Billy. Ze was met haar kinderen thuis, en ze had aan hem zitten denken. Ze had zoveel om over na te denken:

waarden en idealen, en dromen die vernietigd waren, integriteit die nooit bestaan had. Net als Louise besefte ze nu dat ze vanaf het begin niets meer dan een prooi voor hem was geweest, een bron van geld die hij zou hebben geplunderd tot er niets meer over was. Ze kon alleen maar dankbaar zijn dat haar trustees voorzichtiger waren geweest dan zij. Maar de verkoop van het huis in Parijs zou althans een deel van haar financiële saldo herstellen. 'Wat doe jij thuis op een avond als deze?' vroeg Bil- ly toen ze belde. 'Waarom ben jij niet aan het feestvieren? Volgens mij moet het middernacht zijn in Parijs.'

'Zowat, ja.' Het was kort na middernacht, vijf uur 's middags voor hem. Hij had een rustige avond thuis willen doorbrengen, met zijn familie en verloofde. 'Moet u niet ergens op een chic feest zijn, comtesse?' plaagde hij haar, maar ze kon er niet om lachen. Ze had al bijna twee weken niet gelachen. Ze vertelde hem over de brand, en wat Bernard had gedaan of had willen doen. Ze vertelde hem over Louise en Charles, en over het geld dat Bernard haar afhandig had gemaakt. Maar bovenal vertelde ze hem hoe ze zich had gevoeld, daar in die badkamer midden in de brand, en toen ze haar kinderen uit het raam gooide. Sprakeloos luisterde hij naar haar verhaal, en ze hoorde hem huilen.

'Mijn god, Marie-Ange, ik hoop dat die hufter levenslang de cel ingaat.' Hij had hem nooit vertrouwd. Het was allemaal zo snel gegaan. Té snel. En Marie- Ange had altijd maar volgehouden dat alles zo perfect was. Een tijdlang had ze dat ook echt geloofd.

Maar nu ze terugkeek, besefte ze dat dat nooit zo geweest was. Ze vroeg zich zelfs af of de kinderen waarnaar hij zo verlangd had niet een middel geweest waren om haar af te leiden en haar aan zich te binden. Ze was nu blij dat ze niet voor de derde keer in verwachting was, want na de brand had ze gehoord dat dat niet het geval was. 'Wat ga je nu doen?' vroeg Bil- ly, bezorgder dan ooit.

'Geen idee. De hoorzitting is over een maand, en Louise en ik gaan daar allebei heen.' Ze had Billy verteld hoe Louises gezicht eruitzag, en wat voor tragedie de vrouw had doorgemaakt. Marie-Ange had heel wat meer geluk gehad: zij had tenminste haar kinderen kunnen redden. 'Ik blijf in Parijs tot ik heb bedacht wat ik doen moet. In^Marmouton is niets meer. Ik denk dat ik het maar beter kan verkopen,' zei ze verdrietig.

'Je kunt het weer opbouwen, als je wilt,' zei hij bemoedigend. Nog steeds probeerde hij het vreselijke verhaal dat ze hem had verteld te verwerken. Kon hij nu zijn armen maar om haar heen slaan. Zijn moeder had hem zien huilen aan de telefoon, en had iedereen de keuken uit gejaagd, ook zijn verloofde. 'Ik weet niet eens of ik dat wel wil,' zei Marie-Ange eerlijk over het huis waarin ze als kind zo gelukkig was geweest. Er hadden daar zoveel tragedies plaatsgevonden dat ze niet wist of ze het nog wel wilde aanhouden. 'Er zijn daar zulke vreselijke dingen gebeurd, Billy.''Maar ook mooie dingen. Misschien moet je er gewoon een poosje over nadenken. Heb je zin om een tijdje hierheen te komen om op adem te komen?' Het idee klonk haar als muziek in de oren, hoewel ze geen zin had om in een hotel te verblijven. En met twee kleine kinderen bij hem thuis intrekken, dat kon ze zijn moeder niet aandoen. Op de boerderij had iedereen zijn handen meer dan vol, er was altijd zoveel te doen.

'Misschien. Maar ik kan in juni niet overkomen voor je bruiloft. Dan moet ik hier zijn voor de advocaten, en waarschijnlijk is de rechtszaak tegen die tijd. Dat weet ik later pas.'

'Ik ook,' zei hij met een glimlach. Hij zag er jongensachtiger uit dan ooit, hoewel ze hem niet kon zien. Marie-Ange was drieëntwintig, en hij was nu vierentwintig.

'Wat betekent dat?' informeerde Marie-Ange na zijn raadselachtige opmerking.

'Weet ik niet. We overwegen om de bruiloft een jaar uit te stellen. We zijn heel erg op elkaar gesteld, maar ik weet het nog niet zo zeker. Levenslang is wel een hele tijd. Volgens mijn moeder moet ik niets overhaasten. En volgens mij begint Debbi de zenuwen te krijgen. Ze zegt maar steeds dat ze eigenlijk in Chi- cago wil wonen. Je weet hoe het hier is. Niet bepaald de glamour van de grote stad.' 'Je zou haar mee moeten nemen naar Parijs,' zei Marie-Ange. Ze hoopte dat het goed zou komen. Hij verdiende het om gelukkig te worden. Zij had haar kans gehad, en die was letterlijk tot as vergaan. Nu wilde ze alleen nog maar rust en vrede met haar kinderen. Ze kon zich moeilijk voorstellen dat ze na Bernard ooit nog iemand zou vertrouwen. Maar ze kende Bil- ly, dat was een hele opluchting. Ze hield van hem als
van een broer. En momenteel kon ze wel een vriend gebruiken. Plotseling had ze een idee, dat ze meteen aan hem voorlegde. 'Waarom kom je niet naar Parijs? Je kunt bij mij logeren. Ik zou het heerlijk vinden om je te zien,' zei ze vol heimwee. Hij was de enige in de hele wereld die ze nog kon vertrouwen. 'Ik zou je kinderen graag zien,' zei hij, terwijl hij over haar voorstel nadacht. 'Hoe is het tegenwoordig met je Frans?' 'Niet best. Ik heb niemand om mee te oefenen.' 'Ik zou je vaker moeten bellen.' Ze wilde hem niet vragen of hij het ticket wel kon betalen of hem beledigen door aan te bieden de reis voor hem te betalen. Maar ze wilde hem vreselijk graag zien. 'Het is hier momenteel tamelijk rustig. Ik zal het er met mijn vader over hebben. Waarschijnlijk redt hij het wel een week of twee zonder mij. We zullen zien. Ik denk erover na en ik probeer iets te regelen.' 'Dank je wel dat je er voor me bent,' zei Marie-An- ge met die glimlach die hij zich zo goed herinnerde uit hun jeugd.

'Daar heb je vrienden voor, Marie-Ange. Ik ben er altijd voor jou, ik hoop dat je dat weet. Ik wou dat je niet over hem gelogen had. Soms dacht ik wel dat er iets niet goed zat, maar andere keren wist je me te overtuigen dat je gelukkig was.' 'Dat was ik ook, het grootste deel van de tijd. Echt waar. En mijn kinderen zijn schatjes. Maar ik kreeg de zenuwen van de manier waarop hij geld uitgaf.' 'Nu komt het allemaal goed,' stelde hij haar gerust. 'Het voornaamste is dat jij en de kinderen in orde zijn.' 'Weet ik. Zal ik je het geld voor het ticket soms lenen?' vroeg ze, uit angst dat hij het geld misschien niet had en bang om hem in verlegenheid te brengen. Maar ze wilde hem zielsgraag zien. Plotseling voelde ze zich zo bang, zo eenzaam, zo alleen. En het leek wel honderd jaar geleden dat ze hem voor het laatst had gezien. Het waren maar twee jaren, maar het leken decennia. En er was sindsdien zoveel gebeurd. Ze was getrouwd, had twee kinderen gekregen en was bijna vermoord door de man die ze getrouwd had. 'Als ik jou toesta om me het geld voor het ticket voor te schieten, hoe kun je dan het verschil tussen mij en je echtgenoot nog zien?' vroeg hij ernstig. Hij wilde niet hetzelfde doen als Bernard, maar hij kon zich onmogelijk voorstellen op welke schaal Bernard met geld had gesmeten.

'Makkelijk zat,' antwoordde ze lachend op zijn vraag. 'Zolang je er maar geen oliebron voor koopt.' 'Gunst, dat is een idee,' zei hij met een lach. Hij dacht dat ze een grap maakte. 'Ik ga eens goed nadenken, en dan bel ik je terug.'

'Ik wacht erop,' glimlachte ze, en toen herinnerde ze
zich iets. 'En trouwens, gelukkig nieuwjaar.'

'Jij ook, en doe me een genoegen, wil je?'

'Wat dan?' Het hele gesprek was weer net als in hun
schooltijd.

'Probeer niet in de problemen te raken tot ik er ben.' 'Betekent dat dat je komt?'

'Het betekent dat ik het zal proberen. Doe voorzichtig en pas goed op de kinderen. En als ze hem vrijlaten, neem je het eerste het beste vliegtuig hierheen.' 'Dat zie ik niet direct gebeuren. Dat duurt nog wel een tijdje,' zei ze. Het was echter een verstandige raad, en ze was hem dankbaar voor zijn zorgen. Toen ze opgehangen hadden, ging Marie-Ange naar bed. Héloïse sliep naast haar in bed, en Robert lag in zijn wiegje in de kamer ernaast. Met een glimlach rond haar lippen lag ze aan Billy te denken. Op datzelfde moment was Billy met zijn vader aan het praten. Tom Parker was behoorlijk onthutst geweest over de vraag, maar volgens hem konden ze het bedrag waarschijnlijk wel missen, als Billy het uiteindelijk maar terugbetaalde. Dat beloofde Billy. Hij had gespaard voor de huwelijksreis en had al vierhonderd dollar op de bank.

Maar toen hij de woonkamer weer inliep, vonden zijn zusjes dat hij er gespannen uitzag. Een van hen vroeg hem iets, en in eerste instantie hoorde hij dat niet eens.

'Wat is er met jou?' vroeg zijn oudste zus, terwijl ze de baby aan haar man overhandigde. 'Niets bijzonders.' En toen vertelde hij wat er met Marie-Ange gebeurd was. Ze reageerden vol afschuw. Debbi, zijn verloofde, had vol belangstelling geluisterd zonder iets te zeggen. 'Ik ga naar Parijs,' zei hij uiteindelijk. 'Ze heefteen vreselijke tijd doorgemaakt, en dit is wel het minste dat ik voor haar doen kan.' Geen van allen konden ze vergeten dat zij hem de Porsche had gegeven.

'Ik ga naar Chicago,' kondigde Debbi plotseling aan. De hele kamer viel stil, iedereen staarde haar aan. 'Waar komt dat zo plotseling vandaan?' vroeg Billy haar.

Met beschaamde blik antwoordde ze: 'Ik wilde het je de hele week al vertellen. Ik heb een baan gevonden en ik ga verhuizen.'

'En wat dan?' vroeg hij verward en met een vreemd gevoel in zijn maag. Hij wist niet zeker of hij nou blij of verdrietig was. Voornamelijk was hij verward, maar dat was hij al een hele tijd, telkens als hij aan hun bruiloft dacht.

'Dat weet ik nog niet,' antwoordde Debbi eerlijk, terwijl zijn hele familie luisterde. 'Volgens mij moeten wij helemaal niet trouwen.' En daarna, fluisterend: 'Ik wil niet de rest van mijn leven op een boerderij wonen. Ik vind het hier vreselijk.' 'Maar ik ben boer,' zei hij kalm. 'Dat is nu eenmaal mijn leven.'

'Je kunt best iets anders worden, als je maar wilt,' zei ze op een zeurtoon, zodat hij ongelukkig begon te kijken.

'Hier gaan we buiten over praten,' zei hij rustig. Hij gaf haar haar jas aan en samen liepen ze naar de veranda. De rest van de familie begon druk te praten. Ze konden haast niet geloven wat hij hun over Ma- rie-Ange had verteld, en zijn moeder maakte zich ernstige zorgen om haar.

'Denk jij dat die twee ooit nog gaan trouwen?' vroeg zijn oudere zus met een gebaar naar Debbi. 'God mag het weten,' antwoordde haar moeder schouderophalend. 'Ik heb werkelijk geen idee wat mensen doen of waarom ze iets doen. Degenen die voor elkaar bestemd zijn, die trouwen niet. Degenen die bij elkaar uit de buurt zouden moeten blijven, kunnen niet wachten tot ze er samen vandoor zijn. De meeste mensen maken er een puinhoop van, als je ze de kans geeft. Maar niet allemaal. Je vader en ik niet, bijvoorbeeld,' besloot ze met een grijns naar haar echtgenoot, die nog steeds zat na te denken over alles wat er gaande was.

Toen Debbi weg was, ging Billy meteen naar zijn kamer, zonder iets uit te leggen aan zijn ouders of zijn zussen en broers met hun echtgenoten. Zwijgend sloot hij zachtjes de deur.

Toen het vliegtuig uit Chicago op Charles de Gaul- le landde, stond Marie-Ange al te wachten met Ro- bert in haar armen en Héloïse in het wagentje. Ze had een broek met een dikke trui en een warme jas aan, en de kinderen waren ingepakt in identieke rode jasjes die haar aan haar eigen kindertijd deden denken. In haar hand had ze één enkele roos voor Billy. Ze zag hem zodra hij het vliegtuig uit kwam. Hij zag er nog net zo uit als toen ze vroeger met de bus naar school gingen. Alleen had hij nu geen overall aan maar een spijkerbroek met een wit overhemd, een dik jack en gloednieuwe schoenen, die hij van zijn moeder had gekregen. Hij slenterde met dezelfde tred als altijd op haar af, net als vroeger toen ze op zomermiddagen met haar fiets op hem stond te wachten op de plaatsen waar ze hadden afgesproken om te kletsen. Zodra hij haar zag, verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.

Zonder een woord te zeggen gaf ze hem de roos. Hij pakte de bloem aan, keek haar een moment strak in de ogen en trok haar toen in zijn armen. Hij voelde haar zijdezachte haren tegen zijn wang, net als vroeger. Het leek voor heiden wel of ze thuiskwamen, ze waren allebei voor de ander de beste vriend die ze ooit gehad hadden en ook na twee jaar voelde het allemaal nog even vertrouwd en bekend aan en wisten ze zeker dat ze van elkaar hielden. Alles was zoals het zijn moest maar zoals het slechts zelden is. Het was hetzelfde wat Françoise Hawkins had gevoeld toen ze John Hawkins na al die jaren voor het eerst weer zag in Parijs, maar dat wisten ze geen van beiden. Toen Billy haar een dikke knuffel had gegeven, deed hij een stap achteruit om naar haar kinderen te kijken. Het waren twee beeldschone hummels, en hij zei dat ze sprekend op haar leken. Toen ze naar de bagageband liepen, vertelde ze hem hoe de eerste hoorzitting v^as verlopen. Bernard was beschuldigd van een drievoudige poging tot moord, en het onderzoek naar de dood van Louises zoon Charles werd heropend. De aanklager zei dat het met dit nieuwe bewijs tegen hem meer dan aannemelijk was dat hem moord ten laste werd gelegd. 'Wat mij betreft mogen ze hem ophangen,' zei Billy met een heftigheid die ze zich niet van hem herinnerde maar die hem werd ingegeven door de gedachte aan alles wat ze had moeten doorstaan. En hij had een heleboel tijd gehad om daarover na te denken, in het vliegtuig en daarvoor al, toen Debbi naar Chicago was verhuisd. Ze hadden uiteindelijk afgesproken de verloving te verbreken, maar dat had hij Marie-Ange nog niet verteld. Hij wilde haar niet bang maken. Misschien zou ze zich zorgen maken als ze wist dat zijn verloving uit was.

Billy was gekomen voor twee weken, en ze wilde hem
heel Parijs laten zien. Ze had de hele rondleiding al gepland: het Louvre, de Eiffeltoren, het Bois de Bou- logne, de Tuilerieën... er waren wel duizend dingen die ze hem wilde laten zien. En ze zouden ook naar Marmouton rijden, gewoon zodat hij het kon zien, maar ze zouden er niet logeren. Ze zouden kamers nemen in het hotel in de stad en de volgende dag weer naar Parijs rijden. Maar ze wilde ten minste met hem door de weilanden lopen, en hem de boomgaarden laten zien. En ze wilde zijn advies over of ze het kasteel moest laten restaureren of niet. Maar als ze dat deed, wilde ze niet die overdreven luxe aanbrengen die Bernards keuze was geweest. Ze wilde dat het dan weer net als vroeger zou worden, in de tijd van haar ouders. En misschien zou het uiteindelijk inderdaad een geschikte plek zijn voor haar en haar kinderen. Ze had nog niets besloten.

Toen Billy zijn tas van de lopende band af pakte, keek ze naar hem op en zag ze dat hij veranderd was. Hij was volwassener, hij had meer zelfvertrouwen, hij stak beter in zijn vel. Hij was een man geworden. En zijzelf was ook veranderd. Ze had heel wat meegemaakt en ze had twee peuters. Ze had een ware hel doorstaan met Bernard, en ze was er uiteindelijk uit gekomen. En nu was Billy hier en op de best mogelijke manier was alles weer bij het oude. Hij keek op haar neer en grijnsde naar haar toen hij met een arm de baby van haar overnam, terwijl zij het kinderwagentje duwde.

'Het lijkt wel of ik weer thuiskom, nietwaar?' Met een glimlach keek ze naar hem op bij die woorden. Hij lachte naar haar terug. Ze zag iets in zijn ogen flikkeren en vroeg waar hij aan dacht. Ze hadden altijd eikaars gedachten kunnen lezen. 'Ik bedacht net dat ik wel zo verdomde blij ben dat je uit dat badkamerraam bent gesprongen. Als je dat niet gedaan had, dan had ik hem eigenhandig moeten vermoorden.'

'Ja, dat ben ik ook. Blij dat ik gesprongen ben, bedoel ik.' Ze glimlachte en ze liepen verder, voor de buitenwereld als een normaal gezinnetje. Niemand had kunnen vermoeden dat ze dat niet waren. Ze zagen eruit alsof ze alle vier bij elkaar hoorden. En Marie-Ange wilde nog maar één ding: de komende twee weken met hem doorbrengen, en net als vroeger over alles praten, over alles wat belangrijk voor hen was. Ze hadden levens en drongen en geheimen te delen, dingen om te bespreken en te ontdekken. En Parijs om te verkennen. Het was alsof de ene deur achter hen dichtging en er een andere openging, met uitzicht op een gloednieuwe wereld.