Ongeluk
Author: Danielle Steel
Date: 1994-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Contemporary; Mystery; Novels; Contemporary Romance; Adult Fiction; Drama; Adult
Description: Danielle Steel, OngelukEén verschrikkelijk moment verandert allesBrad en Page Clark en hun twee kinderen vormen samen het ideale gezin. Iedereen is welkom in hun gezellige huis in de buurt van San Francisco. Maar op een zaterdagavond stort alles in elkaar. Page krijgt totaal onverwacht een telefoontje uit het ziekenhuis: hun dochter heeft een ernstig ongeluk gehad.Danielle Steel heeft van haar 86 romans ongeveer 650 miljoen exemplaren verkocht in bijna 50 verschillende landen. Veel van haar boeken zijn verfilmd voor televisie. In Nederland en Vlaanderen is haar populariteit ongeëvenaard. Haar
Publisher: Luitingh Sijthoff

Van dezelfde auteur:

De volmaakte vreemdeling

Door liefde gedreven

Het einde van een zomer

Liefde

Palomino

De ring van de hartstocht

Danielle Steel

Het geluk tegemoet

© 1980 Danielle Steel

© 1984 Nederlandse vertaling: Uitgeverij Luitingh B.V., Utrecht Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp: Foto: Art Deco '84. Beschikbaar gesteld door Ultima II. Ontwerp: Myosotis Art Studio

CIP-GEGEVENS

Steel, Danielle

Het geluk tegemoet / Danielle Steel ; vert. [uit het Engels] door Elly Schurink-Vooren. - Utrecht : Luitingh Vert. van: To love again. - Londen : Sphere, 1980. ISBN 90-245-0931-9 geb. UDC 82-3 UGI 450 Trefw.: romans ; vertaald.

Voor Bill, Beatrix en Nicholas,

Met al mijn liefde.

En voor Phyllis Westberg,

Met liefde en dank.

1

Gedurende een bepaalde tijd van het jaar benadert elke stad wel een vorm van volmaaktheid. Na de hitte van de zomer en vóór de koude van de winter, als er nog geen sprake is van regen en sneeuw. Het is een tijd die zich kristalhelder manifesteert naarmate het kouder wordt; een tijd waarin de lucht nog helderblauw is, waarin wol weer met plezier wordt gedragen en waarin de mensen sneller lopen dan ze in maanden hebben gedaan. Een tijd om opnieuw tot leven te komen, plannen te maken, actief te zijn, te leven, terwijl september overgaat in oktober. Het is een tijd waarin vrouwen er beter uitzien, mannen zich lekkerder voelen en zelfs de kinderen vol nieuwe energie terugkeren naar school in Parijs, New York of San Francisco. Voor Rome geldt dat misschien zelfs in versterkte mate. Iedereen is weer thuis, na de luie zomermaanden te hebben rondgereden in oude taxi's van de piazza naar de Marina Piccola in Capri, of na verkwikt te zijn teruggekomen van de baden in Ischia, de zonovergoten dagen in San Remo of gewoon van het strand in Ostia. Maar eind september is het voorbij en is de herfst aangebroken. Een praktische maand, een mooie maand, waarin het heerlijk is om te leven. Isabella di San Gregorio zat rustig op de achterbank van de limousine. Ze glimlachte in zichzelf en keek naar de mensen die snel door de straten liepen; haar donkere ogen glinsterden en haar glanzend zwarte haren werden door twee zware schildpadkammen uit haar gezicht gehouden. Het verkeer was zoals het Romeinse verkeer altijd is: een heksenketel. Ze was eraan gewend; haar hele leven had ze er gewoond, met uitzondering van de bezoeken die ze af en toe aan de familie van haar moeder in Parijs had gebracht en van het ene jaar dat ze op éénentwintigjarige leeftijd in de Verenigde Staten had doorgebracht. Het jaar daarop was ze met Amadeo getrouwd en een soort van legende geworden, de regerende vorstin van de Romeinse couture. Ze was van geboorte een prinses in dat koninkrijk en door haar huwelijk nog iets meer; haar legende was evenwel ontstaan door haar talent en niet alleen doordat ze Amadeo's naam had gekregen. Amadeo di San Gregorio was de erfgenaam van het House of San Gregorio, de tempel van de Romeinse couture, het toppunt van aanzien en exquise smaak in de nooit aflatende strijd tussen vrouwen van enorme rijkdom en aspiraties. San Gregorio... gewijde woorden voor geheiligde vrouwen, waarbij de namen van Isabella en Amadeo de heiligste der heiligen waren. Hij in al zijn gouden, groenogige Florentijnse pracht, die het Huis op éénendertigjarige leeftijd erfde; zij de kleindochter van Jacques Louis Parel, sinds 1910 de koning van de Parijse couture.

Isabella's vader was Italiaan maar had er altijd behagen in geschept haar te vertellen dat hij ervan overtuigd was, dat zij zuiver Frans bloed in haar aderen had. Ze had Franse gevoelens, Franse ideeën, Franse stijl en de uitgesproken smaak van haar grootvader. Toen ze zeventien was, wist ze meer over haute-couture dan de meeste mensen uit dat wereldje op vijfenveertigjarige leeftijd. Het zat haar in het bloed, in het hart en in de geest. Ze had een mysterieuze gave voor ontwerpen, een uitzonderlijk gevoel voor kleur en een onfeilbare zekerheid over wat succes zou hebben en wat niet, doordat ze jaar in jaar uit de collecties van haar grootvader had bestudeerd. Uiteindelijk — hij was toen in de tachtig - had hij Parel verkocht aan een Amerikaans bedrijf. Isabella had op dat moment bezworen hem dat nooit te zullen vergeven.

Natuurlijk had ze dat wel gedaan. En toch... als hij maar had gewacht. Als hij maar had geweten of... maar dan zou ze in Parijs hebben gewoond en Amadeo niet hebben ontmoet in haar eigen kleine ontwerpstudio, die ze op tweeëntwintigjarige leeftijd in Rome was begonnen. Het had zes maanden geduurd voordat hun wegen elkaar kruisten, zes weken voordat hun harten wisten hoe hun toekomst eruit zou zien en nog geen drie maanden daarna was Isabella al Amadeo's vrouw geworden en de stralendste ster aan het firmament van het House of San Gregorio. Binnen een jaar werd ze zijn hoofdontwerpster, een positie waarvoor elke ontwerper zijn ziel en zaligheid zou willen geven.

Het was gemakkelijk om Isabella te benijden. Ze bezat alles — elegantie, schoonheid, een kroon van succes die ze droeg met de nonchalance alsof het een Borsalino-hoed was en met haar negentien jaren een stijl die aller ogen in een overvol vertrek tot zich trok. Isabella di San Gregorio was op en top een vorstin, méér zelfs. Die vlotte lach, die plotselinge flits van diamanten in de warme onyx ogen, haar manier om achter de woorden van anderen te kijken, te doorzien wie ze waren, waarom ze zo waren, wat ze wel en niet waren en wat ze graag zouden willen zijn. Isabella was een betoverende vrouw in een fantastische wereld.

Het verkeer langs de Piazza Navona zat vast en de limousine minderde vaart. Dromerig leunde Isabella achterover en sloot haar ogen. Het heftige getoeter en gescheld werden gedempt door de zorgvuldig gesloten portierraampjes van de auto. Bovendien waren haar oren al zo gewend aan de geluiden van Rome, dat ze zich niet aan de herrie stoorde. Ze genoot ervan en bloeide erdoor op. Het was onderdeel van elke vezel van haar wezen, evenals haar krankzinnige werktempo een deel van haar was. Ze zou met geen mogelijkheid zonder een van beide kunnen leven. Daarom ook zou ze haar werk nooit helemaal opgeven, ondanks haar semi-ontslag van vorig jaar. Toen Alessandro vijf jaar geleden was geboren, was het werk alles voor haar - de lijn van de voorjaarsmode, de dreigende spionage van concurrerende modehuizen, de belangrijke ontwikkeling van vrijetijdskleding om te exporteren naar de Verenigde Staten, het verstandige besef om herenkleding aan de collecties toe te voegen en ten slotte ook cosmetica, parfum en zepen op de markt te brengen. Dit alles lag haar heel nauw aan het hart. Ze kon het niet opgeven, zelfs niet voor Amadeo's kind. Dit was haar alles, haar droom. Maar naarmate de jaren verstreken, was er iets aan haar ziel gaan knagen en voelde ze een diep verlangen en een grote eenzaamheid als ze om half negen 's avonds thuiskwam en het kind al sliep, toegedekt door andere handen dan de hare. 'Het zit je dwars, hè?' Amadeo had haar gadegeslagen terwijl ze peinzend in de hoge, met grijs satijn beklede stoel in de hoek van de salon zat.

'Wat?' Ze had een verwarde, vermoeide en rusteloze indruk gemaakt.

'Isabellezza...' Isa-beauté. Ze moest altijd glimlachen als hij haar zo noemde, en dat deed hij al vanaf hun eerste kennismaking. 'Praat tegen me.'

Ze had schaapachtig tegen hem gelachen en een diepe zucht geslaakt. 'Dat doe ik toch.'

'Ik vroeg je of het je erg dwars zit dat je niet hier bij het kind bent.' 'Soms. Ik weet het niet. Het is zo moeilijk uit te leggen. We hebben. .. we hebben heerlijke ogenblikken samen, 's Zondags, als ik tijd heb.' Er was een traan in een van de glanzende donkere ogen verschenen en Amadeo stak zijn armen naar haar uit. Ze was gedwee naar hem toegegaan en had door haar tranen heen gelachen. 'Ik ben niet wijs. Ik heb alles. Ik... verdorie, waarom laat dat kindermeisje hem niet op tot wij thuiskomen?' 'Alle dieci?' Tot tien uur?

'Welnee, het is pas...' Geïrriteerd had ze op haar horloge gekeken en toen pas beseft dat hij gelijk had. Ze waren om acht uur van kantoor vertrokken, waren nog even bij hun advocaat langsgegaan, hadden nog een 'minuutje' gestopt om hun grootste Amerikaanse cliënte in haar suite in het Hasslerhotel gedag te zeggen en... tien uur! 'Verdraaid! Oké, het is dus laat. Maar meestal zijn we om acht uur thuis en dan is hij nooit wakker.' Ze had Amadeo fel aangekeken en hij had zachtjes gelachen terwijl hij haar in zijn armen hield. 'Wat wil je dan? Een kind zoals van een filmster, dat op zijn negende al meegaat naar cocktailparty's? Waarom neem je niet wat vaker vrij?' _ -

'Dat kan ik niet.' 'Je wilt niet.'

'Wèl... nee.' Ze hadden allebei gelachen. Het was waar. Ze wilde het wel en ze wilde het niet. Ze wilde bij Alessandro zijn voor ze het allemaal had gemist, voor hij opeens negentien was en ze haar kans had laten voorbijgaan. Ze had dat maar al te vaak zien gebeuren bij carrièrevrouwen - ze zijn van plan..., ze zullen..., ze willen... maar ze doen het nooit. En op een morgen worden ze wakker en zijn hun kinderen vertrokken. De uitstapjes naar de dierentuin die nooit zijn gemaakt, de film, het museum, de momenten die ze voor hen wilden bewaren... maar de telefoon bleef rinkelen en er waren cliënten die wachtten. De belangrijke gebeurtenissen. Ze wilde niet dat haar hetzelfde overkwam. Toen hij nog een baby was, was het niet zo erg. Maar nu was het anders. Hij was vier jaar en hij besefte het als hij haar maar twee uur in de drie dagen zag, hij besefte het als zij nooit bij zijn school op hem stond te wachten of als zij en Amadeo zes krankzinnige weken lang waren bezig geweest met de opzet van de volgende collectie of de modelijn voor de Verenigde Staten. 'Je ziet er ellendig uit, lieveling. Moet ik je soms ontslaan?' Zowel tot haar eigen als tot Amadeo's verbazing had ze geknikt. 'Meen je dat serieus?' Zijn ogen verrieden zijn geschoktheid. 'Min of meer. Er moet toch een manier zijn te vinden waarop ik kan werken en toch ook wat vaker hier kan zijn.' Ze had de rijkdom van hun villa in zich opgenomen, denkend aan het kind dat ze de hele dag niet had gezien.

'Laten we er eens rustig over nadenken, Bellezza. We vinden er wel wat op.'

En ze hadden er wat op gevonden. Het was volmaakt. Gedurende de afgelopen acht maanden was ze hoofdontwerpadviseuze geweest van het House of San Gregorio. Ze nam dezelfde beslissingen als vroeger en had overal een vinger in de pap. In elk ontwerp dat San Gregorio verkocht was nog steeds de onmiskenbare hand van Isabella herkenbaar. Ze had zich evenwel teruggetrokken uit het technische gedeelte van de zaken, uit de drukke bijkomstigheden die iedere dag terugkeerden. Het betekende dat hun geliefde directeur, Bernardo Franco, nog zwaarder werd belast en dat er een andere ontwerper in dienst moest worden genomen om de oneindige reeks stappen tussen Isabella's concepten en het eindprodukt uit te voeren. Maar het werkte voortreffelijk. Nu kon Isabella gaan en komen wanneer het haar uitkwam. Ze woonde belangrijke besprekingen bij en verdiepte zich samen met Amadeo in alles tijdens één lange, uitputtende dag per week. Ze kwam onverwacht binnenlopen als ze een afspraak in de buurt had, maar voor het eerst voelde ze zich nu ook echt Alessandro's moeder. Ze lunchten samen in de tuin. Ze zag hem met zijn eerste spelletje op school. Ze ging met hem naar het park en leerde hem bakerrijmpjes in het Engels en grappige versjes in het Frans. Ze lachte met hem, holde met hem en duwde hem heen en weer op de schommel. Ze bezat het best denkbare leven. Een carrière, een man en een kind. Ze was dan ook nooit eerder zo gelukkig geweest. Het was te zien aan het licht dat in haar ogen danste, aan de manier waarop ze zich bewoog en lachte en keek als Amadeo thuiskwam. Het uitte zich in de dingen die ze haar vriendinnen vertelde als ze hen onthaalde op verhalen over Alessandro's laatste prestaties: 'Hemel, zoals dat kind kan tekenen!' Iedereen vond het vermakelijk, vooral Amadeo, die haar gelukkig wilde zien en haar na tien jaar huwelijk nog steeds aanbad. Nu zelfs nog meer dan ooit tevoren. Ondanks de kleine verandering in de leiding verliepen de zaken voortreffelijk. Isabella kon zich nooit helemaal op de achtergrond houden. Dat lag niet in haar aard. Overal werd haar aanwezigheid gevoeld. Het geluid van haar wezen weergalmde als een volmaakt gevormde kristallen klok. De limousine kwam tot stilstand langs de stoeprand terwijl Isabella een laatste glimp opving van de mensen op straat. Ze hield van de kleren die de vrouwen dit jaar droegen - sexy en vrouwelijk. Het deed denken aan haar grootvaders collecties van jaren geleden en het was een uiterlijk dat haar goed beviel. Zelf stapte ze uit de wagen in een ivoorkleurige wollen jurk die volmaakt afhing in smalle, onberispelijke plooien. Haar drie lange strengen van enorme parels hingen om haar nek tot precies de juiste hoogte van de soepel gedrapeerde halslijn en over haar arm hing een korte bruine minkjas, die exclusief voor haar was ontworpen in Parijs door de bontwerker die eens bij Parel in dienst was. Ze had evenwel te veel haast om het jasje aan te trekken. Ze wilde nog wat laatste details van de Amerikaanse lijn met Amadeo doorspreken alvorens met een vriendin te gaan lunchen. Ze wierp een blik op het gouden horloge om haar pols, dat geen wijzerplaat had, maar waarop een saffier en een diamant op mysterieuze wijze en alleen voor ingewijden herkenbaar de juiste tijd aangaven. Het was tien uur tweeëntwintig.

'Dank je, Enzo. Ik ben om vijf voor twaalf terug.' Glimlachend hield hij met zijn ene hand het portier voor haar open en tikte met zijn andere hand tegen zijn pet. Het was de laatste tijd plezierig om voor haar te werken en hij genoot van de autoritjes met de kleine jongen. Het herinnerde hem aan zijn eigen kleinkinderen, van wie er zeven in Bologna en vijf in Venetië woonden. Af en toe ging hij bij hen op bezoek, maar Rome was zijn thuis. Dat gold ook voor Isabella, ondanks haar Franse moeder en haar verblijf van een jaar in Amerika. Rome was een deel van haar; ze was er geboren, ze was er opgegroeid en ze zou er sterven. Zoals iedere Italiaan wist ook Enzo dat een Romein nooit ergens anders zou gaan wonen.

Kordaat liep ze over het trottoir naar de zware donkere deur in de oude gevel. Zoals gewoonlijk keek ze ook nu zoekend de straat af om te zien of Amadeo er al was. Ze hoefde alleen maar te kijken of zijn gestroomlijnde, zilverkleurige Ferrari er stond. De zilveren torpedo, zoals ze de wagen noemde. Niemand behalve hij mocht die auto aanraken. Iedereen plaagde hem daarmee, vooral Isabella. Hij gedroeg zich als een klein kind met een stuk speelgoed en wilde het met geen mens delen. Hij reed erin, parkeerde hem, vertroetelde hem en speelde ermee. Helemaal alleen. Zelfs de portier bij San Gregorio, die daar al tweeënveertig jaar werkte, had de wagen nog nooit aangeraakt. Isabella glimlachte in zichzelf toen ze de indrukwekkende zwarte deur naderde. Soms was hij net een klein jongetje, waardoor zij alleen nog maar meer van hem hield.

'Buon giorno, signora Isabella.' Ciano, de vaderlijke portier in de zwart-met-grijze livrei, was de enige die haar zo noemde. 'Ciao, Ciano, come sta?' Isabella lachte hem warm toe en ontblootte daarbij een rij tanden die even mooi was als haar vermaarde parels. 'Va béne?' Alles goed?

'Benissimo.' De volle bariton rolde haar melodieus tegemoet. Met een buiging zwaaide hij de zware deur open en sloot hem even later weer achter haar.

In de ontvangsthal bleef ze een ogenblik staan en keek om zich heen. Evenzeer als de villa aan de Via Appia Antica, was ook dit haar thuis. De prachtige roze marmeren vloeren, het grijze fluweel en de roze zijde, de kristallen kandelaar die ze - na lange onderhandelingen met de Amerikaanse eigenaar - van Parel in Parijs had meegenomen. Haar grootvader had hem in Wenen laten maken en hij was nagenoeg onbetaalbaar. Een indrukwekkende marmeren trap leidde naar de grote salon boven. Op de tweede en derde verdieping bevonden zich kantoren die in dezelfde tinten grijs en roze waren uitgevoerd, de kleuren van bloembladen en as. Het was een oogstrelende combinatie, evenals de met zorg geselecteerde schilderijen, de antieke spiegels, de chique verlichting, de kleine Lodewijk XVI tête-a-tête canapés in de alkoven, waar cliënten konden uitrusten en praten. Dienstmeisjes in grijze uniformen liepen overal af en aan; hun gesteven witte schortjes kraakten zacht als ze thee en sandwiches brachten naar de privaatvertrekken boven, waar cliënten zich door het zware paswerk heenworstelden en zich ondertussen afvroegen hoe de mannequins complete shows overleefden. Zoals ze zo vaak deed, bleef Isabella ook nu even staan om haar domein in zich op te nemen. Rustig stapte ze in de privé-lift en drukte op de knop van de derde verdieping. Inmiddels liet ze haar gedachten al gaan over het werk dat ze die morgen wilde doen. Er moesten maar een paar dingen worden geregeld; de meeste lopende zaken had ze gisteren tot haar voldoening afgehandeld. Er moesten wat ontwerpdetails worden uitgewerkt met Gabriela, de hoofdontwerpster, en er was een aantal administratieve problemen te bespreken met Bernardo en Amadeo. Het werk van vandaag zou niet veel van haar tijd in beslag nemen. De liftdeur gleed geruisloos open en gaf zicht op de lange, met grijs tapijt belegde gang. Het House of San Gregorio had zich in alles ondergeschikt gemaakt aan de mode. Dit in tegenstelling tot Isabella, die mooi en nadrukkelijk aanwezig was. Ze was een vrouw die men niet over het hoofd zag, dat ook niet wilde; een vrouw met wie men gezien wilde worden. Maar het House of San Gregorio was een toonbeeld van schoonheid. Het was van belang dat hetgeen ze wilden showen niet door het huis zelf werd overheerst. Dat was niet het geval; het kon niet. Ondanks de schoonheid van het zeventiende-eeuwse gebouw dat eens het onderkomen van een prins was geweest, waren de collecties van San Gregorio te luisterrijk om door iets of iemand te kunnen worden overheerst. Isabella had een volmaakt netwerk van opmerkelijke modellen, bijzondere ontwerpen en onvoorstelbaar mooie stoffen gecreëerd, in hun totaliteit getoond door vrouwen die het met allure droegen. Ze wist dat elders - in Amerika, in Parijs, in Milaan - de vrouwen die hun boutique-lijn, hun confectiekleding droegen, in niets leken op de vrouwen die naar dit adres kwamen. De vrouwen die hier kwamen, waren bijzonder - gravinnen, prinsessen, actrices, schrijfsters, televisiepersoonlijkheden, notabelen en dames van adel die hun leven zouden geven voor de ontwerpen van San Gregorio. Velen van hen waren vrouwen zoals Isabella zelf... opvallend, sensueel, luisterrijk.

Geruisloos liep ze naar de dubbele deuren aan het einde van de lange gang en drukte de blinkende koperen knop naar beneden. Als een visioen stond ze opeens voor het bureau van de secretaresse. 'Signora!' Het meisje keek verschrikt op. Ze wist nooit precies wanneer Isabella kwam opdagen of wat ze op haar hart zou hebben. Maar vandaag knikte Isabella alleen, glimlachte en liep onmiddellijk door naar Amadeo's kantoor. Ze wist dat hij daar was. Ze had zijn wagen gezien en hij bleef - in tegenstelling tot Isabella - zelden op de andere verdiepingen rondzwerven. Hij en Bernardo hielden zich voornamelijk in hun kantoren op. Isabella was degene die overal ronddoolde, die plotseling opdook in het vertrek van de mannequins, in de gangen waarop de privaatpaskamers uitkwamen, in de grote salon met het lange, met grijze zijde beklede looppad dat voortdurend moest worden vervangen. Voor Bernardo, altijd praktisch in zijn functie van directeur, was dit een steeds terugkerende bron van ergernis. Hij moest voor een sluitende begroting zorgen. Als president en hoofd van financiën stelde Amadeo de begroting op, maar Bernardo moest ermee werken en erop toezien dat de toepassing van stoffen, kralen, pluimen en minutieuze versierselen binnen de door Amadeo opgestelde limieten bleef. Dank zij Bernardo bleven ze altijd binnen die begroting. Dank zij Bernardo had het huis jarenlang goed en soms voortreffelijk gedraaid. Dank zij Amadeo's investeringen en financiële inzicht was het hen voor de wind gegaan. En dank zij Isabella's geniale gevoel voor ontwerp hadden ze zowel roem als succes vergaard. Maar het was Bernardo die een brug sloeg tussen de wereld van het ontwerp en die van het geld. Hij was degene die berekende, speculeerde, afwoog en overdacht wat succes zou hebben en wat niet, wat het welslagen van een bepaalde modelijn hun zou kosten of wat de moeite waard was om een gokje mee te wagen. Tot dusver had hij het nooit bij het verkeerde eind gehad. Hij beschikte over een flair en een talent die Isabella deden denken aan een matador - trots, verheven, vermetel, de rode lap flitsend voor de kop van de stier en uiteindelijk altijd overwinnend. Ze mocht zijn stijl wel, en ze hield van hem. Niet zoals Bernardo van haar hield. Hij had haar altijd bemind. Altijd. Vanaf de eerste dag dat hij haar had ontmoet. Bernardo en Amadeo waren al jarenlang goede vrienden en ze hadden samen voor het House of San Gregorio gewerkt nog voor Isabella op het toneel was verschenen. Het was Bernardo die haar in haar kleine atelier in Rome had ontdekt. Hij was degene die er bij Amadeo op had aangedrongen eens naar haar werk te gaan kijken, kennis met haar te maken, met haar te praten en haar misschien zelfs zover proberen te krijgen dat ze voor hen kwam werken. Ook toen was ze al opvallend geweest in haar sensationele schoonheid en haar opmerkelijke jeugdigheid. Op tweeëntwintigjarige leeftijd was ze al een frappante vrouw en een geniale ontwerpster. Ze waren naar haar kleine studio gegaan en ze had hen ontvangen in een rood zijden blouse op een wit linnen rok, met gouden sandaaltjes aan haar voeten. Meer niet. Ze zag eruit als een diamant in een lieflijke omlijsting. Het was moordend heet, en dat werd nog erger toen haar ogen die van Amadeo voor het eerst ontmoetten. Op dat moment had Bernardo beseft hoeveel hij om haar gaf en dat hij al te laat was. Amadeo en Isabella waren onmiddellijk verliefd op elkaar geworden en Bernardo had zijn gevoelens nooit uitgesproken. Nooit. Het was te laat. Bovendien zou hij zijn vriend nooit bedriegen. Amadeo betekende te veel voor hem; jarenlang was hij als een broer voor hem geweest en Amadeo was geen type om te verraden. Hij was vriendelijk tegen iedereen en werd door zijn omgeving bemind. Hij was iemand op wie anderen wilden lijken, geen man die men wilde kwetsen. Dus deed Bernardo dat niet. Hij wist ook dat het hem behoedde tegen de pijn die hij zou voelen als hij moest ontdekken dat ze niet van hem hield. Hij besefte hoe diep haar liefde voor Amadeo was. Het was de hartstocht die haar leven beheerste. Als het erop aankwam, betekende Amadeo meer voor haar dan haar werk, en dat was in Isabella's geval opzienbarend. Daarmee kon Bernardo niet wedijveren. Dus hield hij zijn trots, zijn geheim en zijn liefde voor zichzelf en zorgde ervoor dat de zaken nog beter liepen. Hij leerde haar op een andere manier lief te hebben, hen beiden te beminnen met een persoonlijke passie en een reinheid die als een wit vuur in zijn binnenste brandde. Het schiep een enorme spanning tussen hem en Isabella, maar dat was het waard. De resultaten van hun ontmoetingen, hun woede-uitbarstingen en hun ruzies waren altijd luisterrijk: verbazingwekkend mooie vrouwen om over hun plankiers te paraderen... vrouwen die soms in Bernardo's armen terechtkwamen. Maar daartoe had hij het recht. Hij had recht op iets meer dan zijn werk en zijn liefde voor Amadeo en Isabella. De vrouwen die door het huis liepen - mannequins of cliënten - werden naar hem toegetrokken door iets wat ze nooit helemaal konden bevatten, iets wat zich nooit ten volle openbaarde en waarover Bernardo zich niet langer het hoofd brak. Het was nu gewoon een deel van hem, zoals dat ook het geval was met zijn onfeilbare gevoel voor stijl of zijn respect voor de twee mensen met wie hij werkte, die op hun eigen manier één waren geworden. Hij besefte exact wat ze waren en wist dat hij en Isabella nooit zo hadden kunnen worden. Zij zouden altijd twee afzonderlijke mensen zijn gebleven, altijd twee, altijd bekvechtend; als ze zijn gevoelens had gekend, dan zouden ze als twee sterren heftig met elkaar in botsing zijn gekomen en zijn geëxplodeerd in een regen van kometen, die zich over hun paradijselijke levens zou hebben uitgestort. Maar zo ging het niet tussen Isabella en Amadeo. Dat was zacht, teder en sterk. Zij waren tot één ziel samengesmolten. Als Isabella in Amadeo's ogen keek, leek het alsof ze erin oploste, alsof ze afdaalde in een dieper deel van zichzelf, alsof *z& groeide en vloog, haar vleugels wijd gespreid. Amadeo en Isabella waren als twee adelaars die door hun privé-luchtruim zweefden, hun vleugels in volmaakte harmonie, hun diepste wezen één, hun eendracht volkomen. Het was iets waaraan Bernardo zelfs geen aanstoot meer nam; dat was bij een dergelijk paar onmogelijk. Ze waren mooi om te zien. En nu had hij langzaam maar zeker zijn draai gevonden in wat een ontvlambare werkverhouding was met een vrouw die hij op afstand beminde. Hij had zijn eigen leven. En met hen had hij iets speciaals. Dat zou altijd zo zijn. Zij vormden een onverwoestbaar, onafscheidelijk drietal. Nooit zou er iets tussen hen komen. Dat wisten ze alle drie.

Voor de deur van Amadeo's kantoor bleef Isabella een ogenblik stilstaan en glimlachte in zichzelf. Telkens als ze die deur zag, moest ze denken aan de eerste keer dat ze hem had gezien. En deze vertrekken.

In die tijd hadden ze er anders uitgezien. Mooi maar niet zo opvallend elegant als nu. Zij had er iets meer van gemaakt, zoals Amadeo van haar iets meer had gemaakt. Ze groeide in zijn nabijheid. Ze voelde zich eindeloos bemind en volkomen zeker. Voldoende zeker om te zijn wat ze was, te doen wat ze wilde, te trotseren, rond te waren in een wereld die totaal geen beperkingen kende. Amadeo gaf haar een gevoel van onbegrensdheid en hij had haar getoond dat er voor haar inderdaad geen limieten waren, dat ze alles kon zijn wat ze wilde en alles kon doen wat ze wilde. En ze deed het allemaal, ondersteund door de kracht van zijn liefde.

Ze klopte zachtjes op de deur die maar weinig mensen kenden en die regelrecht naar zijn privé-kantoor leidde. Het was een deur die alleen zij en Bernardo gebruikten. Het antwoord kwam snel. Ze draaide de knop om en liep naar binnen. Even zwegen ze en keken alleen maar terwijl dezelfde huivering door haar lichaam voer, die ze vanaf de eerste keer dat ze hem had ontmoet had gevoeld. Hij glimlachte als antwoord. Hij voelde het ook. Er lag openlijke vreugde in zijn blik, een lieve aanbidding die haar altijd als een magneet in zijn armen trok. Het was die zachtheid in hem waarvan ze zoveel hield, die goedheid, dat mededogen dat hij altijd toonde. Het vuur in hem was anders dan dat in haar. Het zijne was een gewijde vlam die eeuwig zou branden, hoog gehouden voor de bedroefde en vermoeide zielen, een trots licht, een baken voor iedereen. Het hare was een fakkel die aan de nachtelijke hemel brandde, zo helder en mooi dat men hem bijna niet durfde te naderen. Maar niemand aarzelde om naar Amadeo toe te komen. Hij was ontzettend hartelijk en gastvrij. Iedereen verlangde ernaar dicht bij hem te zijn, hoewel Isabella dat als enige werkelijk was. En Bernardo natuurlijk ook, maar op een andere manier. 'Allora, Isabellezza. Wat heb je hier vandaag te zoeken? Ik dacht dat we gisteren alles hadden doorgenomen.' Hij leunde achterover in zijn stoel en stak een hand naar haar uit, die ze pakte. 'Min of meer, ja. Maar ik had nog een paar ideeën.' Een paar... Hij lachte bij die woorden. Een paar betekende bij Isabella vijfendertig of zevenenveertig of 103. Isabella had nooit een paar van iets; geen paar ideeën of een paar juwelen of een paar kleren. Amadeo lachte breed toen ze zich even over hem heenboog om zijn wang te kussen en hij streelde haar hand.

'Je ziet er mooi uit.' Het licht in zijn ogen baadde haar in zonneschijn.

'Beter dan vanmorgen?' Ze lachten allebei, 's Morgens had haar gezicht geglommen van een nieuwe crème, waren haar haren hoog op haar hoofd samengebonden en had ze een gemakkelijke peignoir en zijn slippers gedragen.

Maar Amadeo schudde slechts zijn hoofd. 'Nee. Ik geloof dat ik je vanmorgen liever zag. Niettemin... dit is ook mooi. Is het iets van ons?'

'Natuurlijk! Zou ik ooit iets anders dragen?' Even keken de donkere ogen flitsend in zijn groene.

'Het lijkt op een van de ontwerpen van je grootvader.' Hij bekeek haar aandachtig. Hij zag en wist altijd alles. 'Goed van jou! Ik heb het uit zijn collectie van 1935 gestolen. Niet alles natuurlijk. Alleen de lijn.' Ze grinnikte. 'En de plooien,.' Hij keek haar met een geamuseerd lachje aan en boog zich weer naar haar toe voor een vluchtige kus. 'De lijn is voortreffelijk.' 'Het is maar goed dat we niet langer hele dagen samenwerken, want daar zou niets van terechtkomen. Ik vraag me weleens af hoe het altijd zo goed heeft kunnen gaan.' Ze leunde achterover in haar stoel en keek hem vol bewondering aan. Het was onmogelijk hem niet te bewonderen. Hij was de Griekse godheid van tientallen schilderijen in het Uffizi in Florence, het standbeeld van elke Romeinse jongen, lang, slank, gracieus en elegant. Maar er was nog meer. De groene ogen waren schrander, ondeugend, wijs en geamuseerd. Ze waren scherp en vast, en ondanks de gouden Florentijnse schoonheid van zijn genen stond er ook kracht in te lezen, kracht en gezag. Hij was het hoofd van het House of San Gregorio, hij was de erfgenaam van een vrij belangrijke troon geweest en droeg nu de mantel van zijn positie goed. Die paste hem. Hij zag eruit als het hoofd van een imperium of desnoods van een heel grote bank. Het geraffineerd getailleerde gestreepte pak accentueerde zijn lengte en zijn smalle figuur, hoewel de brede schouders van hemzelf waren. Alles aan Amadeo was van hemzelf. Niets aan hem was namaak, niets was geleend of gestolen, niets was onecht. De elegantie, het aristocratische knappe uiterlijk, de warmte in zijn ogen, de schranderheid, de scherpe geest en de zorg voor hen die hem omringden. En de hartstocht voor zijn vrouw.

'Waarom heb je je trouwens zo opgedoft? Toch niet alleen om mij een "paar" ideeën door te geven, hè?' Hij lachte opnieuw toen hun ogen elkaar ontmoetten.

Isabella glimlachte. 'Ik ga met enkele dames lunchen.'

'Dat klinkt afschuwelijk. Kan ik je in plaats daarvan niet naar een
kamer in het Excelsior lokken?'

'Een andere keer misschien. Nu heb ik na de lunch een afspraak met een andere man.' Ze zei het met een zelfvoldane klank in haar stem en er dansten pretlichtjes in haar ogen, evenals in die van Amadeo. 'Mijn rivaal, Bellezza?' Maar hij had geen reden om zich zorgen te maken. Dat wist hij. 'Je zoon.'

'In dat geval... geen Excelsior. Peccata.' Jammer. 'Volgende keer beter.'

'Reken maar.' Tevreden strekte hij zijn benen uit en rekte zich als een luie kater in de zon.

'Nou, kom op! Er is werk aan de winkel.'

'Ecco. Zie de vrouw met wie ik ben getrouwd... teder, romantisch, zacht.'

Ze trok een gezicht zoals hun zoon dat vaak deed en beiden lachten terwijl zij een stapel notities uit haar handtas haalde. In het zonlicht dat in zijn kantoor viel zag hij de schittering van de grote smaragdgroene diamanten ring, die hij haar die zomer voor hun tienjarig huwelijksfeest had gegeven. Tien-karaats natuurlijk. Wat anders? Tienkaraats voor tien jaar. 'De ring staat prachtig.'

Ze wierp er een blik op en knikte gelukkig. Hij stond goed bij haar lange sierlijke handen. Isabella stond alles goed. Vooral tien-karaats diamanten. 'Ja, maar jij bent mooier. Ik houd trouwens van je.' Ze deed alsof ze spotte, maar beiden wisten dat ze het meende. 'Ik houd ook van jou.' Ze wisselden een laatste glimlach en stortten zich toen op het werk. Het was beter nu. Beter wanneer ze niet iedere dag bij elkaar waren. Aan het einde van de middag hongerde hij altijd naar haar en verlangde ernaar naar huis te gaan. Bovendien hadden hun ontmoetingen, hun avonden, hun lunches, hun dagen nu iets bijzonders gekregen. Ze was weer mysterieus voor hem. Hij betrapte zich erop dat hij zich afvroeg wat ze de hele dag deed, waar ze was, wat ze droeg en hij merkte hoe de gedachte aan haar parfum zijn geest verdoezelde.

'Vind je de Amerikaanse lijn niet te stemmig? Dat kwam vannacht ineens bij me op.' Ze keek hem vluchtig aan en zag niet hem maar de ontwerpen die zij en Gabriela de dag daarvoor hadden bekeken.

'Nee. Bernardo was ook enthousiast.'

'Barst!' Haar ogen ontmoetten zijn blik met oprechte bezorgdheid. 'Dan heb ik gelijk.' Amadeo lachte, maar ze bleef ernstig kijken. 'Ik méén het. Ik wil vier van de stoffen veranderen en er één of twee uit de collectie voor Frankrijk aan toevoegen. Dan wordt het een succes.' Ze leek zeker van zichzelf, zoals gewoonlijk. En ze had het zelden mis. Die volkomen zekerheid van haar had hen al tien jaar lang onderscheidingen in de mode opgeleverd. 'Ik wil deze purperen en rode tinten erin brengen. En ook de witte jas. Dan is het volmaakt.' ^ 'Werk het maar uit met Bernardo en geef het door aan Gabriela.' 'Heb ik al gedaan. Het doorgegeven aan Gabriela, bedoel ik. En Bernardo's nieuwe zeep voor de herenlijn lijkt nergens naar. De geur bleef de hele middag in mijn neus hangen.' 'Zo erg?'

'Afschuwelijk. Het parfum van een vrouw moet bij een ander blijven hangen. De geur van een man moet je alleen ruiken als je in zijn buurt komt en moet je als een vage herinnering bijblijven... en niet in de vorm van hoofdpijn.'

'Bernardo zal woedend zijn.' Even lag er een vermoeide blik in zijn ogen. Soms werd hij doodop van het gekrakeel tussen Isabella en Bernardo, maar hij besefte dat ze voor de zaken van essentieel belang waren. Zonder de aantrekkingskracht van Isabella en de krachtige steun van Bernardo zou het House of San Gregorio op geen stukken na zijn wat het nu was. Maar zoals de as die ervoor zorgt dat de twee wielen geen verschillende richtingen opgaan, vond hij de druk die er op hem werd uitgeoefend soms te veel van het goede. Maar als drietal vormden ze een fantastisch team, en dat beseften ze alle drie. Als alles was gezegd en gedaan, slaagden ze er op de een of andere manier altijd weer in om vrienden te blijven. Hij zou dat nooit begrijpen. Het ene moment tierde Isabella als een bezetene tegen Bernardo en slingerde hem scheldwoorden naar het hoofd waarvan Amadeo nooit had vermoed dat ze die kende, terwijl Bernardo haar aankeek met een blik alsof hij haar het liefst zou vermoorden. En nog geen paar uur later trof Amadeo hen dan kameraadschappelijk aan in een van de besloten paskamers, waar ze champagne dronken en een schaal overgebleven sandwiches verorberden als twee kinderen die hun eigen feestje bouwden nadat de volwassenen waren vertrokken. Hij zou dat nooit kunnen verklaren en was alleen maar blij dat het zo uitpakte. Zuchtend keek hij op zijn horloge. 'Zal ik hem laten roepen?' Hij hoefde nooit boodschappen voor Isabella door te geven. Daarvoor zorgde ze altijd zelf. Op de man af en zonder omhaal. 'Doe maar. Mijn lunchafspraak is om twaalf uur.' Ze keek op het onleesbare horloge. Dat was ook een geschenk van hem geweest. 'God, we maken ons tegenwoordig ondergeschikt aan dameskransjes!' Maar er blonk een lach in zijn ogen. Hij wist dat zoiets in Isabella's leven onmogelijk was. In tegenstelling tot hemzelf en Alessandro, leefde Isabella voor de zaak; die hield haar voor achthonderd procent op de been, vol levenslust.

Amadeo greep naar de telefoon en sprak kort tegen zijn secretaresse. Ze zou meneer Franco onmiddellijk bellen. En inderdaad, zoals altijd kwam hij direct opdraven. Hij stormde als een explosie binnen en opeens kon Amadeo de spanning in Isabella voelen. 'Ciao, Bernardo.' Isabella wierp hem een vluchtig lachje toe toen hij het kantoor binnenliep in een van de tientallen donkere pakken die hij bezat en die er in Isabella's ogen allemaal hetzelfde uitzagen. Bij elk pak droeg hij hetzelfde gouden zakhorloge, dezelfde onberispelijk gesteven witte overhemden en dassen die meestal donker waren, met witte stippeltjes. Als hij in een uitbundige bui was, waren het rode stippeltjes. 'Wat een prachtig pak!' Het was hun stereotiepe grap. Ze vertelde hem altijd dat zijn pakken hopeloos saai waren. Maar de eenvoud ervan hoorde nu eenmaal bij zijn stijl. 'Nu moeten jullie allebei eens even goed luisteren... Doe vandaag niet moeilijk. Ik ben er niet voor in de stemming.' Amadeo wierp hen een onheilspellende blik toe, maar zoals gewoonlijk lachten zijn ogen ook al deed zijn mond niet mee. 'Bovendien heeft ze over veertig minuten een lunchafspraak. Als het daarom gaat, komen wij tegenwoordig op de tweede plaats.'

'Allicht.' Bernardo's mond plooide zich tot een glimlach en hij ging zitten. 'Hoe is het met mijn peetzoon?'

'Met Alessandro is het uitstekend, in tegenstelling tot de gordijnen in de eetkamer.' Amadeo luisterde grijnzend naar wat Isabella vertelde. Hij genoot van de ondeugende streken van zijn zoon en van de gloed in de donkere ogen die zoveel op de hare leken. 'Toen ik gisteren hier was en jouw problemen zat op te lossen...' met opgeheven wenkbrauw wachtte ze tot Bernardo zou happen en was duidelijk teleurgesteld toen hij dat niet deed, 'leende hij even mijn nagelschaartje en "maakte" ze, zoals hij het noemde. Hij heeft er zo ongeveer een meter van afgeknipt omdat ze hem altijd in de weg hingen als hij met zijn lievelingsauto over de vensterbank wilde rijden. Bovendien kon hij de tuin niet zien. Dat kan hij nu wel... Heel goed zelfs.' Maar ook zij lachte, evenals Bernardo. Met die lach op zijn gezicht leek hij twintig jaar jonger dan de achtendertig jaren die hij telde en zag hij er jongensachtig uit. Maar hij had te lang gewerkt en als hij niet door verhalen over Alessandro werd opgevrolijkt, maakte hij een sombere indruk. Veel van de verantwoordelijkheid voor het House of San Gregorio rustte op zijn schouders en dat was hem dikwijls aan te zien. Hij had hard en goed voor hen gewerkt, en dat had zijn tol geëist. Nooit getrouwd, geen kinderen, te veel alleen en te vaak aan het werk - 's avonds laat, 's morgens vroeg, in het weekend, tijdens vakanties, tijdens feestdagen en tijdens dagen waarop hij eigenlijk met iemand ergens anders zou moeten zijn. Maar hij leefde voor wat hij deed en droeg zijn verantwoordelijkheden zoals hij zijn donkere pakken droeg; ze hoorden bij hem zoals zijn haren, die bijna even donker waren als die van Isabella en zijn ogen, die de kleur van de Romeinse lucht in de zomer hadden. Het was zijn gezicht waarop de mannequins vielen. Zij betekenden echter weinig voor hem. Ze amuseerden hem gedurende één of twee avonden, langer niet. 'Je nieuwe zeep is niet goed.' Meestal vertelde ze het hem zonder omwegen. Amadeo kromp bijna ineen en wachtte tot de strijd zou losbarsten. Bernardo bleef roerloos zitten. 'Waarom niet?' 'Ik kreeg er hoofdpijn van. Hij is te zwaar.' 'Als iemand de gordijnen in mijn eetkamer zou halveren, zou ik ook hoofdpijn krijgen.'

'Ik meen het in alle ernst.' Ze wierp hem een onheilspellende blik toe. 'Ik ook. Onze tests hebben aangetoond dat de zeep prima is. Niemand vond hem te zwaar.'

'Misschien waren ze neusverkouden en konden het niet ruiken.' Bernardo hief zijn ogen ten hemel en zakte onderuit in zijn stoel. 'Allemachtig, Isabella, ik heb opdracht gegeven de produktie te starten. Wat moet ik nu dan doen, verdorie?'

'De zaak stopzetten. Hij is niet goed. Precies zoals de after-shave in het begin slecht was. Om dezelfde reden.' Deze keer sloot Amadeo zijn ogen. Daarin had ze ook gelijk gehad, maar het had een strijd gegeven die Bernardo met pijn en moeite - en met woede - had opgegeven. Hij en Isabella hadden een maand lang nauwelijks tegen elkaar gesproken.

Bernardo's mond verstrakte en hij stopte zijn handen diep in zijn vestzakken. 'De zeep moet sterk zijn. Je gebruikt hem met water, in het bad, en daarna spoel je hem af. Dan verdwijnt de geur,' zo legde hij met opeengeklemde lippen uit.

'Capisco. Ik heb wel vaker zeep gebruikt. Van de mijne krijg ik geen hoofdpijn en van die van jou wel. Het moet veranderd worden.' 'Verdomme, Isabella!' Hij sloeg met zijn vuist op Amadeo's bureau en staarde haar aan, maar ze was niet te vermurwen. Ze keek hem met een zegevierende glimlach aan. 'Vertel ze op het lab maar dat ze ervoor moeten overwerken. Dan zal de produktie niet meer dan twee of drie weken achterop komen.' 'Of maanden. Besef je wel wat er dan gebeurt met de advertenties die we al hebben verzorgd? Die zijn waardeloos.' 'En meer dan dat als je doorgaat met het verkeerde produkt. Vertrouw me. Ik heb gelijk.' Ze keek hem grijnzend aan en even leek het alsof Bernardo zou exploderen.

'Heb je soms nog meer van die leuke verrassingen voor me?' 'Nee, er moet alleen nog het een en ander aan de Amerikaanse collectie worden toegevoegd. Ik heb er al met Gabriela over gesproken. Dat vormt geen probleem.'

'Mijn God! Nee? Bedoel je dat het eenvoudig is? Isabella, néé!' Maar plotseling glimlachte hij weer. Hij kon zich altijd enorm kwaad maken, maar was tegelijkertijd ook erg vergevensgezind. 'Dus jij houdt me op de hoogte over de zeep?' Opnieuw zette ze hem onder druk.

'Ik houd je op de hoogte.'

'Mooi. Dat is dan geregeld. Ik heb nog twintig minuten de tijd, dus ik hoef me niet eens te haasten.' Amadeo keek haar grinnikend aan en zij ging op de armleuning van zijn stoel zitten. Met haar hand streelde ze zijn wang, waardoor het zonlicht in de diamanten ring weerkaatste en een regenboog aan kleuren op de muur reflecteerde. Ze zag hoe Bernardo er met onverwacht misnoegen naar keek. 'Wat scheelt eraan, Nardo?' vroeg ze met een geamuseerde blik. 'Heb je weer eens ruzie gehad met een van je vriendinnen?' 'Leuk, hoor. Ik heb de laatste week zo'n beetje aan mijn bureau geketend gezeten en voel me zo langzamerhand de huiseunuch.' Amadeo fronste opeens zijn wenkbrauwen. Bezorgd vroeg hij zich af of ze hem misschien te hard lieten werken, maar Isabella wist dat Bernardo's gekwetste blik door iets anders werd veroorzaakt. Ze kende hem te goed om te geloven dat hij het erg vond om zoveel over te werken. Niet erger dan zij. En daarin had ze gelijk. Ze werden alle drie overstelpt door werk en ze vonden het heerlijk. Alleen kon Bernardo er wat minder gemakkelijk mee stoppen dan zijn twee vrienden. Nu gleed zijn blik van Isabella's grote diamanten ring naar haar parels en leek hij oprecht verontrust. 'Je bent gek om die dingen te dragen, Isabella.' En veelbetekenend tegen Amadeo: 'Ik heb je dat vorige week nog gezegd.'

'Waar heb je het over?' Met geamuseerde ontsteltenis keek Isabella van de een naar de ander en richtte haar blik ten slotte op het goed-, hartige gezicht van haar man. 'Probeert hij je soms over te halen mij mijn ring af te nemen?'

'Min of meer.' Amadeo haalde zijn schouders op en maakte opeens een erg Italiaanse indruk.

Maar Bernardo kon hun spelletje niet waarderen. 'Je weet verdraaid goed dat ik het zo niet bedoelde. En evenmin zo zei. Je weet toch wat er vorige week met de Belloggio's is gebeurd? Het zou jullie ook kunnen overkomen.'

'Een kidnapping?' Isabella keek hem verbijsterd aan. 'Doe niet zo belachelijk, Nardo. De gebroeders Belloggio waren de twee belangrijkste politici van Rome. Ze kenden iedereen en oefenden een abnormale macht uit. De terroristen haatten hen als symbolen van het kapitalisme. '

'Ze wisten ook dat ze een enorm fortuin vertegenwoordigden. En hun vrouwen zwierven door deze stad als levende reclames voor Van Cleef. Geloof je niet dat dat er iets mee te maken had?' 'Nee.' Isabella maakte een onbezorgde indruk. Ze staarde weer naar Bernardo. 'Wat bezielt je eigenlijk? Waarom zou je je daarover opeens zo druk maken? Heb je soms weer last van je maagzweer? Dan gedraag je je altijd een beetje vreemd.' 'Houd op, Isabella. Doe niet zo onnozel. Dat was de vierde grote kidnapping van dit jaar en in tegenstelling tot wat jullie schijnen te denken, zijn niet alle ontvoeringen die de laatste tijd in Europa plaatsvinden gericht op politici. Sommige komen gewoon tot stand omdat mensen rijk zijn en zo stom om dat de hele wereld te laten weten.' 'Aha, jij denkt dus dat ik zo rondloop om reclame te maken voor onze collectie? Is dat het? Mijn God, Bernardo, wat vulgair!' 'Ja, vind je niet?' Zijn ogen leken plotseling vuur te schieten en hij griste een krant van Amadeo's bureau. Snel bladerde hij hem door, gadegeslagen door de twee anderen. 'Ja, verschrikkelijk, afschuwelijk vulgair, Isabella. Ik ben toch zo blij dat jij je nooit zó grof zou gedragen!' En met die woorden sloeg hij in de krant een grote foto op, waarop zij samen te bewonderen waren tijdens de gisterenavond gehouden openingsparty van de opera. Isabella droeg een opvallend mooie beige moiré avondjapon met een bijpassende mantel, afgezet met een adembenemend mooie strook sabelbont, die helemaal tot op de grond viel. Om haar hals en om haar beide polsen schitterden diamanten in volslagen harmonie met de grote steen aan haar vinger. 'Ja, ik ben blij dat jij zo eenvoudig bent.' En met een duistere blik op Amadeo: 'Jij ook trouwens.' De door een chauffeur bestuurde Rolls, die Amadeo alleen voor officiële gelegenheden gebruikte, stond vlak achter hen en de knoopjes op het overhemd onder Amadeo's avondkleding schitterden net zo fel als de kleine diamanten in Isabella's oren. Beiden staarden verwezen naar de foto terwijl Bernardo hen beschuldigend aankeek.

'Wij waren daar niet de enigen.' Isabella zei het zachtjes. Het ontroerde haar dat hij zich zorgen maakte. Het onderwerp was niet nieuw. Hij had het al eerder naar voren gebracht, maar nu de Belloggio's waren ontvoerd en vermoord, leek hij zich met onverbrekelijke hardnekkigheid in de zaak vast te bijten. 'Schat, je hoeft je echt geen zorgen om ons te maken.'

'Waarom niet? Denk je soms dat jullie heilig zijn? Dat niemand jullie iets zal doen? Als je dat in deze tijd nog denkt, ben je niet goed wijs. En dat geldt voor jullie allebei!' Even leek het alsof hij zijn tranen niet kon bedwingen. Hij had een van de Belloggio's gekend en was vorige week naar de begrafenis geweest. De kidnappers hadden het krankzinnige bedrag van vijftien miljoen dollar aan losgeld en de vrijlating van een half dozijn politieke gevangenen geëist. Maar de familie had hun eisen niet kunnen inwilligen en de autoriteiten waren niet tot medewerking bereid. De resultaten waren tragisch. Maar hoewel Isabella en Amadeo vol medeleven leken te zijn, bleven ze onbezorgd en vonden dat Bernardo spoken zag. Isabella stond langzaam op en liep naar Bernardo. Glimlachend sloeg ze haar armen om hem heen. 'We houden van je. Je maakt je te veel zorgen.' Amadeo fronste zijn wenkbrauwen, niet zozeer uit angst voor zichzelf als wel uit zorg om Bernardo.

'Jullie begrijpen het niet, hè?' Met een gevoel van groeiende wanhoop keek Bernardo hen aan.

Deze keer was het Amadeo die antwoord gaf, terwijl Isabella met een zucht ging zitten. 'Ja, we begrijpen het wel, maar volgens mij is er minder reden tot bezorgdheid dan jij denkt. Moet je ons nu eens zien...' hij omvatte Isabella en zichzelf in een nonchalant gebaar, '.. .wie zijn wij nou helemaal? Handelaren in kleding! Wat kan iemand van ons willen?'

'Geld. En Alessandro? Als ze hem eens ontvoeren?' Nu voer er een huivering door Amadeo's lichaam. Bernardo had gescoord. 'Dat zou iets anders zijn. Maar hij is nooit alleen, Bernardo. Dat weet je. De villa is ontoegankelijk. Er kan geen mens zomaar naar binnen komen. Je hoeft je echt geen zorgen te maken. Hij is veilig. En wij ook.'

'Je hebt het mis. Niemand is meer veilig. En zolang jullie tweeën blijven ronddraven zoals hier...' mistroostig gebaarde hij weer naar de foto in de krant, 'vragen jullie om moeilijkheden. Ik zag dit vanmorgen en wilde jullie wakker schudden.' Amadeo en Isabella wisselden een snelle blik. Bernardo wendde zich af. Ze begrepen het niet. Ze dachten dat hij gek was, terwijl juist zij niet goed bij hun hoofd waren. .. naïef, onnozel en stom. Bernardo zou hun dat het liefste schreeuwend onder de neus willen wrijven, maar hij wist dat het geen zin had. 'Handelaren in kleding...' het grootste modehuis in Europa, een van de aanzienlijkste fortuinen in Rome, twee spectaculair uitziende mensen, een kwetsbaar kind, een met juwelen overladen vrouw... handelaren in kleding. Hij keek nog eens van de een naar de ander, schudde zijn hoofd en liep naar de deur. 'Ik zal dat met die zeep regelen, Isabella. Maar doe me een plezier, jullie allebei.' Hij zweeg even en de gekwelde blik in zijn ogen kwam terug. 'Denk eens na over wat ik heb gezegd.'

'Dat zullen we doen,' zei Amadeo zacht, waarna Bernardo de deur achter zich sloot. 'Hij kan best gelijk hebben.' Amadeo keek zijn vrouw aan. 'Misschien moeten we inderdaad beter op jou en Alessandro letten.' 'En jij dan?'

'Ik ben nauwelijks van belang.' Hij glimlachte haar toe. 'Bovendien loop ik niet rond in bontjassen en behangen met diamanten.' Ze keek hem een ogenblik lachend aan en zei toen pruilend: 'Je kunt mij mijn ring niet afnemen.'

'Dat ben ik ook niet van plan.' Hij wierp haar een liefdevolle blik toe.

'Nooit?' Ze ging als een mokkend kind op zijn schoot zitten en hij grinnikte.

'Nooit. Dat beloof ik je. Hij is van jou. En ik ben ook van jou. Voor eeuwig en altijd.' Hij kuste haar en ze voelde dezelfde gloed door haar lichaam trekken, die hij vanaf hun eerste ontmoeting in haar had opgewekt. Ze sloeg haar armen om zijn nek en drukte haar mond stevig op de zijne.

'Ik houd van je, carissimo... meer dan van wat ook ter wereld...' Opnieuw kusten ze elkaar, en toen ze zich ten slotte terugtrok, voelde ze de tranen in haar ogen prikken. Soms gebeurde dat. Dan was ze zo gelukkig, dat ze wilde huilen. Ze deelden samen zoveel, zoveel historie, zoveel overwinningen, niet alleen de onderscheidingen en de roem, maar ook de tedere herinneringen, de geboorte van hun zoon, de tijd die ze vijf jaar geleden helemaal alleen hadden doorgebracht op een Grieks eiland, toen ze beiden voelden dat het werk hen plotseling te veel werd; in die periode was Alessandro verwekt. Duizenden momenten kwamen haar in herinnering en maakten Amadeo eens te meer oneindig dierbaar.

'Isabellezza...' Met een glimlach in zijn diepe smaragdgroene ogen keek hij op haar neer. 'Jij hebt mijn leven volmaakt gemaakt. Weet je dat wel?'

Ze beantwoordde zijn glimlach. 'En jij het mijne. Weet je wat ik graag zou doen?'

'Nou?' Wat het ook was, het zou gebeuren. Hij kon haar niets weigeren. Anderen zouden misschien zeggen dat ze verwend was en van haar man altijd haar zin kreeg. Maar zo was het niet. Zij verwende hem evenzeer. Dat deden ze gewoon voor elkaar. Het was een wederzijdse uiting van gulle liefde, waarvan ze beiden genoten. 'Ik zou graag nog eens naar Griekenland gaan.' Bernardo's waarschuwende woorden waren alweer vergeten.

'Wanneer?' lachte hij. Hij wilde dat ook. Het was een van de mooiste perioden uit zijn leven.

'In het voorjaar?' Ze keek naar hem op en hij vond haar onweerstaanbaar sexy.

'Zullen we nog een kindje maken?' Hij had daaraan al vaker gedacht en dit leek hem een goede tijd. Voor Alessandro er was, wilden ze altijd maar één kind. Maar de jongen was zo'n vreugde, dat Amadeo de laatste tijd erover had gedacht het onderwerp nogmaals bij Isabella ter sprake te brengen.

'In Griekenland?' Haar donkere ogen sperden zich wijd open en toen hij zich voorover boog om haar opnieuw te kussen leek haar mond vol en rijp. Na zijn kus keek ze hem glimlachend aan. 'We hoeven toch niet per se tot Griekenland te wachten? In Rome worden voortdurend baby's verwekt.'

'Oh ja?' fluisterde hij in haar hals. 'Dan zul je me toch eens moeten tonen hoe dat gaat.'

'Ecco, tesòro.' Plotseling begon ze te lachen en keek op haar horloge. 'Maar pas na de lunch. Ik ben al laat.'

'Wat vreselijk. Misschien kun je maar beter helemaal niet meer gaan. We zouden in dat geval naar huis kunnen gaan en...' 'Doppo...' Later. Ze kuste hem nog een keer en liep toen langzaam naar de deur, waar ze een ogenblik met haar hand op de knop bleef staan. Ze boog haar hoofd lichtjes opzij en keek hem over haar schouder aan. 'Meende je het?'

'Dat je maar niet moest gaan lunchen?' Hij lachte geamuseerd. Maar ze schudde haar hoofd en keek hem grinnikend aan. 'Nee, wellusteling! Over de baby.' De laatste woorden sprak ze zacht uit, alsof de gedachte ook voor haar iets betekende.

Hij keek haar aan en knikte. 'Ja, dat meende ik. Wat vind jij ervan, Bellezza?'

Ze wierp hem slechts een mysterieus lachje toe. 'Dat we het in gedachten moeten houden.' Daarna zond ze hem een kus toe en was het volgende ogenblik verdwenen, terwijl hij nog naar de deur staarde. Hij wilde haar nog eens zeggen dat hij van haar hield, maar dat zou nu tot vanavond moeten wachten. Hij was zelf ook verrast over wat hij zojuist over een nieuwe baby had gezegd. Hij had er weliswaar vaak over nagedacht, maar het nooit in woorden omgezet. Nu wist hij opeens dat hij het meende. Het hoefde haar carrière niet te belemmeren. Dat was met Alessandro evenmin gebeurd en ze hadden het kind beiden veel te geven. Hij ging weer achter zijn bureau zitten en schoof glimlachend een stapel paperassen naar zich toe. Het was bijna één uur toen Amadeo ten slotte opstond en zich uitrekte. Hij was tevreden over de cijfers. De Amerikaanse transacties die ze in de herfst hadden afgesloten zouden een stevige winst opleveren. En die was uiterst welkom. Hij stond op het punt dit in zijn eentje met een lunch te gaan vieren, toen er zacht op zijn deur werd geklopt. 'Si?' Verrast keek hij op. Zijn secretaresse waarschuwde hem meestal met het zoemertje, maar vermoedelijk was ze al gaan lunchen. Hij wendde zich naar de deur en zag een van de assistent-secretaresses die haar hoofd om de hoek stak en hem verontschuldigend aankeek. 'Scusi, signore, mi dispiace... Neemt u me niet kwalijk, maar...' Ze lachte tegen hem. Hij was zo onweerstaanbaar knap, dat ze nooit goed wist wat ze moest zeggen. Ze kreeg hem trouwens toch nauwelijks te spreken.

'Ja?' Hij glimlachte terug. 'Kan ik iets voor je doen?'

'Er zijn twee heren voor u, sir.' Haar stem stierf weg en ze bloosde.

'Nu?' Hij keek in zijn agenda, die opengeslagen op zijn bureau lag.

Tot drie uur stonden er geen afspraken in genoteerd. 'Wie zijn ze?'

'Ze... het gaat over uw wagen. De-de Ferrari.'

'Mijn wagen?' Hij keek haar verrast en niet-begrijpend aan. 'Wat is
daarmee?'

'Ze-ze zeiden dat er een... een ongeluk was gebeurd.' Ze wachtte op een explosie, maar die bleef uit. Hij keek bezorgd maar niet boos. 'Is er iemand gewond?'

'Ik geloof het niet. Maar ze zijn hier... buiten... in het kantoor van juffrouw Alzini, sir.' Hij knikte vriendelijk en liep langs haar heen naar het andere kantoor. Daar stonden twee mannen die zich kennelijk niet op hun gemak voelden. Ze droegen nette maar eenvoudige kleren; hun handen waren groot en bruin, hun gezichten rood. Hij was er niet zeker van of dit werd veroorzaakt door beschaamdheid of door de zon. Het was in ieder geval overduidelijk dat ze niet aan het rijke milieu gewend waren. De kleinste van de twee scheen zijn schoenen nauwelijks op het tapijt te durven zetten en de langste wekte de indruk het liefst ter plekke door de grond te zakken. Een slager misschien, een bakker wellicht of arbeiders. Toen ze spraken, klonken hun stemmen ruw maar vol ontzag en respect. Ze vonden het vreselijk wat er was gebeurd en waren verbijsterd te horen dat het zijn wagen was.

'Wat is er gebeurd?' Hij keek nog steeds niet-begrijpend maar sprak met vriendelijke stem en een warme blik in zijn ogen. Als hij al bezorgd was om zijn wagen, dan liet hij daarvan niets merken. 'We reden over de weg en het was erg druk, meneer. Lunchtijd, snapt u.' Amadeo knikte geduldig. 'Een vrouw en een klein meisje staken plotseling de straat over. We zwenkten uit om hen te ontwijken en...' De kleinere man werd nog roder. '.. .toen raakten we uw wagen. Niet zo hard, maar de auto is wel een beetje beschadigd. We kunnen hem wel repareren. Mijn broer heeft een werkplaats; hij is een goede vakman. U zult tevreden zijn. En we betalen ook. Alles. We zullen alles betalen.'

'Geen sprake van. We laten het gewoon door onze verzekeringsmaatschappijen uitzoeken. Is de schade groot?' Hij probeerde niet te laten merken hoe erg hij het vond.

'Ma... Het spijt ons zo. Alles hadden we ervoor willen geven om niet de wagen van meneer te raken. Een Fiat, een onbekende wagen... lang niet zo'n prachtige auto als die van u.' De langere man wrong zijn handen ineen, tot Amadeo ten slotte glimlachte. Ze stonden daar zo onwijs in het kantoor van zijn secretaresse; waarschijnlijk waren zij er beroerder aan toe dan zijn wagen. Plotseling voelde hij een nerveuze lachbui in zich opkomen die hij met moeite bedwong en hij was blij dat Isabella niet in de buurt was om hem met haar schalkse, half spottende-half ernstige blik te bestoken. 'Rustig aan maar. Kom, we zullen er eens naar gaan kijken.' Hij ging hen voor naar de kleine privé-lift en opende die met zijn sleutel. Met z'n drieën daalden ze af naar de begane grond, de twee mannen met nederig gebogen hoofden terwijl Amadeo probeerde om via wat volkse humor contact met hen te krijgen.

Ciano was ook al gaan lunchen toen Amadeo naar buiten ging en in de richting van zijn wagen keek. Hij zag dat hun auto er dubbelgeparkeerd naast stond. Het was een grote, afzichtelijke, ouderwets uitziende wagen en leek zwaar genoeg om een behoorlijke schade te kunnen veroorzaken. Met een blik van gemaskeerde bezorgdheid liep hij de straat af, terwijl de twee mannen hem zenuwachtig volgden en duidelijk bang waren voor zijn reactie. Toen hij zijn auto via het trottoir bereikte, zag hij dat er een derde man in de oude Fiat zat te wachten. Hij keek Amadeo met een ongelukkig gezicht aan en begroette hem met een kort knikje. Amadeo liep om zijn wagen heen de straat op om de beschadigde linkerzijde te inspecteren. Langzaam gleed zijn blik langs de zijkant en hij boog zich licht voorover om de schade beter te kunnen opnemen. Maar plotseling vernauwden zijn ogen zich; zijn geliefde wagen was niet beschadigd... geen krasje, geen deuk, niets. Het was te laat om hun nadere uitleg te vragen. Terwijl zijn ogen zich verrast opensperden, daalde er een zwaar voorwerp met hevige kracht op zijn nek. Hij zakte in elkaar en werd onmiddellijk en zonder pardon achter in de wachtende auto gesleept. Het hele voorval duurde niet langer dan enkele seconden en werd bekwaam uitgevoerd door Amadeo's zo onschuldig uitziende bezoekers. Rustig stapten de beide mannen in de Fiat naast hun kameraad, die beheerst wegreed. Nog geen twee straten verder was Amadeo zorgvuldig vastgebonden en geblinddoekt en was er een prop in zijn mond gestopt. Stil en nauwelijks ademhalend lag zijn roerloze gestalte op de vloer van de wagen en werd door zijn ontvoerders weggereden.

2

De zon was juist ondergegaan in een heldere gloed van oranje en lila en Isabella stond luisterrijk gekleed in groen satijn in haar zitkamer. Sierlijke koperen en kristallen armluchters aan de muren wierpen een zacht licht door het vertrek. Ze keek op de diepblauwe Fabergé-klok op de schoorsteenmantel, die zij en Amadeo jaren geleden in New York hadden gekocht. Hij kwam uit de collectie van een verzamelaar en het was een kostbaar stuk, bijna even kostbaar als het halssnoer van smaragden en diamanten dat ze droeg. Het was van haar grootmoeder geweest en er werd beweerd dat het ooit aan Josephine Bonaparte toebehoorde. Het hield haar lange blanke hals in zijn tedere greep terwijl zij zich langzaam op een hak omdraaide en de kamer op en neer liep. Het was vijf voor acht en ze zouden wel erg laat verschijnen aan het diner van de principessa di Sant'Angelo. Die verdraaide Amadeo! Waarom kon hij juist deze avond niet op tijd zijn? De prinses was een van de weinige mensen die Isabella haar zelfvertrouwen kon ontnemen. Ze was drieëntachtig jaar oud, had een hart als Carrara-marmer en ogen van staal, en was lang geleden een boezemvriendin van Amadeo's grootmoeder en een vrouw die Isabella oprecht verafschuwde. Op gezette tijden stuurde ze uitnodigingen: cocktails om acht uur, diner om klokslag negen. En dan moesten ze eerst nog half Rome doorrijden en daarna via de buitenwegen naar het Palazzo Sant'Angelo, waar de principessa hof hield in ouderwetse maar niettemin verbazingwekkend mooie baljurken, zwaaiend met haar ebbehouten stok met het gouden handvat.

Geprikkeld keek Isabella in een spiegel boven een sierlijk geornamenteerd Frans tafeltje en vroeg zich af of ze haar haren misschien anders had moeten opmaken. Ontmoedigd bekeek ze haar spiegelbeeld. Te gewoontjes, te streng. Ze had haar haren hoog opgestoken in een strakke knot teneinde geen afbreuk te doen aan het halssnoer en de bijpassende oorhangers die Amadeo had laten maken. De smaragden waren volmaakt en haar japon had precies dezelfde groene tint. Hij was afkomstig uit haar eigen collectie van dat jaar, een perfecte koker van groen satijn die van haar schouders regelrecht naar beneden, tot op de grond, leek te vallen. Daaroverheen droeg ze de witsatijnen jas die ze er speciaal voor had ontworpen, met de smalle, nauwsluitende kraag en de brede, in aparte fuchsia-zijde uitgevoerde omslagen. Maar misschien was het wat te opvallend of was haar kapsel wat te strak of... oh, verdraaid, waar bleef Amadeo toch! Waarom was hij zo laat? Ze wierp opnieuw een blik op de klok en klemde haar lippen op elkaar. Op dat moment hoorde ze een zacht gefluister bij de deur. Verrast keerde ze zich om en staarde in de grote bruine 'ogen van Alessandro, die achter de deur van de zitkamer stond. 'Sh... mamma... vieni qui...' Kom hier.

'Ma cosa fai?' Wat doe je hier? Onmiddellijk had ze het samenzweerderige gefluister overgenomen, terwijl een brede lach zich over haar gezicht verspreidde.

'Ik ben aan haar ontsnapt!' In zijn ogen brandde hetzelfde vuur als in de hare. 'Aan wie?'

'Mamma Teresa!' Maria Teresa natuurlijk. De kinderjuffrouw. 'Waarom slaap je nog niet?' Ze stond al naast haar zoon en knielde nu op haar hoge hakken behoedzaam naast hem neer. 'Het is al laat.' 'Dat weet ik!' De giechel van een triomfantelijke vijfjarige. 'Maar ik wilde naar jou toe. Kijk eens wat ik van Luisa heb gekregen!' Hij stak haar een handvol koekjes toe waarmee het keukenmeisje hem liefdevol had verwend en die zijn mollige vingertjes al bijna hadden verkruimeld, waardoor de chocoladelaag als een kleverige plak op zijn huid lag. 'Wil je er ook eentje?' Snel stak hij zelf een stukje in zijn mond voordat hij zijn hand onder haar neus duwde. 'Je hoort in bed te liggen!' Ze fluisterde nog steeds en probeerde haar lachen in te houden.

'Oké, oké.' Alessandro schrokte nog wat koekjes naar binnen voordat zijn moeder het hem kon verbieden. 'Stop jij me dan in?' Hij keek haar aan met ogen die haar hart deden smelten en ze knikte vol geluk. Dit was de reden waarom ze niet langer elf uur per dag op kantoor aan het werk was, hoezeer het haar soms ook speet dat ze niet elke seconde van de dag aan Amadeo's zijde kon doorbrengen. En het was het waard. Voor die blik, voor die stralende ondeugende lach. 'Waar is papa?' 'Op weg naar huis, hoop ik. Kom maar.' Alessandro stak zijn schone hand in de hare en samen liepen ze door een lange, gedempt verlichte en met parket belegde gang. Aan de muren hingen enkele portretten van Amadeo's voorouders en een paar schilderijen die ze samen in Frankrijk hadden gekocht. Het huis had meer weg van een palazzo dan van een villa. Soms, bij heel grote feesten, walsten de paren langzaam door de ruime, met spiegels behangen hal op de stemmige klanken van een orkest.

'Wat moeten we doen als Mamma Teresa ons hier ziet?' Alessandro keek weer met die vertederende bruine ogen naar zijn moeder op. 'Ik weet het niet. Zou huilen helpen?' Hij knikte wijs en begon vervolgens te giebelen, waarbij hij zijn met kruimels besmeurde hand voor zijn mond hield. 'Wat ben jij slim, zeg!' 'Jij ook. Hoe ben je uit je kamer gekomen?' 'Door de tuindeuren. Luisa zei dat ze vanavond koekjes ging bakken.'

Alessandro's kamer was ingericht in helderblauwe tinten en vol met boeken, spelletjes en speelgoed. In tegenstelling tot de rest van het huis was het er niet chique of voornaam. Het was gewoon zijn kamer. Isabella slaakte een lange, opgeluchte zucht toen ze hem in de richting van het bed duwde. De jongen grinnikte opnieuw. 'We hebben het gehaald!'

Nu kon Alessandro zich niet langer inhouden. Met een kreet van vrolijkheid liet hij zich op het bed vallen en haalde uit een van zijn zakken de rest van de koekjes... hij bleek in zijn hand alleen maar de restjes te hebben gestopt. Hij propte ze in zijn mond, terwijl Isabella hem onder de dekens probeerde te krijgen.

'En maak er geen troep van, hoor!' Het was een zinloze waarschuwing en het kon haar niet werkelijk iets schelen. Dat hoorde nu eenmaal bij kleine jongetjes - koekkruimels en kapotte wielen, onthoofde speelgoedsoldaatjes en vlekken op het behang. Ze vond dat prima. De rest van haar wereld was al smetteloos genoeg. Ze genoot van de brokstukken en kruimels die ze zag als ze bij haar zoon was. 'Beloof je me dat je gaat slapen zodra je alles op hebt?' 'Beloofd!' Ernstig en met een bewonderende blik keek hij haar aan. 'Tu sei bella.'

'Dank je. Jij ook. Buona notte, tesòro. Slaap lekker.' Ze drukte een kus op zijn wang en toen nog eentje in zijn hals. Hij giechelde.

'Ik houd van je, mama.' 'En ik van jou, schat.'

Toen ze even later de deur van zijn kamer achter zich sloot, stonden er tranen in haar ogen en voelde ze zich dwaas. De principessa di Sant'Angelo kon naar de pomp lopen. Ze was opeens blij dat Amadeo zo laat was. Maar goeie hemel, hoe laat was het intussen? Haar hakken tikten snel terwijl ze .zich terughaastte naar de zitkamer om opnieuw een blik op de klok te werpen. Het was vijf voor half negen. Hoe was dat mogelijk? Wat was er aan de hand? Ach, eigenlijk wist ze wel wat er vermoedelijk gaande was. In de allerlaatste minuut nog een probleempje, een dringend telefoontje uit Parijs, Hong Kong of Amerika. Een stof die niet kon worden geleverd, een textielfabriek waar een staking was uitgebroken. Ze wist maar al te goed hoe gemakkelijk er oponthoud kon ontstaan. Soortgelijke crisissituaties hadden haar veel, veel te lang iedere avond bij Alessandro weggehouden. Ze besloot dat het nu misschien verstandiger was om Amadeo te bellen en af te spreken dat ze elkaar op kantoor zouden ontmoeten. Zij kon dan zijn rokkostuum wel meenemen. Ze liep terug naar haar kleine, in roze zijde uitgevoerde boudoir en pakte de hoorn van het telefoontoestel op. Het nummer zat in haar vingers, in haar ziel en in haar geest. Een vermoeide secretaresse nam op. 'Pronto. San Gregorio.'

'Buona sera.' Snel en overbodig maakte ze zich bekend en verzocht de vrouw haar door te verbinden met Amadeo. Het bleef even stil, tot er een rappe verontschuldiging voor het oponthoud klonk, waarna het aan de andere kant weer stil werd. Met fronsend voorhoofd tikte Isabella met haar voet op de grond. Misschien was er iets gebeurd. Misschien was hij met die verdraaide, supersnelle wagen van hem tegen een boom opgereden. Op dat moment kwam Bernardo aan de telefoon; opeens had ze het veel te warm in haar zijden japon en had ze het gevoel alsof haar hart stilstond. 'Ciao. Cosa c'e?' Wat is er?

'Waar hangt Amadeo uit, verdikkeme? Hij is al bijna twee uur te laat. Hij had beloofd vanavond vroeg thuis te zullen zijn. We moeten bij dat misbaksel dineren.' 'Sant'Angelo?' Bernardo kende haar goed. 'Wie anders? Vertel op, waar is hij?'

'Ik weet het niet. Ik dacht dat hij bij jou was.' De woorden ontglipten hem en hij fronste zijn voorhoofd.

'Wat? Is hij niet op kantoor?' Voor het eerst voelde Isabella angst. Misschien had hij echt een auto-ongeluk gehad. Maar Bernardo had zijn antwoord al klaar. De klank van zijn stem was even normaal als anders. 'Hij hangt hier vast wel ergens rond. Ik heb zitten zwoegen op die vervloekte zeep die jij niet lekker vindt. Vanaf het middaguur ben ik niet meer in zijn kantoor geweest.' 'Nou, ga hem dan zoeken en vraag of hij even naar huis belt. Ik wil weten of ik naar kantoor moet komen of dat hij zich liever eerst thuis komt verkleden. Die oude heks zal ons waarschijnlijk vermoorden. Het lukt ons nooit meer om op tijd te zijn voor het diner.' 'Ik kijk wel even.'

'Bedankt. En, Bernardo? Er zal toch niets gebeurd zijn?' 'Natuurlijk niet. Ik heb hem binnen een minuut voor je gevonden.' Hij hing op en Isabella staarde met een onbehaaglijk gevoel naar de hoorn in haar hand.

Haar woorden dreunden na in Bernardo's oren... niets gebeurd... niets gebeurd... Dat was precies wat hij dacht. De hele middag had hij Amadeo lopen zoeken om een nieuwe mogelijkheid voor die verdraaide zeep met hem te bespreken. Ze zouden meer geld aan uitgebreide testen moeten besteden en hij had willen weten of Amadeo daarmee akkoord ging. Maar Amadeo was weg. Sinds lunchtijd. Bernardo had zichzelf gerustgesteld met de gedachte dat Isabella en Amadeo zich samen hadden afgezonderd voor een teder onderonsje. Dat deden ze wel vaker, en hij was de enige die dat wist. Maar als Amadeo niet bij haar was, waar dan wel? En was hij alleen? Of met iemand anders? Een andere vrouw soms? Die gedachte verwierp Bernardo onmiddellijk. Amadeo bedroog Isabella niet. Dat had hij nooit gedaan. Maar waar was hij dan? Waar had hij sinds het middaguur uitgehangen?

Systematisch onderzocht Bernardo alle kantoren op de drie verdiepingen. De enige die hij vond was een jonge, sidderende secretaresse, die nog achter haar schrijfmachine zat te zwoegen. Ze vertelde dat twee mannen Amadeo waren komen zeggen dat ze per ongeluk tegen zijn wagen waren opgereden. Daarna was signore San Gregorio vertrokken, zo verklaarde ze. Bernardo trok wit weg. Zo snel mogelijk liep hij naar buiten en stapte in zijn auto. Terwijl hij de Fiat in de versnelling zette en optrok, zag hij dat de Ferrari nog op dezelfde plaats stond als die morgen, op zijn parkeerplaats naast het trottoir. Hij verminderde vaart toen hij erlangs reed. Er viel geen beschadiging te bespeuren. Er was niets tegenop gereden. Zijn hart begon als een bezetene te kloppen. Veel te hard reed hij naar het huis van Isabella en Amadeo.

Bernardo had hem kennelijk gevonden, precies zoals hij had beloofd. In zichzelf grinnikend, liep ze snel terug naar haar boudoir waar de telefoon rinkelde. De idioot. Hij was de principessa en haar diner natuurlijk helemaal vergeten. Evenals de tijd. Ze zou hem er flink van langs geven. Maar zonder veel overtuiging. Ze was net zomin in staat om Amadeo op zijn kop te geven als om Alessandro zijn chocoladekoekjes af te pakken. Met het beeld van zijn volle, met kruimels besmeurde mond weer voor ogen pakte ze glimlachend de telefoon op.

'Nou, nou, liefste. Een beetje laat om nog thuis te komen, hè? Wat moeten we nu verdorie met de principessa?' Ze lachte en wachtte niet tot hij eerst iets zei. Ze wist dat het Amadeo moest zijn. Maar dat was niet zo. Het was een onbekende man. 'Pronto, signora. Wat u met de principessa gaat doen, weet ik niet. De vraag is: wat gaan we met uw echtgenoot doen?' 'Wat?' Jezus! Een of andere maniak! Precies wat ze nodig had. Even voelde ze zich belachelijk. Of was het soms een stille aanbidder? Ondanks hun geheime telefoonnummer belde er soms toch een vreemde op. 'Sorry, maar ik denk dat u een verkeerd nummer hebt gedraaid.' Ze wilde juist ophangen toen ze de stem opnieuw hoorde, ruwer deze keer.

'Wacht! Signora di San Gregorio, ik geloof dat uw man zoek is, nietwaar? Dat klopt toch?'

'Natuurlijk niet.' Haar hart begon sneller te kloppen. Wie was deze man?

'Hij is laat. Waar of niet?' 'Met wie spreek ik?'

'Dat doet er niet toe. Wij hebben uw man. Hier...' Er klonk een scherp gegrom, alsof iemand werd geduwd of geslagen. Toen klonk de stem van Amadeo.

'Lieveling, blijf kalm.' Zijn stem klonk zwak en vermoeid. 'Wat is dit? Een grap of zo?' 'Het is geen grap. Integendeel.'

'Waar ben je?' Door de paniek die haar overviel kon ze nauwelijks
een woord uitbrengen. Bernardo had gelijk gehad. 'Ik weet het niet. Het doet er niet toe. Houd je hoofd koel. En weet...' Er volgde een eindeloos smartelijke stilte. Isabella omklemde de hoorn en begon opeens hevig te trillen. '.. .weet dat ik van je houd.'

Op dat moment rukten ze hem vermoedelijk de hoorn uit zijn hand. Ze hoorde weer de stem van de onbekende man. 'Tevreden? We hebben hem. Wilt u hem terug?' 'Wie bent u? Bent u soms gek?'

'Nee, alleen maar hebzuchtig.' Er klonk luid gelach, terwijl Isabella uit alle macht probeerde zich te beheersen. 'We willen tien miljoen dollar. Dan krijgt u hem terug.'

'U bent krankzinnig. Zoveel geld hebben wij niet. Geen mens heeft zoveel.'

'Sommigen wel. U ook. Uw bedrijf. Zorg dat u het krijgt. U hebt het hele weekend de tijd om het voor elkaar te krijgen. Ondertussen zullen wij op uw man passen.'

'Ik kan niet... o, in godsnaam... luister... alstublieft...' Maar hij had de verbinding al verbroken. Isabella stond in haar boudoir en snikte onbeheerst. Amadeo! Ze hadden Amadeo! Oh, God, die lui waren gek!

Ze hoorde de deurbel niet eens, hoorde niet hoe het dienstmeisje opendeed en hoe Bernardo even later naar haar toesnelde. 'Wat is er?' Verschrikt bleef hij in de deuropening staan, terwijl zij nog steeds krampachtig stond te schokken door hetgeen ze zojuist had gehoord. 'Isabella, vertel het me! Wat is er?' Was hij gewond? Was hij dood?

Ze kon een ogenblik geen woord uitbrengen. Ten slotte staarde ze hem niet begrijpend aan, terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Haar stem klonk deerniswekkend hees toen ze eindelijk tegen Bernardo sprak. 'Hij is ontvoerd.' 'Oh, mijn God!'

3

Een uur later zat Isabella nog steeds in haar boudoir. Haar gezicht was asgrauw en ze trilde; ze greep Bernardo's hand toen ze het tweede telefoontje kregen.

'We hadden vergeten u nog iets te zeggen, signora. Laat de politie erbuiten. Als u die toch waarschuwt, zullen we erachter komen en dan vermoorden we hem. En als u niet met het geld op de proppen komt, vermoorden we hem ook.' 'Maar dat kunt u niet doen. Er is geen...'

'Bespaar u de moeite en zorg gewoon dat de politie erbuiten blijft. Zodra de banken opengaan, zullen ze uw geld blokkeren en dan is hij geen cent meer waard. En u evenmin.' Opnieuw werd de verbinding verbroken, maar deze keer had Bernardo meegeluisterd. Na het telefoongesprek begon ze weer te huilen. 'Isabella, we hadden de politie een uur geleden al moeten bellen!' 'En ik heb je gezegd dat niet te doen, verdomme! De man heeft gelijk. De politie zal ons het hele weekend in de gaten houden en maandag zullen ze al onze rekeningen blokkeren, waardoor we niet in staat zijn het losgeld te betalen.'

'Dat lukt in geen geval. Het zou wel een jaar duren om zo'n grote som geld vrij te krijgen. En trouwens, Amadeo is de enige die dat zou kunnen doen. Dat weet jij ook wel.'

'Het kan me geen barst schelen. We zullen het krijgen. We móeten het krijgen!'

'Dat kunnen we niet. We moeten de politie bellen. Een andere manier is er niet. Als ze zoveel losgeld eisen, dan kun je ze dat toch niet geven, Isabella. Je mag niet het risico nemen dat ze kwaad worden. Je moet hen eerst vinden.' Met een wanhopig gebaar woelde Bernardo zijn hand door zijn haar. Hij was bijna even bleek als Isabella. 'Maar als ze erachter komen? Die man zei...' 'Dat zullen ze niet. We moeten iemand kunnen vertrouwen en allemachtig, op die lui kunnen we niet afgaan!'

'Maar misschien willen ze ons tijd geven om het geld bij elkaar te krijgen. De mensen zullen ons helpen. We zouden er een paar in Amerika kunnen opbellen.'

'Amerika? Vergeet het maar. We mogen ze geen tijd geven. Denk eens aan Amadeo! Wat doen ze met hem in de tijd dat jij probeert het geld bij elkaar te scharrelen?'

'Oh, God, Bernardo! Ik moet er niet aan denken...' Haar stem ging over in een zwak gekreun, als dat van een kind. Bernardo nam haar in zijn eigen trillende armen.

'Alsjeblieft, laat me bellen!' Het was niet meer dan een gefluister, beantwoord door niet meer dan een knik.

De politie was er binnen een kwartier. Ze kwamen via de achterdeur en droegen oude kleren, waardoor het leek alsof ze bekenden van de bedienden waren; in hun handen hadden ze oude, versleten boerenpetten. Ze hadden tenminste de moeite genomen hun ware identiteit te verbergen, dacht Isabella toen Bernardo hen binnenliet. 'Signora di San Gregorio?' De politieman herkende haar onmiddellijk. Isabella zat als aan haar stoel vastgevroren en zag er koel en koninklijk uit. Het smaragden halssnoer hing nog om haar nek en ze droeg nog steeds de groen-satijnen japon.

'Ja.' Het was nauwelijks hoorbaar. Tranen sprongen weer in haar donkere ogen. Bernardo pakte haar hand en hield die stevig vast. 'Het spijt ons. We beseffen dat u het erg moeilijk hebt, maar we moeten alles weten. Wie heeft hem het laatst gezien? Hoe? Wanneer? Zijn er eerdere dreigementen geweest? Kent u iemand in uw zaak of in uw huishouden die u om de een of andere reden zou verdenken? Niemand mag worden ontzien. Geen goedheid, geen hoffelijkheid, geen loyaliteit tegenover oude vrienden. Het leven van uw man staat op het spel. U moet ons helpen.' Ze keken argwanend naar Bernardo, die hun blikken vast beantwoordde. Het was Isabella die verklaarde dat Bernardo erop had aangedrongen de politie in te schakelen.

'Maar ze zeiden... ze zeiden dat als we dat zouden doen...' Ze kon niet verder. 'We weten het.'

Ze stelden Bernardo een eindeloze reeks vragen en onderwierpen Isabella geduldig aan een twee uur durende, ondraaglijke ondervraging. Tegen middernacht was het voorbij en wisten ze alles wat er te weten viel - over de verbitterde strijd in de modewereld, de intriges en rivaliteit, vergeten vijanden en zogenaamde vrienden. 'Zeiden ze niet wanneer, waar en hoe ze het geld wilden hebben?' Ongelukkig schudde Isabella haar hoofd. 'Ik heb zo'n vermoeden dat het amateurs zijn. Geen slechte weliswaar, maar evenmin beroeps. Dat blijkt wel uit hun tweede telefoontje waarin ze u waarschuwden de politie erbuiten te laten. Professionals zouden u dat direct hebben gezegd,' verklaarde de donkere hoofdofficier. 'Ik wist het zelf wel. Daarom wilde ik niet dat signore Franco u belde.'

'U deed er verstandig aan van gedachten te veranderen,' zei de officier sussend en vol medeleven. Hij was de deskundige bij de Romeinse politie op het gebied van ontvoeringen. De afgelopen jaren had hij maar al te veel ervaringen daarin opgedaan... 'Is het in ons voordeel als het om amateurs gaat?' Isabella staarde hem hoopvol aan en bad inwendig dat hij haar vraag positief zou beantwoorden.

'Misschien. Dit soort zaken is erg hachelijk. We zullen het met de grootste omzichtigheid behandelen. Dat beloof ik u, signora. Vertrouw op ons.' Plotseling schoot hem iets te binnen waaraan hij nog niet eerder had gedacht. 'Was u van plan vanavond uit te gaan?' Hij keek naar haar juwelen en japon.

Ze knikte stom. 'We zouden naar een - een diner gaan... een
feest... Ach, wat doet dat er nu nog toe?'

'Alles kan belangrijk zijn. Wie gaf dat feest?'

Een kort moment moest Isabella bijna glimlachen. 'De principessa di

Sant'Angelo. Gaat u haar ook ondervragen?' Oh, God, die arme
feeks!

'Alleen als dat nodig is.' De inspecteur kende die naam. De meest geduchte douairière van Rome. 'Voorlopig is het het beste als u zelf niemand iets vertelt. Ga niet uit en neem geen vriendinnen in vertrouwen. Zeg maar tegen anderen dat u ziek bent. Zorg dat u zelf de telefoon beantwoordt, want de kans is groot dat de kidnappers alleen met u willen praten. Wij willen zo snel mogelijk de rest van hun eisen weten. U hebt een zoontje?' Ze knikte zwijgend. 'Hij moet ook binnen blijven. Het hele huis zal door bewakers omringd worden. Discreet, maar ondoordringbaar.' 'Moet ik de bedienden ook binnen houden?' 'Nee.' Hij schudde krachtig met zijn hoofd. 'Vertel hun niets. Wellicht is er eentje bij die zichzelf verraadt. Laat hen gewoon hun gang gaan, net zoals anders. Wij zullen ze stuk voor stuk volgen.' 'Denkt u dat het iemand van mijn bedienden kan zijn?' Isabella zag lijkbleek maar toch ook hoopvol. Het kon haar niets schelen wie het was, als ze Amadeo maar op tijd vonden. Voordat die krankzinnigen hem iets aandeden, voordat ze... Ze durfde de woorden niet eens te denken. Ze wilde het niet. Dat kon niet gebeuren. Niet Amadeo. Het was onmogelijk dat hun zoiets overkwam. Haar ogen vulden zich weer met tranen en de inspecteur wendde zich af. 'Dat zullen we moeten afwachten. Ik vrees dat u een moeilijke tijd te wachten staat.'

'Hoe zit het met het geld?' Zodra ze het had gezegd, betreurde ze
haar woorden alweer. Het gezicht van de inspecteur kreeg plotseling
een harde uitdrukking.

'Hoe bedoelt u?'

'Gaan we... zullen we...'

'Al uw rekeningen en die van uw zaak zullen maandagmorgen worden geblokkeerd. We zullen uw bank vóór openingstijd op de hoogte stellen.'

'Oh, mijn God!' Even keek ze verschrikt naar Bernardo, tot de blik in haar ogen veranderde in woede. 'Hoe moeten wij dan zaken doen?'

'Op krediet. Voorlopig tenminste.' Zijn gezicht stond nu ook strak. 'Ik ben ervan overtuigd dat het House of San Gregorio daarmee geen moeite zal hebben.'

'Dan zijn u en ik een andere mening toegedaan, inspecteur!' Snel stond ze op. Haar ogen gloeiden van woede. Het kon haar geen barst schelen of de zaak over geld kon beschikken. Ze wilde weten of zij erbij kon komen als het nodig was - voor Amadeo - voor het geval de politie faalde. Die vervloekte agenten, die vervloekte Bernardo, die vervloekte...

'We gaan nu weg. Probeert u wat te slapen.' Voor het eerst in haar leven voelde ze de neiging om te schreeuwen 'Loop naar de hel!', maar ze deed het niet. Ze klemde slechts haar tanden op elkaar en balde haar vuisten. Even later waren ze vertrokken en was ze alleen met Bernardo.

'Zie je wel, verdomme! Zie je wel! Ik heb je gezegd dat ze dat zouden doen! Wat moeten we nu in vredesnaam beginnen?' 'Wachten. Ze hun werk laten doen. Bidden.' 'Begrijp je het dan niet? Ze hebben Amadeo! Als wij geen tien miljoen dollar op tafel leggen, zullen ze hem doden! Is dat niet tot je domme hersens doorgedrongen?' Een fractie van een seconde voelde ze de behoefte hem te slaan, maar aan zijn gezicht zag ze dat ze dit al had gedaan.

Ze schold, tierde en huilde. Hij sliep die nacht in de logeerkamer. Geen van beiden kon iets doen. Niet tijdens een weekend en niet met geblokkeerde rekeningen... en anders waarschijnlijk evenmin. Zij ging die nacht niet naar bed. Ze zat, ze wachtte, ze huilde, ze droomde. Het liefst wilde ze de hele villa afbreken, alles inpakken en als offer aanbieden. Alles wilde ze geven... als ze hem maar naar huis lieten gaan... alsjeblieft...

Ze moesten nog eens vierentwintig uur op het volgende telefoontje wachten. Het was ongeveer hetzelfde. Dinsdag moesten ze tien miljoen dollar hebben, en het was nu zaterdagnacht. Ze probeerde hen tot rede te brengen, zei dat het weekend was en dat ze onmogelijk geld bij elkaar kon krijgen als alle banken en kantoren en zelfs hun eigen zaak was gesloten. Ze waren niet te vermurwen. Dinsdag. Ze vonden dat ze dan meer dan genoeg tijd had. Ze zouden haar later vertellen waar ze het moest afleveren. Deze keer lieten ze Amadeo niet aan de telefoon komen.

'Hoe weet ik dan dat hij nog leeft?' _

'Neem dat maar gewoon van ons aan. Zolang u meewerkt, overkomt hem niets. Zolang u de politie niet belt en zorgt dat het geld er komt, zal hem geen haar worden gekrenkt. We bellen u wel weer. Ciao, signora.' Oh, Jezus... wat nu?

Op zondagmorgen zag ze eruit als een geest, met diepe donkere kringen onder haar ogen en een doodsbleek gezicht. Bernardo kwam en ging, terwijl hij probeerde de schijn op te houden dat alles normaal was. Hij zinspeelde op Amadeo's reis en zei te hopen spoedig iets van hem te horen. De mededeling dat ze ziek was, was niet moeilijk te geloven. Zo zag ze eruit. Maar geen van de bedienden verried iets. Niemand scheen de waarheid te kennen. En de politie was nog niets wijzer geworden. Zondagavond had Isabella het gevoel alsof ze gek zou worden.

'Ik houd het niet vol, Bernardo. Ik kan niet meer. Ze doen helemaal niets! Er moet een andere manier zijn.'

'Hoe dan? Het ziet ernaar uit dat zelfs mijn privé-bankrekening wordt geblokkeerd. Ik zal morgen honderd dollar van mijn moeder moeten lenen. Volgens de politie kan ik zelfs geen cheque verzilveren bij mijn bank.'

'Meen je dat?' Hij knikte zwijgend. 'Stik!'

Maar één ding konden ze niet blokkeren, daar konden ze niet aankomen. De hele zondagnacht lag ze klaarwakker in bed te rekenen, te denken, af te wegen, 's Morgens stond ze op en liep naar de kluis. Geen tien miljoen, maar misschien één of twee. Ze nam de grote groen-fluwelen dozen waarin ze haar juwelen bewaarde mee naar haar kamer, sloot de deur en spreidde alles op haar bed uit... de smaragden, de nieuwe tien-karaats ring van Amadeo, een robijnen halssnoer dat ze verafschuwde omdat het zo opzichtig was, haar parels, de saffieren verlovingsring die Amadeo haar tien en een half jaar geleden had gegeven, de diamanten armband van haar moeder en de parels van haar grootmoeder. Ze schreef het allemaal nauwkeurig op en vouwde daarna de lijst rustig dubbel. Vervolgens deed ze de inhoud van alle dozen in één grote Gucci-sjaal en stopte de zware bundel in een oude bruine leren tas. Door het zware gewicht zou het hengsel in haar vlees snijden, maar dat kon haar niets schelen. De politie kon haar nog meer vertellen met dat eeuwige wachten. De enige man die ze met zekerheid kon vertrouwen was Alfredo Pacciolo. Haar familie en die van Amadeo hadden jarenlang zaken met hem gedaan. Hij kocht en verkocht juwelen voor prinsen en koningen, voor staatslieden en weduwen, voor alle grootheden in Rome. Hij was altijd haar vriend geweest.

Stilletjes kleedde Isabella zich in een bruine pantalon en een oude kasjmier trui; ze wilde haar minkjas pakken, maar bedacht zich en trok een oud suède jasje aan. Ten slotte bond ze een hoofddoek om. Ze leek nauwelijks nog op Isabella di San Gregorio. Ze bleef even rustig zitten en dacht na. Hoe kon ze er komen zonder dat de bewakers het merkten? Plotseling besefte ze dat het er niet toe deed. Ze hoefde zich voor hen niet te verbergen. Ze moest er alleen maar voor zorgen het geld te krijgen. Wel was het belangrijk dat niemand haar herkende als ze eenmaal binnen was. Ze belde Enzo in zijn appartement boven de garage en zei hem dat hij haar over tien minuten bij de achterdeur moest opwachten. Ze wilde een eindje gaan rijden. Tien minuten later stond hij er met de auto zoals ze had bevolen. Isabella sloop voorzichtig het huis uit. Ze wilde niet dat Alessandro haar zag; ze was bang voor de vragen in zijn ogen. De afgelopen vier dagen had ze hem gezegd dat ze ziek was en dat ze hem niet wilde aansteken, zodat hij zichzelf maar moest bezighouden en met Mamma Teresa, zijn kinderjuffrouw, een spelletje moest doen of anders in de tuin moest gaan spelen. Papa was op reis en de school had gebeld dat iedereen vrij had. Goddank was hij nog maar vijf jaar. Ze slaagde erin ongezien het huis te verlaten en opeens was ze dankbaar voor de niet aflatende zorg van Maria Teresa voor het kind. Ze had zijn aanwezigheid op dat moment niet kunnen verdragen, had hem niet kunnen zien zonder hem dicht tegen zich aan te drukken en in een onbeheerste, angstige huilbui uit te barsten.

'Va meglio, signora?' Enzo keek haar in de achteruitkijkspiegel vriendelijk aan terwijl ze wegreden. Ze knikte kort. Op dat moment volgde haar politie-escorte haar discreet.

'Si.' Ze gaf hem het adres van de winkel naast die van Paccioli, niet ver van haar eigen modehuis. Het kon haar niets schelen of Enzo wist waarom ze daarheen ging. Als hij in het komplot zat, dan wisten ze nu tenminste dat zij haar best deed. De schoften! Ze kon niemand meer vertrouwen. Nu niet en nooit'. En Bernardo... hoe had hij het zo bij het rechte eind kunnen hebben, verdorie? Opnieuw vocht ze tegen haar opkomende tranen. De rit duurde nog geen vijftien minuten. Ze bleef korte tijd in twee boutiques rondhangen en verdween toen snel in de zaak van Paccioli. Het had - evenals het House of San Gregorio - een bescheiden façade, waarop alleen het adres stond. Ze stapte de verlaten beige hal binnen en wendde zich tot een jonge vrouw achter een groot Lodewijk XV-bureau. 'Ik wil signore Paccioli graag spreken.' Zelfs met een hoofddoek om en zonder make-up kon ze de bevelende klank niet uit haar stem weren. De jonge vrouw raakte evenwel niet onder de indruk. 'Het spijt me vreselijk, maar meneer Paccioli is in bespreking. Er zijn cliënten over uit New York.' Ze keek naar Isabella op met een blik alsof ze begrip van haar verwachtte. Maar daarin vergiste ze zich. 'Kan me niets schelen. Zeg hem dat... Isabella er is.' De vrouw aarzelde slechts even. 'Vooruit dan maar.' Er ging iets wanhopigs van deze vrouw uit; in haar ogen lag een aan krankzinnigheid grenzende blik terwijl ze haar schoudertas steeds maar weer ophees. De vrouw bad plotseling dat deze verfomfaaide onbekende geen pistool bij zich had. Maar in dat geval was het reden te meer om meneer Paccioli te roepen. Ze liet Isabella achter in het gezelschap van twee bewakers in blauwe uniformen en liep een lange smalle gang door. Nog geen minuut later kwam ze terug, gevolgd door een gehaaste Alfredo Paccioli. Hij was een man van begin zestig, bijna kaal, met wat witte haren die over zijn voorhoofd vielen en dezelfde kleur hadden als zijn snor, terwijl ze zijn lachende blauwe ogen op de een of andere manier leken te accentueren. 'Isabella, cara, come stai? Heb je iets nodig voor de collecties?' Ze schudde haar hoofd. 'Kan ik je heel even spreken?' 'Natuurlijk.' Nu bekeek hij haar wat aandachtiger en wat hij zag, beviel hem niet. Er was iets ontzettend mis met haar. Ze zag eruit alsof ze erg ziek of misschien zelfs min of meer buiten zinnen was. Dat werd bevestigd toen ze even later zwijgend de bruine tas openrukte, de dichtgebonden zijden sjaal eruit haalde en de inhoud op zijn bureau uitspreidde.

'Ik wil dit verkopen. Alles!' Was ze echt gek geworden? Of wilde ze Amadeo misschien kwetsen? Was hij haar ontrouw geweest? Wat was er in godsnaam aan de hand?

'Isabella... kindje... dat kun je niet menen! Dat-dat stuk is al jarenlang in je familie.' Verbijsterd staarde hij naar de smaragden, de diamanten, de robijnen, de ring die hij nog maar een paar maanden geleden aan Amadeo had verkocht.

'Ik moet wel. Vraag me niet waarom. Alsjeblieft! Alfredo, ik heb je nodig! Doe het voor me!'

'Meen je het serieus?' Gingen hun zaken plotseling slecht? 'Heel erg.' Nu zag hij dat ze noch ziek noch gek was, maar hij begreep tevens dat er iets hopeloos mis was.

'Het kan wel even duren.' Teder raakte hij de kostbare stukken aan en probeerde in gedachten iemand te vinden die ze zou willen kopen. Het was geen taak die hij graag op zich nam. Het was alsof hij een familielid verkocht of een kind ter veiling bracht. 'Is er echt geen andere manier?'

'Nee. En ik heb geen tijd. Geef me wat je er op dit moment voor kunt missen. Jij persoonlijk. En praat hier met niemand over. Met geen mens! Het is een zaak van... het is... oh, God, Alfredo, alsjeblieft! Je móet me helpen.' Haar ogen vulden zich plotseling met tranen en hij stak zijn hand naar haar uit terwijl zijn ogen vragend in de hare keken.

'Ik durf het bijna niet te vragen.' Iets soortgelijks was twee keer eerder gebeurd. De eerste keer een jaar geleden. En de tweede keer was nog maar een week geleden. Het was verschrikkelijk geweest... verschrikkelijk. .. en het was mislukt.

'Vraag het dan niet. Ik kan je geen antwoord geven. Help me alleen maar. Alsjeblieft.'

'Oké, oké. Hoeveel heb je nodig?' Tien miljoen dollar. Oh, God! 'Je kunt me niet geven wat ik nodig heb. Geef me maar wat je missen kunt. Contant.'

Hij keek haar verbijsterd aan en knikte toen. 'Ik kan je zo'n...' snel berekende hij wat hij op dat moment aan contant geld beschikbaar had, '.. .zo'n 200 000 geven. Vandaag. En binnen een week waarschijnlijk nog zo'n bedrag.'

'Kun je het me vandaag niet allemaal geven?' Opnieuw die wanhopige blik. Even was hij bang dat ze zou flauwvallen over zijn bureau. 'Nee, Isabella. We hebben juist een grote aankoop gedaan in het Ver-
re Oosten. Al onze voornaamste baten zitten op dit moment in edelstenen. En het is wel duidelijk dat je daaraan niets hebt.' Zijn blik gleed van het stapeltje juwelen naar haar gezicht, terwijl hij koortsachtig nadacht. Opeens was hij net zo bang als zij en werd hij door haar wanhoop aangestoken. 'Kun je een minuutje wachten? Dan pleeg ik even wat telefoontjes.'

'Met wie?' Onmiddellijk kwam er een angstige blik in haar ogen. 'Vertrouw me. Met een paar collega's, vrienden. Misschien kunnen we gezamenlijk wat meer geld op tafel brengen. En... Isabella...' Hij aarzelde, maar dacht dat hij het had begrepen. 'Het moet contant zijn?' 'Ja.'

Dan had hij gelijk. Nu begonnen ook zijn handen te trillen. 'Ik zal doen wat ik kan.' Hij ging naast haar zitten, pakte de hoorn van het toestel en belde een stuk of zes vrienden - juweliers, bonthandelaren, een min of meer louche bankier, een beroepsgokker die vroeger een klant was en later een vriend werd. Met hun hulp kon hij nog eens 300 000 dollar op tafel brengen. Hij vertelde het haar en ze knikte. Dat bracht het totaal op 500 000. Een half miljoen dollar. Een twintigste van wat ze eisten. Vijf procent. Zijn ogen zochten bezorgd de hare. 'Zou dat helpen?' Hij bad inwendig dat het dat zou doen. 'Het zal wel moeten. Hoe krijg ik het?'

'Ik zal er onmiddellijk iemand op afsturen. Ik zal aan juwelen meegeven wat we naar mijn idee voor de andere juweliers nodig hebben.' Koel keek ze toe hoe hij enkele sieraden oppakte. Toen hij de diamanten nam, beet ze op haar lip om de tranen terug te dringen. Niets was belangrijk - alleen Amadeo.

'Dit moet voldoende zijn. Binnen een uur heb ik waarschijnlijk het geld. Kun je zo lang wachten?'

Ze knikte kort. 'Laat je koerier via de achterdeur vertrekken.' 'Word ik in de gaten gehouden?'

'Nee, ik. Maar mijn wagen staat aan de voorkant en ze houden misschien in de gaten wie het gebouw verlaat.' Hij stelde geen verdere
vragen. Die waren overbodig.

'Heb je zin in koffie?' Ze schudde haar hoofd en nadat hij haar zacht op de arm had geklopt, liet hij haar alleen. Hij voelde zich zo hulpeloos, en was dat ook. Ze zat langer dan een uur in eenzame stilte te wachten en te denken, proberend haar gedachten niet te laten afdwalen naar de tedere momenten die ze samen hadden gekend. Ze herinnerde zich hun eerste jaren en hun laatste jaren, het plezier dat ze hadden; ze zag hem die eerste keer met Alessandro in zijn armen: dat was tijdens hun eerste collectie die ze met veel moed en zwier hadden gepresenteerd; ze dacht aan hun huwelijksreis, aan hun eerste vakantie, aan hun eerste huis; ze herinnerde zich de eerste keer dat ze met elkaar naar bed waren geweest, en de laatste keer, nog maar vier dagen geleden... Al die gedachten verscheurden haar hart op een manier die ze niet kon verdragen. De momenten en stemmen en gezichten dwarrelden door haar hoofd terwijl ze probeerde ze weg te duwen en paniek voelde opkomen. Het duurde eindeloos voor Alfredo Paccioli eindelijk terugkwam. Het geld zat in een grote bruine enveloppe - 500 000 dollar in contanten.

'Dank je, Alfredo. Ik zal dit niet vergeten, zolang als ik leef.' Als Amadeo maar zo lang leeft. Het was geen tien miljoen. Maar het was een begin. Als de politie het bij het rechte eind had en de ontvoerders inderdaad amateurs waren, zouden ze misschien ook genoegen nemen met een half miljoen. Het zou wel moeten. Meer had ze niet nu alle bankrekeningen waren geblokkeerd. 'Isabella... is er - is er iets wat ik kan doen?' Zwijgend schudde ze haar hoofd, opende de deur en verliet het vertrek. Ze haastte zich langs de jonge vrouw achter het bureau, die haar vriendelijk goedendag zei. Abrupt bleef Isabella staan toen de woorden tot haar doordrongen. 'Wat zei u?'

'Ik zei goedemorgen, mevrouw di San Gregorio. Ik hoorde dat meneer Paccioli het over collecties had en besefte toen pas... het spijt me... ik herkende u eerst niet... Ik...'

'U herkende mij inderdaad niet.' Met een ruk keerde Isabella zich naar haar toe. 'U herkende me niet omdat ik hier niet ben geweest! Is dat duidelijk?'

'Ja... ja... het spijt me...' Allemachtig, de vrouw was werkelijk gek. Maar er was nog iets met haar. Iets... de tas... die leek nu minder zwaar. Ze hing hem over haar schouder alsof er bijna niets in zat. Wat had ze bij zich gehad dat zo belangrijk en zo zwaar was? 'Hebt u me begrepen?' Isabella staarde de receptioniste nog steeds aan. De uitputting na drie slapeloze nachten gaven haar blik inderdaad iets waanzinnigs. 'Als u dat niet doet, als u ook maar aan iemand vertelt dat ik hier ben geweest, bent u uw baan kwijt. Voorgoed. Daar zal ik voor zorgen!'

'Ik begrijp het.' Ze verkocht dus haar juwelen. De feeks! De jonge vrouw knikte beleefd en Isabella haastte zich naar buiten.

Isabella liet zich door Enzo regelrecht naar huis rijden. Urenlang zat ze naast de telefoon te wachten. Ze bewoog zich geen moment. Ze zat daar maar in haar slaapkamer, achter een gesloten deur. Luisa kreeg op de vraag of ze wilde lunchen een kort 'nee' te horen. De nacht ging voorbij. Ze moesten bellen. Het was maandag en de volgende dag wilden ze het geld. Ze zouden haar moeten vertellen waar en wanneer ze het moest brengen.

Om zeven uur die avond hadden ze nog steeds niet gebeld. Ze had Alessandro door de gangen horen springen, terwijl de stem van Mamma Teresa hem tot kalmte maande en hem eraan herinnerde dat zijn moeder griep had. Daarna heerste er weer een doodse stilte, tot er ten slotte krachtig op haar deur werd geklopt. 'Laat me binnen.' Het was Bernardo.

'Laat me met rust.' Ze wilde hem niet in de buurt hebben als ze zouden bellen. Ze zou hem evenmin iets vertellen over de juwelen, want dan zou hij waarschijnlijk de politie inlichten. En dat wilde ze niet. Zij had nu de touwtjes in handen. Ze kon hun een miljoen dollar beloven - de helft morgen, de andere helft volgende week. 'Toe nou, Isabella, ik moet met je praten.' 'Ik ben bezig.'

'Dat kan me niets schelen. Alsjeblieft. Ik moet... er is iets dat-dat ik je moet laten zien.' Ze hoorde hoe zijn stem even haperde. 'Schuif het maar onder de deur door,' zei ze toen. Het was de avondkrant. Pagina vijf. Isabella di San Gregorio werd vandaag bij Paccioli gezien... Er werd beschreven wat ze had gedragen, hoe ze eruit had gezien... en bijna elk sieraad dat ze daar had verkocht. Maar hoe? Wie? Alfredo? En opeens wist ze het. Het meisje! Dat nieuwsgierige kleine kreng achter het bureau. Met loden hart opende Isabella de deur van haar kamer.

Daar stond Bernardo. Hij huilde stil en staarde naar de grond. 'Waarom heb je dat gedaan?'

'Ik moest wel.' Plotseling klonk haar stem mat. Als het in de kranten stond, zouden de kidnappers het ook weten. En niet alleen dat: als ze haar juwelen verkocht, zouden ze beseffen dat haar rekeningen waren geblokkeerd. En daaruit zouden ze afleiden dat ze de politie had ingeschakeld. 'Oh, nee!'

Ze zeiden niets meer tegen elkaar. Bernardo liep de kamer in en ging zwijgend bij de telefoon zitten.

Het gesprek kwam om negen uur door. Het was dezelfde stem, dezelfde man.

'Capito, signora. U hebt de boel verraden.'

'Nee! Echt niet.' De vertwijfelde klank in haar stem verried de leugen. 'Ik moest meer geld zien te krijgen. We hadden niet voldoende.' 'U zult nooit voldoende hebben. Zelfs al zou u de politie niet hebben ingelicht, dan weten ze het nu in ieder geval. Ze zullen gaan rondsnuffelen en als u het niet doet, zal iemand anders ze wel op de hoogte brengen.'

'Maar niemand anders weet het.'

'Kletskoek! Denkt u dat we zo stom zijn dat te geloven? Nou, wilt u die kerel van u nog vaarwel zeggen?'

'Nee, alstublieft... wacht! Ik heb geld voor u! Een miljoen...' Maar hij luisterde al niet meer en de stem van Amadeo klonk. 'Isabella... liefste... alles is in orde.'

Alles is in orde? Was hij gek? Het maakte haar niets uit als hij dat was. Nooit was ze zo gelukkig geweest zijn stem te horen en nooit was haar hart zo pijnlijk tekeer gegaan als nu. Hij was daar nog - waar dan ook - en ze hadden hem niets gedaan. Misschien zou alles inderdaad nog in orde komen. Zolang Amadeo er nog was - en het maakte niet uit waar - was het goed.

'Je bent een dapper vrouwtje geweest, lieveling. Hoe is het met Alessandro? Weet hij het?' 'Natuurlijk niet. Met hem is alles prima.'

'Mooi. Geef hem een kus van me.' Ze meende op dat moment zijn stem te horen beven en ze kneep haar ogen stijf dicht. Ze mocht niet huilen. Niet nu. Ze moest zo flink zijn als hij dacht dat ze was. Dat móest. Voor hem. 'Weet - altijd - hoeveel ik van je houd,' zei hij. 'Hoe volmaakt je bent en wat een fantastische vrouw. Je hebt me nooit één dag ongelukkig gemaakt, liefste. Niet één dag.' Nu liet ze haar tranen de vrije loop en drong de opkomende snikken terug. 'Amadeo, liefste, ik houd van je. Ik houd zoveel van je. Alsjeblieft. .. kom naar huis!'

'Dat zal ik doen, liefste. Ik beloof het je. Ik ben nu ook vlak bij je. Houd nog even moed.'

'Jij ook, mijn liefste. Jij ook!' Daarna werd de verbinding verbroken.

De politie vond hem de volgende morgen in de buurt van een warenhuis in een buitenwijk van Rome - gewurgd en nog steeds erg knap... en erg dood.

4

Politiewagens escorteerden de limousine die Enzo langzaam naar het centrum van Rome reed. Ze had een kerk gekozen in de buurt van het House of San Gregorio, niet ver van de Piazza di Spagna. Santo Stefano. Daar hadden ze voor het eerst gevrijd toen ze even wilden uitrusten van een lange wandeling tijdens de lunchpauze. Hij was oud, eenvoudig en mooi en leek haar geschikter dan de grotere kathedralen van Rome.

Bernardo zat naast haar in de auto. Ze staarde nietsziend voor zich uit, tegen de achterkant van Enzo's hoofd. Was hij het? Was het iemand anders? Wie waren de verraders? Het deed er nu niet meer toe. Amadeo was weg. En met hem ook de warmte en de lach, de liefde en de dromen. Verdwenen. Voorgoed. Ze verkeerde nog steeds in een shocktoestand.

Het was twee dagen nadat ze met haar sjaal vol juwelen naar Alfredo Paccioli was gegaan. Twee dagen. Haar lichaam voelde loodzwaar, alsof ze zelf was gestorven.

'Isabella... bella mia.' Bernardo raakte zacht haar arm aan en pakte zwijgend haar hand. Hij kon zo weinig doen. Nadat de politie hem telefonisch het nieuws had doorgegeven, had hij een uur lang gehuild. En toen Alessandro hem in de armen was gevlogen, waren de tranen opnieuw gekomen. 'Ze hebben mijn papa vermoord... ze... ze...' Het kind had gesnikt terwijl Isabella erbij stond en hem de troost van een man liet zoeken. Er zou nu geen man meer zijn, geen vader, geen Amadeo. Met zijn donkere, ongelukkige ogen vol angst had hij zijn moeder aangekeken. 'Zullen ze jou ook meenemen?' Nee, had ze geantwoord. Nee, nooit. Ze had hem dicht tegen zich aangedrukt. En jou zullen ze evenmin meenemen, tesòro. Jij bent van mij. Het was meer dan Bernardo kon verdragen - eerst hen zo te zien en nu dit. Isabella, verstard en als een ijspegel in haar zwarte jas, hoed en kousen en met een dichte zwarte sluier. Het verhoogde alleen maar haar schoonheid en maakte haar indrukwekkender dan ooit. Hij had
haar alle juwelen zonder een woord te zeggen teruggebracht. Vandaag droeg ze alleen haar trouwring en de ring met de grote diamant die ze nog maar een paar maanden geleden had gekregen. Was dat alles? Was het nog maar vijf dagen geleden dat ze hem voor het laatst hadden gezien? Kwam hij echt nooit meer terug? Bernardo had zich een kind van vijf gevoeld toen hij had neergekeken in het gezicht van Amadeo di San Gregorio, zo stil en vredig in de dood. Meer dan ooit leek hij op de standbeelden, de schilderijen, de jonge gracieuze jongens van het oude Rome. En nu was hij er niet meer. Bernardo hielp haar rustig bij het uitstappen en hield haar arm stevig vast toen ze naar binnen liepen. Bij iedere ingang stonden politie en bewakers. Binnen zat een groot aantal rouwenden. De begrafenis was kort en ondraaglijk smartelijk. Isabella zat stil naast hem; onder de zwarte sluier rolden de tranen onstuitbaar over haar gezicht. Personeelsleden, vrienden en bekenden zaten openlijk te snikken. Zelfs de feeks was er met haar gouden en ebbehouten stok.

Het leek jaren later dat ze naar huis terugkeerden. In strijd met de tradities had Isabella laten weten dat ze thuis niemand zou ontvangen. Niemand. Ze wilde alleen zijn. Wie weet wie van hen hem had verraden? Maar Bernardo wist inmiddels dat het vermoedelijk niemand uit hun kennissenkring was. Zelfs de politie had geen aanwijzing. Ze vermoedden, waarschijnlijk terecht, dat het amateurs waren geweest die belust waren op een deel van de San Gregorio-rijkdom. Er waren geen vingerafdrukken, geen bewijsmateriaal, geen getuigen, geen telefoontjes meer. De politie was ervan overtuigd dat dat laatste voorgoed was afgelopen. Behalve dan van de honderden, of misschien wel duizenden maniakken die hun macabere spelletjes zouden spelen. De politie bemande nu haar telefoon, wachtend op de aanval van minderwaardige gestoorden die genoegen schepten in treiteren en pesten, in opbiechten en dreigen of in het hijgend uiten van obsceniteiten. Ze hadden Isabella verteld wat ze kon verwachten. Bernardo kromp bij de gedachte ineen; ze had al genoeg doorgemaakt.

'Waar is Alessandro?' Bernardo nipte na de begrafenis van zijn koffie en bedacht hoe ondraaglijk leeg het huis nu leek. Beschaamd constateerde hij dat hij dankbaar was dat - als het dan toch iemand moest zijn - het Amadeo en niet het kind was geweest. Isabella zou die keus niet hebben kunnen maken. Voor Bernardo stond het vast.

En Amadeo zou er net zo over hebben gedacht. Hij zou zichzelf met liefde hebben opgeofferd om het leven van zijn enig kind te sparen. 'Hij is in zijn kamer met het kindermeisje. Wil je hem zien?' Isabella keek hem lusteloos over haar kopje aan.

'Ik kan wel wachten. Ik wilde trouwens nog iets met je bespreken.' 'Wat dan?' Het was in deze dagen niet eenvoudig om met haar te praten en van de dokter wilde ze niets nemen dat haar kon helpen. Bernardo vermoedde terecht dat ze bijna een week lang nauwelijks had geslapen.

'Ik vind dat je er eens tussenuit moet.'

'Doe niet zo belachelijk.' Boos zette ze haar kopje neer en staafde hem aan. 'Ik voel me best.'

'Dat zie ik, ja.' Hij beantwoordde haar blik en even gaf ze toe aan
een flauwe glimlach. Het was de eerste keer sinds een week dat er
weer iets van de vertrouwde spanning tussen hen te bespeuren viel.

Het gaf een troostend, vertrouwd gevoel.

'Oké, ik ben moe. Maar verder mankeert me niets.'

'Dat zal veranderen als je hier blijft.'

'Onzin. Hier hoor ik te zijn.' Vlak bij zijn spulletjes, zijn huis... vlak bij... hem...

'Waarom maak je geen reis naar Amerika?'

'Waarom bemoei jij je niet met je eigen zaken?' Met een zucht leunde ze achterover in haar stoel. 'Ik ga niet, Bernardo. Zet me niet onder druk.'

'Je hebt gehoord wat de politie zei. Er zullen maniakken bellen. De pers laat je nu al niet met rust. Wil je zo leven? En Alessandro? Je kunt hem niet naar school terugsturen.' 'Later kan hij weer naar school.'

'Ga dan tot zolang met hem weg. Een maand. Een paar maanden. Waarvoor zou je blijven?'

'Voor alles.' Ze keek hem bedaard aan. Langzaam trok ze de sluier voor haar ogen weg en zette haar hoed af. De manier waarop ze hem aankeek had iets beangstigends en vastberadends. 'Wat bedoel je daarmee?'

'Dat ik maandag weer aan het werk ga. Part-time, maar elke dag.

Van negen tot een uur of één, twee. Dat hangt ervan af wat er moet
gebeuren.'

'Is dat een grap?'

'In geen geval.'

'Isabella, dat kun je niet menen!' Hij was verbijsterd.

'Ik meen het en ik doe het ook. Wie moet volgens jou de zaak anders leiden nu-nu hij... er niet meer is?' De laatste woorden kwamen er haperend uit, maar hij ging er onmiddellijk op in.

'Ik dacht dat ik dat wel kon.' Zijn stem klonk een ogenblik gekwetst en hard.

Ze wendde haar blik van hem af en richtte haar ogen daarna weer op hem. 'Jij wel, maar ik niet. Ik kan hier niet blijven en afstand doen. Ik kan niet opgeven wat Amadeo en ik deelden, wat hij heeft opgebouwd, waarvan we hielden en wat we tot een succes maakten. Hij is dood, Bernardo. En ik ben aan hem en aan Alessandro verplicht door te gaan. Op een dag zal de zaak van mijn zoon zijn. Jij en ik zullen hem moeten leren wat hij moet weten. Jij en ik. Wij allebei. Ik kan dat niet doen door hier te blijven zitten. Dan zou ik hem alleen maar kunnen vertellen hoe het twintig jaar geleden was, "toen je vader nog leefde". Ik ben hem meer verschuldigd dan dat - ook Amadeo, jou en mijzelf. Maandag kom ik terug op kantoor.' 'Ik zeg niet dat je niet terug moet komen, maar alleen dat het te vlug is.' Hij probeerde zijn stem vriendelijk te houden, maar hij was geen Amadeo. Hij kon niet met haar omgaan op de zachte manier waarop Amadeo dat deed. Hij kon het alleen fel.

Maar deze keer schudde ze slechts haar hoofd en haar ogen vulden zich weer met tranen. 'Dat is het niet, Bernardo... het is helemaal niet te vlug. Het is veel... veel... te laat.' Hij legde zijn hand op de hare en wachtte tot ze zichzelf in bedwang had. 'Wat moet ik hier doen? Ronddwalen? Zijn kasten openen? In de tuin zitten? Wachten in mijn boudoir? Op wat? Op een man...' Een snik ontsnapte aan haar keel. Ze zat doodstil met hooggeheven hoofd. '.. .een man... van wie... ik hield... en die nooit meer... thuis... zal komen. Ik móet weer... aan het werk. Ik móet. Het is een deel van mij. En het was ook een deel van hem. Daar zal ik hem vinden. Iedere dag, en op duizend verschillende manieren. Op manieren die het meest van belang zijn. Ik... móet het gewoon doen. Zo zit het. Zelfs Alessandro begrijpt het. Ik heb het hem vanmorgen verteld. Hij begrijpt het precies.' Ze keek even trots. Hij was zo'n geweldige knul. 'Dan maak je hem even gek als je zelf bent.' Bernardo bedoelde het niet onvriendelijk.

Isabella glimlachte. 'Ik hoop dat ik hem zo gek kan maken als ik ben, Bernardo. En even knap als zijn vader. Ja, ik hoop dat ik hem net zo geweldig maak.' Daarmee stond ze op en voor het eerst sinds dagen zag hij een echt lachje op haar gezicht, niet meer dan een zwakke afspiegeling van de krachtige glans in haar ogen die daar een paar dagen geleden nog was. Een paar dagen geleden nog. 'Ik heb er nu behoefte aan om een tijdje alleen te zijn.'

'Wanneer zie ik je weer?' Hij stond op en sloeg haar gade. Isabella was er nog steeds... ergens. Slapend en wachtend weliswaar, maar ze zou ten slotte weer tot leven komen. Daarvan was hij nu overtuigd. Daarvoor bezat ze te veel leven, te veel energie. 'Maandagmorgen natuurlijk... In mijn kantoor.' Hij keek haar zwijgend aan en vertrok toen. Hij had veel om over na te denken.

5

Op maandagmorgen verscheen Isabella di San Gregorio inderdaad op kantoor. En de dagen daarna eveneens. Ze was er van negen tot twee en boezemde ontzag, schrik, bewondering en respect in. Ze was alles wat Amadeo altijd had geweten dat ze was. Ze was gemaakt uit vuur en staal, uit moed en lef. Ze deed zijn werk even goed als het hare, en nog veel meer. Lang nadat Alessandro 's avonds was gaan slapen, zat zij in haar kamer nog allerlei papieren door te nemen. Er waren nu twee belangen in haar leven - haar werk en haar kind. Verder nagenoeg niets. Ze was nerveus, moe en gespannen, maar ze deed wat ze had gezegd. Ze stuurde zelfs Alessandro weer naar school... met een lijfwacht, met de nodige voorzichtigheid en zorg, maar niettemin vastberaden. Ze leerde hem trots te zijn, en niet bang. Ze leerde hem moedig te zijn, en niet boos. Ze leerde hem alles wat ze zelf was en ze slaagde er zelfs in hem nog meer te geven - geduld, liefde, humor. Soms ook huilden ze samen. Met het verlies van Amadeo hadden ze beiden nagenoeg alles verloren wat ze bezaten. Maar nu bracht het hen dichter tot elkaar en maakte hen tot vrienden. Bernardo was degene wiens vriendschap op de proef werd gesteld. Hij ving de uitbarstingen van haar verdriet, angsten en vermoeidheid op. In plaats van zich intensiever met de leiding van de zaak bezig te houden, had hij het gevoel minder te doen. Hoewel hij langer, harder en meer werkte, probeerde zij alles te zijn: de wortel, de kiem, het hart en de ziel van het House of San Gregorio. Het gaf hem het gevoel een slaaf te zijn
en maakte hem verbitterd en boos. En dat uitte zich telkens als ze elkaar ontmoetten. Er waren onafgebroken ruzies en Amadeo was er niet meer om die in de kiem te smoren. Ze probeerde zowel Amadeo als zichzelf te zijn en ze betrok hem minder bij alles dan zij en Amadeo hadden gedaan. Ze voerde nog steeds de leiding. Het wekte tussen hen meer spanning dan ooit tevoren. Maar de zaken hadden tenminste niet geleden onder Amadeo's onverwachte dood. Na een maand waren de cijfers stabiel en na twee maanden waren ze beter dan het jaar daarvoor. Alles was beter, behalve de verhouding tussen Bernardo en Isabella en de manier waarop Isabella eruitzag. Zowel thuis als op kantoor rinkelde de telefoon dag en nacht. Zoals beloofd, hadden de maniakken zich aangekondigd. Met dreigementen, discussies, bekentenissen, hoogdravende redevoeringen, sympathiebetuigingen en beschuldigingen, obsceniteiten en oneerbare voorstellen. Ze beantwoordde de telefoon niet eens meer. Vierentwintig uur per dag zaten er zowel in haar huis als op kantoor drie mannen bij het toestel, maar nog steeds was er geen enkele aanwijzing ontdekt die hen naar de ontvoerders kon leiden. Het was nu wel duidelijk dat ze nooit zouden worden gevonden. Isabella begreep dat. Ze moest wel. Ze wist ook dat ze haar ten slotte met rust zouden laten... de maniakken, de krankzinnigen. Iedereen. Die dag zou eens komen. Daarop kon ze wel wachten.

Bernardo was het er evenwel niet mee eens. 'Je bent niet goed wijs! Zo kun je niet doorgaan. Je bent al twintig pond afgevallen! Je bent broodmager!' Dat meende hij natuurlijk niet; zij was in zijn ogen altijd mooi... maar toch zag ze er ziek uit.

'Dat heeft niets met die telefoontjes te maken, maar met wat ik wel en niet eet.' Van achter haar bureau zond ze hem een geforceerd lachje toe. Ze was te moe om nog langer met hem te redetwisten. Dat hadden ze de hele morgen al gedaan. 'Je brengt het kind in gevaar.'

'In godsnaam, Bernardo, dat is niet waar!' Nu keken haar ogen hem woedend aan. 'Er lopen zeven bewakers rond het huis, één bij Enzo in de auto en nog eentje bij de school. Zeg dus niet van die stompzinnige dingen.'

'Zeg, wacht eens even jij! Wat heb ik je indertijd gezegd over de manier waarop jullie tweeën leefden? Nou? Had ik ongelijk?' Het was een verbitterde aanval.

'Mijn kantoor uit!' schreeuwde Isabella. 'Verdwijn uit mijn leven!' 'Va cagare!' Hij vertrok en sloeg de deur met een klap achter zich dicht.

Een ogenblik was ze te verbijsterd om hem achterna te gaan en haar verontschuldiging aan te bieden. Ze voelde zich bovendien te moe om ook maar iets in die richting te ondernemen. Ze had zo vreselijk genoeg van dat geruzie met Bernardo. Ze probeerde zich te herinneren of het altijd zo was geweest. Was er vroeger niet ook plezier geweest? Hadden ze af en toe niet samen gelachen? Of hadden ze alleen gelachen als Amadeo er was om hun ruzies in goede banen te leiden? Ze wist het niet meer. Ze wist niets meer, alleen dat er een berg werk op haar bureau lag. En 's nachts... dan kwamen de herinneringen. Te veel. Ze herinnerde zich Amadeo's zachte slaapgeluiden naast haar in het bed en zijn handen op het warme vlees van haar dijen. Ze herinnerde zich de manier waarop hij gaapte en zich uitrekte als hij wakker werd, de blik in zijn ogen als hij haar over de ochtendkrant glimlachend aankeek, zijn geur vlak nadat hij zich had geschoren en gewassen, zijn lach die door de hal weerkaatste als hij Alessandro achterna zat, de manier waarop... Ze lag iedere nacht in bed met de herinneringen. Tegenwoordig nam ze werk mee naar huis in de hoop de visioenen daarmee te kunnen bestrijden, in de hoop zichzelf te verliezen in orders en collecties, in statistieken, cijfers en investeringen. De avonden en nachten nadat Alessandro naar bed was gegaan waren te lang.

Ze kneep haar ogen stijf dicht en zuchtte. Ze probeerde zich ertoe te dwingen weer aan het werk te gaan, maar op dat moment werd er zacht op haar deur geklopt. Onwillekeurig sprong ze verschrikt overeind. Het kwam van de zijdeur naar Amadeo's kantoor, de deur die hij altijd had gebruikt. Een kort ogenblik voelde ze hoe ze beefde. Ze had nog steeds dat krankzinnige gevoel dat hij zou terugkomen. Dat het allemaal een boze droom en een verschrikkelijke leugen was, dat op een avond de Ferrari de oprijlaan zou oprijden, de deur zou slaan en hij haar zou roepen: 'Isabellezza! Ik ben thuis!' 'Ja?' Ze staarde naar de deur toen er opnieuw werd geklopt. 'Mag ik?' Het was Bernardo maar. Hij zag er nog steeds gespannen uit.

'Natuurlijk. Wat doe je daarbinnen?' Hij was in Amadeo's kantoor geweest. Dat wilde ze niet. Niemand mocht daar komen. Zij gebruikte het soms als toevluchtsoord, tijdens de lunch of aan het eind van een dag. Maar zelfs zij wist dat ze Bernardo de toegang tot dat kantoor niet kon ontzeggen. Hij had het recht Amadeo's papieren te raadplegen, evenals de boeken tegen de muur achter het bureau. 'Ik zocht een paar dossiers. Waarom?'

'Zomaar.' De blik van pijn in haar ogen was onmiskenbaar. Even voelde Bernardo hoe zijn hart opnieuw voor haar samenkromp. Hoe onmogelijk ze soms ook was, hoe hun aspiraties met betrekking tot de zaak ook uiteen liepen, hij besefte de omvang van haar verlies maar al te goed.

'Vind je het zo vervelend als ik daar naar binnen ga?' Zijn stem klonk nu heel anders dan toen hij kort tevoren tegen haar had geschreeuwd en met de deur had geslagen.

Ze knikte en wendde haar blik een ogenblik af. Daarna keek ze hem weer aan. 'Idioot, hè? Ik weet dat je soms dingen uit zijn kantoor nodig hebt. Ik heb dat ook.'

'Je kunt het niet tot heiligdom verklaren, Isabella.' Zijn stem klonk zacht, maar zijn blik was vastberaden. Ze deed dat al met de zaak. Hij vroeg zich af hoe lang het nog zou doorgaan. 'Ik weet het.'

Onzeker bleef hij in de deuropening staan, niet goed wetend of dit het geschikte moment was. Maar wanneer dan? Wanneer kon hij het haar wel vragen? Wanneer kon hij haar zeggen wat hij dacht? 'Kunnen we even praten? Of heb je het druk?'

'Ik heb wel tijd.' Haar stem klonk niet erg uitnodigend en ze dwong zich wat vriendelijker te zijn. Misschien wilde hij zich verontschuldigen voor zijn woorden voordat hij de deur bijna uit haar kantoor had geslagen. 'Is er iets bijzonders?'

'Dat lijkt me wel.' Hij zuchtte licht en ging zitten. 'Er is iets waarmee ik je niet heb willen lastigvallen, maar ik geloof toch dat het nu tijd wordt.'

'Oh, Jezus! Vertel op.' Wie ging er weg? Wat was er afbesteld? Wat werd niet afgeleverd? 'Alweer die verdraaide zeep soms?' Ze had er genoeg over gehoord. Iedere keer dat het ter sprake kwam, werd ze herinnerd aan de dag dat... dat Amadeo... die laatste morgen... Ze wendde haar ogen af.

'Kijk niet zo. Het is niets onaangenaams. Integendeel...' hij probeerde haar met een glimlach te overtuigen,'... het zou juist erg leuk kunnen zijn.'

'Ik weet niet goed of ik "iets erg leuks" wel kan verdragen.' Ze leunde achterover in haar stoel en probeerde zich te verzetten tegen een
gevoel van uitputting en tegen de pijn onder in haar rug. Zenuwen, spanning... ze had er last van sinds... 'Nou, vooruit! Laat eens horen.'

'Ecco, signora.' Opeens vond hij het jammer dat hij haar niet had meegenomen om te lunchen. Dat zou misschien beter zijn geweest - een paar uurtjes ertussenuit, een fles goede wijn... Maar wie kon haar overhalen om waar dan ook heen te gaan? En als ze een paar passen buiten het gebouw zetten, zouden ze onmiddellijk worden omringd door haar legertje van bewakers. Nee, hier was het toch beter. 'We hebben een telefoontje uit de Verenigde Staten gehad.' 'Er heeft iemand een order van 10 000 stuks geplaatst, we mogen de First Lady kleden en ik heb een internationaal begeerde onderscheiding gewonnen. Is dat het?'

'Wel...' Ze grinnikten allebei even. Goddank, ze was milder dan vroeger op de morgen het geval was. Hij wist niet hoe dat kwam. Misschien omdat ze hem zo nodig had, of misschien voelde ze zich opeens gewoon te moe om ruzie te maken. 'Iets dergelijks was het niet precies. Het was een telefoontje van Farnham-Barnes.' 'Die allesverslindende warenhuisgigant? Wat willen die in vredesnaam?' Gedurende de afgelopen tien jaren had F-B, zoals het werd genoemd, elk belangrijk warenhuis van naam in de States opgeslokt. Het was nu een machtig concern waarmee terdege rekening moest worden gehouden en het had een omzet die iedereen in het vak begeerde. 'Waren ze tevreden over hun laatste order? Of niet? Nee, laat maar. Ik ken het antwoord al... ze willen meer. Nou, vertel hun maar dat het niet mogelijk is. Dat wist je zelf trouwens al.' Door het grote aantal warenhuizen in hun keten, zag Isabella er nauwlettend op toe zelf de teugels strak in handen te houden. Ze konden maar een bepaalde hoeveelheid van haar confectielijn en een miniem aantal uit de ontwerpersreeks krijgen. Ze wilde niet dat vrouwen in Des Moines, Boston en Miami allemaal gekleed gingen in talloze identieke jurken. Zelfs met de confectie sprong Isabella zuinig om en hield ze een strak toezicht. 'Is het dat?' Ze staarde Bernardo bijna hooghartig aan en hij voelde hoe zijn onderlip spande.

'Niet precies. Ze hadden iets anders in gedachten. De moederonderneming - die heet zoiets als IHI, International Holdings and Industries en is eigenaresse van Farrington Mills, Inter Am Airlines en Harcourt Foods - heeft discreet informatie over ons ingewonnen sinds Amadeo's... in de afgelopen twee maanden.'

'Wat voor informaties?' Haar ogen leken zwarte leistenen - koud, hard en uitdrukkingsloos.

Het had geen zin er langer omheen te draaien. 'Ze willen weten of je in verkoop van de zaak bent geïnteresseerd.' 'Ben je gek?'

'Niet bepaald. Voor hen zou het een briljante aanvulling zijn op wat ze met F-B hebben gedaan. Ze hebben bijna ieder warenhuis van aanzien in de Verenigde Staten opgekocht en niettemin zijn ze erin geslaagd elk warenhuis zijn eigen identiteit te laten behouden. Het is een keten zonder gebondenheid. Elke zaak is even exclusief gebleven als daarvoor en heeft juist voordeel van het feit dat hij deel uitmaakt van een veel grotere organisatie, waardoor er een veel bredere basis en meer geldmiddelen zijn. Zakelijk gezien is het een uitgekiend systeem.'

'Feliciteer ze dan maar namens mij en zeg dat ze naar de hel kunnen lopen. Wat denken ze wel? Dat San Gregorio een of ander onbenullig Italiaans winkeltje is dat ze zomaar even aan hun keten kunnen toevoegen? Doe niet zo belachelijk, Bernardo! Wat zij doen heeft niets met ons te maken.'

'Integendeel. Het zou alles met ons te maken kunnen hebben. Het geeft ons een internationaal voedingssysteem voor alle andere series, produktiefaciliteiten, massaverkoop als we dat willen, voor de aftershaves, de zeep. Het is een operatie van de eerste orde en het zou voortreffelijk aansluiten bij al onze voornaamste series.' 'Je bent niet goed wijs.' Ze keek hem aan en lachte nerveus. 'Suggereer je werkelijk dat ik aan hen verkoop? Gaat het daar allemaal om?'

Hij aarzelde een fractie van een seconde en knikte toen, op het ergste voorbereid. Dat kwam snel. 'Ben je gek?' schreeuwde ze, terwijl ze snel overeind kwam. 'Braakte je daarom al die nonsens uit vanmorgen? Dat ik er zo moe uitzag? Dat ik zo mager was? Hoe zit het, Bernardo? Bieden ze je soms een flink bedrag als je me zover kunt krijgen? Hebzucht! Iedereen wordt door hebzucht aangezet, net zoals de... die...' Ze slikte de woorden in en dacht aan Amadeo's ontvoerders. Snel draaide ze zich om om de opkomende tranen te verbergen. 'Ik wil hier geen woord meer over horen.' Ze stond met haar rug naar hem toe en keek uit het raam, onbewust zoekend naar Amadeo's Ferrari. De wagen was al verkocht.

Achter haar klonk Bernardo's stem verrassend kalm. 'Niemand betaalt mij, Isabella. Alleen jij. Ik weet dat het voor jou te vlug is om hierover te denken. Maar het is zinnig. Het is de volgende voor de hand liggende stap voor de zaak. Nu.'

'Wat bedoel je daarmee?' Ze keerde zich met een ruk om en keek hem aan. Hij kromp inwendig ineen toen hij de tranen in haar ogen zag. 'Denk je soms dat Amadeo dit zou hebben gedaan? De hele boel verkopen aan een of ander commercieel monster in Amerika? Aan een corporatie? Een F-B en een IHI en een God-weet-wat-nog-meer? Dit is San Gregorio, Bernardo. San Gregorio! Een familiezaak! Een dynastie!'

'Het is een imperium met een lege troon. Hoe lang denk je eigenlijk dit te kunnen volhouden? Jij gaat dood van uitputting nog voor Alessandro meerderjarig is. En dat niet alleen. Je loopt hetzelfde risico als Amadeo deed. En dat geldt ook voor Alessandro. Je weet toch wat er op het ogenblik in Italië gebeurt? En jij? Wat als jou iets overkomt? Kun jij jezelf onafgebroken laten bewaken? Als je aankomt of weggaat? Als je opstaat of gaat zitten?'

'Zolang als het moet... ja. Het neemt wel af. Geloof je nou heus dat verkopen het juiste antwoord is? Hoe kun je dat in vredesnaam zeggen na wat je erin hebt gestoken, na wat je samen met ons hebt opgebouwd, na...' Opnieuw vulden haar ogen zich met tranen. 'Het is geen verraad tegenover jou, Isabella.' Hij probeerde uit alle macht zich te beheersen. 'Ik probeer je te helpen. Er is geen ander antwoord voor jou dan te verkopen. Ze praten over enorme geldbedragen. Alessandro zou een oneindig rijk man zijn.' Maar op het moment dat hij dit zei, wist hij dat het niet de sleutelwoorden waren. 'Alessandro zal zijn wat zijn vader was. Het hoofd van het House of San Gregorio. Hier. In Rome!'

'Als hij dan nog leeft.' De woorden werden zacht en met een zweem van woede uitgesproken.

'Stop daarmee! Stop!' Ze staarde hem aan. Haar handen beefden en haar gezicht was opeens afschuwelijk vertrokken. 'Zeg dat niet telkens! Zoiets zal nooit weer gebeuren en ik verkoop de zaak niet! Nooit! Vertel dat maar aan die lui. Dat is mijn laatste woord. Ik wil het bod niet eens horen en ik wil niet dat jij ook maar iets met hen bespreekt. Om precies te zijn: ik verbied je met hen te praten!' Jezus, méns! 'Doe niet zo stom!' schreeuwde Bernardo. 'We doen zaken met hen. En ondanks jouw stompzinnige bezwaren, is IHI nog altijd onze grootste afnemer.'

'Verbreek de contracten.' 'Dat doe ik niet.'

'Het kan me geen barst schelen wat je doet, verdomme! Laat me toch met rust!'

Deze keer was het Isabella die de deur met een daverende klap achter zich sloot en haar toevlucht zocht in Amadeo's kantoor. Bernardo bleef nog even waar hij was alvorens hij zich terugtrok in zijn eigen vertrekken aan het einde van de gang. Ze was een dwaas. Hij wist dat ze er nooit in zou toestemmen, maar verkoop was voor haar het beste. Er gebeurde iets met haar. Vroeger had de zaak haar vreugde en voldoening geschonken en een geweldige dimensie aan haar leven toegevoegd. Nu zag hij dat het haar vernietigde. Elke dag in deze kantoren maakte haar eenzamer en verbitterder. Iedere dag door lijfwachten omringd maakte haar angstiger, ook al ontkende ze dat ten strengste. Dag in dag uit dromend van Amadeo holde haar ziel uit. Maar zij had nu de teugels in handen. Isabella di San Gregorio had de leiding.

De volgende morgen belde Bernardo de president-directeur van IHI en vertelde hem dat Isabella had geweigerd. Nadat hij de hoorn had neergelegd, overdacht hij spijtig de prachtige gelegenheid die Isabella had laten voorbijgaan. Op dat moment riep zijn secretaresse hem via de intercom op. 'Ja?'

'Er is hier iemand voor u.' 'Waarover gaat het?'

'Over een fiets. Volgens hem moest hij die hier afleveren.' Bernardo glimlachte vermoeid en zuchtte. De fiets. Dat was het laatste waarnaar zijn hoofd stond na het moeizame begin van deze dag. 'Ik kom eraan.'

De fiets was rood met een blauw-wit zadel, rode, witte en blauwe wimpels aan de handvatten, een bel, een snelheidsmeter en een kentekenplaatje met daarop de naam Alessandro. Het was een schitterend fietsje en hij wist dat de jongen - die al vanaf de zomer zeurde om een 'echte fiets' - er verrukt mee zou zijn. Bernardo wist dat Amadeo hem er met Kerstmis een had willen geven. Hij had deze besteld, plus een zilverkleurig astronautenpak en een stuk of wat spelletjes. Dit zouden moeilijke kerstdagen worden. Met een blik op zijn kalender stond hij op. Het drong plotseling tot hem door dat het over twee weken al zover was.

6

'Mama, mama... daar is Bernardo!' Alessandro drukte zijn neus tegen de ruit. Achter hem flonkerde de kerstboom. Isabella sloeg haar armen om hem heen en keek naar buiten. Ze glimlachte. Zij en Bernardo hadden een paar dagen geleden de strijdbijl begraven. Ze had hem dit jaar ontzettend hard nodig, en het kind eveneens. In de loop van de afgelopen tien jaren hadden Amadeo en zij beiden hun ouders verloren; ze hadden geen broers of zusters, zodat ze Alessandro geen uitgebreid familieleven te bieden hadden. Alleen zichzelf en hun vriend. Zoals altijd was Bernardo weer bijgedraaid. 'Oh, kijk eens... kijk! Wat groot! Hij heeft een pakje bij zich... oh, nog meer!' Bernardo voerde een lachwekkende pantomime uit door bijna te bezwijken onder een reusachtige canvas tas, waarin alle pakjes waren gestopt. Hij droeg een van zijn gebruikelijke donkere pakken en op zijn hoofd tooide een kerstmanmuts.

Ook Isabella lachte toen de bewaker hem binnenliet. 'Ciao, Nardo, come va?' Hij kuste haar vluchtig op de wang en wijdde daarna al zijn aandacht aan de jongen. Het waren een paar moeilijke weken geweest op kantoor. De IHl-zaak was nu definitief van de baan. Isabella had hun een onhebbelijk kort briefje gestuurd en Bernardo was hels geweest. Er hadden zich nog andere problemen voorgedaan, die ten slotte allemaal waren opgelost. Het was voor hen beiden een uitputtende tijd geweest. Maar onder de deprimerende druk van het naderende kerstfeest waren ze er op de een of andere manier in geslaagd hun meningsverschillen terzijde te schuiven. Ze gingen bij het haardvuur zitten en Isabella overhandigde hem een glas cognac. 'Wanneer mag ik ze openmaken? Nu... ? Nu?' Alessandro wipte op en neer als een kabouter op een paddestoel, terwijl Mamma Teresa weifelend bij de deur stond. De bedienden vierden hun kerstfeest in de keuken met wijn en de geschenken die Isabella hun de avond tevoren had gegeven. De bewakers waren de enigen die niet in de feestvreugde deelden. Zij werden behandeld alsof ze er niet waren; de veiligheid van de hele huishouding was afhankelijk van hun plichtsbesef en ze moesten alle toegangswegen naar de villa bewaken. De mannen die waren belast met het aannemen van de telefoongesprekken zaten zoals gewoonlijk in Amadeo's oude studeerkamer; de telefoontjes van de maniakken gingen onverminderd voort en waren om de een of andere reden in de vakantie veelvuldiger dan ooit. Alsof ze nog niet genoeg hadden doorstaan. Er moest kennelijk nog meer komen. Bernardo wist dat het zijn tol van haar eiste. Ze was altijd van de telefoontjes op de hoogte en het leek wel alsof ze er een speciaal gevoel voor had ontwikkeld. Ze vertrouwde nu niemand meer. Haar gevoeligheid en spontaniteit, die haar altijd zo eigen waren, leken langzaam maar zeker te verdwijnen.

'Wanneer mag ik ze openmaken? Wanneer?' Alessandro trok aan Bernardo's mouw. Hij deed alsof hij het niet hoorde. 'Wat openmaken? In die tas zit alleen maar mijn vuile was.' 'Nee, niet waar! Nietes! Mama... toe...'

'Ik denk niet dat hij het tot middernacht uithoudt, laat staan tot eerste kerstdag!' Met een glimlach liet Isabella haar blik teder over het kind gaan. 'En Mamma Teresa dan, schat? Zou je haar niet eerst haar cadeautje geven?' 'Oh, mama!'

'Vooruit!' Ze stopte hem een groot pak in de armen en hij holde naar zijn kinderjuffrouw om haar een mooie jurk van roze satijn te geven; het was het mooiste exemplaar uit Isabella's Amerikaanse serie. Van Isabella had ze al een handtas en een mooi sierlijk horloge gekregen. Dit was een jaar om goed te zijn voor iedereen, voor allen die haar en haar kind zoveel loyaliteit hadden betoond. De leden van haar huishouding verdacht ze in geen geval meer. Ze was er uiteindelijk van overtuigd dat de verraders mensen van buitenaf waren geweest. Ze had Enzo een nieuwe jas gegeven, een warme, zwarte kasjmier jas die hij over zijn uniform kon dragen als hij door de stad reed, en ook nog een mooie nieuwe radio voor zijn kamer. Hij kon er zelfs Parijs en Londen op ontvangen, zo had hij haar die dag vol trots verteld. Voor alle leden van de huishouding waren er cadeaus geweest en ook de mensen op kantoor hadden mooie, attente geschenken gekregen. Maar voor Alessandro was er het allermooiste cadeau. Hij had het nog niet gezien, maar Enzo had het uitgestald en alles voorbereid. Hij kwam alweer teruggehuppeld. 'Ze zegt dat ze hem mooi vindt en dat ze hem haar hele leven zal dragen en aan mij zal denken.' Alessandro keek blij omdat de lange roze jurk zo'n succes was. 'Nu ik.' Lachend keken Isabella en Bernardo naar zijn gezicht waarin de ogen wijd opengesperd glansden. Een ogenblik leek het alsof er nooit iets afschuwelijks was gebeurd. Even was de pijn van de laatste maanden niet aanwezig.

'Oké, jongeman. Ga je gang maar!' Met een gul gebaar wees Bernardo
naar de grote canvas tas. De jongen stormde erop af en dook er met een opgetogen kreet in. In een mum van tijd vlogen papier en linten door de kamer en even later droeg hij al het astronautenpak; zijn voeten, gehuld in een rode hansop, staken er eigenwijs onderuit. Hij lachte en gleed snel over de gladgewreven houten vloer naar Bernardo om hem een kus te geven, waarna hij onmiddellijk weer op de tas afdook. Alles pakte hij uit - de spelletjes, nieuwe krijtjes, een grote bruine knuffelbeer en tot slot de fiets, die verdekt achter de tas was opgesteld.

'Oh... oh... wat een mooie! Is het-is het een Rolls-Royce?' Ze barstten allebei in lachen uit en keken toe hoe hij de nieuwe fiets onmiddellijk uitprobeerde.

'Natuurlijk is het een Rolls! Dacht je soms dat ik je iets anders zou geven?' Slingerend reed de jongen door de kamer, eerst recht op een Lodewijk XV-tafel en vervolgens op de muur af, terwijl de twee mensen die zoveel van hem hielden lachten tot de tranen over hun wangen rolden. Plotseling ontdekten ze Enzo, die aarzelend in de deuropening stond. Hij keek Isabella vragend aan, waarop ze glimlachend knikte. Ze fluisterde Bernardo iets in het oor. Deze hief zijn wenkbrauwen op en begon toen te lachen. 'Nu zal mijn cadeau wel in het niet verzinken!' 'Geen sprake van! Waarschijnlijk komt hij morgen op de fiets naar het ontbijt. Maar dit... ik wilde hem iets geven waardoor hij zich minder ongelukkig voelt omdat hij altijd thuis moet blijven. Hij mag niet...' ze haperde vol verdriet,'... hij mag niet meer naar de speelplaats.' Bernardo knikte zwijgend, zette zijn cognac neer en stond op. Maar de droefheid was alweer uit Isabella's blik verdwenen en ze wendde zich glimlachend tot het kind. 'Ga Mamma Teresa en je jas eens even halen.'

'Gaan we naar buiten?' Hij keek haar nieuwsgierig aan. 'Eventjes maar.'

'Mag ik dit niet aanhouden?' Met een gelukkig gezicht keek hij neer op zijn astronautenpak. Bernardo maakte achter zijn rug een sussend gebaar.

'Toe maar. Je kunt je jas er wel over doen.' 'Oké.' Hij zei het Amerikaanse woord met zijn eigen Romeinse accent en verdween als een pijl uit de boog.

Bernardo knipoogde. 'Ik zal de spiegels in je hal-moeten vervangen.' 'Om nog maar te zwijgen van de tafel in de eetkamer, alle kastjes tussen hier en zijn kamer en vermoedelijk ook de glazen deuren.' Glimlachend luisterden ze naar het geluid van de fietsbel in de gang. 'Het was precies het goede geschenk.' Ook zij wist dat Amadeo hem dat cadeau had willen doen. Ze zwegen beiden, waarbij zij hem onderzoekend aankeek en ten slotte een kleine zucht slaakte. 'Ik ben blij dat jij dit jaar hier, bij Alessandro kon zijn, Nardo... en ook bij mij.'

Terwijl het vuur in de open haard knetterde, raakte hij zacht haar hand aan. 'Ik zou nooit ergens anders zijn heengegaan.' Hij keek haar lachend aan. 'Ondanks de ergernissen die je mij op kantoor bezorgt.' Maar dit was anders. En opeens was de sfeer geladen met een ander soort elektriciteit.

'Het spijt me, maar ik-ik heb het gevoel dat er nu zoveel op mijn schouders drukt. Ik denk steeds maar dat je het wel begrijpt.' Ze keek naar hem op, het mooie gezicht bleek en volmaakt gevormd rond de donkere ogen.

'Ik begrijp het ook. Ik zou nog veel meer kunnen helpen, als je mij mijn gang maar liet gaan.'

'Ik weet niet of ik dat wel kan. Ik heb die krankzinnige drang om-om alles zélf te doen. Het is zo moeilijk uit te leggen. Het is alles wat ik nog heb, behalve Alessandro dan.' 'Op een dag zal er meer zijn.' Op een dag... Maar ze schudde haar hoofd. 'Nooit. Er bestaat niemand zoals hij. Hij was zo'n bijzondere man.' Tranen welden in haar ogen op. Ze trok haar hand weg en staarde zwijgend in het vuur. Bernardo wendde zijn blik af en nipte aan zijn cognac. Op dat moment rinkelde de fietsbel en racete Alessandro naar binnen, met Mamma Teresa in zijn kielzog. 'Klaar?' Isabella's ogen glansden nog een beetje, maar het gezicht dat ze naar haar zoon wendde verried niets van de hevige pijn die ze voelde.

'Si.' Ondeugend keken de grote ogen haar van onder de grote plastic astronautenpet aan.

'Allora, andiamo.' Isabella ging het gezelschap via de openslaande deuren voor naar de tuin. Een bewaker stond onopvallend in een hoekje. Ze zagen nu allemaal dat de tuin helder verlicht was. Isabella keek naar de jongen en hoorde hoe hij zijn adem inhield. 'Mama...!' Daar stond een kleine maar prachtige carrousel, precies groot genoeg voor een vijfjarig kind. Hij had haar een fortuin gekost, maar dat was het meer dan waard toen ze de glans in zijn ogen
zag. Onder een gebeeldhouwd houten puntdak dat in wit en rood was beschilderd dansten vrolijk vier paarden; verder waren er klokken, clowns en allerlei decoraties. Bernardo dacht dat de ogen van de jongen nog nooit zo groot waren geweest. Enzo hielp hem voorzichtig in het zadel van een blauw geschilderd paard met groene teugels die vastzaten aan een verguld halster met zilveren belletjes. Er werd een schakelaar omgedraaid en de carrousel begon te draaien. Alessandro slaakte kreten van opwinding en plezier. De avond was plotseling gevuld met kermisachtige muziek. De bedienden kwamen voor de ramen kijken en alle toeschouwers keken glimlachend naar de jongen. 'Buon Natale!' riep Isabella hem toe en sprong vervolgens in het zadel van het tweede paard, een geel met een klein rood zadel met een gouden rand. Lachend keken ze elkaar aan terwijl de carrousel langzaam ronddraaide. Bernardo sloeg hen met een brok in zijn keel gade. Mamma Teresa wendde zich af en pinkte een traan weg, terwijl Enzo en de bewaker een grijnzende blik wisselden. Alessandro bleef wel een half uur lang rondjes draaien, tot Isabella hem ten slotte aanspoorde naar binnen te gaan. 'Morgen is er weer een dag.' 'Maar ik wil er vanavond op zitten!' 'Als je de hele nacht hier blijft, komt de kerstman niet.' De kerstman? Bernardo grinnikte in zichzelf. Wat had het kind eigenlijk niet? Zijn gezicht betrok. Een vader. Dat had Alessandro niet. Hij hielp de jongen van de carrousel en hield zijn hand stevig vast terwijl ze weer naar binnen gingen. Alessandro verdween snel in de keuken, en Isabella en Bernardo gingen weer bij het vuur zitten. 'Wat een schitterend ding, Isabella!' Het geluid van het vrolijke klokkenspel galmde nog na in zijn hoofd.

Eindelijk glimlachte ze zoals ze in geen maanden had gedaan. 'Ik wilde er als kind zelf altijd dolgraag een hebben. Het is volmaakt, hè?' Haar ogen waren gedurende een ogenblik bijna even helder als het vuur. Even kwam hij in de verleiding om te zeggen: 'Dat ben jij ook.' Ze was een opmerkelijke vrouw. Hij haatte haar en hield van haar. Ze was zijn dierbaarste vriendin.

'Zou hij het goedvinden als wij er ook eens op gaan als we heel erg lief zijn?' Ze lachte met hem mee en schonk voor zichzelf een klein glas rode wijn in. Plotseling sprong ze overeind alsof ze iets was vergeten en liep snel naar de kerstboom.

'Dat vergat ik bijna.' Ze pakte twee in goudpapier gewikkelde doosjes en keerde terug naar het haardvuur. 'Voor jou.' 'Als het geen carrousel is, hoef ik het niet.' Opnieuw moesten ze allebei lachen, maar het gelach verstomde snel toen hij de inhoud van de pakjes zag. Het eerste was een ingewikkelde calculator in een zilveren doosje, dat eruitzag als een chique sigarettendoos en zo in zijn vestzak kon worden weggeborgen.

'Ik heb het uit Amerika laten overkomen. Ik snap er niets van, maar jij vast wel.'

'Isabella, je bent niet wijs!'

'Doe niet zo raar. Ik had misschien beter een kruik voor je maagzweer kunnen kopen, maar ik vond dit eigenlijk wel zo leuk.' Ze drukte een liefdevolle kus op zijn wang en gaf hem toen het tweede pakje. Maar deze keer wendde ze zich af en staarde in het vuur. Nadat hij het had geopend, werd hij ook stil. Hierop kon hij niets zeggen. Het was het zakhorloge dat Amadeo altijd als een kostbare schat had gekoesterd en nagenoeg onafgebroken had gedragen omdat het zoveel voor hem had betekend. Het was van zijn vader geweest, en achterop waren de initialen van drie generaties San Gregorio's in sierlijke letters gegraveerd. Plotseling ontdekte hij dat daaronder die van hem waren toegevoegd. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen.' 'Niènto, caro. Er valt niets te zeggen.' 'Dit hoort Alessandro te krijgen.'

Ze schudde haar hoofd. 'Nee, Nardo. lij.' Een eindeloos lijkend moment hielden haar ogen de zijne vast. Ze wilde hem laten weten dat hij haar dierbaar was en dat hij veel voor haar betekende, hoe groot de wrijving tijdens het werk tussen hen ook was. Hij was heel belangrijk voor haar. Alessandro en hij waren de enigen die ze nog over had. Bernardo zou altijd een speciaal plekje in haar hart bezetten. Hij was haar vriend, zoals hij ook Amadeo's vriend was geweest. Het horloge moest hem daaraan herinneren. Aan het feit dat hij meer was dan alleen de directeur van San Gregorio of de man tegen wie ze iedere dag tientallen malen tekeer ging. Buiten kantoor was hij voor haar een belangrijk mens, een soort familielid. Hij was een deel van haar andere leven. Dat alles vertelde de blik in haar ogen hem toen hij haar aankeek. Zijn ogen schenen de hare lang vast te houden, alsof hij zich ergens over verbaasde en alsof hij zich probeerde staande te houden in een vloedgolf waarover hij geen controle had. 'Isabella...' Zijn stem klonk plotseling merkwaardig formeel. Ze
wachtte, wetend dat het geschenk hem diep had getroffen. 'Ik-ik moet je iets zeggen. Al heel lang. Misschien is het niet het juiste moment. .. dat weet ik eigenlijk niet goed. Maar ik móet het je zeggen. Ik moet nu eerlijk tegenover je zijn. Het is... het is erg belangrijk voor me.' De woorden kwamen er haperend uit, alsof het hem zwaar viel ze uit te spreken. De blik in zijn ogen vertelde haar dat dit inderdaad zo was.

'Is er iets mis?' Plotseling keek ze hem vol medelijden aan. Hij zag er zo gekweld uit, de arme man, en ze had hem de laatste tijd zo hard aangepakt. Wat wilde hij in godsnaam zeggen? Ze bleef doodstil zitten en wachtte. 'Nardo... je kijkt zo angstig, caro. Dat hoeft niet. Wat het ook is, je kunt het me rustig vertellen. God weet dat we al die jaren ons hart op de tong hebben gehad.' Ze probeerde hem een lachje te ontlokken, maar dat lukte niet. Voor het eerst sinds hij haar kende vond hij haar ongevoelig. Mijn God, hoe was het mogelijk dat ze het niet wist? Maar het was geen ongevoeligheid, het was blindheid. Hij wist het toen hij haar gadesloeg. Hij knikte en zette zijn glas neer.

'Ik ben inderdaad bang. Wat ik je heb te zeggen, boezemt me angst in. En ik vrees dat jij er ook van zult schrikken. Dat wil ik niet. Het laatste wat ik wil, is jou angst aanjagen.' Ze zat hem roerloos, wachtend aan te staren.

'Nardo...' begon ze, terwijl ze een lange, sierlijke hand naar hem uitstak.

Hij nam die hand stevig in de zijne. Zijn ogen lieten de hare geen ogenblik los. 'Ik zal het je maar gewoon zeggen, Bellezza. Het kan niet anders. Ik houd van je.' En heel zacht: 'Al jaren.' Bij die woorden schoot ze overeind alsof er plotseling een elektrische schok door haar lichaam voer. 'Wat?'

'Ik houd van je.' Hij leek minder angstig dan de eerste keer en meer de Bernardo die ze kende. 'Maar Nardo... al jaren?'

'Zolang ik je ken.' Nu klonk het trots. Hij voelde zich een stuk beter nu het er eindelijk uit was. 'Hoe kón je?'

'Dat was gemakkelijk genoeg. Je bent vaak onuitstaanbaar, maar merkwaardigerwijs ben je daardoor niet moeilijk te beminnen.' Hij glimlachte.

Plotseling begon ze te lachen, en dat leek de spanning in het vertrek enigszins te verbreken. 'Maar waarom?' Ze stond op en liep peinzend naar de haard.

'Waarom ik van je hield? Of waarom ik het je niet vertelde?' 'Alles. En waarom nu? Waarom nu, Nardo? Waarom moest je het me nu zeggen?' Er waren opeens tranen in haar stem en in haar ogen. Ze leunde tegen de schoorsteenmantel en staarde in het vuur. Zacht liep hij naar haar toe en ging naast haar staan. Hij wendde haar gezicht teder naar het zijne zodat hij haar kon aankijken. 'Ik heb het al die jaren voor je verzwegen omdat ik van jullie allebei hield. Ik hield ook van Amadeo, moet je weten. Hij was een bijzondere man. Nooit zou ik iets hebben gedaan wat hem of jou kon kwetsen. Ik stopte mijn gevoelens weg en zocht er vervanging voor. Die vond ik in de zaak en misschien zelfs...' hij glimlachte, '.. .misschien zelfs in onze ruzies. Maar nu.. . nu is alles anders. Amadeo is er niet meer. En ik sloeg jou gade - dag-in, dag-uit, week-in, weekuit. Ik zag hoe eenzaam je was, hoe je bezig was jezelf te vernietigen, hoe je jezelf forceerde... alleen, altijd alleen. Ik kon het niet langer aanzien. Ik ben er voor jou. Al die jaren was ik er voor jou. Het werd tijd dat je dat wist. Het werd tijd dat je je tot mij wendde, Isabella. En...' hij aarzelde lang voor hij zei: '... en het werd tijd dat ik mijn hart luchtte. Ik wilde je laten weten dat ik van je houd, dat ik je in mijn armen wil houden, dat ik Alessandro's stiefvader wil zijn als jij me dat toestaat en niet alleen zijn vriend. Misschien ben ik gek om je dit allemaal te vertellen, maar... ik-ik móet... Daarvoor houd ik te lang van je.' Zijn stem klonk hees door de jarenlang opgekropte hartstocht.

Ze keek hem aan, terwijl de tranen langzaam uit haar ogen rolden en meedogenloos langs haar wangen op haar jurk drupten. Hij sloeg haar gade. Voorzichtig bracht hij zijn hand naar haar gezicht en veegde de tranen weg. Het was de eerste keer dat hij haar op die manier aanraakte en hij voelde een tomeloos vuur door zijn lendenen trekken. Bijna zonder te denken wat hij deed, trok hij haar naar zich toe en drukte zijn mond op de hare. Ze verzette zich niet en even meende hij te voelen dat ze zijn kus beantwoordde. Ze was hongerig, eenzaam, verdrietig en bang, maar wat nu gebeurde was te veel voor haar. Plotseling duwde ze hem krachtig van zich af. Ze waren beiden buiten adem en Isabella staarde haar oude vriend met een verwilderde blik aan.

'Nee, Nardo... Néé!' Ze verzette zich tegen zijn kus.

En opeens zag hij er nog angstiger uit dan zij. Hij schudde zijn hoofd. 'Het spijt me. Niet wat ik heb gezegd, maar omdat... omdat ik je te snel wilde dwingen... ik... oh, mijn God, het spijt me zo! Het is te vlug. Ik deed er verkeerd aan.'

Ze keek hem aan en voelde plotseling een diep medelijden voor hem. Wat moest hij al die jaren hebben geleden! En al die tijd had zij het niet geweten. Ze was ervan overtuigd dat Amadeo het evenmin had vermoed. Hoe had ze zo stom kunnen zijn? Hoe was het mogelijk dat ze niets in de gaten had gehad? Ze keek hem meewarig en liefdevol aan en stak hem haar beide handen toe. 'Het hoeft je niet te spijten, Nardo. Het is in orde.' Maar toen ze een hoopvolle gloed in zijn ogen zag komen, schudde ze snel haar hoofd. 'Nee, zo bedoel ik het niet. Ik-ik weet het niet. Het is te vlug. Maar je deed er niet verkeerd aan. Als je die gevoelens hebt, moet je het me vertellen... had je het me al veel eerder moeten zeggen.'

'Wat voor nut had dat gehad?' Zijn stem klonk een ogenblik verbitterd en jaloers op zijn oude vriend.

'Ik weet het niet. Maar ik moet al die jaren wel erg stom en grof hebben geleken.' Ze keek hem warm aan.

'Nee.' Hij glimlachte. 'Alleen erg blind. Maar het was zo misschien beter. Als ik het je had verteld, zou het de dingen alleen maar gecompliceerd hebben gemaakt. Wellicht is dat nu ook wel het geval.' 'Dat hoeft niet per se.'

'Maar het is best mogelijk. Wil je dat ik bij San Gregorio vertrek, Isabella?' Hij meende het oprecht en zijn stem klonk vermoeid. Het was een moeilijke avond voor hem geweest.

Nu keek ze hem met een felle blik in haar ogen aan. 'Ben je gek? Waarom? Omdat je me hebt gekust? Omdat je me hebt verteld dat je van me houdt? Zou je me daarom willen verlaten? Doe me dat niet aan, Nardo! Ik heb je nodig... op duizend manieren. Ik weet niet goed wat ik op dit moment voel. Ik ben nog steeds verdoofd, verlang nog steeds dag en nacht naar Amadeo... de helft van de tijd begrijp ik niet dat hij nooit meer thuiskomt. Dan verwacht ik hem te zien, te horen, te ruiken... Behalve voor Alessandro is er in mijn leven geen plaats voor iemand anders. Ik kan je op dit moment niets beloven. Het dringt nauwelijks tot me door wat je zegt. Ik hoor het wel, maar ik bevat het niet. Niet werkelijk. Misschien zal er een dag komen dat ik dat wel doe. Maar tot zolang kan ik alleen maar van je houden zoals ik altijd heb gedaan - als een broer, als een vriend. Als dat voor jou reden is om San Gregorio vaarwel te zeggen, dan moet je dat
doen. Ik zal het echter nooit begrijpen. We kunnen doorgaan zoals
het was. Er is geen enkele reden dat niet te doen.'

'Maar niet voor altijd, cara. Kun je dat begrijpen?'

Ze keek gekwetst toen hun ogen elkaar ontmoetten. 'Wat bedoel je
daarmee?'

'Precies wat ik zei: ik kan niet voor altijd op deze manier doorgaan. Ik moest het je vertellen omdat ik niet langer kon leven met mijn heimelijke gevoelens. Dat hoefde ook niet meer. Amadeo is dood, Isabella. Of je dat nu wilt erkennen of niet. Hij is er niet meer. En ik houd van je. Dat zijn de twee feiten. Maar om altijd zo door te gaan terwijl jij niet op dezelfde manier van me houdt, om voor jou te blijven werken - want in feite werk ik voor jou en niet met jou... vooral nu - om altijd de tweede viool te blijven spelen, Isabella... dat kan ik niet. Op een dag zal ik jouw leven willen delen en er niet langer als franje willen bijhangen. Ik wil je alles geven wat ik heb. Ik wil je beter, gelukkiger en sterker maken. Ik wil je weer horen lachen. Ik wil de zege van onze collecties en fabuleuze transacties met je delen. Ik wil naast je staan als Alessandro opgroeit.' 'Dat zal in ieder geval gebeuren.'

'Ja.' Hij knikte eenvoudig. 'Inderdaad. Als je man of als je vriend. Maar niet als je werknemer.'

'Ik begrijp het. Je bedoelt dus dat ik met je moet trouwen of dat je anders ontslag neemt?'

'Uiteindelijk. Maar dat zou heel lang kunnen duren... als... als ik wist dat er hoop voor me was.' Na een lange stilte vroeg hij: 'Is die er?'

Zij had evenveel tijd nodig voor ze antwoordde. 'Ik weet het niet. Ik heb altijd van je gehouden, maar niet op die manier. Ik had Amadeo.'

'Dat begrijp ik. Dat heb ik altijd begrepen.' Lange tijd zaten ze zwijgend in het vuur te staren, beiden in gedachten verloren. Teder pakte hij ten slotte weer haar hand, bracht de zachte, fijngerimpelde palm naar zijn mond en drukte er een kus op. Ze trok haar hand niet terug, maar keek hem slechts met een bedroefde blik aan. Hij nam een bijzondere plaats in haar hart in en ze hield van hem, maar hij was geen Amadeo. Dat zou hij nooit zijn... nooit... Dat beseften ze beiden op dat moment. Hij keek haar doordringend aan terwijl hij haar hand losliet. 'Ik meende het serieus. Wil je dat ik ontslag neem?' 'Om vanavond?' Haar stem klonk moe en verdrietig. Het was niet zozeer een verraad als wel een verlies geweest. Ergens voelde ze dat ze hem als vriend was kwijtgeraakt. Hij wilde haar minnaar zijn. En dat was niet mogelijk.

'Ja, om vanavond. Als ik het voor jou onmogelijk heb gemaakt om op kantoor normaal door te gaan, zal ik vertrekken. Op staande voet als je dat wilt.'

'Dat wil ik niet. Dat zou nog erger zijn, Nardo. Ik zou het geen week volhouden.'

'Dan ken je jezelf niet. Dat zal wel meevallen. Maar zou je dat prettiger vinden?'

Eerlijk schudde ze haar hoofd. 'Nee. Ik weet alleen niet wat ik over alles moet zeggen.'

'Zeg dan niets. Op een dag, als de tijd daarvoor rijp is - en dat zal nog heel lang duren - zal ik het opnieuw zeggen. Maar kwel jezelf alsjeblieft niet en beschouw het niet als een soort zwaard van Damocles dat je boven het hoofd hangt. Ik zal je niet onverhoeds bespringen en in mijn armen nemen. We zijn al zo lang vrienden. Die vriendschap wil ik niet ook nog kwijt!'

Plotseling voelde ze zich opgelucht. Misschien had ze ten slotte toch niet alles verloren. 'Daar ben ik blij om, Nardo. Een dreigement in de trant van "doe dit of anders..." zou ik niet aankunnen. Ik ben er nog niet klaar voor. Misschien zal ik dat nooit zijn.' 'Dat zul je wel. Maar misschien nooit waar het mij betreft. Ook dat kan ik begrijpen.'

Teder glimlachend boog ze zich naar hem toe en kuste zijn wang. 'Waar heb je die wijsheid vandaan, mister Franco?' 'Die heb ik altijd gehad, maar het is je alleen nooit opgevallen.' 'Oh nee?'

Hij glimlachte en zij lachte. De sfeer in de kamer was opnieuw veranderd.

'Nee. Toevallig ben ik tegenwoordig de genius op kantoor. Of had je dat nog niet gemerkt?'

'Dat had je gedacht! Iedere morgen kijk ik in de spiegel en vraag: "Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de grote genius in heel het land?"...' Nu barstten ze allebei in lachen uit. Plotseling waren hun gezichten weer dicht bij elkaar en kon hij haar zachte adem tegen zijn wang voelen. Opnieuw voelde hij het verlangen haar te kussen. Hij zag hoe haar mond op de zijne wachtte, maar deze keer deed hij het niet. Het moment ging voorbij. Isabella lachte geforceerd, stond op en liep bij hem vandaan. Nee, het zou op kantoor zeker niet gemakkelijk worden. Dat beseften ze nu allebei.

'Kijk eens wat Laura voor de kerstman heeft gebakken!' Op zijn zachte kousevoeten was hij onhoorbaar binnengekomen. De volwassenen keken op en zagen Alessandro met in zijn handen twee schalen vol peperkoek, die hij voorzichtig op een stoeltje naast de open haard zette. Hij keek hen ernstig aan en pakte toen een groot stuk koek, dat hij snel opat. Vervolgens verdween hij weer, na de pijnlijke betovering te hebben verbroken.

'Isabella...' Hij keek haar glimlachend aan. 'Maak je geen zorgen.' Ze gaf een klopje op zijn arm en ze wisselden een lachje toen Alessandro terugkwam met twee bekers melk.

'Geef je een feestje of is dat voor de kerstman?' Bernardo keek hem grijnzend aan en ging weer zitten. 'Nee. Dat is allemaal niet voor mij.'

'Dus toch voor de kerstman?' Bernardo keek hem met een brede lach aan, maar langzaam verscheen er een ernstige trek op het gezicht van de jongen. Hij schudde zijn hoofd. 'Is het soms voor mij?' Opnieuw ging het hoofd ontkennend heen en weer.

'Het is voor papa. Voor het geval... de engeltjes hem naar huis laten gaan... alleen voor vanavond.' Hij keek nog een keer naar de twee stoelen die hij bij de open haard had neergezet. Daarna kuste hij zijn moeder en Bernardo wel te rusten. Vijf minuten later vertrok Bernardo en ging Isabella stilletjes naar haar kamer. Het was een eindeloos lange avond geweest.

7

'Hoe bevalt de carrousel hem?' Bernardo strekte zijn benen uit nadat hij en Isabella aan het einde van een lange dag een privé-bespreking hadden afgesloten. Het was drie weken na Kerstmis en ze hadden sindsdien alleen maar gewerkt. Maar ten slotte scheen alles weer in normale banen te zijn geleid. Het was zelfs al tien dagen geleden dat ze voor het laatst een fikse ruzie hadden gehad. Zijn 'bekentenis' tijdens Kerstmis had hij niet meer aangeroerd. Daarover was Isabella opgelucht.

'Ik geloof dat hij er bijna net zo gek mee is als met jouw fiets.' 'Heeft hij er al meubelstukken mee beschadigd?' 'Nee, maar hij onderneemt wel een poging daartoe. Gisteren heeft hij een raceparcours in de eetkamer uitgezet en daarbij maar vijf stoelen omver gereden.' Ze lachten. Even later stond Isabella op en rekte zich uit. Ze was blij dat de vakantie voorbij was en tevreden over het werk dat ze hadden verricht. Met enige moeite hadden ze hun oude verhouding weer opgepakt en zelfs Bernardo zag dat ze in een milde stemming verkeerde. Plotseling verstarde ze toen ze Amadeo's telefoon hoorde rinkelen. 'Waarom bellen ze naar dat kantoor?' 'Misschien konden ze geen verbinding met het jouwe krijgen.' Hij probeerde er onverschillig over te doen, hoewel ook hij er even van was geschrokken. Maar ze wisten allebei dat de mannen die haar telefoongesprekken zuiverden soms alle lijnen gebruikten. 'Wil je liever dat ik aanneem?'

'Nee, dat hoeft niet.' Snel liep ze naar Amadeo's kantoor. Ze was nog maar twee minuten weg toen Bernardo een gil hoorde. Hij rende naar binnen en zag haar met een wit vertrokken gezicht en hysterisch, met beide handen voor haar mond, naar de telefoon staren. 'Wat is er?' Ze gaf eerst geen antwoord en toen ze het probeerde, kwam er alleen maar een schor geluid, gevolgd door een tweede kreet. 'Isabella, vertel op!' Hij pakte haar schouders beet en schudde haar wanhopig door elkaar terwijl hij in haar ogen een aanwijzing zocht. 'Wat zeiden ze? Had het iets met Amadeo te maken? Was het dezelfde man? Isabella...' Hij overwoog juist om haar in het gezicht te slaan toen de bewaker die het kantoor van het personeel in de gaten hield naar binnen stormde. 'Isabella!'

'Alessandro... Ze... zeiden... dat ze... hem hebben...' Snikkend viel ze in Bernardo's armen terwijl de bewaker vertwijfeld de telefoon greep en het nummer van haar huis draaide. Hij kon echter geen verbinding krijgen.

'Bel de politie!' schreeuwde Bernardo over zijn schouder. Hij griste haar jas en haar handtas bij elkaar en trok haar via haar eigen kantoor naar de gang. 'We gaan naar huis!' In de deuropening bleef hij even staan, omvatte Isabella's armen en keek haar doordringend aan. 'Het is vermoedelijk alleen maar weer zo'n maniak. Dat weet je toch, hè? Er mankeert hem waarschijnlijk niets.' Ze kon hem alleen maar aanstaren en heftig met haar hoofd heen en weer schudden. 'Was het dezelfde stem? Dezelfde man?' vroeg hij. Opnieuw schudde ze haar hoofd. Bernardo gebaarde de bewaker hem te volgen en met z'n drieën draafden ze de trappen af naar buiten. Onderweg kwamen ze nog een bewaker tegen, die ook meeging. Zoals gewoonlijk aan het eind van iedere dag stond Isabella's wagen al op haar te wachten. Vol verwarring staarde Enzo naar het viertal dat op hem kwam afstormen. Een van de bewakers schoof Enzo aan de kant en ging zelf achter het stuur zitten.

'Ma, che... ' begon Enzo, maar één blik op Isabella vertelde hem wat hij niet wilde weten. 'Cosa c'e? Wat is er? II bambino?' Niemand gaf hem antwoord. Isabella klampte zich nog steeds aan Bernardo vast. In snel tempo raasden ze naar de villa aan de Via Appia Antica.

De chauffeur wachtte amper tot de elektrische hekken opengleden. Nog voor de wagen stilstond was een van de bewakers al uitgestapt en rende het huis in, een ogenblik later gevolgd door Isabella, Bernardo, Enzo en de laatste bewaker. Vertwijfeld holden ze door het huis. De eerste die Isabella zag was Luisa.

'Alessandro? Waar is hij?' Ze kon nu weer spreken en ze greep de verschrikte kokkin ruw beet. 'Ik... signora... hij...' 'Vertel op!'

De oudere vrouw begon te huilen. Ze was helemaal in de war. 'Ik weet het niet. Ik dacht dat Mamma Teresa hem een uur geleden mee naar buiten had genomen... Is er iets mis?' Op dat moment zag ze de hysterische blik in Isabella's ogen en begreep ze het. 'Oh, God, nee! Oh, God...!' De lucht vulde zich met haar langgerekte smartelijke kreet. Het geluid doorboorde Isabella als een vlijmscherp mes. Ze wilde het laten stoppen en zonder erbij na te denken haalde ze uit en gaf Luisa een harde klap vóór Enzo de vrouw had kunnen wegtrekken. Even later lag Bernardo's arm rond haar middel en sleepte hij Isabella bijna door de gang naar haar kamer. Op het moment dat ze de deur bereikten, ontstond er aan de andere kant van het huis enige opschudding. Het geluid van voeten weerklonk. De bewakers draafden rumoerig door het huis. Toen klonk - als muziek - de stem van Alessandro en even later die van Mamma Teresa, onverstoorbaar als altijd. Isabella keek met een verwilderde blik naar Bernardo en rende toen de gang in.

'Mama!' begon Alessandro, maar zweeg plotseling. Zo had ze er niet meer uitgezien sinds ze hem vier maanden geleden hadden verteld dat ze griep had, en dat was toen... Vol angst keek hij naar haar, terwijl de herinnering bovenkwam. Toen begon hij te huilen en rende naar haar toe.

Ze klemde hem troostend tegen zich aan en vroeg met een door tranen verstikte stem aan Mamma Teresa: 'Waar waren jullie?' 'We hebben een ritje gemaakt.' De oudere vrouw staarde naar Isabella en de bewakers. Langzaam drong het tot haar door wat er moest zijn gebeurd. 'Ik dacht dat een beetje verandering de jongen goed zou doen.'

'Is er niets gebeurd?' Mamma Teresa schudde haar hoofd en Isabella keek Bernardo aan. 'Dan was het dus alleen maar... weer een van die telefoontjes,' zei ze. Maar ze had het geloofd. Het had zoveel óp die andere, op die afschuwelijke dreigende stemmen geleken. En hoe hadden ze verbinding kunnen krijgen? Ze voelde hoe haar knieën begonnen te knikken en was zich er vaag van bewust dat iemand het kind uit haar omarming weghaalde.

Vijf minuten later kwam ze in haar kamer weer bij. Bernardo en een van de dienstmeisjes stonden over haar heen gebogen en keken angstig toe hoe ze weer bij bewustzijn kwam.

'Grazie.' Bernardo knikte het meisje toe ten teken dat ze kon vertrekken. Daarna gaf hij Isabella een glas water en ging op de rand van haar bed zitten. Hij zag bijna net zo bleek als zij. Met trillende hand hield ze het glas vast en nam een slokje van het water. 'Zal ik een dokter roepen?'

Ze schudde haar hoofd en ze bleven even zwijgend zitten, geschokt en verbijsterd door wat ze hadden gedacht.

'Hoe hebben ze verbinding met het kantoor kunnen krijgen?' vroeg Isabella ten slotte.

'Volgens een van de bewakers was er vandaag iets mis met de lijnen. Vermoedelijk is het opvangsysteem op de toestellen van de zaak enkele minuten buiten werking geweest. Of misschien hebben ze het telefoontje gewoon gemist. Er kunnen allerlei redenen zijn waarom de telefoon in Amadeo's kantoor overging. Zelfs een verkeerde aansluiting van de draden.'

'Maar waarom doen ze mij dit aan? Oh, God, Bernardo...' Ze sloot haar ogen en legde haar hoofd een ogenblik achterover op het kussen. 'En die arme Luisa.' 'Maak je om haar maar geen zorgen.' 'Ik zal straks even naar haar toegaan. Ik dacht alleen...' 'Ik ook. Ik dacht ook dat het waar was, Isabella. Wat als het op een
dag echt gebeurt? Wat als iemand ook hem te pakken krijgt?' Hij keek haar onbarmhartig aan.

Ze sloot haar ogen en schudde haar hoofd. 'Zeg dat niet!' 'Wat ga je doen? Nog meer bewakers aan de stoet toevoegen? Een fort voor jou en de jongen bouwen? Krijg je bij het volgende telefoontje van een maniak misschien een hartaanval?' 'Ik ben nog niet zo oud dat ik bang hoef te zijn voor een hartaanval.' Met een geforceerd glimlachje keek ze hem aan, maar Bernardo bleef ernstig.

'Zo kun je niet blijven leven! En kom me niet meer aan met argumenten dat je het voor Amadeo doet, dat je zijn plaats inneemt. Als hij wist waar je mee bezig was en hoe je leefde - hier en op kantoor achter gesloten deuren, terwijl je het kind van de buitenwereld houdt afgesloten. .. Als hij wist welke risico's je met die jongen nam alleen al door in Rome te blijven wonen, dan zou hij je ik-weet-niet-wat doen, Isabella. Dat weet je zelf ook wel. Probeer nooit meer jezelf schoon te praten door me te vertellen dat je het allemaal voor hem doet. Amadeo zou het je nooit vergeven. En op een dag zal Alessandro je dat misschien evenmin! Op deze manier geef je hem een bange jeugd, om nog maar te zwijgen over wat je jezelf aandoet. Hoe durf je! Hoe durf je!' Terwijl hij sprak, had Bernardo's stem zich verheven. Hij liep de kamer door en keerde zich ten slotte naar haar toe. Zijn ene hand woelde door zijn haren. Plotseling had hij spijt van zijn uitbarsting. Hij liet zich in een stoel zakken en wachtte gelaten op Isabella's woedende verweer. Maar toen hij haar aankeek, drong het tot zijn verbijstering tot hem door dat ze hem deze keer niet naar de hel wenste. Ze had zich niet beroepen op de heilige naam van Amadeo en ze had hem niet gezegd ervan overtuigd te zijn dat ze gelijk had. 'Wat moet ik volgens jou dan doen? Vluchten? Rome verlaten? Me voor de rest van mijn leven verbergen?' vroeg ze. Deze keer klonk er geen sarcasme in haar stem, maar alleen nog een spoor van de angst die ze opnieuw had gevoeld.

'Je hoeft je niet voor de rest van je leven te verbergen. Misschien zou het wel goed zijn als je dat voor een korte tijd deed.' 'En dan? Bernardo, hoe kan ik dat nou doen?' Het klonk als de jammerklacht van een klein, bang en vermoeid meisje. 'Je móet, Isabella! Je hebt geen keus. Ze maken je gek als je hier blijft. Verdwijn! Een half jaar... een jaar... We bedenken wel iets. En we kunnen toch contact houden? Je kunt me bevelen, opdrachten, uitbranders geven... het kan me niet schelen, maar ga hier weg! In 's hemelsnaam, Isabella, ik sméék het je! Ik zou het niet kunnen verdragen als...' Tot hun beider verbijstering verborg hij zijn gezicht in zijn handen en begon te huilen. '.. .als er iets met jou of Alessandro zou gebeuren.' Hij hief zijn hoofd weer op. De tranen stroomden uit zijn blauwe ogen. 'Jij bent als een zuster voor mij. Amadeo was mijn beste vriend. In godsnaam... ga weg!' 'Waarheen?'

'Je zou naar Parijs kunnen gaan.'

'Daar heb ik niets meer te zoeken. Iedereen is dood... mijn grootvader, mijn ouders... En als deze lui me hier kunnen pakken, kunnen ze dat ook in Frankrijk. Kan ik geen afgelegen plaats op het platteland, in de buurt van Rome zoeken? Als niemand weet waar ik ben, kan er toch niets gebeuren?'

Nu wierp Bernardo haar een woedende blik toe. 'Maak er geen spelletje van! Verdwijn, verdomme! Nú! Het kan me niet schelen waarheen, maar géén tien minuten van Rome en niet in Milaan of Florence! Ga weg, maar doe het dan goed!'

'Wat heb je in je hoofd? New York soms?' Ze zei het sarcastisch, maar op hetzelfde moment wist ze het. Evenals hij. Lange tijd zweeg ze en dacht na, terwijl hij haar inwendig hopend en biddend gadesloeg. Ze keek hem somber aan en overwoog alles. Ten slotte stond ze langzaam op en liep naar de telefoon. 'Wat ga je doen?'

De blik in haar ogen zei dat ze nog niet was verslagen, dat ze het nog niet had opgegeven en dat er nog hoop was. Ze zou geen heel jaar wegblijven. Ze zou zich door hen niet van haar huis en haar werk, van de plaats waar ze hoorde laten verdrijven. Maar ze zou gaan. Voor een tijdje. Als het tenminste geregeld kon worden. Toen ze de hoorn van het toestel nam, lag er weer een felle gloed in haar ogen.

8

Een lange, magere blondine zat in een klein, in helder geel uitgevoerd vertrek op een schrijfmachine te rammelen. Een blonde haarlok hing voor een van haar ogen en aan haar voeten lag een kleine bruine cockerspaniel te slapen. Door het hele vertrek verspreid lagen boeken en stapels paperassen en overal stonden planten. Zeven of acht plastic koffiebekertjes lagen leeg op hun kant, op hun inhoud besnuffeld door de hond. Voor het raam hing een poster van San Francisco, die ze als haar uitzicht beschouwde. Het was duidelijk de kamer van een schrijfster. Aan de verste muur hingen de ingelijste omslagen van haar laatste vijf boeken slordig naast elkaar, omringd door even schuin opgehangen foto's van een jacht in de haven van Monte Carlo, twee kinderen op een strand in Honoloeloe, een president, een prins en een baby. Alles had op de een of andere manier te maken met publikaties, minnaars of vrienden. Behalve de baby, die van haar was. Op de foto stond een vijf jaar oude datum. De spaniel rekte zich lui uit in de winterse warmte van het appartement. De vrouw achter de schrijfmachine strekte haar blote voeten en streelde de hond met een afwezig gebaar. 'Nog even, Ashley. Ik ben bijna klaar.' Ze pakte een zwarte pen en bracht met een lange, slanke hand zonder ringen een paar haastige correcties aan. Er lag een duidelijk zuidelijke klank in de stem waarmee ze tot de hond had gesproken. Savanne. Het was een stem die deed denken aan plantages en party's, aan chique salons in het verre Zuiden. Het was de stem van voornaamheid. Een lady. 'Verdomme!' Opnieuw pakte ze de pen, streepte een halve bladzijde door en begon verwoed te zoeken naar een paar vellen papier die ze maar niet kon vinden. Ze moesten ergens zijn - bewerkt en aan elkaar gehecht. En natuurlijk van essentieel belang... Ze was een boek aan het herschrijven.

Ze was nu dertig jaar en had nog steeds hetzelfde figuurtje als toen ze op negentienjarige leeftijd naar New York was gekomen om er - ondanks de heftige protesten van haar familie - als fotomodel te gaan werken. Ze had het een jaar volgehouden en vond het afschuwelijk, hoewel ze dat aan niemand toegaf. Behalve aan haar vertrouwde kamergenootje uit Rome, die voor een jaar naar Amerika was gekomen om er het Amerikaanse ontwerpersvak te bestuderen. Zowel Natasha als Isabella waren voor een jaar naar Amerika gegaan. Maar Natasha had haar studie ervoor onderbroken en wilde proberen op eigen benen te staan. Het was niet bepaald wat haar ouders voor haar in gedachten hadden. Rijk aan kunstzinnige zuidelijke voorouders en arm aan baar geld, wilden ze dat ze haar school afmaakte en een aardige jongeman uit het Zuiden zou trouwen. Natasha dacht daar anders over.

Als negentienjarige wilde ze alleen maar zo snel mogelijk uit het Zuiden weg. Ze wilde naar New York om er geld te verdienen en vrij te zijn. Dat had ze dan ook gedaan. Eerst had ze er gewerkt als fotomodel en later als free-lance schrijfster. Ze was zelfs een tijdje vrij geweest. Tot ze de toneelcriticus John Walker ontmoette en met hem in het huwelijk trad. Een jaar later hadden ze een kind en nog een jaar later waren ze gescheiden. Alles wat ze over had waren een fantastisch lichaam, een opvallend gezicht, schrijftalent en een kind van vijftien maanden. Nog eens vijf jaar later had ze vijf romans en twee films geschreven en was ze in de literaire wereld een ster. Ze was verhuisd naar een groot geriefelijk appartementengebouw op ,- Park Avenue, had haar zoon op een privé-school gedaan, een huishoudster in dienst genomen, haar geld geïnvesteerd... en Natasha Walker had het voor elkaar. Met haar succes en haar schoonheid had Natasha niets meer te wensen over. 'Mevrouw Walker?' Er werd zacht op haar deur geklopt. 'Nu niet, Hattie. Ik ben aan het werk.' Natasha schoof de lange blonde haren uit haar ogen en begon opnieuw een stapel papieren door te zoeken.

'Weet u het zeker? Er is telefoon. Het lijkt me nogal belangrijk.' 'Neem maar van mij aan dat het niet zo is.' 'Maar het gesprek komt uit Rome.'

Voor Hattie nog iets aan haar woorden had kunnen toevoegen, werd de deur al geopend en hoefde ze niets meer te zeggen. Natasha liep de keuken door. Haar slanke blote voeten raakten onhoorbaar de heldergele vloer, haar nauwe spijkerbroek spande zich strak om haar heupen en het mannenoverhemd dat ze droeg was vlak onder haar kleine borsten in een knoop samengebonden. 'Waarom zei je niet dat ze uit Rome belden?' Verwijtend keek ze naar de zwarte vrouw met het zachte, krullende grijze haar. Bijna onmiddellijk vloog er een glimlach over haar gezicht. 'Let maar niet op mij. Ik weet dat ik niet te genieten ben als ik aan het werk ben. Ga daar maar niet naar binnen. Geen bekers opruimen, geen planten water geven, niets doen. Ik heb die rommel om me heen nodig.' Hattie hoorde het bekende liedje met een spottende frons aan en verdween via een lichte, zonnige hal in de richting van de slaapkamers terwijl Natasha naar de telefoon liep. 'Hallo?' 'Signora Natasha Walker?' 'Ja.'

'We hebben een gesprek voor u uit Rome. Een ogenblikje
alstublieft.' Natasha bleef onbeweeglijk zitten en wachtte. Sinds ze het nieuws had gehoord, had ze Isabella niet meer gesproken. Ze had naar Rome willen vliegen voor de begrafenis, maar Isabella had dat niet gewild en haar gevraagd te wachten. Ze had geschreven en gewacht, maar voor het eerst sinds hun elf jaar oude vriendschap was er geen antwoord, geen levensteken gekomen. Het was vier maanden geleden dat Amadeo was vermoord. Ze had nooit het gevoel gehad dat het contact met Isabella voorgoed was verbroken sinds ze was vertrokken uit het appartement dat ze een jaar lang hadden gedeeld en naar Rome was teruggekeerd. Zij had die eerste paar maanden evenmin geschreven, maar dat kwam omdat ze het zo druk had met haar ontwerpen. En later werd ze tot over haar oren verliefd. Natasha herinnerde zich de opwinding die in Isabella's brieven doorklonk toen ze het haar had geschreven: . .en hij is zo geweldig... en ik houd van hem... zo knap... zo lang en blond... en ik ga voor hem werken bij San Gregorio... echte couture doen...' De blijdschap en de opwinding hadden jaren standgehouden. Die twee vierden een nooit aflatende wittebroodstijd. En opeens was hij dood. Natasha had geschokt en vol afgrijzen gereageerd toen ze het nieuws om zes uur via een nieuwsuitzending vernam. 'Signora Walker?' 'Ja, ja, hier ben ik.' 'We verbinden u door.'

'Natasha?' Isabella's stem klonk merkwaardig beheerst. 'Waarom heb je mijn brieven verdorie nooit beantwoord?' 'Ik... weet het niet, Natasha... Ik wist niet wat ik moest schrijven.' Natasha fronste haar wenkbrauwen en knikte toen. 'Ik heb me zorgen om je gemaakt. Gaat alles goed?' De bezorgdheid in haar stem bereikte Isabella over een afstand van 5000 mijl. Ze veegde de tranen uit haar ogen en glimlachte bijna. 'Ik geloof het wel. Ik wil je iets vragen.' Zo ging het tussen hen nu altijd. Ze konden de draad direct weer oppakken; ook al hadden ze elkaar zes maanden lang niet gesproken, toch gedroegen ze zich onmiddellijk weer als zusters als ze elkaar daarna weer ontmoetten. Het was een van die zeldzame vriendschappen die nooit zouden verkoelen. 'Vraag maar op,' zei Natasha.

In het kort vertelde Isabella wat er die dag met Alessandro was gebeurd - of liever gezegd, had kunnen gebeuren. 'Ik kan er niet meer tegen. Niet op deze manier,' zei ze. 'Ik mag geen risico nemen.'

Natasha dacht aan haar eigen kind en huiverde. 'Geen mens zou dit kunnen verdragen. Wil je hem naar mij toesturen?' Hun zoons scheelden maar vier maanden in leeftijd en Natasha was geen type dat zich van de wijs liet brengen als ze er een kind bij kreeg. 'Jason zou het prachtig vinden,' voegde ze eraan toe. 'Hij verwijt me maar steeds dat hij geen broertje heeft. Bovendien zijn ze aan elkaar gewaagd.' Een jaar geleden waren ze met z'n allen in Sankt Moritz gaan skiën en hadden de twee jongetjes zich kostelijk geamuseerd door elkaars haren af te knippen. 'Ik meen het, Isabella. Ik vind dat je hem uit Rome moet laten weggaan.'

'Dat ben ik met je eens.' Het bleef even stil. 'Hoe zou je het vinden om weer een kamergenoot te krijgen?' Ze wachtte, onzeker over het antwoord.

Maar dat kwam onmiddellijk. Natasha slaakte een lange, verrukte kreet en Isabella begon ondanks zichzelf te lachen. 'Ik zou het heerlijk vinden! Meen je het echt?'

'Heel echt. Bernardo en ik zijn tot de slotsom gekomen dat er geen andere oplossing is. Het is natuurlijk niet voor altijd. En, Natasha...' ze zocht naar woorden om uit te leggen dat ze er niet zomaar een tijdje tussenuit ging, '... het zou weleens erg lastig voor je kunnen zijn. Ik moet me verborgen houden. Ik wil niet dat iemand weet waar ik ben.'

'Dat zal een hele toer worden. Dan kun je geen voet buiten het appartement zetten.'

'Geloof je echt dat de mensen daar mijn gezicht kennen?' 'Wat dacht je dan? De arbeiders die met de ondergrondse naar hun werk gaan misschien niet, maar verder kent zo'n beetje iedereen je. Trouwens, als jij in Rome een grootse verdwijn-truc uithaalt, zullen alle kranten over de hele wereld dat in de publiciteit gooien.' 'Dan zal ik me dus verborgen moeten houden.' 'Kun je op die manier leven?' Natasha twijfelde daaraan. 'Ik zal wel moeten. Voorlopig tenminste. Ik móet dit echt doen.' Natasha had haar plichtsbesef, haar moed en haar stijl altijd bewonderd. 'Weet je zeker dat je mij om je heen kunt verdragen? Ik kan ook zolang ergens anders heengaan,' zei Isabella. 'Waag het niet! Als je dat doet, kijk ik je nooit meer aan! Wanneer kom je?'

'Dat weet ik nog niet. Ik heb dit besluit nog maar pas genomen en alles moet nog worden geregeld. Ik ben van plan om San Gregorio vanuit mijn schuilplaats te blijven leiden.'

Natasha liet een zacht gefluit horen. 'Hoe denk je dat in vredesnaam klaar te spelen?'

'Dat zullen we nog moeten uitwerken. Arme Bernardo! Zoals gewoonlijk wordt hij weer met het zwaarste werk opgezadeld. Maar als het moet, kan ik hem iedere dag telefonisch bereiken. Bovendien hebben we een vertegenwoordiging van ons kantoor in New York. Daar kan ik naar toe bellen zonder te zeggen dat ik in de buurt zit. Volgens mij moet het kunnen.'

'Als het inderdaad kan, zul je het vast niet laten. Trouwens, als het niet zou kunnen, zou je het waarschijnlijk ook doen.' 'Voelde ik me maar zo zeker! Ik vind het afschuwelijk om de zaak hier achter te laten. Oh, Natasha...' Ze slaakte een diepe, ongelukkige zucht. '... het is zo'n akelige tijd geweest. Ik heb het gevoel alsof ik mezelf niet meer ben.'

Natasha zei het niet, maar ze vond dat Isabella inderdaad niet meer zoals vroeger klonk. De afgelopen vier maanden hadden kennelijk een hoge tol geëist.

'Ik voel me als een machine,' vervolgde Isabella. 'Het lukt me nog maar net de dagen door te komen, waarbij ik me op kantoor op het werk stort en verder zo vaak mogelijk met Alessandro speel. Maar ik blijf... ik blijf voortdurend denken...' Natasha hoorde hoe de stem van haar vriendin aan de andere kant van de lijn haperde. 'Ik blijf denken dat hij weer thuiskomt en dat hij niet voor altijd weg is.' 'Dat lijkt mij een heel normale reactie als iemand van wie je houdt zo plotseling verdwijnt. Je hebt geen tijd gehad het in je op te nemen, het te begrijpen.'

'Ik begrijp nergens meer iets van.'

'Dat hoeft ook niet,' zei Natasha zacht. 'Kom maar lekker hier.' Bij de gedachte aan haar vriendin sprongen de tranen haar in de ogen. 'Je had me vier maanden geleden moeten toestaan naar Rome te komen, dan had ik je toen al mee teruggenomen!' 'Ik zou niet zijn meegegaan.'

'Oh, jawel. Vergeet niet dat ik een stuk langer ben dan jij!' Plotseling begon Isabella te lachen. Het zou heerlijk zijn om Natasha terug te zien! En misschien zou het zelfs leuk zijn in New York. Leuk! Hoe kon ze zoiets denken na alles wat er de afgelopen vier maanden was gebeurd!

'Heb je enig idee hoelang je nodig hebt tot alles rond is?' Natasha was al aan het rekenen geslagen en krabbelde nu snel wat aantekeningen op een papiertje. 'Wil je Alessandro soms vooruit sturen? Of heb je liever dat ik hem kom halen?'

Isabella overwoog dat een ogenblik, maar zei toen: 'Nee, hij komt wel met mij mee. Ik wil hem geen moment uit het oog verliezen.' Natasha luisterde en vroeg zich ondertussen af welk effect dit alles op de jongen zou hebben. Dit was echter niet het ogenblik daarnaar te vragen en Isabella praatte alweer door. 'Denk eraan dat je hier met geen sterveling over praat, hoor! Enne, Natasha... bedankt.' 'Loop heen, spaghetti-hoofd!'

Spaghetti-hoofd... Natasha's troetelnaam voor haar had Isabella in geen jaren gehoord. Ze nam afscheid en merkte opeens dat ze voor het eerst sinds maanden weer echt lachte. Ze legde de hoorn op de haak en keek op. Daar stond Bernardo, die haar met een bezorgde en gespannen blik aankeek. Ze had zijn aanwezigheid helemaal vergeten. 'Ik ga.' 'Wanneer?'

'Zodra we op kantoor alles hebben geregeld. Hoelang zou dat duren? Een paar weken?' Ze keek hem aan, terwijl het haar plotseling begon te duizelen. Was het wel mogelijk? Zou ze de zaak vanuit haar schuilplaats bij Natasha in New York kunnen leiden? Bernardo knikte. 'Ja. We zullen het in de eerstvolgende weken uitwerken.' Hij pakte een notitieblok van het bureau in haar slaapkamer en samen begonnen ze aan de uitwerking van een plan.

9

De daaropvolgende drie weken werden er heel wat telefoongesprekken gevoerd tussen Rome en New York. Wilde Isabella één of twee telefoonlijnen? Zou Alessandro naar school gaan? Nam ze bewakers mee?

Isabella lachte en stak haar handen in de lucht. Amadeo had eens beweerd dat Natasha in staat was een brug te bouwen, een land te regeren of een oorlog te winnen zonder ook maar één zorgvuldig gemanicuurde nagel te beschadigen. Nu kwam Isabella tot de conclusie dat hij gelijk had gehad.

Twee telefoons, besliste Isabella. Later zou ze pas besluiten of Alessandro al dan niet naar school ging. En nee, lijfwachten waren niet nodig. De appartementengebouwen op Park Avenue waren tegenwoordig onneembare vestingen, waarvan dat van Natasha een van de best bewaakte in New York was.

De vertrekplannen van Isabella werden even zorgvuldig bewaakt. Er was geen generaal die ooit een campagne zo grondig of zo heimelijk had uitgewerkt als zij en Bernardo de ontsnapping van de San Gregorio's hadden voorbereid. Geen mens, zelfs niet de hoogst geplaatsten, kenden haar bestemming; de meesten wisten zelfs niet eens dat ze vertrok. Het moest op die manier gebeuren. Alles moest geheim blijven. In het belang van haar en dat van het kind.

Ze zou domweg verdwijnen. Er zouden geruchten worden verspreid dat ze zich verscholen hield in de terras woning boven de kantoren. In haar eentje, samen met de jongen. Er zouden maaltijden naar boven worden gebracht en er zouden lege borden terugkomen; er zou wasgoed worden opgehaald en weer teruggebracht. In werkelijkheid zou het bewuste appartement worden bewoond door een huurster: Livia - Amadeo's toegewijde secretaresse - had vrijwillig aangeboden zichzelf daar op te sluiten en te zorgen voor de gebruikelijke geluiden zoals voetstappen op de krakende parketvloer. Zo zou iedereen weten dat daar iemand woonde en zich verborgen hield. Hoe kon iemand vermoeden dat Isabella zelf in New York zat? Het zou beslist werken. Op z'n minst voor een tijdje.

'Is alles klaar?' Isabella keek op naar Bernardo, die nog een stapeltje dossiermappen in een grote leren tas stopte.

Hij knikte zwijgend en opeens drong het tot Isabella door hoe somber en vermoeid hij eruitzag.

'Ik geloof dat ik van elk dossier nu kopieën heb,' zei ze. 'Hoe zit het met de export naar Zweden? Wil je dat ik voor mijn vertrek nog iets onderteken?'

Ze ging door met pakken terwijl Bernardo naar zijn kantoor liep om de papieren te halen. Nog een leren aktentas. Nog meer dossiers, meer mappen, enkele van Amadeo's berekeningen, financiële verslagen van het filiaal in Amerika. Ze had genoeg werk voor zes maanden bij zich. En er zou nog meer komen: een onafgebroken stroom van documenten, dossiers, verslagen, informatie. Wat niet per telefoon kon worden afgehandeld, zou Bernardo doorsturen naar Natasha's literaire agent, geadresseerd aan mevrouw Walker. Isabella concentreerde zich op het plan en op het werk dat moest worden gedaan. Te denken aan de reden waarom ze aan het pakken was en toe te geven dat ze werkelijk vertrok was meer dan ze kon verdragen. Even later kwam Bernardo terug met de papieren. Isabella haalde de dop van de gouden Tiffany-pen die van Amadeo was geweest en plaatste haar handtekening.

'Dit is weliswaar niet de tijd of de plaats om erover te beginnen, maar toch zou ik willen dat je er nog eens over nadacht,' zei Bernardo. 'Waarover?' Isabella keek hem verwezen aan. Ze had veel te veel aan haar hoofd en was nauwelijks nog tot denken in staat. 'De overname door IHI/F-B. Misschien zou je in New York eens een ontmoeting met hen kunnen arrangeren.'

'Nee, Bernardo. Voor eens en voor altijd: néé.' Ze wilde er niet meer over redetwisten. Bovendien had ze daar nu geen tijd voor. 'Ik dacht dat je me had beloofd er niet meer over te beginnen.' 'Oké, oké.' Eigenlijk had ze gelijk. Ze hadden nu wel wat anders te doen. Later. Ze konden het er altijd nog over hebben, als ze er genoeg van had om de zaak van op een afstand van 5000 mijl te leiden. Die gedachte hield hem bezig. Wie had zes maanden geleden kunnen denken dat Amadeo dood zou zijn, dat Isabella zich verscholen moest houden en dat hij, Bernardo, alleen achter zou blijven? Met een plotseling gevoel van verlatenheid keek hij toe hoe ze de laatste koffer afsloot. Hij herinnerde zich de zomer waarin ze met z'n allen naar Rapallo waren geweest. Amadeo had Isabella's zeventien koffers geteld - tafellinnen, lakens, badpakken... hoedendozen, een koffer alleen voor schoenen. Maar deze keer ging ze niet naar Rapallo. Deze keer begon er een heel nieuw leven, een leven dat startte met twee aktentassen, een koffer voor Isabella's kleren en een tweede voor die van Alessandro.

'Het zal Alessandro aan zijn hart gaan dat we zijn fiets niet meenemen,' onderbrak Isabella opeens zijn gedachten. 'Ik zal er eentje naar New York laten sturen. Een nog mooiere.' God, wat zou hij de jongen missen. En Isabella ook. Het zou vreemd zijn haar niet in zijn nabijheid te hebben. Geen luidruchtige ruzies en geen onyx ogen die in de zijne brandden. Zijn maagzweer reageerde op haar. En hij zelf ook.

'We komen gauw weer terug, Nardo. Ik denk niet dat ik dit erg lang zal kunnen volhouden.'

Ze stond op en keek om zich heen, zich afvragend of ze niets had vergeten. Zwijgend keek Bernardo toe hoe ze voor de laatste keer haar dossierkast opende. Over haar schouder keek ze hem met een vermoeid lachje aan. 'Hoor eens, waarom ga je niet naar huis om nog wat te slapen. Het wordt een lange nacht.'

'Jaaa, misschien wel. Ik... Isabella...' Er lag een merkwaardige klank in zijn stem en ze keerde zich langzaam om. 'Ik zal je missen. En de jongen ook.' De blik in zijn ogen was de eerste aanwijzing sinds Kerstmis over zijn werkelijke gevoelens. 'Wij zullen jou ook missen,' zei ze met gesmoorde stem. Ze stak haar armen naar hem uit en even later omhelsden ze elkaar in het zo vertrouwde vertrek. Wanneer zou ze dit kantoor terugzien? En hem? 'Maar we komen terug. En vlug ook! Dat zul je zien!' 'Ecco.' Er stonden tranen in zijn ogen, die hij vlug terugdrong toen ze een pas achteruit deed. Het verbergen van zijn gevoelens was één ding, maar haar niet naast zich te weten was iets heel anders. Nu al voelde hij de pijn die haar afwezigheid hem zou bezorgen, maar het kon nu eenmaal niet anders. Het was voor haar veiligheid en die van de jongen.

'Ga nu naar huis en ga wat slapen.' 'Is dat een bevel?'

'Natuurlijk.' Ze wierp hem een scheef lachje toe en liet zich in een stoel zakken. 'Belachelijk om in deze tijd van het jaar naar de Rivièra te gaan!' Ze probeerde een verveelde en onverschillige indruk te wekken. Hij lachte haar vanaf de deur toe. Dat was hun plan. Hij zou haar naar Frankrijk en vervolgens via de Rivièra naar Nice rijden, vanwaar ze 's morgens naar Londen zou vliegen. Daar zou ze andere lijfwachten krijgen en het vliegtuig naar New York nemen. Zij en Alessandro zouden waarschijnlijk bijna vierentwintig uur onderweg zijn.

'Zal ik vanavond nog iets meenemen voor Alessandro? Koekjes? Of wat spelletjes?'

'Koekjes zijn altijd goed, maar ook een deken en een klein kussen. En wat melk.'

'Nog meer? Voor jou misschien?'

'Wees alleen op tijd, Nardo. En bid dat het allemaal goed afloopt.' Hij knikte ernstig, deed de deur open en was even later verdwenen. Hij bad niet alleen dat ze veilig zou wegkomen, maar óok dat ze veilig zou terugkeren. Zo snel mogelijk... en dat ze naar hèm zou terugkeren.

10

'Mama, wil je me een verhaaltje vertellen?'

Isabella ging op de rand van Alessandro's bed zitten. Een verhaaltje... een verhaaltje... ze kon vanavond bijna niet denken, laat staan een leuk verhaaltje verzinnen. 'Toe dan, mama.'

'Goed... eens even denken.' Ze fronste haar voorhoofd en keek op hem neer. Haar lange, sierlijke vingers hielden zijn bleke handje stevig vast. 'Er was eens een klein jongetje. Hij woonde bij zijn moeder en...'

'Had hij geen papa?' 'Niet meer.'

Alessandro knikte begrijpend en nestelde zich behaaglijk in zijn bed. Ze vertelde hem over de plaats waar de jongen met zijn moeder woonde en over al hun vrienden, mensen die van hen hielden en een paar die dat niet deden.

'Wat deden ze?' Hij begon het verhaal leuk te vinden. Het kwam geloofwaardig op hem over.

'Hoe bedoel je?' Ze liet zich gemakkelijk in verwarring brengen nu ze zoveel aan haar hoofd had.

'Wat deden ze met de mensen die niet van hen hielden?' 'Oh, die negeerden ze. En weet je wat ze nog meer deden?' Ze liet haar stem samenzweerderig dalen. 'Ze sloegen op de vlucht!' 'Echt? Wat vreselijk!' Alessandro keek haar geschokt aan. 'Papa zei altijd dat het verkeerd was te vluchten. Behalve als het niet anders kon, zoals voor een leeuw of voor een valse hond.' Ze wilde hem zeggen dat sommige mensen net valse honden waren, maar ze kon de woorden niet vinden. Peinzend keek ze op hem neer, zijn hand nog steeds in de hare.

'En als vluchten nou eens veiliger voor hen was? Als de leeuwen en valse honden hen zo nu eens niet te pakken konden krijgen? En als ze eens naar een fijne plek gingen waar ze weer gelukkig konden zijn? Zou het dan ook verkeerd zijn?' Ze keek hem aan en besefte dat ze hem heel wat had uit te leggen.

'Ik denk het niet. Maar is er dan zo'n plek? Waar iedereen veilig is?' 'Misschien. Jij bent in ieder geval wel veilig, schat. Dat weet je toch? Ik zal zorgen dat jou nooit iets overkomt.'

Hij keek bezorgd naar haar op. 'En jij dan?' Dat bezorgde hem nog steeds nachtmerries. Als ze zijn papa konden pakken, konden ze dan ook zijn mama niet meenemen? Het had geen zin hem steeds weer opnieuw voor te houden dat zoiets niet zou gebeuren. Als dat zo was, waarom moesten ze dan een huis vol lijfwachten hebben? Alessandro liet zich niet om de tuin leiden.

'Mij zal evenmin iets overkomen. Dat beloof ik je.'

'Mama...'

'Ja?'

'Waarom vluchten wij niet?'

'Zou je dat erg vinden? Dan zou er geen Mamma Teresa zijn, en geen

Enzo, geen Luisa...' Geen carrousel, geen fiets, geen Rome... geen
herinneringen aan Amadeo...

'Maar jij wel!' Hij keek haar verrukt aan.

'Zou dat genoeg zijn?' vroeg ze geamuseerd.

'Natuurlijk!'

Zijn lieve lach gaf haar de moed door te gaan met het verhaal van het jongetje en zijn moeder die een nieuw thuis in een nieuw land vonden, waar ze verrukkelijk veilig waren en nieuwe vrienden kregen. 'Bleven ze daar voorgoed?'

Ze keek hem lang aan. 'Dat weet ik niet zeker. Ik geloof dat ze uiteindelijk weer naar huis terugkeerden.' 'Waarom?' Hij scheen het een belachelijk idee te vinden. 'Misschien omdat het nergens zo fijn is als thuis, hoe moeilijk het daar ook kan zijn.' 'Dat vind ik maar stom, hoor.'

'Als jij wegging, zou je dan later nooit meer naar huis willen?' Ze staarde hem vol verbijstering aan, verrast door zijn woorden. 'Niet als daar iets naars was gebeurd.' 'Zoals bij ons?'

Hij knikte stil. 'Hier hebben ze mijn papa vermoord. Hier wonen slechte mensen.'

'Niet iedereen, Alessandro. Het waren maar één of twee heel gemene mannen.'

'Hoe komt het dan dat niemand ze heeft gevonden? Dat ze niet zijn gestraft en een pak voor hun broek hebben gehad?' Hij keek haar met een ongelukkig gezicht aan en zij trok hem zachtjes in haar armen.

'Misschien gebeurt dat nog wel.'

'Het kan me niets schelen. Ik wil vluchten. Samen met jou.' Hij nestelde zich dichter tegen haar aan en ze voelde zijn warmte in haar armen. Het was de enige warmte die ze nog voelde sinds Amadeo er niet meer was.

'Misschien vluchten we op een dag samen naar Afrika en bouwen we daar een hut in een boom.'

'Ooooohhh, dat zou machtig zijn! Doen we dat? Hè toe, mama!' 'Natuurlijk niet, malle! Trouwens, dan zou je niet eens in je lekkere warme bedje kunnen liggen. Of wel soms?'

'Nee, ik denk het niet.' Hij keek haar lief aan, glimlachte toen en klopte zacht op haar hand. 'Toch was het een mooi verhaal.' 'Fijn. Zeg, heb ik je vandaag al verteld hoeveel ik van je houd?' fluisterde ze in zijn oor. 'Ik houd ook van jou.'

'Mooi zo. Ga nu lekker slapen, schat. Tot straks.'

Straks... over zeven uur. Ze stopte hem stevig in en sloot even later
de deur zachtjes achter zich.

De avond bracht ze in kwellend wachten door. Ze zat in de salon nog wat documenten na te kijken en wierp telkens een blik op de Fabergé- klok. Tergend langzaam kropen de wijzers naar het tijdstip van acht uur. Tegen die tijd werd het diner opgediend in de eetkamer en at ze zoals gewoonlijk - snel en alleen. Om tien over half negen keerde ze terug naar haar kamer, waar ze uit het raam staarde, zichzelf in de spiegel opnam en een blik op de telefoon wierp. Ze kon niets doen voordat alles in diepe rust was. Ze durfde zelfs niet naar de hal te gaan. Zo zat ze daar drie uur lang in haar eentje te denken, te wachten en naar buiten te staren. Door het raam van haar slaapkamer kon ze de carrousel zien, de keukenramen, de eetkamer en de kleine studeerkamer die Amadeo had gebruikt om thuis nog wat zaken te regelen. Tegen middernacht was elk raam van het huis donker, behalve het hare. Stilletjes sloop ze naar een gesloten kast aan het einde van de lange gang, opende snel de deur, keek naar binnen en haalde vervolgens twee grote Gucci-koffers te voorschijn. Ze waren vervaardigd van zacht chocoladebruin leer met de klassieke groene en rode streep. Verwonderd staarde ze ernaar. Hoe was het mogelijk dat je een heel leven in twee koffers kon pakken?

Terug in haar kamer sloot ze de deur, trok de gordijnen dicht en opende haar kast. Onhoorbaar doorliep ze de inhoud. Ten slotte haalde ze snel een stel broeken van hun hangers en kasjmier truien uit de speciaal daarvoor bestemde plastic zakken. Daarna volgden handtassen, kousen, ondergoed en schoenen. Deze keer was het eenvoudiger, want de laatste tijd had ze alleen maar zwart gedragen. Ze had er precies een half uur voor nodig om drie rokken, zeven truien, zes zwarte wollen jurken en een mantelpakje in te pakken. Verder nog zwarte collegeschoenen, vijf paar schoenen met hoge hakken en een paar zwarte suède-met-satijnen avondschoenen... Avondschoenen? Ze keek nogmaals in de kast en haalde er voorzichtig een eenvoudige lange, zwart-satijnen jurk uit. Binnen het uur was ze klaar. Ze liep naar de safe. Alle sieraden lagen weer op hun plaatsen sinds Bernardo ze weer bij Paccioli had weggehaald en Alfredo zijn 500 000 dollar had teruggegeven... het geld dat ze de ontvoerders nooit had kunnen geven. De juwelen die zo nooit meer droeg, maar die ze hier niet durfde achter te laten. Stel je voor dat er werd ingebroken! Wat als iemand ze zou stelen? Als! Ze voelde zich als een vluchtelinge die de oorlog in haar land ontvluchtte terwijl ze de groen fluwelen doosjes leegde in met satijn beklede juwelenkistjes, die ze in een geheim vak van een grote zwarte krokodilleleren Hermès-handtas stopte. Die tas zou ze tijdens de reis bij zich dragen. Ten slotte zette ze haar koffer op de grond, glipte de kamer uit en sloot de deur achter zich. Met een lege koffer liep ze de gang door naar Alessandro's kamer en sloot zijn deur aan de binnenkant af. Het kind lag behaaglijk weggedoken onder zijn dekens te slapen; zijn ene hand hing over de rand van het bed en zijn andere omklemde een teddybeer. Even stond ze glimlachend naar hem te kijken en begon toen zijn kast leeg te halen. Warme kleren, een sneeuwpak, handschoenen en wollen mutsen, kleren om in huis tijdens het spelen te dragen, spelletjes en wat van zijn lievelingsspeelgoed. Ze keek om zich heen, zich afvragend wat hem het dierbaarste zou zijn. Om half twee was ze klaar. De koffers stonden naast haar en het licht in de kamer was gedempt. Bernardo zou de twee koffers die ze op kantoor had ingepakt meebrengen. Zij was zover.

De wekker op haar nachtkastje tikte meedogenloos. Ze had besloten Alessandro om kwart voor twee wakker te maken. Ze wist dat er buiten twee bewakers wachtten; ze waren op de reis voorbereid, hoewel ze er geen idee van hadden waar ze heengingen. Ze waren met zorg door Bernardo uitgezocht en hadden opdracht gekregen een aannemelijke smoes over hun verblijfplaatsen van die dag te bedenken. Ze zouden de volgende nacht in Rome terugkeren na Isabella en Alessandro in Londen te hebben afgeleverd, vanwaar dezen een middag- vlucht naar New York zouden nemen.

Isabella haalde moeizaam adem en voelde haar hart in haar keel kloppen. Wat ging ze doen? Deed ze er goed aan te vertrekken? Kon ze alles echt aan Bernardo overlaten? En waarom verliet ze haar huis?

Geluidloos opende ze opnieuw de deur en stapte zachtjes de hal in. Het huis was ondergedompeld in een diepe stilte terwijl ze langzaam door de hal dwaalde. Ze had nog tien minuten voor ze Alessandro moest wekken... tien minuten om afscheid te nemen. Ze stond even later in de salon en keek in het maanlicht om zich heen. Ze beroerde een tafel en staarde naar de lege bank. Hier had ze met Amadeo talloze feestjes gehouden, gelukkige avonden en betere tijden gekend. Ze herinnerde zich de ophef die ze had gemaakt bij het uitzoeken van de stoffering, de stukken die ze in Parijs hadden gekocht en de klok waarmee ze verrukt uit New York waren teruggekomen. Ze dwaalde verder, langs de eetkamer naar een kleinere zitkamer die ze zelden hadden gebruikt. Ten slotte bleef ze onbeweeglijk staan in de deuropening van de kleine studeerkamer waarin Amadeo zich altijd zo had thuisgevoeld. Gewoonlijk werd het vertrek overspoeld door zonlicht en daglicht en had het er altijd vol gestaan met mooie spulletjes, met boeken en trofeeën, met fel bloeiende planten. Ze had er voor hem een veilige haven geschapen en samen hadden ze zich er dikwijls teruggetrokken, pratend over de zaak of vanuit de openslaande deuren naar de tuin lachend om Alessandro. Hier hadden ze hem zijn eerste stapjes zien doen, hier had Amadeo haar zo vaak gezegd dat hij van haar hield, hier had hij haar af en toe bemind - op de comfortabele bruin leren sofa en een paar keer op het zachte, dikke tapijt. Hier hadden ze de rolluiken laten zakken en de gordijnen gesloten, zich verscholen en plannen gesmeed, gestoeid en geleefd - hier in deze kamer die nu zo leeg was en die ze nauwelijks durfde te betreden. Met een hand steunend op de deurknop staarde ze naar binnen. 'Ciao, Amadeo, ik kom terug.' Het was een belofte aan zichzelf en aan hem, aan het huis en aan Rome. Ze liep over het tapijt naar het bureau waarop nog steeds een foto van haar stond, gevat in een zilveren lijstje dat een geschenk van Bernardo was geweest. Ze staarde ernaar in de duisternis en herinnerde zich het kleine gouden Fabergé-ei dat ze hem voor hun huwelijksverjaardag en vlak voor de geboorte van Alessandro had gegeven. Zacht streek ze er met haar vinger over, beroerde nog één keer het bureau en keerde zich toen om. 'Ciao,

Amadeo.' Zacht sloot ze de deur achter zich en fluisterde: 'Vaarwel.' In de gang bleef ze een ogenblik staan en liep vervolgens snel naar Alessandro's kamer, inwendig biddend dat hij rustig wakker zou worden en niet zou gaan huilen. Even voelde Isabella een scheut van gewetenswroeging. Het leek wreed om het kind mee te nemen zonder Mamma Teresa de gelegenheid te geven afscheid van hem te nemen. Ze had al die jaren zo liefdevol voor hem gezorgd. Ze hoopte dat de vrouw de schok van zijn verdwijning dapper zou doorstaan en het op de een of andere manier zou begrijpen als ze de volgende dag Isabella's brief las.

Ze opende behoedzaam de deur, boog zich over hem heen en hield hem dicht tegen zich aan. Ze voelde zijn lichte, snorrende ademhaling in haar hals.

'Alessandro, tesòro. Ik ben het, mama. Wakker worden, schat.' Hij bewoog zich even en draaide zich toen op zijn andere zij. Zacht streelde ze zijn gezicht en drukte een kus op zijn ogen. 'Alessandro...'

Nu sloeg hij zijn ogen naar haar op en grijnsde slaperig. 'Ik houd van je.'

'En ik van jou. Kom schat, wakker worden.'

'Is het dan geen nacht meer?' Hij keek haar niet begrijpend aan en
richtte toen zijn blik op de duisternis buiten.

'Jawel, maar we gaan op avontuur. Jij en ik samen. Niemand weet
ervan.'

Hij sperde zijn ogen wijd open en staarde haar vol belangstelling aan. 'Mag ik mijn beer meenemen?'

Ze knikte glimlachend en hoopte dat hij het heftige bonken van haar hart niet kon horen. 'Ik heb wat van je speelgoed en spelletjes in een koffer gepakt. Kom, lieverd, sta nu op.' Nog steeds slaperig ging hij rechtop zitten en wreef zijn ogen uit. Ze tilde hem op. 'Ik draag je wel.' Geruisloos liep ze met hem naar de gang, sloot de deur en haastte zich naar haar kamer terwijl ze hem toefluisterde stil te zijn. Even later zette ze hem op haar bed, trok zijn hansop uit en kleedde hem warm aan.

'Waar gaan we heen?' Hij stak een voet uit zodat ze hem zijn sok kon
aantrekken.

'Dat is een verrassing.'

'Naar Afrika?' Hij keek verrukt. Nu de andere sok. Dan een blauw T-shirt, een blauw corduroy broekpak, een rode trui en tot slot zijn
schoenen. 'Naar Afrika, mama?'

'Nee, malle! Ergens waar het nog veel fijner is.'

'Ik heb honger. Ik wil een glas melk.'

'In de auto krijg je van oom Bernardo melk en koekjes.'

'Gaat hij ook mee?' Hij keek haar nieuwsgierig aan.

'Niet tot het eind van de reis. Jij en ik zijn de enigen die het hele
avontuur meemaken.'

'En Mamma Teresa dan?' Hij duwde haar van zich af. Isabella keek
hem recht aan en schudde langzaam haar hoofd.

'Nee, schat, zij kan niet mee. We kunnen zelfs geen afscheid van haar nemen.'

'Zal ze niet erg verdrietig zijn en een hekel aan ons hebben als we terugkomen?'

'Nee, ze zal het wel begrijpen.' Dat hoopte ze tenminste. 'Oké.' Hij ging weer op het bed zitten en pakte zijn teddybeer. 'Ik vind het trouwens toch leuker om alleen met jou te gaan.' Ze fluisterden tegen elkaar en Isabella glimlachte.

'En ik vind het fijn om samen met jou te gaan. Zijn we nu klaar?' Ze keek om zich heen. Alles was opgeruimd of ingepakt. Alleen zijn hansop lag nog op haar bed. Op haar bureau had ze een briefje neergelegd waarin ze Mamma Teresa en de huishoudster uitlegde dat meneer Franco het uiteindelijk verstandiger had gevonden dat zij en de jongen de stad zouden verlaten. Als er problemen waren konden ze rechtstreeks contact opnemen met meneer Franco. Ze mochten niets over haar verdwijning vertellen en evenmin met de pers praten. 'Oh, dat zouden we bijna vergeten!' Ze glimlachte tegen hem terwijl hij een geeuw onderdrukte. 'Heb je je teddybeer?' Hij pakte de beer, waarna zij hem in zijn jas hielp. 'Klaar?' Hij knikte en greep haar hand stevig vast. Ze liepen naar de deur. Plotseling verstarde ze. Ze hoorde het knarsen van de elektrische hekken, voetstappen op het gravel en dan de gedempte stemmen van Bernardo en de twee mannen. Even later werd er zacht op de deur geklopt. 'Isabella, ik ben het.' Het was inderdaad Bernardo. Alessandro giechelde. 'Dit vind ik leuk!'

Ze opende de deur. Daar stond Bernardo met naast zich een van de lijfwachten. 'Zijn jullie klaar?'

Ze knikte en staarde hem met wijd open ogen aan.

'Ik draag Alessandro wel en Giovanni neemt de koffers. Is dit alles?'

'Ja, alles.'

'Mooi.' Ze spraken op een fluistertoon. De koplampen van de Fiat zetten de hal in een duistere gloed. Zwijgend tilde hij Alessandro op terwijl de andere man de koffers pakte. Isabella volgde als laatste. Ze sloot de deur achter zich. Het was voorbij. Haar afscheidswoorden waren gezegd. Ze verliet haar huis.

Bernardo ging achter het stuur zitten en een van de lijfwachten nam naast hem plaats. De andere ging achterin naast Isabella en Alessandro zitten. Nog één keer keek ze over haar schouder terwijl de auto wegreed. Het huis zag eruit zoals altijd. Maar het was nu niet meer dan een huis. Een leeg huis.

11

'Va béne?' Isabella keek naar Bernardo. Ze reden nu al vier uur lang door de nachtelijke duisternis. 'Ben je niet moe?' Hij schudde zijn hoofd. Hij was te nerveus om aan zijn eigen vermoeidheid te denken. Over een uur zou de zon opkomen en hij wilde voor het aanbreken van de dag de grens over zijn. Voor het eerst betreurde hij het dat hij de Fiat had genomen en verlangde hij naar Amadeo's Ferrari. Hij had tot dusver een snelheid van vijfennegentig mijl per uur gereden, maar nu zou wat extra paardekracht hem welkom zijn. Bij daglicht zouden de douanebeambten de naam op haar paspoort misschien in verband brengen met haar gezicht en de pers inlichten.

'Hoe lang nog?' vroeg Isabella.

'Nog een uur. Misschien zelfs twee.' De bewaker zei niets. Alessandro lag op haar schoot te slapen. Bernardo had hem wat melk en koekjes gegeven, waaraan hij zich tevreden had tegoed gedaan. Daarna was hij in slaap gevallen.

De zon was al bijna op toen Bernardo ten slotte bij de grensovergang stilhield. In hun hokjes aan weerszijden van de grens zaten twee onbewogen douanebeambten, een Italiaan en een Fransman. Langzaam naderden ze de Italiaanse beambte. Bernardo toeterde. 'Buon giorno.' Bernardo keek de geüniformeerde man vriendelijk aan en overhandigde hem vijf paspoorten. De man wierp een ongeïnteresseerde blik op de wagen. Hij hield de paspoorten vast en beduidde Bernardo de kofferruimte te openen. Bernardo stapte uit en deed wat hem was gevraagd. Daar lagen Isabella's vier koffers, twee vol
met papieren en de beide andere met kleren. 'Alleen persoonlijke bagage?' Bernardo knikte. 'Gaat u naar Frankrijk?' 'Ja.'

'Voor hoe lang?' 'Een paar dagen.'

De douanier knikte. Hij opende het eerste paspoort, dat van een van de bewakers was. Bernardo hoopte vurig dat hij geen man was die het nieuws op de voet volgde. De naam San Gregorio was op dat moment bekender dan ooit. Op hetzelfde ogenblik werden ze beiden opgeschrikt door het getoeter van twee vrachtwagens die achter de Fiat stopten. De douanier maakte een ongeduldig gebaar, waarop de chauffeur van de voorste vrachtwagen woedend zijn vuist ophief. De beambte klapte het paspoort dicht, drukte de vijf documenten in Bernardo's hand en beduidde dat ze konden doorrijden. 'Ecco. Goede reis.' Met een blik van onderdrukte woede liep hij in de richting van de vrachtwagens. Dankbaar startte Bernardo zijn wagen. 'Wat gebeurde er? Wat zei hij?' Isabella keek hem angstig aan. Bernardo grijnsde. 'Hij wenste ons een goede reis.' 'Zei hij niets over mijn paspoort?'

'Nee. Die druktemaker achter ons heeft ons mooi geholpen. Ik ben in staat hem er een klapzoen voor te geven!' De twee bewakers begonnen onwillekeurig te grinniken. Ze reden de grens over en stopten toen opnieuw. 'Die chauffeur maakte een onbeschoft gebaar tegen de douanier, waardoor die boos werd en zijn belangstelling voor ons verloor,' legde Bernardo uit.

'Wat nu nog?' Isabella keek zenuwachtig naar de man in het donkerblauwe uniform die naar hen toekwam.

'De Franse douanier stempelt onze paspoorten af en dan zijn we erdoor.' Bernardo draaide het raampje naar beneden en glimlachte nogmaals.

'Bonjour, messieurs, madame.' Hij keek hen vriendelijk glimlachend aan, wierp een waarderende blik op Isabella en staarde even naar het kind. Isabella hield haar ogen gericht op de rode ornamenten op zijn uniform en wenste zich mijlen ver weg. 'Op vakantie? Of komt u voor zaken hier?'

'Allebei.' Het was de enige manier om de papieren in de koffers te verklaren voor het geval hij die zou doorzoeken. 'Mijn zuster, onze neven en mijn kleine neefje. Familiezaken.' 'Ik begrijp het.' Hij nam de paspoorten van Bernardo aan en Isabella klemde Alessandro dicht tegen zich aan. 'Blijft u lang in Frankrijk?' 'Een paar dagen maar.' Het maakte niet uit wat hij hem vertelde. Ze zouden allemaal via verschillende wegen terugkeren... en Isabella en Alessandro helemaal niet.

'Nog iets aan te geven? Etenswaren? Planten? Zaden? Aardappelen?'

Oh, Jezus! 'Nee, alleen onze persoonlijke bezittingen.' Bernardo maakte aanstalten om uit te stappen, maar de man gebaarde dat hij kon blijven zitten.

'Niet nodig. Merci.' Hij liep naar zijn loket, bladerde snel de paspoorten door en stempelde ze vervolgens af zonder ook maar een blik op de namen te werpen. 'Bon voyage.' Met een uitnodigend gebaar liet hij hen doorrijden.

Isabella glimlachte met tranen in haar ogen naar Bernardo. 'Hoe is
het met je maagzweer?'

'Die is zeer pijnlijk aanwezig.'

'Ik geloof dat ik er nu ook een heb!' Beiden barstten in lachen uit en Bernardo drukte het gaspedaal diep in.

Halverwege de morgen arriveerden ze in Nice. Tegen die tijd werd Alessandro wakker. De anderen hadden de hele nacht geen oog dicht gedaan.

'Is dit Afrika? Zijn we er al?' Met een grote, slaperige grijns ging hij rechtop zitten.

'We zijn er wel, schat, maar niet in Afrika. Dit is Frankrijk.' 'Oh, gaan we daarheen?' Hij keek teleurgesteld. Hij was al zo vaak in Frankrijk geweest.

'Wil je nog een paar koekjes?' Onder het rijden wierp Bernardo hem een blik over zijn schouder toe. 'Ik heb geen honger.'

'Ik ook niet.' Isabella viel hem onmiddellijk bij. Niettemin stopte Bernardo op tien mijl afstand van het vliegveld bij een kraampje, waar hij wat fruit, vier bekers koffie en een pak melk kocht. 'Ontbijt, mensen!'

De koffie deed hen allen goed. Isabella kamde haar haren en werkte haar make-up bij. Alleen de mannen was het nu nog aan te zien dat ze de hele nacht hadden doorgereden; hun ogen stonden vermoeid en hun kinnen vertoonden donkere baardstoppels. 'Waar gaan we nu naar toe?' Met de arm van zijn teddybeer veegde

Alessandro zijn witte melksnor af.

'Naar het vliegveld. Ik ga jou en mama in een vliegtuig zetten.' 'Tjeetje!' Alessandro klapte blij in zijn handen. Isabella keek naar hem. Hoe was het mogelijk! Geen gejammer, geen verdriet, geen angst of een woord van afscheid! Hij had hun vertrek en hun 'avontuur' geaccepteerd alsof ze het samen weken geleden al hadden bekokstoofd. Zelfs Bernardo was min of meer verbijsterd, terwijl hij het bijna te kwaad kreeg toen ze op het vliegveld afscheid namen. 'Pas goed op je moeder, Alessandro! We spreken elkaar gauw weer door de telefoon.' Hij keek teder neer op het kind en bad dat hij niet zou gaan huilen. Maar Alessandro keek hem alleen maar misprijzend aan.

'In Afrika hebben ze geen telefoons, suffie!' 'Gaan mama en jij daar dan heen?' 'Ja.'

Bernardo woelde met zijn hand door het haar van de jongen en keek nerveus op toen de passagiers zich naar het vliegtuig haastten. 'Ciao, Isabella. Alsjeblieft... wees voorzichtig!'

'Dat zal ik zijn. Pas jij ook goed op jezelf. Ik bel je zodra we zijn aangekomen.'

Hij knikte en nam haar toen zacht in zijn armen. 'Addio.' Hij hield haar langer vast dan normaal en voelde een brok in zijn keel. Maar ze drukte zich alleen even dicht tegen hem aan en keek ten slotte met een ernstige blik naar hem op. 'Tot spoedig, Bernardo.' Ze klampte zich voor de laatste keer aan hem vast. Even later verdween ze met het kind in haar armen en de bewakers aan weerszijden van haar. Hij staarde de minkjas na. Hij had niet gewild dat ze die aantrok, maar had liever gezien dat ze een van haar eenvoudige wollen jassen zou dragen. Maar ze had gezegd dat ze de minkjas in New York misschien nodig zou hebben. Isabellezza. Hij voelde een huivering door zijn lichaam trekken. Wat als hij haar voorgoed had verloren? Hij dwong zich daar niet op door te denken. Hij knipperde een traan weg en terwijl hij het vliegveld verliet fluisterde hij: 'Vaarwel.' Ze had nog een lange reis voor de boeg en hij wilde die nacht nog terug zijn in Rome.

12

Met Alessandro in haar armen betrad Isabella de hal van Heathrow Airport. De nieuwe lijfwachten stonden daar al op haar te wachten. Ze zag hen naderbij komen en haar hart sprong op. Ze waren lang en donker en hadden het stoere uiterlijk van Amerikaanse rugbyspelers. 'Mevrouw Walker?' Ze doelden op Natasha en gebruikten het wachtwoord dat zij en Natasha waren overeengekomen. 'Ja.' Ze staarde hen een ogenblik aan en wist niet goed wat ze moest zeggen. De langste van de twee overhandigde haar een in Natasha's handschrift geschreven brief. Ze ontvouwde hem gejaagd, las de inhoud en stopte het papier weg:

'Je bent bijna thuis, spaghetti-hoofd. Geef die kleine clown van jou een kus namens mij en maak je geen zorgen.

Liefs, N.'

'Dank je. Wat doen we nu?' Ze haalden hun tickets te voorschijn en gaven haar die van haarzelf en de jongen. Ze hadden instructies niets te zeggen in aanwezigheid van Isabella's mannen. Ze opende de envelop en keek vervolgens op haar horloge. Ze zou haar eigen mensen nu moeten wegsturen. Ze keerde zich naar hen toe en zei snel een paar woorden in het Italiaans. De beide mannen stonden op en drukten haar de hand. Ze wensten haar veel geluk en zeiden te hopen dat ze snel weer zou thuiskomen. Daarna bogen ze zich tot haar verrassing over Alessandro heen en kusten hem vluchtig. Met tranen in haar ogen keek ze hen na. In hen verloor ze de laatste tastbare herinnering aan thuis. Maandenlang waren ze in huis gegaan en gekomen. Een leven zonder deze mannen kon ze zich nauwelijks voorstellen. Evenals Alessandro begon ook zij nu moe te worden. Het was een lange, afmattende nacht en een gespannen ochtend geweest, waarin ze zich had afgevraagd of ze Natasha's mannen wel zou vinden en herkennen en wat ze moest doen als er onverhoopt iets mis zou gaan. 'We moesten nu maar gaan.' De eerste man pakte haar arm vast en ze voelde hoe hij haar, met Alessandro nog steeds in haar armen, in de gewenste richting duwde. Even later stapten ze in het vliegtuig. Op dat moment betrapte Isabella zich erop dat ze verwachtte dat er iets akeligs zou gebeuren - een bommelding, een explosie, een poging haar Alessandro te ontnemen... iets dergelijks. Het leek op een nachtmerrie; nog nooit had ze zich zo ver van huis gevoeld. Maar het toestel vertrok zonder dat zich iets bijzonders voordeed. Het steeg op. Eindelijk waren ze in de lucht.

'Waar gaan we heen, mama?' Alessandro keek met een vermoeide blik naar haar op. De grote bruine ogen stonden niet-begrijpend. 'Naar tante Natasha, schat. In New York.' Ze kuste hem zacht op het voorhoofd. Ten slotte vielen beiden in slaap waarbij zijn kleine hand in de hare lag.

Vier uur later werd ze wakker toen Alessandro zich uit haar armen losmaakte. Ze schrok op en wilde hem pakken, maar op hetzelfde moment leunde ze met een glimlach achterover. De twee Amerikaanse lijfwachten waren niet van haar zijde geweken. Alessandro bleef in het gangpad staan en staarde naar een van de mannen. 'Mi chiamo Alessandro, e lei?'

De man keek hem grijnzend aan en stak met een hulpeloos gebaar zijn handen omhoog. 'No capito.' Hulp zoekend richtte hij zijn blik op Isabella.

'Hij vroeg hoe je heette.'

'Oh. Steve. En jij bent... Alexandro?'

'Alessandro.' Hij verbeterde hem rustig, met een ondeugende blik in zijn ogen.'Oké, Alessandro. Zeg, heb je dit weleens gezien?' Hij haalde een Amerikaans muntstuk uit zijn zak, liet het verdwijnen en toverde het achter een van Alessandro's oren weer te voorschijn. De jongen slaakte een verrukte kreet en klapte in zijn handen om meer van die goocheltrucs. Een stuiver, een dubbeltje en een kwartje verdwenen en kwamen weer te voorschijn onder begeleiding van een gebrekkige conversatie, waarbij Alessandro in het Italiaans kwebbelde en de grote man zich hoofdzakelijk bediende van gebarentaal. Isabella deed haar ogen weer dicht. Tot nu toe was alles van een leien dakje gegaan en hoefde ze alleen nog maar de douane in New York te passeren alvorens ze naar Natasha's appartement kon gaan. Daar zou ze al haar kleren uittrekken, zich in een warm bad laten onderdompelen en zich voor de rest van haar leven schuil houden. Ze had het gevoel alsof ze al een week lang in dezelfde kleren liep. Ze gebruikten een maaltijd, keken naar een film en verlieten geen moment hun plaatsen, met uitzondering van de twee keer dat Alessandro naar het toilet moest. In beide gevallen liepen de lijfwachten zo onopvallend mogelijk met hen mee. Isabella had echter al snel in de gaten dat niemand in het vliegtuig belangstelling voor hen had. Zelfs de stewardess scheen niet onder de indruk te zijn. Op de passagierslijst stonden ze vermeld als I. en A. Gregorio, S. Connally en J. Falk. Niets om zich druk over te maken. Haar lange donkere minkjas had een goedkeurende blik van de eerste steward tot gevolg gehad, maar meer ook niet. Op de vluchten tussen Londen en New York zagen ze vaak genoeg mink. Als ze de zorgvuldig verborgen juwelen onder in haar tas hadden gezien, dan waren ze vermoedelijk dieper onder de indruk geweest.

'Over ongeveer een half uur zijn we in New York.' De man die Steve heette boog zich naar haar toe. Hij sprak met een gedempte, nauwelijks hoorbare stem. Isabella knikte. 'Mevrouw Walker zal u aan de andere kant van de douane opwachten en wij zullen u tot aan haar auto begeleiden.' 'Dank je.'

Zodra ze haar blik afwendde, keek hij haar onderzoekend aan. Hij wist bijna zeker wat er gaande was. Twee jaar geleden hadden ze een soortgelijk geval gehad. Een vrouw die haar kinderen bij de vader had weggehaald nadat deze er met hen vandoor was gegaan naar Griekenland. Iets in de manier waarop ze de jongen koesterde, vertelde hem dat er met haar ook zoiets was gebeurd. Een schande trouwens om zo'n knul dat aan te doen. Hij begreep soms niets van die rijke lui die hun kinderen als een stuk speelgoed behandelden. Niettemin leek zij hem een aardige vrouw, ondanks de paniek en de bezorgde frons die haar gezicht regelmatig ontsierden. Ze had natuurlijk doodsangsten uitgestaan dat haar echtgenoot haar zou betrappen en ze de jongen nooit Frankrijk uit zou krijgen. Meer wisten ze niet van haar - alleen dat ze vanuit Nice naar Londen was gevlogen. Hij draaide zijn hoofd bijna onmerkbaar en keek haar opnieuw behoedzaam aan. Ondertussen begon het vliegtuig te dalen. 'Moet je nog even plassen, Alessandro? Het kan wel een tijdje duren voordat we door de douane zijn.' Zijn moeder vertaalde de woorden snel, maar het kind schudde het hoofd. 'Oké. Ben je weleens eerder in New York geweest?' Opnieuw vertaalde Isabella wat er werd gezegd. Alessandro schudde zijn hoofd en voegde eraan toe dat hij dacht dat ze naar Afrika gingen. De lange, breedgeschouderde Amerikaan barstte in lachen uit en deed de veiligheidsriemen van de jongen dicht. Alessandro keek zijn moeder aan en stak zijn hand naar haar uit. Isabella pakte die vast en staarde afwezig naar de lichtjes op
de grond. In New York was het nu half vijf in de middag, maar het was begin februari en de duisternis was al ingevallen. Hoe anders was het deze keer. Twee jaar geleden was ze voor het laatst in New York geweest. Met Amadeo. De reizen naar Amerika deed hij meestal zonder haar. Zij had er de voorkeur aan gegeven naar Engeland en Frankrijk te gaan. Maar de laatste keer waren ze samen naar New York gegaan. Het was een droomreis geweest. Ze hadden gelogeerd in het St. Regis en gedineerd bij Caravelle, Grenouille en Lutece. Ze waren naar een fantastische party voor Amerikaanse couturiers geweest, hadden aangezeten aan verschillende chique diners en hadden lange wandelingen in het park gemaakt. Deze keer zou er geen St. Regis zijn, geen Lutece en geen rustige, eensgezinde momenten. Ze had hem nu verlaten. Ze kon zelfs niet meer ronddolen met haar herinneringen en hem zien in alle vertrouwde hoekjes van hun huis. Hier waren geen vertrouwde hoekjes, geen vertrouwde mensen. Alleen Natasha en haar kind en Isabella's eigen zoon. Niets dat deel had uitgemaakt van Amadeo's leven was haar gebleven en opeens betreurde ze het dat ze niet iets had meegenomen. Iets van hem waarnaar ze kon kijken, wat ze kon aanraken en wat herinneringen opriep aan de lach en de liefde in zijn ogen. Isabellezza. Nog hoorde ze hem haar naam roepen.

'Mama! Mama!' Alessandro rukte aan haar mouw. Ze waren al geland. 'Siamo qui.' We zijn er.

De twee mannen keken haar snel aan. 'Zullen we gaan?' Het vliegtuig stond nog niet eens stil, maar zij stonden al in het gangpad. Steve overhandigde haar haar jas en de andere man nam Alessandro op zijn armen. Op het moment dat het toestel tot stilstand kwam, duwden ze haar al naar de uitgang. Ze haastten zich voort en even had ze het gevoel dat ze nog vloog en tussen de beide mannen bijna van de grond werd getild. Enkele minuten later bereikten ze de douane. De overige passagiers moesten op dat moment het vliegtuig nog verlaten. De douanebeambte gebaarde Isabella de koffers open te maken. Terwijl de twee lijfwachten en Alessandro toekeken, voldeed ze aan het verzoek.

'Wat is het doel van uw bezoek?'

'We gaan logeren bij familie.' De douanier wierp een blik op de mannen die haar flankeerden. ' Jezus, wat als hij zich realiseert... als hij mijn naam herkent... 'Wat zijn dit voor papieren?' Hij keek in de twee volgepropte tassen.

'Werk dat ik heb meegebracht.' 'Bent u van plan hier te gaan werken?'

'Alleen wat persoonlijke zaken. Familiezaken.' Hij keek weer naar de twee koffers en begon toen haar kleren te doorzoeken. Maar daartussen bevond zich niets bijzonders, en in Alessandro's koffer evenmin.

'In orde. Loopt u maar door.'

Ze hadden het gehaald. Zij had het gehaald! Nu moesten ze alleen Natasha nog zoeken en dan konden ze naar huis gaan. Een ogenblik staarde ze wezenloos om zich heen en vroeg zich af of er soms iets was misgegaan. Toen zag ze haar. Ze rende naar hen toe, haar lange blonde haren waaierden glanzend uit over een lynxjas. Ze holde op Isabella af en plotseling lagen ze in elkaars armen. Met Alessandro tussen zich in klemden ze zich aan elkaar vast. De jongen protesteerde en gaf een schreeuw toen Natasha in zijn hals knuffelde. 'Ciao, Alessandro. Hoe is het gegaan?' Snel nam ze hem van Isabella over in haar lange magere armen. De twee vrouwen keken elkaar aan en Natasha zei hees: 'Welkom thuis.' Daarop wendde ze zich weer tot Alessandro. 'Tjonge, wat ben jij zwaar, kerel! Kan hij naar de auto lopen?' Snel schudde Isabella haar hoofd. Sinds hun vertrek uit Rome hadden zijn voeten nauwelijks de grond gevoeld. Hij zou maar al te gemakkelijk omver gegooid en meegenomen kunnen worden. Gedurende de hele reis was hij steeds veilig in iemands armen geweest. 'Nee, ik draag hem wel.'

'Ik begrijp het.' Ze wendde zich tot de twee lijfwachten. 'We moeten daarheen.' Als één hechte massa bewoog het groepje zich naar de uitgang en vandaar in de richting van de wagen - een Rolls-Royce met chauffeur en kentekenplaten met initialen die Isabella niet zo snel in zich kon opnemen. Voor ze er erg in had, waren ze in het met leer beklede interieur geduwd, werden de portieren gesloten, de koffers ingeladen, hadden de lijfwachten ten afscheid hun handen geheven en had de chauffeur de wagen in beweging gezet. Pas op dat moment drong het tot Isabella door dat ze niet alleen waren. Voorin zat nog een man. Hij draaide zijn gezicht naar hen toe en glimlachte. Hij was knap en had blauwe ogen, een jeugdig gezicht en zilverwit haar.

'Oh.' Isabella slaakte een korte kreet toen ze hem zag.

Snel klopte Natasha op haar hand. 'Het is in orde, Isabella. Dit is mijn vriend Corbett Ewing.' Hij knikte en stak haar een hand toe.

'Ik wilde je niet laten schrikken. Sorry, hoor.' Ze drukten elkaar de hand en Isabella knikte geforceerd. Behalve de chauffeur had ze niemand anders in de wagen verwacht. Vragend keek ze Natasha aan, maar deze glimlachte slechts en wisselde een blik met Corbett. Toen begreep Isabella het. 'Hoe was de reis?' Het werd haar al snel duidelijk dat hij niet meer wist dan dat ze uit Rome kwam. Zijn ongedwongen blik vertelde haar dat hij niets wist van de angstwekkende achtergrond van de reis. Heel even voelde ze ergernis omdat Natasha hem had meegenomen, maar dat gevoel zakte al snel. Ze had er geen behoefte aan om een beleefd gesprek op gang te houden, maar het drong tot haar door dat hij zijn wagen ter beschikking had gesteld én misschien had Natasha het prettig gevonden om hem mee te nemen. Ze schenen elkaar te begrijpen en Isabella realiseerde zich dat ook Natasha vermoedelijk omzichtig te werk had moeten gaan en zijn steun wellicht nodig had gehad.

Isabella spande zich met een glimlach in. Ze voelde dat ze dat tegenover haar vriendin verplicht was. 'De reis is goed verlopen. We zijn alleen allebei een beetje...' Ze begon opeens te hakkelen. Ze voelde zich zo uitgeput, dat ze nauwelijks uit haar woorden kon komen. '.. .we zijn allebei erg moe.'

'Dat kan ik me voorstellen.' Hij knikte en wendde zijn gezicht na enkele ogenblikken weer naar voren. Op zachte toon begon hij tegen zijn chauffeur te praten. Isabella's fragiele schoonheid was hem in dat korte moment echter niet ontgaan.

13

Geruisloos kwam de Rolls-Royce voor Natasha's appartementengebouw tot stilstand en onmiddellijk schoten een portier en een kruier toe om te helpen. Isabella stapte uit en hield Alessandro's hand stevig in de hare. Er lag een verbijsterde uitdrukking op haar bleke gezicht. Terwijl ze het grote gebouw en de met bomen omzoomde straat in zich opnam, drong het opnieuw tot haar door hoe ver ze van huis was. In een andere wereld, een ander leven. Gisteren nog werkte ze bij San Gregorio en woonde ze in de villa in Rome. En nu was ze hier, bij Natasha op Park Avenue in New York. Het was zes uur 's avonds en massa's Newyorkers keerden van hun werk naar huis terug. Het was donker en buiten was het kil, maar overal rondom hen heerste een soort opwinding, een kakofonie van geluiden, een symfonie van heldere lichten. Ze was vergeten hoe luidruchtig en hoe druk New York kon zijn; op de een of andere manier was het er woeliger en zelfs opwindender dan in Rome. Terwijl ze daar zo op het trottoir stond en keek hoe vrouwen in prachtig gekleurde, dikke wollen jassen en met bontmutsen op zich voorthaastten en opgingen in de menigten van welvarende, energiek uitziende mannen, voelde ze plotseling de behoefte ergens heen te gaan, een wandeling te maken, de sfeer op te snuiven. Ze wilde hen zien, de geur van de stad ruiken en de winkels bekijken. Het deed er niet meer toe dat ze de afgelopen veertig uren nauwelijks had geslapen, dat ze de halve wereld was rondgereden en gevlogen. Gedurende een moment, een heel kort moment, wilde ze weer leven en een van hen zijn. Natasha sloeg haar gade terwijl de portier de bagage uit de auto haalde. Ook Corbett keek naar haar vanaf de plaats waar hij stond. 'Alles in orde, Isabella?'

Ze keek behoedzaam naar hem op. 'Ja, hoor. Enne... bedankt voor het gebruik van je wagen.'

'Niets te danken.' Hij wendde zich tot Natasha. 'Redden de dames het verder zonder mij?'

'Natuurlijk.' Natasha boog zich naar hem toe en drukte een kus op zijn wang. 'Ik bel je nog wel.'

Hij knikte zwijgend en keek hoe ze snel in het gebouw verdwenen. Daarna stapte hij in gedachten verzonken in zijn wagen. Natasha en Isabella haastten zich door de hal en stapten in de lift, die werd bediend door een man in een zwart uniform met gouden tressen en witte handschoenen. 'Goedenavond, mevrouw Walker.'

'Bedankt, John,' zei Natasha bij het uitstappen. 'Goedenacht.' Even later stak ze haar sleutel in het slot van haar huisdeur. Ze keek Isabella opnieuw aan. 'Weet je... voor een vrouw die God-weet-hoe-lang al onderweg is, zie je er niet eens zo slecht uit.' Isabella beantwoordde haar opmerking met een glimlach. Nadat Natasha de deur had geopend, klonk het opgewonden geblaf van Ashley, gevolgd door een uitgelaten begroeting van Jason en een welkomstwoord van Hattie. Isabella ging naar binnen en werd overweldigd door de geuren en geluiden in het appartement. Er was niets dat herinnerde aan de grootse perfectie van haar villa aan de Via Appia Antica, maar het paste niettemin volmaakt bij Natasha. Had Isabella een omgeving moeten ontwerpen waarin Natasha's opvallende schoonheid tot haar recht zou komen, dan zou die er precies zo hebben uitgezien als wat ze nu zag. De woonkamer was enorm; sneeuwwit met grote vlakken warme crème, effen witte weefsels, wit leer, witte muren, langwerpige spiegel- panelen en veel chroom. Er stonden strakke glazen tafels die in het niets schenen te zweven, er was zachte verlichting, een witte marmeren open haard en planten die nonchalant vanaf het plafond afhingen naar de grond. De grote, mooie moderne schilderijen vormden de enige vrijpostige kleurvlakken in het vertrek. 'Bevalt het je?' 'Het is volmaakt!'

'Kom mee, dan zal ik je een rondleiding geven. Of ben je daarvoor te moe?' De temerige stem klonk even vriendelijk als altijd en was als een zachte zuidenbries tijdens een warme zomeravond. Zoals altijd leek het accent niet te passen bij Natasha's gehaaste tempo, haar vastberaden stap en haar kleurrijke taal. Ze leek in alles New York te belichamen, tot je die zachte, temerige stem hoorde, die grote weemoedige blauwe ogen en die lange goudblonde haren zag. Plotseling moest Isabella glimlachen en wilde ze meer zien. Alessandro was al verdwenen met Hattie en Jason, op de voet gevolgd door de kleine bruine spaniel.

Ze betraden Natasha's slaapkamer, waar Natasha zich in een stoel liet vallen. 'Vind je het lelijk? Eerlijk zeggen, hoor! Ik weet niet wat me bezielde toen ik deze kamer inrichtte.'

'Ik wel. Het is een droom!' De rest van het appartement was strak en modern, maar in haar slaapkamer had Natasha zichzelf volkomen vergeten. In het midden van het vertrek stond een rijk geornamenteerd hemelbed, gedrapeerd in wolken van witte zijde met kussens en ruches en beeldige kanten hoofdrollen, alsmede een toilettafel uit een Scarlett O'Hara-droom. Er stonden twee blauw-witte canapés naast een kleine open haard en voor een raam stond een prachtige rieten chaise longue met een zachtblauwe stoffering. 'Oh, wat verrukkelijk zuidelijk, Natasha. Precies zoals jij bent.' En toen barstten ze allebei in lachen uit, zoals ze dat een eeuwigheid geleden - toen Natasha negentien en Isabella eenentwintig was - ook hadden gedaan.

'Kom mee,' zei Natasha, 'er is nog meer te zien.' De eetkamer toonde een sobere moderne pracht met een reusachtige glastafel, stoelen van chroom en dressoirs van dik glas. Maar ook hier had Natasha zich uitgeleefd. Het plafond was blauw geschilderd en voorzien van grote witte zomerse wolken.

'Het lijkt net alsof je aan het strand bent, hè?' Ze had het hele appartement met bravoure en humor aangekleed en op de een of andere manier was het resultaat zowel spectaculair als verwelkomend. Een warm, gezellig boudoir bood een geslaagde combinatie van moderne wonderen en oude dingen, koperwerk, fluweel, eigentijdse kunst en een knappend haardvuur.

Ze wierpen een vluchtige blik in Natasha's kantoor en in de grote lichte keuken met de heldergele vloer. Daarna keek Natasha haar met een glimlach en twinkelende ogen aan. Ze deed een stap opzij. 'Loop nu de hal maar eens door, Isabella. Ik heb een verrassing voor je.' Een maand geleden was het een onbewoonbare dienstbodenkamer geweest, volgestouwd met dozen en oude ski's. Maar na Isabella's eerste telefoontje was Natasha als een bezetene aan de slag gegaan. Nu zwaaide ze de deur open en verkneuterde zich om de blik in Isabella's ogen. Ze had meters zachtroze zijde gekocht van een bevriende decorateur die de stof uit Frankrijk had meegebracht. De wanden had ze met teer rozerood behangen en smaakvol gegarneerd. In een hoek stond een sierlijk Frans bureautje met een prachtig stoeltje in dezelfde roze stoffering. Er waren boekenplanken, er stonden planten en op de vloer lag een beeldig oosters tapijt in zachtgroene tinten doorweven met frambooskleurige nuances en hetzelfde roze dat de muren bedekte. Op het bureau en op de tafel stonden twee mooie koperen lampen, er was een met hout overdekte opbergkast en er stond een kleine canapé met een fluwelen stoffering en met dezelfde roze zijde overtrokken kussens.

'Mijn God, het ziet er bijna net zo uit als mijn eigen boudoir!' Bijna naar adem snakkend staarde Isabella haar aan. 'Niet helemaal, maar ik heb er wel mijn best voor gedaan.' 'Oh, Natasha, dat is niet waar! Hoe zou je dat kunnen?' 'Wat dacht je? De telefoon heeft twee lijnen. De opbergkast is leeg. En als je lief bent, mag je mijn typiste ook nog gebruiken.' Alles was er. Alles wat ze mogelijkerwijs had verlangd. Meer zelfs: het bood iets vertrouwds, iets warms, iets van thuis. Met tranen in haar ogen keek ze om zich heen.

'Je bent de meest buitengewone vrouw die ik ken. Dat meen ik!' Natasha raakte Isabella's schouder aan en liep naar de gang. 'Nu je je kantoor hebt gezien, zal ik je voorgaan naar je slaapkamer.'

'Dit is ook niet te evenaren. Oh, Natasha, je bent fantastisch!' Nog steeds sprakeloos volgde Isabella haar vriendin door de gang, dezelfde weg terug als ze waren gekomen. Daarbij passeerden ze Jasons kamer, waar de jongens Alessandro's koffer aan het uitpakken waren terwijl Hattie een bad klaarmaakte.

'Va béne, tesòro?' riep ze vanuit de deuropening naar Alessandro. 'Si, ciao!' Hij zwaaide vrolijk naar haar en verdween met Jason onder het bed achter de hond aan. 'Ik hoop dat die hond het overleeft!'

'Maak je geen zorgen. Ashley is eraan gewend. Zo, we zijn er.' Ze opende de deur en ging voor Isabella het vertrek binnen. De kamer was minder druk van ruches voorzien dan die van Natasha en ook niet zo modern als de rest van het huis. Het was er warm, behaaglijk en gezellig, uitgevoerd in mooie flesgroene tinten en voorzien van antieke Franse tapijten. Er stonden kleine glastafels en een stoel met een donkergroene fluwelen bekleding. De beddesprei was gemaakt van hetzelfde zware fluweel en aan het voeteneinde lag - netjes opgevouwen - een donkere pels als een voorwerp uit een adellijk landgoed in een ver winters land. In de marmeren open haard brandde een vuur. Donkerrode rozen stonden in een kristallen vaas op een laag tafeltje. In de hoek stond een kast met schitterend gelambrizeerde malachiet deuren.

'Mijn God, wat een prachtstuk. Waar heb je dat op de kop getikt?' 'In Florence. Vorig jaar. Zijn royalty's niet heerlijk, Isabella? Het is verbazingwekkend wat ze voor een vrouw kunnen doen.' Isabella ging op het bed en Natasha in de groen-fluwelen stoel zitten. 'Alles oké, Isabella?'

'Ja.' Ze staarde in het vuur en even liet ze haar gedachten terugdwalen naar Rome. 'Hoe was het?'

'Om weg te gaan? Moeilijk. Elke kilometer van de reis stond ik angst uit. Ik dacht maar steeds dat er iets zou gebeuren, dat iemand mij zou herkennen. Ik... ik maak me zorgen om Alessandro... maar ik veronderstel dat we toch niet in Rome hadden kunnen blijven.' Bij het zien van Natasha in haar warme omgeving, had ze een ogenblik naar haar eigen huis in Rome terug verlangd. 'Je komt er wel weer terug.'

Isabella knikte zwijgend en haar ogen zochten die van haar vriendin. 'Ik weet niet wat ik zonder Amadeo moet beginnen. Ik blijf maar denken dat hij weer thuiskomt. Toch gebeurt dat niet. Hij... het is zo moeilijk uit te leggen hoe het is.' Dat was niet nodig. De pijn was overduidelijk gegraveerd in haar hart, in haar ziel en in haar ogen. 'Ik veronderstel dat ik het me niet helemaal kan inleven,' zei Natasha. 'Maar... je moet je vastklampen aan de goede dingen, aan de gelukkige herinneringen, aan de kostbare momenten die een leven waardevol maken. Laat het overige los.'

'Hoe?' Isabella's ogen boorden zich strak in de hare. 'Hoe vergeet je een stem aan de telefoon? Een bepaald ogenblik? Een eeuwigheid van wachten, van niet weten, en dan... Hoe raap je de brokstukken op en lijm je ze weer tot een zinvol geheel aan elkaar? Hoe raak je weer geïnteresseerd in iets? Zelfs in je werk?' Voor Natasha kon antwoorden, sprongen Alessandro en het hondje in de deuropening. 'Hij heeft een trein! Een echte! Precies zo een als papa me in Rome heeft laten zien! Kom je kijken?' Hij wenkte haar terwijl Ashley in zijn tenen hapte.

'Straks, schat. Tante Natasha en ik willen eerst nog even samen praten.'

Alessandro stoof weer weg. Natasha keek hem na en beantwoordde toen Isabella's vraag.

'Alessandro, Isabella. Misschien moet je je op dit moment alleen op hem richten. De rest zal te zijner tijd op de achtergrond raken. Niet de goede dingen, alleen de pijn. Dat moet. Je kunt dat niet een leven lang dragen als een vijf jaar oude jurk!'

Isabella moest lachen om die vergelijking. 'Bedoel je soms dat ik niet met de mode meega?'

'Dat niet bepaald.' De twee vrouwen keken elkaar glimlachend aan. 'Je weet best wat ik ermee wil zeggen.'

'Ècco. Maar, oh, Natasha, ik voel me zo oud! En ik moet nog zoveel doen. Als het me maar lukt het van hieruit te doen. Hoe kan ik in vredesnaam met Bernardo samenwerken over een afstand van 5000 mijl en per telefoon?' Ze wilde niet nader ingaan op de problemen van hun situatie, maar het stond allemaal in haar ogen te lezen. 'Het lukt je wel. Daarvan ben ik overtuigd!' 'Vind je het echt niet erg om weer een huisgenote te hebben?' 'Dat heb ik je toch al gezegd! Het zal weer net zoals vroeger zijn.' Ze wisten beiden dat het niet precies hetzelfde zou zijn. Vroeger waren ze er samen op uitgetrokken naar restaurants, opera's en toneelstukken. Ze hadden vrienden bezocht, mannen ontmoet en feesten gegeven. Deze keer zou dat heel anders zijn. Isabella zou nergens heengaan, tenzij de kust veilig leek. Misschien, zo dacht Natasha, zouden ze samen een wandeling in het park kunnen maken. Haar meeste afspraken gedurende de komende drie weken had ze al afgezegd. Isabella hoefde haar niet in en uit te zien draven, druk met cocktailparty's, liefdadigheidsfeesten en de nieuwste voorstellingen. Ze schrok op toen Isabella weer sprak.

'Toen we vanavond arriveerden, heb ik een besluit genomen.' Isabella keek haar even aan met een zweem van een lach in haar ogen. 'En dat is?'

'Ik ga morgen uit, Natasha.' 'Geen sprake van!'

'Ik moet! Ik kan hier niet als een gekooid dier leven. Ik heb er behoefte aan om wat rond te dolen, frisse lucht in te ademen, mensen te zien. Vanavond heb ik ze gadegeslagen toen we door de stad reden en voor jouw appartement stonden. Ik móet die mensen zien, Natasha. Ik moet ze leren kennen, ze voelen en bekijken. Hoe kan ik mijn zaken op een zinnige manier leiden als ik in een cocon leef?' 'Als het om de mode gaat zou jij zelfs nog de juiste beslissingen nemen als je tien jaar in een badkamer had opgesloten gezeten!' 'Dat betwijfel ik.'

'Ik niet.' Heel even lag er een strijdlustige blik in Natasha's ogen. 'We zullen zien.'

'Ja, Natasha, we zullen wel zien.'

Maar op het moment dat ze die woorden sprak kwam ze weer tot leven, en hoewel het haar zorgen baarde, voelde Natasha zich toch opgelucht toen ze terugliep naar haar slaapkamer. Isabella die San Gregorio was beslist nog niet verloren. Aanvankelijk was ze bezorgd geweest en was ze er niet zeker van in hoeverre haar vriendin de beproeving had doorstaan. Nu wist ze het. Er was nog vechtlust in haar, evenals boosheid en verbittering. Maar er was vuur en leven, en de diamanten gloed schitterde nog steeds in de glanzende onyx ogen. Na te hebben gecontroleerd of met de jongens alles in orde was, liep ze terug naar Isabella's slaapkamer om haar te zeggen dat ze kon komen eten als ze een bad genomen en zich omgekleed had. Maar in de deuropening bleef ze glimlachend staan. Isabella lag languit op de groen-fluwelen beddesprei en sliep als een roos. Natasha trok de vacht over haar heen en fluisterde 'Welkom thuis'. Daarna deed ze de lichten uit en sloot zachtjes de deur.

14

Gehuld in een blauw-fluwelen peignoir met een hoge mandarijnkraag liep Isabella slaperig de gang in. Het was erg vroeg. Een winters ochtendzonnetje wierp glinsterende pijlen over de wolkenkrabbers van New York. Voor het raam in de woonkamer bleef ze een ogenblik staan en mijmerde over de stad die aan haar voeten lag - een stad die de geslaagden, de dynamischen, de heftig concurrerenden en hen die waren voorbestemd om te winnen tot zich trok. Een stad voor mensen als Natasha en - moest ze toegeven - als zijzelf. Maar het was niet de stad die Isabella zou hebben uitgezocht; hij ontbeerde de decadentie, de vrolijkheid en de duidelijke charme van Rome. Wel bezat hij iets anders: hij schitterde helder als een rivier van diamanten en leek haar te wenken.

Zacht liep ze de keuken in, opende de kasten en vond het spul dat Natasha koffie noemde. Het was niet wat ze thuis zou hebben gekregen. Maar toen ze het had klaargemaakt, proefde het scherp en vertrouwd en herinnerde het haar aan de tijd die ze twaalf jaar geleden samen doorbrachten. Geuren hadden altijd die uitwerking op haar... een enkele geur, een vaag aroma en ze zag alles van jaren geleden terug: een kamer, een vriendin, een moment, een afspraak met een reeds lang vergeten man. Dit was echter geen tijd om te dromen. Ze wierp een blik op de keukenklok en besefte dat haar dag was begonnen. Het was half zeven in de morgen. En in Rome was het zes uur later. Met een beetje geluk kon ze Bernardo nog voor de lunch in zijn kantoor te pakken krijgen, wankelend onder het gewicht dat nu op zijn schouders rustte. Ze nam de kop koffie mee naar haar mooie kantoortje en deed met een stille glimlach een lamp aan. Natasha, lieve Natasha. Wat was ze vriendelijk en wat had ze veel gedaan. De warmte in haar ogen verflauwde evenwel snel zodra ze zich begon voor te bereiden op haar werk.

Terwijl de telefoniste de verbinding met Italië tot stand bracht, ritste Isabella een van haar twee volle koffers los en haalde een dik notitieblok en twee fel gekleurde pennen te voorschijn. Ze had nog net tijd om te gaan zitten en een slok van haar koffie te nemen voor de receptioniste van San Gregorio de telefoon beantwoordde. De telefoniste vroeg naar Bernardo en Isabella begon nerveus met haar perfect gelakte teennagels op het zachte tapijt te tikken. Ze bleef krampachtig zwijgen, zodat het meisje bij San Gregorio niet het geringste vermoeden zou krijgen wie er opbelde. Haastig krabbelde ze nog iets op het notitieblok; bijna op hetzelfde moment hoorde ze zijn stem. 'Ja?'

'Ciao, bravo. Ik ben het.' Bravo... vrij vertaald: beste kerel, lankmoedige. En dat was op hem meer dan op wie ook van toepassing. 'Alles goed gegaan?' 'Prima.'

'Hoe voel je je?'

'Moe. Een beetje maar. Nog wat verbijsterd, zou ik zeggen. Ik geloof dat ik pas besefte wat het allemaal betekende, toen ik hier aankwam. Je hebt gewoon geluk dat ik te moe was om het eerstvolgende vliegtuig terug naar huis te nemen.' Ze voelde hoe een golf van heimwee haar overspoelde en plotseling wilde ze haar hand uitsteken om hem aan te raken.

'Jij hebt geluk. Ik zou je de huid hebben volgescholden en je onmiddellijk weer hebben teruggestuurd.' Zijn stem klonk ernstig, maar Isabella lachte.

'Ja, ik neem aan dat je dat zou hebben gedaan. Hoe dan ook, we kunnen niet meer terug uit deze krankzinnige toestand waarin we onszelf hebben gebracht. Zolang ik hier ben, zullen we er het beste van moeten maken. Vertel eens... wat is er gebeurd? Verloopt alles daar goed?'

'Ik heb je zojuist een knipsel uit Il Messaggero gestuurd. Alles is volgens plan verlopen. Zoals vermeld woon jij nu in onze terras woning.' 'En verder?'

'Mamma Teresa vond het eerst verschrikkelijk, maar ik geloof dat ze het nu wel begrijpt. Ze vond dat je haar had moeten meenemen, maar ze schijnt zich erbij neergelegd te hebben. Hoe gaat het met de baby?' De baby... zij en Amadeo hadden hem al in geen twee jaar meer zo genoemd.

'Vrolijk. Volkomen gelukkig... ondanks het feit dat we niet naar Afrika gingen.' Beiden barstten in lachen uit en Isabella was dankbaar dat ze jaren geleden een speciale lijn hadden laten aanbrengen. Hij werd alleen door Isabella, Amadeo en Bernardo gebruikt; nu garandeerde het hun volledige vrijheid van spreken. Er waren geen neventoestellen waardoor er op een andere plaats in het huis kon worden meegeluisterd. 'Vertel me nu eens hoe de zaken gaan. Nog telefoontjes? Boodschappen? Nieuwe opdrachten? Nog problemen met de
zomercollectie?' Die moest binnenkort worden onthuld. Het was voor Isabella een hopeloos tijdstip om te verdwijnen. 'Er zijn geen schokkende dingen gebeurd, behalve met de rode stof die je in Hong Kong had besteld.'

'Wat is daarmee?' Haar tenen die met het telefoonsnoer onder haar bureau op de grond speelden spanden zich. 'Vorige week hebben ze me nog gezegd dat er geen problemen waren.' 'Dan hebben ze je wat voorgelogen. Ze kunnen niet leveren.' 'Wat?' Had ze niet de tegenwoordigheid van geest gehad de deur te sluiten, dan zou haar stem in het hele appartement te horen zijn geweest. 'Zeg tegen die hufters dat ze dat niet kunnen maken! Ik zal nooit meer iets bij hen kopen. Oh, Christus... nee, laat maar. Ik bel ze wel... oh, verdraaid, dat kan niet. Het is daar dertien uur later dan hier. Maar ik kan over twaalf uur bellen. Ik bel ze vanavond wel.'

'Je kunt beter een paar alternatieve ideeën bedenken. Is er hier in Rome niets wat we kunnen gebruiken?'

'Niets. Tenzij we in plaats van het rood het purper van het vorige seizoen nemen.' 'Zou dat geslaagd zijn?'

'Dat zou ik eerst met Gabriela moeten bespreken. Ik weet het niet. Ik zou eerst eens moeten zien hoe dat bij de rest van de collectie staat.' Ze wist ogenblikkelijk dat de hele collectie er een totaal ander aanzien door zou krijgen. Ze had dit jaar een zomer van primaire kleuren gewild... fel glanzend blauw, zonnig geel, het Hong Kong rood en veel wit. Als ze het purper gebruikten, zou ze groene en oranje tinten nodig hebben en misschien ook nog wat van het geel, maar slechts weinig rood. 'Dat verandert de hele balans,' zei ze. 'Ja. Maar is het mogelijk?'

Ze wilde hem toeschreeuwen: Jawel, maar niet vanaf hier! 'Hoe kun je in vredesnaam tegen me zeggen dat er niets schokkends is gebeurd? Het Hong Kong rood is van vitaal belang!' 'Waarom vervang je het niet door iets uit Amerika?' 'Ze hadden niets naar mijn zin. Nou ja, laat maar. Ik werk het later nog wel uit. Wat verder? Heb je nog meer van die leuke nieuwtjes voor me?' 'Eentje maar.'

'Wordt het zachtgroen soms niet geleverd?' 'Dat is er al. Nee, dit is goed nieuws.'

'Voor de verandering!' Ondanks het sarcasme in haar stem, was Isabella's gezicht tot leven gekomen. Ze wist niet hoe ze het moest klaarspelen, hoe ze de collectie qua hoofdkleur en samenstelling in zo korte tijd moest wijzigen vanaf zo'n grote afstand, maar door met hem te praten voelde ze zich weer thuis, bij San Gregorio. Waar ze ook was, ze had nog steeds haar zaak. Ze zou de veranderingen op tijd aanbrengen, ook al moest ze er bergen voor verzetten. 'Nou, laat dat goede nieuws eens horen.'

'F-B heeft genoeg parfum afgenomen om een vloot drijvende te houden!' 'Fijn.'

'Tjongejonge, wat een enthousiasme.' Bernardo's stem klonk weer als vanouds - vermoeid, boos, geërgerd.

'Wat had je dan gedacht? Ik ben doodziek van die lui en hun pogingen ons uit te kopen. Zorg dat je me niet meer met die flauwekul lastig valt zolang ik hier ben!'

'Wees maar niet bang. Wat moet ik tegen Gabriela zeggen?' De hoofdontwerpster zou een beroerte nabij zijn als ze het nieuws te horen kreeg. Veranderingen? Wat voor veranderingen? Hoe kunnen we nu nog veranderingen aanbrengen? 'Zeg haar alles stop te zetten tot ik terugbel.' 'En wanneer is dat?'

'In september, lieve. Ik ben met vakantie, weet je nog wel? Wel verdraaid, wat dacht je? Ik heb je toch gezegd dat ik vanavond Hong Kong zal bellen! Bovendien zal ik vandaag proberen een paar nieuwe ideeën uit te werken. Ik ken elke kleur en elke stof die we in voorraad hebben.' Bernardo wist dat dit maar al te waar was. 'Ik neem aan dat dit ook zijn invloed zal hebben op onze confectie- kleding.' 'Niet zo veel.'

'Maar meer dan ons lief is.' Hij voelde de bekende pijn in zijn maag. 'Oké, oké, ik zal haar zeggen de zaak stop te zetten. Maar bel me in godsnaam terug!' De oude geïrriteerdheid tussen hen stak de kop weer op. Merkwaardig genoeg gaf dat een vertrouwd en goed gevoel. 'Ik bel je op zodra ik met Hong Kong heb gesproken. Om een uur of één.' Ze zei het zakelijk en krabbelde ondertussen een reeks zinnige notities op papier. 'Hoe zit het met mijn post?' 'Daar zit niet veel bijzonders bij.'

'Mooi.' Amadeo's secretaresse zou op de bovenste verdieping al haar
post beantwoorden. 'Dan spreek ik je vanavond wel weer. Bel me als er vandaag nog iets belangrijks gebeurt.' Maar Bernardo wist dat hij dit niet zou doen. Hij zou alles opsparen tot 's avonds. 'Je hebt heel wat te doen.'

'Mmmm... hmm... inderdaad.' Hij kende haar goed genoeg om te weten dat ze nu al een paar velletjes papier had volgekrabbeld met aantekeningen. 'Ciao.'

Ze hingen op alsof ze zich in hun respectievelijke kantoren op dezelfde verdieping bevonden. In haar gloednieuwe kantoortje scheurde Isabella de volgeschreven vellen uit haar notitieblok en spreidde ze voor zich uit. Ze had precies twaalf uur de tijd om dat Hong Kong rood te vervangen. Ze kon natuurlijk dwars gaan liggen en erop staan dat ze het haar alsnog leverden als ze het hadden en het konden. Maar ze besefte dat ze beter niet van hen afhankelijk kon zijn. Niet meer. Ze maakte nog een haastige aantekening voor Bernardo. Ze wilde de rekening in Hong Kong opzeggen. Ze had in Bangkok trouwens veel betere stoffen gezien. Als het om San Gregorio ging, was Isabella er het type niet naar begrip op te brengen of zich in een hoek te laten drukken.

'Tjeetje, wat ben jij vroeg bij de pinken!'

Isabella keek verrast op en zag Natasha's verwarde blonde haardos om de hoek van de deur. 'Ik herinner me nog dat je vroeger wel tot een uur of twaalf kon uitslapen.'

'Dat is geweest. Door Jason heb ik moeten leren om overdag te werken en 's nachts te slapen. Zeg, zie jij er 's morgens om zeven uur altijd zo uit?' Ze wierp een bewonderende blik op de zachtblauwe fluwelen peignoir.

'Alleen als ik moet werken.' Ze keek haar vriendin grinnikend aan en wees naar de aantekeningen op het bureau. 'Ik heb zojuist met Bernardo gesproken.' 'Hoe gaat het in Rome?'

'Geweldig... alleen moet ik de helft van de zomercollectie herzien voor ik hem vanavond terugbel.'

'Dat lijkt me net zoiets als het herschrijven van mijn manuscripten. Jezus! Zal ik wat eieren voor je bakken voor je aan de slag gaat?' Isabella schudde haar hoofd. 'Ik wil eerst het een en ander uitwerken. Daarna eet ik wel wat. Wat doen de jongens? Zijn ze al op?' 'Wat dacht je dan? Luister maar...' Ze legde haar vinger tegen haar lippen en ze grijnsden beiden toen ze in de verte een gekrijs hoorden.

'Hattie kleedt Jason aan voor school.' Ze keek Isabella warm aan, liep de kamer in en ging zitten. 'Wat doen we met Alessandro? Wil je hem thuis houden?'

'Ik-ik weet het niet..De wolken keerden terug in haar donkere ogen en ze keek Natasha met gefronste wenkbrauwen aan. 'Ik was het wel van plan, maar... nu weet ik niet meer wat het beste is.' 'Heeft iemand al in de gaten dat je uit Rome bent vertrokken?' 'Nee. Volgens Bernardo verloopt alles uitstekend. II Messaggero heeft gemeld dat ik me boven de zaak heb teruggetrokken.' 'Ik geloof niet dat anderen zich zouden realiseren wie hij is. Zou-je hem zover kunnen krijgen niet zijn achternaam te noemen? Dan zou hij met Jason naar school kunnen gaan en zeggen dat hij een neefje van ons uit Milaan is. Alessandro...' Ze dacht even na. 'Wat vind je van de naam van je grootvader?' 'Parel?'

'Parelli?' Natasha grinnikte om haar vondst. 'De helft van mijn leven doe ik niets anders dan namen bedenken. Telkens als ik met een nieuwe roman begin, loop ik de benamingen na in alles wat ik maar te pakken kan krijgen. Ook alle boeken die er zijn op het gebied van "Hoe noem ik mijn baby". Nou, hoe klinkt dat? Alessandro Parelli,. ons neefje uit Milaan?'

'En ik dan?' Isabella moest lachen om haar inventieve vriendin. 'Jij wordt natuurlijk mevrouw Parelli. Je hoeft maar één woord te zeggen en ik bel onmiddellijk de school. Trouwens...' Ze keek even peinzend voor zich uit. '.. .ik kan ook Corbett bellen en vragen of hij tijd heeft de jongens op te halen als hij naar zijn werk gaat.' 'Belast je hem daarmee niet te veel?' vroeg Isabella bezorgd. Natasha schudde haar hoofd. 'Nee, als dat zo was, zou ik het hem niet vragen. Hij vindt het heerlijk om zulke dingen te doen. Hij helpt me altijd met Jason.' Ze wendde een ogenblik haar ogen af en bleef in gedachten verloren voor zich uitstaren. 'Hij staat altijd klaar... voor mensen die hem nodig hebben.' Isabella sloeg haar gade en vroeg zich af of Natasha hem wel echt nodig had. Ze maakte zo'n onafhankelijke indruk. Ze zou hebben gelachen als ze had geweten dat diezelfde gedachte dikwijls door Corbetts hoofd schoot. 'Tja, als hij het niet erg vindt, zou het geweldig zijn. Op die manier zouden ze mij op de school niet te zien krijgen.' 'Dat had ik ook gedacht.' Ze kloof op een potlood. 'Goed, ik zal hem bellen.' Voor Isabella nog iets kon zeggen, was ze al verdwenen.

Vanaf het moment dat ze hem had gezien had Isabella zich afgevraagd wat er bestond tussen de man met het zilverkleurige haar en haar vriendin. Het leek een goede verhouding en het begrip tussen die twee was iets wat Isabella nu met afgunst gadesloeg. Maar hoe serieus was het tussen die twee? Ze wist dat Natasha haar niets wijzer zou maken zolang ze niet de behoefte voelde er met haar over te praten.

Nadat Natasha Corbett had gebeld, keerde ze terug met de mededeling dat hij straks langs zou komen. De jongens waren klaar en door het dolle heen.

'Allemachtig, kan hij daar wel tegen?' vroeg Isabella verschrikt. Natasha grijnsde. 'Als ik je vertel dat hij het heerlijk vindt, weet je meteen hoe gek die man is. Zelfs op dit uur van de dag geniet hij van die herrie.'

'Dan is hij zeker een masochist.' Met een glimlach zochten Isabella's ogen die van Natasha, maar ze vond er geen antwoord in. Terwijl Natasha in de keuken wat toost klaarmaakte, keek ze haar vriendin met een warme blik aan. 'Ga je vandaag nog wat slapen?' 'Ben je gek!' Isabella keek haar vol afschuw aan en plotseling barstten ze beiden in lachen uit. 'Hoe zit het met jouw werk?' 'Over een half uur zul je me horen ploeteren. Maar,' ze keek Isabella met een schalkse lach aan, 'dan zie ik er niet zo uit als jij, hoor!' Isabella lachte. Ze wist dat Natasha een werktenue bezat - spijkerbroek, T-shirt en wollen sokken. Opeens drong het tot Isabella door dat zij hetzelfde kon dragen. Ze was nu immers onzichtbaar, niet aanwezig, onbekend.

'En nu, mevrouw Parelli uit Milaan, ga ik de school bellen.' Natasha verdween en Isabella ging op zoek naar haar zoon. Ze vond hem in de slaapkamer, waar hij met Ashley aan het spelen was. Op zijn gezicht lag een grote grijns.

'Waar heb jij zo'n plezier om?' Ze nam hem in haar armen en kuste hem.

'Jason gaat straks naar school en ik blijf thuis om met zijn trein te spelen.'

Isabella zette hem weer op zijn bed. 'Zal ik je eens wat zeggen? Jij gaat ook naar school.'

'Ik?' Hij keek haar teleurgesteld aan. 'Dan kan ik niet met de trein spelen!'

'Natuurlijk wel. Als je weer thuiskomt. Is het niet veel leuker om met

Jason naar school te gaan dan de hele dag hier in je eentje te zitten? Ik moet tenslotte werken.'

Hij dacht daar even over na en keek haar toen aan. 'Niemand zal iets
tegen me zeggen. En ik kan ook niet met ze praten.'

'Als jij met Jason naar school gaat, kun je binnenkort met iedereen
praten. Dat gaat veel vlugger dan wanneer je thuis blijft en met mij

Italiaans spreekt. Dacht je ook niet?'

Hij knikte nadenkend. 'Zal het erg moeilijk zijn?'

'Het zal niet veel verschillen van je school in Rome.'

'Mogen we daar de hele tijd spelen?' Hij keek haar verrukt aan.

Ze glimlachte. 'Hoefde je in Rome nooit iets anders te doen?'

'Jawel. We moesten ook letters leren.'

'Oh, wat erg!' Ze zag aan zijn gezicht dat hij wel wilde gaan. 'Nou, ga je met Jason mee?' Ze wist niet goed wat ze met hem aan moest als hij nee zei.

'Goed, ik zal het proberen. Als ik het niet leuk vind, gaan we allebei van school af. Dan blijft Jason thuis bij mij.' 'Dat zal tante Natasha fijn vinden. Nu moet ik je nog iets vertellen.' 'Wat dan?'

'Nou, het hoort allemaal bij ons avontuur. Niemand mag weten dat we hier zijn.'

Hij staarde haar aan en fluisterde toen: 'Moet ik me op school verstoppen?'

Ze probeerde haar gezicht in de plooi te houden en pakte zacht zijn hand. 'Nee, malle. Ze weten wel dat je er bent, maar... niemand mag weten wie we zijn.'

'Oh nee? Waarom niet?' Hij keek haar vreemd aan en ze voelde opnieuw de zware druk op haar hart.

'Omdat het veiliger is. Iedereen denkt dat we nog in Rome zijn.' 'Om-om papa?' Nu lag er een blik van verdriet in de grote ogen waarmee hij haar aankeek.

'Ja. We zullen zeggen dat we Parelli heten en dat we uit Milaan komen.'

'Maar we komen niet uit Milaan. We komen uit Rome!' Hij keek haar boos aan. 'En wij zijn di San Gregorio. Papa zou het niet leuk vinden als we daarover zouden liegen.'

'Nee, en ik vind het evenmin leuk. Maar het hoort allemaal bij het geheim, Alessandro. We moeten het op deze manier doen. Het is maar voor korte tijd.' 'En dan kan ik op school zeggen hoe ik werkelijk heet?' 'Later misschien. Nu nog niet. Nu ben je Alessandro Parelli. Ach, ze zullen je achternaam waarschijnlijk nooit gebruiken.' 'Dat kunnen ze ook maar beter laten. Ik vind Parelli een stomme naam.' Isabella moest er bijna om lachen. Vermoedelijk zouden ze hem Alessandro Spaghetti noemen, zoals Natasha had gedaan toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten.

'Het doet er niet toe hoe ze je noemen, schat. Je weet immers zelf wie we zijn.'

'Ik vind het maar stom.' Hij trok zijn benen op en keek naar zijn vriendje. Jason legde knopen in de veters van zijn schoenen, die hij met zorg had aangetrokken... aan de verkeerde voeten. 'Het is niet stom, Alessandro. Het is noodzakelijk. En ik zal heel boos zijn als je ooit iemand je echte naam vertelt. Als je dat doet, moeten we hier weer weg. Dan kunnen we niet langer bij tante Natasha en Jason blijven.'

'Moeten we dan naar huis?' Hij keek haar verschrikt aan. 'Ik heb nog niet eens met zijn trein gespeeld!' 'Doe dan wat ik je heb gezegd. Beloof het me, Alessandro!' 'Goed, ik beloof het.' 'Wie ben je dus?'

Uitdagend keek hij naar haar op. 'Ik ben Alessandro... Parelli. Uit Milaan.'

'Goed zo, lieverd. En vergeet niet dat ik van je houd. Schiet nu maar gauw op en ga je aankleden.'

Ze roken de geur van bacon die Hattie in de keuken aan het bakken was. Jason staarde vol verwarring naar de merkwaardige stand van zijn voeten.

'Je hebt je schoenen verkeerd aangetrokken, schat.' Isabella bukte zich en pakte zijn hand. 'Zal ik je eens wat zeggen? Alessandro gaat vandaag met je mee naar school.'

'Echt? Oh, wouw!' Ze vertelde hem over de naam Parelli en dat ze familie uit Milaan waren. Hetzelfde zei ze tegen Alessandro. 'Zijn neefje? Waarom kan ik niet zeggen dat ik zijn broer ben?' Hij had altijd graag een broertje willen hebben. 'Omdat jij geen Engels spreekt, suffie.' 'Als ik dat kan, mag ik dan zeggen dat we broers zijn?' 'Dat zien we dan wel weer. Trek nu je broek maar aan en ga je gezicht wassen!'

Twintig minuten later belde Corbett beneden aan. De jongens waren keurig gekleed in corduroy broeken en sportieve schoenen, overhemden en truien, wollen mutsen en warme jassen. Nadat ze haastig een ontbijt naar binnen hadden gewerkt, vertrokken ze. Op het moment dat de deur zich achter hen sloot, keek Natasha naar haar vale T-shirt en veegde haar handen aan haar spijkerbroek af. 'Op de een of andere manier komen zijn etensresten altijd op mijn kleren terecht! Wat zag Alessandro er trouwens schattig uit.' 'Hij wilde op school zeggen dat hij Jasons broertje was.' Isabella zuchtte terwijl ze bij de voordeur vandaan liepen. 'Denk je dat hij zijn mond zal kunnen houden over zijn echte naam?' vroeg Natasha opeens bezorgd.

'Jammer genoeg heeft hij gedurende de afgelopen vier en een halve maand heel wat opgestoken over stilzwijgen, geheimhouding, voorzichtigheid en gevaar. Hij begrijpt dat de eerste drie noodzakelijk zijn om het laatste te vermijden.' 'Dat is een zware les voor een vijfjarig jongetje.' 'Voor een tweeëndertigjarige vrouw evengoed,' zei Isabella. Natasha keek haar aan en wist dat ze de waarheid sprak. 'Ik hoop dat je dat goed in gedachten houdt, spaghetti-hoofd. Ik was niet bepaald verrukt van je opmerking dat je wilde uitgaan. Met Alessandro is het iets anders. Hij is een anoniem jongetje. Maar jij bent allesbehalve anoniem.'

'Dat kan ik natuurlijk wel worden.'

'Hoe denk je dat te doen? Wil je je soms door een plastisch chirurg een nieuw gezicht laten aanmeten?'

'Doe niet zo belachelijk! Als je gezien wilt worden, kun je dat bereiken door je op een bepaalde manier te gedragen. Door nadrukkelijk aanwezig te zijn, de aandacht op je te vestigen en te zeggen "Hier ben ik!". Als ik dat per se niet wil, word ik niet opgemerkt. Ik kan een hoofddoek omdoen, een onopvallende lange broek en een donkere jas dragen.'

'Ja, en een zonnebril, een baard en een snor! Luister, Isabella, doe me een lol. Ik heb een zwak zenuwgestel. Als jij door New York gaat zwerven, zou ik weleens een zenuwinstorting kunnen krijgen. En in dat geval kan ik mijn boek niet afmaken, komt mijn carrière in gevaar, krijg ik geen royalty's meer, zal mijn uitgever me aan de dijk zetten en zal mijn kind omkomen van de honger.' Isabella barstte in lachen uit. 'Oh, Natasha, je bent verrukkelijk!' 'Gedraag je dan als een echte vriendin en blijf thuis!'

'Dat kan ik niet opbrengen. Om 's hemelswil, Natasha, ik snak naar
wat frisse lucht om te kunnen ademen!'

'Die koop ik dan wel voor je. Ik zal het je in je kamer laten bezorgen.' Ze glimlachte, hoewel ze nog nooit zo ernstig was geweest. 'Als jij door New York gaat struinen, zal iemand je zien. Een verslaggever, een fotograaf, iemand die thuis is in de modewereld. Allemachtig, misschien zelfs wel een reporter van Women's Wear Daily.'

'Die hebben geen belangstelling voor mij, maar alleen voor mijn collecties.'

'Wie denk jij voor de gek te houden, meisje? Jezelf niet, en mij evenmin.'

'We praten er later nog weleens over.'

Met deze kwestie onopgelost tussen hen trokken ze zich terug in hun eigen wereld: Natasha begroef zich onder haar weerspannige paperassen, haar talloze half gevulde bekers koffie, haar visioenen, haar karakters en haar fantasiewereld; Isabella richtte haar aandacht op haar notitieblok vol met nauwkeurig gedetailleerde aantekeningen, haar zorgvuldig bijgehouden dossiers, haar lange lijsten van stoffen die ze op dat moment in voorraad hadden, haar patronen, haar monsters en haar perfecte kennis van de zomercollectie. Geen van beiden hoorde om half vier de kinderen thuiskomen en pas twee uur daarna zagen ze elkaar weer in de keuken - stram, hongerig en moe. 'Allemensen, wat heb ik een honger!' Natasha's accent klonk een ogenblik zuidelijker dan ooit tevoren. Isabella zag er vermoeid uit; onder haar ogen lagen zachte schaduwen. 'Heb je vandaag wel iets gegeten?'

'Ik heb er niet aan gedacht.' 'Ik evenmin. Hoe ging het?'

Het was afmattend geweest, maar ze had een alternatief plan voor de hele couture-collectie ontwikkeld. 'Ik denk dat we er wel uit komen. Misschien hoeven we het idee dat ik vandaag heb uitgewerkt niet eens te gebruiken, maar dat risico kon ik nu eenmaal niet nemen.' Ze zou het pas zeker weten als ze rond middernacht met Hong Kong had gebeld.

Ze keken elkaar over hun koffie glimlachend aan. Natasha sloot even haar ogen en Isabella strekte vermoeid haar armen. Ze had vandaag een volkomen nieuwe ervaring opgedaan. Er waren geen knoppen geweest die ingedrukt moesten worden, geen secretaresses die ze opdrachten moest geven, geen lift die ze ontelbare keren moest gebruiken, geen afdelingsproblemen die opgelost moesten worden. Ze hoefde geen image op te houden en er niet stralend en bekoorlijk bij te lopen. Ze had een zwarte kasjmier trui en een oude spijkerbroek gedragen.

'Wat ga je vanavond doen?' vroeg ze aan Natasha. 'Hetzelfde als jij... Thuis blijven.'

'Om mij? Of omdat je het zelf wilt?' Isabella vroeg zich af hoeveel geduld Corbett kon opbrengen voor Natasha's zelfverkozen vonnis. Het was echt niet fair tegenover hem.

'Stel je niet aan! Omdat ik hartstikke moe ben en - geloof het of niet - ik het liefste thuis blijf. Bovendien is jouw gezelschap heel wat amusanter dan alle uitnodigingen die ik in weken heb gehad.' 'Tjonge, ik voel me gevleid.' Maar Isabella liet zich door die grootspraak niet misleiden.

'Dat is niet nodig. Ik word omringd door een stelletje dwazen en zeurpieten, en door mensen die mij alleen uitnodigen om te kunnen zeggen dat ze me kennen. Tien jaar geleden was ik een doodgewoon fotomodel uit Georgia en nu ben ik opeens "Een Romanschrijfster", "Een Auteur", iemand die goed is om een diner of een party op te luisteren.'

Diners! Party's! Isabella was er in geen maanden naar toe geweest. En daarvoor was ze nooit alleen gegaan. Het was nooit alleen Isabella, maar altijd Isabella en Amadeo... samen. Wij, en niet ik. Wij vormden een soort magisch team, dacht ze. Wij tweeën, wie we waren, wat we waren, de indruk die we samen maakten. Als asperge hollandaise. Het valt niet mee als je niet langer beide kunt hebben. Niet meer zo pikant, niet zo aangenaam... niet zo interessant... niet zo...

Opeens weer verdrietig keek Isabella vol bewondering naar Natasha - haar dappere vriendin die zonder begeleiding diners 'opluisterde' en zich altijd uitstekend scheen te vermaken. 'Ik ben niets zonder hem,' fluisterde ze. 'Alle opwinding is verdwenen. Alles wat ik was... wat wij waren...'

'Dat is flauwe kul. Dat weet je best! Het is misschien eenzaam, maar jij bent nog steeds wat je altijd was. Mooi, intelligent... een bijzondere vrouw, Isabella. Ook alleen. Jullie waren twee volmaakte schepsels die samengevoegd twee en een half maakten... en geen twee helften die samen één maakten.'

'We waren meer dan dat, Natasha. We waren één. Onaantastbaar, samengestrengeld, verstrengeld als de mazen van een net, ineengesmolten, met elkaar vervlochten. Ik wist nooit precies waar ik begon en hij ophield. En nu weet ik het... maar al te goed...' Haar stem zakte weg en ze staarde in haar koffie. Natasha pakte haar hand. 'Gun het de tijd.' Isabella hief haar hoofd op. Nu lag er een boze blik in haar ogen. 'Waarom zou ik? Waarom zou ik het ook maar iets gunnen? Waarom moest mij dit overkomen?'

'Het is niet jou overkomen, Isabella. Het is hém overkomen! Jij bent er nog - met Alessandro, met de zaak, met elk deel van je wezen, met je geest, je hart, je ziel... met alles nog intact. Tenzij je je dat laat afnemen door verbittering, zoals jij denkt dat al is gebeurd.' 'Zou jij niet net zo reageren?'

'Waarschijnlijk wel. Ik zou vermoedelijk niet kunnen opbrengen wat jij doet - doorgaan, de zaken overnemen, verbeteren, zelfs vanaf hier de touwtjes in handen houden. Maar dat is niet genoeg, Isabella. Het is niet genoeg... oh, God, meisje, alsjeblieft... verlies jezelf niet!' Tranen sprongen in haar ogen toen ze opkeek naar de donkerharige schoonheid tegenover haar, zo vermoeid, zo diepbedroefd en eenzaam opeens. Zolang ze zich de hele dag in haar werk zou begraven, zou ze het niet voelen. Maar vroeg of laat - ook in dat kleine kantoor - zou die dag voor haar eindigen en moest ze naar huis gaan. Natasha begreep het.

Isabella stond bedaard op, klopte op Natasha's schouder en liep stilletjes terug naar haar kamer. Tien minuten later dook ze weer op, gekleed in haar minkjas met op haar hoofd een zwarte wollen hoed en voor haar ogen een bril met donkere glazen. Natasha staakte haar bezigheden toen ze haar zo zag. 'Wel verdraaid, waar ga jij naar toe?'

'Een eindje wandelen.' Haar ogen waren achter de donkere glazen niet te zien, maar Natasha wist onmiddellijk dat ze had gehuild. Een ogenblik stonden de vrouwen zo tegenover elkaar, verkrampt in een stille strijd. Ten slotte capituleerde Natasha* overmand door verdriet om haar vriendin.

'Oké, dan ga ik met je mee,' zei ze, 'maar trek in godsnaam die jas uit. Je ziet er even onopvallend uit als Greta Garbo. Je moet alleen nog een van haar hoeden opzetten.'

Isabella wierp haar een vermoeide grijns toe en haalde op typisch Italiaanse wijze haar schouders op. 'Dit is mijn enige jas. Meer heb ik er niet meegenomen.'

'Oh, jij arm rijk meisje! Kom mee, ik heb nog wel iets voor je.' Isabella volgde Natasha die naar haar klerenkast liep en er een rode wollen jas uit haalde.

'Die kan ik niet dragen! Ik... Natasha, het spijt me...' 'Waarom niet?' 'Het is geen zwart.'

Natasha staarde haar een ogenblik niet-begrijpend aan. Hoewel ze er eerst niet zeker van was geweest, wist ze het toen ze de blik in Isabella's ogen zag.

'Wil je rouwkleren dragen?' Isabella knikte. 'Kun je de rode jas niet als een noodoplossing beschouwen?' Dit was nieuw voor haar... de gedachte om een heel jaar lang zwarte jurken, zwarte truien, zwarte kousen te dragen... 'Ik zou me niet prettig voelen.'

Natasha snuffelde opnieuw in haar kast en mompelde toen over haar schouder: 'Zou je kunnen instemmen met marineblauw?' Na een korte aarzeling knikte Isabella en trok beheerst de opvallende minkjas uit. Natasha trok een jasje van vossebont en warme handschoenen aan en zette een grote rode hoed, eveneens van vossebont, op haar hoofd. Ze keerde zich om en ontmoette Isabella's glimlachende ogen.

'Je ziet er fantastisch uit!' 'Jij ook.'

Het was verbazingwekkend hoe ze het voor elkaar kreeg. Maar ze deed het. De marineblauwe jas was heel eenvoudig en haar zwarte wollen hoed stelde nauwelijks iets voor, maar het ivoren gezicht en de diepliggende amandelvormige ogen waren voldoende. Zelfs in het holst van de nacht zou ze het verkeer tot stilstand hebben gedwongen.

De twee vrouwen verlieten geruisloos het appartement. Buiten was het al donker. Nadat de portier de deur voor hen had geopend, liep Natasha als eerste de duisternis in. Isabella volgde haar en deinsde een ogenblik terug voor de felle kou. Ze had het gevoel alsof iemand haar een harde klap tegen de borst gaf. Ze snakte even naar adem en een kristallen waas van tranen kwam voor haar ogen. 'Is het hier in februari altijd zo? Om de een of andere reden herinner
ik me alleen maar een herfstachtig New York.' 'Wees blij, kind! Het grootste deel van het jaar is het erger. Heb je een speciale plaats in gedachten om te wandelen?' 'Het park?' Ze liepen snel over Park Avenue. Natasha keek haar verschrikt aan.

'Alleen als je zelfmoordplannen hebt. Dan ben je daar aan het goede adres. Ik geloof dat er iets van negenendertig overvallen en twee moorden per uur plaatsvinden.'

Isabella keek haar lachend aan. Plotseling voelde ze haar lichaam tot leven komen. Maar het was niet de energie die haar voeten voorwaarts dreef, het waren slechts de spanning en de eenzaamheid, de vermoeidheid en de angst. Ze was zo vreselijk moe, moe van het werken, van het reizen, van het zich verschuilen, van hem te moeten missen en van dapper te moeten zijn. 'Houd nog even moed.' Nog hoorde ze de woorden van Amadeo toen ze hem met haar hadden laten praten... die laatste avond.

Haar voeten snelden nu over het plaveisel. Natasha hield gelijke tred met haar, maar Isabella was haar aanwezigheid vergeten. 'Houd moed... wees dapper... dapper... dapper...' Toen ze eindelijk bleven staan, had Isabella het gevoel vele kilometers te hebben gelopen.

'Waar zijn we?'

'In 79th Street.' Ze waren achttien huizenblokken ver gegaan. 'Je verkeert niet bepaald in een slechte conditie... gezien je leeftijd. Ga je nu mee naar huis?'

'Goed, maar wel een beetje langzamer. Is er geen leukere weg terug?' Ze waren alleen maar langs gebouwen als dat van Natasha gekomen, stenen vestingen met luifels en portiers. Indrukwekkend maar niet erg opwindend.

'We kunnen via Madison gaan en daar nog wat winkels kijken.' Het was nu bijna zeven uur. Een stil tijdstip, waarop de meeste mensen net van hun werk waren thuisgekomen en het moment van avonduitstapjes nog niet was aangebroken. Bovendien zouden velen het te koud vinden om nog te gaan winkelen. Natasha keek naar de lucht en voelde de vertrouwde kilte. 'Ik denk dat er sneeuw op komst is.' 'Alessandro zou dat heerlijk vinden.' Ze liepen nu rustig en kwamen wat op adem. 'Ik ook.'

'Houd je van sneeuw?' Isabella keek haar verrast aan.

'Nee. Maar dat zou jou tenminste thuis houden, waardoor ik mijn benen niet uit mijn lijf hoef te sjouwen om erop toe te zien dat je niets overkomt!'

Isabella lachte. Ze liepen verder en passeerden boutiques met verrukkelijke creaties van Cardin, Ungaro, Pierre D'Alby en Yves Saint Laurent. Er waren kunstgalerijen en coiffures door Sassoon. 'Ben je de concurrentie aan het uitschakelen?' Natasha sloeg haar geamuseerd gade. Isabella nam alles gulzig in zich op en haar ogen glansden van genoegen. Ze was een vrouw die elk facet van haar werk beminde.

'Misschien. Hun spullen zijn erg mooi.' 'Die van jou ook.'

Isabella maakte onder het lopen een lichte buiging. Het was de Faubourg St.-Honoré van New York, een glinsterend halssnoer van heldere, kostbare edelstenen, aaneengeregen en elkaar verheffend, een in elk blok verscholen myriade aan schatten. 'Je houdt er echt van, hè?'

'Waarvan? Van New York?' Isabella keek verbaasd. Ze vond het er prettig. De stad intrigeerde haar. Maar ervan houden... nee... nog niet. Zelfs na het jaar dat ze er vroeger had doorgebracht was ze blij weer naar Rome terug te gaan.

'Nee, van mode. Er gebeurt iets met je zodra je alleen maar naar kleren kijkt.' 'Aahhh... dat.'

'Mens, ik zou gek zijn geworden als ik had moeten doorgaan met dat modellenwerk!'

'Dat is iets anders.' Isabella keek haar aan met een wijsheid die ze als hoedster van geheimen zelden blootgaf. 'Nee, dat is het niet.'

'Jawel. Het modellenwerk, het showen van kleding, is als een leven van kortstondige relaties. Er zijn geen liefdesverhoudingen, geen tedere minnaars, geen verraden, geen gebroken harten, geen huwelijken of dierbaar nageslacht. Ontwerpen is anders. Daar is historie, drama, moed, kunst. Je houdt van de kleren, je leeft er een tijdje mee samen, je baart ze, je herinnert je hun vaders, hun grootvaders, de kleren uit de andere collecties, uit andere tijden. Er zit een romantiek in, een opwinding, een..." Ze brak af en lachte plotseling om zichzelf. 'Je moet wel denken dat ik gek ben!' 'Nee. Ik denk precies zo over de figuren in mijn boeken.' 'Mooi is dat, hè?' De twee vrouwen keken elkaar in totaal begrip aan.

'Nou!'

Ze waren bijna thuis. Op het moment dat ze de hoek van Park Avenue omkwamen, voelde Natasha de eerste sneeuwvlokken. 'Zie je wel! Ik zei het toch! Niet dat ik nu verwacht dat je thuis zult blijven, hoor.' Maar dit kon geen kwaad. Ze konden zoals nu 's avonds een eind gaan wandelen. Het was ten slotte helemaal niet gevaarlijk geweest.

'Nee, dat klopt. Ik had niet in het appartement kunnen blijven. Niet lang tenminste.'

Natasha knikte rustig. 'Ik weet het.'

Ze wist ook dat Isabella niet voor eeuwig genoegen zou blijven nemen met een korte avondwandeling.

15

'Mama! Guardi!... Het heeft gesneeuwd!'

En inderdaad! New York lag bedolven onder een dik pak sneeuw. Vanuit de behaaglijke warmte van het appartement keken ze naar de neerdwarrelende vlokken. Sinds Natasha en Isabella de avond tevoren in het appartement waren teruggekeerd was het blijven sneeuwen. 'Mogen we naar buiten?'

Isabella keek naar Natasha, die knikte en aanbood hun geschikte kleding te lenen. De school was gesloten en de stad lag volledig plat. 'Na het ontbijt.' Isabella keek op haar horloge. En nadat ze met Bernardo had gebeld. De vorige avond had ze te laat verbinding met Hong Kong gekregen en ze had hem 's nachts niet meer durven bellen. Vlug verliet ze de jongens, sloot de deur van haar kantoor en nam de hoorn van het toestel.

'Waar bleef je gisterenavond? Ik had uitgerekend dat je me rond vier uur zou bellen.'

'Oh, wat lief! Zo slecht zijn mijn manieren nu ook weer niet, Bernardo. Daarom heb ik juist tot vanmorgen gewacht.' 'Wat een attente signora!'

'Oh, vlieg op!' Ze glimlachte en verkeerde in een beste stemming. 'De Hong Kong stof kunnen we wel afschrijven. We zullen de alternatieve plannen moeten inschakelen.'

'Welke alternatieve plannen?' vroeg hij niet-begrijpend. 'Die van mij natuurlijk. Heb je Gabriela gezegd alles stop te zetten?' 'Allicht. Dat wilde je toch? Ze was een flauwte nabij!' 'Dat is jouw schuld niet. Hoe dan ook, ik heb alles gisteren uitgewerkt. Heb je pen en papier bij de hand?' 'Jawel, madame!'

'Mooi. Ik heb alles goed doordacht. We bepalen ons eerst tot de couture-collectie. Daarna komt de rest. Vanaf nummer twaalf wordt het rood vervangen door geel. Het kledingnummer in onze opslagruimte is twee-zeven-acht-drie FBY... Fabia-Bernardo-Yvonne. Heb je dat? Nummer, zestien, zeventien en negentien...' En zo ging ze verder tot ze de hele collectie had afgewerkt. Zelfs Bernardo was verbijsterd.

'Hoe heb je dat in vredesnaam klaargespeeld?' 'Met moeite. Tussen twee haakjes, de aanvullende stukken in de confectie-collectie zullen niet zo heel veel duurder worden. We besparen een smak geld als we stoffen gebruiken die we nog in voorraad hebben.'

Daarin had ze gelijk! dacht Bernardo vol bewondering. En ze had iedere stof afzonderlijk nauwkeurig omschreven. Ze kende elk stuk, iedere rol, elke beschikbare meter, de weefsels en de tinten. 'En als nummer zevenendertig in de couture-collectie uit de toon valt, zeg haar dan die over te slaan,' vervolgde Isabella. 'We kunnen die waarschijnlijk maar het beste vergeten en het er alleen in laten als nummer zesendertig in het blauw.'

'Welke is dat?' Hij was overdonderd. In een dag tijd had ze het werk van een maand gedaan. In één morgen had ze de hele zomercollectie gered. Pas nadat hij de vorige avond opnieuw met Gabriela had gesproken, was het tot hem doorgedrongen hoe rampzalig het ontbreken van de stof uit Hong Kong zou kunnen zijn. 'Dat doet er niet toe. Gabriela weet het wel. Is er verder nog nieuws?' 'Vandaag niet. Alles is rustig aan het thuisfront.' 'Wat heerlijk voor jou. In dat geval neem ik vandaag een vrije dag.' 'Ga je uit?' vroeg hij verschrikt.

'Alleen maar naar het park. Het sneeuwt. Natasha en ik hebben het de jongens beloofd.' 'Wees voorzichtig, Isabella!'

'Natuurlijk. Maar ik kan je verzekeren dat geen sterveling zich nu in het park zal wagen.'

'Blijf jij anders thuis en laat Alessandro alleen gaan met Natasha.' 'Nee, Bernardo, ik heb behoefte aan wat frisse lucht.' Hij begon te praten, maar ze viel hem in de rede. 'Ik houd van je, Bernardo, maar nu moet ik er echt vandoor.' Opgewekt blies ze hem een kus toe en verbrak daarna de verbinding. Het zinde hem niets. Het zinde hem helemaal niet! Er klonk weer wat te veel lef in haar stem door. En vanaf deze afstand kon hij de zaken niet in de gaten houden. Hij kon alleen maar hopen dat Natasha verstandiger was dan Isabella en ervoor zou zorgen dat ze alleen 's avonds af en toe een korte wandeling maakte. Plotseling begon hij in zichzelf te lachen. Hij moest haar gewoon bedelven onder een berg werk, net zoveel als ze gisteren had gekregen. Het was onbegrijpelijk dat ze het in één dag tijd had afgehandeld!

'Zijn jullie klaar?' Isabella keek naar de twee jongetjes die als een paar sneeuwpoppen waren ingepakt - Jason in een rood skipak en Alessandro in een fel geel pak dat ook van Jason was. Ze gingen rechtstreeks naar het park en nog geen half uur later gleden de jongens op Jasons slee de lage heuvels af. Ze slipten en suisden naar beneden, ze schreeuwden van plezier en schaterden van het lachen. Na het sleetje rijden volgde een sneeuwballengevecht, waar ook Isabella en Natasha enthousiast aan meededen. Slechts enkele moedige schepsels hadden zich eveneens in de koude gewaagd. Het viertal hield het bijna twee uur lang in de sneeuw uit. Daarna keerden ze vrolijk en doorweekt naar huis terug. 'Voor iedereen een warm bad!' riep Natasha toen ze binnenkwamen. Hattie had hete chocolademelk en kaneelkoekjes klaargezet en in de open haard brandde een behaaglijk vuur. Ook de volgende dag woedde de sneeuwstorm nog voort. De jongens hoefden de hele week niet naar school terwijl zakenlieden op sneeuwschoenen naar hun werk gingen en huisvrouwen ski's van zolder haalden om zo boodschappen te kunnen doen.

Voor Isabella duurde de vakantie maar kort. De dag nadat ze met z'n vieren naar het park waren geweest, trok ze zich weer terug in haar kantoortje met een aantal nieuwe problemen uit Rome. Twee van de belangrijker vervangende stoffen waren de week daarvoor toevallig vernietigd door een overstroming in de opslagruimte. Hun beste model had ontslag genomen en alles moest opnieuw worden gepast.

Kleine problemen, grotere kopzorgen, tegenslagen en overwinningen ... het was een maand met een gezegende berg werk waarin Isabella zich kon begraven. Alleen de avondwandelingen met Natasha sloeg ze nooit over. Die waren inmiddels een ritueel geworden; Isabella kon ze niet meer missen.

'Hoe lang ben je van plan op deze manier door te gaan?' Ze stonden op dat moment stil voor een stoplicht op Madison Avenue. Isabella had de etalages van de boutiques bekeken en de voorjaarscollecties in zich opgenomen. Het was maart. De laatste sneeuw was gevallen en weer verdwenen, maar niettemin heerste er nog een winterse kou en stond er bijna altijd een ijzige wind. Natasha werd door de vraag overvallen. 'Wat bedoel je?' 'Te leven als een kluizenaar en op te treden als mijn babysit. Gedurende de vijf weken dat ik nu hier ben ben je nog geen avond uit geweest! Corbett zal zo langzamerhand wel een grondige hekel aan me hebben, hè?'

'Waarom zou hij?' Natasha staarde haar vriendin niet-begrijpend aan.

Isabella liet zich door haar geveinsde onschuld niet van de wijs brengen. 'Nou, ik neem aan dat hij wel wat meer aandacht van jou verwacht.'

'Nee, hoor. We leven allebei onze eigen levens.' Er lag een enigszins geamuseerde trek op Natasha's gezicht en deze keer was het Isabella die verbaasd opkeek.

'Hoe bedoel je dat in vredesnaam?' Langzaam verscheen er een glimlach op Isabella's gezicht. 'Luister eens, Natasha, ik verwacht heus niet dat je nog maagd bent. Je kunt echt wel eerlijk tegen me zijn.' 'Waarover?' Plotseling begon Natasha te grinniken. 'Over Corbett?' Ze lachte tot de tranen in haar ogen stonden. 'Dat meen je toch niet? Oh, Isabella... dacht je echt... ? Oh, Jezus!' Ze wierp haar vriendin een geamuseerde blik toe. 'Niets bekoort me minder dan een verhouding met Corbett Ewing!'

'Meen je dat? Heb je niets met hem?' vroeg Isabella verbaasd. 'Ik dacht...' Ze begreep er niets meer van. 'Waarom niet? Ik had echt het idee...'

'Dat idee mag jij dan wel hebben, maar Corbett en ik niet, hoor. We zijn al jaren vrienden en we zullen nooit meer zijn dan dat. Hij is bijna een broer voor mij en mijn allerbeste vriend. Maar daarnaast zijn we beiden krachtige persoonlijkheden. Ik ben niet zachtaardig genoeg voor Corbett. Niet teer en hulpeloos genoeg. Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen. Hij zegt altijd dat ik een man had moeten zijn.'

'Wat onaardig!' zei Isabella afkeurend. 'Zegt Bernardo nooit iets onaardigs tegen jou?' Isabella glimlachte. 'Iedere dag.'

'Zie je wel! Net zoals broer en zus. Ik kan me geen andere relatie met Corbett voorstellen.' Ze grinnikte opnieuw in zichzelf. Natasha haalde haar schouders op en voelde zich lichtelijk onnozel. 'Ik zal wel oud worden, Natasha. Daardoor beoordeel ik de dingen waarschijnlijk minder goed. Vanaf het begin had ik echt gedacht...' Maar Natasha grijnsde slechts en schudde haar hoofd. Ze vervolgden hun weg, waarbij Isabella een tijdlang nadenkend voor zich uitkeek. Plotseling bekeek ze Corbett Ewing met totaal andere ogen. Ze zeiden niets meer tot ze vlak bij het appartement waren. Natasha zag hoe Isabella glimlachte.

'Je had naar het operabal moeten gaan,' merkte Isabella op. 'Dat zou leuk zijn geweest.'

'Hoe weet je dat?'

'Dat in Rome is altijd fantastisch.'

'Ik bedoel... hoe weet je dat er hier zo'n bal werd gegeven en dat ik daarvoor was uitgenodigd?'

'Omdat ik een superdetective ben en de uitnodiging niet helemaal tot as was verbrand.'

Plotseling sprongen er tranen in Natasha's ogen. Haar leugentjes, haar 'opoffering', hadden haar vriendin geen goede diensten bewezen. 'Oké,' zei ze terwijl ze haar arm om Isabella's schouders sloeg en haar even tegen zich aandrukte, 'jij wint.'

'Dank je.' Met een zegevierende blik en een opvallende glinstering in haar ogen liep Isabella het flatgebouw in.

16

Isabella deed het licht in haar kantoor uit. Het was acht uur 's avonds en ze had zojuist haar laatste telefoongesprek met Rome beëindigd. Arme Bernardo, voor hem was het twee uur in de ochtend, maar de zomercollectie was zojuist geshowd en ze moest weten hoe het was gegaan.

'Voortreffelijk, cara','had hij gezegd. 'Iedereen stond er versteld van en geen mens snapt hoe je het voor elkaar hebt gekregen onder die druk, de problemen en zo.' Ze had met glanzende ogen naar hem staan luisteren.

'Zag het er met al die nieuwe kleuren en zonder het rood niet al te vreemd uit?' Het werken op deze manier - op papier en van zo'n afstand - gaf haar het gevoel een beetje blind te zijn. 'Nee. En het turkoois met de witte avondcape was een droom. Je had de reactie van de Italiaanse Vogue eens moeten zien!' 'Va béne.' Ze was tevreden. Hij had haar alles tot in de kleinste details verteld zodat er ten slotte niets meer was waarvan ze niet op de hoogte was. 'Mooi, schat, het is ons dus gelukt. Sorry dat ik je heb wakker gemaakt. Ga maar gauw weer naar bed.' 'Bedoel je dat je op dit moment geen andere projecten voor me hebt? Geen nadrukkelijke instructies met betrekking tot je nieuwe ideeën voor de herfstcollectie?' Hij miste haar, maar zijn verlangen werd minder. Het had hen beiden goed gedaan... haar ontsnapping was ook voor hem een ontsnapping gebleken.

'Domani.' Morgen. Haar gezicht betrok een ogenblik. De herfst... zou ze die collectie ook hier moeten ontwerpen? Zou ze nooit meer naar huis kunnen gaan? Twee maanden. Ze was nu alweer twee maanden in Amerika. Twee maanden waarin ze zich had moeten schuilhouden en haar zaken over een afstand van 5000 mijl via de telefoon had moeten regelen. Twee maanden waarin ze haar villa niet had gezien en niet in haar eigen bed had geslapen. Het was al april. In Rome was dat de maand van zonneschijn en tuinen en de eerste tekenen van de lente. Zelfs in New York was het iets warmer als ze iedere avond naar de rand van het park liep; een paar keer was ze naar de East River gewandeld en had ze gekeken naar de stoet van joggers en de stevig uitziende bootjes op het water. De East River was niet de Tiber en New York was niet haar thuis. 'Ik bel je morgenochtend wel weer op,' zei ze tegen Bernardo. 'Oh ja, nog gefeliciteerd met de zeep!'

'Doe me een lol en zeg daarover geen woord meer!' De research had vier maanden in beslag genomen en daarna waren er nog eens twee maanden voor nodig geweest om hem op de markt te brengen. Maar uiteindelijk had het toch vruchten afgeworpen. Ze hadden onlangs een order van een half miljoen dollar ontvangen... van F-B natuurlijk.

Bernardo beschreef de orders, maar ze luisterde niet. De zeep... zelfs die herinnerde haar aan haar laatste dag met Amadeo. Aan die fatale dag waarop ze ruzie met Bernardo had gehad en daarna was weggegaan om te lunchen. Dat was alweer zeven maanden geleden. Zeven lange, eenzame, drukke maanden. Met moeite richtte ze haar aandacht weer op wat Bernardo zei.

'Hoe is het nu eigenlijk in New York?' hoorde ze hem vragen. 'Iets warmer, maar toch nog steeds koud en grauw. Hier merk je pas in mei of juni iets van het voorjaar.'

Hij vertelde haar niet dat de tuin van de villa in volle bloei stond. Hij was er een paar dagen geleden nog geweest om alles te controleren. In plaats daarvan zei hij: 'Béne, cara. Dan spreek ik je morgen weer. En nogmaals gefeliciteerd!'

Ze blies hem een kus toe en ze hingen op. Gefeliciteerd. In Rome zou ze de aanvang van de show angstig en gefascineerd hebben gadegeslagen. Met ingehouden adem zou ze erbij hebben gestaan, plotseling twijfelend aan de kleuren, de stoffen, de look, en niet tevreden met de sieraden, de muziek en de perfect gekapte haren van de mannequins. Ze zou iedere seconde hebben verwenst, tot het moment waarop haar eerste model het grijze zijden plankier betrad. Dan was de show begonnen en zou ze zoals elk seizoen onder de betovering ervan raken. Dan was er de opwinding, de schoonheid en de dwaasheid van de haute-couturewereld. En als het dan voorbij was, knipoogden Amadeo en zij elkaar altijd toe over de hoofden van de talloze aanwezigen en vonden ze elkaar later in een lange, gelukkige kus. De pers was er en er zouden sloten champagne worden geschonken. En 's avonds was het feest. Het was alsof ze vier keer per jaar een huwelijk sloten en wittebroodsweken vierden.

Maar dit jaar niet. Vanavond zat ze in een blauwe spijkerbroek in een piepklein kantoor koffie te drinken... moederziel alleen. Ze verliet het kantoor, sloot de deur achter zich en wierp in het voorbijgaan een blik op de keukenklok. In de verte hoorde ze de jongens en ze vroeg zich af waarom ze niet in bed lagen. Alessandro kende nu Engels, niet vloeiend, maar voldoende om zich verstaanbaar te maken. Als hij niet werd begrepen, begon hij uit onmacht luid te praten alsof ze hem anders niet konden horen. Het vreemde was echter dat hij zelden Engels sprak. Het leek wel alsof Alessandro zijn Italiaans nodig had om zich zijn vaderland te herinneren en niet te vergeten wie hij in werkelijkheid was. Ze glimlachte inwendig toen ze langs hun kamer liep. Ze waren met Hattie een spelletje aan het doen, de televisie stond aan en Jason had juist zijn trein opgezet. Ze had die avond geen wandeling gemaakt. Ze was te gespannen geweest in afwachting van het telefoontje van Bernardo en benieuwd naar de gebeurtenissen bij het tonen van de collecties die dag. Bovendien kreeg ze zo langzamerhand genoeg van altijd maar diezelfde route te lopen, vooral nu Natasha niet altijd meer meeging. Ze had haar normale leventje weer opgepakt zodat Isabella 's avonds dikwijls alleen was. Die avond ging Natasha ook uit. Naar een liefdadigheidsbal.

In de deuropening van haar eigen kamer bleef Isabella even staan en liep toen langzaam door naar Natasha's kamer. Het was fijn haar weer zo mooi te zien, gekleed in felle kleuren en haar lange blonde haren op een elegante of verrassende manier opgemaakt. Het blies nieuw leven in Isabella, die zo genoeg had van haar eigen spiegelbeeld met haar strak naar achteren getrokken haren en de voortdurende soberheid van haar strenge zwarte kleding rond haar nog magerder geworden gestalte.

Ze klopte zachtjes op de deur en glimlachte toen Natasha 'Binnen' mompelde. Ze klemde lange schildpadden haarspelden tussen haar tanden en vanaf een knot boven op haar hoofd golfden haar haren in een nonchalante wirwar van krullen naar beneden. 'Dat ziet er beeldig uit, madame! Wat trek je aan?' 'Ik weet het niet. Ik had dat gele ding willen aandoen, maar Jason heeft het verknoeid.' Steunend stak ze een van de lange haarpinnen haar kapsel.

'Oh jee! Vingers?' Isabella keek naar de in elkaar gefrommelde gele zijde.

'Pindakaas met zijn linkerhand en chocolade-ijs met zijn rechter.' 'Mmm, dat klinkt lekker,' grinnikte Isabella. 'Dat kan wel zijn, maar het staat afschuwelijk.' 'En dit dan?' Uit de kast haalde Isabella een zachtblauw gewaad te voorschijn dat haar bekend voorkwam. Toen ze de stof had ingekocht, had ze aan Natasha gedacht. Het was van dezelfde kleur als haar ogen, een soort lavendel met een blauwachtig waas. 'Dat? Het is prachtig, maar ik weet nooit waarmee ik het moet combineren.'

'Wat dacht je van goud?'

'Goud? Gouden wat?' Natasha keek haar met een komische uitdrukking op haar gezicht aan terwijl ze de laatste hand aan haar kapsel legde.

'Sandalen. En ook een beetje goud in je haar.' Ze keek naar Natasha zoals ze dat deed naar haar modellen in Rome tijdens het doorpassen van de collecties - met toegeknepen ogen en wijdbeens, waarbij ze een volkomen ander beeld zag dan de werkelijkheid en met een vrouw, een kledingstuk en inspiratie haar eigen magie creëerde. 'Stop! Ga je mijn haar goud spuiten?'

Natasha kromp ineen voor de van ruches voorziene witte toilettafel, maar Isabella negeerde haar en verdween, om in een mum van tijd terug te keren met een naald en ragfijn gouddraad. 'Wat is dat?' Natasha keek toe hoe ze de draad door het oog van de naald stak.

'Zit stil.' Handig vlocht Isabella de draad door de haren, beet hem door en maskeerde de uiteinden. Zo verwerkte ze de ene gouddraad na de andere tot ze klaar was en een natuurlijk effect was ontstaan, zodat het leek alsof Natasha's eigen haren gouden strengen vertoonden. 'Alsjeblieft!'

Verbijsterd staarde Natasha naar haar eigen spiegelbeeld. Ze grijnsde. 'Je bent fantastisch! Wat nu?'

'Nog een beetje van dit.' Ze zette een poederdoos neer; de poeder was transparant en bevatte gouden glitters. Het wekte een indruk van duizelingwekkende schoonheid, een glinsterende gloed op een van zichzelf al knap gezichtje. Daarna dook ze opnieuw in Natasha's kast en haalde er een paar goudkleurige sandalen met lage hakken uit. 'Als ik met je klaar ben, zul je eruitzien als een godin!' Natasha begon haar te geloven terwijl ze met haar in ragdunne kousen gehulde voeten in haar eigen vergeten sandalen stapte. 'Mooie kousen. Waar heb je die vandaan?' vroeg Isabella belangstellend. 'Dior.'

'Verraadster!' En toen, peinzend: 'Verontschuldig je maar niet. Ze zijn mooier dan die van ons.' In gedachten maakte ze een aantekening die ze aan Bernardo moest doorgeven. Het werd tijd dat ze eens iets nieuws en anders deden met hun eigen kousencollectie. 'En nu...' Ze haalde de plastic hoes van de jurk en knorde voldaan toen ze het kledingstuk over Natasha's hoofd had laten zakken zonder het kapsel in de war te maken. Ze trok de rits aan de achterkant vakkundig dicht en liep om Natasha heen terwijl ze het kledingstuk deskundig rechttrok en gladstreek tot ze tevreden was. De jurk was er een uit haar collectie. Ze had hem nog maar driejaar geleden voor hun voorjaarscollectie ontworpen. Voor de sieraden deed ze een keuze uit haar eigen juwelen: een ring van zacht lila amethist, omlijst met diamanten en gevat in goud. Daarbij hoorde een stel kleine, sierlijke oorbellen en een armband. Het was een opmerkelijke set. 'Hoe kom je daar in vredesnaam aan?'

'Amadeo kocht het vorig jaar in Venetië voor me. Het is geloof ik negentiende-eeuws. Hij zei dat de stenen niet allemaal volmaakt zijn, maar de zetting is opvallend gaaf.'

'Allemachtig, Isabella! Dit kan ik echt niet dragen! Het is lief van je, meisje, maar het is te gek.'

'Zeur niet! Wil je er mooi uitzien of niet? Als je dat niet wilt, kun je net zo goed thuis blijven.' Ze hing de ketting om Natasha's hals. Het sieraad viel op precies de juiste hoogte en schitterde oogverblindend tegen de zacht lila chiffon plooien. 'Hier, doe die zelf even in.' Nadat ze de armband om Natasha's pols had gesloten, hield ze haar de oorbellen voor. 'Je ziet er geweldig uit!' Isabella keek haar vriendin met oprechte bewondering aan.

'Ik ben doodsbenauwd. Jezus, stel dat ik ze verlies! Toe, Isabella!' 'Ik zei toch dat je niet moest zeuren! Vooruit, ga nu en zorg dat je je vermaakt.'

Natasha keek in de hoge spiegel en glimlachte tegen Isabella en haar eigen spiegelbeeld. Bijna op hetzelfde moment werd er aan de deur gebeld en werd Natasha door een makelaar in smoking afgehaald. Isabella verdween in haar kamer en wachtte tot ze de voordeur hoorde dichtgaan. Voordat ze met hem vertrok, had Natasha alleen nog zacht op haar deur geklopt en een bedankje gefluisterd. En daarmee was Isabella weer alleen met de geluiden die de jongens maakten en met het getsjoek en gefluit van Jasons speelgoedtreintje.

Een half uur later keek ze op haar horloge en ging toen de kinderen wel te rusten zeggen. Alessandro keek haar verbaasd aan. 'Non esce più, mama?' Ga je niet meer uit?

'Nee, lieverd. Ik blijf liever hier bij jou.' Ze deed de lichten op hun kamer uit en ging daarna op de vacht liggen, die ze op haar bed had uitgespreid. .. non esce più, mama... ? No, caro. Mai. Nooit. Waarschijnlijk nooit meer.

Ze staarde in het haardvuur en probeerde te slapen, maar het lukte niet. Ze was nog steeds te nerveus, te opgewonden, te gespannen na een dag van wachten op nieuws over de collecties in Rome. Bovendien had ze die dag nog geen frisse lucht opgesnoven. Ze had niet gewandeld, niet gehold. Ten slotte stond ze zuchtend op. Ze ging naar Hattie, die in haar kamer naar de televisie lag te kijken met krulspelden in haar haar en een exemplaar van Good Housekeeping naast haar bed. 'Blijf jij nog even thuis?' 'Ja, mevrouw Parelli. Ik ga niet meer uit.'

'Dan ga ik nog even een wandeling maken. Ik blijf niet lang weg.' Isabella sloot de deur weer en ging terug naar haar eigen kamer. De geleende marineblauwe jas hing nu in haar kast en de wollen hoed had ze niet meer nodig. Snel hees ze zich in de jas en pakte haar tas. Ze keek even de kamer rond alsof ze bang was iets te hebben vergeten. Wat? Haar handtas? Haar poederdoos? Lange witte glacé avondhandschoenen? Met een sombere blik keek ze neer op de spijkerbroek die ze droeg en een moment flitste er een steek van jaloezie door haar heen. Natasha. Gelukkige Natasha. Met haar liefdadigheidsbal en haar gouden sandalen en haar begeleider. Inwendig glimlachend herinnerde Isabella zich hun gesprek over Corbett. Ze had moeten weten dat Corbett niet Natasha's type was. Hij was niet meegaand genoeg. Ze wierp een boze blik op haar beeld in de spiegel en fluisterde: 'Is dat dan wat je wilt?' Natuurlijk niet! Ze wist dat ze niets dergelijks verlangde. Geen makelaar met een uilebrilletje! 'Oh, dus je zoekt een knappe man!' zei ze beschuldigend tot zichzelf terwijl ze zacht de deur sloot. 'Nee! Nee!' was haar antwoord. Wat wilde ze dan wel? Amadeo natuurlijk. Alleen Amadeo. Maar terwijl ze dat dacht, kwam haar heel even het beeld van Corbett voor ogen. Die avond liep ze verder dan ze ooit had gedaan, met de handen diep in de zakken van haar jas en weggedoken in de warme kraag. Wat wilde ze eigenlijk? Ze wist het opeens niet meer. Ze liep wat langzamer langs de inmiddels zo bekende winkels. Waarom veranderden ze de etalages niet wat vaker? Bekommerde niemand zich daarom? En beseften ze wel dat ze nog steeds de kleuren van het vorige jaar gebruikten? Waarom was het geen lente? Op alles had ze kritiek en ondertussen probeerde ze maar steeds het beeld van Natasha uit haar hoofd te bannen. Wat bezielde haar toch? Was ze alleen maar jaloers? Waarom zou Natasha geen plezier maken? Ze werkte hard. Ze was een fijne vriendin. Ze had haar huis en haar hart voor Isabella opengesteld zoals niemand dat ooit had gedaan. Wat kon ze in vredesnaam nog meer van haar verwachten? Dat ze zich net zo in huis opsloot als zijzelf deed?

Plotseling - ondanks zichzelf - kende ze het antwoord met glasheldere zekerheid. Ze verlangde geen vrijwillige gevangenschap van Natasha, maar wat vrijheid voor zichzelf. Dat was het! Ze stopte haar handen nog dieper in haar zakken, haar kin nog verder in de kraag en liep voor het eerst door naar de binnenstad. Niet langer in de behaaglijke, vooraanstaande veiligheid van de zestiger wijk of in de gedistingeerde soberheid van de zeventigers; evenmin in de betamelijke saaiheid van de tachtigers, om maar te zwijgen van de dubieuze, armzalige deftigheid van de negentigers waar ze af en toe had rondgedwaald. Nee, deze keer ging ze in tegenovergestelde richting. Door de bedrijvige vijftiger straten met zijn restaurants, zijn opwekkende diners, zijn gierende taxi's en zijn veel grotere winkels. Langs warenhuizen met overvolle etalages en Tiffany met zijn aanlokkelijke artikelen, langs Rockefeller Center met zijn immer veelbelovende schaatsers en St.-Patrick met zijn trotse spitsen. Ze liep helemaal door tot 42nd Street, tot de kantoorgebouwen, de gewonere winkels en de dronkaards. Alles leek haar voorbij te snellen met een tempo dat haar deed denken aan Rome. Ten slotte liep ze weer terug in de richting van Park Avenue en voorbij Grand Central Station bleef ze staan en keek omhoog. Aan weerszijden van haar bevonden zich wolkenkrabbers, zich hoog in de lucht verheffende monumenten van glas en chroom, waar naar fortuinen werd gedongen en waar ambities werden vervuld. De aanblik benam haar bijna de adem; de toppen van de gebouwen leken regelrecht naar de hemel te voeren. Langzaam, bedachtzaam, liep Isabella naar huis.

Ze had het gevoel alsof ze die avond een nieuwe deur had geopend, die ze niet meer kon sluiten. Ze had gekropen, zich schuil gehouden in een doolhof, zich opgesloten achter de deur van een appartement en net gedaan alsof ze woonde in een dorp dat zich op verre afstand van het opwindende stadsleven bevond. Maar die avond had ze te veel gezien, had ze de nabijheid gevoeld van macht, succes, geld, opwinding en ambitie. Tegen de tijd dat Natasha thuiskwam, had ze haar besluit genomen.

'Waarom ben jij nog op, Isabella? Ik dacht dat je allang zou slapen!' Ze had het licht in de zitkamer zien branden en was verbaasd naar binnen gegaan.

Isabella schudde haar hoofd en keek haar vriendin met een klein
lachje aan. 'Je ziet er vanavond fantastisch uit, Natasha.' 'Dank zij jou. Iedereen was enthousiast over het goud in mijn haar; ze snapten maar niet hoe ik dat voor elkaar had gekregen!' 'Heb je het hun verteld?' 'Nee.'

'Mooi zo.' Ze glimlachte nog steeds. 'Een mens moet tenslotte iets voor zichzelf houden.'

Natasha wierp haar een bezorgde blik toe. Er was deze avond iets veranderd. Er was iets met de manier waarop Isabella daar zat, met de manier waarop ze keek en waarop ze glimlachte. 'Ben je vanavond nog wezen wandelen?' 'Ja.'

'Hoe was het? Is er iets gebeurd?' Waarom keek ze zo? Er lag iets vreemds in haar blik.

'Natuurlijk niet. Waarom zou er iets gebeuren? Alles is tot nu toe toch goed gegaan!'

'En zo zal het blijven... zolang jij maar voorzichtig bent.' 'Oh...!' Haar gezicht werd ernstig. 'Bedoel je dat.' Plotseling richtte ze haar hoofd op met een kracht en een gratie alsof zij degene had moeten zijn wiens haar met gouddraad was doorweven. 'Natasha, wanneer ga je weer uit?'

'De komende dagen niet. Waarom?' Verdraaid! Ze verveelde zich natuurlijk en voelde zich eenzaam. Begrijpelijk, vooral voor iemand als Isabella. 'Om eerlijk te zijn was ik van plan de rest van de week thuis te blijven, bij jou en de jongens.' 'Wat saai!'

Dan was het dat dus. Natasha had het kunnen weten. Ze had Isabella niet op haar woord moeten geloven en zich niet zo op haar pleziertjes moeten storten.

'Helemaal niet, malle. Trouwens...,' ze geeuwde nadrukkelijk, 'als ik niet gauw stop met dat nachtbraken, begeeft mijn hart het nog.' Isabella keek haar echter lachend aan en Natasha begreep er niets van.

'En die filmpremière dan waar je overmorgen heen zou gaan?' 'Welke filmpremière?' Natasha sperde haar ogen wijd open en keek haar quasi onnozel aan.

Het enige resultaat was dat Isabella nog smakelijker begon te lachen. 'Die van donderdag! Dat weet je toch nog wel? De liefdadigheidsvoorstelling voor de hartstichting of zoiets.'

'Oh, die! Ik wilde daar toch maar niet heengaan.'

'Mooi, dan kan ik jouw kaartje gebruiken.' Ze leunde achterover en
kraaide bijna van plezier.

'Wat? Je maakt toch zeker een geintje?'

'Nee, hoor! Wil je me een kaartje bezorgen?' Grijnzend keek ze Natasha aan en vouwde op de bank haar benen onder zich. 'Ben je gek geworden?'

'Ook dat niet. Ik ben vanavond naar de binnenstad gelopen en ik vond het geweldig! Natasha, ik houd dit niet langer vol.' 'Je moet! Je weet dat je geen andere keus hebt.' 'Onzin. In zo'n enorme stad als New York? Geen mens kent me hier. Ik zeg toch niet dat ik ga lopen pronken met mezelf of modeshows ga bezoeken of ergens ga lunchen! Maar er zijn dingen die ik best kan doen. Het is krankzinnig om me op deze manier schuil te houden.' 'Het zou krankzinnig zijn als je dat niet deed!' 'Dat ben ik niet met je eens. Bij zo'n filmpremière bijvoorbeeld kan ik ongezien komen en weer weggaan - na de cocktails en de inzameling. Op die manier kan ik toch naar de film en naar de mensen kijken. Denk je soms dat ik kleding voor modebewuste vrouwen kan ontwerpen zonder een voet buiten mijn huis te zetten en zonder te kunnen aftasten wat succes kan hebben en wat niet, wat ze mooi vinden, wat hen goed staat, door te kijken wat er wordt gedragen? Ik ben geen mysticus! Ik ben een ontwerpster, en dat is een uitermate aards en nuchter beroep.'

De toespraak was echter niet overtuigend en Natasha schudde dan ook haar hoofd. 'Ik kan het niet toestaan. Ik kan het niet! Er zal vast iets gebeuren. Je bent gek, Isabella!'

'Nog niet. Maar dat zal ik weldra worden als ik niet wat vaker de deur uitga. Heimelijk en met de nodige voorzichtigheid. Op deze manier kan ik niet lang meer doorgaan... Vanavond realiseerde ik me dat.' Natasha staarde haar ongelukkig aan en Isabella klopte op haar hand. 'Toe, Natasha, geen sterveling heeft er een vermoeden van dat niet ik de terraswoning in Rome bewoon.'

'Dat gebeurt gauw genoeg als jij je hier op de filmpremières gaat vertonen.'

'Ik beloof je dat ze me niet zullen zien. Wil je me een kaartje bezorgen?' In haar ogen lag plotseling de smekende blik van een kind. 'Ik zal erover nadenken.'

'Als jij het niet doet, regel ik het zelf. Of ik ga ergens anders heen.

Naar een openbare gelegenheid waar ik zeker gezien zal worden.' Een moment schitterden haar donkere ogen boosaardig. Nu schoten de blauwe ogen van Natasha plotseling vuur. 'Waag het niet me te chanteren, verdomme!' Ze sprong op en begon heen en weer te lopen.

'Wil je me dan helpen? Alsjeblieft, Natasha... ik smeek het je...' Bij het horen van die woorden keerde Natasha zich langzaam om en keek naar haar vriendin. Ze zag de gekwelde blik in de donkere ogen en het smalle, bleke gezicht. Op dat moment moest zelfs zij toegeven dat Isabella meer nodig had dan het appartement en incidentele wandelingen in de duisternis naar Madison Avenue. 'Ik zal weleens zien.' Maar Isabella had inmiddels genoeg van het hele gedoe. Met een felle gloed in haar ogen sprong ook zij overeind. 'Laat maar, Natasha. Ik zorg er zelf wel voor.' Ze verliet het vertrek en even later hoorde Natasha haar kamerdeur dichtgaan. Langzaam deed ze de lichten in de zitkamer uit en staarde door het raam naar de stad, die zelfs om twee uur 's morgens nog bruiste van leven. Er waren vrachtwagens, taxi's en mensen; er klonken nog steeds claxons en stemmen, er heerste buiten opwinding en lawaai. Dat was de reden waarom mensen in zwermen naar New York kwamen, waarom ze er onmogelijk aan voorbij konden gaan. Wat haarzelf betrof, wist ze dat de stad haar gaf wat ze nodig had en dat ze niet kon buiten het tempo dat was als het kloppen van haar bloed in haar aderen. Hoe kon ze het Isabella dan onthouden? Maar als ze dat niet deed, als de ontvoerders haar op het spoor zouden komen, zou haar dat misschien het leven kosten. Stilletjes liep Natasha zacht de gang door. Voor Isabella's deur bleef ze even staan en klopte ten slotte rustig. De deur werd snel geopend en de twee vrouwen keken elkaar een ogenblik zwijgend aan. Natasha was de eerste die sprak.

'Doe het niet, Isabella. Het is te gevaarlijk. Het is niet goed.' 'Zeg dat nog maar eens als jij op deze manier hebt geleefd - vol angst, je altijd maar verbergend. Als je dat zo lang hebt gedaan als ik, moet je mij vertellen of je daarmee kunt doorgaan.' Natasha kon haar dat niet vertellen. Niemand kon dat. 'Je bent al die tijd dapper geweest, Isabella.' 'Dapper... houd nog even moed.' De echo van Amadeo's woorden overviel Isabella volkomen onverwacht en leek haar keel dicht te knijpen. Met tranen in haar ogen schudde ze haar hoofd. 'Dat was ik niet.'

'Jawel.' Ze fluisterden nog steeds. 'Je bent dapper, geduldig en verstandig geweest. Kun je dat niet nog een tijdje blijven?' Bij die woorden schreeuwde Isabella het bijna uit. Heftig schudde ze haar hoofd en sprak op fluistertoon zowel tegen Amadeo als tegen haar vriendin. 'Nee! Nee, ik kan het niet!' En toen richtte ze zich recht en hoog op. Haar tranen waren als bij toverslag verdwenen en ze keek Natasha open aan. 'Ik kan niet nog langer dapper zijn. Ik heb dit tot het uiterste volgehouden.' 'En donderdag?'

Isabella keek haar aan en langzaam verscheen er een glimlachje op haar gezicht. 'De première? Daar zal ik bij zijn!'

17

'Isabella...! Isabella...!' Natasha stond voor haar deur en klopte ongeduldig.

'Een momentje! Ik ben nog niet klaar. Een seconde nog... zó...' Ze stapte in haar schoenen, knipte haar oorbellen in, wierp nog een snelle blik in de spiegel en opende toen de deur. Natasha stond te wachten, gekleed voor het uitje in een beige Chinese avondmantel die was gevoerd met zacht perzikkleurig satijn. Daaronder droeg ze een mokkakleurige fluwelen broek terwijl alle kleuren weer waren terug te vinden in de bruin-met-perzikkleurige brokaten schoenen. Door haar blonde haren glansden koralen oorbellen. Isabella nam haar bewonderend op en begon te glimlachen. 'Allemensen, wat zie jij er geweldig uit! En het komt niet eens uit mijn collectie! Waar heb je dat sensationele pak vandaan?' 'Vorig jaar in Parijs gekocht.' 'Chique, hoor!'

Maar opeens was Natasha degene die de ander goedkeurend bekeek en ze verstomde toen ze de bekende gestalte daar zo koninklijk in het midden van de kamer zag staan.

Het was de oude Isabella. Even hield Natasha onder deze betovering haar adem in. Dit was Isabella di San Gregorio zoals ze eens was geweest. Amadeo's vrouw en de glanzendste ster aan het firmament van Rome.

Het was niet alleen wat ze droeg maar de manier waaróp ze het droeg en de lijn van de zo sierlijke, lange hals, de val van haar perfect opge-
maakte haren, de vorm van haar kleine oren en de diepte van de opvallende donkere ogen. Op dit moment staarde Natasha echter naar wat ze droeg, opvallend door de eenvoud. Effen zwarte satijn viel glad van haar schouders tot haar tenen. De halslijn vormde een lichte V en onder het zware zwarte satijn waren alleen de punten van zwart satijnen schoenen zichtbaar. Haar haren waren in een knot opgestoken, haar armen waren helemaal bloot en als enige sieraden droeg ze een paar grote, in diamanten gevatte onyx oorbellen die even helder glansden als haar ogen.

'Mijn God, Isabella, wat fantastisch!' Het was volmaakt in zijn eenvoud. 'Dat moet wel een ontwerp van jou zijn.' Isabella knikte. 'Uit mijn laatste collectie, voordat... we uit Rome vertrokken.' Het bleef lang stil. Voordat Amadeo verdween. Het was uit dezelfde collectie als de groen-satijnen jurk waarin ze die avond thuis op hem had zitten wachten.

'Wat trek je erover aan? Je minkjas?' vroeg Natasha weifelend. De jas zou zeker de aandacht trekken. Hoewel... Isabella was een vrouw die door iedereen gezien zou worden, zelfs in effen zwart satijn.

Maar Isabella schudde haar hoofd. Er kwam nu een geamuseerde blik, het begin van een lachje in haar ogen.

'Nee, ik heb iets anders. Iets uit de collectie die vorige week is geshowd. Eigenlijk,' zei ze over haar schouder terwijl ze even in haar kast stond te rommelen, 'is het een proefmodel, maar Gabriela stuurde het me op om te laten zien hoe mooi het was geworden. Het zat in de doos die jij laatst bij je uitgever afhaalde. In de collectie hebben we het uitgevoerd in turkoois, en het hoort eigenlijk over purper of over groen te worden gedragen.' Terwijl ze sprak, had ze een satijnen jas in gebroken wit aangetrokken. Met het zwart eronder zag ze er nog opvallender uit dan even tevoren. 'Oh, God!' Natasha keek alsof ze een geest had gezien. 'Vind je het niet mooi?' vroeg Isabella verbijsterd. 'Beeldig!' Natasha sloot haar ogen en ging zitten. 'Maar volgens mij ben je gek. Stapelgek! Dit kun je niet maken!' Ze deed haar ogen weer open en staarde naar Isabella in de opvallende witte jas en de sensationeel eenvoudige zwarte japon. Het geheel was zo simpel en zo mooi dat de haute couture er in één oogopslag van af te zien was. Eén blik op haar bleke en niets verhullende gezicht en het spel was voorbij. De verblijfplaats van Isabella di San Gregorio zou onmiddellijk bekend zijn. 'Is er menselijkerwijs ook maar de kleinste kans dat ik je dit uit je hoofd kan praten?' Somber staarde Natasha haar aan.

'Nee.' Ze voerde weer het bevel. De prinses van het House of San Gregorio uit Rome. Ze wierp een blik op haar horloge dat ze op tafel had gelegd en daarna keek ze haar vriendin weer aan. 'Je moet opschieten, Natasha, anders kom je nog te laat.' 'Dat zou me niet onwelkom zijn. En jij?'

'Ik doe zoals ik heb beloofd. Ik blijf tot precies kwart over negen hier. Dan stap ik in de limousine die jij voor me hebt gehuurd, ga regelrecht naar het theater, laat de chauffeur bij de portier informeren of de film al is begonnen en als dat zo is, snel ik volgens schema om half tien naar binnen. Ik ga onopvallend op de plaats zitten die jij voor me hebt gereserveerd en vertrek zodra aan het eind de lichten aangaan.'

'Vóór de lichten aangaan! Je wacht niet op de aftiteling, of op mij. Je maakt gewoon dat je wegkomt. Ik kom na het diner naar huis.' 'Ecco. Ik zal hier op je wachten en dan kunnen we toosten op een volmaakte avond.'

'Volmaakt? Er kunnen duizend-en-één dingen verkeerd gaan!' 'Er gaat niets verkeerd. Va, cara. Straks mis je de cocktailparty nog.' Natasha bleef als verlamd staan. Isabella lachte tegen haar. Ze scheen niet te beseffen hoe groot het risico dat ze liep wel was, hoe gemakkelijk ze herkend zou kunnen worden en wat een opschudding het teweeg zou brengen als haar verblijfplaats in New York bekend werd.

'Weet Bernardo wat je van plan bent?'

'Bernardo! Bernardo zit in Rome. En dit is New York. Hier ben ik niet meer dan een gezicht uit de modebladen. Niet iedereen houdt zich met het modewereldje bezig, Natasha!'

'Isabella, je bent een dwaas! Je ontwerpt niet alleen kleding voor Franse gravinnen en voor rijke vrouwen uit Rome, Venetië en Milaan. Je hebt een hele Amerikaanse serie - herenkleding, confectie, cosmetica, parfums, zepen... Je bent een internationaal artikel!' 'Nee. Ik ben een vrouw en ik kan op deze manier niet langer leven.' Ze hadden het onderwerp de afgelopen twee dagen tientallen keren besproken en Natasha's argumenten werden steeds zwakker. Het beste dat ze had kunnen doen, was met een zo veilig mogelijk plan voor de dag komen. Met een beetje geluk zou het lukken... als Isa-
bella maar laat genoeg kwam en vroeg genoeg weer vertrok en daartussen rustig op haar plaats bleef zitten.

'Nou, ben je zover?' Isabella keek haar streng aan, alsof ze een onwillige debutante moest dwingen naar haar eerste bal te gaan. 'Ik wilde dat ik dood was.'

'Stel je niet aan, lieverd.' Zacht kuste ze Natasha's wang. 'Tot straks.'

Zonder verder nog een woord te zeggen stond Natasha op. In de deuropening aarzelde ze even, schudde haar hoofd en vertrok. Isabella ging weer zitten; ze glimlachte in zichzelf en tikte ongeduldig met een van de zwart satijnen schoenen op de vloer.

18

De limousine die Natasha had gehuurd wachtte in waardige zwarte pracht voor de deur. Het was precies kwart over negen. Isabella liep naar de wagen toe. De frisse lucht op haar gezicht voelde heerlijk aan en deze keer kon zelfs de kou haar niet deren. Nadat ze was ingestapt, sloot de chauffeur het portier en nestelde Isabella zich met zorg op de zitting, waarbij de witte jas zich als een kroningsgewaad om haar heen spreidde.

Statig reden ze door Central Park en vervolgens in de richting van het theater in de binnenstad, terwijl Isabella ondertussen zwijgend naar de hen passerende auto's keek.

Oh, God, eindelijk ging ze uit! Gehuld in zijde en satijn, in parfum en in avondkleding. Zelfs Alessandro had opgewonden naar haar gekeken en een verrukte kreet geslaakt toen hij haar voorzichtig wel te rusten wenste, waarbij hij zijn beide handen op haar verzoek omhoog had gestoken. 'Net als met papa!' had hij uitgeroepen. Maar het was niet net als met papa. Een ogenblik vlogen Isabella's gedachten terug naar Rome. Naar de tijd waarin ze met de Ferrari party's bezochten, zich van kantoor naar huis haastten om nog wat te kletsen en zich te kleden voor een bal terwijl ze haar werk slechts met de grootste moeite van zich af kon zetten, Amadeo zingend onder de douche stond en zij ondertussen zijn smoking klaarlegde om vervolgens in haar kleedkamer te verdwijnen en zich te hullen in grijs fluweel of blauw brokaat. Het was belachelijk, een 'leeg leven' had iemand eens tegen haar gezegd, maar het was tevens hun wereld. Samen hadden ze die veroverd en ze genoten ervan, waarbij ze hun vrolijkheid en hun succes met plezier en trots deelden. Nu was het anders. De plaats naast haar was leeg. In de gestroomlijnde zwarte wagen zaten alleen zij en de chauffeur. In het theater was niemand met wie ze kon praten en als ze thuiskwam was er niemand om mee te lachen. Er was niemand voor wie ze kon schitteren en tegen wie ze warm kon glimlachen. In zijn aanwezigheid had ze haar hoofd net iets hoger gehouden dan nu het geval was. De wagen stopte voor het theater en haar gezicht stond plotseling somber. De chauffeur keerde zich naar haar toe en keek haar aan. 'Mevrouw Walker had het erover dat ik eerst moest informeren of de film al was begonnen.' Hij liet haar in de limousine achter en ging zijn opdracht uitvoeren.

Ze voelde haar hart sneller kloppen, net zoals tijdens haar huwelijksdag, toen ze - in een wolk van witte tule en kant - Amadeo's bruid was geweest. Het was idioot om zich nu zo te voelen. Ze ging alleen maar naar een film. En deze keer droeg ze zwart. Bovendien was ze niet langer Amadeo's bruid, maar zijn weduwe. Het was te laat om nog te aarzelen. De chauffeur was al terug en stond klaar om haar bij het uitstappen behulpzaam te zijn.

In het verduisterde theater was Natasha in paniek. Een gezelschap van zeven mensen had de eerste zeven plaatsen langs het gangpad in beslag genomen. Al haar excuses - 'Het spijt me, wilt u zo vriendelijk zijn... Mijn nicht... ze heeft een zware kou... kan elk ogenblik komen... ze is wat laat... als ze zich niet goed voelt, kan ze zo weer weggaan...' - hadden niets uitgehaald. Het groepje was te luidruchtig en besteedde geen enkele aandacht aan haar woorden. Een dikke man uit Texas - 'in olie, liefje' - in een smoking en met een Stetson op had te veel gedronken. 'Zwakke nieren, liefje.' Hij was met geen mogelijkheid van zijn stoel te krijgen. Naast hem zaten zijn vrouw in wit brokaat, hun gastheren, en daarnaast de financieel redacteur van The Times uit Londen, tot slot nog een voornaam echtpaar en dan Natasha met haar extra zitplaats. Ze kon Isabella wel vermoorden! Het plan was vanaf het begin waanzin geweest. Nu zou ze voor iedereen langs moeten en was het ondenkbaar dat ze ongezien zou blijven. Met een gloeiend gezicht wachtte ze tot de film zou beginnen, hopend dat Isabella voor haar vertrek de pokken of tyfus of wat haar betrof malaria had gekregen.'Wat zie je er vrolijk uit, Natasha! Wat is er gebeurd? Hebben ze. nieuwe boek soms afgekraakt?' |p« 0

'Was het maar waar.' Ze keek over de lege stoel naar Corbett Ewing. 'Tjonge, wat kijk jij kwaad, zeg!' Hij wierp een geamuseerde blik op de man met de breed omrande hoed in de stoel naast het gangpad 'Moeilijkheden met Texas?' Corbett Ewing keek haar met olijk blauwe ogen en een brede grijns aan.

'Ik probeerde die stoel voor een vriend vrij te houden.'

'Aha! Dus je bent weer eens verliefd! Verdraaid, iedere keer als ik ook maar even mijn hielen licht, schijn ik mijn kans mis te lopen.' Natasha glimlachte. Plotseling drong het tot hem door dat ze zich zorgen maakte. Hij keek haar onderzoekend aan en meende toen te begrijpen wie die vriend was. En terwijl hij aan haar dacht voelde zijn hoe zijn hart sneller begon te kloppen.

'Waar ben je geweest?' Natasha probeerde een ontspannen praatje te maken, maar de bezorgdheid verdween niet uit haar ogen.

'Voornamelijk in Tokio. Daarna in Parijs en Londen, en vorige week in Marokko. Wat is het daar machtig mooi!' -

'Dat heb ik gehoord, ja. Hoe gaan de zaken?' Met betrekking tot Corbett was dat net zoiets als de chef-kok van het Witte Huis te vragen: 'Hoe was de lunch?' Corbett broedde altijd op belangrijke zakencontracten.

'Goed. Hoe gaat het met je boek?'

'Klaar. Eindelijk! Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik geen schrijfster maar een bewerkster ben. Ik heb zes weken nodig gehad om het verhaal te bedenken en zes maanden om het in te korten.' 'Ach, zo ongeveer gaat het bij mij eigenlijk ook.' Beiden zwegen een tijdje en keken naar de mensen in de zaal.

Ten slotte liet Corbett zich zonder voorafgaande waarschuwing in de lege stoel zakken. Natasha keek hem verschrikt aan en gebaarde dat hij ergens anders moest gaan zitten.

'Daarginds kan ik niets zien.' Hij wierp haar een onschuldige blik toe.

'Corbett... wil je daar alsjeblieft weggaan!' Haar stem klonk dringend, maar hij grijnsde nog breder en schudde zijn hoofd.

'Ik denk er niet aan.'

'Corbett!' Op hetzelfde moment gingen de lichten in de zaal helemaal uit. In het donker bleef Natasha hem sissend onder druk zetten, wat een stel douairières achter hen een geïrriteerd 'Ssshhh!' ontlokte.

Precies op dat moment flitste aan het eind van het gangpad de lamp van de suppoost aan. Verschrikt keek Natasha op. Isabella was in ieder geval op tijd. Even bleef ze vol verwarring staan en staarde naar de man met de witte hoed.

'Hai, schatje, jij bent zeker Natasha's nicht! Zeg, is dat even een mooie jas!' Het werd op luide fluistertoon gezegd zodat de douairières zich weer roerden. Ondertussen stelde de man uit Texas Isabella aan zijn vrouw voor. Isabella mompelde 'Aangenaam' en liet haar blik langs de rij stoelen gaan. Natasha gaf haar een seintje, waarop Isabella knikte en zich moeizaam langs zeven paar voeten en knieën wrong.

'Neemt u me niet kwalijk... oh... sorry... het spijt me vréselijk.' Ze bereikte Natasha, die zwijgend naar de lege stoel wees... Isabella knikte, keek naar Corbett, stapte voor beiden langs, schikte haar jas om zich heen en ging zitten. De film was net begonnen. Het was heel donker in de zaal, maar vanaf haar plaats wendde ze haar gezicht tot Corbett. Met een glimlach keken ze elkaar aan. In het begin was ze te opgewonden om naar de film te kijken en betrapte ze zich erop dat haar blik door de hele zaal dwaalde. Hoe zag iedereen eruit? Wie waren al die mensen en wat droegen ze voor kleding? Zouden ze kunnen begrijpen hoe goed het voelde om eindelijk eens een avondje uit te zijn? Ze glimlachte in het donker en staarde gelukzalig naar de achterzijde van hoog opgemaakte kapsels en met zorg gekapte hoofden. Ten slotte richtte ze haar blik op het filmdoek en genoot blij, bijna kinderlijk, van wat zich daarop afspeelde. Hoe lang was het niet geleden dat ze voor het laatst naar een film was geweest? Ze dacht even na. Begin september, met Amadeo. Zeven maanden... ze hoorde uit haar eigen keel een zachte, gelukkige kreun opstijgen. De film was prachtig; ze was diep onder de indruk van de bekoring die ervan uitstraalde en van de humor die de twee hoofdrolspelers tentoonspreidden. Geboeid bleef ze kijken tot ten slotte het doek langzaam zakte en de lichten in de zaal één voor één aan gingen. 'Is het afgelopen?' Isabella keek verward naar Corbett, teleurgesteld dat de voorstelling voorbij was. Met een geamuseerde glimlach beantwoordde hij haar blik en wees naar de woorden op het scherm, die bijna schuilgingen achter de gouden kwasten van het zware gordijn.

'Het is alleen maar pauze.' Zijn lach verdiepte zich. 'Fijn je weer te zien, Isabella. Zullen we in de foyer iets gaan drinken?'

Maar toen Isabella knikte, was daar meteen Natasha's hand op haar arm en hielden haar ogen met een duistere blik die van Corbett vast. 'Ik vind dat ze beter hier kan blijven.'

Hij antwoordde niet direct, maar keek belangstellend naar Isabella en richtte daarna een bezorgde blik op zijn trouwe vriendin. Hij wilde haar zeggen dat ze zich wat meer moest ontspannen, dat hij geen seksmaniak of verkrachter was, maar het was er nu de tijd noch de plaats voor. Hij wendde zich tot Isabella. 'Zal ik iets voor je meenemen?'

Maar Isabella schudde haar hoofd, glimlachte beleefd en ging weer zitten.

Zodra hij was verdwenen schoof Natasha wat dichter naar haar vriendin toe en wenste voor de zoveelste keer dat ze Isabella had verboden hier te komen.

Isabella schonk haar een glimlach en klopte op haar hand. 'Toe, kijk niet zo bezorgd, Natasha. Alles gaat toch prima.' Ze kreeg nu de gelegenheid waarnaar ze zo vurig had verlangd. Ze kon mensen gadeslaan, de kleding bekijken, het gelach horen en 'er zijn'. Plotseling merkte Natasha dat ze opstond en langzaam om zich heen keek. 'Ga zitten!' siste ze haar dringend toe. Maar Isabella was Isabella. Voor Natasha haar kon tegenhouden, was ze al behoedzaam op weg naar het gangpad in tegenovergestelde richting. 'Isab... oh, verdomme...' Zacht kwamen de woorden tussen haar opeengeklemde tanden naar buiten. Ze stond snel op, probeerde in het voorbijgaan - zich verontschuldigend - tenen in elegante schoenen te vermijden en ondertussen zo dicht mogelijk bij Isabella te blijven. Maar op het moment dat ze zich tussen de menigte in het gangpad begaven, leek Isabella door de gestage stroom van mensen te worden meegesleurd. Overal klonk vrolijk gelach en menigeen probeerde zonder knoeien zijn drankjes mee te nemen. Iemand trok aan Natasha's mouw.

'Natasha! Lieverd! Ik heb je gemist bij...'

'Later!' mompelde ze snel. Ze wrong zich verder door de massa heen, maar ze bevond zich nu een heel eind achter Isabella die met de anderen meedeinde naar de foyer, waar talloze mensen zich om de geïmproviseerde bar verdrongen.

'Ben je van gedachten veranderd?' Corbett Ewing dook plotseling voor Isabella op.

Ze keek hem glimlachend aan. 'Ja, inderdaad.' 'Wil je iets drinken?'

'Nee, ik...' Een heel eind terug staarde Natasha naar hen met een blik van paniek in haar ogen. Ze zwaaide heftig naar Corbett, die alleen maar terugzwaaide.

Natasha beantwoordde zijn grijns niet maar keek wanhopig naar Isabella. Ze moest haar zien te bereiken. Ze beduidde haar zich om te draaien. Verbaasd deed Isabella dat, zich afvragend of er iets bijzonders te zien was. Natasha had het gevaar zien naderen in de vorm van twee verslaggevers - een van Women 's Wear Daily en de ander van de roddelrubriek van Time. De vrouw van WWD, die eruitzag als een spin in een zwarte jersey jurk, had Isabella een ogenblik staan aankijken, fronste haar wenkbrauwen en probeerde toen wat dichterbij te komen, na de man die ze bij zich had iets in het oor te hebben gefluisterd. Ondertussen lachte Isabella tegen Corbett en zond ze Natasha een niet-begrijpende blik toe.

Natasha slaagde er nog steeds niet in dichterbij te komen. Het liefst zou ze de mensen om zich heen willen schoppen, bijten en opzij duwen. Ze moest bij Isabella zijn voor die twee verslaggevers, voor... Het was te laat. Twee flitslichten explodeerden in Isabella's ogen. Ze wendde zich met een ruk af, verschrikt en verblind door het felle licht. Ze tastte naar Corbetts arm op het moment dat Natasha haar bereikte en haar naar zich toe trok.

Corbett stond nog steeds op dezelfde plaats, verstard en met zijn glas in zijn hand. Zijn stevige lichaam blokkeerde de weg voor de reporters die op dat moment door de mensenmassa werden verdrongen. Natasha omklemde zijn arm en probeerde boven het lawaai uit te schreeuwen.

'Zorg in godsnaam dat ze hier wegkomt! Onmiddellijk!' Ze griste het glas uit zijn hand en hij sloeg zijn armen als een fort om Isabella heen op het moment dat er weer een flitslicht in haar gezicht afging. Voor ze wist wat er gebeurde, had hij haar al halverwege het vertrek geduwd. Vaag hoorde Isabella het gemompel van stemmen dat in de foyer was opgestegen. Corbett hield haar arm stevig vast en samen holden ze naar buiten, naar zijn Rolls-Royce. Isabella had nog geen woord gezegd, maar terwijl ze naast hem voortrende kreeg hij het gevoel dat dit niet nieuw voor haar was. Ze doken de wagen in. Nog voor het portier was gesloten, brulde Corbett: 'Rijd ons hier als de bliksem weg!' Pas op dat moment kwamen de reporters naar buiten
gedraafd. Corbett grijnsde. Af en toe kwam het hem toch nog van pas dat hij op school rugby had gespeeld. En voor Isabella had hij ook bewondering. Ze had de hele weg naast hem voortgehold zonder te zeuren over hoge hakken of haar mooie japon. Op dit moment leunde ze achterover en probeerde zichzelf weer in bedwang te krijgen en op adem te komen. De wagen verdween al om de hoek terwijl de reporters het nakijken hadden.

'Alles in orde?' Corbett wendde zich nu tot haar en opende ondertussen een vak waaruit hij een karaf met cognac en een glas haalde. 'Wat gemakkelijk!' En met een zwak glimlachje voegde ze eraan toe: 'Ja, met mij is alles best.'

'Overkomt zoiets je vaak?' Hij stak haar het glas toe, dat ze van hem aanpakte.

'De laatste tijd niet.'

Hij keek naar haar en zag dat de hand die het glas vasthield trilde. Ze was tenminste menselijk, ondanks de kalmte. Ze hijgde niet eens meer. 'Natasha heeft me niet gezegd waar ik je heen moet brengen. Wil je naar huis? Of zou het bij mij soms veiliger zijn?' 'Nee, ons appartement is prima. Mijn excuses voor... voor dit afschuwelijke gedoe.'

'Geeft niets, hoor. Daarbij vergeleken is mijn leven wel erg saai.' Hij gaf de chauffeur het adres. Plotseling werd hij door de aanblik van Isabella getroffen. Ondanks de kalmte lag er een uitdrukking van wanhoop op haar gezicht. 'Het was niet mijn bedoeling het als een grapje op te vatten. Het moet vreselijk zenuwslopend zijn. Ben je daarom uit Italië vertrokken? Of is dit iets wat je alleen maar hier overkomt?' Zijn stem klonk vriendelijk.

'Nee. Dit... is thuis ook gebeurd. Het-het spijt me maar ik kan het niet uitleggen. Het is erg vervelend. Ik vind het vreselijk dat ik je avond heb bedorven. Zet me maar gewoon af en ga dan gauw terug.' Maar dat was niet wat Corbett Ewing in gedachten had. Deze vrouw had iets bijzonders en iets vreemds over zich dat zijn hart raakte. Iets geheimzinnigs, iets aparts, iets dat hij niet begreep. Ze had een koninklijke houding, schoonheid, en in haar ogen zag hij humor, maar tegelijkertijd was er iets anders, iets dat diep was weggestopt. Pijn, verdriet en eenzaamheid had hij nu in haar donkere, smeulende blik gezien. Een ogenblik zat hij rustig en zwijgend naast haar. Pas toen ze het park inreden, begon hij op luchtige toon te spreken. 'Hoe gaat het met mijn vriend Alessandro?' Ze keken elkaar glimlachend aan en tot zijn genoegen constateerde Corbett dat het praten over de jongen haar ontspande.

'Uitstekend.'

'En jij? Verveel je je ook?' Hij wist dat ze het appartement zelden verliet, behalve voor wat korte wandelingen met Natasha. Hij begreep het niet, maar het scheen haar enige activiteit te zijn. Nu schudde ze echter heftig haar hoofd.

'Oh, nee!' lachte ze. 'Integendeel. Ik heb het ontzettend druk!' 'Oh ja?' Geïntrigeerd keek hij haar aan. 'Waarmee?' 'Met mijn werk.'

'Echt? Heb je je werk meegenomen?' Ze knikte. 'Wat voor werk?' Even was ze in verlegenheid gebracht, maar ze herstelde zich snel. 'Familiezaken... eh... kunst.'

'Wat interessant. Ik vrees dat ik van mijn werk niet kan zeggen dat het kunstzinnig is.'

'Wat doe jij dan?' Kennelijk iets waarmee hij veel succes boekte, dacht ze met een blik op het hout-met-leren interieur van de nieuwe Rolls.

'Verschillende zaken, voornamelijk textiel. Daaraan geef ik tenminste de voorkeur. De rest laat ik over aan de mensen met wie ik samenwerk. Mijn familie is lang geleden in de textielbusiness gegaan en dat heeft mij altijd het meeste getrokken.'

'Dat is interessant.' Er verscheen even een gloed in Isabella's ogen. 'Handel je in een bepaalde soort?' Ze was doodnieuwsgierig om te horen of zij ooit iets van hem had gekocht, maar ze durfde het niet te vragen. Misschien kon ze uit zijn woorden iets meer opmaken. 'Wol, linnen, zijde, katoen. We hebben een serie fluweel waarmee het grootste deel van de interieurs in dit land is bekleed. En natuurlijk ook handgemaakte weefsels, synthetische en een aantal nieuwe dingen die we op dit moment aan het ontwikkelen zijn.' 'Ik begrijp het. Dus geen stoffen voor kleding.' Ze keek teleurgesteld. Interieurstoffen waren haar terrein niet. 'Natuurlijk wel. Dat hebben we ook... voor alle mogelijke kleding.' Voor alle mogelijke kleding! Bij het horen van die woorden kromp ze inwendig ineen. Haar kledingstukken werden niet als zodanig betiteld. Dat was iets voor Seventh Avenue. Wat zij deed was haute couture. Hij begreep de blik in haar ogen niet, maar was niettemin geamuseerd.

'Waarschijnlijk hebben wij zelfs de stof van de jurk die je nu draagt
vervaardigd,' zei hij met een trots in zijn stem die hij zelden liet blijken.

Daarop keek ze hem hooghartig aan... de prinses uit Rome. 'Deze stof is Frans.'

'Neem me niet kwalijk!' Geamuseerd krabbelde hij terug. 'Dat brengt me trouwens op iets veel belangrijkers... Je hebt me nooit verteld hoe je achternaam is.' Ze aarzelde slechts heel even. 'Isabella.'

'Is dat alles?' Hij keek haar met een lachje aan. 'Alleen Isabella, de Italiaanse vriendin?'

'Inderdaad, Corbett Ewing, dat is alles!' Ze keek hem lang en strak aan, tot hij langzaam knikte.

'Ik begrijp het.' Na wat er in het theater was gebeurd, besefte hij dat ze het een en ander had doorgemaakt. Deze vrouw was iets heel ergs overkomen en hij was niet van plan daar zijn neus in te steken. Hij wilde haar niet afschrikken.

De wagen stopte op dat moment voor Natasha's huis. Isabella keerde zich met een lichte zucht naar hem toe en stak haar rechterhand uit. 'Hartelijk bedankt. En nogmaals, het spijt me dat ik je avond heb bedorven.'

'Dat heb je niet gedaan. Ik was blij dat ik er weg kon. Ik vind die liefdadigheidsbijeenkomsten altijd stomvervelend.' 'Echt?' Ze keek hem belangstellend aan. 'Hoe komt dat?' 'Naar mijn idee zijn er te veel mensen en wordt er te veel geroddeld. Iedereen is daar met de verkeerde reden... om te zien en gezien te worden. Ze komen heus niet voor het goede doel. Ik houd er meer van om in kleine kring mijn vrienden te ontmoeten, zodat we rustig met elkaar kunnen praten.'

Ze knikte. Enerzijds was ze het wel met hem eens, maar anderzijds zaten dergelijke avonden haar in het bloed.

'Vind je het goed dat ik je naar binnen vergezel? Dan kan ik me er tenminste van overtuigen dat er in de gangen niemand op de loer ligt.'

Ze lachte om zijn boze vermoeden, maar knikte toch dankbaar. 'Graag, hoewel ik ervan overtuigd ben dat ik hier veilig ben.' Opeens meende hij te weten waarom ze naar Amerika was gekomen... Om veilig te zijn.

'Laten we het zekere maar voor het onzekere nemen.' Hij begeleidde haar naar de lift. 'Ik breng je ook even boven.'

Isabella sprak geen woord tot de lift stopte. Ze voelde zich plotseling ellendig; hij was zo ontzettend vriendelijk geweest. 'Wil je misschien even binnenkomen? Je zou hier zolang op Natasha kunnen wachten.'

'Graag, dank je.' Ze liepen naar binnen en sloten de deur achter zich. 'Waarom is ze trouwens niet met ons meegegaan in plaats van daar te blijven en zich bloot te stellen aan die persmuskieten?' Denkend aan Natasha's woorden, had hij zich daar de hele tijd het hoofd over gebroken.

Zuchtend keek Isabella hem aan. Dat kon ze hem toch wel vertellen. 'Ik vermoed dat ze het beter vond als niemand wist dat ik in haar gezelschap was.'

'Kwam je daarom zo laat binnen?' Ze knikte en hij zei: 'Je leidt een mysterieus leven, Isabella.' Hij glimlachte en stelde verder geen vragen meer.

De rest van de avond ging snel voorbij. Ze zaten op de witte bank en praatten over Italië, over textiel en over zijn huis. Hij bezat een plantage in Zuid-Carolina, een farm in Virginia en een huis in New York. 'Heb je in Virginia ook paarden?' 'Ja. Kun je rijden?'

Ze keek hem over haar glas cognac grijnzend aan. 'Ik heb het wel gedaan, maar dat is lang geleden.'

'Natasha en jij moeten er eens met de jongens komen. Kun je daar tijd voor vrijmaken voor je naar huis teruggaat?' 'Waarschijnlijk wel.'

Op dat moment kwam Natasha binnen. Ze maakte een verslagen en uitgeputte indruk en keek Isabella recht in de ogen. 'Ik heb je toch gezegd dat je gek was om dit door te zetten! Besef je wel wat je teweeg hebt gebracht?'

Verbijsterd keek Corbett naar de uitdrukking op haar gezicht en luisterde hij naar de onstuimige klank van haar stem. Isabella leek zich er echter niets van aan te trekken. Ze gebaarde dat Natasha moest gaan zitten.

'Wind je niet zo op! Het stelde niets voor. Ze hebben een paar foto's genomen. Nou en?' Ze probeerde haar eigen ongerustheid te verbergen en stak een warme hand uit.

Maar Natasha wist wel beter. Woedend staarde ze van de een naar de ander, trok ten slotte de satijnen tuniek op en ging zitten. 'Heb je enig idee wie dat waren? Women 's Wear, Time-magazine en nog eentje van Associated Press. En als ik me niet vergis was er ook een redacteur van Vogue... Het was in ieder geval geen onschuldig jongetje met een pocketcamera! Sufferd die je bent! Je spel is uit!' Welk spel? Wat gebeurde hier? vroeg Corbett zich geïntrigeerd af. Hij keek de beide vrouwen aan en zei snel: 'Zal ik weggaan?' Voor Isabella iets kon zeggen antwoordde Natasha al. 'Dat hoeft niet, Corbett. Ik vertrouw jou wel. Trouwens... morgenochtend is de hele wereld op de hoogte.'

Nu werd Isabella boos. Ze stond op en liep de kamer door. 'Dat is natuurlijk belachelijk!'

'O ja, Isabella? Denk je soms dat niemand jou nog kent? Dat iedereen jou in twee maanden tijd is vergeten? Voel je je echt zo veilig? Als dat zo is, ben je een dwaas!'

Corbett zei niets. Hij keek alleen maar naar Isabella's gezicht. Ze was bang, maar onverzettelijk en in haar ogen lag de blik van iemand die de gok had gewaagd, de eerste ronde had verloren maar niet van plan was het op te geven. Hij wilde haar troosten, haar zeggen dat hij haar zou beschermen, Natasha tot kalmte manen. Toen hij ten slotte sprak, lag er een diepe, warme klank in zijn stem. 'Misschien valt het allemaal wel mee.'

Natasha wierp hem een woedende blik toe, alsof ook hij een aandeel in het plan had gehad. 'Vergeet het maar, Corbett. Geen schijn van kans! Morgen staat het in alle kranten.' Met een ongelukkig gezicht keek ze Isabella aan. 'Ik weet waarover ik praat, zie je.' Isabella bleef roerloos staan en antwoordde heel zacht: 'Misschien heb je het toch mis.'

19

Corbett Ewing zat in zijn kantoor en staarde wanhopig naar de ochtendkrant. Zoals Natasha had voorspeld, stond het er allemaal in. Hij las de New York Times. 'Isabella di San Gregorio, weduwe van de ontvoerde en vervolgens vermoorde couturier Amadeo di San Gregorio...' Daarna werd elk denkbaar detail van de ontvoering en de uiteindelijk zo ongelukkige afloop nogmaals uit de doeken gedaan. Bovendien werd uitgebreid vermeld hoe ze was verdwenen en iedereen had gedacht dat ze haar toevlucht had gezocht in een terraswoning boven haar zaak in Rome. Er werden een paar regels besteed
aan de vraag of ze al lang in Amerika was of dat ze heimelijk was vertrokken na de succesvolle voorjaarsshow van Huize San Gregorio. Het artikel berichtte voorts dat haar huidige verblijfplaats niet bekend was en dat discrete navraag bij prominente figuren uit de modewereld daaromtrent niets aan het licht had gebracht; men wilde niets vertellen of men wist het echt niet. Signore Cattani, de Amerikaanse vertegenwoordiger van San Gregorio in New York, zei dat ze de laatste maanden vaker contact met hem had opgenomen dan vroeger, maar dat dit geen reden was om aan te nemen dat zij zich in New York en niet in Rome bevond. Er werd ook melding gemaakt van het - - feit dat zij bij de filmpremière was gezien in het gezelschap van een lange, witharige man en dat ze er samen vandoor gingen in een zwarte Rolls met chauffeur. De identiteit van de man was evenwel niet bekend. De belangstelling van de journalisten was in eerste instantie op Isabella gericht en hoewel een van de verslaggevers van mening was dat de man hem bekend voorkwam, had niemand eraan gedacht hem wat nauwkeuriger te bekijken, terwijl op de foto's alleen zijn rug was te zien.

Corbett zuchtte. Hij legde de krant weg, leunde achterover in zijn stoel en draaide langzaam rond. Wat wist ze van hem? Wat had Natasha gezegd? Van alle vrouwen ter wereld wenste hij dat juist zij iemand anders was. Terneergeslagen keek hij weer naar de krant en toen naar zijn handen. Traag keerden zijn gedachten van zijn eigen zorgen terug naar haar. Isabella di San Gregorio! Hij had het geen moment vermoed.

Natasha's nicht uit Milaan! Bij de herinnering aan dat verhaal brak er op zijn gezicht een glimlach door, die nog breder werd toen hij de overige stukjes van de legpuzzel in elkaar paste en het hele dwaze spel hem weer voor de geest kwam - hij had haar verteld dat hij in textiel deed... en zij had hem gezegd dat haar familie zich met kunst bezighield. Terwijl ze had getoond verstand van stoffen te hebben. Hoe verachtelijk had ze hem aangekeken toen ze hem liet weten dat het satijn van haar japon bepaald niet van hem afkomstig maar in Frankrijk gekocht was! Nu begreep hij alles veel beter: de geheimzinnigheid, hun overhaaste vlucht van de filmpremière en de angst in Isabella's ogen, alsof ze iets dergelijks maar al te vaak had meegemaakt, alsof het haar al veel te lang als een spookbeeld achtervolgde. Arme vrouw. Wat moest zij allemaal hebben doorstaan! En hoe slaagde ze er in vredesnaam in haar zaak vanuit New York te leiden?

Eén ding was zeker: Isabella di San Gregorio was een opmerkelijke vrouw, een vrouw met talent, met schoonheid en met een ziel. Tegelijkertijd vroeg hij zich af of hij haar ooit zou leren doorgronden. Of zelfs maar de kans daarvoor kreeg. Hij besefte dat daar maar één antwoord op was en dat alleen zij dat kon geven. Die avond zou hij het haar vertellen. Hij kon niet het risico nemen dat ze er later zelf achter zou komen, waardoor zijn gevoelens voor haar geen kans meer zouden krijgen en ze hem niet zou toestaan haar te helpen... als ze dat ooit zou willen, als ze ooit nog tegen hem wilde praten. Met een diepe zucht van gelatenheid stond Corbett Ewing op en liep van zijn bureau naar het raam. Vandaar staarde hij in de richting van Park Avenue waar hij, in Natasha's appartement, Isabella wist. Samen met haar kind en Natasha. Ten slotte ging hij weer zitten en greep naar de telefoon.

Isabella was in gesprek met Bernardo in Rome. Hij had het nieuws pas tegen de middag onder ogen gekregen. Zijn secretaresse had hem de middagkrant gebracht, die hij vol afschuw en met vlammende ogen maar zonder commentaar had gelezen. Hij had Isabella gebeld. Eerst om zes uur 's morgens, vervolgens om zeven uur en nu - vlak na tienen. - weer.

'Oké, oké, ik heb het gedaan! En wat dan nog? Er is nu toch niets meer aan te veranderen. Ik trek me weer terug in mijn schuilplaats en niemand zal weten of ik nog in New York ben. Ik kan er niet langer tegen! Ik werk dag en nacht. Ik eet met de kinderen. In het donker maak ik korte wandelingen. Nooit mensen om me heen, Bernardo! Niemand om naar te kijken, om mee te lachen, om tegen te praten. Geen gelijkgestemde met wie ik eens van gedachten kan wisselen over mijn werk. Het enige wat mij 's avonds enige opwinding verschaft is Jasons elektrische trein.' Haar stem smeekte om begrip, maar Bernardo wilde het niet horen.

'Best! Ga je gang dan maar. Blameer jezelf. Maar kom niet bij me jammeren als er iets met jou of Alessandro gebeurt, want dat is dan je eigen stomme schuld!' Plotseling haalde hij eens diep adem en hield zichzelf in. Aan de andere kant van de lijn hoorde hij Isabella zachtjes snikken. 'Stil maar. Het is al goed... het spijt me... toe, Isabella... Ik maakte me alleen zoveel zorgen om jou. Het was zo dom wat je hebt gedaan.' Hij stak een sigaret op en drukte hem bijna onmiddellijk weer uit.

'Ik weet het.' Ze snikte nog eens en droogde toen vermoeid haar
ogen. 'Maar ik móest. Ik dacht echt dat het geen kwaad kon en dat niemand mij zou zien.'

'Denk je er nu anders over? Besef je nu hoe zichtbaar je bent?' Ze knikte diep ongelukkig. 'Ja. Er was een tijd dat ik daarvan genoot. Nu haat ik het. Ik ben een gevangene van mijn eigen gezicht!' 'Het is een mooi gezicht. Ik houd ervan, dus huil nu niet meer.' Zijn stem klonk zacht.

'Wat moet ik nu doen? Naar huis gaan?'

'Ben je gek? Dat zou nog veel erger zijn. Nee, je blijft waar je bent. Ondertussen zal ik proberen iedereen wijs te maken dat je hier pas na de voorjaarsshow bent vertrokken en dat je inmiddels weer op weg bent naar Europa. Ik zal laten doorschemeren dat je naar Frankrijk gaat. Dat zal aannemelijk klinken omdat de familie van je moeder daar vandaan komt.'

'Er leeft niemand meer van die familie.' Ze snoof luidruchtig. 'Dat weet ik wel, maar het lijkt logisch dat je daar nog banden hebt.' 'Zouden ze het geloven?'

'Wat maakt dat uit? Zolang ze je niet opnieuw in het openbaar zien, ben jij veilig. Niemand schijnt te weten waar je logeert. Heeft Natasha samen met jou de première verlaten?' Hij deed een schietgebedje dat een van beiden zo slim was geweest zich niet in gezelschap van de ander te vertonen.

'Nee. Een vriend van haar heeft me thuisgebracht. Zij is apart weggegaan.'

'Gelukkig.' Hij zweeg even en probeerde een onverschillige klank in zijn stem te leggen. 'Enne... wie was eigenlijk die man op de foto?' Dat ontbrak er nog maar aan... dat ze daarginds een verhouding met iemand begon.

'Rustig maar, Bernardo. Hij is een vriend van Natasha.' 'Zal hij niemand vertellen waar jij bent?' 'Natuurlijk niet!'

'Je bent te goed van vertrouwen. Ik zal het hier druk krijgen met de pers. En Isabella, toe... gebruik in godsnaam je verstand en blijf thuis, cara!'

'Capisco, capisco. Maak je geen zorgen. Ik begin het nu door te krijgen. Zelfs hier ben ik een gevangene... Nog meer dan in Rome.' 'Eens zal dat afgelopen zijn. Heb nog een tijdje geduld. Er zijn pas zeven maanden voorbij sinds de ontvoering. Over een jaartje is het oud nieuws.'

Oud nieuws... Ze dacht dat zij tegen die tijd ook wel oud nieuws zou zijn. 'Ach ja... misschien. Enne... Bernardo... het spijt me dat ik je zoveel moeilijkheden bezorg.' Ze voelde zich als een kind dat erg stout was geweest.

'Dat geeft niet, hoor. Ik ben eraan gewend. Ik begon het juist te missen.'

'Hoe is het met je maagzweer?' vroeg ze met een glimlach.

'Die gedijt prima. Ik geloof dat hij met het uur groter wordt.'

'Praat niet zo! Doe het alsjeblieft een beetje rustig aan.'

'Je zegt het maar! Bemoei jij je nu maar met die problemen van de confectieserie voor Azië. En als je je verveelt, begin je maar vast aan de volgende collectie.'

'Bernardo, je bent te goed voor me!'

'Ecco. Ik weet het. Ik bel je nog wel als er iets bijzonders is. En dat zal er niet zijn zolang jij je deur gesloten houdt en binnen blijft.' 'Capisco.' Ze namen afscheid van elkaar en hingen op. Wrevelig bleef Isabella even zitten. Waarom zou ze binnen moeten blijven en met welk recht meende hij haar te kunnen zeggen dat ze Corbett niet moest vertrouwen? Ze stond op en verliet haar kantoor. In de keuken trof ze Natasha die zichzelf een kop koffie inschonk. Er lag een verbeten trek op haar gezicht. 'Leuk gebabbeld met Bernardo?'

'Reken maar. Begin jij soms ook nog even?' Om zeven uur was Natasha haar kamer al binnengestormd, wapperend met de krant en nog steeds met een woedende blik in haar ogen. 'Heus, meer kan ik vandaag niet verdragen! Ik heb een fout begaan. Ik was te overmoedig en had gisterenavond niet uit moeten gaan. Maar dat heb ik wel gedaan. Omdat ik moest. Ik kon het niet langer uithouden. Maar nu besef ik dat ik me nog een tijdje op de achtergrond moet houden.' 'Wat gaat hij tegen de pers zeggen?'

'Dat ik een paar dagen in New York ben geweest en dat ik van plan ben naar Frankrijk te gaan.'

'Dat zal ze wel een paar dagen in Parijs bezighouden. En jij? Wat ga jij doen?'

'Wat ik tot nu toe steeds heb gedaan: werken.'

'Al deze herrie heeft tenminste één positieve gebeurtenis opgeleverd.'

Ze keek Isabella veelbetekenend aan.

'Wat dan?' Isabella keek haar nietszeggend aan.

'Je hebt Corbett weer ontmoet.' Natasha zweeg even en keek naar

Isabella. 'En volgens mij is dat een voltreffer geweest.' 'Doe niet zo dwaas!' Ze draaide zich om, maar Natasha wist bijna zeker dat ze haar vriendin had zien blozen. 'Vind je hem aardig?' Het bleef lang stil. 'Nou?' Langzaam keerde Isabella zich naar haar toe. In haar ogen glansde een warme gloed. 'Natasha, ga niet koppelen.' Ze knikte. 'Ik denk dat hij je wel zal bellen.' Daarop knikte Isabella zwijgend, maar haar hart sprong even op toen ze terugliep naar haar kantoor en de deur achter zich sloot.

20

Isabella was zich in haar kamer aan het verkleden voor het diner toen Corbett arriveerde. Glimlachend luisterde ze naar de verrukte kreten van Jason en even later het vrolijke gelach van haar eigen zoon. Het kon geen kwaad dat hij voor de verandering eens een man zag, dacht ze blij. Het was alweer zo lang geleden dat hij Bernardo om zich heen had en in tegenstelling tot haar eigen huishouden in Rome, had Natasha geen mannelijke bedienden. Alessandro kwam alleen maar in contact met vrouwen, waardoor hij zijn vader de laatste tijd veel sterker miste.

Isabella trok de rits van haar zwarte wollen jurk dicht, streek haar zwarte kousen glad en stapte in zwarte suède schoenen. Ze deed oorbellen van zwart glazuur met parels in haar oren en schikte nog even haar donkere, streng opgemaakte haren. Tot slot deed ze het licht uit en grinnikte inwendig. De zwaan was weer het lelijke eendje geworden. Het deed er niet toe. Het was niet haar bedoeling om Corbett Ewing te verleiden. Evenals voor Alessandro zou het ook voor haar goed zijn een mannelijke vriend te hebben.

Rustig liep ze de zitkamer in en zag dat Corbett bestormd werd door de beide jongens. Ze hadden juist twee grote pakken geopend waarin identieke brandweerhelmen bleken te zitten, uitgerust met knipperlichten en sirenes; daarbij hoorden twee brandweerjassen. 'Jippieee! Nou zijn we brandweermannen!' Ze trokken hun uitrusting aan en holden juichend door de kamer. Alessandro was kennelijk blij Corbett weer te zien. Het gegil van de sirenes was oorverdovend, zodat Natasha ineenkromp.

'Wat een leuke cadeaus, Corbett. Help me herinneren dat ik je morgenochtend om zes uur opbel om je mijn dankbaarheid te tonen!' Hij deed zijn mond open om te antwoorden, maar op dat moment zag hij Isabella aan de andere kant van de kamer staan. Snel stond hij op en keek haar even nerveus aan. Toen liep hij naar haar toe en pakte haar hand. 'Hallo, Isabella. Hoe is het ermee?' Haar ogen gaven het antwoord. Ze was moe. Uitgeput. Niettemin werd hij opnieuw door haar schoonheid getroffen. Hoewel ze het zelf nauwelijks zou kunnen geloven, vond hij haar in het strakke zwart wollen jurkje en zonder de pracht van satijn en van de opvallende witte jas veel mooier. 'Het moet een enerverende dag voor je zijn geweest.' Zijn ogen keken haar vol medeleven aan.

Ze volgde hem glimlachend en ging op de bank zitten. 'Ach, ik heb het overleefd. Zoals gewoonlijk. En hoe is het jou vergaan?' 'Voor mij was het gemakkelijk. Alles wat ze van mij wisten was dat ik wit haar had. Ze hebben er alleen niet bij gezegd dat ik een bejaarde man was...' Hij wilde nog meer zeggen, maar de jongens gaven hem geen kans. 'Kijk eens! Hij spuit water!'

'Oh, nee!' Jason had ontdekt dat er in de helm een buisje zat dat gevuld kon worden met water, zodat ze later al hun vriendjes konden nat spuiten.

'Corbett, ik geloof dat ik je nooit meer aankijk!' kreunde Natasha en kondigde vervolgens aan dat de jongens naar bed moesten. 'Nee, mama... tante Isabella... néé... toe nou!' Jason keek hen smekend aan, maar Alessandro drukte zich eenvoudig wat dichter tegen Corbetts knie. Hij staarde hem vol belangstelling aan terwijl Jason verder speelde met de helm. Isabella sloeg haar zoon gade; ze had hem nog nooit zo rustig gezien. Het was Corbett ook opgevallen; hij wierp de jongen een glimlach toe en sloeg toen als terloops zijn arm om de smalle schouders. 'Hoe vind jij je cadeau, Alessandro?'

'Ik vind het...' Hij zocht even naar het goede Engelse woord, 'erg leuk. Vooral de helm.' Hij keek vol bewondering naar Corbett op en grijnsde.

'Ik dacht dat ze ook vrij goed waren. Zou je het leuk vinden om met mij eens naar een echte brandweerkazerne te gaan?' 'Met brandweermannen?' Vol ontzag keek hij Corbett aan en richtte zijn blik toen vragend op zijn moeder. 'Ga jij dan ook mee?' Isabella knikte en merkte op dat Alessandro nu ook tegen haar Engels sprak.

'Natuurlijk. Ik bedoelde jullie allebei. Nou? Lijkt je dat wat?' 'Si!' Dat was te veel voor hem. De daaropvolgende vijf minuten ratelde hij druk in het Italiaans tegen zijn moeder. Hij zei dat Amerikaanse brandweermannen vast geweldig waren en wilde weten wat ze droegen, hoe groot hun wagens waren en of ze ook een brandhaak gebruikten.

'Non so... non so... aspetta... rustig! Dat zien we allemaal vanzelf wel!' lachte Isabella. Geamuseerd keek ze toe hoe hij weer bij haar vandaan schoof en op Corbetts knie kroop. 'Gaan we er gauw heen?' 'Dat beloof ik je.'

'Fijn!' Hij klapte in zijn handen, gleed van Corbetts knie en rende achter Jason aan. Even later werden ze naar hun kamer verbannen, ondanks hun smeekbeden, protesten en woedende kreten dat brandweermannen nooit zo vroeg naar bed gingen. Toen ze eindelijk waren vertrokken, was het merkwaardig stil in het vertrek. Corbett keek weer naar Isabella. 'Je hebt een prachtzoon!' 'Ik vrees dat hij naar mannelijk gezelschap verlangt, zoals je zelf ook wel gemerkt zult hebben.' Corbett had die dag ongetwijfeld de kranten ook gelezen, dus ze hoefde de waarheid niet langer voor hem te verbergen. 'In Rome had hij veel contact met mijn bedrijfsleider, die zijn peetvader is. Hier heeft hij,' ze keek naar Natasha, 'alleen ons en dat is heel anders. Maar je hoeft je niet verplicht te voelen om met hem naar een brandweerkazerne te gaan, hoor. De cadeaus die je hebt meegebracht zijn fantastisch. Je hebt meer dan genoeg gedaan.' 'Doe niet zo raar. Ik vind het leuk. Vraag maar aan Natasha. Jason is een van mijn beste vrienden.'

'Gelukkig maar,' bevestigde deze, 'want zijn liefhebbende vader laat zich nooit zien.' Zij en Isabella hadden daar tijdens de afgelopen twee maanden dikwijls over gesproken. Toch scheen Jason gelukkig te zijn. Bovendien deed het beide jongens goed om een speelkameraadje in de buurt te hebben. Het verving hun gemis op een manier die hun moeders niet konden bewerkstelligen. 'Ik zal het deze week nog voor elkaar maken. Misschien het komend weekend...? Als jullie tenminste geen andere afspraken hebben.' Isabella keek hem lachend aan. 'Nee, we zijn volkomen vrij!' Corbett was blij dat ze lachte. Na wat hij die dag had gelezen, wist hij niet goed of ze dat nog wel kon. Maar nu hij haar zo gadesloeg, besefte hij hoe sterk ze was. Ze had een flinke klap gehad en ze was eenzaam, maar ze was niet verslagen. Ze kon nog steeds lachen en in haar brandde nog een vuur en leefde een welhaast onverwoestbare blijheid. Hij keek haar met een openhartige glimlach aan en trok een wenkbrauw op.

'Zeg, Isabella,' zei hij, 'vind je het leuk om vanavond nog wat meer over mijn textielbusiness te horen? Of zullen we het over kunst hebben?' Nu lachte ook hij voluit, en Natasha volgde zijn voorbeeld. Plotseling was de sfeer in de kamer ontspannen. 'Sorry, ik kon er niets aan doen. Maar wat je mij vertelde was erg interessant. Ook al kopen wij ons satijn merendeels in Frankrijk.' 'Dat is jouw fout. Toch had je me op z'n minst kunnen vertellen dat je iets met het modevak te maken had.'

'Waarom? Ik genoot van wat jij tegen me zei. Bovendien had je in alles gelijk, behalve met betrekking tot de synthetische weefsels. Ik vind het afschuwelijk om die voor couture te gebruiken.' 'Maar je gebruikt ze wel voor de confectie, hè?' 'Allicht. Ik moet wel - vanwege de duurzaamheid en de prijs.' 'Dan zit ik er dus niet zo erg ver naast!' Ze begonnen een ingewikkelde discussie over chemicaliën en kleuren. Stilletjes verliet Natasha hen. Na enige tijd keerde ze terug om te constateren dat het gesprek was verschoven naar Azië, de problematische zakelijke besprekingen daar, het klimaat, de financiële aspecten, de valutaproblemen, de vrije markt, en meer van die vaktermen. Ten slotte kondigde Hattie aan dat het diner was opgediend.

Natasha geeuwde. 'Ik vind jullie allebei vreselijk lief, maar jullie vervelen me stierlijk!'

'Oh, het spijt me, Natasha!' zei Isabella verontschuldigend. 'Het is ook zo fijn om eindelijk eens met iemand van gedachten te kunnen wisselen over mijn werk!' 'Het is je vergeven.'Corbett wierp zijn gastvrouw een glimlach toe. Ze hadden met z'n drieën een heerlijke avond. Ze genoten van het diner dat begon met citroensoufflé en eindigde met espressokoffie terwijl Hattie een zilveren schaaltje met muntchocolade liet rondgaan. 'Oh, ik zou het eigenlijk niet moeten doen,' kreunde Natasha terwijl ze een paar van de lekkernijen in haar mond stopte. 'Ik ook niet.' Isabella aarzelde, maar haalde toen haar schouders op. 'Ach, waarom niet? Volgens Natasha en Bernardo moet ik me de eerstkomende tien jaar toch schuilhouden, dus wat maakt het dan uit of ik dik word. Ik kan mijn haar tot mijn enkels laten groeien...' Natasha viel haar snel in de rede. 'Ik had het niet over tien maar over één jaar!'

'Maakt dat enig verschil? Eén jaar! Tien? Nu weet ik hoe mensen die tot gevangenisstraf worden veroordeeld zich voelen. Het lijkt altijd zo onwezenlijk... tot je er zelf mee wordt geconfronteerd. Dan kun je je niet voorstellen dat er ooit een einde aan zal komen. Op een dag zal het heus wel voorbij zijn, maar dan kan het je nog maar weinig schelen.' Met een somber gezicht roerde ze in haar koffie. Corbett sloeg haar gade. 'Ik begrijp niet hoe je het volhoudt. Ik zou het niet kunnen.'

'Het is wel duidelijk dat ik me er niet met hart en ziel aan overgeef, anders zou ik me nooit in dat fiasco van gisterenavond hebben gestort. Wat een geluk dat jij er was, Corbett. Zonder jou zou ik voor de wolven zijn gegooid en zelfs niet langer bij Natasha hebben kunnen blijven. Dan zou ik me met Alessandro ergens anders hebben moeten verbergen.' Die gedachte ontnuchterde hen alle drie aanzienlijk.

'Dan ben ik blij dat ik er was.'

'Ik ook.' Ze keek hem recht aan en langzaam verscheen er een glimlach op haar gezicht. 'Ik vrees dat ik erg dom was... maar ook erg gelukkig. Nogmaals bedankt.' Ze had haar bezinning herkregen, maar hij schudde zijn hoofd.

'Ik heb niets gedaan. Alleen gerend voor mijn leven!' 'Dat was voldoende!' Over de tafel ontmoetten hun blikken elkaar en hij schonk haar een warme glimlach. Met tegenzin stonden ze ten slotte op en keerden terug naar de zitkamer, waar ze voor de open haard gingen zitten. Ze praatten met elkaar over Natasha's boeken, het theater, reizen en over evenementen in New York. Natasha keek een ogenblik bezorgd toen ze de verlangende blik in Isabella's ogen zag. Corbett begreep het onmiddellijk, en even bleven ze alle drie zwijgen. Ten slotte stond Natasha lui op en keerde haar rug naar het vuur. 'Wel te rusten, luitjes. Het is wel onbeleefd, maar ik ben bekaf.' Bovendien begreep ze dat Corbett Isabella alleen wilde spreken. Overrompeld wachtte Isabella tot Corbett zou zeggen dat hij vertrok, maar dat deed hij niet. Hij stond op en kuste Natasha goedenacht. Even later waren ze alleen.

Hij wierp haar een snelle blik toe. Ze staarde afwezig in het vuur, waarvan de gloed haar gezicht teder verlichtte en in haar grote donkere ogen werd weerkaatst. Hij wilde haar zeggen hoe lieflijk ze eruitzag, maar hij wist intuïtief dat hij dat beter niet kon doen. 'Isabella...' Zijn stem was een zacht gefluister. Ze wendde haar gezicht naar het zijne. 'Ik vind het zo afschuwelijk wat er gisterenavond is gebeurd.'

'Zit er maar niet over in. Het was vermoedelijk onvermijdelijk. Ik wilde alleen zo graag dat het anders kon.' 'Dat komt heus wel weer... Daarin heeft Natasha gelijk.' 'Dat duurt nog een eeuwigheid.' Haar gezicht betrok en ze keek hem weemoedig aan. 'In sommige opzichten ben ik verwend.' 'Betekenen gelegenheden zoals die van gisteren zoveel voor je?' 'Niet echt. Wel de mensen die er komen - hoe ze zich gedragen, hoe ze eruitzien, wat ze denken. Het valt niet mee om het opeens zonder hen te moeten stellen.'

'Je wereld hoeft zich toch niet alleen hier af te spelen?' Zijn blik dwaalde even door de zacht verlichte zitkamer en richtte zich toen weer op haar. In zijn ogen lag een glimlach. 'Je kunt er best uit gaan zonder gezien te worden.' 'Dat heb ik gisterenavond geprobeerd.'

'Nee, dat is niet waar. Je bent de arena binnengegaan als een-matador in vol ornaat en toen iedereen jou opmerkte, was je verbaasd.' Ze lachte om de vergelijking. 'Op die manier had ik het nog niet bekeken.'

Hij grinnikte nu ook. 'Ik weet niet of ik het wel goed zei. In ieder geval kun je hier weg. Je kunt tochtjes of lange wandelingen maken door de bossen of over het platteland. Je hoeft jezelf niet volledig op te sluiten. Bovendien heb je het nodig om er af en toe eens uit te zijn.' Met een ongelukkig gezicht probeerde ze het verlangen in haar hart te onderdrukken.

'Mag ik je zo nu en dan eens meenemen? Met Alessandro? Of alleen?'

'Dat zou heerlijk zijn.' Ze bleef een ogenblik roerloos zitten en keek hem recht aan. 'Maar het hoeft niet, hoor. Het is vreselijk lief van je.'

Hij wilde zijn blik niet van de hare losmaken. Rustig schudde hij zijn hoofd en wendde zijn ogen toen toch af. 'Ik begrijp meer dan je denkt. Lang geleden heb ik mijn vrouw verloren. Niet op zo'n schokkende manier als jij je man, maar het was niettemin ondraaglijk pijnlijk. In het begin dacht ik zonder haar niet verder te kunnen leven. Je verliest alles wat vertrouwd is, alles wat werkelijk belangrijk is. De enige mens die weet hoe je denkt, hoe je lacht, hoe je huilt, hoe je je voelt; de enige die zich de leukste dingen uit je jeugd herinnert en je grootste angsten kent. De enige die het allemaal weet, die de code kent. En plotseling blijf je alleen achter en weet je zeker dat geen sterveling jou ooit weer zo zal begrijpen.'

'En?' Isabella keek hem aan, met moeite haar tranen terugdringend. 'Heeft een ander de taal geleerd, de geheimen doorgrond? Heeft een ander weer oprecht om je gegeven?' Zal ik ooit weer om iemand geven? dacht ze.

'Uiteindelijk ben ik tot de overtuiging gekomen dat er altijd wel iemand is. Misschien zullen de geheimen niet helemaal dezelfde zijn of zal er om andere dingen worden gelachen. Misschien zullen ze meer huilen of zullen hun behoeften minder zijn afgestemd op die van jou... maar er zijn andere mensen, Isabella. Ook al wil je dat niet horen, het is toch iets wat je moet beseffen.' 'Zijn die er voor jou geweest? Een ander die haar kon vervangen?' 'In bepaalde opzichten niet. Maar ik heb er niet echt voor opengestaan. Jij doet dat wel. Wel heb ik ermee leren leven. Ik voel de pijn niet meer iedere dag. Daaraan moet ik weliswaar toevoegen dat ik niet - zoals jij - mijn huis, mijn land en mijn hele leefpatroon ben kwijtgeraakt.'

Ze zuchtte zacht. 'De enige twee dingen die ik nog over heb zijn mijn werk en mijn kind. Daarom ben ik hier. Ik kreeg een telefoontje dat Alessandro was ontvoerd. Het bleek loos alarm. Op dat moment besloot ik dat ik op die manier niet verder kon leven.' 'Die twee dingen bezit je nog steeds en geen mens kan je dat afnemen. Zowel je zaak als je zoon zijn hier bij jou veilig.' 'Alessandro wel, maar ik maak me grote zorgen over de zaak.' 'Ik geloof niet dat dat nodig is. Ik heb erover gelezen en het lijkt me een solide bedrijf.'

'Op dit moment wel. Maar ik kan het niet eeuwig op deze manier leiden. Juist jij zou dat moeten begrijpen.'

Dat deed hij ook, beter dan hij haar wilde vertellen. Na wat ze hem zojuist had verteld, kon hij niet meer zeggen. Hij voelde een zwaar gewicht op zijn schouders drukken toen hij zijn handen voor het vuur warmde.

'Je kunt desnoods een aantal dingen veranderen. Je zou hier een groter kantoor kunnen openen en je administratie dusdanig indelen dat het vanaf elke plaats is te onderhouden. Natuurlijk alleen als het echt nodig is. Vermoedelijk is dat nu nog niet het geval.' 'Ik ben van plan naar Rome terug te keren.'

Hij knikte zwijgend, begrijpend. Even later zei hij zacht: 'Dat zal vast gebeuren. Te zijner tijd. Tot zolang ben je hier en wil ik je graag helpen er het beste van te maken. De enigen die me na Beths dood op de been hielden waren mijn vrienden.'

Isabella knikte heftig. Ze wist maar al te goed wat dat betekende. 'Corbett...' Ze keek hem aan en er glansden plotseling tranen in haar ogen. 'Raak je dat gevoel dat ze op een dag opeens voor je staat ooit weer kwijt? Ik denk niet dat iemand het begrijpt, maar ik heb maar steeds zo'n gevoel alsof hij alleen maar een tijdje op reis is.' Hij glimlachte warm en knikte. 'In zeker opzicht is hij dat ook. Ik geloof dat wij elkaar allemaal op een dag weer zullen ontmoeten. Maar op dit moment moeten we aan een beter leven werken en er het beste van proberen te maken zolang we nog hier zijn. En om antwoord te geven op je vraag: ja, ik had ook altijd het gevoel alsof Beth maar even weg was... voor een paar uur of een paar dagen om boodschappen te doen of ergens een bezoekje af te leggen. Als ik dan de lift hoorde of een deur die dichtsloeg, dacht ik: Daar is ze! Een minuut later voelde ik me dan nog ellendiger dan eerst. Misschien is het een spel dat we met onszelf spelen om de waarheid niet onder ogen te hoeven zien. Of misschien is het gewoon moeilijk om met oude gewoonten te breken. Iemand komt iedere dag thuis en je denkt dat dit altijd zo zal zijn. Het enige wat op den duur verandert is dat hij uiteindelijk niet meer thuiskomt. En dat maakt je dankbaar voor wat je hebt op het moment dat je het bezit, want je weet nu hoe kortstondig iets kan duren.'

Ze bleven weer een tijdje zwijgend zitten terwijl de as in het haardvuur licht opgloeide.

'Zeven en een halve maand is nog niet zo lang, maar lang genoeg om je erg eenzaam te voelen en te beseffen dat je nu echt op jezelf bent aangewezen.'

'Het beangstigt me soms. Nee, dat is niet waar. Het schrikt me af.' 'Je maakt op mij niet de indruk alsof je je door iets laat afschrikken.' Ze zag er rustig en beheerst uit, als iemand die in staat was nagenoeg alles het hoofd te bieden. Hij was ervan overtuigd dat ze dat de afgelopen zeven en een halve maand ook had gedaan. 'Zorg er alleen voor dat je je niet door anderen laat opjagen. Bepaal je eigen tempo.' 'Ik heb geen tempo, behalve in mijn werk. Dat is het enige leven dat ik nu nog heb.'

'Nu... alleen nu. Vergeet dat niet. Dat is maar tijdelijk. Houd dat jezelf iedere dag voor. Wordt de pijn ondraaglijk, zeg dan tegen jezelf dat het maar voor even is. Na Beths overlijden kreeg ik die raad van een goede vriendin. Ze zei me dat het was te vergelijken met het baren van een kind. Als je aan het bevallen bent en de pijn wordt ondraaglijk, denk je dat het nooit voorbij zal gaan en dat je het nooit zult overleven. Maar het duurt niet eeuwig, slechts een paar uur. En dan is het voorbij, afgelopen, achter je. Je hebt het klaargespeeld, je bent er doorheen gekomen.'

Ze glimlachte om de vergelijking. De bevalling van Alessandro was voor haar zwaar geweest. 'Ik zal eraan proberen te denken.' 'Goed zo.'

Opeens keek ze hem vragend aan. 'Heb jij kinderen, Corbett?' Hij schudde zijn hoofd. 'Alleen de kinderen die ik af en toe eens van vrienden leen.'

'Dat is misschien niet eens zo gek.' Ze keek hem grinnikend aan. 'Zo denk jij er waarschijnlijk ook over als je met Jason en Alessandro naar de brandweerkazerne bent geweest.' 'Ik verheug me erop. En hoe zit het met jou?' 'Hoe bedoel je?'

'Heb je zin om morgen een tochtje te gaan maken?' 'Moet je niet werken?' Ze keek hem verrast aan. 'Het is zaterdag. Werk jij wel?'

'Dat was ik vergeten. Ik was eigenlijk wel van plan om te werken, maar...' ze wierp hem een warme blik toe, 'ik zou het leuk vinden om met je mee te gaan. Op klaarlichte dag?' 'Natuurlijk!' Hij zag er zegevierend uit. 'Achter in mijn wagen hangen gordijntjes. Die kunnen we eventueel dicht doen.' 'Wat mysterieus!' Ze lachte weer. Corbett stond op en zij stak haar hand naar hem uit. 'Dank je, Corbett.'

Hij wilde haar plagen omdat ze zo formeel deed, maar besloot toch dat het verstandiger was het niet te doen. Daarom drukte hij haar hand en liep naar de deur. 'Tot morgen, Isabella.' 'Ja, tot morgen.' Glimlachend liep ze met hem mee naar de lift. 'Wel te rusten.'

Zodra hij alleen was, verdween zijn glimlach. Vrees welde in hem op bij de gedachte aan al die dingen die hij ongezegd had gelaten.

21

De volgende dag reden ze naar Connecticut, diep weggedoken in de beslotenheid van zijn met gordijnen afgeschermde Rolls. Ze praatten opnieuw over zaken, maar deze keer over het couturehuis van haar grootvader in Parijs en later weer over Rome. 'Hoe komt het dat jij zo goed op de hoogte bent?' Ze reden onder bomen waaraan de bladeren begonnen te ontluiken en ze keek hem doordringend aan.

'Het verschilt weinig van andere zaken. Om welk artikel het ook gaat, de concepten zijn dikwijls hetzelfde.'

Dat idee intrigeerde haar. Het was nooit bij haar opgekomen haar kennis van haar eigen zaken op ander terrein toe te passen. 'Ben jij bij veel ondernemingen betrokken?' Maar aan de hand van zijn veelzijdige kennis wist ze al dat dit zo was. Ze vond het vreemd dat hij zo weinig over zijn zaken vertelde... De meeste mannen praatten het liefst over niets anders. 'Ja.'

'Waarom vertel je er niet wat meer over?'

'Omdat het je zou vervelen. Sommige aspecten van mijn werk vervelen zelfs mij.' Ze schoten beiden in de lach.

Even later stopte de wagen en stapten ze uit, blij hun benen te kunnen strekken.

'Oh, als je eens wist hoe lang het is geleden sinds ik op gras heb gelopen en bomen heb gezien! Eindelijk, eindelijk zie ik weer eens een stukje groen. Ik dacht dat alles voor eeuwig grijs zou blijven.' Hij keek haar vriendelijk glimlachend aan. 'Zie je wel, dat is net zoiets. Niets is voor eeuwig, Isabella. Geen goede en geen kwade dingen. Dat weten we nu allebei. Je moet geen boom omhakken omdat hij nog niet in bloei staat. Je moet geduld hebben en hem voeden en koesteren. Te zijner tijd zal hij dan weer tot leven komen.' Het liefst wilde hij eraan toevoegen: 'En jij ook.'

'Misschien heb je gelijk.' Ze voelde zich op dit moment te blij om aan het verleden te denken. Ze wilde alleen maar diep ademhalen en genieten van de vrije natuur en de eerste geuren van de lente. 'Waarom heb je Alessandro niet meegenomen?' Hij keek op haar neer.

'Hij en Jason hadden met wat vriendjes in het park afgesproken. Maar ik moest hem beloven jou aan de brandweerkazerne te herinneren.' Lachend hief ze haar vinger naar hem op. 'Ik heb je gewaarschuwd!'

'Het is allemaal al geregeld. Dinsdagmiddag wordt het.' 'Dan ben je een man van je woord.'

Hij keek haar ernstig aan. 'Inderdaad, Isabella, dat ben ik.' Eigenlijk wist ze dat al. Alles aan hem duidde op een eervol mens, iemand op wie je kon bouwen en die je je diepste geheimen kon toevertrouwen. Iemand als hij had ze in geen jaren ontmoet, en het was nog langer geleden sinds ze tegen een ander haar hart had uitgestort zoals ze dat tegenover hem had gedaan. Amadeo, Bernardo en Natasha waren altijd haar vertrouwelingen geweest. Maar Amadeo had ze verloren, terwijl zij en Bernardo... ach, zij en Bernardo spraken niet meer over persoonlijke dingen. De afstand tussen hen was te groot en bovendien voelde ze een steeds groter wordende verwijdering tussen hen. En zo was alleen Natasha overgebleven. En nu Corbett. Het was verbazingwekkend hoezeer ze hem en alles wat hij zei in zo'n korte tijd was gaan vertrouwen. 'Waar dacht je aan?'

'Dat ik me zo wonderlijk op mijn gemak voel bij jou. Net als bij een oude vriend.'

'Waarom is dat zo wonderlijk?' Bij een omgevallen boom bleven ze staan en gingen erop zitten. Hij strekte zijn lange benen uit en sloeg zijn ene voet over de andere; zijn brede schouders waren gehuld in mooi Engels tweed. Ondanks de vroegtijdige witte haren zag hij er opvallend jong uit.

'Omdat ik je eigenlijk helemaal niet ken. Niet echt, bedoel ik.' 'Toch wel. Je kent alle essentiële dingen van mij. Waar ik woon, wat ik doe. Je weet dat ik jarenlang een vriend van Natasha ben. Je weet nog meer. Bovendien heb ik je zelf een heleboel verteld.' Hij doelde op Beth, zijn overleden vrouw. Isabella knikte stil. Ze keek omhoog naar de bomen, waarbij haar lange hals zich sierlijk boog en haar haren los naar beneden hingen. Hij nam haar met een glimlach in zich op; op dat moment deed ze hem denken aan een kind op een schommel.

Hij werd geboeid door haar, door haar schoonheid en door haar vlijmscherpe geest, door haar verfijnde elegantie gecombineerd met die zeldzame kracht en leiderscapaciteiten. Ze bezat alle contrasten en rijke schaduwen van bergen en valleien waarvan hij zo hield. 'Waarom draag je altijd zwart, Isabella? Ik heb je nooit in een andere kleur gezien. Behalve die ene avond. Je had toen een witte jas aan.' 'Om Amadeo,' zei ze eenvoudig. 'Ik zal me een jaar lang in het zwart kleden.'

'Sorry. Dat had ik moeten weten. Maar in Amerika wordt dat niet meer gedaan.' Hij zag er geschrokken uit, alsof hij iets had gezegd wat hij niet had moeten doen.

Isabella glimlachte. 'Het geeft niets, hoor. Ik raak er niet door van streek. Het is een gewoonte, meer niet.'

'Zelfs in huis draag je zwart.' Ze knikte. 'Kleurrijke kleren zullen je fantastisch staan - lichte perzikkleuren en heldere blauwtinten en magenta. In combinatie met jouw donkere haren...' Hij keek haar dromerig en jongensachtig aan.

Ze lachte. 'Je had ontwerper moeten worden, Corbett.' 'Soms ben ik dat ook.'

'Hoe dan?' Er kwam een ernstige blik in haar ogen toen ze haar hoofd ophief om hem beter te kunnen aankijken. Hij was een interessante man.

'Oh, ik heb eens wat ontwerpen voor een luchtvaartmaatschappij gemaakt.' Meer durfde hij niet te zeggen. 'Werd het een succes?' 'Die maatschappij?' 'Nee, het ontwerp! Stond het goed?' 'Ik vond het wel.'

'Gebruikte je je eigen weefsels?' Hij knikte.

'Dat was handig,' knikte ze goedkeurend. 'Ik probeer af en toe ook weleens dingen te maken die te combineren zijn met mijn confectie en mijn couture. Dat is vaak vrij lastig vanwege de stoffen, maar waar mogelijk doe ik het.'

'Waar heb je dat allemaal geleerd?' Hij was gefascineerd. Ze glimlachte. 'Van mijn grootvader. Hij was een genie. De enige echte Jacques-Louis Parel. Ik sloeg hem gade, ik luisterde naar hem en ik leerde van hem. Ik heb altijd geweten dat ik ontwerpster wilde worden. Nadat ik een jaar hier heb gewoond, heb ik in Rome mijn eigen ontwerpstudio opgezet.' Zo had ze Amadeo ontmoet; zo was het allemaal begonnen. 'Erfelijke genialiteit dus.'

'Blijkbaar.' Met een lachje plukte ze een kleine veldbloem.

'En bescheidenheid.' Luchtig sloeg hij een arm om haar schouder en
stond op. 'Zullen we eens gaan lunchen?' 'Kan dat hier ergens?' Ze keek hem blij aan, maar hij schudde rustig zijn hoofd.

'Nee.'

Haar gezicht betrok. 'Stom van mij om te vragen.'

'We komen hier van de zomer nog weleens terug. Vlak achter die heuvel daar is een leuk restaurant. Maar voor vandaag, Isabella, heb ik het een en ander geïmproviseerd.'

'Echt waar?'

'Natuurlijk! Dacht je soms dat ik je zou laten verhongeren? Zo wreed ben ik niet, hoor. Bovendien begin ik zelf ook trek te krijgen.' 'Heb je voor een picknick gezorgd?'

'Zo zou je het kunnen noemen.' Hij pakte haar hand en trok haar overeind. Ze klopte haar zwarte rok af en terwijl ze terugliepen naar de auto trok ze de zwarte blazer wat dichter om zich heen. Corbett reed naar een nabijgelegen meer, waar hij stopte en een grote leren tas begon uit te pakken. De picknick bestond uit paté, brie, stokbrood, kaviaar, koekjes, pasteitjes en fruit.

Verrukt staarde ze naar al dat lekkers dat hij had uitgestald op het tafeltje dat achter de rugleuning van een van de stoelen in de Rolls verborgen had gezeten. 'Allemensen, dit is fantastisch! Alleen de champagne ontbreekt nog!'

Hij boog zich naar haar toe en grijnsde. 'Je hebt te vroeg gesproken!' Hij opende de bar in de wagen en haalde uit een ijs emmertje een grote fles te voorschijn. Daarna zette hij twee glazen klaar. 'Jij denkt ook aan alles.' 'Aan bijna alles.'

Zondags deed Isabella spelletjes met Alessandro. Het regende de hele dag en ze was blij dat het de dag daarvoor droog was geweest. Op maandag werkte ze vijftien uur achtereen en op dinsdag pleegde ze telefoontjes naar Hong Kong en Europa, naar Brazilië en Bangkok. Ze stond blootsvoets en gekleed in een blauwe spijkerbroek in de keuken koffie te drinken toen er aan de deur werd gebeld. Verschrikt keek ze op. Het duurde nog tien minuten voordat de jongens uit school zouden thuiskomen. Hattie was naar de markt en Natasha had gezegd dat ze de hele dag weg zou zijn. Met een verwarde blik liep Isabella naar de voordeur en tuurde door het kijkgaatje. Plotseling verscheen er een lach op haar gezicht. Het was Corbett, eveneens gekleed in een oude trui en een spijkerbroek.

'Hoe kon je zoiets belangrijks over het hoofd zien? Het is vandaag toch brandweerdag?'

Isabella keek hem verlegen aan. 'Glad vergeten!' 'Zijn de jongens thuis? Anders zal ik jou moeten meenemen. De kazerne zal het me nooit vergeven als ik niet kom opdagen. Ik zeg gewoon dat je mijn nicht bent.' Zijn blik gleed waarderend over Isabella's gestalte en ontdekte opeens de lange slanke benen en de smalle heupen.

'De jongens zijn er met vijf minuten. Wat zullen ze verrast zijn! Hoe is het met jou?'

'Best. Wat zijn jullie tweetjes aan het doen? Alweer aan het werk?' 'Natuurlijk.' Isabella keek hem fier aan en wenkte hem vervolgens mee naar haar kantoor. 'Wil je eens zien wat een mooi kantoor Natasha voor mij heeft ingericht?' Ze was als een klein meisje dat met haar kamer wilde pronken.

Hij volgde haar bereidwillig en floot toen hij het vertrek betrad. 'Is het niet fantastisch?' vroeg Isabella.

'Dat is het zeker.' Haar werk lag op de tafel uitgespreid; het waren stapels paperassen. De vloer was bezaaid met keurig gerangschikte dessins. 'Dat was wel even wennen, denk ik. Ik neem aan dat je in Rome over meer ruimte beschikte.'

'Iets meer, ja.' In zichzelf glimlachend dacht ze aan de enorme kantoren waarover zij en Amadeo op de derde verdieping hadden beschikt. 'Maar ik red me wel.' 'Daar ziet het wel naar uit!'

Op dat moment kwamen de jongens thuis. Bij het zien van Corbett slaakten ze vreugdekreten en tien minuten later waren ze alweer met Corbett vertrokken.

Pas twee uur later keerden ze terug. 'Hoe was het?' vroeg Isabella die op hen had zitten wachten.

Uitgebreid vertelden ze haar alles. Opgewonden somde Alessandro op wat er in de brandweerkazerne allemaal was, ook de brandhaak waarover hij het eerder had gehad. En toen Hattie hem ten slotte in de richting van de badkamer duwde, kwebbelde hij nog over zijn schouder door.

Eindelijk waren Corbett en Isabella alleen. 'Nu wil ik weleens weten hoe het met jou is,' zei ze. 'Uitgeput?' 'Een beetje. Maar het was ontzettend leuk.' 'Je bent geweldig! Wil je iets drinken?'

'Graag. Whisky met water en veel ijs.'

'Amerikaanser kan het niet.' Ze keek hem met afkeurende spot aan en liep naar Natasha's wit marmeren bar. 'Wat moet ik dan drinken?' 'Cinzano of pernod. Of misschien zelfs kirsch.' 'Een volgende keer dan. Nu heb ik echt zin in whisky.' Met een grijns nam hij het glas aan dat ze hem overhandigde. 'Waar is Natasha?' 'Die is zich aan het kleden voor een diner en de opening van een galerie.'

'En jij dan, Assepoester?'

'Het gewone recept... Ik ga een wandeling maken.' 'Vind je dat niet eng, Isabella?' Hij keek haar opeens bezorgd aan. 'Ik ben voorzichtig.' Ze liep zelfs niet meer via Madison Avenue terug. 'Het is niet erg opwindend, maar het helpt.' Hij knikte. 'Vind je het goed dat ik je vanavond vergezel?' 'Natuurlijk,' antwoordde ze vlug.

Nadat hij zijn drankje op had en Natasha was weggegaan vertrokken ze. Ze liepen haar gebruikelijke route, waarbij ze een deel al joggend aflegden en het laatste stuk naar huis rustig liepen. Als ze dat had gedaan, voelde ze zich altijd prettiger. Het leek alsof haar lichaam schreeuwde om wat beweging en frisse lucht. Het was weliswaar niet voldoende, maar toch beter dan niets.

'Nu weet ik hoe al die arme honden die de hele dag in huis opgesloten zitten zich voelen.'

'Ik voel me in mijn kantoor soms net zo.' Ze keek hem verwijtend aan. 'Maar jij kunt eruit als je wilt.' Hij leek in gedachten te zijn verzonken toen ze in het appartement terugkeerden. De jongens legden echter onmiddellijk beslag op hen. Ze hadden hun pyjama's al aan en zagen er fris gewassen uit. Het daaropvolgende halve uur ravotte Corbett met hen terwijl Isabella toekeek. Corbett scheen ervan te genieten. Hij ging leuk met kinderen om, zoals hij trouwens ook met volwassenen goed overweg kon. Het deed haar goed de jongens met hem samen te zien. Hij was de enige man in hun omgeving. Ten slotte kwam Hattie de kamer binnen en dirigeerde hen ondanks heftige protesten naar bed. 'Blijf je eten?' 'Graag!'

Hattie had in de keuken kip en maïs klaargezet. Ze gingen gezellig bij elkaar zitten en bedienden zichzelf. Na het eten installeerden ze zich in Natasha's behaaglijke woonkamer. Isabella zette wat muziek op en Corbett strekte tevreden zijn lange benen.

'Wat ben ik blij dat ik vorige week naar die filmpremière ben gegaan!

Weet je dat ik bijna was thuisgebleven?'

'Waarom?'

'Ik dacht dat er niets aan zou zijn.' Hij moest daarom lachen en Isabella deed met hem mee. 'En was dat zo?'

'Integendeel! Sinds die tijd heb ik me geen moment verveeld!' 'Ik evenmin.' Ze wierp hem een onbevangen glimlach toe en was verrast toen hij haar hand pakte.

'Dat doet me genoegen. Ik vind het zo afschuwelijk wat je allemaal hebt moeten doormaken. Ik wou dat ik je kon helpen.' Hij wist dat hij haar leven niet kon veranderen. Nog niet. 'Het leven is niet altijd even gemakkelijk, maar zoals je zelf al zei overleven we het wel.'

'Sommigen wel, anderen niet. Jij bent iemand die overleeft. Evenals ik.'

Ze knikte instemmend. 'Ik geloof dat ik dat van mijn grootvader heb geleerd. Wat er ook gebeurde, wat er ook mis ging, hij richtte zich altijd weer op en pakte onmiddellijk iets beters aan. Soms duurde het even voor hij zover was, maar altijd weer slaagde hij erin iets spectaculairs te doen. Daar heb ik bewondering voor.' 'Je lijkt veel op hem,' zei hij. Ze keek hem met een dankbare glimlach aan. 'Waarom verkocht hij de zaak?'

'Hij was drieëntachtig jaar oud, moe en ziek. Mijn grootmoeder leefde niet meer en mijn moeder had geen belangstelling voor de zaak. Ik was nog de enige, maar ik was te jong. Op dat moment had ik Parel niet kunnen leiden. Nu wel. Soms droom ik ervan het terug te kopen en het met San Gregorio te laten fuseren.' 'Waarom heb je dat nooit gedaan?'

'Amadeo en Bernardo beweerden altijd dat het niet verstandig zou zijn.'

'Ben jij het daarmee eens?'

'Misschien. Ik ben er nog niet helemaal uit.'

'Dan zul je het op een dag wellicht toch kopen.'

'Misschien. Eén ding staat vast: ik verkoop nooit wat ik nu heb!' Ze doelde op San Gregorio.

'Was daar dan sprake van?' Hij wendde zijn blik af.

'Wat mij betreft niet. Nooit! Maar mijn directeur, Bernardo Franco, probeert het daarop aan te sturen. Hij is een onnozele dwaas! Ik zal nooit verkopen.'

Corbett knikte begrijpend. 'Ik geloof ook niet dat je dat zou moeten doen.'

'Op een dag zal de zaak van Alessandro zijn. Dat ben ik hem verschuldigd.' Opnieuw knikte Corbett, waarna het gesprek een andere wending nam. Ze praatten over muziek, over reizen, over de plaatsen waar ze hun jeugd hadden doorgebracht en waarom Corbett nooit kinderen had gehad. _

'Ik was bang dat ik geen tijd voor een kind zou hebben.' 'En je vrouw?'

'Ik weet niet goed of zij er wel een type voor was. In ieder geval was zij het met me eens en namen we geen kinderen. En nu is het er een beetje te laat voor.'

'Onzin! Je bent pas tweeënveertig. In Italië krijgen mannen die heel wat ouder zijn voortdurend kinderen.'

'In dat geval ga ik onmiddellijk aan de slag. Wat moet ik doen? Een advertentie zetten?'

Isabella keek hem glimlachend aan. 'Zo drastisch hoef je nu ook weer niet te werk te gaan!'

Hij lachte zacht. 'Nee, misschien niet.' En toen, zonder te beseffen wat er gebeurde, zag ze hoe hij dichter naar haar toeschoof en zijn handen op haar schouders legde. Ze voelde hoe ze in zijn armen gleed. De muziek klonk ver weg en het bloed suisde in haar oren terwijl Corbett haar kuste en ze zich als een drenkeling in een zware storm aan hem vastklampte. Hij kuste haar teder en tot in het diepst van haar ziel voelde ze hoe haar hele lichaam naar hem hunkerde. Maar plotseling rukte ze zich uit zijn omarming los. 'Corbett! Néé!' Ze schrok van zichzelf, maar de blik in zijn ogen stelde haar snel gerust. Het was een blik vol warme tederheid van een man die ze vertrouwde en bij wie ze zich volkomen veilig voelde. 'Hoe kon dit gebeuren?' Haar ogen waren beneveld door tranen, maar toch lag er ook iets van vreugde in haar blik. 'Eens even denken... Ik schoof over de bank naar jou toe, legde mijn hand hier...' Hij lachte zacht en zij kon niets anders dan zijn voorbeeld volgen.

'Dat was vreselijk. Dat had je niet moeten doen, Amadeo...' Plotseling zweeg ze. Er was geen Amadeo. De tranen sprongen in haar ogen en ze begon te huilen. Hij nam haar weer in zijn armen en drukte haar dicht tegen zich aan.

'Toe, Isabella, niet doen. Niet achterom kijken, liefste. Denk aan wat ik je heb gezegd. De pijn duurt niet eeuwig. Dit is nieuw... heel nieuw!'

Terwijl hij haar zo vasthield, was hij dankbaar dat Amadeo al bijna acht maanden dood was. Ze was nu lang genoeg alleen om er klaar voor te zijn en open te staan voor een ander. 'Maar ik mag het niet doen, Corbett.' Langzaam maakte ze zich uit zijn omarming los. 'Ik kan het niet.'

'Waarom niet? Als je het echt niet wilt, zullen we er nooit meer over praten.'

'Dat is het niet. Ik ben erg op je gesteld...'

'Maar het is te vlug? We zullen niets overhaasten. Dat beloof ik je. Ik wil niet dat je ongelukkig bent... Nooit meer!'

Na die woorden keek ze hem met een zachte glimlach aan. 'Dat is een
zalige droom. Niets duurt eeuwig... weet je nog? Niets goeds en niets kwaads.'

'Nee, maar sommige dingen duren heel lang. Ik zou dat graag met jou beleven.'

Voordat ze er zelf erg in had antwoordde ze: 'En ik met jou.' Hij glimlachte haar toe. Ze dronken cognac, zaten op de grond als een paar kinderen en luisterden naar de muziek. Het was fijn om bij hem te zijn en ze voelde zich gelukkig... en nog gelukkiger toen hij haar opnieuw kuste. Deze keer verzette ze zich niet en wilde ze hem evenmin tegenhouden. Ten slotte keek hij op zijn horloge, wierp haar een warme blik toe en stond op.

'Ik geloof, liefste, dat ik nu maar beter naar huis kan gaan.'

'Zo vroeg? Het kan nauwelijks later zijn dan tien uur.'

Hij schudde zijn hoofd. 'Het is al bijna half twee! Trouwens, als ik niet gauw wegga, vergrijp ik me nog aan jou!'

'Verkrachten, bedoel je?' Het klonk geamuseerd. Ze had zichzelf weer onder controle.

'Om mee te beginnen, ja.' Zijn blauwe ogen twinkelden plagend. 'Oh, je bent onmogelijk!' lachte ze.

'Misschien. Ik ben in ieder geval gek op je.' Hij pakte haar hand en trok haar overeind. 'Weet je dat, Isabella? Ik heb me in geen jaren zo gevoeld.'

'En voor die tijd?' Ze maakte er nog steeds een spelletje van. Ze voelde zich plotseling zo gelukkig dat ze zou willen vliegen.

'Oh, daarvoor was ik verliefd op ene Tillie Erzbaum. Ze was veertien en had een fantastische boezem.'

'Hoe oud was jij toen?'

Hij dacht even na. 'Negen en een half.'

'Dan is het je vergeven.'

'Gelukkig!'

Ze liepen langzaam naar de deur, waar hij haar opnieuw kuste. 'Ik bel je morgen op.' Ze schonk hem een gelukkig lachje. 'En hoe zit het met onze wandeling? Mag ik morgen weer met je mee?' 'Ik denk dat dat wel geregeld kan worden.'

De volgende morgen werd ze met een gevoel van afschuw wakker. Wat had ze gedaan! Ze was een weduwe! In haar hart was ze nog steeds een getrouwde vrouw. Hoe had ze hem gisterenavond zo kunnen kussen? Haar hart klopte heftig zodra ze eraan terugdacht en ze werd gekweld door een mengeling van verdriet en een vreemd schuldgevoel. Toen hij belde bleef ze in haar kantoor en riep door de gesloten deur kortaf tegen Natasha dat ze het te druk had om met anderen te praten. Zelfs niet met hem. Maar het was niet zijn schuld, hield ze zichzelf voor terwijl ze vergeefs probeerde zich op haar werk te concentreren. Hij kon er helemaal niets aan doen. Zij had evenzeer van die kussen genoten als hij, was even verrast geweest over haar eigen reactie en nog meer over wat ze diep in haar ziel voelde. Maar Amadeo ... Amadeo... Het was immers waar... Amadeo kwam niet terug.

'Waar ga je heen?' Verbaasd keek Natasha haar na toen ze naar de deur liep.

'Ik maak mijn wandeling wat vroeger. Ik moet vanavond nog zoveel werk doen.' Haar stem klonk scherp en ze wierp Natasha een nerveuze blik toe.

'Zoals je wilt. Je hoeft niet zo vinnig te doen. Het was maar een vraag.'

Om vijf uur was ze terug, maar ze voelde zich nog steeds verward en zenuwachtig, geschokt om wat ze had gedaan. Terwijl ze met de lift omhoog ging, drong het opeens tot haar door dat ze zich als een dwaas gedroeg. Ze was een volwassen vrouw, ze was eenzaam, en hij was een aantrekkelijke man. En daarom had ze hem gekust. Was dat zo erg? Maar toen ze de deur naar het appartement opende, deinsde
ze bijna terug toen ze hem in het midden van de kamer zag staan. Zoals gewoonlijk dartelden de kinderen om hem heen terwijl Natasha languit op de bank lag, omringd door boeken en paperassen, en ondanks de herrie met Corbett probeerde te praten. 'Hai, Isabella! Fijn gewandeld?' riep Natasha. 'Ia hoor.'

'Ik hoop dat het je goed heeft gedaan. Je was in een rotbui toen je wegging.'

Ze knikte en Corbett grinnikte. De blik in zijn ogen was evenwel niet overdreven vertrouwelijk, noch bezitterig of onvriendelijk. 'Heb je een nare dag gehad?'

Ze knikte opnieuw en probeerde tegen hem te glimlachen. De vertroostende kameraadschap in zijn ogen bleef en daardoor ontspande ze zich enigszins. Misschien had ze er te veel waarde aan gehecht en zou hij er niet verder op doorgaan. Het was gewoon gekomen door de cognac en de muziek, maar het kon nog teruggedraaid worden. Het was nog niet te laat. Plotseling glimlachte ze inwendig en plofte ze op een stoel neer. Terwijl Corbett met de jongens speelde, riep Natasha Hattie. De hulp verscheen en Natasha gebaarde dat ze de jongens moest meenemen.

'Allemachtig, ik houd van die knapen, maar soms maken ze me tureluurs!'

Corbett liet zich met een zucht in een stoel zakken en grinnikte. 'Stoeien jullie nooit eens met die twee? Ze beschikken over meer energie dan een stel jonge honden!'

'We lezen hun verhaaltjes voor.' Natasha wierp hem een geamuseerde blik toe. 'En we doen spelletjes met ze.'

'Koop dan een boksbal of zoiets voor hen. Ach, wat klets ik toch! Die hebben ze helemaal niet nodig. Ze hebben mij immers!' Zijn ogen ontmoetten die van Isabella. Deze keer was zijn blik scherper. 'Je bent dus al wezen wandelen?' Ze knikte. 'Ja.'

'Oké. Breng me dan maar eens naar je kantoor en laat me zien wat je vandaag hebt gedaan. Dat heb je me gisteren beloofd, weet je nog wel?' Voor ze kon protesteren had hij haar hand gepakt en haar overeind getrokken. In aanwezigheid van Natasha wilde ze geen scène maken en daarom liep ze snel naar haar kantoor. Corbett sloot de deur.

'Corbett, ik...'

'Wacht even voor je iets zegt, wil je?' Hij ging in een stoel zitten en keek haar vriendelijk aan. 'Toe, ga ook zitten.' Als een gehoorzaam schoolmeisje deed ze wat hij zei. Ze was allang blij dat hij haar niet zonder pardon in zijn armen sloot. 'Voor je me vertelt wat je op je hart hebt,' vervolgde hij, 'zal ik je zeggen wat ik al weet. Ik heb het zelf allemaal doorgemaakt. Ik weet hoe het is: afschuwelijk. Laat me mijn ervaringen dus met je delen. Ik ben niet helemaal gek. Toen ik hier gisterenavond vertrok was jij even gelukkig als ik. Maar op een gegeven moment - misschien vannacht, misschien vanmorgen of misschien pas tegen de avond, hoewel ik dat laatste betwijfel - ben je gaan denken. Over je man, over vroeger, over je nog getrouwd voelen. Je voelde je schuldig, bang en stapelgek.'

Isabella staarde hem met grote ogen vol verbazing aan. Ze sprak geen woord.

'Je snapte niet waarom je het hebt gedaan en je kon mij nog maar nauwelijks voor de geest halen. Laat me je dit zeggen, lieveling: dat is volkomen normaal! Het is iets waar je doorheen moet. Je kunt er nu niet voor op de loop gaan. Je bent eenzaam, je bent een mens en je hebt niets verkeerds gedaan. En als jij het slachtoffer van die ontvoering was geweest, zou je man op dit moment precies hetzelfde hebben doorgemaakt. Dit is ongeveer de tijd die ervoor staat voordat je gevoelens terugkomen en je weer wat ontdooit. Het zijn dezelfde gevoelens als je vroeger had, maar nu heb je niemand met wie je ze kunt delen... behalve ik. Je kunt kiezen: het heel, heel rustig aan proberen of vluchten en je verbergen achter je gevoelens van schuld en het nog steeds getrouwd zijn. Dat is geen ultimatum. Het kan best zijn dat je me niet wilt of dat ik niet de juiste man voor je ben. Als je dat vindt, zal ik daar begrip voor kunnen opbrengen. Maar ga niet op de vlucht voor je gevoelens, Isabella... Je kunt niet terug!' Hij zweeg, buiten adem bijna.

Isabella staarde hem verbijsterd aan. 'Hoe wist je dat allemaal?' 'Doordat ik het zelf heb doorgemaakt. De eerste keer dat ik een vrouw kuste had ik het gevoel alsof ik Beth bezoedelde, alsof ik verraad tegenover haar pleegde. Ik voelde me verscheurd. Het verschil was alleen dat ik geen zier om die vrouw gaf. Ik was gewoon eenzaam, moe en verdrietig. En ik verlangde naar seks. Met jou is het anders. Ik houd van je. En ik hoop uit het diepst van mijn hart dat je ook van mij kunt houden.'

'Hoe kun je die dingen begrijpen?' Vol verbazing keek ze hem aan. Hij schonk haar een liefdevolle, openhartige glimlach. 'Ik ben gewoon erg slim.'

'Aha! En bescheiden zeker!' Plotseling kon ze weer lachen en vond ze het leuk hem te plagen.

'Als dat zo is dan zijn we aan elkaar gewaagd. Ben je daarom zonder mij gaan wandelen?'

'Ik wilde je ontvluchten en mijn wandeling hebben gemaakt voordat jij kwam.'

'Leuk hoor!' Hij zag er niet gekwetst uit. Evenmin blij. Hij had er gewoon begrip voor. 'Het spijt me.'

'Dat hoeft niet, hoor. Heb je liever dat ik nu wegga? Zeg het dan, Isabella. Ik begrijp het wel.'

Maar ze schudde haar hoofd en stak haar hand naar hem uit. Hij nam die in de zijne en staarde in de bodemloze diepte van haar donkere ogen.

'Ik wil niet dat je weggaat. Ik voel me nu zo onnozel. Misschien zag ik alles inderdaad verkeerd.' Ze klemde zich aan hem vast zoals de kinderen altijd deden.

Hij knielde naast haar neer en hield haar handen stevig in de zijne. 'Ik heb je toch gezegd dat we het rustig aan zullen doen. Ik heb geen haast.'

'Daar ben ik blij om.' Met die woorden sloeg ze haar armen om zijn hals en omhelsde hem als een kind. Zo hielden ze elkaar een hele tijd vast en deze keer was het Isabella die haar hand naar zijn knappe gezicht bracht en zijn kin, zijn wangen en zijn ogen streelde. Zij nam deze keer het initiatief; haar lippen zochten de zijne, eerst zacht en daarna hongerig. Zij was nu degene die trilde toen ze ophielden. 'Rustig aan, lieveling.'

Ze glimlachte. 'Wat zei je ook alweer over verkrachten?'

'Als je dat bij mij probeert, sla ik je bont en blauw!' Hij keek als de beledigde onschuld in hoogst eigen persoon. Ze barstte in lachen uit
en toen kon ook hij zijn gezicht niet langer in de plooi houden. 'Heb je zin om een eindje te gaan rijden?' vroeg hij hoopvol maar zonder te veel aandrang.

'Heb je de wagen dan bij je?'

'Nee, ik was van plan er een te stelen... Natuurlijk heb ik de Rolls bij me. Wat dacht je dan?'

'Oh, ik zou het fijn vinden!' Ze zweeg even. 'Wat zeggen we tegen Natasha?'

'Dat we een eindje gaan rijden natuurlijk. Is daar iets verkeerds aan?'

Ze staarde hem wat onnozel aan. 'Ik voel me nog steeds schuldig.'

Hij lachte haar teder toe. 'Geeft niets. Soms voel ik me ook zo.'

Vlug zeiden ze Natasha gedag en even later reden ze weg, via Wall Street door het park. Op de behaaglijke achterbank en dicht tegen hem aan voelde ze zich tegen de hele wereld beschermd.

'Ik weet niet wat me vandaag bezielde,' zei ze.

'Pieker er maar niet over, Isabella. Het is in orde.'

'Dat zal wel. Denk je dat ik ooit weer normaal word?' vroeg ze deels schertsend, deels ernstig.

'Ik hoop het niet. Je bevalt me zo best.'

Ze schonk hem een warme glimlach. 'Jij bevalt mij ook.'

Maar twee weken later, toen Natasha een weekend met de jongens weg was, wist ze dat hij haar meer dan beviel. 'Hebben ze jou zomaar achtergelaten?' vroeg hij meelevend toen hij die zaterdagmiddag langskwam om thee te drinken. Hij was van plan haar een paar uur gezelschap te houden en samen misschien nog een eindje te wandelen. Ondertussen had hij gehoopt dat Natasha er niet zou zijn. Hij vond het heerlijk als hij Isabella voor zich alleen had; die momenten waren extra kostbaar omdat ze zo zeldzaam waren. Altijd waren de kinderen erbij, of Natasha of Hattie. 'Waar zijn ze naar toe?'

Isabella glimlachte geamuseerd terwijl ze hem een kop thee overhandigde. 'Naar vrienden van Natasha in Connecticut. Het zal de jongens goed doen.'

Hij knikte langzaam, maar hij dacht niet aan de jongens toen hij zijn hand naar haar uitstrekte en de hare pakte. 'Besef je wel hoe rustig het hier is en hoe zelden we alleen zijn?'

Ze ging zitten. Langzaam dwaalden haar gedachten terug naar Rome. In haar huis was het altijd zo vreedzaam geweest; daar had ze altijd zoveel ruimte en zoveel tijd voor zichzelf gehad. 'Had je me toen maar gekend,' zei ze dromerig. Hij keek haar aan. 'Wanneer, Isabella?'

'In Italië...' Het klonk zacht en ze keek hem met een blos op haar wangen aan. 'Dat is natuurlijk onzinnig, hè?' In Italië - in de goede periode - was ze getrouwd geweest. Voor Corbett zou in haar leven geen plaats zijn geweest.

Hij begreep wat ze dacht. Het was normaal dat ze af en toe naar haar huis verlangde. 'Heb je daar een mooi huis?' Ze glimlachte en knikte. Daarna vertelde ze hem over de carrousel van Alessandro. Haar ogen glansden. Ze zag er zo lieflijk uit dat hij zijn kopje neerzette en haar in zijn armen trok. 'Kon ik je maar terugbrengen... terug naar je huis... als je dat het liefste wilt.' Heel zacht voegde hij eraan toe: 'Misschien zal op een dag je thuis hier zijn?' Dat geloofde ze in haar hart niet. Ze kon zich niet voorstellen dat ze de rest van haar leven ergens anders dan in Rome zou wonen. 'Mis je het erg?'

Ze haalde haar schouders op en glimlachte. 'Italië is... nou ja, gewoon Italië! Het is nergens ter wereld zo als daar. Doldwaze mensen, krankzinnig verkeer, lekkere spaghetti, heerlijke geuren...' Ze herinnerde zich op hetzelfde moment de smalle straatjes in de buurt van San Gregorio waar de vrouwen in de deuropeningen hun baby's voedden, ze zag in gedachten de kinderen die de kerk uitholden en ze hoorde het gezang van de vogels in haar tuin... De herinneringen brachten tranen in haar ogen.

Corbett sloeg haar gade en medelijden welde op in zijn hart. 'Zullen we vanavond uit eten gaan, liefste?' Hij sprak het woord teder uit. Glimlachend schudde ze haar hoofd. 'Je weet dat het niet kan.' 'Misschien toch wel,' zei hij na even te hebben nagedacht. 'Meen je dat?'

'Waarom niet?' Zijn ogen schitterden stoutmoedig. Hij had een plan. 'Op weg naar de binnenstad ben ik weleens in een grappig, klein Italiaans restaurant geweest. "Respectabele" lieden komen daar niet.' Hij grinnikte. 'Daar zouden we wel even snel een hapje kunnen eten. Geen sterveling zal je herkennen. En het is zo Italiaans dat je er vast het gevoel hebt thuis te zijn.' Een kort moment vroeg hij zich af of dat alles niet moeilijker zou maken, maar hij had het gevoel dat dit niet het geval zou zijn. Hij zou ervoor zorgen dat ze ervan genoot.

Als een mede-samenzweerder wachtte hij in de zitkamer tot ze zich had omgekleed. Giechelend kwam ze ten slotte te voorschijn in een zwarte pantalon en trui en schuin op haar hoofd een zwarte Borsalino gleufhoed.

'Zie ik er zo mysterieus uit?' lachte ze.

Ook hij schoot in de lach. 'Dat kun je wel zeggen!' Hij liet de Rolls een paar huizen verder parkeren en ze glipten onopvallend het restaurant binnen, waar ze een hapje aten en Isabella onder het genot van een goedkope Romeinse wijn verrukt met de kelner praatte.

'Beloof me dat je niets tegen Natasha zult zeggen, anders vermoordt ze me nog!' Haar ogen keken hem glinsterend aan. 'Ik kijk wel uit,' antwoordde hij. 'Waarschijnlijk zou ze mij eerst om zeep helpen!' Maar hij maakte zich niet zo druk om Natasha. Hij wist dat Isabella veilig was. Nadat ze hun maaltijd en hun eenvoudige rode wijn op hadden, reden ze rustig via het park terug. 'Tevreden?' Ze knikte en legde haar hoofd tegen zijn schouder. Ze had haar hoed naast zich op de bank gelegd en haar ravezwarte haren spreidden zich op zijn jas uit. Hij raakte het even aan en streelde vervolgens haar wang. Terwijl ze langzaam naar binnen liepen, schenen zijn ogen haar geen moment los te laten.

'Kom je nog even binnen voor een kop koffie?' Ze keek hem uitnodigend aan, maar geen van beiden had koffie in gedachten. Hij knikte en volgde haar naar binnen. Eenmaal in de hal, kreeg Isabella geen gelegenheid het licht aan te doen. Voor ze het wist lag ze in Corbetts armen en in de duisternis voelde ze een lang vergeten hartstocht in zich oplaaien toen zijn mond zich op de hare drukte. Ademloos liepen ze hand in hand naar de slaapkamer. Zonder het licht aan te doen kleedde Corbett haar uit en zij hem, waarna hun lichamen zich verenigden. Het leek uren later toen ze een lampje aanknipte en glimlachend naar hem keek zoals hij daar in haar bed lag. Ze wierp een blik om zich heen en barstte in lachen uit toen ze de rondslingerende kledingstukken zag. 'Wat is er zo grappig, liefste?'

'Wij!' Ze keek op hem neer en drukte toen zachtjes een kus in zijn hals. 'We zijn niet te vertrouwen. Mijn huisgenoot gaat een weekendje weg en wat doen wij? Wij gaan uit eten, komen thuis en gaan dan met elkaar naar bed!'

Zachtjes trok hij haar naar zich toe. '.. .en daarna doen we het nog eens... en nog eens... en nog eens...'

22

April en mei gingen snel voorbij. Als het weer het toeliet gingen ze iedere avond wandelen of maakten ze autotochtjes. Soms namen ze Alessandro mee naar buiten en zagen de blik van verwondering in zijn ogen als hij in het gras speelde en op nog verlaten stranden zandkastelen bouwde. Ook Natasha ging een paar keer met hen mee. De eerste paar weken had ze gedaan alsof ze niet wist wat er gaande was, maar ten slotte had ze het gevraagd. Met een meisjesachtige lach had Isabella geknikt en toegegeven dat zij en Corbett verliefd op elkaar waren.

Het was duidelijk dat ze intens gelukkig was en als Natasha Corbett zag straalde ook van hem het geluk af. Maar Natasha zag behalve Isabella's blijdschap over haar romance ook dat ze zich grote zorgen maakte over haar werk.

Op een warme, zwoele avond kwam Corbett Isabella halen voor een ritje in een tweewielig huurrijtuigje. Ze begon te lachen toen ze het zag en ze reden er twee uur lang in rond.

'Hoe ging je werk vandaag, schat?' Hij trok haar dichter tegen zich aan en keek neer in de donkere ogen. 'Vreselijk! Bernardo doet weer eens moeilijk.' 'De nieuwe lijn?'

'Nee, dat is al rond. We showen volgende week. Het zijn de andere zaken. Plannen voor de winter, cosmetica, stoffen... Ik weet het niet. Hij is op het ogenblik gewoon onmogelijk!' 'Misschien is hij overbelast nu jij hier zit.'

'Bedoel je soms dat ik terug moet gaan?' Ze keek hem vermoeid aan. 'Dat niet. Maar ik heb wel altijd gevonden dat je verandering zou kunnen brengen in een aantal zaken.'

'Dat weet ik, maar dat kan ik niet als ik hier ben.' Onwillekeurig keerden haar gedachten bij deze woorden terug naar Rome, hoewel ze dat vreselijk vond om Corbett dat te moeten bekennen. Ze hadden zich aan elkaar vastgeklampt alsof het voor eeuwig zou zijn, maar vroeg of laat zou ze toch terug moeten naar huis. En Corbetts zaken zouden hem altijd in Amerika houden. Niets duurt eeuwig, dacht ze. Ze zette die woorden uit haar gedachten.

'Nou, pieker er maar niet over. Met een paar dagen zal alles wel weer in orde zijn.'

Dat gebeurde echter niet. De daaropvolgende twee weken werd de toestand alleen maar erger. Ruzies, verwijten, woordenwisselingen, woedeuitbarstingen... ze volgden elkaar aan de lopende band op. Isabella had er meer dan genoeg van, en dat liet ze Bernardo op een morgen dan ook via de telefoon weten. Hij scheen zich van haar te hebben losgemaakt en zijn gevoelens voor haar beter te kunnen hanteren.

Oh, Bernardo, dacht ze voor de zoveelste keer. Kon ik toch maar van je houden. Wat zou dat het leven een stuk eenvoudiger maken! 'Gebruik toch in godsnaam je verstand en verkoop de hele handel!' 'Oh nee! Niet weer! Dat onderwerp hadden we afgesloten voor ik vertrok, Bernardo!'

'Dat is niet waar! Jij wilde alleen niet naar rede luisteren. Nou, ik heb er mijn buik vol van! Gabriele doet het werk van tien mensen; als we maar even niet opletten verander jij telkens die vervloekte stoffen, je hebt geen klap verstand van de verkoop van cosmetica en ik heb er genoeg van om iedere keer de scherven achter je op te ruimen!' 'Als dat zo is, laat dan zien dat je een kerel bent en neem je ontslag in plaats van mij te vertellen dat ik de zaak moet verkopen. Misschien ligt het probleem wel bij jou! Jij bent degene die moeilijkheden veroorzaakt en niet wil doen wat ik zeg! Doe daar eens wat aan en zeur niet steeds aan mijn hoofd over die verwenste F-B!' De Italiaanse woede laaide hoog op. 'Ik wil dit niet langer aanhoren! Als je er niet mee ophoudt dan kom ik naar huis!' schreeuwde ze. 'Al dat gezanik over gevaar lap ik aan mijn laars! Je helpt mijn zaak naar de bliksem!' Dat was niet fair en ze wist het, maar de frustratie tussen hen was zo langzamerhand huizenhoog opgelaaid. Ze was nu vijf maanden in Amerika en de bekoring om op deze manier zaken te doen was aanzienlijk afgenomen.

'Heb je enig idee waarmee je bezig bent, Isabella? Heb je weleens geluisterd naar die lui van F-B? Nee, natuurlijk niet! Jij blijft daar liever op je achterste zitten om mij te beschuldigen en je vast te klampen aan je zaak en je ego en je prestige op te houden!' 'De zaak is zo solide als het maar kan. Dat weet je best!' 'Ja, dat weet ik. Maar het gaat erom dat ik het niet langer alleen kan en dat jij niet kunt terugkomen. Het zijn de omstandigheden, Isabella, de omstandigheden. Toen je grootvader moeilijke omstandigheden het hoofd moest bieden, was hij zo verstandig te verkopen!' 'En ik zal dat nooit doen!'

'Natuurlijk niet.' Ze hoorde de wrange klank in zijn stem. 'Jij bent
daar te trots voor, ondanks het feit dat zowel F-B als IHI als Ewing me hebben gesmeekt jou te mogen uitkopen. De laatste tijd hebben ze zich weliswaar rustig gehouden,' vervolgde hij, 'maar ik weet dat ik maar een kik hoef te geven en de zaak is voor elkaar.' Er kwam geen antwoord. Isabella was zo geschokt dat ze geen woord kon uitbrengen. 'Wie?' stamelde ze ten slotte.

'Wat bedoel je?' Ze maakte opeens een verwarde indruk en hij begreep er niets van.

'Wie heeft een bod op mijn zaak gedaan?' Er lag een staalharde klank in haar stem.

'Wat bezielt je? Ik probeer je dat al sinds oktober duidelijk te maken en nu vraag jij wie?'

'Vertel het me dan nog een keer... Langzaam!' 'Farnham-Barnes.' Hij zei het alsof hij tegen een achterlijk kind sprak.

'En wie nog meer?'

'Niemand. Wat bezielt je toch? F-B, F-B, F-B. En die zijn eigendom van IHI.'

'En hoe was die andere naam?'

'Welke? Ewing? Hij is de voorzitter van het bestuur van IHI. Het aanbod kwam oorspronkelijk van hem.' 'Oh, mijn God!' 'Wat is er?'

'Niets.' Ze trilde van top tot teen.

De picknicks, de wandelingen, de diners, de brandweerkazerne... de beelden flitsten aan haar voorbij. Ze was erin getrapt. Een liefdesverhouding! Jawel, een liefdesverhouding met het House of San Gregorio.

'Zal ik ze bellen?'

'Nee! Heb je me gehoord? Nooit! Zeg al onze contracten met F-B vandaag nog op! Als jij het niet doet, doe ik het!' 'Je bent gek!'

'Luister, Bernardo, ik ben niet gek. Ik ben zelfs nog nooit zo serieus geweest als op dit moment. Bel F-B en zeg dat ze naar de hel kunnen lopen. Nú! Vandaag! Finito! Geen aanbiedingen meer, geen orders meer. Niets. En bereid je maar vast voor... Ik kom deze week naar huis.' Haar besluit stond opeens vast. Deze onzin had nu lang genoeg geduurd. 'Als het je nog nodig lijkt, huur je maar twee lijfwachten.

Meer niet. Ik bel je nog wel om te zeggen wanneer ik aankom.' 'Komt Alessandro ook mee?' Bernardo was verbijsterd. Er lag een klank in haar stem die hij in geen jaren - of misschien zelfs nooit - had gehoord. IJzig en vlijmscherp. Hij was blij dat hij op dat moment niet in haar buurt was. 'Nee, Alessandro kan wel hier blijven.'

'Hoe lang blijf je in Rome?' Hij sprak haar niet eens tegen. Dat zou gen enkele zin hebben, wist hij. Isabella kwam naar huis. Punto. Punt. Finito. Uit. En misschien had ze gelijk. Het was de hoogste tijd.

'Tot ik jou en de rest daar weer in het gareel heb. En ga nu Farnham-  Barnes bellen.'

'Meen je het?' Hij was nu werkelijk geschokt. 'Ja.'

'Capito.'

'En zorg dat ze de terraswoning in orde maken. Daar ga ik zolang wonen.' Zonder verdere omhaal verbrak ze de verbinding.

'Hoe durf je!' Isabella liep de kleine kamer in en staarde Natasha aan.

'Wat?'

'Hoe durf je!'

'Hoe durf ik wat?' Natasha keek haar met plotselinge bezorgdheid aan. Isabella stond voor haar met een spierwit gezicht en gebalde vuisten terwijl haar lichaam van top tot teen beefde. 'Je hebt me verraden!'

'Isabella? Waar heb je het over?' Was ze ingestort? Was de spanning van haar werk haar te veel geworden? Nee, Natasha zag aan Isabella's gezicht dat er iets gaande was.

'Ik zal je een verhaaltje vertellen,' zei Isabella met een grijns van intense woede op haar gezicht. 'Misschien wordt het ons dan allebei wat duidelijker. Vorig jaar oktober, na de dood van mijn man Amadeo. .. misschien herinner je je hem nog? Hij werd het slachtoffer van een brute kidnapping...'

Natasha staarde haar aan. Als dit krankzinnigheid was dan was het berekenende krankzinnigheid, koud en furieus, met in verbittering gedrenkte woorden. Bevreesd sloeg ze haar gade. Ze kon niets anders doen dan haar verder laten gaan.

'Hij liet mij achter met zijn zaak, een groot en succesvol modehuis in

Rome. Behalve couture doen we ook confectie, cosmetica, lingerie... ik zal je niet met de hele lijst vervelen. Ik nam de leiding over, werkte me uit de naad en beloofde mezelf en Amadeo dat ik de zaak sterk en gezond zou houden tot onze zoon het over een jaar of vijfentwintig zou kunnen overnemen. Maar zie... mijn rechterhand, Bernardo Franco, vraagt me zowaar ten huwelijk!' Natasha was geschokt, maar Isabella ging door. 'En kondigt vervolgens aan dat een Amerikaans bedrijf - Farnham-Barnes - mij wil uitkopen. Nee, zeg ik tegen hem, ik verkoop niet. Maar hij blijft aandringen en proberen. Zonder succes. Ik wil niet verkopen. En dan gaat op een dag de telefoon en krijg ik te horen dat ook mijn zoon is ontvoerd. Gelukkig blijkt het een grap te zijn en is met mijn zoon alles in orde. Dan beweert Bernardo dat mijn leven en dat van het kind in Rome niet langer veilig zijn. Ik moet weggaan, zegt hij. Dus bel ik mijn vriendin Natasha Walker in New York met wie hij toevallig een paar keer naar bed is geweest toen ze in Rome was.' Natasha wilde protesteren, maar Isabella stak haar hand op. 'Laat me uitpraten. Ik bel dus mijn vriendin Natasha, die me uitnodigt bij haar te komen. Er wordt een geweldig plan gesmeed om mijn veiligheid te garanderen en ervoor te zorgen dat ik mijn zaak vanuit Natasha's appartement in New York kan leiden. Schitterend! Bernardo probeert nogmaals me over te halen op het bod van F-B in te gaan. Ik weiger. Ik vlieg met mijn zoon naar Amerika. Mijn vriendin Natasha haalt me van het vliegveld af met een vriend in een luxe Rolls-Royce. En dan woon ik bij Natasha, vanwaar ik mijn zaken doe. Bernardo maakt me stapelgek en laat geen gelegenheid ongebruikt om me in het oor te fluisteren dat ik me moet laten uitkopen. Maar ik houd nog steeds voet bij stuk. Inmiddels raak ik bevriend met de man van de Rolls, meneer Corbett Ewing. Mijn "vriendin",' - het venijn droop van het woord - 'is zo attent mij uit te nodigen voor een filmpremière. Ik ga erheen en naast wie kom ik te zitten? Naast meneer Corbett Ewing, die heel toevallig voorzitter is van het bestuur van IHI, eigenaresse van Farnham-Barnes dat mij wil uitkopen. Wat een gelukkig toeval, nietwaar? Drie maanden lang ben ik uitgehoord over mijn zaak, ben ik het hof gemaakt en bewerkt door dit monster, deze uitbuiter, deze oplichter, die het op mijn zaak heeft voorzien en kennelijk tot alles bereid is om hem te krijgen. Hij is zelfs in staat om liefde te veinzen, om te zorgen bij mijn zoon in het gevlei te komen en om mijn "vrienden" te misbruiken. Natasha nodigt hem natuurlijk steeds uit en is
verrukt als we "verliefd" op elkaar worden. En wat is de volgende stap, lieve? Krijg je soms provisie van Corbett als hij met me trouwt en me zover krijgt dat ik mijn zaak aan hem verkoop?' Natasha staarde haar verbijsterd aan en stond langzaam op. 'Méén je dat allemaal?'

Isabella's stem klonk nu koud als ijs. 'Ieder woord! Ik denk dat Bernardo die kwalijke grap met Alessandro heeft bedacht om me weg te krijgen, dat hij jou gebruikte om me hierheen te sturen en dat jij ervoor zorgde dat ik in contact kwam met Corbett Ewing! Het was allemaal knap uitgedacht, maar volkomen zinloos. Ik laat me niet uitkopen! Nooit! Niet door Corbett... door niemand! Ik vind het smerig wat jullie hebben gedaan! Hoor je dat? Smerig! Ik dacht nog wel dat jij mijn vriendin was!' Tranen van woede en teleurstelling waren in haar ogen gesprongen. Natasha durfde haar niet te benaderen. 'Isabella, ik heb niets gedaan! Niets! Jij was degene die hier wilde komen en jij wilde zelf naar die vervloekte première. Ik heb je er niet toe gedwongen! Denk je soms ook dat ik de pers heb getipt? Oh, God!' Ze ging weer zitten en woelde met een hand door haar verwarde haren.

'Ik geloof er niets van. Je liegt, net zoals Bernardo en als... hij!' 'Luister nou, Isabella! Alsjeblieft! Ik begrijp dat dit moeilijk voor je is. Zoals jij het vertelt, past alles inderdaad in elkaar. Maar dat is toeval! Geen mens heeft het van tevoren gepland, en zeker Corbett niet!' Tranen stroomden nu over haar wangen. 'Hij houdt van je! Dat weet ik zeker! Hij was helemaal in de war toen hij er na de première achter kwam wie jij was. De volgende dag kwam hij hier om er met jou over te praten. Hij heeft het er met mij over gehad en gezegd dat hij bang was dat er zoiets als dit zou gebeuren. Toch heeft hij er niet met jou over gesproken. Ik weet niet waarom, maar er is die nacht iets gebeurd waardoor hij van gedachten veranderde. Hij was bang jou te verliezen nog voor hij een kans had gekregen en hij hoopte dat je het misschien zou begrijpen als het later uit zou komen.' 'Wat begrijpen? Dat hij met me naar bed ging om mijn zaak in handen te krijgen? Dat begrijp ik maar al te goed!' 'In 's hemelsnaam, luister toch eens naar me!' Natasha zat met haar hoofd in haar handen te snikken. 'Hij houdt van je en hij wilde je niet verliezen! Toen hij ontdekte wie je was, gaf hij zijn mensen bij F-B opdracht hun bod in te trekken en nooit zijn naam te noemen.' 'Nou, dat heeft Bernardo zojuist gedaan.' 'Ging het om een nieuw bod? Of had hij het over het oude?' 'Dat weet ik niet, maar ik zal me daarvan op de hoogte stellen als ik in Rome ben. Dat brengt mij bij mijn enige verzoek. Jij zegt mijn vriendin te zijn... of dit waar is of niet, ik heb niemand anders tot wie ik me kan wenden. Mag Alessandro bij jou blijven als ik naar huis ga?'

'Natuurlijk. Wanneer vertrek je?' Natasha zag er geschokt uit.

'Vanavond.'

'Hoe lang blijf je weg?'

'Eén maand, twee maanden. Zo lang als het nodig is. Ik zie wel. En houd die schoft bij mijn kind vandaan als ik weg ben. Bij mijn terugkomst zal ik een andere regeling treffen. Als ik niet voorgoed naar Rome terugkeer, zal ik op zoek gaan naar een eigen huis.' 'Dat is niet nodig, Isabella.' Natasha zat als een ellendig hoopje mens in elkaar gedoken op haar bed.

'Ja, dat is het wel.' Ze liep naar de deur, maar bleef daar nog even staan. 'Bedankt dat je Alessandro bij je wilt houden.' Ze hield van Natasha. Ze hadden samen veel meegemaakt, ongeacht de waarheid in deze situatie.

Natasha huilde nog steeds. 'Ik houd van hem. En ook van jou. Wat ga je tegen Corbett zeggen.' 'Hetzelfde wat ik jou heb verteld.'

Daarna belde ze hem en een uur later was hij er al. Hij zag er heel wat beter uit dan Natasha toen Isabella haar hart had gelucht. 'Isabella, ik kan je alleen maar zeggen dat ik vaak op het punt heb gestaan het je te vertellen. Maar er kwam telkens iets tussen.' Hij keek haar aan met een door smart verscheurde blik. Hij zat een eind bij haar vandaan en waagde het niet dichterbij te komen. 'Ik vind het afschuwelijk dat het op deze manier bekend is geworden.' 'Jij hebt je aan mij opgedrongen, mij uitgehoord en mij het hoofd op hol gebracht enkel en alleen om maar zoveel mogelijk over mijn modehuis te weten te komen! Wel, weet je nu voldoende? Ik kan je verzekeren dat het je geen stap verder helpt, want ik verkoop niet. Bovendien heb ik Bernardo opdracht gegeven al onze contracten met Farnham-Barnes te verbreken. Vandaag nog!' 'F-B heeft San Gregorio de laatste drie maanden niet meer benaderd met een bod.'

'Dat moet ik nog nagaan. Maar dat maakt geen enkel verschil. Het leek je gewoon handiger om het bod te doen zolang je mij nog aan het "versieren" was en misschien hield je er rekening mee dat ik slim genoeg was om je te ontmaskeren. Maar wat was je daarna eigenlijk van plan, Corbett? Met me te trouwen en me vervolgens San Gregorio te ontfutselen? Die kans had je nooit gekregen!' 'Wat ga je nu doen?'

'Ik ga terug naar Rome tot alles en iedereen daar weer loopt zoals ik het hebben wil.'

'En dan? Keer je dan weer terug naar je schuilplaats? Waarom neem je je zaak niet mee? Dat is het enige verstandige dat je kunt doen.' 'Bemoei je daar maar niet mee. Je hebt al meer dan genoeg gezegd en gedaan.'

'Dan ga ik nu maar. Eén ding moet je weten, Isabella: wat er tussen ons gebeurde was echt en eerlijk. Ik meende elk facet ervan.' 'Het was een leugen.' 'Niet wat mij betrof. Ik houd van je.'

'Ik wil het niet horen!' Ze stond op en wierp hem een boosaardige grijns toe. 'Niets duurt eeuwig, Corbett. Weet je het nog? Zelfs een leugen niet. Je hebt me gebruikt, verdomme! Je nam mijn hart en mijn lichaam en je maakte misbruik van mijn kwetsbaarheid... alleen maar om een nieuwe schakel te kunnen toevoegen aan je keten van bedrijven. San Gregorio! Wel, mij kreeg je te pakken, maar dat zal je wat de rest betreft niet lukken.'

'Ik kan niet zeggen dat de rest me niet interesseerde. Voor ik jou ontmoette, was dat wel zo. Maar daarna niet meer. Geen seconde meer.' 'Ik zal je nooit geloven.' 'Dan neem ik nu afscheid van je.'

Ze keek hem na toen hij ongelukkig het vertrek verliet. Maar ze was al in haar kamer aan het pakken toen hij zijn chauffeur gebaarde zonder hem te vertrekken. Eenzaam, met snelle pas en gebogen hoofd liep hij terug naar zijn kantoor.

23

De volgende morgen om 11.05 uur landde het vliegtuig op het Leonardo da Vinci vliegveld. Bernardo en twee lijfwachten stonden te wachten tot ze de douane was gepasseerd. Ze begroette Bernardo hartelijk maar niettemin gespannen. Tijdens de vlucht had ze geen oog dichtgedaan en ze zag er dan ook vermoeid uit. Het was afschuwelijk geweest Alessandro te moeten achterlaten en ook het afscheid van Natasha was pijnlijk, zodat ze maar het liefste zo snel mogelijk was weggegaan.

Ze had de helft van de vlucht zitten huilen. Hij had haar verraden. Ze hadden haar allemaal verraden... Bernardo, Amadeo, Corbett, Natasha. Alle mensen die ze vertrouwde en die ze liefhad. Amadeo door te sterven, Bernardo door zijn pogingen haar tot verkoop van de zaak over te halen en Corbett... de gedachte daaraan kon ze niet verdragen. Ze vroeg zich af hoe ze opnieuw moest beginnen, hoe ze nog langer kon functioneren.

Met in iedere hand een kleine koffer keek ze Bernardo vermoeid aan. Ze kon zich nauwelijks voorstellen dat ze hem vijf maanden niet had gezien. Het leken eerder vijf jaren.

'Ciao, Bellezza.' Bernardo nam haar aandachtig in zich op en vond dat de tijd in New York haar geen goed had gedaan. Ze zag er mager, broos en geteisterd uit en er lagen diepe kringen onder haar ogen. 'Voel je je wel goed?' vroeg hij bezorgd.

'Alleen een beetje moe.' Voor het eerst sinds vierentwintig uur glimlachte ze.

Tijdens de hele rit naar Rome kon hij de spanning in haar voelen. Ze was ongewoon gesloten en staarde zwijgend door het raampje van de limousine naar buiten.

'Er is weinig veranderd.' Hij probeerde over koetjes en kalfjes te praten. In aanwezigheid van de bewakers wilde hij geen zaken bespreken.

'Het is alleen warmer.' Ze herinnerde zich hoe koud ze het tijdens de
vlucht had gehad.

'Hoe gaat het met Alessandro?'

'Goed.'

Isabella verlangde naar haar villa, maar ze wist dat ze de aanblik nog niet kon verdragen. Bovendien was er werk aan de winkel op de zaak. Daarom had het haar verstandiger geleken de terraswoning erboven te betrekken. Niet alleen daarom, hoewel ze dat zichzelf nauwelijks durfde te bekennen. Nu ze haar lichaam aan Corbett had geschonken, wilde ze niet terugkeren in het bed dat zij en Amadeo hadden gedeeld. Ze had hem verraden. En waarvoor? Voor een list. Een leugen.

De limousine stopte voor de zware zwarte deur en ze voelde hoe haar hart zacht begon te roffelen. Ze wilde het uitschreeuwen, maar ze bleef er alleen maar even stil naar zitten staren. Even later stapte ze uit en betrad het House of San Gregorio alsof ze nooit was weggeweest. Niemand was van haar komst op de hoogte gesteld, maar ze wist dat het tegen de avond in heel Rome bekend zou zijn. Het liet haar koud. Laten ze haar maar achtervolgen, laten ze haar maar verblinden met hun flitslichten. Ook dat zou haar niet deren. Niets zou haar ooit nog kunnen ergeren of verrassen. Niet meer. Uit de macht der gewoonte stak ze haar sleutel in de lift en drukte op de knop voor de derde verdieping, gadegeslagen door een terneergeslagen Bernardo.

Het drong tot hem door dat haar iets vreselijks was overkomen. Ze was innerlijk dood. Dat bleke gezicht dat hij zo beminde leek wel een masker. Zo had hij haar nog nooit gezien, zelfs niet tijdens die afschuwelijke uren van wachten noch tijdens de begrafenis of tijdens haar vlucht naar haar verbanningsoord. De Isabella die hij zoveel jaren had gekend bestond niet meer.

Aan het einde van de gang op de derde verdieping liep ze naar de deur die toegang gaf tot de trap naar de terraswoning. Bernardo volgde haar naar boven. Ten slotte zonk ze daar neer in een stoel, zette de zwarte gleufhoed af en leek zich te ontspannen. 'Allora, va béne, Bernardo?'

'Met mij is alles in orde, Isabella. En met jou? Je bent vijf maanden weggeweest. Nu kom je thuis en je gedraagt je alsof ik een melaatse ben.'

Misschien is dat ook wel zo, dacht ze. Hardop zei ze: 'Heb je F-B gebeld?'

Hij knikte. 'Het kostte me veel moeite, maar ik heb het gedaan. Besef je wel wat dat voor onze cijfers gaat betekenen?' 'Dat maken we volgend jaar wel weer goed.' 'Wat is er gisteren gebeurd?' Hij durfde op dit moment niet tegen haar in te gaan. Ze zag er zo moe, zo teer uit. 'Ik heb iets heel interessants ontdekt.' 'Wat dan?'

'Dat een vriend van Natasha, die ook ik als mijn vriend was gaan beschouwen, mij heeft gebruikt... om mijn zaak te kunnen kopen. De naam zal je bekend voorkomen, Bernardo: Corbett Ewing. Ik vond het allesbehalve leuk.'

Bernardo keek haar geschokt aan. 'Wat bedoel je met "gebruikt"?'Ze bespaarde hem de details. 'Ik heb nooit geweten wie hij was. Maar Natasha natuurlijk wel. En jij ook. Ik weet niet of jullie deze affaire met z'n allen hebben bekokstoofd. Er bestaat voor mij geen manier om daar nu of in de toekomst achter te komen. Ik vraag me ook af of dat soms de reden was waarom je me uit Rome wilde weg hebben. Maar dat is nu allemaal niet belangrijk meer, Bernardo. Ik ben weer thuis. Vast staat dat in ieder geval Ewing een verrader is. De zaak is afgedaan. Ik verkoop niet. En ik heb een besluit genomen dat ik al een hele tijd geleden had moeten nemen.'

Bernardo vroeg zich af wat er komen ging. Zijn maag kromp pijnlijk samen terwijl hij wachtte op haar nieuws.

'Als ik terugga naar Amerika, neem ik het grootste deel van de zaak met me mee.' Het was Corbetts suggestie geweest, maar hij had warempel gelijk. 'Wat? Hoe?'

'Dat heb ik nog niet uitgewerkt. De couture blijft in ieder geval hier. Dat kan Gabriela wel aan. Ik kom dan een paar keer per jaar over. Dat deel van de zaak kan het wel stellen zonder mijn voortdurende supervisie. Wat het overige betreft is dat niet mogelijk. Zoals nu kunnen we niet doorgaan. Het vergt te veel van jou... en van mij.' Met een flauwe glimlach keek ze toe hoe Bernardo de schok verwerkte. 'We zullen het tijdens mijn verblijf hier samen uitwerken. Ik wil dat je met me meegaat. Wat er ook is gebeurd, ik heb je nodig. Je bent altijd mijn vriend geweest en je bent voor mij te waardevol om te verliezen.'

'Ik moet erover nadenken. Dit komt een beetje onverwacht. Ik weet het niet, Isabella...' Haar woorden bevestigden wat hij al wist. Hij was alleen haar vriend en employé en ze zou hem nooit toestaan meer te worden. Bovendien realiseerde hij zich nog iets anders: hij was er blij om. Als minnaar zou hij haar nooit de baas kunnen. Ze liet zich niet van haar voorgenomen plannen afbrengen. 'Je had gelijk... Ik kan hier niet meer met Alessandro gaan wonen. Het zou te riskant zijn. Ik zie niet in waarom we het internationale gedeelte van de zaak niet vanuit New York zouden kunnen leiden. Verder...,' ze aarzelde even, 'wil ik Peroni en Baltare meenemen. Van de vier onderdirecteuren zijn zij de enigen die Engels spreken. De twee anderen zullen moeten vertrekken. Maar de rest kunnen we later wel bespreken.' Met een lichte zucht keek ze om zich heen. 'Eén ding staat vast: het is fijn om weer eens in een vertrouwde omgeving
te zijn. Ik had er daarginds schoon genoeg van.' 'Weet je dan wel zeker dat je daar wilt blijven wonen?' 'Volgens mij heb ik geen andere keus.' 'Nee, misschien niet. Wat moet er met de villa gebeuren?' 'Die laat ik afsluiten. Ik doe hem niet weg. Hij is van Alessandro. Misschien zal hij op een dag willen terugkeren en in de villa zijn intrek nemen. Maar nu wordt het tijd dat ik daarginds een thuis voor hem schep. Ik wil me niet langer schuil houden. Het is negen maanden geleden dat Amadeo stierf, Bernardo. Het is genoeg geweest.' Hij knikte langzaam en probeerde het te begrijpen. Negen maanden. .. Wat was er in die tijd veel veranderd. 'En Natasha? Hebben jullie nu ruzie?' 'Ja.' Meer zei ze er niet over.

'Denk je echt dat Ewing jou gebruikte om zijn zin te krijgen?' 'Voor zover ik het kan bekijken... ja. Maar misschien weet jij er wel meer van dan ik. Ook dat zal ik nooit zeker weten.' Het was afschuwelijk. Ze vertrouwde nu niemand meer. Ze was opeens verbitterd en kil. Het gaf hem een onbehaaglijk gevoel en het maakte hem bang.

Door wat hij de daaropvolgende drie weken zag werd hij niet op andere gedachten gebracht.

Isabella bracht haar directeuren op de hoogte en lichtte het House of San Gregorio grondig door. Ze controleerde ieder vertrek, ieder kantoor, ieder bureau en ieder dossier; binnen een paar weken wist ze exact wat er overal gaande was. De twee onderdirecteuren hadden erin toegestemd haar naar New York te volgen en ze had besloten om twee Amerikaanse onderdirecteuren in dienst te nemen om hen daar terzijde te staan. De rest van het personeel werd over de twee vestigingen verdeeld. Gabriela was erg in haar sas. Ze had nu nagenoeg de autonomie over de hele couture-afdeling en Isabella was de enige die nog toezicht op haar werkzaamheden hield. Ze vertrouwde Gabriela volkomen, maar daar hield haar vertrouwen wel op. Ze was achterdochtig geworden. Het opvallendste was echter dat ze geen ruzie met Bernardo meer zocht. Isabella was niet langer een .vrouw voor wie het prettig was te werken; in plaats daarvan werd ze door iedereen gevreesd. Overal kon haar venijn toeslaan. Niets ontging aan haar zwarte ogen en haar oren hoorden alles. Ze scheen haar achterdocht jegens hem te hebben overwonnen, maar ten opzichte van ieder ander bleef ze wantrouwig.

'Wel, Bernardo, hoe staan we ervoor?'

Ze keek hem tijdens de lunch in haar kantoor aan. Even voelde hij het verlangen haar hand aan te raken. Hij wilde haar bevrijden uit die afschuwelijke betovering en zich ervan overtuigen dat ze nog steeds een mens van vlees en bloed was. Hij was er echter niet zeker van of iemand - zelfs hij - dat wel kon. Er kwam alleen nog een warme klank in haar stem als ze door de telefoon met Alessandro sprak; die morgen had ze hem beloofd dat ze gauw weer thuiskwam. 'Opvallend goed, Isabella.' Met een onhoorbare zucht liet Bernardo het moment voorbijgaan. 'Zeker gezien de veranderingen die er op het ogenblik plaatsvinden. Je hebt voortreffelijk werk verricht. Het moet mogelijk zijn om binnen een maand de vestiging in New York op te zetten.'

'Eind juli, begin augustus dus. Dat is prima.' Eindelijk kwam de vraag die hij wekenlang had gevreesd. 'En jij?' Hij aarzelde lang en schudde ten slotte zijn hoofd. 'Ik kan het niet.' Ze hield op met eten, legde haar vork neer en staarde hem aan. Heel even zag ze er weer uit als de oude Isabella en voelde hij zich bijna opgelucht. 'Waarom niet?'

'Ik heb er lang over nagedacht en volgens mij heeft het weinig zin.' Ze wachtte zwijgend tot hij verderging. 'Je bent nu zover dat je de zaak zelf kunt leiden. Je bent er even goed in thuis als ik en misschien zelfs beter dan Amadeo was. Ik weet niet of je dat wel beseft.' 'Dat is niet waar.'

'Om de drommel wel.' Hij schonk haar een glimlach en zag dat ze geroerd was. 'Bovendien zou ik me in New York niet gelukkig voelen. Ik wil in Rome blijven, Isabella.' 'Om wat te doen?'

'Ik zie wel. Er zal zich te zijner tijd heus wel iets geschikts voordoen. Misschien ga ik eerst wel een tijdje met vakantie. Een jaartje naar Griekenland of zo.'

'Je bent niet wijs! Je kunt niet zonder de zaak!' 'Aan alles komt een eind.'

Ze keek hem peinzend aan. 'Niets is voor eeuwig.' 'Precies.'

'Wil je er nog eens over nadenken?'

Bijna had hij toegegeven, maar op het laatste moment schudde hij toch zijn hoofd. Het was voorbij. 'Nee, cara. Ik wil niet in New York wonen. Zoals jij al zei: het is genoeg geweest.' 'Dat sloeg niet op jou.'

'Dat weet ik wel, maar mijn tijd is nu gekomen.' Hij keek haar aan en zag dat er plotseling tranen in haar ogen blonken. Het gesloten, vermoeide gezicht met de grote zwarte ogen vertrok. Hij stond op, ging naast haar op de leren bank zitten en sloeg zijn armen om haar heen. 'Non piange, Bellezza. Isabellezza...' Huil niet! Isabellezza... Bij het horen van dat woord wendde ze haar hoofd af en barstte in snikken uit.

'Oh, Bernardo, er bestaat geen Isabellezza meer!'

'Die zal er altijd zijn. Voor mij wel. Die tijd zal ik nooit vergeten, Isabella. En jij evenmin.'

'Maar het is voorbij. Alles is veranderd!'

'Dat moet ook. Je doet er goed aan het te veranderen. Het is alleen verkeerd om jezelf te veranderen.'

'Maar ik vind het ook allemaal zo moeilijk.' Ze zweeg even en snoot haar neus in zijn zakdoek.

Zachtjes streelde hij haar donkere haren. 'Dat begrijp ik best. Je vertrouwt niemand meer en dat is heel logisch na wat er is gebeurd. Maar nu moet je het van je afzetten, voor het je vernietigt. Amadeo is dood, Isabella. Dat betekent niet dat jij ook moet sterven.' 'Waarom niet?' Ze zat als een verdrietig klein meisje naast hem en snoot opnieuw haar neus.

'Omdat jij veel te bijzonder bent, Bellezza. Het zou mijn hart breken als je zo zou blijven. Zo agressief, zo ongelukkig en zo wantrouwend ten opzichte van iedereen. Toe, Isabella, stel jezelf open en probeer het opnieuw.'

Ze vertelde hem niet dat ze dat al had gedaan en toen als nooit tevoren was gekwetst.

'Ik weet het niet, Bernardo. Er is zoveel veranderd in het afgelopen jaar.'

'Je zult zien dat sommige van die veranderingen goed zijn geweest. Je beslissing om de zaak naar Amerika te verplaatsen is juist.' 'Ik hoop het.'

'Wat doe je trouwens met de villa?' 'Volgende week begin ik met pakken.' 'Neem je alles mee?'

'Niet alles. Ik laat een aantal dingen achter.' 'Kan ik je helpen?'

Ze knikte langzaam. 'Dat zou het wel wat gemakkelijker voor me maken. Ik-ik zie er tegenop om erheen te gaan.'

Hij knikte slechts en glimlachte, terwijl zij voor het laatst haar neus snoot.

24

De auto reed de oprijlaan op en kwam voor de vertrouwde voordeur tot stilstand. Isabella bleef er even in gedachten verzonken naar zitten kijken voor ze uitstapte. Op de een of andere manier leek het huis haar groter en de grote tuin eromheen merkwaardig stil. Even was het alsof ze van een lange reis terugkeerde en verwachtte ze Alessandro's gezicht voor een van de ramen te zien en vervolgens zijn luidruchtige begroeting te horen. Maar dat gebeurde niet. Er kwam niemand. Er bewoog niets.

Bernardo volgde haar zwijgend toen ze langzaam in de richting van de deur liep. Gedurende de vijf weken van haar verblijf in Rome was ze niet één keer naar het huis gegaan. In zeker opzicht was ze niet echt terug. Ze was naar Rome gekomen om haar zaken te regelen. Maar dit was iets anders, iets persoonlijks, een stukje verleden. Ze had geweten dat ze er nog niet aan toe was en ze was dan ook dankbaar dat ze niet alleen was. Ze herinnerde zich de aanwezigheid van Bernardo en keek met een zachte glimlach over haar schouder. Maar in zijn donkere ogen was geen lach te bespeuren; ze stonden ongelukkig en afwijzend. Isabella keek om zich heen en drukte ten slotte op de bel. Ze wilde geen gebruik maken van haar sleutel. Ze had het gevoel alsof ze bij een ander op visite ging. Eens was zij die ander geweest, lang geleden.

Bernardo keek toe hoe een dienstmeisje de deur opende en Isabella binnenliet. Hij had hen gewaarschuwd. Signora di San Gregorio kwam thuis. Die mededeling was zenuwachtig en opgewonden in ontvangst genomen: met Alessandro? Voorgoed? Er was druk overleg gepleegd - welke kamers moesten in orde worden gemaakt? Wat moest er worden gegeten? Maar Bernardo had alle illusies snel verdreven. Ze bleef niet en ze kwam alleen. Alessandro was nog in Amerika. En tot slot de grootste klap: ze zou het huis sluiten. Maar het was toch al niet meer zoals vroeger. De centrale figuren uit de huishouding waren weg. Mamma Teresa had ten slotte begrepen dat haar pupil voorlopig niet zou terugkomen en was in april vertrokken. Bernardo had haar openhartig uitgelegd dat de risico's te groot waren en dat Alessandro vermoedelijk een jaar, maar waarschijnlijk langer, weg zou blijven. Daarop had ze een betrekking aangenomen bij een gezin met drie dochters en twee zoontjes. De manier waarop Isabella haar had verlaten en zonder voorafgaande waarschuwing Alessandro had meegenomen had ze nooit helemaal kunnen verwerken. In het holst van de nacht was haar lieveling verdwenen en zij die hem met haar zorg en liefde al die jaren had omringd, was ontredderd achtergebleven. Luisa had voor de zomermaanden een baantje aangenomen bij mensen in San Remo voor wie ze al eerder had gewerkt, terwijl Enzo met pensioen was gegaan en zijn kamer boven de garage had verlaten. De drie sterren van haar huishouden waren dus verdwenen, zodat Isabella nu alleen nog de minder dominante hulpen tot haar beschikking had.

Bernardo had tientallen kisten besteld, die in de hal waren neergezet. Isabella zag ze zodra ze binnenkwam. Zwijgend bleef ze staan en keek ernaar, tot haar blik ten slotte wegdwaalde. Het leek alsof ze wachtte... wachtte op vertrouwde geluiden, op geluiden die ze daar vroeger had gehoord, op stemmen die er niet meer waren. Bernardo sloeg haar gade en hield zich angstvallig op de achtergrond. Ze legde haar linnen jasje weg en liep langzaam de lange gang in. Hol weerkaatsten haar voetstappen. Was het pas vijf maanden geleden dat ze hier met Alessandro was weggevlucht? Vijf maanden geleden dat ze door deze gang was geslopen, koffers had gepakt, Alessandro in zijn rode hansop uit zijn bedje had gehaald en hem had toegefluisterd dat ze op avontuur gingen? 'Gaan we naar Afrika, mama?' Ze glimlachte in zichzelf en liep de salon in. Ze wierp een blik op de blauwe Fabergé-klok en herinnerde zich de talloze keren dat ze naar de wijzers had gekeken tijdens die avond dat ze naar de Principessa zouden gaan en zij op Amadeo's thuiskomst wachtte. Die avond dat hij zo laat was geweest... die avond dat hij was verdwenen. Moeizaam liet ze zich op de chaise longue bij het raam zakken en staarde met een lege blik naar Bernardo.

'Ik heb geen idee waar ik moet beginnen.' Haar ogen stonden vol tranen.

Hij knikte begrijpend. 'Rustig maar, Bellezza. We doen het op ons gemak. Kamer voor kamer.'

'Er zijn jaren voor nodig.' Ze keek de tuin in. De carrousel van Alessandro was bedekt met canvas. Het klokkenspel en de muziek zwegen. Isabella glimlachte door een waas van tranen. Bernardo keek naar haar en dacht terug aan die kerstavond. Hij stak zijn hand in zijn zak en haalde er iets uit te voorschijn. 'Ik had je dit vorig jaar Kerstmis willen geven, maar ik was bang dat een geschenk je toen extra verdrietig zou maken.' Kerstmis met Amadeo was altijd een extravagante gebeurtenis geweest, overladen met juwelen en grappige cadeautjes, kleinoden en bijzondere boeken die ze graag had willen hebben, wondermooie dingetjes waarvan ze zoveel hield. Bernardo had dat op geen enkele manier kunnen evenaren en hij was huiverig geweest daartoe zelfs maar een poging te wagen. Niettemin had hij bij Alfredo Paccioli iets voor haar gekocht dat hij haar nu, vijf maanden later, gaf. 'Ik vond het achteraf vervelend dat ik je niets had gegeven.' Zwijgend tastte hij naar het inmiddels vertrouwde zakhorloge dat van Amadeo was geweest. Hij droeg het altijd.

Ze nam het pakje van hem aan en ging met een beverig lachje en betraande ogen weer zitten. 'Je hoeft me geen geschenken te geven, Bernardo.' Niettemin opende ze het doosje en keek toen sprakeloos van emotie naar hem op. Het was een grote gouden ring met een gladde zwarte steen waarin het zegel van San Gregorio was gegraveerd. Het was een onyx en de vorm paste volmaakt bij haar lange, slanke hand. Ze schoof hem aan haar vinger, boven de trouwring. Haar grote ogen keken hem door een waas van tranen aan. 'Bernardo, je bent gek...'

'Nee, dat ben ik niet. Vind je hem mooi?' Glimlachend keek hij op haar neer. Hij zag er op dat moment jong, bijna als een jongen, uit. 'Volmaakt!' Ze keek weer naar de ring.

'Als je er ook maar half zo blij mee bent als ik met mijn zakhorloge, ben ik al tevreden.'

Zonder nog iets te zeggen stond ze op en liep naar hem toe. Ze omarmden elkaar en bleven zo een ogenblik staan. Hij voelde haar hart kloppen toen hij haar dicht tegen zich aandrukte. 'Dank je.'

' Va béne, Bellezza. Sshhh. Toe, niet huilen. Kom, we moeten aan de slag.' Ze lieten elkaar langzaam los en zij keek toe hoe hij zijn jasje uittrok en zijn manchetknopen losmaakte. 'Waar beginnen we?' 'Met mijn slaapkamer?'

Hij knikte. Hand in hand liepen ze resoluut de gang door. Ze verdeelde alles in drie categorieën. De dingen die ze in het huis, afgedekt door lakens, zou achterlaten en misschien ooit nog eens zou ophalen of door Alessandro weer in gebruik zouden worden genomen als hij als volwassen man zou terugkeren naar Rome en zijn intrek in het huis zou nemen. De spulletjes die ze zou inpakken en naar Amerika laten sturen. En de kostbare voorwerpen die ze niet in de villa kon achterlaten maar die zouden worden opgeslagen. Dat was niet veel, constateerde ze. Het meeste kon ze óf meenemen óf in het huis achterlaten. Dingen zoals de vleugel en sommige antieke meubelstukken die al jarenlang in het bezit van Amadeo's familie waren, maar waarop ze geen van beiden erg dol waren geweest. Het merendeel van de tapijten zou ze opslaan. Die zouden vermoedelijk toch niet in haar nieuwe omgeving passen. De gordijnen konden wel voor de ramen blijven hangen, en ook de armluchters en kandelaars zou ze achterlaten. Ze wilde geen gapende leegten in het huis teweeg brengen. Het moest er bewoond en gezellig uitzien als Alessandro hier te zijner tijd zou terugkeren. Hij mocht geen kazerne aantreffen, die zij in haar haast om weg te komen had leeggeplunderd. 'Allora.' Ze keek hem aan. 'Avanti.'

Hij glimlachte en daarna begonnen ze te pakken. Eerst was haar slaapkamer aan de beurt, vervolgens die van Alessandro en toen haar boudoir. Daarna pauzeerden ze even om te lunchen. De gewijde omgeving was ontmanteld; de kisten stapelden zich hoog op in de hal en Isabella keek met een voldane blik om zich heen. Het was een goede gelegenheid om haar lievelingsspulletjes te scheiden van de dingen waarom ze in haar hart weinig gaf. Bernardo had haar nauwlettend in het oog gehouden, maar hij had haar nog geen traan zien laten sinds ze aan de slag waren gegaan. Ze had zichzelf weer volledig in bedwang.

De lunch gebruikten ze in de tuin. 'Wat doe je met de carrousel?'

vroeg Bernardo. Hij kauwde op een sandwich met tomaat, terwijl

Isabella voor beiden een glas witte wijn inschonk.

'Die kan ik niet meenemen. Ik weet nog niet eens waar ik ga wonen.

Misschien heb ik straks helemaal geen tuin.'

'Als dat wel zo is, laat het me dan even weten. Dan zal ik hem laten verschepen.'

'Dat zou Alessandro fantastisch vinden.' Ze keek Bernardo aan. 'Kom je ons een keertje opzoeken?'

'Natuurlijk. Te zijner tijd. Maar eerst ga ik naar Griekenland.' 'Staat je besluit al vast?'

'Het is allemaal al geregeld! Vorige week heb ik voor zes maanden een huis op Korfoe gehuurd.'

'En daarna?' Ze nam een slokje van haar wijn. 'Kun je dan niet naar New York komen? Misschien verander je wel van gedachten.' Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, Bellezza, we weten beiden dat we voor onszelf de juiste beslissingen hebben genomen. Ik ga hier iets doen.' 'Voor een van mijn concurrenten?' Haar blik van bezorgdheid was slechts gedeeltelijk gemeend.

Opnieuw schudde hij zijn hoofd. 'Die heb je niet, Isabella. Bovendien zou ik het niet kunnen opbrengen te werken voor iemand die minder goed is dan jij. Ik heb trouwens al vijf aanbiedingen gehad.' 'Allemachtig! Echt? Van wie?' Hij vertelde het haar. 'Oh, Bernardo, nee! Die lui maken troep!'

'Natuurlijk doe ik het niet. Maar misschien komt er een andere gelegenheid. Er was één aanbieding die me wel wat leek.' Hij vertelde haar dat die afkomstig was van de meest vooraanstaande ontwerper op het gebied van herenmode in Italië, die bovendien privé-vestigingen in Londen en Frankrijk bezat. 'Zou je dat niet gaan vervelen?'

'Misschien. Maar ze hebben iemand nodig om hun zaken te runnen. De oude Feleronio is in juni overleden, de zoon is arts en woont in Australië en de dochter heeft geen verstand van de hele zaak. En,' hij keek haar grijnzend aan, 'verkopen willen ze niet. Ze zoeken iemand die de touwtjes in handen wil nemen zodat zij als vorsten kunnen blijven leven. Ik denk dat ze de boel uiteindelijk wel zullen verkopen, maar dat zal nog wel een jaar of vijf, tien, duren. Ik zou de kans krijgen om die dingen te doen die ik graag wil.' Hij keek haar met een glimlach aan.

'Iets wat je bij mij miste. Zeg het maar gerust, hoor.' 'Als je je nergens mee had bemoeid, zou ik minder respect voor je hebben gehad. Bovendien zie ik niet in waarom jij je op de achtergrond zou houden. Je bent beter in deze business thuis dan wie ook in Europa.'

'Of in Amerika,' voegde ze er fier aan toe.

'Of in Amerika. Al breng je maar de helft van je kennis op Alessandro over, dan zou dat voldoende zijn om het voortbestaan van San Gregorio voor de komende eeuwen te garanderen.' 'Ik kan me daarover soms weleens zorgen maken. Stel je voor dat hij er niets voor voelt!'

'Dat zal niet gebeuren.' 'Hoe weet je dat zo zeker?'

'Praat je er weleens met hem over? Hij lijkt eerder vijftien dan vijf. Hij heeft misschien niet jouw oog voor dessin en kleur, maar de uitvoering ervan, het karakter en de opzet van San Gregorio voelt hij haarscherp aan. Het zit hem in het bloed. Net zoals bij Amadeo. Net zoals bij jou.'

'Ik hoop het.' In gedachten beloofde ze zichzelf er vaker met hem over te praten als ze weer terug was in Amerika. 'Ik mis hem vreselijk,' zei ze. 'En hij wordt zo langzamerhand ongeduldig. Hij wil weten wanneer ik thuiskom.' 'En wanneer zal dat zijn?'

'Over een maand. Dat komt eigenlijk wel goed uit. Natasha heeft voor de zomermaanden een huis gehuurd in East Hampton. Terwijl ik hier de zaken regel en daarna in New York op zoek ga naar een appartement, kan hij lekker aan het strand spelen.' 'Je krijgt het wel ontzettend druk. Eerst moet je tijdelijke kantoorruimte zien te vinden. De jongens komen twee weken na jou in New York aan. En als dat is geregeld moet je op zoek gaan naar een permanente ruimte, naar een architect om de zaak in te richten, naar een huis voor jou en Alessandro...'

'En ondertussen zit jij lekker op je luie achterwerk in Griekenland!' Hij begon te grinniken. 'Dat heb ik verdiend, kleine heks!' 'Kom,' zei ze, 'laten we weer aan het werk gaan.'

Ze werkten tot elf uur 's avonds door. Ze verdeelden de waardevolle spulletjes in de salon, pakten zoveel mogelijk in en lieten de rest staan voor de verhuizers. Rode labels duidden aan wat ze meenam, blauwe wat in Rome moest blijven en groene wat moest worden opgeslagen. Verder waren er nog de dingen die weg konden, dingen die bij iedere verhuizing wel te voorschijn kwamen. Zelfs Isabella, met haar Louis XV en haar marmer en haar Fabergé, had kapot speelgoed, dingen waaraan ze een hekel had, boeken die ze niet wilde houden en serviesgoed waarin barsten zaten.

's Avonds laat zette Bernardo haar af bij het House of San Gregorio en haalde haar daar de volgende dag weer op. Gedurende de daaropvolgende drie weken hielden ze vroeg op met werken, gingen tegen twee uur naar de villa en vertrokken daar dan weer na middernacht. In de vierde week was het karwei geklaard.

Voor de laatste keer stond Isabella, eenzaam, te midden van de vele kisten die keurig in de salon en de hal waren opgestapeld. Ze keek naar de zee van rode labels, de kostbare schatten die ze naar New York liet sturen. Het huis maakte plotseling een merkwaardig holle indruk. De lichten waren uit en het was twee uur in de nacht. 'Kom je?' Bernardo stond al op de oprijlaan te wachten. 'Aspetta!' riep ze. Wachten... Waarop? Kwam hij eraan? Zou ze misschien zijn voetstappen horen? De man die tien maanden geleden was verdwenen? Zacht fluisterde ze in de duisternis. 'Amadeo?' Ze wachtte, luisterde, tuurde in het donker alsof hij elk moment naar haar toe kon komen en haar zou zeggen dat zijn verdwijning alleen maar een grap was geweest. Dat ze alles wel weer kon uitpakken. In werkelijkheid was er geen ontvoering geweest... of toch wel, maar het was een ander die ze hadden gedood. Trillend en eenzaam stond ze zo een minuut lang, een minuut die een uur leek te duren. Toen deed ze de deur zachtjes dicht en sloot hem af terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Voor de laatste keer hield ze de deurknop in haar handen, wetend dat ze nooit zou terugkeren.

25

'Je komt me opzoeken, hè? Beloof je dat?' Op het vliegveld klampte ze zich aan Bernardo vast. Ze hadden allebei gehuild. Nu depte hij met zijn zakdoek haar ogen en veegde ruw over de zijne. 'Ik beloof het.' Hij wist hoezeer ze er plotseling tegenop zag om de zaak helemaal alleen in New York te leiden. Maar ze had goed personeel. Peroni en Baltare waren weliswaar fantasieloos maar betrouwbaar. Isabella hoefde geen mensen met fantasie te hebben; ze had zelf genoeg voor tien. 'Kus Alessandro van mij,' zei hij. Ze begon weer te huilen. 'Dat zal ik doen.' Het was een ondraaglijke week vol afscheid geweest, zowel in de villa als op de zaak. Gabriela zou ze binnen drie maanden, als ze weer naar Rome ging, terugzien. Niettemin had ze een onafgebroken pijn om al dat afscheid gevoeld. En dan nu ook nog Bernardo. In sommige opzichten vertoonde haar vertrek overeenkomsten met dat van zes maanden geleden. Alleen vertrok ze deze keer op klaarlichte dag en vanaf het vliegveld van Rome, terwijl de twee lijfwachten er verveeld bij stonden. Ze was niet meer lastiggevallen door maniakale telefoontjes. Het was eindelijk
voorbij. Zelfs Bernardo vond dat ze zich nu best in het openbaar in New York kon vertonen zonder gevaar te lopen. De overplaatsing van de zaak was geen geheim en de pers zou er zeker aandacht aan besteden. De politie had haar bovendien verzekerd dat haar veiligheid niet langer in het geding was. Ze zou zich het beste een beetje op de achtergrond kunnen houden en misschien nog wat voorzichtig moeten zijn met betrekking tot Alessandro, maar niet meer dan anderen in soortgelijke posities. Ze had haar lesje goed geleerd. Pijnlijk goed.

Ze kuste hem voor de laatste keer. Hij glimlachte door zijn tranen heen, die weer in zijn ogen waren gesprongen. 'Ciao, Isabellezza. Pas goed op jezelf.'

'Ciao, Nardo. Ik houd van je.' Nog één omhelzing en daarna stapte ze in het vliegtuig. Maar deze keer reisde ze zonder lijfwachten en eerste klas, terwijl op de passagierslijst haar eigen naam stond. In haar ogen stonden tranen.

Ze sliep drie uur achter elkaar en ging toen een hapje eten. Ondertussen raadpleegde ze wat documenten die ze uit haar aktentas had gehaald en glimlachte bij het vooruitzicht weldra Alessandro in haar armen te kunnen sluiten. Ze had hem in geen twee maanden gezien. Nadat het toestel in New York was geland, liep ze snel door de douane. Deze keer zonder angst. Ze herinnerde zich de vorige keer dat ze hier was aangekomen - uitgeput, angstig, haar juwelen verstopt in haar tas, geflankeerd door haar lijfwachten en met haar kind in haar armen. Vandaag lieten de douanebeambten haar met een handgebaar doorgaan. Snel mompelde ze een bedankje en even later vloog haar blik door de aankomsthal.

Opeens zag ze hen - Natasha en de kinderen. Ze rende naar hen toe en sloot Alessandro in haar armen.

'Mama...! Mama!' Zijn geroep weergalmde door de hal.

Ze drukte hem stevig tegen zich aan. 'Oh, lieverd, wat houd ik toch van je... oh, en wat ben je bruin! Hier, ik moest je een kus geven van Bernardo.'

'Komt mijn carrousel ook?' Zijn ogen stonden groot en gelukkig, een reflectie van de hare.

'Nog niet. Als we een huis met een tuin vinden, zal ik hem laten opsturen. Hoewel je er al bijna te groot voor bent!' 'Carrousels zijn voor kleuters.' Jason sloeg hen minachtend gade. Al dat gezoen en gevrij! Dat was niets voor een man. Maar Isabella gaf
ook hem een zoen en kietelde hem even. Toen moest hij plotseling toch lachen.

'Wacht maar eens tot jullie zien wat ik voor jullie heb meegebracht!' Haar woorden veroorzaakten opgewonden kreten en nog luider gelach. Isabella keek op naar Natasha. Haar gezicht betrok, maar ze glimlachte niettemin vriendelijk. 'Hallo.'

Natasha aarzelde een ogenblik, maar het volgende moment lagen ze al in elkaars armen. 'Ik heb jou ook gemist, weet je dat?' 'En ik jou. Ik vond het helemaal niet leuk zonder huisgenoot.' Ze lachten alweer. Naast elkaar voortlopend, besefte Natasha dat haar vriendin niet meer boos was. De vertwijfelde blik in Isabella's ogen was minder hevig.

'Ik wist niet wat ik hoorde toen je vertelde dat je de zaak naar New York ging verhuizen! Wat zeiden ze er in Rome van?'

'Ze waren verbijsterd. Alleen Bernardo vond het prima. Hij wist dat ik er goed aan deed. Het zal de komende tijd wel een gekkenhuis zijn.

Ik moet zoveel dingen regelen.' Ze kreunde alleen al bij de gedachte daaraan.

'Ik help je wel.'

'Maar jij zit toch in East Hampton?' Het maandje in de zon had hun allemaal een gebruind en gezond uiterlijk gegeven. Natasha knikte. 'Ja, maar ik kan de jongens best aan Hattie overlaten.'

'Goed dan,' zei Isabella langzaam. Ze moest de verhouding met Natasha herstellen. De kwestie met Corbett was inmiddels niet zo belangrijk meer. Misschien had Natasha het goed bedoeld. Het deed er niet toe; Isabella wilde het niet weten. Tussen hen was het onderwerp afgedaan. Deze keer was er geen Rolls, maar alleen de limousine die Natasha af en toe huurde, met de chauffeur die Isabella in april naar die rampzalige première had gereden. Ze schonk hem een glimlach. Het leek eeuwen geleden.

Ze keerden terug naar het appartement, waar de jongens onder veel geschreeuw en gelach hun pakjes openden. Ze pasten truien en grappige petjes, smeten hun nieuwe spelletjes in het rond en speelden met hun speelgoed.

Ten slotte stak Isabella Natasha met een verlegen lachje een pakje
toe. 'Dit is voor jou.'

'Oh, Isabella, doe niet zo raar!'

'Maak nu maar open.' Het was het mooiste uit de nieuwe wintercollectie, die in juni was geshowd... een zachtblauwe kasjmier japon met een bijpassende blauwe mantel.

Diep onder de indruk hield Natasha de couture-japon voor zich en keek in de spiegel. 'Oh, wat prachtig!'

'Hij past bij je ogen.' Isabella haalde uit het papier ook nog een sjaal met bijpassende hoed te voorschijn. 'Je kunt het dragen als je met je uitgever gaat lunchen.' 'Ik kijk wel uit! Dat is aan hem verspild.' 'Trek het dan maar aan als je met mij gaat lunchen. Bij Lutece.' Even staarde Natasha haar roerloos aan. 'Ga je toch weer uit?' Isabella knikte. 'Dat kan nu wel weer.' Corbett had gelijk gehad, dacht ze, haar gevangenschap had niet eeuwig geduurd. Tien maanden maar, hoewel het haar een mensenleven leek. De volgende morgen gingen Natasha en de jongens terug naar East Hampton, terwijl Isabella aan het werk ging. Deze keer niet via telefoongesprekken met Rome, maar in het gezelschap van vier makelaars die haar van het ene eind van Park Avenue naar het andere sleepten en haar zo ongeveer heel Fifth Avenue lieten bezichtigen. Binnen een week had ze tijdelijke kantoorruimte gevonden, vijf tweetalige secretaresses in dienst genomen, stapels kantoorbenodigdheden ingeslagen en telefoons besteld. Het was nauwelijks voldoende, maar het was tenminste een begin.

Aan het eind van de tweede week vond ze wat ze zocht: twee verdiepingen voor het House of San Gregorio boven in de hoogste wolkenkrabber van New York, met uitzicht over de hele stad. Het vinden van geschikte woonruimte kostte meer tijd. Na nog eens twee weken zoeken stond ze in een terraswoning op Fifth Avenue en staarde naar het uitzicht. Beneden haar strekte zich Central Park uit, met in de verte de Hudson River en links van haar het naar het zuiden gerichte silhouet van de stad. Het appartement zelf was ruim en beeldschoon. Er waren vier slaapkamers - een voor haarzelf, een voor Alessandro, een logeerkamer en een vertrek dat ze als boudoir kon inrichten - twee bediendenvertrekken, een enorme eetkamer met een open haard, een dubbele salon en een grote ontvangsthal en foyer die haar vaag herinnerden aan het huis in Rome. De makelaar had haar nauwlettend gadegeslagen. 'Bevalt het u?' 'Ik neem het.' Er was een leger van portiers en liftjongens, meer nog dan in het gebouw van Natasha, twaalf blokken zuidelijker. De volgende dag kwam Natasha uit East Hampton over om het te bewonderen. 'Allemensen, Isabella, wat een uitzicht!' Isabella stond trots op haar nieuwe terras. Er was zelfs ruimte voor de carrousel, als die tenminste bestand was tegen de winterse sneeuwbuien in New York. 'Wanneer trek je erin?'

'Wel, ik heb gisteren de verhuizers gebeld en het schip loopt morgen binnen. Ik dacht dus aanstaande zaterdag. Ik wil het zo snel mogelijk achter de rug hebben, zodat ik me weer op mijn werk kan concentreren.' Haar personeel uit Rome was gearriveerd en iedereen stond te popelen om aan de slag te gaan.

Natasha zag er plotseling ongelukkig uit. 'Zo vlug al?' Isabella knikte. 'Afschuwelijk! Ik zal je missen. En Jason zegt dat hij niet alleen in zijn kamer durft te slapen.'

'Hij kan ieder weekend komen logeren.' Isabella glimlachte haar toe. 'Ik voel me net alsof ik weer ga scheiden.' 'Nou, dat is niet het geval.'

In de warmte van de septembermiddag keken de beide vrouwen elkaar aan. Eindelijk besloot Isabella het pijnlijke onderwerp aan te roeren. Dat was ze haar vriendin verschuldigd. 'Ik moet je mijn excuses aanbieden, Natasha.' Natasha wist onmiddellijk wat Isabella bedoelde. Ze schudde haar hoofd en wendde haar blik af. 'Nee, dat is niet nodig.' 'Jawel. Ik weet niet wat er in werkelijkheid is gebeurd. Ik was woedend op Corbett, maar het was verkeerd van me om zo tegen jou uit te vallen. Ik heb er geen idee van of je hebt geprobeerd hem te helpen, maar dat doet er niet toe. Als het wel zo was, dan bedoelde je het ongetwijfeld goed. Het spijt me wat ik tegen je heb gezegd.' Nu keek Natasha haar dwingend aan. 'Je vergist je wat hem betreft.' 'Dat zal ik nooit zeker weten.'

'Je zou met hem kunnen praten, naar hem kunnen luisteren. Die kans zou je hem op z'n minst kunnen geven.' Maar Isabella schudde haar hoofd. 'Niets duurt eeuwig. Het goede niet, en het kwade niet. Dat heeft Corbett me vanaf het begin voorgehouden. Hij had gelijk.'

'Hij houdt nog steeds van je,' zei Natasha zacht. 'Heb je hem dan ontmoet?' Isabella zocht de ogen van haar vriendin. Natasha knikte. 'Hij begrijpt wat er is gebeurd. Misschien nog wel beter dan jij. Vanaf het begin was hij bang dat er zoiets zou gebeuren. Jammer dat hij het je niet direct heeft verteld. Dat was zijn enige fout.'

'Dat maakt nu geen verschil meer. Het is voorbij.' Ongelukkig besefte Natasha dat Isabella het meende. Voor haar was het voorbij. Maar niet voor Corbett, en evenmin voor de jongen. Maar Natasha zei niets en Isabella sprak niet meer over Corbett, tot die middag.

Ze vertelde Alessandro over het appartement. 'Dus mijn carrousel komt hierheen?' 'Ja. Ik heb al met Rome gebeld.'

'Mama! Oh, mama! Wat zal Corbett opkijken!' Zijn ogen glansden. Isabella keek hem met een merkwaardige blik aan en schudde toen haar hoofd. 'Hij zal hem niet te zien krijgen, schat.' 'Natuurlijk wel! Hij is immers mijn vriend!' Alessandro wierp haar met zijn donkere ogen een uitdagende blik toe. Niemand had hem iets verteld, maar hij had de verwijdering tussen zijn moeder en zijn vriend gevoeld. Alessandro vond het allesbehalve prettig. Hij had het gemerkt aan de manier waarop Corbett tegenwoordig over zijn moeder sprak. Alsof hij bang voor haar was... Alsof ze dood was. 'Ik zal hem vragen of hij komt kijken.' Zijn stem klonk luid en hij keek haar tartend aan.

'Nee, Alessandro, dat doe je niet!' 'Wel! Ik heb het hem beloofd.' 'Zo? Wanneer?'

'Toen ik hem aan het strand zag. Hij was ook in East Hampton.' Bij het horen daarvan, draaide Isabella zich met een ruk om en ging op zoek naar Natasha. Ze vond haar in haar kantoor, waar ze met een kop koffie in haar hand een nieuwe bladzijde van haar boek zat te lezen. Met een klap sloeg Isabella de deur achter zich dicht. Verschrikt sprong Natasha op en keek haar vriendin aan alsof deze haar verstand had verloren.

'Wat is er aan de hand?' De uitdrukking op Isabella's gezicht kwam haar vaag bekend voor, maar voor ze het had kunnen thuis brengen, trok Isabella al van leer.

'Waarom heb je me niet verteld dat hij de hele zomer in East Hampton was? Dat hij Alessandro gebruikte om weer met mij in contact te kunnen komen?'

Natasha stond op en zette haar handen op haar heupen. Deze keer gaf ze geen duimbreed toe. 'Alessandro heeft hem nodig, Isabella. Bovendien probeert Corbett helemaal niet om met jou in contact te komen. Stel je toch niet zo belachelijk aan! Wat bezielt je? Je denkt dat iedereen uit is op die vervloekte zaak van jou, en dat Jan en alleman jou en je kind gebruikt!'

'Dat is ook zo, verdomme! Ze hebben mijn man ook genomen!' ' "Ze", ja. "Ze". Mensen die krankzinnig en op geld belust waren. Maar dat is voorbij, Isabella. Voorbij! Niemand probeert je nu nog te kwetsen.'

'Het kan me geen barst schelen! Ik wil die man niet in zijn buurt hebben!'

'Je ziet het verkeerd. Bovendien moet je dat tegen hem zeggen, niet tegen mij.'

'Maar jij wist het! Jij kende mijn mening toen ik terugkeerde naar Rome!'

'Ik dacht dat je wel weer tot bezinning zou komen, dat je het allemaal wel te boven zou komen.'

'Ik kom het nooit te boven. En mijn bezinning kreeg ik terug op het moment dat Bernardo zijn naam noemde. Ik wil die man nooit meer bij Alessandro in de buurt zien!' Na die woorden vertrok ze en smeet de deur achter zich dicht. Eenmaal in haar eigen kamer, pakte ze met trillende hand de hoorn van het telefoontoestel. Hij nam bijna onmiddellijk op. 'Isabella? Scheelt er iets aan?' 'Dat zou ik denken. Ik wil je spreken. Nu meteen! Kun je komen?' 'Ik ben er over een half uur.'

'Goed. Ik wacht beneden op je.' Ze wilde niet dat Alessandro hem zag. Ze hield de klok in haar slaapkamer in de gaten en ging vijfentwintig minuten later naar beneden. Na daar vier minuten te hebben gewacht, stopte de Rolls voor de deur. Corbett zat alleen in de wagen en bestuurde hem zelf. Hij stapte uit en opende het portier voor haar. Nadat ze was gaan zitten, nam hij zelf weer plaats achter het stuur en wilde de motor starten. Ze hield hem tegen met een snel gebaar van de hand waaraan ze de nieuwe ring van Bernardo droeg. Hij zag het sieraad en begreep onmiddellijk wat het was. Hij wilde haar zeggen dat hij het mooi vond, dat zij mooi was, dat hij nog steeds van haar hield, maar ze gaf hem geen kans. 'Laat maar, Corbett. Ik ga nergens met je naar toe. Ik wilde alleen niet boven met je praten, waar Alessandro ons zou kunnen horen.' Zijn gezicht vertrok tot een bezorgde grimas. 'Wat is er dan?' 'Ik wil dat je bij hem uit de buurt blijft. Is dat duidelijk? Blijf uit zijn leven, nu en altijd! Ik heb genoeg van je spelletjes... je opdringen bij mijn vrienden, mijn collega's, mijn zaak, en nu ook nog bij mijn zoon! Dat andere, daartoe had je het recht; hoe je je zakenrelaties wilt benaderen is uiteindelijk jouw zaak. Maar als je mij of mijn kind persoonlijk gebruikt, Corbett, dan begeef je je in een strijd die je bij voorbaat al hebt verloren. Als je ooit weer bij hem in de buurt komt, als je hem cadeautjes stuurt, als je probeert met hem in contact te komen of als je toestaat dat hij jou belt, dan bel ik de politie en mijn advocaat. Ik zal vertellen dat je ons lastig valt en je in staat van beschuldiging laten stellen. Dan zal ik jouw zaak krijgen. We spreken elkaar dan wel weer in de gevangenis. Het molesteren van een minderjarige, poging tot kidnapping, verkrachting... het interesseert me niet welke naam eraan wordt gegeven, maar blijf uit de buurt van mijn kind!' Ze schreeuwde nu zo hard dat de portier haar had kunnen horen als Corbett niet met vooruitziende blik de raampjes had dichtgedraaid.

Hij staarde haar een ogenblik aan, alsof hij zijn oren niet kon geloven. Het volgende moment werd hij door woede overvallen. 'Zo denk je dus over mij, Isabella?' vroeg hij. 'Dat ik de jongen gebruik om jou terug te krijgen? Oh, wat ben je toch zelfingenomen, wat ben je arrogant en ongelooflijk onnozel! Maanden geleden heb ik je al gezegd dat je je zaak moet houden en dat ik mijn bod had ingetrokken. Ik werd verliefd op je. En om je de waarheid te zeggen, had ik verdraaid veel medelijden met je. Opgesloten als een dier, bang voor iedereen en geen mens vertrouwend. Het leven heeft je een gevoelige klap toegebracht, Isabella. En datzelfde geldt voor de jongen. Hij verloor zijn vader en is even eenzaam als jij. Zal ik je eens wat zeggen? Ik houd van hem! Hij is een heerlijke knul. Bovendien heeft hij me nodig. Aan jou alleen heeft hij niet genoeg. Jij bent een vervloekte machine. Je zaak, je zaak en nog eens je zaak! Ik kan er niets meer over horen. En laat me nu met rust en maak als de donder dat je uit mijn wagen komt!'

Voor ze nog iets had kunnen zeggen, was hij zelf al naar buiten gesprongen en om de Rolls heen gelopen. Hij rukte het portier open, waarna zij verbijsterd uitstapte.

'Ik neem aan dat het je allemaal goed duidelijk is?' Ze keek hem met een kille blik aan.

'Volkomen,' zei hij. 'Vaarwel.' Hij stapte weer in zijn wagen en was al verdwenen voor zij het gebouw had bereikt.

26

Het appartement zag er fantastisch uit, in de kantoren werd weer op volle toeren gewerkt en de carrousel was zojuist gearriveerd. Het was eind september, en Jason en Natasha waren naar de terraswoning gekomen om de draaimolen te proberen. Alessandro sprong lachend en juichend op en neer, en Jason had toegegeven het 'toch niet zo gek' te vinden.

'Oh, Isabella, wat enig! Ik wil er ook een.' De twee vrouwen glimlachten tegen elkaar terwijl ze toekeken hoe de kinderen alsmaar rondjes draaiden. De eerste herfstbries had het zomerse weer doorbroken. Isabella lag languit op het terras van haar nieuwe woning, tevreden over haar prestaties.

De muren van de slaapkamers waren voorzien van weefselbehang, er hingen mooie gordijnen en op de vloeren lagen tapijten. De badkamers waren al in marmer uitgevoerd toen ze de woning kocht, maar ze had de hele inrichting veranderd. Prachtige openslaande deuren gaven toegang tot het terras.

'Je bent een genie!' zei Natasha, terwijl ze vol bewondering om zich heen keek.

'Welnee. Ik ben een ontwerpster. Soms heeft dat voordelen.'

'Hoe vordert de nieuwe collectie?'

'Langzaam.'

'Mijn nieuwe boek eveneens.'

'Het duurt altijd even voor ik in een nieuwe omgeving mijn draai heb gevonden. Maar in het tempo waarmee ze met de nieuwe kantoorruimte bezig zijn, zal ik me daar voorlopig nog niet mee bezig hoeven te houden. Ze schieten niet bepaald op!'

'Kletskoek! Hoe lang zijn ze er nu mee bezig?' Ze keek Isabella grinnikend aan. 'Twee weken?' Isabella grijnsde terug. 'Zes.' 'Geduld! Geduld!'

'Een deugd die ik nooit heb bezeten.'

'Dat leer je nog wel.' Ze had veel geleerd in dat laatste jaar. 'Hoe is het om weer te kunnen uitgaan?'

'Heerlijk!' Ernstig voegde ze eraan toe: 'Maar ook vreemd. Onbewust wacht ik tot het zal gebeuren. Het afschuwelijke. Het onvermijdelijke. De pers die mij met flitslichten bombardeert, en daarna de dreigementen, de telefoontjes van de maniakken/

'En? Gebeurt dat ook?'

Isabella schudde haar hoofd, terwijl er langzaam een lach om haar mond verscheen. 'Nee. Ik word alleen benaderd door verslaggeefsters van Women's Wear, die willen weten wat ik eet of wat ik zal dragen. Maar er is tijd voor nodig om de nachtmerrie te vergeten, Natasha. Veel tijd.' Ze verwachtte nu tenminste niet meer dat Amadeo 's avonds thuis zou komen. Het had een jaar geduurd voor ze zover was. 'Oh ja!' Ze dwong haar gedachten naar luchtiger zaken. 'Ga je morgenavond met me mee uit eten? Of heb je het te druk?' 'Natuurlijk niet. De man op wie ik de hele zomer al mijn energie heb gericht, is onlangs teruggekeerd naar zijn vrouw. De schoft!' Isabella grinnikte, en in koor riepen ze uit: 'Niets duurt eeuwig!' 'Hou op!' zei Natasha ten slotte. 'Vertel me liever waar we gaan eten.'

De zachtroze verlichting zette de bekende gezichten in een warme gloed. Het waren gezichten die gewoonlijk in modetijdschriften of op de omslagen van Fortune of Time te zien waren. Filmsterren, invloedrijke lieden, uitgevers, auteurs, bedrijfsdirecteuren. De besten op hun gebied, en daardoor welgesteld. De tafels stonden dicht bij elkaar, de vlammen van de kaarsen op de roze tafellakens dansten in het lichte briesje uit de tuin en diamanten schitterden, terwijl stralende gezichten praatten en lachten. Nooit was Lutece zo mooi. Als voorgerecht bestelden ze kaviaar, filet mignon en gerookte zalm. Daarbij nam Isabella een halve fles rode wijn en Natasha een halve fles witte. De salade bestond uit palmpitten en rauw witlof en als dessert waren er grote aardbeien. Isabella voelde zich duidelijk op haar gemak en zag er gelukkig uit. Opeens viel Natasha's blik op de jurk van haar vriendin.

'Wat is er?' Isabella keek naar haar, maar Natasha zei niets en staarde slechts.

'Een jaar lang loop je erbij als een non of als een vogelverschrikker. Nu opeens niet meer... en het is me niet eens opgevallen!' Isabella glimlachte. De officiële rouwperiode was voorbij. Vanavond was ze, voor het eerst, gekleed in zacht mauve en wit. De basisjapon was van een beeldig wit gabardine naar haar eigen ontwerp en daarover droeg ze een zacht mauve kasjmier tuniek; in haar oren hingen de amethist-met-diamanten oorhangers die ze eens aan Natasha had uitgeleend.

'Vind je het mooi? Het is nieuw.'

'Uit dezelfde collectie als mijn blauwe gewaad?' Isabella knikte. Natasha leunde voorover en bekende: 'De volgende dag heb ik de airconditioning hoog gezet om het in huis te kunnen dragen!' 'Maak je geen zorgen. Het zal er spoedig koud genoeg voor zijn.' Isabella huiverde bij de gedachte aan de lange Newyorkse winter waaraan nooit een einde scheen te komen.

'Je ziet er geweldig uit,' zei Natasha. Toch lag er nog een zweem van oneindige eenzaamheid in de diepe onyx ogen van haar vriendin. 'Ik ben blij dat het voorbij is, Isabella.' Onmiddellijk had ze alweer spijt van haar woorden, want ze wist dat het nog niet in alle opzichten voorbij was. Dat het nooit helemaal over zou gaan. Het verlies van Amadeo zou altijd als een last op Isabella's hart drukken. 'Ik kan gewoon niet geloven dat het alweer een jaar geleden is.' Isabella keek op van haar koffie. In haar ogen lag een smartelijke blik. 'Soms lijkt het alsof hij al heel lang weg is. Soms ook lijkt het alsof het gisteren is gebeurd. Maar hier is het voor mij in ieder geval gemakkelijker dan het in Rome was.' 'Je hebt de juiste beslissing genomen.' Isabella glimlachte weer. 'De tijd zal het léren.' Ze bleven nog een uurtje zitten kletsen en keerden toen naar huis terug; Natasha naar wat haar nu als een leeg appartement voorkwam en Isabella naar haar nieuwe terraswoning. Ze kleedde zich stil uit, trok haar nachtjapon aan, kuste Alessandro die al lag te slapen en stapte toen met een tevreden gevoel in haar eigen bed, waarna ze het licht uit deed.

De volgende morgen werd ze om zes uur opgeschrikt door het gerinkel van de telefoon. 'Hallo?'

'Ciao, Bellezza!'

'Bernardo! Weet je wel hoe laat het is? Ik sliep nog! Verveel je je nu al?' Kort na haar terugkeer in New York was Bernardo naar Korfoe vertrokken.

'Vervelen? Sei pazza. Je bent gek! Ik vind het heerlijk!' Zijn stem werd ernstig. 'Isabella, schat... ik moest wel bellen. Ik moet naar Rome.'

'Nu al?' Ze lachte. 'Ga je nu alweer aan het werk? Dat is snel!' 'Nee, dat is het niet.' Het bleef even stil en Bernardo dwong zich verder te gaan. Hij wenste dat hij daar dicht bij haar was, in plaats van duizenden kilometers ver weg op een eiland, hulpeloos starend naar de telefoon. 'Ik kreeg gisteren een telefoontje. Ik heb gewacht tot ze
me vanmorgen terugbelden, tot ze zeker waren.'

'Wie in vredesnaam?' Ze ging rechtop zitten en geeuwde slaperig.

Het was zaterdag en ze had tot het middaguur willen uitslapen. 'Wees eens wat duidelijker.'

'Ze hebben ze te pakken, Isabella.'

'Wie heeft wie te pakken?' Nu fronste ze haar wenkbrauwen. Plotseling stolde het bloed in haar aderen toen ze het begreep. 'De ontvoerders?'

'Allemaal. Het waren er drie. Een van hen heeft zijn mond voorbij gepraat. Het is voorbij, Isabella! Het is allemaal voorbij, cara!' Ze hoorde zijn woorden en barstte plotseling in huilen uit. Ze schudde haar hoofd. 'Vorig jaar was het voorbij,' zei ze. Ze wist niet of ze nu blij of bedroefd was. Het maakte geen verschil meer. Amadeo was dood. Door de mannen te pakken die hem hadden vermoord, kreeg ze hem niet terug.

'We moeten naar Rome. De politie belde me vanmorgen terug met de mededeling dat ze toestemming hebben gekregen de zaak te versnellen. Over drie weken is Het proces.'

'Ik ga er niet heen.' Ze hield op met huilen. Haar gezicht zag lijkbleek.

'Je moet, Isabella. Je moet! Ze hebben je getuigenis nodig.' 'Nardo... nee! Non posso. Non posso! Ik kan het niet.' 'Je kunt het wel. Ik zal bij je zijn.' 'Ik wil ze niet zien.'

'Ik evenmin. Maar we zijn het Amadeo verschuldigd. En ook onszelf. Je kunt niet weg blijven, Isabella. Stel je voor dat er iets gebeurt, dat ze op vrije voeten worden gesteld! Kun jij het op je geweten hebben dat een ander hetzelfde overkomt?' Bij die woorden flitsten de beelden van een jaar geleden door haar hoofd. Hij had dus toch tegen haar gelogen, die vervloekte Corbett. Het duurde wel eeuwig! Het zou nooit voorbijgaan. Nooit! Ze begon opnieuw te huilen.

'Niet doen, Isabella. Het is nu bijna voorbij.' 'Nee, dat is het niet.'

'Ik beloof het je, cara. Nog heel even. Dit is het laatste, en daarna ligt het voorgoed achter je. De politie vroeg me of ik je wilde bellen omdat ze dachten dat je minder zou schrikken als je het van mij hoorde,' vervolgde hij. 'Ze denken dat het proces niet langer dan een week zal duren. Je kunt zolang in de villa wonen.' 'Ik kom niet.'

Nu kwam er een vastberaden klank in zijn stem. 'Ja, Isabella, je komt wel.'

Nadat ze had opgehangen, bleef ze in haar bed zitten. Beelden die ze het afgelopen jaar uit haar geest had gebannen, trokken aan haar geestesoog voorbij. Ze zag zichzelf, in haar groene avondjapon wachtend in de salon terwijl ze de klok op de schoorsteenmantel in de gaten hield; ze zag Alessandro met zijn hand vol koekjes. Ze hoorde weer het telefoongesprek en herinnerde zich haar bezoek aan Alfredo Paccioli om haar juwelen aan hem te verkopen. En daar was ook Amadeo's stem, die haar vertelde dapper te zijn. Ze kneep haar ogen stijf dicht en probeerde het niet uit te schreeuwen. Met trillende hand draaide ze ten slotte Natasha's nummer.

Tegen de tijd dat Natasha met slaperige stem antwoordde, was Isabella bijna hysterisch.

'Wat? Met wie spreek ik? Isabella! Wat is er aan de hand? Toe, lieverd, zeg iets tegen me... Isabella...? Alsjeblieft...' zei Natasha. 'Ze hebben ze te pakken... de ontvoerders... en ik moet naar... naar het proces... in Rome...' 'Ik kom onmiddellijk naar je toe.'

Isabella smeet de hoorn van de telefoon neer en begroef haar gezicht in het kussen om de beelden te ontvluchten.

27

Vanaf het vliegveld reden ze regelrecht naar het House of San Gregorio. Wederom was die heerlijke tijd van het jaar aangebroken waarin het nog zonnig en warm was maar een zachte bries verkoeling bracht, terwijl aan de blauwe hemel geen wolkje te bekennen was. Midden oktober. Ooit had ze dat de fijnste tijd van het jaar gevonden. Ze zat in een ijzig stilzwijgen in de auto, gekleed in een grijs mantelpakje met een bijpassende grijze hoed. Bernardo kon haar ogen onder de rand nauwelijks zien; ze staarde naar haar krampachtig in haar schoot gevouwen handen.'Het begint morgen, Bellezza. Het is goed dat je bent gekomen.' Nu keek ze hem vermoeid aan en hij kromp inwendig ineen bij het zien van de scherpe pijn in haar ogen. 'Ik word er zo moe van om altijd maar het goede te moeten doen. Wat doet het er nog toe?' 'Alles, bella. Geloof me.'

Ze pakte zijn hand en hield die vast. Na al die tijd, na al die ruzies en beschuldigingen, pakte ze eindelijk zijn hand. Voor de deur stonden enkele fotografen haar op te wachten, maar Bernardo loodste haar snel naar binnen. Ze liepen door naar de terraswoning, waar ze zolang haar intrek zou nemen. Hij zette haar bagage neer en schonk twee glazen wijn in. 'Hoe was de reis?' 'Goed.'

'En Alessandro?'

'Boos omdat ik vertrok, maar voor de rest maakt hij het goed.' 'Heb je hem verteld waarom je naar Rome moest?' Ze knikte langzaam. 'Ja. Ik was het niet van plan, maar Natasha zei dat hij er recht op had het te weten, zodat hij niet meer bang zou zijn.'

'Wat zei hij?'

Er kwam een verbaasde blik in haar ogen. 'Hij was blij. Maar hij begreep niet waarom ik erheen moest. En ik evenmin.' Ze nam nog een slokje van de wijn en keek naar Bernardo, die er na zijn maand op Korfoe gebruind en een stuk jonger uitzag.

'Je begreep het drommels goed en dat weet je best. Hoe gaat het op kantoor?'

'Alles loopt prima.' Ze zette haar hoed af en glimlachte nu voor het eerst naar hem.

'En met jou?' Hij keek haar doordringend aan. 'Hoe bedoel je?'

'Ontmoet je andere mensen? Het is nu meer dan een jaar geleden en de hoogste tijd voor jou om eens uit te gaan.' Hij had ten slotte geaccepteerd dat er tussen hen nooit iets meer zou bestaan dan een goede vriendschap. Een vriendschap die hij zou koesteren. 'Bemoei je verdomme met je eigen zaken!' Ze wendde haar blik af en staarde naar de daken van Rome.

'Waarom zou ik? Iemand moet toch voor de jouwe zorgen als jij het niet doet. Hoe zit het met Corbett Ewing?'

'Wat bedoel je?' Verrast richtten haar ogen zich weer op hem. 'Wat weet je van ons?'

'Ik heb alles eens op een rijtje gezet. Jouw heftige reactie met betrek- 218king tot F-B en de manier waarop je reageerde toen ik de naam Ewing door de telefoon liet vallen. Ik heb je nog nooit zo kwaad gehoord.'

Ze knikte langzaam. 'Ik ben ook nog nooit zo kwaad geweest. Ik dacht dat hij me met opzet had verleid om op die manier San Gregorio in handen te krijgen.' 'Denk je er nog steeds zo over?'

Ze haalde haar schouders op. 'Het is niet belangrijk meer. Ik zie hem niet meer.'

'Hadden zijn verleidingspogingen succes?' Bernardo's stem klonk heel zacht.

'Dat gaat je niets aan.' Toen werd ze wat vriendelijker. 'Ik heb een tijdje gedacht dat we van elkaar hielden. Maar ik had het mis. Dat is alles. Het zou trouwens toch nooit een succes zijn geworden.' 'Waarom niet?'

'Omdat... oh, verdraaid, Bernardo, ik weet het niet! Misschien zijn we te verschillend. Misschien ben ik nu wel getrouwd met de zaak. Bovendien zou het nooit zo zijn geworden als het met Amadeo was. Om daar achter te komen, wil ik niet mijn hart breken. Noch dat van iemand anders.' Ze keek hem verdrietig aan. Hij schudde zijn hoofd. 'En dus besluit je weg te kwijnen? Op drieëndertigjarige leeftijd sluit je de deur? Je raakt Amadeo kwijt en je geeft het op!'

'Ik heb het niet opgegeven. Ik heb Alessandro en de zaak!' Ze staarde hem uitdagend aan, maar hij liet zich daardoor niet van de wijs brengen.

'Dat kun je nauwelijks een leven noemen. Heb je Ewing op z'n minst de kans gegeven te vertellen wat er is gebeurd? Heb je geprobeerd erachter te komen of je het bij het rechte eind hebt?' 'Ik heb je toch gezegd dat het niet belangrijk meer is! Als je het per se wilt weten: ja, ik heb hem gezien nadat ik uit Rome was teruggekeerd.'

'En wat gebeurde er toen?'

'Niets. Ik heb hem gezegd bij Alessandro uit de buurt te blijven. Ik had ontdekt dat Natasha hem tijdens mijn afwezigheid bij het kind had gelaten.' Ze zuchtte zacht en glimlachte verbitterd. 'Ik heb hem gezegd dat ik mijn advocaat en de politie zou inschakelen als hij zich ooit weer in onze buurt zou wagen. Dat ik hem zou laten arresteren voor het lastig vallen van Alessandro, of iets dergelijks.' 'Ben je gek? Wat zei hij?'

'Dat ik als de donder moest maken dat ik uit zijn auto kwam.' 'Hij had groot gelijk. Ik zou je eruit geschopt hebben! In vredesnaam, Isabella, wat bezielde je?'

'Ik weet het niet. Ik geloof dat ik aan mezelf dacht... aan Amadeo. .. iets dergelijks. Ik heb je toch gezegd dat het voorbij is! Het zou geen succes zijn geworden.'

'Niet als je je zo gedraagt.' Hij schonk zichzelf nog een glas wijn in. 'Natasha ontmoet hem natuurlijk wel. Zij zijn al zo lang bevriend.' 'Heeft ze hem verteld over het proces?' Bernardo keek haar met een vreemde blik aan.

Ze haalde haar schouders op. 'Ik weet het niet. Misschien wel. Het stond in ieder geval in de kranten. Op pagina negen deze keer; we worden eindelijk minder belangrijk. Ik kan je wel zeggen dat ik blij zal zijn als ik mijn naam alleen nog maar bij de modeafdeling tegenkom.'

'Die tijd komt. Na deze week is het allemaal voorbij. Ga nu maar wat slapen. Ik kom je morgenochtend ophalen.' Zacht drukte hij een kus op haar wang en vertrok, terwijl zij daar bleef zitten en het laatste restje van haar wijn opdronk.

28

'Va béne?' Met een bezorgde blik keek Bernardo toe hoe ze uit de auto stapte. Ze had die dag een zwarte jurk aangetrokken, maar deze keer zonder zwarte kousen. Het was een wollen japon met lange mouwen, gecombineerd met een discreet hoedje en schoenen en handtas van krokodilleleer. Verder droeg ze alleen haar parels en de ring die Bernardo haar had gegeven toen ze uit Rome vertrok. 'Alles in orde, Isabella?' vroeg hij. Ze was zo bleek dat hij een ogenblik vreesde, dat ze voor het gerechtsgebouw flauw zou vallen. 'Va béne.' Ik voel me best.

Hij pakte haar arm. Het spervuur begon. Fotografen, televisiecamera's, microfoons... een heksenketel. Het herinnerde aan heel die afschuwelijke periode. Ze klemde zijn hand stevig vast. Even later bevonden ze zich in het gerechtsgebouw en zaten ze te wachten in een klein vertrek dat grensde aan de vertrekken van de rechter. Hij had het speciaal voor haar beschikbaar gesteld.

Voor Isabella's gevoel duurde het uren voor een geüniformeerde wacht binnenkwam en haar wenkte.

Met knikkende knieën en Bernardo stevig vasthoudend, volgde ze hem de rechtszaal in. Ze wendde haar blik af van de lange tafel waarachter de gedaagden zaten. Ze wilde hen niet zien en probeerde niet naar hen te kijken. Bernardo voelde hoe ze beefde toen ze ging zitten. De getuigenverklaringen duurden eindeloos. Eerst Amadeo's secretaresse, dan de portier en tot slot twee personeelsleden van San Gregorio die de beide mannen hadden zien binnenkomen. Het verhaal over de auto werd uit de doeken gedaan, en Bernardo zag hoe een van de mannen onrustig begon te draaien. Voorts waren er nog getuigenverklaringen van de lijkschouwer en van twee lagere ambtenaren. Daarna was het voorbij. Het hof zou na de lunch niet weer bij elkaar komen. Gezien het pijnlijke karakter van het proces en uit consideratie met de weduwe van signore di San Gregorio zou de zitting tot de volgende ochtend worden verdaagd.

De rechter gaf de deurwaarders opdracht de verdachten te verwijderen. Terwijl ze opstonden, klaar om te worden weggeleid, hoorde Bernardo hoe Isabella met een scherp geluid haar adem inhield. Het waren gewone mannen in eenvoudige kleren, mannen die ze nooit had gezien, maar plotseling waren ze daar, vlak voor haar... de mannen die Amadeo's leven hadden genomen. Bernardo hield haar arm stevig vast. Isabella was nog bleker geworden. 'Het is in orde, Isabella, het is in orde,' zei hij, niet wetend hoe hij haar kon helpen. Ze had meer nodig dan hij haar kon geven. 'Kom, laten we gaan.'

Blindelings liet ze zich door hem leiden. Voor het gerechtsgebouw werden ze ogenblikkelijk weer omringd door persmensen. 'Hebt u ze gezien, signora di San Gregorio...? Hoe zagen ze eruit...? Herinnert u zich nog...? Kunt u ons zeggen...?' Een hand sloeg haar hoed van haar hoofd. Huilend snelde ze voort, beschermd door twee bewakers en Bernardo, tot ze eindelijk de auto bereikten. In de beslotenheid van de wagen wierp ze zich in zijn armen en bleef heftig snikken tot ze ten slotte thuis waren. Daar hielp hij haar snel de trap op en bracht haar naar de bank. 'Zal ik een dokter voor je bellen?'

'Nee... nee... maar laat me niet alleen...' begon ze. Op dat moment rinkelde de telefoon. Met ogen vol angst schoot ze overeind. Ze was niet in staat het allemaal nog eens door te maken. Dat kon ze onmogelijk verdragen. 'Zeg dat ze geen gesprekken meer doorgeven.' Maar Bernardo had de hoorn al opgenomen en sprak nu op zachte toon. Ze kon niet horen wat hij zei. Ten slotte keek hij met een glimlach naar haar en knikte. Daarna, zonder verdere verklaring, drukte hij haar de hoorn in de hand en verliet de kamer. 'Isabella?' Eerst herkende ze de stem niet, maar toen sperden haar ogen zich plotseling wijd open. 'Corbett?' Dat kon toch niet.

'Ja,' was echter het antwoord, 'en waag het niet op te hangen. Tenminste niet direct.'

'Waar ben je?' Haar gezicht stond uitdrukkingsloos; het klonk alsof hij vlak bij haar, in dezelfde kamer was.

'Beneden, Isabella. Maar als je dat niet wilt, hoef je me niet te zien. Dan ga ik weer weg.' 'Maar waarom? En waarom juist nu?' 'Ik wilde toch je zaak hebben? Of ben je dat vergeten?' 'Nee, ik weet het nog. Ik-ik ben je mijn excuses verschuldigd... voor wat ik toen in de auto tegen je heb gezegd.' Ze glimlachte nu. 'Je bent me niets verschuldigd. Geen excuses, geen zaak... niets, behalve tien minuten van je tijd.'

Plotseling kwam er een gedachte bij haar op. Bernardo! Had hij Corbett gevraagd te komen? 'Ben je speciaal naar Rome gekomen om mij te zien, Corbett?'

Hij knikte. 'Ja,' zei hij toen. 'Ik wist wat je moest doormaken en dacht dat je misschien behoefte zou hebben aan een vriend.' En toen: 'Isabella, mag ik boven komen?'

Even later deed ze de deur voor hem open. Ze zei geen woord. Haar ogen stonden donker, moe en leeg. Langzaam stak ze haar hand uit. 'Hallo, Corbett.'

Het was als die eerste keer. Ernstig drukte hij haar hand en volgde haar naar de kamer.

'Wil je een glas wijn?' Ze keek hem nu met een glimlach aan. Hij moest zich tot het uiterste inspannen om haar niet in zijn armen te nemen. Hij schudde zijn hoofd en keek om zich heen. 'Is dit je kantoor?'

'Nee, het is een appartement dat we voor belangrijke gasten gebruiken.' Opeens kwam er een ongelukkige blik in haar ogen en ze ging met gebogen hoofd zitten. 'Oh, Corbett, was ik maar niet hier!' Hij kwam naast haar zitten en keek haar aan. 'Ik vind het vreselijk
dat je dit moet doormaken, maar ze hebben ze tenminste te pakken. Nu hoef je je nooit meer af te vragen waar die lui uithangen en of ze ooit nog eens zullen toeslaan.'

'Dat is misschien wel zo. Maar ik dacht dat ik het allemaal had verwerkt en weggestopt.'

Hij schudde alleen maar zijn hoofd. Hij wilde haar niet vertellen dat zoiets niet echt mogelijk was. Een mens kon een herinnering niet volledig uitwissen. En evenmin een onherstelbaar verlies verloochenen. Hij kon het laten vervagen, hij kon de pijn verdrijven en de leegte opvullen met iets anders. 'Isabella,' hij wachtte even en vroeg toen: 'Mag ik morgen met je meegaan?'

Verbijsterd keek ze hem aan. 'Naar de rechtszitting?' Hij knikte. 'Maar waarom?' Was hij soms nieuwsgierig? Was dat het? Was hij net zoals de anderen? Was hij daarom gekomen? Ze keek hem achterdochtig aan.

Hij pakte haar hand. 'Omdat ik daar bij je wil zijn. Daarom ben ik gekomen.'

Deze keer knikte ze. Eindelijk begreep ze het. Langzaam beantwoordden haar vingers de druk van zijn hand.

29

De volgende morgen stapte ze uit de wagen met voor en achter zich een lijfwacht en geflankeerd door Corbett en Bernardo. Samen baanden ze zich een weg door de menigte, waarbij ze haar hoofd gebogen hield en haar gezicht verborgen onder de brede rand van een zwarte hoed. Enkele ogenblikken later zaten ze in de rechtszaal. Nadat ook de rechter was verschenen, werd Alfredo Paccioli, de juwelier, naar voren geroepen.

'En signora di San Gregorio is met haar juwelen bij u gekomen? Met al haar juwelen?'

'Ja,' mompelde Paccioli.

'Wat gaf u haar in ruil daarvoor? Gaf u haar iets?' drong de advocaat aan.

Opnieuw antwoordde Paccioli bevestigend. 'Ik gaf haar al het contante geld dat ik op dat moment in huis had. En van mij bekende handelaren ontving ik nog eens 300 000 dollar. Bovendien zegde ik haar toe de week daarop voor nog eens zo'n bedrag te zullen zorgen.' 'En wat zei ze daarop?'

Corbett voelde hoe Isabella naast hem verstarde en hij ging iets verzitten om haar onmerkbaar te kunnen gadeslaan. Haar gezicht was spierwit.

'Ze zei dat het niet genoeg was, maar ze nam het toch mee.' 'Vertelde ze u waarvoor ze dat geld nodig had?' 'Nee.' Paccioli zweeg even, niet in staat om verder te gaan. Toen hij weer sprak, klonk zijn stem als een gefluister. 'Maar ik vermoedde het wel. Ze... ze... zag er zo... gekweld, zo gebroken en angstig uit...' De tranen stroomden nu over zijn blozende wangen en hij kon geen woord meer uitbrengen. Zijn ogen ontmoetten die van Isabella. Ook zij huilde. De rechter schortte de zitting op.

Het verhoren van de getuigen duurde nog eens drie martelende dagen. Ten slotte, op de morgen van de vijfde dag, keek de rechter haar met een meelevende blik aan en vroeg haar in de getuigenbank plaats te nemen.

'Bent u Isabella di San Gregorio?'

'Ja.' Haar stem was een sidderend gefluister en haar ogen leken haar hele gezicht in beslag te nemen.

'Bent u de weduwe van Amadeo di San Gregorio, die op 17 september uit zijn kantoor werd ontvoerd en werd vermoord op...' De advocaat zocht de juiste datum op en noemde die toen. Isabella knikte ongelukkig. 'Ja, die ben ik.'

'Kunt u ons ordelijk vertellen wat er die dag is gebeurd? Wanneer zag u hem voor het laatst? Wat deed u? Wat hoorde u?' Stap voor stap beleefde ze alles opnieuw: haar aankomst op kantoor die morgen, de zaken die ze hadden besproken, Bernardo's waarschuwing, hoe geschokt zij en Amadeo waren en de waarschuwing niettemin terzijde hadden geschoven. Heel even keek ze naar Bernardo. Er stonden tranen in zijn ogen en hij wendde zijn blik af. Gekweld volgde Corbett het proces en bad dat ze de kracht had door te gaan. Dagenlang nu had hij haar gadegeslagen en naar haar geluisterd; elke middag had hij haar teruggebracht naar de terras woning en had hij tot 's avonds laat met haar gepraat. Er was geen enkele intimiteit over zijn lippen gekomen en behalve met zijn ogen had hij haar geen moment aangeraakt. Hij was naar Rome gekomen als haar vriend, wetend hoe uiterst pijnlijk deze dagen voor haar zouden zijn, maar tevens beseffend dat ze uiteindelijk vrij zou zijn als ze de hele zaak opnieuw zou beleven. Daarnaast wist hij maar al te goed dat het haar ook kon breken en dat ze, als ze het zou overleven, wellicht niets meer met hem te maken wilde hebben. Desondanks was hij gekomen, was hij er geweest, zoals hij er ook nu voor haar was. 'Wanneer drong het tot u door dat uw man laat was?' 'Om... ik weet het niet... rond half acht, geloof ik.' Ze vertelde hoe Alessandro haar gedachten had afgeleid. En vervolgens, met een blik van pijn, hoe ze Bernardo had gebeld, had gewacht en plotseling bang was geworden. En dan het telefoongesprek. Ze begon het gesprek te beschrijven, maar plotseling brak ze af en kon niet verder. Ze snakte een moment naar adem en probeerde uit alle macht haar positieven weer bij elkaar te krijgen, maar opeens stroomden de tranen uit haar ogen.

'Ze-ze zeiden dat ze mijn man... hadden.' De woorden kwamen eruit in een mengeling van gehijg en geschreeuw. '.. .dat ze hem zouden doden... en... ze lieten me met hem praten, en hij zei...' Bernardo wierp de rechter een smekende blik toe, maar deze knikte slechts. Ze moest er maar zo snel mogelijk doorheen. Ze konden er nu niet mee stoppen. 'En wat deed u toen?'

'Bernardo... signore Franco kwam. We praatten. Later op de avond belden we de politie.'

'Waarom later? Hadden de ontvoerders u gezegd niet de politie in te schakelen?'

Ze haalde diep adem en vervolgde: 'Ja, later. Maar aanvankelijk was ik bang dat mijn rekeningen zouden worden geblokkeerd als ik de politie zou bellen. Dan zou ik het geld nooit bij elkaar kunnen krijgen. En zo gebeurde het natuurlijk ook.' De laatste woorden sprak ze op een verbitterde toon.

'Probeerde u daarom uw juwelen te verkopen?' Ze keek naar Paccioli, die achter in de rechtszaal zat, en knikte. De juwelier huilde openlijk. 'Ja, ik zou alles hebben gedaan... alles...' Corbett klemde zijn kaken op elkaar, terwijl hij en Bernardo vertwijfelde blikken wisselden.

'Wat gebeurde er daarna? Nadat u het geld had gekregen? Hebt u het toch aan de ontvoerders overhandigd, ondanks het feit dat het veel minder was dan ze vroegen?'

'Nee. Ik was het wel van plan. Ik wilde het hun uitleggen. Het was
maandagavond en ze wilden het geld dinsdag hebben. Maar...' Ze begon opnieuw te beven. '.. .maar ze belden... Het was... het was...' Er vloog een trek van afschuw over haar gezicht en haar ogen zochten Corbett en Bernardo. 'Non posso! Ik kan niet meer!' Niemand verroerde zich. De rechter sprak haar vriendelijk toe en drong erop aan haar verhaal af te maken als ze dat kon opbrengen. Ze wachtte snikkend tot de deurwaarder haar een glas water had gebracht. Nadat ze een slokje had genomen, ging ze verder. 'De kranten meldden dat ik bij Alfredo was geweest. Iemand had de pers ingelicht.' Op hetzelfde moment herinnerde ze zich het gezicht van het meisje. 'De ontvoerders wisten toen dat mijn rekeningen waren geblokkeerd en dat we de politie hadden ingeschakeld.' Ze zat doodstil en sloot haar ogen. 'Wat zeiden ze toen u hen daarna sprak?' Met gesloten ogen fluisterde ze: 'Dat ze hem zouden doden.' 'Meer niet?'

'Nee.' Ze opende haar ogen alsof ze een visioen zag, alsof ze zelf op dat moment heel ver weg was. De tranen stroomden over haar wangen. Ze keek naar het plafond. 'Ze zeiden dat ik...' Haar stem stierf weg terwijl ze haar blik weer naar beneden richtte. '... afscheid mocht nemen van Amadeo... En... dat heb ik gedaan. Hij zei me... hij zei me... dat ik nog even vol moest houden, dat hij... dat hij naar huis zou komen... en dat hij van me hield... ik zei dat ik ook van hem hield... en toen...' Ze staarde met nietsziende blik de rechtszaal in. 'En toen hebben ze hem vermoord. De politie trof hem de volgende morgen dood aan.'

Ze zat daar als levenloos, en dacht terug aan dat moment, aan wat ze voelde en aan het laatste geluid van Amadeo's stem, dat leek weg te sterven toen haar eigen stem het begaf. Zwijgend keek ze naar de drie mannen die werden beschuldigd van zijn dood. Ze schudde, nog steeds huilend, haar hoofd. Snel gaf de rechter Bernardo een teken. Haar aandeel in het proces was voorbij. Hij wilde dat ze werd weggebracht.

Bernardo begreep de wenk en kwam vlug overeind. Corbett volgde hem en de advocaat naar de getuigenbank, waar ze zich ontfermden over Isabella, die hen wezenloos aanstaarde. 'Ze hebben hem vermoord ... ze hebben hem vermoord... Bernardo...' Als een ijzingwekkende jammerklacht sneed haar stem door de rechtszaal. '... Hij is dood!'

Haar kreet was tot buiten de rechtszaal doorgedrongen. Terwijl Corbett en Bernardo haar in de richting van de deuren begeleidden, vlogen deze opeens open en stormden de fotografen naar binnen. 'Kom mee, Bernardo!' Corbett was plotseling een en al actie. Hij tilde Isabella op en baande zich een weg naar buiten. 'Blijf uit haar buurt, schooiers!' Bernardo en de twee lijfwachten maakten vrij baan voor hem. Ondertussen schreeuwde de rechter om orde en probeerden parketwachten de persmensen te verwijderen. Er was grote chaos in de rechtszaal ontstaan. Isabella huilde, gadegeslagen door een verbijsterde menigte.

Op de een of andere manier wisten ze ten slotte haar auto te bereiken. Snel stapten ze in, sloten de portieren en even later werden ze in de kussens gedrukt toen de wagen gierend wegreed, schreeuwende persmensen en klikkende camera's achter zich latend. Isabella viel in zwijm tegen Corbetts borst.

'Het is voorbij, Isabella. Het is voorbij, lieveling... voorbij!' Diep getroffen herhaalde hij die woorden telkens opnieuw, terwijl Bernardo toekeek. Hij had er spijt van haar te hebben overgehaald de overtocht te maken. Hij had het bij het verkeerde eind gehad. Corbetts ogen maakten hem echter geen verwijt, zelfs niet toen ze de volgende groep verslaggevers en fotografen in het oog kregen, die hen voor San Gregorio stond op te wachten.

Bernardo staarde vol afschuw naar de menigte, terwijl Isabella opnieuw in snikken uitbarstte. Corbett wierp een blik op de mensenmassa en riep toen snel tegen de chauffeur: 'Niet stoppen! Doorrijden!' Hij wendde zich tot Bernardo. 'We zullen haar naar mijn hotel brengen.'

Bernardo knikte heftig en bedacht dat het enige zinnige dat hij de laatste tijd had gedaan, was Corbett te bellen en te vragen of hij wilde komen.

Vijf minuten later bevonden ze zich in zijn suite in het Hasslerhotel. Isabella staarde hen met een verwilderd gezicht aan. 'Het is nu allemaal voorbij,' zei Corbett. 'Nooit hoef je meer zoiets mee te maken.'

Ze knikte langzaam, als een kind dat zojuist haar hele familie in een brand had zien omkomen.

Bernardo keek haar verdrietig aan. 'Het spijt me, Bellezza.' Maar ze was alweer wat tot zichzelf gekomen. Ze keek hem aan, boog zich naar hem toe en kuste zijn wang. 'Het geeft niet. Misschien
is het nu pas echt voorbij. Wat gaat er met die mannen gebeuren?' 'Als ze niet in de rechtszaal levend worden gevild, zullen ze schuldig worden bevonden. Ik neem aan dat ze dan tot levenslange gevangenisstraf worden veroordeeld.' Bernardo zei het vol haat. Corbett knikte; hij dacht er hetzelfde over. Maar toen stond hij op en liep snel naar de telefoon. Op zachte toon sprak hij een paar woorden in de hoorn en keerde even later terug om de twee anderen te raadplegen.

'Ik denk dat we het beste het eerstvolgende vliegtuig naar New York kunnen nemen. Kun jij direct vertrekken, Isabella? Of heb je hier nog zaken te doen?' -

Verdoofd schudde ze haar hoofd. Ze keek naar hem op. 'En mijn spullen dan?'

Bernardo sprong op. 'Ik ga ze wel halen.'

Corbett knikte. 'Fijn. Kun je dan over een uur op het vliegveld zijn?' Bernardo knikte en keek naar Isabella. 'Ga je daarmee akkoord?' 'Is het proces afgelopen?'

De twee mannen knikten. De belangrijkste getuigen waren verhoord en bovendien had er over de uiteindelijke uitslag nooit echte twijfel bestaan. Het was een halsmisdaad, waarvoor de mannen die Amadeo ontvoerd en vermoord hadden, zouden worden gestraft. 'Ja, het is afgelopen, Isabella. Je kunt nu naar huis gaan.' Huis. Bernardo had New York haar huis genoemd. Voor het eerst besefte ze dat het dat inderdaad was. Ze hoorde niet langer in Rome. Niet na vandaag, na deze week, niet na wat er was gebeurd. Nadat Bernardo was vertrokken, zochten haar ogen die van Corbett. Hij had de deur achter Bernardo op slot gedaan en was daarna zijn koffer gaan pakken. Nu kwam hij even naar haar toe en ging naast haar zitten.

'Bedankt dat je bent gekomen. Ik... het was zo afschuwelijk... Ik dacht dat ik dood zou gaan... Het enige wat me op de been hield was het besef dat ik het allemaal moest zeggen, dat ik het moest afmaken. ..' Ze keek hem aan. 'Ik wist dat ik het kon zolang jij daar maar vlak bij me was.' Ze kon de vraag niet inhouden. 'Heeft Natasha je gestuurd?'

Langzaam schudde hij zijn hoofd. Hij was niet van plan nog maar iets voor haar verborgen te houden. 'Bernardo belde me.' 'Bernardo?' Even staarde ze hem verbijsterd aan, maar knikte dan. 'Capisco.'

'Ben je boos?'

Ze glimlachte tegen hem en zei zacht: 'Nee.' Nu verscheen er ook op zijn gezicht een lachje. Dicht naast haar zittend op de bank, keek hij haar lang aan. 'Er is een aantal dingen waarover we eens moeten praten, maar nu moeten we eerst naar het vliegveld en zien dat we dat vliegtuig nog halen. Heb je je paspoort? Als Bernardo ons misloopt, kan hij je bagage altijd met de volgende vlucht meesturen.' 'Mijn paspoort zit in mijn handtas.'

'Laten we dan gauw gaan.' Hij stak haar zijn hand toe en beiden stonden op. De limousine stond al op hen te wachten. Er waren geen paparazzi. Ze hadden geen enkele belangstelling voor ene Corbett Ewing in het Hasslerhotel. Ze hadden het veel te druk met San Gregorio.

Een uur later en vijf minuten voordat hun vliegtuig vertrok, arriveerde Bernardo op het vliegveld. Isabella klemde zich nog even aan hem vast. 'Grazie, Nar do, grazie!' Hij drukte haar een ogenblik dicht tegen zich aan en duwde haar toen in de richting van het vliegtuig. 'Tot ziens! In maart!' waren zijn laatste woorden tot haar. Corbett zwaaide naar hem en daarna gingen ze aan boord van het toestel. Terwijl Rome onder hen steeds kleiner werd, sloeg Corbett haar gade. Ze staarde door het raampje naar buiten. Ten slotte keerde ze haar gezicht naar hem toe en gleed haar hand in de zijne. Nu kon hij niet langer wachten. Met een zorgelijke blik in zijn ogen keek hij haar aan. 'Is het te vroeg om je te zeggen dat ik van je houd?' Zijn stem was een gefluister dat nauwelijks haar oren bereikte. De glimlach om haar mond breidde zich uit naar haar ogen. 'Nee, liefste, het was nooit te vroeg.' Ze kusten elkaar lang en hongerig terwijl de stewardess stond te wachten met champagne. Ze schonk de bruisende drank in hun glazen. Isabella pakte haar glas en keek Corbett lang en intens aan. Toen hief ze het glas op en fluisterde: 'Eeuwig, mijn liefste...' hoe lang eeuwig ook mocht zijn.