Familieband
Author: Danielle Steel
Date: 2010-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Adult; Adult Fiction; Drama; Contemporary; Family; Novels; Parenting
Description: Annie Ferguson was a bright young Manhattan architect. Talented, beautiful, just starting out with her first job, new apartment and boyfriend, she had the world in the palm of her hand--until a single phone call altered the course of her life forever. Overnight, she became the mother to her sister's three orphaned children, keeping a promise she never regretted making, even if it meant putting her own life indefinitely on hold. Now, at forty-two, as independent as ever, with a satisfying career and a family that means everything to her, Annie is comfortable being single and staying that way. S
Publisher: Sijthoff

Inhoud

Annie Ferguson is een succesvol architect, heeft een mooi huis en een lieve vriend. Maar dan krijgt ze een telefoontje dat haar leven op z’n kop zet: haar zus is met haar man omgekomen bij een vliegtuigongeluk. Van de ene op de andere dag krijgt Annie de verantwoordelijkheid voor drie kleine kinderen. Zestien jaar zorgt ze voor de kinderen; haar eigen leven verschuift naar het tweede plan. Zal Annie uiteindelijk haar eigen geluk weer vinden?

1

Het was een zonnige zondagmiddag in september toen Seth Adams Annie Fergusons appartement in West Village uit liep. Hij was knap, geestig en intelligent en hij was leuk gezelschap. Ze gingen nu twee maanden met elkaar om. Ze hadden elkaar ontmoet op Independence Day, tijdens een picknick in The Hamptons. Hij was net zo enthousiast over zijn werk als Annie over dat van haar. Seth was twee jaar geleden afgestudeerd aan Harvard Business School en was nu bezig met een bliksemcarrière bij een investeringsbank op Wall Street. Annie was zes maanden geleden afgestudeerd aan Columbia Architecture School en zij genoot met volle teugen van haar eerste baan bij een belangrijk architectenbureau. Haar droom was daarmee uitgekomen. Het knappe stel had elkaar er in een kamer vol mensen meteen uit gepikt en was smoorverliefd geworden. Het was een fantastische zomer geweest, en ze maakten al plannen om in de winter met vrienden een chalet te huren. Ze waren verliefd en verheugden zich op de leuke dingen die nog gingen komen.

Annie had de tijd van haar leven: weekends met Seth, hartstochtelijke vrijpartijen, genieten op het schitterende zeilscheepje dat hij onlangs had gekocht. Alles zat haar mee: een nieuwe man, een nieuw huis en de eerste grote stap in haar carrière, waarvoor ze zo hard had gewerkt. De wereld lag aan haar voeten. Ze was zesentwintig jaar, een mooie blonde vrouw met een glimlach die de wereld kon doen smelten, en ze had alle reden om te glimlachen. Haar leven zag er op dit moment precies zo uit als ze vroeger had gedroomd.

Na weer een volmaakt weekend op zijn boot moest ze Seth die middag dwingen om weg te gaan, maar ze had werk te doen. Ze wilde wat tijd besteden aan haar eerste grote project, dat ze de volgende dag aan de klant zou presenteren. Ze wist dat ze een verpletterende indruk moest maken. De tekeningen waaraan ze had gewerkt zagen er perfect uit, en haar directe chef waardeerde haar ideeën erg en wilde haar de kans geven om te schitteren. Annie schoof net achter haar tekentafel, toen haar telefoon ging. Hoewel Seth pas vijf minuten weg was, dacht ze dat hij het misschien zou zijn. Soms belde hij haar onderweg naar huis, om te vertellen hoe erg hij haar alweer miste.

Ze glimlachte terwijl ze aan hem dacht, maar toen zag ze aan het nummer dat het Jane was, haar tien jaar oudere zus. De twee zussen waren dol op elkaar. Toen Annie achttien was waren hun ouders overleden, en sindsdien was Jane als een moeder voor haar geweest. Jane was gelukkig getrouwd, woonde in Greenwich, in Connecticut, en had drie schatten van kinderen. De twee zussen zagen er bijna uit als tweelingen. Jane was een iets oudere versie van Annie en ze verheugde zich erop Seth te ontmoeten. Ze had de indruk dat hij wel eens een blijvertje kon zijn. Ze hoopte voor Annie dat ze iemand zou vinden die even fantastisch was als haar eigen man Bill, en dat ze op een dag net zo gelukkig getrouwd zou zijn als zij. Jane en Bill Marshall waren veertien jaar getrouwd en gedroegen zich nog steeds als een pasgetrouwd stel. Zij waren voor Annie een voorbeeld dat ze ooit graag zou volgen, maar ondanks de verrukkelijke afleiding die Seth haar de afgelopen twee maanden had gegeven, was ze voorlopig helemaal gericht op haar gloednieuwe carrière. Annie wilde een groot architect worden.

'Is hij daar?' vroeg Jane op samenzweerderige toon, en haar jongere zus schoot in de lach. Jane was freelance illustrator van kinderboeken en een voortreffelijke kunstenares, maar ze was altijd meer geïnteresseerd geweest in haar man en kinderen dan in haar carrière. Bill was eigenaar van een kleine maar alom gerespecteerde uitgeverij. Ze hadden het weekend doorgebracht in Martha's Vineyard, waar ze hun zomerhuis winterklaar hadden gemaakt en hadden genoten van een paar romantische dagen zonder hun drie kinderen.

'Hij is net weg,' antwoordde Annie.

'Waarom zo vroeg?' Jane klonk teleurgesteld.

'Ik moet werken. Ik heb morgen een grote presentatie voor een belangrijke klant, en ik wilde nog wat aan de tekeningen werken.'

'Goed van je.' Jane was ongelofelijk trots op haar jongere zus. Voor haar was ze een ster. 'Wij zijn over een paar uur thuis. Bill is het vliegtuig in orde aan het maken en dan gaan we weg. Het was heerlijk hier, dit weekend. Ik vind het afschuwelijk om het huis te moeten afsluiten.' Net als hun kinderen waren ze dol op de Vineyard. Ze hadden het huis gekocht toen hun oudste dochter Lizzie was geboren. Lizzie was nu twaalf, en het evenbeeld van haar moeder. Ted was acht en leek met zijn zachte karakter en zijn relaxte manier van doen sprekend op Bill. En Jane zei altijd dat Katie, hun jongste, van een andere planeet kwam. Zij was pas vijf, maar had overal een mening over, was superintelligent en was nergens bang voor. Ze was een oude ziel in een kinderlichaam, en zei altijd dat zij en haar tante Annie beste vriendinnen waren. 'Hoe is het weer in New York?' vroeg Jane terloops. Het was het orkanenseizoen, maar in de Vineyard was het nog mooi weer.

'Het is het hele weekend warm en zonnig geweest, maar ze zeggen dat er vannacht een storm aan komt. Ik zie er nu nog niets van,' antwoordde Annie.

'Hier verwachten ze ook storm. Een uur geleden begon het harder te waaien, maar tot nog toe ziet het er goed uit. Bill wil thuis zijn voor het begint.' Op dat moment zwaaide hij naar haar vanuit het vliegtuig. Jane pakte haar plastic bekertje met koffie en liep naar hem toe, terwijl ze het gesprek met Annie afrondde. 'Ik bel je wel als we thuis zijn. Werk niet te hard... Ik hou van je. Kom anders volgend weekend met Seth bij ons eten!'

'Ik zal het proberen. Het kan zijn dat ik moet werken. Het hangt ervan af hoe de vergadering morgen loopt. Ik hou ook van jou. Bel me straks dan maar,' zei Annie ontspannen. Ze hing de telefoon op en ging weer aan het werk. Ze spreidde de tekeningen uit en bestudeerde ze nauwkeurig. Ze zag een paar kleine dingen die ze wilde aanpassen. Het waren maar details, maar ze was een perfectionist en wilde dat alles er de volgende dag piekfijn zou uitzien. Langzaam en nauwgezet begon ze de veranderingen aan te brengen waarover ze het hele weekend had nagedacht.

Jane stapte in het vliegtuig, dat de grote trots was van haar man. Bill was vroeger marinepiloot geweest en was al zijn hele leven gek op vliegtuigen. Dit was zijn grootste toestel tot nu toe. Het was een Cessna 414 Chancellor, met acht zitplaatsen. Dat was groot genoeg voor hen beiden, hun drie kinderen en hun oppas Magdalena, die soms met hen meeging naar de Vineyard. En dan was er nog ruimte voor twee vrienden, of voor de berg boodschappentassen en koffers die Jane altijd van Greenwich naar de Vineyard heen en weer sleepte. Het vliegtuig was een luxe, maar het betekende voor Bill meer dan hun huis. Het was zijn kostbaarste bezit. Jane voelde zich volmaakt veilig wanneer Bill vloog, meer dan in een gewoon verkeersvliegtuig. Hij zorgde er altijd voor dat hij voldoende vlieguren maakte en dat zijn instrument rating in orde was.

'Kom op, als de donder instappen,' zei hij schertsend, terwijl zij nog een laatste boodschappentas in het vliegtuig propte. 'Er is een storm op komst, en ik wil thuis zijn voor het losbarst.' De lucht begon al te betrekken en Janes lange blonde haar wapperde in de wind. Ze sprong naar binnen en hij boog naar haar toe om haar een zoen te geven. Toen concentreerde hij zich op zijn instrumentarium. Hij had toestemming om te vertrekken en ze hadden apparatuur aan boord voor het geval het weer zou verslechteren. Bill zette zijn koptelefoon op en sprak met de verkeerstoren. Jane pakte intussen een tijdschrift uit haar tas. Ze was dol op roddelbladen en vond het heerlijk om te lezen over de romances en verbroken relaties van beroemde actrices. Later besprak ze die dan met Annie, alsof de beroemdheden vriendinnen van hen waren. Bill vond het altijd leuk om ze daarmee te plagen.

Ze stegen op bij een stevige wind. Bill bestudeerde zorgvuldig de lucht en klom snel naar de hoogte die de verkeerstoren hem had toegewezen. Over ongeveer een uur zouden ze landen op Westchester County Airport. Het was een gemakkelijke vlucht, hoewel hij zijn aandacht goed bij het drukke verkeer rondom Boston moest houden. Hij kletste een paar keer gemoedelijk met de verkeerstoren en glimlachte naar Jane. Ze hadden een heerlijk weekend gehad. Hoe gek hij ook was op de kinderen, hij vond het fijn om haar af en toe voor zichzelf te hebben.

'Annie klinkt behoorlijk serieus over haar nieuwe vriend,' deelde Jane mee en Bill schoot in de lach.

'Jij bent pas gelukkigalsze aan de man is.' Hij kende zijn vrouw goed en ze wisten allebei dat hij gelijk had. 'Ze is nog maar een kind en ze is net in haar eerste baan begonnen.'

'Ik was tweeëntwintig toen ik met jou trouwde,' bracht ze hem in herinnering. 'Annie is zesentwintig.'

'Jij was niet zo serieus met je carrière bezig als zij nu. Geef haar de tijd. Ze is nou niet direct een ouwe vrijster.' En dat zou ze ook nooit worden. Ze was jong en mooi, en had altijd mannen achter zich aan. Maar Bill had gelijk: Annie wilde vóór ze zich settelde eerst haar carrière als architect opbouwen, en dat leek hem heel verstandig. Bovendien vond ze het leuk om tante te zijn, maar was ze er nog niet aan toe om kinderen te krijgen.

Op dat moment merkte Jane dat Bill zijn aandacht niet langer bij het gesprek had en zich concentreerde op de lucht, die steeds donkerder begon te worden. Er kwam meer turbulentie en Jane zag dat ze een storm tegemoet vlogen. Ze zei niets tegen Bill, want ze wilde hem niet storen tijdens het vliegen. Ze keek uit het raampje, sloeg haar tijdschrift open en nam een slok van haar koffie. Maar even later begon het vliegtuig plotseling heftig te schokken en de koffie klotste over haar schoot.

'Wat was dat?'

'Er komt een storm aan,' zei hij, met zijn ogen op de meters. Hij liet de verkeersleider weten dat ze veel turbulentie hadden en kreeg toestemming om lager te gaan vliegen. Jane zag links van hen een groot verkeersvliegtuig overkomen. Waarschijnlijk kwam het uit Europa en was het onderweg naar Logan of jfk Airport.

Hun toestel bleef zelfs nu ze lager vlogen heftig op en neer gaan. Het werd met de minuut erger en Jane zag een bliksemflits in de lucht.

'Moeten we niet landen?'

'Nee, het gaat wel,' zei hij met een geruststellende glimlach. Intussen begon het te regenen. Ze vlogen nu boven de kust van Connecticut en Bill draaide zich net naar haar toe om iets tegen haar te zeggen, toen de linkermotor werd getroffen door een heftige explosie. Het vliegtuig helde ver over en Bill concentreerde al zijn aandacht op zijn controlepaneel.

'Shit, wat was dat?' vroeg Jane schor. Zoiets was nog nooit eerder gebeurd en Bills gezicht stond gespannen.

'Ik weet het niet. Misschien een lekkende brandstoftank, ik weet het niet zeker,' zei hij kortaf, met opeengeklemde kaken. Hij probeerde uit alle macht het toestel onder controle te houden, maar ze verloren snel hoogte. De motor stond in brand en Bill zocht op de grond naar een plek om te landen. Jane zei niets. Ze keek toe terwijl Bill wanhopig probeerde het toestel recht te trekken, maar het lukte hem niet. Ze hingen gevaarlijk scheef en raasden met een angstaanjagende vaart naar beneden. Bill riep de verkeerstoren op en vertelde waar hij was. 'We storten neer, onze linkervleugel staat in brand,' zei hij kalm. Jane stak haar hand uit en raakte zijn arm aan. Zonder zijn handen ook maar een moment van de knoppen te halen, zei hij dat hij van haar hield. Dat waren zijn laatste woorden. Een ogenblik later sloeg de Cessna tegen de grond en explodeerde in een bal van vuur.

Annies mobiele telefoon ging toen ze net bezig was een verandering ongedaan te maken waar ze een uur aan had zitten werken. Ze was er niet tevreden mee en veranderde het nu heel voorzichtig terug. Ze was geconcentreerd bezig en wierp een blik op de telefoon, die op de tekentafel lag. Het was Jane, blijkbaar waren ze thuis. Ze wilde eigenlijk niet opnemen. Ze had geen zin om haar concentratie te verbreken, en Jane vond het altijd leuk om lang te kletsen.

Annie probeerde het geluid te negeren, maar de telefoon bleef irritant doorrinkelen en uiteindelijk nam ze toch op.

'Kan ik je terugbellen?' vroeg ze, maar ze kreeg meteen een stortvloed van Spaanse woorden over zich heen. Annie herkende de stem. Het was Magdalena, de Salvadoraanse vrouw die voor de kinderen van Jane en Bill zorgde. Ze klonk paniekerig. Annie kende dit soort telefoontjes maar al te goed. Magdalena had haar nummer voor gelegenheden dat Bill en Jane weg waren.

Meestal belde ze Annie alleen als een van de kinderen zich had bezeerd, maar Annie wist dat haar zus nu ieder moment kon thuiskomen. Ze verstond geen woord van wat Magdalena in het Spaans stond te ratelen.

'Ze zijn onderweg naar huis,' zei Annie geruststellend. Meestal ging het over Ted, die weer eens uit een boom of van een ladder was gevallen, of zijn hoofd had gestoten. Hij was een actieve jongen, die regelmatig ongelukjes had. De meisjes waren een stuk rustiger. Lizzie was bijna een puber, en Katie was weliswaar een pittige dame, maar ze was meer verbaal dan fysiek ingesteld en had zich nog nooit erg bezeerd. 'Ik heb Jane twee uur geleden nog gesproken,' zei Annie rustig. 'Ze kunnen ieder moment thuis zijn.'

Hierop stortte Magdalena een nieuwe Spaanse woordenstroom over haar uit. Ze klonk alsof ze huilde en het enige woord dat Annie verstond was 'la policia . De politie.

'Wat is er met de politie? Is alles goed met de kinderen?' Misschien was een van hen deze keer wel ernstig gewond geraakt. Tot nog toe waren het altijd kleine dingetjes geweest, behalve die keer dat Ted in de Vineyard uit een boom was gevallen en zijn been had gebroken, maar daar waren zijn ouders bij geweest. 'Zeg het in het Engels,' drong Annie aan. 'Wat is er gebeurd? Wie is er gewond?'

'Uw zus... de politie belt... het vliegtuig...'

Annie had het gevoel alsof ze door een kanon werd afgeschoten en tollend door de lucht zweefde. Alles om haar heen leek zich vertraagd af te spelen en het duizelde haar toen de woorden tot haar doordrongen.

'Wat zeiden ze dan?' Annie wist de woorden tussen de vlijmscherpe glasscherven in haar keel door te persen. Ieder woord dat ze sprak, deed haar fysiek pijn. 'Wat is er gebeurd? Wat zéi' de politie?' Zonder dat ze het zelf besefte, stond ze tegen Magdalena te schreeuwen. En Magdalena kon alleen maar huilen.

'Zeg op, verdomme!' schreeuwde Annie, en Magdalena probeerde het haar in het Engels te vertellen.

'Ik weet niet... iets gebeurd... Ik haar bellen op mobiel, maar geen antwoord... ze zeggen... ze zeggen... het vliegtuig in brand. Het was de politie in New London.'

'Ik bel je terug,' zei Annie en ze hing op. Uiteindelijk vond ze een alarmnummer van de politie in New London, die haar doorverwees naar een ander nummer. Een stem vroeg haar wie ze was en toen ze dat had verteld, viel er een eindeloze stilte aan de andere kant van de lijn.

'Bent u hier in de buurt?' wilde de stem weten.

'Nee, ik ben niet in de buurt,' zei Annie. Ze wist niet of ze in snikken moest uitbarsten, of tegen deze onbekende vrouw moest gaan schreeuwen. 'Ik ben in New York,' legde ze uit. 'Wat is er met het vliegtuig gebeurd?' Ze gaf haar het registratienummer van Bills vliegtuig, waarna er weer een andere stem aan de telefoon kwam. De man zei dat hij de hoofdinspecteur was en vertelde haar iets wat ze niet wilde weten en nooit van haar leven had willen horen. Hij zei dat het vliegtuig was neergestort en dat het was geëxplodeerd toen het de grond raakte. Er waren geen overlevenden. Hij vroeg haar of ze wist wie er in het toestel zaten.

'Mijn zus en haar man,' fluisterde Annie. Ze staarde met niets ziende ogen voor zich uit. Dit was niet gebeurd. Het was onmogelijk. Dit kon hun niet overkomen. Maar het was zo. Ze had er geen idee van wat ze verder moest zeggen, dus ze bedankte de man en hing op. Ze had hem verteld dat hij haar kon bereiken in het huis van haar zus, in Greenwich, en had hem het nummer gegeven. Nu greep ze haar handtas en liep het appartement uit, zonder zelfs maar de lichten uit te doen.

Later wist ze niet meer hoe ze in haar auto was gekomen en door de stromende regen naar Greenwich was gereden. Ze had er geen enkele herinnering meer aan. De beloofde storm had ten slotte New York getroffen. Ze liet haar auto op de oprit in Greenwich staan en was doorweekt toen ze het huis bereikte. Magdalena stond te huilen in de keuken. De kinderen zaten boven naar een film te kijken, in afwachting van het moment dat hun ouders thuis zouden komen. Toen ze de deur achter Annie dicht hoorden vallen, kwamen ze naar beneden rennen om hun vader en moeder te begroeten. In plaats daarvan zagen ze hun tante met haar haren tegen haar hoofd geplakt druipnat in de kamer staan. De tranen stroomden als regendruppels over haar gezicht.

'Waar zijn papa en mama?' vroeg Ted onzeker. Lizzie staarde haar met grote ogen aan. Zodra ze Annie daar zag staan wist ze het, en haar hand vloog naar haar mond.

'Papa en mama...' zei ze met een ontsteld gezicht, en Annie knikte. Ze rende de trap op en sloeg haar armen om hen heen. Ze klampten zich aan haar vast alsof ze een reddingsvlot was op een stormachtige zee, en met een vernietigende kracht drong het besef tot Annie door. Nu waren ze alle drie van haar.

2

De dagen daarna waren een regelrechte nachtmerrie. Ze moest het ze vertellen. Lizzie was er kapot van. Ted verstopte zich na het horen van het nieuws in de garage. Katie was ontroostbaar. En Annie wist eerst niet wat ze moest doen. Ze ging naar New London om met de politie te praten. Bills vliegtuig was door de brand onherkenbaar verwoest. Van de lichamen was niets overgebleven.

Op de een of andere manier lukte het haar om alles te regelen. Ze zorgde voor een waardige begrafenis, waar half Greenwich naartoe kwam. Bills partners van de uitgeverij kwamen over uit New York om hem de laatste eer te bewijzen. En Annie had naar haar kantoor gebeld om uit te leggen dat ze een week of twee vrij moest nemen en de presentatie niet kon houden.

Ze trok in het huis van Bill en Jane en ging terug naar de stad om haar spullen op te halen. Het nieuwe appartement waar ze zo dol op was, was verleden tijd. Het had maar één slaapkamer. Ze wilde de kinderen niet zo snel uit hun vertrouwde omgeving weghalen, dus ze moest naar de stad heen en weer reizen. Magdalena stemde ermee in bij hen in te trekken. En Annie moest wennen aan het idee dat ze plotseling een zesentwintigjarige vrouw was met drie kinderen. Jane en Bill hadden met haar besproken dat als hun ooit iets zou overkomen, Annie hun taak zou overnemen. Bill had geen naaste familie en de ouders van Annie en Jane waren overleden. Behalve Annie was er niemand die voor hen kon zorgen, en daar moesten ze alle vier het beste van maken. Ze hadden geen andere keus. Annie had Jane de nacht voor de begrafenis gezworen dat ze haar leven aan de kinderen zou wijden en dat ze haar uiterste best zou doen. Ze had er geen idee van hoe ze een moeder moest zijn. Ze was altijd alleen een leuke tante geweest, dus ze zou het moeten leren. Ze kon zich niet voorstellen hoe ze ooit de plaats van Bill en Jane zou moeten innemen. Ze wist dat ze een slechte vervanging was voor twee zulke geweldige ouders, maar de kinderen hadden alleen haar.

Seth was zo tactvol te wachten tot een week na de begrafenis voor hij haar in Greenwich kwam opzoeken. Hij nam haar mee uit eten in een rustige gelegenheid. Hij vertelde haar dat hij haar geweldig vond, maar dat hij met zijn negenentwintig jaar onmogelijk de verantwoording voor een vrouw met drie kinderen op zich kon nemen. Hij zei dat hij de afgelopen twee maanden een fantastische tijd met haar had gehad, maar dat dit hem veel te zwaar was. Ze zei dat ze het begreep. Ze huilde niet, ze werd niet kwaad op hem. Ze was verdoofd. Nadat hij haar de situatie had uitgelegd, reden ze zwijgend naar huis. Hij probeerde haar een afscheidszoen te geven, maar ze wendde haar hoofd af en liep zonder nog een woord tegen hem te zeggen het huis in. Ze had belangrijkere dingen aan haar hoofd. Ze had drie kinderen op te voeden. Ze waren van de ene op de andere dag een gezin geworden. Seth maakte daar geen deel van uit en wilde dat ook niet. Ze kon zich niet voorstellen dat er een man was die dat wel zou willen. Op het moment dat het vliegtuig tegen de grond sloeg, was ze in één klap volwassen geworden.

Negen maanden later, in juni, aan het eind van het schooljaar, verhuisde Annie samen met de kinderen naar een appartement in de stad, niet ver van de plek waar ze nog maar net woonde toen haar zus overleed. Dit appartement had drie slaapkamers. Ze schreef de kinderen in op een school in New York. Lizzie was toen net dertien geworden, Ted was negen en Katie zes. Sinds ze bij hen was, had Annie niets anders gedaan dan van haar werk snel naar huis rijden, om bij de kinderen te zijn. In de weekends bracht ze Katie naar ballet en Ted naar voetbal, en Lizzie nam ze mee om te winkelen. Ze zorgde dat Ted bij een orthodontist kwam en als ze niet hoefde over te werken, ging ze naar schoolevenementen. Het architectenbureau waarvoor ze werkte had begrip voor haar situatie. En omdat Magdalena kon bijspringen, lukte het haar om genoeg tijd te besteden aan haar projecten. Uiteindelijk kreeg ze zelfs een promotie en opslag.

Bill en Jane hadden hun kinderen goed verzorgd achtergelaten. Bill had een paar solide beleggingen gedaan, de huizen in Greenwich en Martha's Vineyard brachten een uitstekende prijs op en er was een verzekeringspolis voor de kinderen. Als Annie voorzichtig was, zouden de kinderen in financieel opzicht niets tekortkomen, maar ze hadden geen vader en moeder meer. Ze hadden een tante. Ze waren geduldig met haar terwijl ze leerde. In het begin hadden ze allemaal hun moeilijkheden en hun verdrietige momenten, maar na verloop van tijd raakten ze gewend aan de situatie die het lot hun had toebedeeld. En Magdalena bleef.

Annie loodste hen door hun middelbareschooltijd en hun eerste verliefdheden heen en hielp hen toen ze moesten kiezen voor een opleiding. Ted wist al vanaf zijn veertiende dat hij rechten wilde gaan studeren. Lizzie was bezeten van mode en wilde een poos fotomodel worden. Katie had het artistieke talent van haar moeder en ging, in tegenstelling tot de andere twee, helemaal haar eigen gang. Op haar dertiende liet ze van haar eigen zakgeld haar oren en, tot Annies afschuw, haar navel piercen. Ze verfde haar haar eerst blauw en toen paars, en op haar achttiende liet ze een eenhoorn op de binnenkant van haar pols tatoeëren, wat verschrikkelijk pijnlijk moest zijn. Ze was een getalenteerde kunstenares, en ze werd aangenomen op Pratt School of Design. Ze zag er volkomen anders uit dan alle andere mensen die Annie ooit had gekend. Ze was klein, totaal onafhankelijk en erg moedig. Ze had over alles een uitgesproken mening, ook over politiek. Ze ging discussies aan met iedereen die het niet met haar eens was en was niet bang om een afwijkend standpunt in te nemen. Ze was een moeilijke tiener geweest, maar toen ze eenmaal ging studeren en in een studentenhuis ging wonen, kwam ze een beetje tot rust. Ted woonde intussen op zichzelf en had een baan genomen tot hij aan Law School kon beginnen. Liz werkte voor Elle. Annie beschouwde de opvoeding van de kinderen van haar zus als haar roeping en haar baan. Haar leven draaide helemaal om hen en haar werk.

Nadat ze negen jaar bij dezelfde firma had gewerkt had Annie op haar vijfendertigste haar eigen architectenbureau opgericht. Ze was dol op haar werk en richtte zich liever op particulieren dan op grote bedrijven, zoals ze de jaren daarvoor had gedaan. Ze werkte inmiddels vier jaar voor zichzelf en had haar niche gevonden. Het verbijsterde haar hoe erg ze de kinderen miste toen ze het huis uit gingen. Het gaf de term 'emptynestsyndroom' een nieuwe betekenis, en ze vulde de leegte in haar leven met meer werk in plaats van nieuwe mensen.

De eerste drie jaar dat de kinderen bij haar woonden had ze geen enkel afspraakje gemaakt. Daarna had ze soms een korte relatie gehad, maar nooit serieus. Ze had er geen tijd voor. Ze had het te druk met de zorg voor haar nichten en neef, en met haar werk als architect. Er was geen ruimte voor een man in haar leven. Haar beste vriendin, Whitney Coleman, sprak haar er regelmatig op aan. Ze waren al sinds hun studententijd met elkaar bevriend. Whitney was getrouwd met een arts in New Jersey en had drie kinderen, die jonger waren dan de kinderen Marshall. Ze was altijd Annies steun en toeverlaat geweest. Haar adviezen waren voor Annie van onschatbare waarde, en nu wilde ze niets liever dan dat haar vriendin eens aan zichzelf ging denken. Dertien jaar lang had ze alleen aan anderen gedacht. De tijd was omgevlogen. De eerste jaren waren in een waas aan haar voorbijgegaan, maar daarna had ze echt genoten van de kinderen die ze had grootgebracht. De belofte die ze Jane had gedaan had ze waargemaakt. De kinderen waren nu groot en ze deden het alle drie prima.

'En nu?' vroeg Whitney, toen Katie naar het studentenhuis was verhuisd. 'Wat ga je nu voor jezelf doen?' Het was een vraag die Annie zich al dertien jaar niet had gesteld.

'Wat zou ik móéten doen? Op een straathoek gaan staan en een vent naar me toe fluiten, als een taxi?' Ze was negenendertig en vond het niet erg dat ze alleen was. De dingen waren anders gelopen dan ze had gepland, maar ze was gelukkig.

De kinderen waren opgegroeid tot goede mensen, haar architectenbureau was een succes en ze had meer werk dan ze aankon. Het ging goed met haar en met de kinderen. Ted had zich net ingeschreven voor Law School en was samen met een studievriend in een nieuw appartement getrokken. Liz was nu vijfentwintig en had, nadat ze drie jaar bij Elle had gewerkt, onlangs een baan gekregen bij Vogue. Die twee waren volop bezig met hun carrière. Annie had haar werk gedaan. Het enige wat ze niet had was een eigen leven naast haar werk. De kinderen waren haar leven, en ze hield hardnekkig vol dat dat alles was wat ze nodig had.

'Dat is belachelijk!' zei Whitney onomwonden. 'Doe me een lol, zeg, je bent geen honderd. En je hebt geen enkel excuus meer om thuis te blijven zitten - de kinderen zijn volwassen.' Ze had al een paar keer een blind date voor Annie geregeld, maar die waren op niets uitgelopen, en Annie zei dat ze er niet mee bezig was.

Als het lot wil dat ik een man tegenkom, gaat dat een dezer dagen wel gebeuren,' zei ze filosofisch. 'Bovendien, ik hecht aan mijn leven zoals het is. En ik wil de vakanties en feestdagen met de kinderen doorbrengen. Een man zou daarbij maar in de weg lopen. En de kinderen zouden het misschien vervelend vinden.'

'Wil je niet méér in je leven dan alleen maar tante zijn?' vroeg Whitney droevig. Ze vond het niet eerlijk dat haar vriendin haar leven voor de kinderen van haar zus had opgeofferd, maar Annie zelf leek het niet erg te vinden. Ze was gelukkig met de situatie zoals die was.

'Ik ben gelukkig,' verzekerde Annie haar, en dat leek ook zo te zijn. Als Whitney naar de stad kwam, meestal om te winkelen, ontmoetten de twee vrouwen elkaar voor de lunch. En Annie kwam als de kinderen weg waren af en toe een weekend naar New Jersey. Maar meestal had ze het in de weekends te druk met haar werk om ergens naartoe te gaan. En haar werk was fantastisch. Er stonden verscheidene mooie herenhuizen aan de Upper East Side die zij had gerenoveerd, maar ze had ook spectaculaire penthouses, een aantal schitterende buitenverblijven in de Hamptons en één herenhuis in Bronxville op haar naam staan. Ook had ze een aantal oude patriciërswoningen omgebouwd tot kantoren voor cliënten. Haar bedrijf liep fantastisch en groeide nog steeds. Ze had net een klus in Los Angeles en één in Londen afgeslagen, omdat ze geen tijd had om te reizen, zoals ze zei. Ze vond het prima om te werken in New York. En in wezen vond ze haar leven ook goed zoals het was. Ze had precies gedaan wat ze wilde en wat ze had beloofd. Ze had haar nichten en neef begeleid op hun weg naar volwassenheid, en de offers die ze daarvoor had moeten brengen, vond ze helemaal niet erg.

En nu, op haar tweeënveertigste, was Annie een van de succesvolste architecten van New York, en ze vond het heerlijk om alleen te werken.

Het was de dag voor Thanksgiving. Het was een ijskoude ochtend en Annie liep met een echtpaar dat haar twee maanden geleden had ingehuurd, door het vervallen interieur van een herenhuis aan East Sixty-ninth Street. Het huis was voor hen een enorme investering en ze wilden dat Annie er een spectaculair woonhuis van zou maken. Op dit moment was dat moeilijk voor te stellen. Ze klauterden over het puin dat de werklui hadden achtergelaten nadat ze enkele muren hadden weggebroken. Annie liet hun de afmetingen van de nieuwe, vergrote woonkamer en eetkamer zien en wees hun waar het indrukwekkende trappenhuis zou komen. Ze had een uniek talent voor het combineren van oude en hedendaagse bouwelementen en wist een huis een moderne en toch warme uitstraling te geven. Ook al was het op dit moment niet eenvoudig je daar bij dit huis een voorstelling van te maken.

De man informeerde nadrukkelijk naar de kosten, en zijn vrouw keek bezorgd nu ze de totale chaos zag waarin de woning verkeerde. Annie had hun beloofd dat het met een jaar klaar zou zijn.

'Denkt u echt dat we er de komende herfst al in kunnen?' vroeg Alicia Ebersohl nerveus.

'Dit is een erg goede aannemer. Hij heeft me nog nooit in de steek gelaten,' zei Annie met een vriendelijke glimlach. Ze zag er kalm en onverstoorbaar uit terwijl ze over een paar balken stapte. Ze droeg een grijze broek, modieuze zwartleren laarzen en een dikke jas met een met bont afgewerkte capuchon. Ze zag er nog steeds aanzienlijk jonger uit dan ze was.

'Waarschijnlijk gaat hij ons straks de dubbele prijs in rekening brengen. Ik had er geen idee van dat we zoveel gingen slopen,' zei Harry Ebersohl ontzet.

'We maken alleen maar ruimte. U hebt deze muren straks nodig voor uw kunst.' Ze had nauw samengewerkt met hun binnenhuisarchitect en alles was onder controle. 'Over drie maanden zult u zien hoe mooi het gaat worden.'

'Ik hoop het,' zei Alicia zacht, maar ze zag er niet meer zo overtuigd uit. Ze waren erg onder de indruk geweest van het huis van een paar vrienden, dat door Annie was gerestaureerd. Ze hadden haar gesmeekt om deze klus op zich te nemen, en hoewel ze eigenlijk al meer werk had dan ze aankon, had ze de verleiding niet kunnen weerstaan toen ze het pand had gezien. 'Ik hoop dat we geen vergissing hebben gemaakt met dit huis,' zei Alicia, en haar man schudde wanhopig zijn hoofd.

'Het is een beetje laat om daar nu nog mee aan te komen,' mopperde hij, terwijl ze naar de voordeur liepen. Toen ze naar buiten stapten, kwam hun een ijskoude, harde wind tegemoet, en Annie trok haar warme capuchon over haar blonde haar. De Ebersohls hadden al eens tegen elkaar opgemerkt dat ze er erg leuk uitzag, en ze hadden begrepen dat ze zeer goed was in haar werk.

'Wat gaat u doen met Thanksgiving?' vroeg Annie ontspannen, terwijl ze hen met de bouwtekeningen onder haar arm naar hun auto begeleidde.

'Onze kinderen komen vanavond over,' zei Alicia glimlachend. Annie wist dat ze een zoon en een dochter hadden, die allebei studeerden, de een op Princeton, de ander op Dartmouth.

'Die van mij ook.' Annie glimlachte blij. Ze kon bijna niet wachten. Ze hadden alle drie beloofd dat ze met Thanksgiving over zouden komen, zoals ze altijd deden. Zij genoot er enorm van als ze naar huis kwamen.

'Ik wist niet dat u kinderen had.' Alicia keek verbaasd. Annie sprak nooit over haar privéleven, alleen over het werk. Ze was op-en-top professioneel, wat precies de reden was waarom de

Ebersohls haar in de arm hadden genomen. De mededeling dat ze kinderen had, verraste hen.

'Ik heb er drie. Eigenlijk zijn het mijn nichten en neef. Mijn zus is zestien jaar geleden omgekomen bij een ongeluk en ik heb haar kinderen gekregen. Ze zijn nu volwassen. De oudste is redacteur bij Vogue, mijn neef studeert rechten en de jongste doet een kunstopleiding. Ik mis ze verschrikkelijk, dus het is voor mij een feestje als ze thuiskomen.' Annie glimlachte stralend en de Ebersohls keken onthutst.

'Wat fantastisch om zoiets te doen. Dat zou niet iedereen u nadoen. U was vast nog erg jong.' Ze leek nog geen dertig, maar ze wisten haar leeftijd uit de persoonlijke gegevens op haar website.

'Ik was inderdaad erg jong.' Annie keek hen glimlachend aan. 'We zijn samen opgegroeid en het was voor mij een fantastische ervaring. Ik ben erg trots op ze.' Ze praatten nog een paar minuten, waarna de Ebersohls in hun auto stapten en wegreden. Harry keek nog steeds bezorgd, maar Annie beloofde hem dat het werk zou worden gedaan voor de prijs die ze hun had opgegeven, en toen ze wegreden, zat Alicia enthousiast te praten over het fraaie trappenhuis.

Annie hield een taxi aan en keek intussen op haar horloge. Ze had vijf minuten om naar Seventy-ninth en Fifth te gaan om een nieuwe klant te ontmoeten. Jim Watson had pas een appartement gekocht en wist niet precies wat hij ermee aan moest. Hij wist alleen dat het geweldig moest worden en hij wilde dat Annie er al haar talenten op zou loslaten. Ze had met hem afgesproken om een paar ideeën met hem door te nemen. Jim was onlangs gescheiden en wilde een plek waar hij een fijn vrijgezellenleven kon leiden. Het was een hele overschakeling na haar vorige afspraak en ze was bijna op haar bestemming, toen haar mobieltje ging. Het was Liz. Ze klonk nerveus en gehaast, zoals altijd. Ze was kortgeleden redacteur geworden van de sieradenpoot van Vogue en ze was net terug uit Milaan. Ze was naar huis gekomen om met Annie en haar broer en zus Thanksgiving te vieren. Deze dag was voor hen alle vier heilig. Annie zou net als ieder jaar de kalkoen voor haar rekening nemen.

'Hoe was Milaan?' vroeg Annie, blij om haar stem te horen. Ze maakte zich zorgen over Liz. Ze werkte zo hard en ze was altijd zo gestrest. Ze had nooit tijd om te eten en zag er al drie jaar veel te mager uit. Precies zoals iedereen bij Vogue er graag uit wilde zien.

'Het was een gekkenhuis, maar leuk. Ik heb vier dagen alleen maar lopen rennen. Het weekend zaten we in Venetië, maar dat is in de winter erg somber. En op de terugweg heb ik een dag in Parijs doorgebracht. Ik heb een paar prachtige stukken uitgezocht voor de fotoshoot, volgende week.' Ze werkte net zo hard als Annie, en zo mogelijk nog harder. 'Is het goed als Jean-Louis morgen meekomt?' Ze wist dat Annie 'ja zou zeggen. De vraag was slechts een formaliteit. In de jaren dat ze nog thuis woonden en ook daarna, waren hun vrienden en geliefden bij Annie altijd welkom geweest. 'Ik wist niet dat hij zou komen. Hij is net vandaag geland. Hij heeft hier dit weekend een fotoshoot.' Ze hadden elkaar ontmoet bij een gezamenlijke klus in Parijs. Jean-Louis had een zolderkamer in New York, waar hij regelmatig naartoe kwam. Hij was een succesvolle fotograaf en was bijna een kopie van alle andere mannen die Liz in haar leven had gehad. Het waren allemaal fotografen of modellen, altijd knap, met weinig diepgang, en Liz raakte nooit te veel aan hen gehecht. Annie vroeg zich vaak af of het verlies van haar ouders Liz bang had gemaakt om zich aan anderen te hechten. Haar romances waren altijd van korte duur. Het verbaasde haar dat Jean-Louis het al zo lang volhield. Lizzie en hij gingen nu een halfjaar met elkaar om.

'Natuurlijk is het goed als hij komt.' Annie had hem pas één keer ontmoet. Ze vond hem wel aardig, maar was niet bijzonder van hem onder de indruk.

'Hoe laat zullen we komen?'

'Net als ieder jaar. Om een uur of twaalf, dan kunnen we om één uur lunchen. Je kunt ook vanavond al komen. Ted en Kate blijven het weekend hier.'

'Ik heb Jean-Louis beloofd dat ik naar hem toe zou komen,' zei Liz verontschuldigend. 'Ik ga hem onofficieel helpen bij zijn shoot. Ik ga vandaag wat sieraden voor hem regelen.'

'Hij boft maar,' zei Annie. Ze meende het, en niet alleen omdat Liz hem hielp bij zijn werk. Liz gaf altijd meer dan ze terugkreeg. De mannen met wie ze omging waren meestal egoïstisch en verwend en Annie maakte zich zorgen dat ze zichzelf tekortdeed. Ze was een mooie, getalenteerde, intelligente jonge vrouw. Annie bedacht soms met een schok dat Liz met haar achtentwintig jaar twee jaar ouder was dan zij was geweest toen ze de zorg voor hen drieën op zich nam. In sommige opzichten was Liz nog zo jong. Ze leek nooit te overwegen om te gaan trouwen of zich te settelen. Annie besefte dat ze hun zelf in dat opzicht geen goed voorbeeld had gegeven. Ze was altijd aan het werk, en toen de kinderen klein waren, had ze het druk gehad met hun opvoeding. Ze hadden haar zelden in gezelschap van een man gezien. De weinige mannen in haar leven had ze bij hen uit de buurt gehouden, en om geen van hen had ze veel gegeven. De laatste op wie ze echt verliefd was geweest was Seth, zestien jaar geleden. Een paar jaar terug was ze hem een keer tegengekomen. Hij was getrouwd, woonde in Connecticut en had vier kinderen. Hij had geprobeerd aan haar uit te leggen hoe schuldig hij zich erover voelde dat hij niet was bijgesprongen toen haar zus was overleden, maar zij had het weggewuifd en gezegd dat alles prima met haar ging. Maar het had haar wel iets gedaan om hem te zien. Hij was nog net zo knap als vroeger, en ze had Whitney over hem verteld. Het leek allemaal zo eindeloos lang geleden.

Liz verontschuldigde zich intussen bij Annie voor het feit dat Jean-Paul geen nette kleren bij zich had, omdat hij had gewerkt, en Annie verzekerde haar dat het niet erg was. Geen van de mannen in Liz' leven droeg ooit een pak. Of het nou succesvolle fotografen of beroemde modellen waren, ze kwamen altijd opdagen in haveloze kleren, met lang haar en een baard. Zo zagen ze er blijkbaar graag uit, of zo was het in hun milieu gebruikelijk. Annie was er in de loop der jaren aan gewend geraakt, hoewel ze Liz graag eens samen zou zien met een man in behoorlijke kleding en met fatsoenlijk geknipt haar.

Liz was precies het tegenovergestelde. Zij was ongelofelijk modebewust, gaf Annie modetips en nam soms zelfs kleren voor haar mee. Het was altijd leuk om te zien hoe Liz gekleed ging. Annies kleedstijl was eenvoudiger en praktischer van aard. Ze voelde zich nu te oud voor wilde kleren, en ze moest dingen dragen waarmee ze haar bouwprojecten kon bezoeken, zonder dood te vriezen of onderuit te gaan op haar stiletto's. Liz was lang, net als haar overleden moeder en haar tante, en droeg alleen hakken van minstens vijftien centimeter hoog. Bij de tijdschriften waar zij had gewerkt, werden die beschouwd als hardloopschoenen.

'Tot morgen dan,' zei Lizzie, toen Annie bij het adres op Fifth Avenue was aangekomen. Ze nam de lift naar de bovenste verdieping, waar Jim Watson al met een enigszins verdwaasde blik op haar zat te wachten. Hij maakte zich plotseling zorgen dat het appartement te groot voor hem was, en zei dat hij er geen idee van had hoe hij het zonder hulp van zijn ex zou moeten inrichten. Annie verzekerde hem dat ze alles voor hem zou regelen. Ze haalde wat schetsen uit haar tas en toen hij die zag, begon hij te glimlachen. Annie had de perfecte vrijgezellenflat voor hem bedacht, nog vóór hij zelf wist wat hij zich daarbij voorstelde. Hij was verrukt. Ze liep met hem door de kamers en toen ze hem beschreef wat zij voor ogen had, begonnen haar ideeën voor hem te leven.

'Jij bent fantastisch!' zei hij opgetogen. In tegenstelling tot Harry Ebersohl maakte hij zich geen zorgen over de kosten. Hij wilde alleen een plek waarmee hij indruk kon maken op zijn vrienden en op de vrouwen die hij wilde uitnodigen. Annie gaf hem nog iets beters: een thuis. Ze beloofde hem een oplevertijd van negen maanden. Terwijl ze samen op het terras stonden en uitkeken over Central Park, begon het te sneeuwen.

Jim Watson was vijfenveertig en een van de rijkste mannen van New York. Hij nam Annie geïnteresseerd op terwijl ze met hem praatte over het appartement. Ze was zich totaal niet van zijn belangstelling bewust. Iedere andere alleenstaande vrouw van haar leeftijd zou haar best hebben gedaan om hem te behagen, maar zij ging met haar cliënten altijd professioneel om. Hij was voor haar alleen maar werk. Het maakte voor haar geen enkel verschil dat hij een eigen vliegtuig had, en een zeiljacht in St. Barts. Zij was geïnteresseerd in het appartement, niet in de man. Ze was vriendelijk, maar volkomen zakelijk in haar optreden. Hij vermoedde dat ze een man of een vriend had, maar durfde er niet naar te vragen.

Annie vertrok een uur nadat ze was aangekomen. Ze beloofde hem binnen twee weken tekeningen te sturen en wenste hem vrolijke Thanksgiving. Ze wist precies wat hij wilde en had duidelijk afgesproken wat zij voor hem ging doen. Hij vertelde haar dat hij die avond naar Aspen zou vertrekken, om de feestdag met vrienden door te brengen. Toen ze weg was, stond hij voor zijn raam en keek naar de sneeuw die op Central Park neerdaalde.

Het appartement was net als iedere avond leeg en stil toen Annie thuiskwam. Het was nu zo anders dan toen de kinderen nog thuis woonden. Nergens in de huiskamer slingerden Kates kleren op de grond. Teds tv stond niet aan. Liz rende niet zwaaiend met een krultang door het huis, te laat voor wat ze ook maar moest doen, en zeker te laat om te eten. De koelkast stond niet vol. De maaltijden uit Kates kortstondige veganistische periode stonden niet over het hele aanrecht verspreid. De muziek stond niet aan. Hun vrienden waren er niet. De telefoon ging niet. Het huis was leeg, keurig opgeruimd en schoon. En Annie was er nog steeds niet aan gewend, al was het al drie jaar geleden dat Kate naar de universiteit was vertrokken. Annie vermoedde dat het een leegte was die ze nooit zou kunnen opvullen. Haar zus had haar het grootste geschenk van haar leven gegeven, en de tijd had het heel langzaam weer van haar afgenomen. Ze wist dat het goed was dat ze opgroeiden en vertrokken, maar ze vond het toch verschrikkelijk, en ze was nooit zo gelukkig als wanneer ze weer naar huis kwamen.

Ze liep naar de keuken en begon alvast wat dingen klaar te zetten voor de volgende dag. Ze had net de goede borden op het aanrecht gezet om de tafel te gaan dekken, toen ze de voordeur hoorde dichtslaan. Daarna klonk er een geluid alsof er een lading bakstenen in de hal werd gedumpt. De muren trilden van de herrie en ze stak juist geschrokken haar hoofd om de hoek van de keuken, toen Kate haar rugzak naast haar boeken op de grond liet vallen. Ze had een enorme map met tekeningen in haar hand en stond Annie grijnzend aan te kijken. Ze droeg een zwarte minirok, een zwarte trui met een capuchon en een knalroze doodskop op de voorkant, en een paar zilverkleurige legerlaarzen waarvan Annie zeker wist dat ze ze ergens bij een garageverkoop op de kop had getikt. Ze had een zwart-wit gestreepte panty aan, waarmee ze eruitzag als een punky Pippi Langkous, en haar korte, pikzwarte haar stond rechtovereind. Wat het geheel redde was haar prachtige, fijne gezichtje. Ze rende met grote stappen door de kamer en sloeg haar armen om Annies nek. De twee vrouwen omhelsden elkaar en Annie straalde. Dit was waar ze zestien jaar voor had geleefd.

'Hoi, Annie,' zei Kate blij. Ze gaf haar een zoen op haar wang en rende naar de koelkast. De gelukzalige blik op het gezicht van haar tante sprak boekdelen.

'Wat ben ik blij om je te zien! Ben je nog vega, deze week?' plaagde Annie haar.

'Nee, ik ben ermee gestopt. Ik miste het vlees te erg.' Ze pakte een banaan, ging op een van de keukenstoelen zitten en glimlachte liefdevol naar haar tante. 'Waar is iedereen?' vroeg ze, terwijl ze de banaan afpelde en een groot stuk in haar mond propte. Ze leek zo eerder vijf dan eenentwintig.

'Ted kan ieder moment hier zijn. En Lizzie komt morgen. Ze neemt Jean-Louis mee.' Kate keek sceptisch, liep weg om een cd uit haar rugzak te halen en stopte hem in de cd-speler, die sinds de laatste keer dat ze hier was geweest niet meer was gebruikt. Het was een cd van The Killers en hij klonk in Annies oren precies hetzelfde als al haar andere muziek.

'Ik heb een nieuwe tattoo, wil je hem zien?' vroeg Kate trots.

Annie kreunde. 'Kan ik je op je eenentwintigste nog steeds huisarrest geven?' vroeg ze.

Kate trok haar mouw omhoog en liet trots haar onderarm zien, waar een kleurige Tweety op stond. 'Je moet er zelf ook een nemen,' zei ze plagend. Ze wist hoe haar tante tattoos verafschuwde. 'Deze heb ik zelf ontworpen. Ik heb een paar tekeningen gemaakt voor de tattooshop, en deze heb ik gratis gekregen.'

'Ik had je het dubbele gegeven om het niet te doen. Hoe zul je het vinden om Tweety op je arm te hebben als je vijftig bent?'

'Dat zien we dan wel weer,' zei Kate. Ze keek om zich heen in de vertrouwde keuken, duidelijk blij om thuis te zijn. 'Ik zal de tafel wel dekken,' bood ze aan. Toen Annie wegliep om in de eetkamer een tafellaken uit de la te gaan halen, zag ze Kates eigendommen verspreid door de hal liggen. Ze vond het fijn om te zien. Het huis was veel te smetteloos zonder de kinderen. Ze hield van de rommel, het lawaai, de muziek, het gekke haar, de zilveren laarzen. Ze had dat allemaal gemist.

Ze waren samen de tafel aan het dekken toen een halfuur later Ted binnenkwam. Hij kwam rechtstreeks uit school en droeg een dikke parka, een grijze trui met ronde hals, een spijkerbroek en hardloopschoenen. Hij was een lange, knappe jongen, gladgeschoren, met kort, donker haar en lichtgrijze ogen. Hij zag er gezond en goed verzorgd uit en leek totaal niet op Kate, met haar wilde kleren, haar rijen met oorpiercings en haar splinternieuwe Tweety-tattoo. Ze liet de tattoo aan hem zien en hij trok een gezicht. De meisjes met wie Ted omging hadden altijd blond haar en blauwe ogen, en zagen er net zo uit als zijn moeder en tante. Het was bijna niet te geloven dat Kate en hij in hetzelfde huis waren opgegroeid.

Hij gaf zijn tante een hartelijke omhelzing en zette een hockeywedstrijd aan op tv. Hij wilde het eind niet missen. Ze bestelden pizza en toen die kwam, zaten ze met elkaar te lachen en te praten aan de keukentafel. Ted vertelde over zijn rechtenstudie en Kate liet hun wat van haar werk zien, dat ze in haar map mee naar huis had genomen. Het was erg goed, ze had echt talent. De tv en de cd-speler stonden tegelijk aan, de tafel was gedekt voor Thanksgiving en toen Annie naar de twee jonge mensen in haar keuken keek, was haar geluk compleet. Kates spullen lagen nog steeds op een hoop in de hal toen Annie ze daar om middernacht ten slotte weghaalde en naar haar kamer bracht. Er was een tijd geweest dat ze erover zou hebben geklaagd en op Kate zou hebben gemopperd omdat ze zoveel rommel maakte. Nu werd haar hart warm als ze ernaar keek, en ze was alleen maar blij dat ze ze thuis had.

3

Annie was de volgende ochtend voor dag en dauw op. Ze bewoog zich zachtjes door de keuken terwijl ze de vulling maakte voor de kalkoen en de enorme vogel ten slotte in de oven schoof. Ze controleerde de eetkamer en zag dat de tafel die Kate en zij de vorige avond hadden gedekt er prachtig uitzag. Om zeven uur lag ze weer in bed en ze besloot nog even wat te slapen voor ze allemaal opstonden. Ze wist dat Ted en Kate voorlopig niet uit bed zouden komen.

Het lukte haar om nog een paar uurtjes te slapen voor haar vriendin Whitney haar om negen uur wakker belde.

'Sliep je nog? Dan heb je geluk. De jongens hebben me de afgelopen twee uur stapelgek gemaakt. Ze hebben al twee ontbijten achter de kiezen, één van mij en één dat ze zelf hebben gemaakt.' Annie hoorde haar glimlachend aan en rekte zich uit in haar bed. Ze sliep zelfs beter als de kinderen thuis waren. Ze kon zich niet meer voorstellen hoe haar leven er zonder hen zou hebben uitgezien. Whitney zei altijd dat Annie zonder haar nichten en neef waarschijnlijk getrouwd zou zijn geweest en zelf kinderen zou hebben gehad. Annie was daar niet zo zeker van. Misschien had ze zich dan helemaal op haar carrière gestort.

Sinds Seth was er nooit meer een prins op een wit paard langsgekomen. Alleen een paar mannen met wie ze korte tijd iets had gehad, maar op wie ze nooit verliefd was geworden. Die relaties waren altijd op niets uitgelopen. Ze had te veel andere dingen te doen om zich helemaal aan een man te wijden. Bovendien had hun aanwezigheid in haar leven haar altijd belemmerd in haar belangrijkste verplichting: de zorg voor de kinderen van haar zus. Naast hen was er nooit ruimte geweest voor een man.

'Zijn ze alle drie thuis?' vroeg Whitney.

'Nee, alleen Ted en Kate. Liz slaapt bij haar vriend.'

'Is deze serieus?' Ze had zelf graag een dochter gehad en benijdde Annie om haar twee meiden. Haar jongens deden niets anders dan sporten. Ze miste een meisje om gezellige dingen mee te doen, maar had geen vierde kind durven nemen, uit angst dat het weer een jongen zou worden. Ze zei altijd dat ze zoveel testosteron onder één dak niet had aangekund. Drie zoons en een echtgenoot was genoeg voor haar.

'Hij ziet er net zo uit als alle anderen,' zei Annie over Jean-Louis. 'Hij pendelt heen en weer tussen New York en Parijs, en Liz werkt zo hard dat ze hem weinig ziet. Ze is helemaal gericht op haar carrière.'

'Van wie zou ze dat nou hebben?' zei Whitney plagend. 'Je hebt die kinderen een slecht voorbeeld gegeven. Het wordt tijd dat je daar verandering in brengt en een vent vindt.'

'Ik schrijf steeds mijn naam en telefoonnummer in openbare toiletten, maar niemand belt.'

'Dat is onzin. Fred heeft een vriend die je eens zou moeten ontmoeten. Echt een leuke kerel. Een chirurg. Waarom kom je oudejaarsavond niet bij ons? Dan is hij hier.'

'Dat is geen avond voor een blind date. Bovendien wil ik er zijn voor de kinderen.' Dat was al jaren haar motto.

'Dat meen je toch niet, hè? Ze zijn waarschijnlijk allemaal met hun vrienden uit. Ze hebben helemaal geen zin om oudejaarsavond met jou door te brengen. Dat hoop ik tenminste voor ze.'

'Ik weet niet wat ze van plan zijn,' zei Annie vaag. Ze had weinig zin om op oudejaarsavond een onbekende te leren kennen. Dat zou veel te deprimerend zijn. Ze had in de loop der jaren al te veel blind dates gehad, en ze waren allemaal op niets uitgelopen. Vrienden probeerden haar al jaren aan de vreselijkste sukkels te koppelen.

'Nou, hou het maar in gedachten, want ze laten je zitten voor hun vrienden, neem dat van mij aan. Het zou me verbazen als het niet zo was. Je kunt bij ons blijven slapen.' Whitney en Fred gaven ieder jaar een oudejaarsfeest, maar Annie vond er nooit iets aan. Iedereen was getrouwd, behalve de griezels met wie zij werd opgescheept. En hoe lief ze Whitney ook vond, als vrouw van een arts in New Jersey had ze nu niet direct een interessant sociaal leven. Annie voelde zich op Whitneys feestjes altijd een buitenstaander, en vaak had ze het idee dat er vreemd tegen haar werd aangekeken, omdat ze op haar tweeënveertigste nog vrijgezel was. Mensen begrepen gewoon niet hoe druk ze het al die jaren had gehad. En nu de kinderen volwassen waren, had ze het druk met haar bedrijf. Ze had geen tijd om op zoek te gaan naar een man en ze vond het ook niet meer echt belangrijk.

'Je hebt gedaan wat je je zus hebt beloofd. Gun jezelf nu ook eens iets. Kom met oudejaarsavond naar ons toe.'

'Ik laat het je nog wel weten,' zei Annie vaag. Ze had het onplezierige gevoel dat Whitney zou blijven aandringen. Dat deed ze altijd. 'En, wie komen er met Thanksgiving?' vroeg ze, om het gesprek op iets anders te brengen en Whitney van haar niet-bestaande privéleven af te leiden.

'De gebruikelijke club. Freds zus met haar man en kinderen, en zijn ouders. Die tweeling van haar molt mijn hele huis. Je hebt geluk dat die van jou groot zijn en zich gedragen.'

'Geloof me, ik benijd je dat jij nog in deze fase zit met je kinderen,' zei Annie weemoedig.

'Je bent gewoon vergeten hoe het was. Jongens zijn werkelijk verschrikkelijk op deze leeftijd.' Whitney zei het quasizielig, en ze schoten allebei in de lach. 'Volgende week kom ik naar je toe om te lunchen. En ik wil echt dat je nadenkt over oudejaarsavond. Hij is een fantastische vent.'

'Dat geloof ik direct. Maar ik heb gewoon geen tijd.' En geen zin om weer zo'n suffe vriend van Fred te ontmoeten. Er was aan die mannen gewoon geen lol te beleven, en er was geen enkele reden waarom deze anders zou zijn dan de rest. Als Annie ooit voor een man zou vallen, moest hij geweldig zijn. Wat had het anders voor zin? Ze had jaren geleden al besloten dat ze liever alleen thuis zat dan uit te gaan met een sukkel, alleen maar voor het uitgaan. Op oudejaarsavond deed iedereen veel te krampachtig zijn best, en dronk te veel, ook Fred. Whitney aanbad hem, en dat was leuk. Annies ideale voorbeeld van een relatie was die tussen haar overleden zus en zwager, die tot het einde toe smoorverliefd op elkaar waren geweest. Met minder wilde ze voor zichzelf en zelfs voor hun kinderen geen genoegen nemen. Ze had in de loop der jaren met de kinderen veel over hen gepraat, en overal in het huis stonden foto's van Jane en Bill. Ze had hun herinnering voor hen allemaal levend gehouden.

Annie stond op om bij de kalkoen te gaan kijken en een paar minuten later kwam Ted in een pyjamabroek en t-shirt de keuken in slenteren. Hij zag eruit als een uit de kluiten gewassen jongen. Hij was met zijn vierentwintig jaar een knappe man, net als zijn vader.

Annie keek in de oven en zag dat de kalkoen al mooi bruin begon te worden.

'Kan ik iets doen?' bood Ted aan. Hij schonk voor zichzelf een glas sinaasappelsap in en gaf er ook een aan zijn tante.

'Nu nog niet. Je kunt me straks helpen met de kalkoen aansnijden.'

'Dat is goed. Het is fantastisch om hier te zijn. Ik begin het beu te worden om met drie andere kerels een appartement te delen. Het zijn allemaal zulke sloddervossen.'

'Zoiets als je zus,' zei Annie met een lachje, terwijl ze aan de keukentafel gingen zitten.

'Ze zijn nog erger dan Kate, eigenlijk.' Ted grijnsde.

'Dat is eng,' zei Annie, en precies op dat moment kwam haar jongste nicht de keuken in lopen. Haar piekhaar stond rechtovereind en ze had een flanellen nachthemd aan dat bezaaid was met doodskoppen.

Annie maakte roerei voor hen en bedroop de kalkoen. De twee jonge mensen bedankten haar voor het ontbijt en vielen er hongerig op aan.

'Het is fijn om thuis te zijn,' zei Kate blij.

Annie glimlachte naar haar en gaf haar een zoen. 'Voor mij is het ook fijn,' zei ze zacht. 'Dit huis is net een grafkelder, als jullie er niet zijn.'

'Je moet een man zoeken,' zei Kate vastberaden, en Annie rolde met haar ogen.

'Je lijkt Whitney wel. Jullie moeten trouwens de groeten van haar hebben.'

'Doe haar de groeten terug,' zei Kate ontspannen. En toen zag Annie dat ze Tinkerbell op haar andere onderarm had staan.

'Wat is dat?' vroeg Ted, met een afkeurende blik, die zijn zus maar al te goed van hem kende. 'Een eerbetoon aan Disney?'

'Je bent gewoon jaloers,' zei Kate en ze zette haar bord in de vaatwasser. 'Ik vind dat Annie ook een tattoo moet nemen. Het zou haar een heel nieuwe look geven.'

'Wat is er mis met de look die ik nu heb? Bovendien zou het mijn klanten afschrikken.'

'Ik weet zeker dat ze het fantastisch zouden vinden,' hield Kate vol. 'Luister maar niet naar die keurige broer van me. Die weet echt nul komma niks van stijl. Hij is blijven steken in de jaren vijftig.'

'Ik heb tenminste niet van die idiote stripfiguren op mijn armen staan. Wat komt er hierna? Doornroosje of Sneeuwwitje?'

'Ik denk dat ik maar een adelaar op mijn borst moet laten zetten,' zei Annie nadenkend, en Kate grijnsde.

'Ik kan wel iets voor je ontwerpen, als je wilt. Je kunt een vlinder nemen op je rug. Ik heb vorige week een heel mooie gemaakt voor de tattooshop. Ze hebben hem al voor twee mensen gebruikt.'

'Daar ligt dan een mooie toekomst voor je open,' zei Ted droog. 'Tattookunstenaar. Ik wed dat papa en mama dat geweldig zouden hebben gevonden.'

'Wat weet jij daarvan?' reageerde Kate geërgerd. 'Misschien hadden zij een rechtenstudie wel saai gevonden. Misschien hadden zij wel meer pit dan jij.'

'Ze zouden op jullie allebei trots zijn geweest,' mengde Annie zich in de discussie. Ze bedroop opnieuw de kalkoen in de oven. 'Ik denk dat we ons maar moeten gaan aankleden.' Het was intussen elf uur.

'We hebben geen haast. Liz komt waarschijnlijk een uur te laat aanzetten en doet dan heel verbaasd over de tijd. Dat is altijd zo,' merkte Kate op.

'Ze heeft het druk,' zei Annie beschermend.

'Ze kan gewoon geen klok kijken. Wie neemt ze mee?' vroeg Ted belangstellend.

'Die fotograaf waar ze wat mee heeft. Jean-Louis.'

'O, een fransoos. Die kan mooi football met me kijken.'

'Boft hij even,' zei Kate plagend tegen haar broer. 'Football... echt een sport voor ballen zoals jij.'

Ted keek even moordlustig, maar toen schoot hij in de lach.

Kate wist al vanaf het moment dat ze kon praten hoe ze hem op de kast moest krijgen, en daar was nog niets aan veranderd.

Een paar minuten later verdwenen ze alle drie naar hun kamer en tegen twaalven kwamen ze weer tevoorschijn. Ted droeg een grijze broek, een blazer en een das en Annie vond dat hij hartverscheurend veel op zijn vader leek. Ze waren bijna klonen van elkaar. En Kate zag eruit als een chiquere versie van zichzelf. Ze droeg een zwartleren minirok, een zwarte trui met een bontrandje die Annie voor haar had gekocht, een zwarte panty en schoenen met hoge hakken. Ze had gel in haar haar gedaan zodat haar stekels beter overeind bleven staan en ze droeg make-up, wat ze zelden deed. Ze zag er prachtig uit, terwijl ze toch trouw was gebleven aan haar zeer persoonlijke stijl. Annie droeg een lichtbruine kasjmier trui-jurk en hoge hakken.

Het was bijna één uur toen Liz het appartement binnen kwam lopen. Ze droeg een zwartleren broek, een wit jasje van Chanel en een paar megahoge hakken. Haar blonde haar zat in een zachte, sluike knot en ze droeg een paar kleine diamanten oorbellen die ze had geleend van de shoot en die helder flonkerden in haar oren. De man die achter haar binnenkwam zag eruit als een dakloze die ze op straat had opgepikt. Hij droeg tot op de draad versleten sneakers, een spijkerbroek met gaten en een zwarte trui met capuchon, ook met gaten. Zijn ongekamde haar zat in een paardenstaart en hij had een baard. Hij liep met een ontspannen glimlach de kamer in en gaf Annie een bos bloemen die hij had meegenomen. Zijn manieren waren onberispelijk, maar qua uiterlijk viel hij naast Liz volledig uit de toon. Zij leek net een fotomodel uit een tijdschrift en hij zag eruit alsof hij een jaar als schipbreukeling op een onbewoond eiland had gezeten. Zijn Franse accent gaf hem wel iets charmants. Hij kuste Annie en Kate op allebei de wangen en gaf Ted een hand. Hij was vriendelijk en voorkomend en ze vergaten allemaal binnen een paar minuten hoe hij eruitzag. Hij was een van de succesvolste jonge fotografen van Parijs en erg in trek in New York. Hij gaf kennelijk niets om de kleren die hij droeg en ook Liz leek zich daar niet druk om te maken. Het was duidelijk dat ze het leuk vond om bij hem te zijn, ook al wenste Annie in haar hart dat haar nicht op wat minder onverzorgde types zou vallen.

Ze stonden allemaal om de keukentafel terwijl Ted de kalkoen aansneed. Daarna gingen ze naar de eetkamer, waar Kate de kaarsen aanstak, terwijl Liz en Annie het eten binnenbrachten. Het was een feestmaal. Tegen de tijd dat ze van tafel gingen, konden ze geen pap meer zeggen.

'Volgens mij is dit je beste Thanksgiving-maal ooit,' zei Ted complimenteus tegen Annie, en ze straalde. De kalkoen was volmaakt. Ze had haar kookkunsten in de loop der jaren met vallen en opstaan steeds verder verbeterd.

Ted wendde zich tot Jean-Louis en stelde hem voor om samen football te gaan kijken. De jonge fotograaf was maar een paar jaar ouder dan Ted, maar veel wereldwijzer. Hij had onder het eten verteld over zijn zoon van vijf. Hij was nooit getrouwd met de moeder van de jongen, maar ze hadden twee jaar samengewoond en waren daarna als vrienden uit elkaar gegaan. Hij zei dat hij zijn zoon zo vaak mogelijk zag. Hij was van plan Kerstmis met hem door te brengen. En de dag daarna zou Liz Jean-Paul ontmoeten in Parijs. Ze had daar na 1 januari een belangrijke shoot en ze zou tussen kerst en oud en nieuw een week bij Jean-Louis doorbrengen. Annie was verrast te horen dat hij een zoon had en vroeg zich af hoe Liz dat zou vinden. Ze leek er niet mee te zitten. Het leek zo volwassen voor Liz om een relatie te hebben met een man met een kind. Maar ze was oud genoeg om zoiets aan te gaan, als dat was wat ze graag wilde. Annie was daar niet helemaal zeker van. Liz leek haar relatie met Jean-Louis niet ernstiger op te vatten dan die met zijn identieke voorgangers. En hij maakte ook geen al te serieuze indruk, hoewel hij volop met haar flirtte, en Annie hen een keer hartstochtelijk met elkaar zag zoenen toen ze de keuken binnenkwam. Ze vermoedde dat de relatie draaide om seks en genieten van elkaars gezelschap. Het gaf haar het gevoel dat ze zelf stokoud was en even vroeg ze zich af of Whitney gelijk had. Ze had dat deel van haar leven weggestopt en was het bestaan ervan vergeten. Maar het leek te veel moeite om het zich te herinneren. Dat soort spelletjes hoorde bij de jeugd. Zij had haar jeugd ingeruild voor haar rol als surrogaatmoeder van de kinderen van haar zus. Zelfs nu ze erop terugkeek, vond ze dat ze daar goed aan had gedaan. Het was een goede ruil geweest, waar ze geen spijt van had.

Ted en Jean-Louis gingen tv-kijken in de huiskamer. Jean-Louis stak de loftrompet over het Europese voetbal, maar leek ook te genieten van de Amerikaanse sport. De mannen schreeuwden en juichten bij de tv terwijl de drie vrouwen de tafel afruimden. Liz vertelde tegen haar tante en zus dat Jean-Louis echt een leuke vent was, en Kate was geneigd het met haar eens te zijn. Zij vond hem er leuk uitzien. Annie gaf toe dat hij er naar haar smaak een beetje te sjofel bij liep, maar ze wist dat dat op het moment in was. Ze had genoeg vrienden van Liz gezien om zich daarvan bewust te zijn en het choqueerde haar niet meer, maar het trok haar ook niet aan. Zij gaf de voorkeur aan Teds verzorgde stijl.

De drie vrouwen kletsten terwijl ze in de keuken de spullen opruimden, en tegen de tijd dat ze klaar waren, was de footballwedstrijd afgelopen. Jean-Louis merkte op dat het een fantastische maaltijd was geweest en dat hij nog nooit zo lekker had gegeten. En hij veroverde Kates hart door haar tattoos te bewonderen. Ze waren het er allemaal over eens dat het een heerlijke Thanksgiving was geweest. Jean-Louis leek te genieten van de gezellige sfeer en ontroerde Annie door haar te vertellen wat een geweldige vrouw Liz was. Het was duidelijk dat hij erg dol op haar was, en hij nam iedereen voor zich in. Toen ze weg waren, bekeken Ted, Annie en Kate samen een film op dvd, en het was middernacht toen ze eindelijk opstonden om naar bed te gaan.

Een paar minuten later liep Annie Kates kamer binnen om haar welterusten te zeggen, en merkte tot haar verrassing dat ze nog helemaal gekleed op bed lag te bellen. Ze praatte geanimeerd en zag er gelukkig uit. Annie trok zich discreet terug. Ze liep naar Ted om hem welterusten te zeggen en hij bedankte haar voor de geweldige Thanksgiving. Hij leek het fijn te vinden om thuis te zijn. Toen ze terugliep naar Kates kamer, had die de telefoon neergelegd en zat met een mysterieuze glimlach voor zich uit te staren.

'Nieuwe liefde?' vroeg Annie aan haar. Ze wilde niet vissen, maar ze vond het fijn om te weten wat er in hun levens gebeurde.

Kate knikte vaag en ontweek haar blik. 'Misschien wel.'

'Ken ik hem?'

'Nee. Gewoon iemand die ik ken van school. Niets bijzonders.' Maar haar ogen zeiden iets anders. Kate was altijd erg op zichzelf geweest en hield niet van oppervlakkige scharrels. Ze had haar hele middelbareschooltijd verkering gehad met dezelfde jongen, maar ze hadden het uitgemaakt toen hij aan de Westkust naar de universiteit ging. Ze had al drie jaar geen serieuze relatie meer gehad, maar Annie had de indruk dat dit er wel eens een zou kunnen worden. Kate had een dromerige blik in haar ogen toen ze haar tante welterusten kuste.

'Geniet maar lekker na van je Thanksgiving,' zei Annie, terwijl ze haar nicht een zoen terug gaf, en Kate glimlachte alleen maar.

4

Zoals steeds de afgelopen jaren moest Annie wennen toen haar nichten en neef na het Thanksgiving-weekend weer vertrokken. Ted ging zondagavond terug naar zijn appartement en Kate vertrok weer naar haar studentenkamer. Het huis voelde als een grafkelder en het enige wat Annie kon opvrolijken was de wetenschap dat ze met Kerstmis weer bij haar zouden komen logeren. Dat was al over een maand. Na al die jaren waarin ze met hen in één huis had gewoond en zij het enige waren geweest waar het in haar privéleven om draaide, leefde ze voor de momenten dat ze bij elkaar waren. Ze vond het verschrikkelijk om dit toe te geven, zelfs tegenover Whitney, maar het was zo.

Het was een opluchting toen ze maandagochtend weer aan het werk kon. Ze had vier vergaderingen op één dag en in haar lunchpauze zou ze twee van haar panden bezoeken. Die avond kwam ze pas om acht uur terug in haar appartement. Ze was verschrikkelijk moe. Ze bekeek nog een paar schetsen en aantekeningen die ze tijdens de vergaderingen had gemaakt, nam een bad en ging naar bed. Ze was bijna te moe om de kinderen te missen. Ze nam niet eens de moeite om eten voor zichzelf klaar te maken en merkte nauwelijks iets van de donkere kamers en de stilte in het appartement. Dit was het medicijn dat ze altijd gebruikte om eenzaamheid en verdriet te bestrijden: zich volledig onderdompelen in haar werk.

De maandag na het weekend van Thanksgiving was ook voor Liz een drukke dag. Ze had een belangrijke shoot voor het maartnummer, waarvoor ze kostbare sieraden uit de hele wereld had aangetrokken. Het thema was voorjaar en bij alle sieraden die ze gebruikte, waren bloemmotieven, bladeren en wortels in het ontwerp verwerkt. De stukken waren afkomstig van hun belangrijkste adverteerders, en van een paar nieuwe ontwerpers die Liz zelf had aangetrokken. Er waren drie gewapende bewakers bij de shoot en ze werkten met vier van de belangrijkste modellen die de wereld op dit moment kende. Een van hen had ermee ingestemd naakt te poseren en zich letterlijk met juwelen te laten bedekken. En de fotograaf met wie ze werkte was ook een beroemdheid. De sfeer was goed en ze hadden in de pauzes veel plezier met elkaar.

Jean-Louis kwam langs toen hij met zijn eigen shoot klaar was. Liz en haar groep werkten tot laat door.

'Mooi shot,' zei hij vanaf de zijlijn bewonderend tegen Liz. Ze droeg een zwarte legging en een t-shirt, haar lange blonde haar zat in een paardenstaart, ze had geen make-up op en ze droeg een paar hoge sandaaltjes van Givenchy, die speciaal voor haar waren gemaakt. Ze zag er moe en gestrest uit. Ze waren al vanaf acht uur 's morgens aan het werk, en zij was al om zes uur in de fotostudio geweest om spullen klaar te zetten. Normaal zou ze een assistent hebben gehad om dat te doen, maar de stukken die ze gebruikten waren zo enorm kostbaar dat ze vond dat ze er zelf bij moest zijn.

Jean-Louis sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar. Ze hadden al maanden een relatie, maar zagen elkaar niet al te vaak omdat ze in verschillende steden woonden en allebei voortdurend op reis waren voor hun werk. Ze probeerden elkaar een of twee keer per maand te zien als ze in Parijs of New York waren. Het leek te werken en ze hadden geen van beiden tijd voor meer. Ze waren allebei opkomende sterren in hun vak.

Liz droomde er heimelijk van om ooit hoofdredacteur van Vogue te worden, en ze wist dat het nog jaren zou duren voor ze daar kans op maakte. Eerst moest ze uitblinken op haar eigen terrein. De reportages die ze nu maakte waren bepalend voor haar toekomst. Jean-Louis was succesvol, maar stond meer ontspannen tegenover zijn werk. Hij vond dat zij het leven te serieus nam, maar dat had ze altijd al gedaan. Het leven had voor haar op een zondag in september, toen ze twaalf was, een serieuze wending genomen. Sindsdien was ze in alles erg gedreven geworden. Het enige wat ze nooit deed was ontspannen. Ze beschouwde niets als vanzelfsprekend en raakte nooit te veel aan mensen en dingen gehecht. De enige mensen van wie ze dacht dat ze ze niet zou kunnen missen, waren haar broer, haar zus en haar tante. De mannen in haar leven kwamen en gingen. Jean-Louis had haar al vaak verweten dat ze koel en afstandelijk was. De IJsprinses, noemde hij haar. Dat was ze niet, maar ze hield tegenover mannen wel enige afstand. Het was gemakkelijk te begrijpen waarom. Ze had hem verteld dat ze als kind haar ouders had verloren, maar op de details was ze nooit ingegaan. De angsten die ze daarna 's nachts had doorstaan, de nachtmerries die ze had gehad en soms nog steeds had, de jaren van therapie om over het verlies heen te komen gingen hem niets aan. Het enige wat ze van Jean-Louis wilde was samen plezier maken, en ze vond het fijn dat ze in hetzelfde vakgebied werkten. De mannen met wie ze uitging, hadden altijd iets met mode te maken. Andere mensen begrepen niet in wat voor krankzinnige wereld ze leefde en met hoeveel hartstocht ze zich aan haar werk wijdde. Haar tante Annie was precies hetzelfde in haar werk, en zij was Liz' voorbeeld geweest in de jaren dat ze opgroeide.

Annie had haar geleerd om haar droom achterna te gaan en alles te doen wat nodig was om dat goed te doen. Liz had zich altijd aan die regels gehouden en stond daardoor in de modewereld in hoog aanzien. Haar ideeën waren vernieuwend, moedig en verfrissend.

Het liep tegen middernacht toen ze de laatste foto maakten. Jean-Louis was toen al naar zijn zolderkamer vertrokken en Lizzie had hem beloofd naar hem toe te komen als ze klaar waren. Er ging gejuich op in de studio toen de fotograaf zijn laatste opnames had gemaakt en een tevreden kreet slaakte over zijn laatste shot. De reportage zou fantastisch worden.

Liz en twee assistenten waren nog een uur bezig om alle sieraden op te bergen en de dozen te markeren. De drie gewapende bewakers begeleidden haar naar haar kantoor, waar ze alles in de kluis stopte. Om twee uur kwam ze bij het huis van Jean-Louis aan. Hij zat naar muziek te luisteren en had een glas wijn voor zichzelf ingeschonken terwijl hij op haar wachtte. Hij stond met zijn prachtige lange, slanke lichaam naakt in de woonkamer toen Liz zichzelf binnenliet met de sleutel die hij achter de brandblusser bij zijn voordeur bewaarde. Jean-Louis verborg hem daar omdat hij zelf zijn sleutel altijd kwijtraakte. Ongeveer de helft van de modellen in de stad wist waar ze die sleutel konden vinden. Maar op dit moment was hij alleen voor haar. Ze vond het niet erg dat ze samen weinig tijd hadden, maar ze wilde wel dat hun relatie exclusief was en dat ze geen van beiden met iemand anders naar bed gingen. Jean-Louis had daarmee ingestemd. Hij had geen behoefte aan een langdurige vaste relatie. Als hij een andere vrouw wilde, zorgde hij gewoon dat hij er een kreeg. Maar voorlopig hadden ze geen van beiden behoefte om naar iemand anders uit te kijken. Annie vond Jean-Louis dan misschien niet geschikt voor haar, Lizzie was tevreden. Jean-Louis paste perfect in haar snelle, betoverende wereld vol ambitie, en hij voelde zich op zijn beurt prima bij haar op zijn gemak.

Hij glimlachte toen ze binnenkwam en reikte haar zonder iets te zeggen een glas wijn aan. En toen ze naar hem toe liep en hij haar dunne laagje kleren uittrok, raakte hij snel opgewonden. Hij legde haar zachtjes neer en ze vrijden op de bank. Na afloop waren ze allebei buiten adem en voldaan.

'Je maakt me helemaal gek,' zei hij gelukzalig. Hij lag met zijn hoofd achterover en zij liet een elegante vinger door zijn baard glijden en via zijn nek langzaam naar beneden afdalen. 'Niet doen...' Hij greep haar hand en keek haar glimlachend aan. 'Als we opnieuw beginnen, ga ik dood.'

'Nee hoor, helemaal niet,' fluisterde ze, en ze kuste hem waar hij het meest gevoelig was. Ze hadden plezier samen, ze werkten hard en de seks was fantastisch, niet in de laatste plaats omdat ze niet altijd bij elkaar waren. Er was nog steeds opwinding, mysterie en verlangen tussen hen, wat het vuur van hun passie extra hoog deed oplaaien. Hij had nooit tegen haar gezegd dat hij van haar hield, en zij vroeg zich nooit af of dat zo was. Ze was daar nog niet aan toe, met niemand, en dat was nooit anders geweest. Ze gaf om hem, ze vond hem leuk en ze genoot van zijn gezelschap, maar ze was nu achtentwintig en wist dat ze nog nooit verliefd was geweest. Iets hield haar altijd tegen. De angst voor verlies. Op deze manier had ze, behalve de heerlijke vrijpartijen, niets te verliezen als hij ooit wegging. Ze zou hem wel missen, maar ze wilde nooit meer de hartverscheurende pijn van echt verlies meemaken, en ze deed er alles aan om dit te voorkomen. Ze noemde de soort relatie die zij wilde 'intimiteit zonder pijn', maar volgens haar therapeut bestond zoiets niet. Geen echte intimiteit of liefde. Er is geen liefde zonder risico, had ze gezegd, en dat was precies de reden waarom Liz nog nooit van een man had gehouden. Ze had wel relaties, maar ze had nooit het gevoel dat ze echt bij iemand hoorde. En als het niet goed meer voelde, of te intiem werd, maakte ze het uit en ging verder. Haar afstandelijkheid was voor de meeste mannen, ook voor Jean-Louis, een uitdaging. Ze wilden haar bezitten, haar verliefd op hen maken. Dat gebeurde nooit. Of nog niet. Ze vroeg zich af of het op een dag wel zou gebeuren, of dat dat deel van haar was doodgegaan toen het vliegtuig van haar ouders neerstortte. Het deel van haar dat kwetsbaar durfde te zijn en bereid was risico's te nemen.

'Ik ben gek op je, Liz,' zei Jean-Louis, terwijl ze bij kaarslicht opnieuw de liefde met elkaar begonnen te bedrijven.

'Ik ook op jou,' zei ze zacht. Haar blonde haar viel als een gordijn voor haar gezicht, en één groot blauw oog gluurde erdoorheen. Ze was blij dat hij niet had gezegd dat hij van haar hield. Dat was een stap die zij niet wilde nemen. Hij was ook niet verliefd op haar, hij vond haar leuk en sexy, en dat was het enige wat ze van hem wilde. Ze drukte haar lippen op zijn mond en ze kusten elkaar. Daarna vielen ze in elkaars armen op de bank in slaap. De kaarsen flakkerden en gingen langzaam uit, terwijl Liz zich tegen Jean-Louis aan nestelde en vredig zuchtte in haar slaap.

Teds maandag na het weekend van Thanksgiving verliep niet prettig. Het was zo'n dag waarop alles verkeerd ging. Vanwege een spoedreparatie aan de waterleiding zat het hele gebouw zonder water en kon hij niet douchen. Zijn kamergenoten hadden de koffie opgemaakt en geen verse gezet. Hij miste op weg naar zijn opleiding twee bussen en de metro, zodat hij te laat was voor zijn college. En toen de docente de schriftelijke toetsen van de week daarvoor teruggaf, bleek dat hij verschillende vragen verkeerd had beantwoord en een slecht cijfer had. De student naast hem rook naar zweet, dus toen het college afgelopen was, was hij in een verschrikkelijk humeur, vanwege zowel het slechte cijfer voor de toets, waar hij hard voor had geleerd, als de beroerde plek.

Hij wilde net nijdig de deur uit lopen, toen de docente hem naar zich toe wenkte. De professor die normaal gesproken college gaf, had een sabbatical genomen om een boek te schrijven, en zij nam dit jaar zijn taken over. Ze heette Pattie Sears. Ze was een aantrekkelijke vrouw met lang krullend haar. Ze droeg een spijkerbroek, Birkenstocks met sokken en een t-shirt dat haar borsten goed deed uitkomen. Dat was hem opgevallen toen hij zich tijdens het college zat te vervelen. Ze zag eruit als iemand van begin dertig en had een natuurlijke, sexy uitstraling.

'Het spijt me van je cijfer voor de toets,' zei ze vol medeleven. 'Contractenrecht is verrekte lastig.' Ted glimlachte. 'Ik ben er de eerste keer ook voor gezakt. Sommige regels zijn gewoon onlogisch.'

'Ik denk het ook. Ik heb er hard voor geleerd. Ik zal die hoofdstukken nog maar eens opnieuw doornemen,' zei Ted ijverig. Hij had zijn hele schoolcarrière altijd goede cijfers gehaald. En afgezien van deze laatste toets was dat nog steeds zo. Hij zat in zijn tweede jaar van de nyu Law School.

'Wil je er misschien wat hulp bij hebben? Soms gaat het beter als iemand je helpt bij je voorbereidingen. Ik vind het niet erg om te doen.' Ze had gewaarschuwd dat er volgende week een nieuwe toets zou komen en hij wilde niet weer een slecht cijfer halen.

'Ik wil je niet tot last zijn,' zei hij, een beetje gegeneerd. Ze had een dik jack aangetrokken, en een wollen muts. Ze had iets huiselijks over zich. Hij kon zich voorstellen dat ze hout zou hakken en een vuur zou aanleggen in Vermont, of met simpele ingrediënten een lekkere soep zou maken. 'Ik zal de hoofdstukken doorlezen, en als er iets niet duidelijk is, zal ik je volgende keer na college om uitleg vragen.'

'Waarom kom je vanavond niet even langs?' zei ze en ze keek hem met een warme, vriendelijke blik aan. Ted aarzelde. Hij vond het nu nog moeilijker om haar af te wijzen. Hij wilde haar niet het gevoel geven dat hij haar aanbod niet waardeerde, maar hij vond het een beetje vreemd om naar haar huis te komen. Ze hadden elkaar buiten college om nog nooit gesproken. 'Mijn kinderen liggen om acht uur in bed. Waarom kom je om negen uur niet langs? We kunnen binnen een uur klaar zijn. Ik zal je een paar tips aan de hand doen over contractenrecht en je een paar dingen laten zien die belangrijk zijn.'

'Oké, dat is goed,' zei hij aarzelend. Hij wilde niet in haar privéleven binnendringen, maar zij had het adres al op een stuk papier gekrabbeld en gaf het aan hem. Hij zag dat ze in de East Village woonde, in een armoedige wijk, niet ver van de universiteit. 'Weet je zeker dat je het niet vervelend vindt?' vroeg hij. Hij voelde zich net een kind. Ze kwam zo moederlijk op hem over, hoewel ze waarschijnlijk niet veel ouder was dan hij. 'Ik blijf niet lang.'

'Doe niet zo gek. Als de kinderen eenmaal in bed liggen, heb ik tijd genoeg.' Hij knikte en bedankte haar opnieuw. Daarna verliep zijn dag veel beter. Hij was opgelucht dat ze had aangeboden hem te helpen. Hij wist dat hij dat bij dit ene vak nodig had. Hij had nog één college, en daarna ging hij naar de bibliotheek om nog wat te studeren. Onderweg naar het huis van de docente stopte hij bij een klein wegrestaurant om iets te eten. Hij kwam vijf minuten te vroeg aan, maar het was ijskoud buiten, dus hij ging alvast naar binnen. Het gebouw stonk naar urine, kool en katten, dus hij belde aan en rende met twee treden tegelijk de trap op naar de derde verdieping. Nu hij de flat zag, besefte hij dat ze met haar werk blijkbaar heel weinig verdiende. Hij vroeg zich af of hij haar misschien lesgeld moest aanbieden voor haar hulp, maar hij wilde haar niet beledigen. Hij belde aan en hoorde binnen kinderen lachen. Blijkbaar waren ze niet op tijd naar bed gegaan, en Pattie zag er verhit uit toen ze de deur voor hem opendeed. Ze droeg een spijkerbroek en een roze trui met een v-hals en was op haar blote voeten. Met haar lange blonde krullen zag ze er jonger uit dan ze was.

En het kleine meisje dat achter haar stond leek met haar grote blauwe ogen en pijpenkrullen een miniatuuruitvoering van haar moeder.

'Dit is Jessica,' zei Pattie formeel en ze glimlachte naar hem. 'En ze wil niet naar bed. Ze heeft cakejes gehad na het eten, en ze is hyperactief van de suiker.' Jessica was zeven en het schattigste kindje dat Ted ooit had gezien. Toen hij even met haar stond te praten, kwam haar broer Justin voorbijflitsen, 'sneller dan het licht', zoals hij riep. Hij had een Supermancape over zijn pyjama aangetrokken, en Jessica droeg een roze flanellen nachtpon die er behoorlijk oud uitzag.

'Het is mijn lievelingspon,' legde het meisje uit. Toen volgde ze haar moeder en Ted naar de huiskamer, waar Justin over de bank rende en met een harde dreun op de grond sprong.

'Oké, zo is het genoeg. Ted en ik moeten wat studeren, en het kan me niet schelen hoeveel cakejes je op hebt, maar het is nu tijd om te gaan slapen.' Ze hadden al een uur in bed moeten liggen en de huiskamer lag bezaaid met speelgoed. Het was een klein appartement. Er waren twee slaapkamers, een woonkamer en een keuken, en Pattie zei dat ze het huurde. Het huisvestingskantoor van de universiteit had het voor haar gevonden, en ze was dankbaar dat ze het had. Ze vertelde dat haar oppas beneden woonde, en dat het sinds de echtscheiding op deze manier prima was geregeld. Daarna ging ze de kinderen naar bed brengen en ze beloofde dat ze binnen vijf minuten terug zou zijn. Uiteindelijk duurde het een halfuur, maar in die tijd las Ted zijn boek over contractenrecht door en maakte een lijst met vragen voor haar.

Tegen de tijd dat hij zijn lijst klaar had, kwam Pattie weer binnen. Haar haar viel in zachte krullen om haar gezicht, en ze had rode wangen van het spelen met de kinderen. 'Soms willen ze gewoon niet naar bed,' legde ze uit. 'Ze zijn met Thanksgiving bij hun vader geweest. We hebben het gezamenlijk ouderlijk gezag, en bij hem zijn er geen regels, dus als ze hier terugkomen, is het altijd een beetje een gekkenhuis. Tegen de tijd dat ze zijn gekalmeerd en zich weer enigszins gedragen, gaan ze weer naar hem toe. Echtscheiding is rot voor de kinderen,' zei ze. Ze ging naast Ted zitten en bekeek zijn lijstje. De vragen waren intelligent en zinnig, en ze had op allemaal een duidelijk antwoord. Ze gaf hem voorbeelden en bladerde door het boek en wees hem welke stukken hij erin moest stampen. Ze legde hem een paar belangrijke zaken uit en een uur later leunde Ted achterover op de bank. Hij was enorm opgelucht.

'Zoals jij het uitlegt klinkt het zo eenvoudig,' zei hij bewonderend. Ze was een goede docent en hij hield van haar stijl. Ze was een hartelijke, intelligente vrouw en voor zover hij had gezien een goede moeder. Zoals ze daar met haar benen onder zich gevouwen naast hem zat en hem glimlachend aankeek, was ze net Moeder Aarde. Ze had een weelderig, soepel lichaam. Ze legde hem uit dat ze jarenlang yoga had gedaan en dat ze daar soms privéles in gaf. Ze vertelde dat ze alles deed om de eindjes aan elkaar te knopen. Haar ex was een kunstenaar en kon zelfs geen alimentatie voor de kinderen betalen. Ze moest alles zelf doen. Ted bewonderde haar om haar openheid en moed. Ze zei niets onvriendelijks over haar ex en leek haar leven te accepteren zoals het was. En het was aardig van haar dat ze hem had geholpen. Hij had het gevoel dat hij haar iets moest geven voor de bijles, maar wist niet wat en hij wilde haar niet beledigen.

Hij wilde net opstaan om weg te gaan, toen ze hem een glas wijn aanbood. Hij aarzelde even. Hij wist niet wat hij moest doen. Op de een of andere manier gaf ze hem het gevoel dat hij een hulpeloos kind was, en hij voelde zich naast haar erg onhandig. Om haar niet voor het hoofd te stoten, accepteerde hij haar aanbod. Ze schonk hem een glas goedkope Spaanse wijn in en nam er zelf ook een.

'Het is best lekker voor de prijs,' merkte ze op, en hij knikte.

Het smaakte goed en het was leuk om daar met haar te zitten. Hij strekte zijn lange benen uit onder de koffietafel en ze streek langs hem heen terwijl ze vooroverboog om haar glas op tafel te zetten. Ze keek hem glimlachend aan. 'Je bent jong om al op Law School te zitten,' zei ze hartelijk. 'Ben je meteen na je bacheloropleiding begonnen?' Ze wisten allebei dat dat niet vaak voorkwam: de meeste rechtenstudenten werkten eerst een paar jaar voor ze aan Law School begonnen.

'Ik ben niet zo erg jong meer. Ik ben vierentwintig. Ik heb twee jaar als assistent op een advocatenkantoor gewerkt. Ik vond het er erg leuk en het heeft me ervan overtuigd dat ik Law School moest gaan doen.'

'Ik heb tijdens mijn opleiding aan Law School bij een familierechter gewerkt. Daardoor wist ik dat ik moest gaan lesgeven. Ik zou nooit dat soort verantwoordelijkheid willen... het leven van andere mensen verzieken en beslissingen over ze nemen.'

'Ik wil later officier van justitie worden,' zei Ted, half plagend, half ernstig.

'Dat is behoorlijk heftig werk. Ik ben zesendertig, en het enige wat ik later wil is gelukkig zijn en me geen zorgen hoeven maken over de huur. Dat zou fantastisch zijn,' zei ze, en ze nam nog een slok van haar wijn. Hun ogen ontmoetten elkaar boven hun glas en er smeulde iets in haar blik. Hij wist niet wat het was, maar het was betoverend, alsof zij de geheimen des levens kende en die met hem wilde delen. Toen hij haar aankeek, leek hun verschil in leeftijd als sneeuw voor de zon te verdwijnen.

Er viel een stilte en Ted wilde haar net opnieuw bedanken voor haar hulp met contractenrecht toen ze zonder iéts te zeggen naar hem toe boog, een arm om zijn hals sloeg en hem dicht tegen zich aan trok. Toen kuste ze hem, en het was alsof zijn lippen, zijn ziel en zijn lendenen in brand stonden. Hij had nog nooit zoiets gevoeld. Hij probeerde zich terug te trekken, maar merkte dat hij niet kon ophouden. Het was alsof hij onder invloed stond van een drug. Zij was de drug en hij wilde er meer van. Toen ze zich eindelijk van elkaar losmaakten, wilde hij niets liever dan doorgaan. Hij schoof zijn hand onder haar trui en raakte haar borsten aan. Ze leek het helemaal niet erg te vinden en ze liet haar hand zachtjes op zijn kruis rusten, dat opbolde onder haar aanraking. Hij had het gevoel dat hij plotseling zijn verstand kwijt was. Pattie keek hem glimlachend aan, drukte zich nog dichter tegen hem aan en kuste hem opnieuw.

'Kan dit wel met je kinderen?' vroeg hij, terwijl hij zijn hand hongerig in haar spijkerbroek liet glijden en haar lippen verslond met zijn kussen. Zijn zorg om de kinderen was de laatste redelijke gedachte die in hem opkwam.

'Ze slapen,' fluisterde ze, en hij was zich bewust van de stilte in de tweede slaapkamer. Ze waren ten slotte van uitputting in slaap gevallen. Maar Pattie en Ted waren tot leven gekomen, alsof ze met elkaar werden verbonden door een elektrische stroom die hen steeds dichter naar elkaar toe trok. Hij kon zijn handen niet van haar af houden. Zij maakte zijn broek los en liefkoosde hem met haar handen. 'Laten we naar bed gaan,' fluisterde ze, en zonder een moment te aarzelen volgde hij haar naar haar slaapkamer. Het was de enige plek waar hij wilde zijn. Pattie deed de deur achter hen op slot en rukte hem letterlijk de kleren van zijn lijf, terwijl hij haar uitkleedde. Hij wilde alleen nog maar in haar zijn en kon bijna niet wachten tot het zover was toen ze zich op het bed lieten vallen. Zij plaagde hem tot hij het bijna niet meer kon houden, en toen draaide ze zich plotseling om en nam hem in haar mond terwijl hij haar bevredigde. Toen draaide ze zich weer om en liet hem in haar komen. Ted had het gevoel dat hij een andere wereld in werd gezogen en binnenstebuiten werd gekeerd. Hij had nog nooit van zijn leven dit soort seks meegemaakt. Hij lag duizelig en verward uit te hijgen op de grond, waar ze uiteindelijk terecht waren gekomen.

'O, god...' zei Ted. Hij was zo opgewonden geweest dat hij er bijna misselijk van was, en hij wilde alleen nog maar meer. Ze was een drug. 'Wat is er gebeurd?' Hij klonk net zo verdwaasd als hij zich voelde terwijl hij haar in het donker probeerde te onderscheiden. Ze kropen weer terug in haar bed. Zijn lange, atletische lijf glom van het zweet, net als het hare. Zij had een vol, weelderig lichaam dat hem met haar warmte leek te omhullen, als een bedwelmend elixir, zonder welk hij niet meer kon leven.

'Ik denk dat ze dat liefde noemen,' zei Pattie zacht in het donker. Ze hadden geprobeerd niet te veel lawaai te maken, om haar kinderen niet te wekken, en ze fluisterden nu. Hij wist niet zeker of hij het eens was met haar woordkeus. Hij kende haar niet goed genoeg om van haar te houden. Eigenlijk kende hij haar helemaal niet, maar het was de wildste seks die hij zich ooit had kunnen voorstellen en een ervaring waarvan hij wist dat hij die nooit zou vergeten.

'Ik weet niet of het liefde is,' zei hij eerlijk, 'maar het is de beste seks die ik ooit heb gehad.' Hij liet zijn hand over haar buik glijden en raakte het plekje tussen haar benen aan dat hem net zo warm had verwelkomd en hem zoveel genot had gegeven.

'Was het voor jou niet meer dan dat? Alleen seks?' Ze klonk teleurgesteld en hij lachte zachtjes in het donker.

'Het was net een enorme explosie,' probeerde hij het te beschrijven. 'Alsof de Vesuvius uitbarstte of zo.' Hij had dit nog nooit zo meegemaakt. Hij stelde zich voor dat mensen zoiets voelden als ze psychedelische drugs gebruikten, wat hij nog nooit had geprobeerd.

'Ik wilde jou al hebben vanaf de eerste keer dat je mijn collegezaal in kwam,' fluisterde Pattie, en zoals ze daar lag in het maanlicht, dat door het raam haar slaapkamer binnenstroomde, was ze plotseling net een klein meisje, met massa's blonde krullen en grote blauwe ogen. Ze zag er lief en onschuldig uit, helemaal niet als de femme fatale die hem nog maar enkele minuten geleden had meegevoerd op hoge golven van verleiding. Blijkbaar had ze veel verschillende kanten en gezichten, wat hem alleen nog maar meer intrigeerde. Hij was verbaasd te horen dat ze hem in de collegezaal had opgemerkt.

'Ik had nooit gedacht dat je wist wie ik was.' Tweehonderd studenten volgden haar colleges en Ted was een rustige jongen, die vaak achter in de zaal zat.

'Ik wist precies wie je was,' zei ze. Ze kuste hem in zijn nek en kneep tegelijkertijd zachtjes in zijn tepel. Hij raakte daar sneller opgewonden van dan hij had verwacht. Het kleine meisje veranderde weer in de seksgodin en enkele ogenblikken later rolden ze over het bed. Hij probeerde iedere houding waarin Pattie hem stuurde, tot hij het niet langer kon uithouden en ze allebei tegelijk tot een heftig hoogtepunt kwamen. Na afloop kon hij bijna niet meer praten.

'Pattie... wat is dit?' zei hij zacht. 'Wat doe je met me? Volgens mij heb je me betoverd.'

'Ik zei het toch al...' Haar lach tinkelde als kleine belletjes. 'Dit is liefde...'

'Ik denk dat ik het niet overleef als we nu niet even ophouden.' Maar zij was meedogenloos. Ze wond hem op, ze plaagde en kwelde hem en bevredigde hem keer op keer. Ze hielden pas op toen het licht werd en hij eindelijk met zijn hoofd op haar borst in slaap viel. Zij streelde hem zachtjes over zijn haar, zoals ze met een kind zou hebben gedaan. Ze legde de dekens over hem heen en gaf hem zachtjes een kus boven op zijn hoofd. Het was de meest ongelofelijke nacht die hij ooit had meegemaakt.

5

Toen Ted de volgende dag tegen de middag wakker werd, was Pattie al weg. Ze had een pot koffie, een paar bagels en een briefje voor hem achtergelaten: 'Tot straks bij college. Ik hou van je. P.' Hij besefte tot zijn ontzetting dat hij die ochtend twee colleges had gemist, en toen hij de keuken in ging, kon hij nauwelijks lopen. Hij had er geen idee van wat er de afgelopen nacht met hem was gebeurd. Ze had hem behekst. Ze had het effect op hem van een tovenares. Ze leek zo zacht en moederlijk, maar met één kus veranderde ze in een tijgerin, en daarna weer in een kind. Hij zei tegen zichzelf dat dit niet nog eens mocht gebeuren. Het was te banaal voor woorden dat hij met zijn docent naar bed ging. Maar terwijl hij zijn koffie opdronk, kon hij alleen maar denken aan hun acrobatische toeren van de afgelopen nacht, en hij werd al opgewonden als hij aan haar dacht. Hij had het gevoel dat hij tijdelijk zijn verstand kwijt was.

Hij nam een douche, kleedde zich aan, trok de dekens op het bed recht, greep zijn jas en rende naar beneden. De stank in de flat kon hem niet schelen. Hij was bijna te laat voor haar college en kwam als laatste de zaal binnen. Tijdens het college merkte hij dat hij steeds naar haar zat te staren en terugdacht aan de afgelopen nacht. Ze droeg dezelfde roze trui als de avond ervoor en ze keek verschillende keren zijn kant op met een blik die dwars door zijn ziel leek te branden. Hij had gedurende haar hele college een erectie en wachtte even tot die was afgezakt voor hij opstond om weg te gaan. Terwijl de zaal leegliep, kwam ze met een glimlach naar hem toe en keek op hem neer. Hij voelde zijn hele lichaam verstrakken toen ze begon te praten. Ze waren de enigen in de collegezaal en één waanzinnige seconde lang wilde hij daar ter plekke de liefde met haar bedrijven. Ze nam zijn hand en drukte hem tussen haar benen. Hij greep haar vast en keek haar stomverwonderd aan. Van de ene op de andere dag had ze hem veranderd in iemand die hij niet kende. Hij was voor zichzelf een even grote onbekende als zij.

'Je moet een heks zijn,' fluisterde hij, terwijl hij naar haar opkeek.

Zij schudde haar hoofd. 'Nee, ik ben alleen je bezit. Ik ben nu van jou, Ted.' Ze zei het zo eenvoudig dat het hem had ontroerd als de woorden niet zo vreemd waren geweest. Plotseling was alles om hem heen nieuw.

'Ik wil niemand bezitten,' zei hij eerlijk. Hij probeerde zijn gezonde verstand te gebruiken, voor hij het bij haar weer kwijtraakte. 'Ik wil alleen weer bij je zijn.' Hij voelde zich als een kind bij haar, tot hij bij haar binnendrong en veranderde in een man van wie hij nooit had kunnen dromen dat hij die in zich had. Dit was een ervaring die alles overtrof wat hij ooit in zijn leven had meegemaakt. Hij had het zes maanden geleden uitgemaakt met een vriendin omdat hij geen serieuze relatie met haar wilde. Dit was een heel nieuwe wereld, met een vrouw die veel ervarener was dan hij. Het was een bedwelmend gevoel toen ze zich over hem heen boog, zachtjes over de zwelling in zijn spijkerbroek wreef en hem overeind trok. Hij stond met zijn armen om haar heen en klampte zich aan haar vast, als een kind in een storm.

'Ik hou van je, Ted.' Ze zei het zo fel dat het hem van zijn stuk bracht, en hij begon zich bijna af te vragen of dit inderdaad liefde was. Misschien wist zij dat wel.

'Zeg dat niet. Je kent me nog niet. Laten we elkaar eerst beter leren kennen en uitzoeken wat dit is.' Hij probeerde redelijk met haar te praten, maar niets wat er gebeurde was redelijk.

'Dit is liefde,' fluisterde ze in zijn oor, en hij was bereid haar te geloven als hij daarmee weer in haar bed zou belanden. 'Laten we naar huis gaan,' zei ze, terwijl ze de collegezaal uit liepen.

'Maar je kinderen dan?' Hij maakte zich daar zorgen over. Hij wilde niet dat ze erachter zouden komen wat hij met hun moeder deed en hij vond het niet prettig te weten dat ze in huis waren. De vorige nacht was hij het uiteindelijk vergeten, maar hij wilde dat niet weer doen. Het voelde niet goed.

'Ze zijn vanavond bij hun vader,' zei Pattie met een meisjesachtig lachje. Ted keek haar aan en glimlachte. 'Hij heeft ze van school gehaald. Ze blijven twee dagen bij hem.' Het was voor hen allebei goed nieuws. Ted en zij liepen in een steeds hoger tempo terug naar haar huis en renden de trap op naar haar appartement. Hij drukte zich al tegen haar aan terwijl zij de sleutel in het slot stak, schopte de deur achter hen dicht en liet zich met haar op de bank vallen. De nacht die ze samen doorbrachten was nog wilder dan de nacht ervoor. En de volgende dag gingen ze geen van beiden naar school. Ze meldden zich ziek en vrijden de hele dag en nacht. Pattie merkte op dat je Teds leeftijd moest hebben om het zo vaak te kunnen doen, maar ze kwam iedere keer met hem mee. Terwijl hun lichamen kronkelden, zich samenvoegden en ineensmolten, maakten ze zich geen van beiden druk om hun leeftijd. Het enige wat Ted nog wilde was zij.

Toen Patties kinderen terugkwamen van hun vader, ging Ted voor de eerste keer in drie dagen terug naar zijn appartement.

De nachten die hij met haar had doorgebracht waren als een vloedgolf geweest, en hij had het gevoel dat hij op de kust was aangespoeld. Toen hij eindelijk thuiskwam, zag hij eruit alsof hij drie weken achter elkaar dronken was geweest. Hij was blij dat zijn huisgenoten niet thuis waren. Hij was drie dagen niet naar college geweest. Pattie had hem beloofd dat ze hem hoe dan ook een goed cijfer zou geven, maar daar voelde hij zich niet prettig bij. Hij moest terug naar school. Zij was die middag eindelijk weer aan het werk gegaan.

Toen hij een uur thuis was, belde ze hem op. Hij lag met zijn ogen dicht op zijn bed.

'Ik hou het niet uit. Ik moet je zien.' Patties stem klonk schor aan de telefoon. Hij glimlachte terwijl hij aan haar dacht.

'We zullen misschien overal samen naartoe moeten, als een Siamese tweeling.' De dag ervoor had hij haar naar haar keuken gedragen, terwijl hij nog diep in haar zat. Hij had haar druiven en aardbeien gevoerd, waarna hij haar op het aanrecht had gezet en het had afgemaakt. Er was niets wat ze de afgelopen drie dagen niet hadden uitgeprobeerd. Dankzij Pattie was zijn seksuele opvoeding nu compleet... of misschien was die nog maar net begonnen.

'Kan ik naar je toe komen?' Ze klonk wanhopig.

'Waar zijn de kinderen?' Hij zat daar steeds over in. Hij wilde niet dat de kinderen op de een of andere manier hinder zouden ondervinden van zijn wilde affaire met hun moeder.

'Ze kunnen wel een paar uurtjes beneden zijn, bij Mrs. Pacheco. Wat ben jij aan het doen?'

'Ik lig op mijn bed. Mijn huisgenoten komen waarschijnlijk gauw thuis, maar je kunt komen als je wilt.' Hij had zijn eigen kamer, maar de muren waren flinterdun. Het kwam niet eens in hem op dat zijn huisgenoten misschien geschokt zouden zijn als ze erachter kwamen hoe oud ze was. Sinds de eerste nacht had hij over het leeftijdsverschil niet meer nagedacht. Seks had her speelveld tussen hen beiden gladgestreken.

Een halfuur later was ze bij hem. Ze had de kinderen weggebracht en een taxi genomen naar zijn huis. Zijn huisgenoten waren er nog niet en in de twee uur voordat ze weg moest, bedreven ze als bezetenen de liefde. Ze kwamen zijn bed en zijn kamer niet uit. Ze spraken nauwelijks met elkaar, behalve als ze te uitgeput waren om meteen weer te vrijen. Maar Pattie zei dat ze zielsverwanten waren en hij geloofde haar. Hoe zou je dit anders moeten verklaren? Hij kon niets bedenken.

'Tot morgen,' zei ze dromerig toen ze wegging en hij kuste haar. Hij was zo moe dat hij vijf minuten later als een blok in slaap viel. Hij kwam niet meer toe aan het leerwerk dat hij nog moest doen en dat hij zich had voorgenomen die avond te gaan inhalen. Dat zou de volgende dag moeten gebeuren. Hij liep enorm achter.

Ted slaagde er de twee dagen daarna in een deel van zijn achterstand weg te werken. Ze vonden het allebei ellendig om niet bij elkaar te zijn, maar zij had ook scripties na te kijken. Zij stelde voor om een paar uur naar hem toe te komen, maar dat wimpelde hij af. Hij wist dat ze zich niet van elkaar zouden kunnen losrukken en hij moest leren voor zijn afsluitende tentamens, die over een paar weken zouden beginnen. Hij had beloofd dat hij haar vrijdag mee uit eten zou nemen in de Waverly Inn en ze keken daar allebei naar uit. Hij wilde een normale avond met haar doorbrengen, met haar praten aan tafel en haar beter leren kennen, en niet alleen op ieder moment van de dag en op ieder oppervlak in haar appartement wilde seks met haar hebben. Hij wilde een relatie met haar en probeerde erachter te komen wat dit was. Was het alleen dierlijke aantrekkingskracht waar ze geen controle over hadden, of was het liefde, zoals Pattie steeds zei? Ted moest dat weten. Hij wilde haar meenemen naar een restaurant en zich tegenover haar gedragen als een beschaafde volwassene, niet alleen als een uitzinnige seksmaniak. Pattie was ontroerd dat hij dit deed. De kinderen waren dat weekend weer bij hun vader. Met het gezamenlijk gezag waren ze een paar dagen bij de een en dan weer bij de ander, wat Ted en Pattie tijd gaf om bij elkaar te zijn en tussendoor op adem te komen.

Het etentje bij de Waverly Inn begon perfect, met een mooie tafel en een lekkere maaltijd. Ted bestelde de wijn. Hij sloofde zich een beetje uit en wilde graag laten zien dat hij een man van de wereld was, maar Pattie was niet geïnteresseerd. Zij kon de hele avond haar ogen niet van hem af houden, en ze hunkerden er allebei lang voor het dessert naar om naar huis te gaan.

'Misschien zijn we er nog niet aan toe om uit te gaan,' zei Ted, toen ze zich naar huis haastten. Het was een goed idee geweest, maar in de praktijk lukte het hun niet om lang genoeg van elkaar af te blijven om van een behoorlijke maaltijd te genieten of elkaar beter te leren kennen. Ted draaide de voordeur achter hen op slot en daarna kwamen ze geen stap verder. Hij trok haar naar zich toe, legde haar zachtjes op het tapijt en schoof haar rok omhoog. Ze smeekte hem om door te gaan en hij nam haar ter plekke. Daarna droeg hij haar naar de slaapkamer, terwijl hun kleren her en der verspreid op de grond achterbleven. Ze kwamen twee dagen lang het appartement niet uit, tot de kinderen thuiskwamen. Ted vertrok vijf minuten voor Patties ex-man ze afzette en ging uitgeput en gelukkig terug naar zijn eigen appartement. Hij had het gevoel dat hij haar nu al miste.

Annie belde Ted een paar keer in het weekend, maar zijn telefoon ging steeds over op de voicemail. Uiteindelijk belde ze naar Liz, en naar Kate, die met vrienden uit was.

'Heb jij misschien iets van je broer gehoord?' Ze stelde hun allebei dezelfde vraag. Meestal belde hij haar om de paar dagen even op. Dat had hij deze week niet gedaan, en ze vond dat vreemd. 'Ik hoop dat alles goed met hem is.' Misschien was hij ziek. Hij had het nooit te druk om haar te bellen, maar sinds hij de zondag na Thanksgiving was vertrokken, had ze niets meer van hem gehoord. Kate zei dat hij haar niet had gebeld. Liz had ook niets gehoord, maar ze zei dat ze zelf ook een drukke week had gehad. Dat gold voor hen allemaal, en voor Kerstmis en na de feestdagen zou het nog drukker worden.

'Ik weet zeker dat er niets met hem aan de hand is,' zei Liz geruststellend. 'Hij heeft het waarschijnlijk gewoon druk met school. Hij klaagde er laatst over. Law School is erg zwaar.'

'Misschien heeft hij een nieuwe vriendin,' opperde Annie nadenkend, en Lizzie schoot in de lach.

'Dat denk ik niet. Sinds hij het heeft uitgemaakt met Meg, wil hij zich aan niemand te veel binden. Ik denk dat hij gewoon bezig is voor school.'

'Je zult wel gelijk hebben.'

De twee vrouwen kletsten nog even door en Liz vertelde dat Jean-Louis in het weekend terugging naar Parijs. Zij zou de dag na kerst naar hem toe gaan om een week met hem door te brengen, en daarna moest ze weer aan het werk. Ze probeerde hem te contracteren voor haar shoot. Als dat lukte, zou het leuk zijn om met hem samen te werken. 'Is dit serieus aan het worden?' vroeg Annie.

Liz lachte alleen maar. 'Ik weet niet hoe jij het zou noemen. We hebben geen van beiden iemand anders, dus het is exclusief, maar we maken geen toekomstplannen of zo. Daar zijn we te jong voor.' Annie was daar niet zo zeker van. Sommige vrouwen waren er op hun achtentwintigste aan toe om zich te settelen, anderen niet. Lizzie hoorde bij de laatsten. En Jean-Louis dacht er blijkbaar net zo over. Ze hadden ieder hun eigen leven en genoten daarvan. Jean-Louis had zich destijds blijkbaar niet te jong gevoeld om een kind te krijgen, want hij had op zijn negenentwintigste al een zoon van vijf. Het maakte Annie nerveus te bedenken dat hij Teds leeftijd had gehad toen hij een kind kreeg. Ze kon het zich niet voorstellen. Ted leek haar zelf nog zo'n kind. Net als Kate, met haar eenentwintig jaar. En ze kon zich ook niet voorstellen dat Liz' relatie met Jean-Louis op langere termijn zou standhouden. Hij leek haar gewoon geen geschikte man voor haar. Hij was niet beter of slechter dan zijn voorgangers. Liz koos altijd mannen uit die zich net als zij niet wilden binden. Annie hoopte dat ze uiteindelijk iemand anders zou vinden, een serieuze man die voor haar zou zorgen. Ze kon zich Jean-Louis niet voorstellen als een vader, en ook niet als de echtgenoot die Lizzie verdiende. Achtentwintig was bovendien geen onredelijke leeftijd om over de toekomst na te denken. Annie wilde niet dat Liz uiteindelijk net als zij alleen zou blijven. Zelf vond ze dat niet erg, maar voor Liz wilde ze meer. En dat meer kon Jean-Louis haar niet bieden. Ted en Kate waren nog veel te jong om zich zorgen te maken over een vaste relatie. Zij waren nog kinderen, ze zaten nog op school. Maar Liz was volwassen.

Toen Ted zondagavond terug was in zijn appartement, kreeg Annie hem eindelijk aan de telefoon. Ze was opgelucht om zijn stem te horen, hoewel hij niet helemaal fit klonk.

'Is alles goed met je? Ben je verkouden?'

'Het gaat prima.' Hij glimlachte om haar bezorgdheid. Hij vroeg zich onwillekeurig af hoe zij op Pattie zou reageren, maar hij was er nog niet aan toe om Patties komst in zijn leven met iemand te delen, dus hij hield het voor zich. 'Ik ben alleen moe. Ik heb de hele week erg hard gewerkt.' Dat was waar, al was het niet op de manier die Annie dacht.

'In ieder geval heb je met kerst lekker een paar dagen vrij,' zei Annie hartelijk. Dat herinnerde Ted eraan dat Pattie en hij het er die week over hadden gehad om na de kerst samen te gaan skiën. Ze had gezegd dat ze aan haar ex zou vragen of hij de kinderen dan kon hebben. Ted verheugde zich erop om met haar weg te gaan, als ze tenminste lang genoeg uit bed konden blijven om te skiën.

Annie herinnerde Ted eraan dat hij altijd thuis kon komen eten; ze stelde voor om dat het komende weekend te doen, maar hij deed daar vaag over. Ze wist niet waarom, maar ze had sterk de indruk dat hij iets voor haar achterhield, en plotseling vroeg ze zich af of er misschien toch een nieuw meisje in zijn leven was. Ze glimlachte bij de gedachte en vroeg zich af of het iemand van zijn opleiding zou zijn.

Toen Ted er later over nadacht, was hij ervan overtuigd dat Annie nooit zou vermoeden dat hij iets had met een zesendertigjarige rechtendocente met twee kinderen. En hij wist zeker dat hij haar dat voorlopig ook nog niet zou kunnen vertellen. Eerst moest hij zelf aan het idee wennen.

6

De dagen voor kerst waren zoals altijd een gekkenhuis. Annie had vijf projecten tegelijk onder handen, waarvan er twee vlak na oud en nieuw moesten worden opgeleverd. Ze ging bij alle vijf de bouwplaatsen iedere dag kijken. De week voor kerst sneeuwde het twee keer, wat het vervoer in de stad vrijwel onmogelijk maakte. Ze moest kerstcadeautjes kopen voor haar nichten en neef, haar assistentes, en Whitney en haar kinderen. Twee nieuwe klanten wilden per se hun plannen met haar bespreken, en voor een van hen moest ze een paar voorlopige tekeningen maken. Het was de gebruikelijke chaos voor de feestdagen, en ze maakte zich zoals altijd zorgen dat ze alles niet op tijd zou afkrijgen. Om de zaken nog ingewikkelder te maken hadden haar favoriete klanten, de Ebersohls, haar meegedeeld dat ze gingen scheiden en van plan waren het nieuwe huis te verkopen. Het was niet de eerste keer dat zoiets gebeurde, want het bouwen of renoveren van een huis bracht altijd het slechtste in mensen boven. Het was een pijnlijk proces en de perfecte voedingsbodem voor eindeloze ruzies. Alicia Ebersohl had haar in tranen opgebeld om haar te vertellen dat Harry de echtscheiding ging aanvragen. Het huis op Sixty-ninth Street lag compleet overhoop, wat verkoop moeilijk zou maken. Annie was teleurgesteld om het te horen, maar vond het vooral erg voor hen.

Liz had het bijna even druk met haar werk. Tegen Kerstmis legde ze de laatste hand aan het maartnummer en maakte ze alvast een begin met april. Ze probeerde alles rond te krijgen voor ze naar Parijs vertrok. En ze miste Jean-Louis. Sinds zijn laatste bezoek aan New York was hij erg lief, en hij belde haar meerdere keren per dag op. Hij zei dat hij bijna niet kon wachten tot ze kwam, en zij verheugde zich ook. Ze zou Kerstmis met de familie doorbrengen en de dag daarna vertrekken. Jean-Louis beloofde dat hij met zijn zoon op haar zou wachten. Ze had voor de jongen een prachtige antieke modeltrein gekocht, die zodanig was aangepast dat hij op batterijen kon rijden. En voor Jean-Louis had ze een mooi horloge gekocht.

Ted bracht vóór de feestdagen ieder moment dat hij kon met Pattie door. De skivakantie die ze hadden gepland ging niet door omdat Patties ex zelf wegging en de kinderen niet wilde meenemen. Ze zaten dus vast in New York. Ted was wel van plan tijd met Pattie en de kinderen door te brengen, maar hij wilde absoluut niet in haar appartement blijven slapen als de kinderen daar waren. Pattie was het daarmee eens, hoewel het voor hen allebei een opoffering was.

Ted had zijn eindtentamens gedaan en was geslaagd, hoewel zijn cijfers aanzienlijk lager waren dan gewoonlijk. En hij vond het gênant toen hij ontdekte dat Pattie hem voor haar vak een tien had gegeven, terwijl hij die voor zijn gevoel niet had verdiend.

'Is dat omdat ik het heb verdiend,' vroeg hij eerlijk aan haar, 'of omdat we iets met elkaar hebben?'

'We hebben niet zomaar iets met elkaar,' antwoordde ze rustig. 'Ik hou van je. Maar inderdaad, je hebt het ook verdiend.'

'Ik weet niet of dat helemaal waar is,' zei hij, maar hij zou het nooit weten. Iedere keer als hij sprak over hun seksuele relatie of zei dat ze iets met elkaar hadden, verbeterde Pattie hem en zei dat ze van elkaar hielden. Ted had die woorden nog niet in de mond genomen. Hij wist dat de vrouw tegen wie hij dat zou zeggen, voor altijd in zijn leven zou blijven. Tot het zover was, beschouwde hij wat ze hadden niet als liefde maar als een relatie. De laatste tijd begon Pattie te huilen als hij dit zei, en zijn woorden leken haar diep te kwetsen. Maar hij wilde haar niet misleiden, en hij wist niet zeker of hij echt van haar hield, of van de seks die ze hadden.

Sinds Thanksgiving had hij nauwelijks met Annie of zijn zussen gesproken. Hij had er gewoon geen tijd voor. Als hij niet sliep of naar school ging, was hij nu voortdurend samen met Pattie. Ze wilde weten wanneer hij haar aan zijn familie ging voorstellen, en Ted had vriendelijk maar beslist tegen haar gezegd dat het daar nog te vroeg voor was. Hij gaf om Pattie, maar hij was er nog niet achter wat er tussen hen aan de hand was. En hij wist absoluut zeker dat zijn tante en zussen geschokt zouden reageren als ze haar leeftijd hoorden en erachter kwamen dat ze kinderen had. Ted was er nog niet aan toe om hun mening daarover te horen. Ook dat kwetste Pattie. Ze zei dat ze niet het geheim in zijn leven wilde zijn, en ze verweet hem dat dat niet eerlijk was tegenover haar. Ze wilde in zijn leven een vooraanstaande plaats innemen, en niet in een donker hoekje worden weggemoffeld. Ze zei dat ze zichzelf daar te goed voor voelde. Ze was ook vreselijk van streek toen ze hoorde dat hij met Kerstmis niet naar haar toe zou komen. Hij zou de dagen thuis doorbrengen, met Annie en zijn zussen, en hij kon daar onmogelijk Pattie en haar kinderen bij uitnodigen. Annie zou in alle staten zijn, en die confrontatie wilde hij nu nog niet aangaan. Annie wist niets van Patties bestaan, laat staan van het feit dat ze een oudere vrouw was met twee kinderen.

'En wat moet ik nou doen?' vroeg Pattie klagelijk, toen hij op kerstavond bij haar langskwam. Ze had het hele afgelopen uur zitten huilen omdat hij haar in de steek liet. 'Wat verwacht je van me? Dat ik hier in mijn eentje ga zitten, met mijn kinderen?'

'Wat zou je normaal doen, als we elkaar niet hadden ontmoet? Wat heb je vorig jaar gedaan?'

'De kinderen waren toen bij Hank, en ik heb mezelf in slaap gehuild.' Ted keek ontdaan, maar hij kon onmogelijk de kerstdagen bij haar doorbrengen. In ieder geval zou haar ex dit jaar de kinderen niet komen ophalen, dus hij wist dat ze niet alleen zou zijn.

'Ik zal mijn best doen om de dag na kerst langs te komen, of anders 's avonds met Kerstmis.'

'En vanavond laat dan?' vroeg Pattie, terwijl ze de tranen uit haar ogen depte.

'Dan kan ik niet. Ik heb het je al verteld: we eten vanavond thuis en daarna gaan we naar de nachtmis.'

'Wat roerend. En wat onchristelijk om de vrouw van wie je houdt alleen thuis te laten zitten.'

'Jessica en Justin zijn bij je,' zei hij vriendelijk. 'En ik kan er niets aan doen. Mijn tante zou het niet begrijpen als ik vanavond weg zou gaan. Het is onze traditie.' Ze gaf hem het gevoel dat hij een harteloze hork was.

'Je klinkt als een kind van twaalf,' klaagde Pattie, en ze keek teleurgesteld toen hij haar een prachtige witte kasjmier trui gaf, die hem een fortuin had gekost. Ze zei het niet met zoveel woorden, maar het was duidelijk dat ze had gehoopt dat hij haar een ring zou geven. Ze had het er dagen over gehad en overduidelijke hints gegeven in die richting, maar Ted vond het nog te vroeg. Ze gingen pas vier weken met elkaar om, en hoeveel ze volgens Pattie ook van elkaar hielden, voor Ted was het allemaal nog erg nieuw. Er zou later nog genoeg gelegenheid zijn om haar een ring te geven. Hij was nog lang geen zesendertig, zoals zij, en dit was pas de tweede serieuze relatie van zijn leven.

Het compromis waar ze ten slotte op uitkwamen was dat hij zou proberen om 's avonds met Kerstmis een poosje langs te komen. Wel waarschuwde hij haar dat hij niet kon blijven slapen, of haar kinderen thuis waren of niet. Pattie had het erover gehad dat ze Mrs. Pacheco geld zou kunnen geven om de kinderen bij haar te laten slapen als hij langskwam, maar hij zei dat hij na een paar uur weer weg moest. Als hij dat niet deed, zou Annie wantrouwen krijgen en vragen waar hij mee bezig was.

'Misschien wordt het tijd dat je volwassen wordt,' zei Pattie hatelijk. 'Je neukt als een man, dus misschien moet je je dan ook als een man gedragen.' Haar woorden kwetsten hem en ze keek nors toen hij haar gedag kuste en wegging. Ze zei dat ze hem zijn cadeau zou geven als hij met Kerstmis terugkwam. Er was een scherpe klank in haar stem toen ze dit zei.

Ted nam een taxi naar Annies appartement. Kate was er al toen hij daar aankwam, en ze keek haar broer oplettend aan toen hij naar binnen stapte.

'Wauw, wat kijk jij chagrijnig, wat is er aan de hand? Je bent niet erg in de kerststemming, zo te zien. Wat heb jij voor Annie gekocht?'

'Een kasjmier sjaal en een bouwhelm met een gave print. Erg leuk, ik denk dat ze er wel blij mee zal zijn.' Hij had geen antwoord gegeven op de vraag wat er met hem aan de hand was. Hij was nijdig om wat Pattie had gezegd toen ze hoorde dat hij kerstavond niet met haar kon doorbrengen. Ze wilde niet begrijpen dat hij dat gewoon niet kon maken. Hij vond het vervelend om boos uit elkaar te gaan, maar ze had nog steeds staan mokken en had erg koel gedaan toen hij wegging. Het had hem diep geraakt, vooral toen ze had gezegd dat hij zich moest gedragen als een man. 'Ik ben trouwens niet chagrijnig. Ik had alleen ruzie met een van mijn huisgenoten voor ik hiernaartoe kwam. Hij is een eikel.'

Kate zei niets, maar ze had het vreemde gevoel dat hem iets anders dwarszat. 'Annie zal erg blij zijn met de helm, en die sjaal klinkt ook goed.' Ze glimlachte liefdevol naar haar broer.

'Wat heb jij voor haar gekocht?' Ze voelden zich weer net als toen ze klein waren en samen hun cadeautjes voor haar inpakten.

'Ik heb niets voor haar gekocht,' zei Kate met een ernstig gezicht.

'O nee?' Ted keek stomverbaasd. Dat was niets voor haar. Kate was altijd erg gul voor hen allemaal, ook al had ze niet veel geld te besteden. Ze was altijd erg creatief in haar aankopen.

'Ik heb iets voor haar gemaakt,' zei ze, en Ted glimlachte. Hij dacht terug aan vroeger, toen hij voor Annie een houten tafel in elkaar had geknutseld, en Lizzie een trui voor haar had gebreid, met gigantisch lange mouwen. Annie had de trui met kerst gedragen, net als de macaronikettingen en alle andere dingen die ze voor haar maakten.

Kate pakte haar map erbij en haalde voorzichtig drie grote aquarellen voor de dag. Ze draaide ze een voor een om en Ted hield verrast zijn adem in. Soms vergat hij bijna hoe getalenteerd zijn jongere zusje was, net als hun moeder. Ze had van hen alle drie een prachtig portret gemaakt, om aan Annie te geven. De gelijkenis was perfect, zelfs van het zelfportret dat ze had gemaakt.

'Ze zijn schitterend, Kate,' zei Ted, terwijl hij ze van dichtbij bekeek. Ze waren onberispelijk, maar ze hadden ook de zachtheid van een schilderij, en zagen er niet uit alsof ze van een foto waren gemaakt. Ze had ze uit haar hoofd geschilderd, en hij wist dat zijn tante ze stuk voor stuk prachtig zou vinden. 'Ze zijn echt fantastisch!'

'Ik hoop dat ze ze mooi vindt,' zei Kate bescheiden en ze stopte ze voorzichtig terug in haar map. Ze zou ze die avond inpakken, en Annie aanbieden om ze later voor haar te laten inlijsten. 'En wat heb jij de laatste tijd uitgespookt?' vroeg Kate terloops, toen ze de schilderijen had opgeborgen en zich naast Ted op de bank hadden laten vallen. Annie had een kerstboom voor ze opgezet, met al hun favoriete kerstversieringen erin. Ze was er het afgelopen weekend een hele dag en avond mee bezig geweest.

'Niet veel. Scripties schrijven en tentamens doen, meer niet.' Kate keek hem aan en wist dat hij loog. Er was iets aan de hand, maar hij wilde het niet vertellen. Haar vrouwelijke intuïtie vertelde haar dat het een vrouw was. Ze popelde om het aan Liz en Annie te vertellen. Ze hadden al vastgesteld dat hij hen sinds Thanksgiving nauwelijks had gebeld.

'En jij?' vroeg Ted, om de aandacht van zichzelf af te leiden. 'Nieuwe piercings, nieuwe tattoos, nieuwe mannen?'

'Misschien wel,' zei Kate raadselachtig. Zij had ook zo haar geheimen.

'O?' Hij keek haar geïnteresseerd aan. 'Welke van de drie?'

'Misschien wel alle drie,' zei ze lachend. Daarna zette Ted de tv aan en ze zaten naar Miracle on 34th Street te kijken toen Annie thuiskwam. Ze had haar aktetas bij zich en twee tassen vol met boodschappen die ze die ochtend was vergeten te bestellen. Ze hadden op kerstavond altijd een eenvoudige maaltijd en met Kerstmis braadde ze een kalkoen, net als met Thanksgiving. Ze had een keer gans geprobeerd, en dat was afgrijselijk, dus nu hielden ze het bij het beproefde recept.

Ted stond op en droeg de twee tassen voor haar naar de keuken terwijl Kate haar tante een zoen gaf. Annie zag er afgepeigerd uit. Ze was een uur daarvoor op een van haar bouwplaatsen geweest om een probleem op te lossen tussen de aannemer en haar klanten. Ze had de rol met bouwtekeningen nog onder haar arm en gooide die op haar bureau voor ze haar jas uittrok.

'Vrolijk kerstfeest!' riep ze, terwijl ze haar jas weglegde, en zette wat kerstmuziek op. Kate gaf haar een complimentje over de boom en Ted schonk een glas eggnog voor hen in, wat ook een familietraditie was. Annie deed er meestal een klein beetje bourbon bij, maar Kate en Ted dronken het liever puur, zoals ze het als kind altijd hadden gehad. Ze zaten geanimeerd met elkaar te praten toen Liz opgewekt het huis binnen kwam lopen, met drie boodschappentassen vol cadeautjes bij zich. Zij kocht altijd de meest extravagante cadeaus van allemaal, en iedereen was er altijd blij mee. Ze wensten elkaar vrolijke kerstdagen en nadat ze de boom hadden bewonderd en wat hadden meegezongen met de muziek, gingen ze samen eten koken. Het was een perfecte kerstavond. Liz had beloofd te blijven tot ze naar Parijs moest, en Annie vond het heerlijk om hen allemaal thuis te hebben.

Ze zaten tot bij elven te kletsen in de keuken en maakten zich daarna klaar om naar de nachtmis te gaan. Kate merkte toen ze langs Teds open slaapkamerdeur liep dat hij zat te bellen en hoorde hem een boodschap inspreken. Hij klonk alsof hij van streek was en keek bezorgd toen hij zich bij de anderen in de hal voegde. Kate had zelf toen ze haar jas ging halen ook even met iemand gebeld, maar het was een kort, vriendelijk telefoontje geweest en ze had gezegd dat ze de volgende ochtend terug zou bellen. Vanavond was een familiemoment dat voor hen allemaal erg belangrijk was.

Ze namen een taxi naar St. Patrick, waar ze ieder jaar de nachtmis bijwoonden. Alleen Annie ging ter communie, en zoals ieder jaar zagen ze dat ze twee kaarsjes aanstak voor Bill en Jane. Daarna knielde ze bij een van de kleinere altaren, boog haar hoofd en deed een gebed. Er liepen tranen over haar wangen toen ze overeind kwam. Kate schoot altijd vol als ze dit zag. Ze had er nooit naar gevraagd, maar ze wist voor wie de kaarsjes bestemd waren. Haar ouders waren niet vergeten, en Annie was na hun overlijden fantastisch geweest voor de kinderen die ze hadden achtergelaten. Ted omhelsde Annie even toen ze de kerkbank weer in schoof en Kate pakte zachtjes haar hand vast. Liz zag er zoals altijd ongelofelijk chic uit, met een grote witte hoed van vossenbont, een elegante zwarte jas en hoge zwartleren laarzen. Ze deed Annie zo sterk denken aan Jane op die leeftijd. Ze was modieuzer gekleed, maar haar gezicht leek sprekend op dat van haar moeder. Het deed Annie soms pijn in haar hart om het te zien. Ze miste haar zus nog steeds.

Aan het eind van de mis zongen ze 'Stille nacht'. Daarna liepen ze naar buiten, Fifth Avenue op, en namen een taxi naar huis. Annie maakte warme chocola met marshmallows voor hen, en daarna gingen ze naar bed. Toen ze weg waren, vulde Annie hun kerstsokken met attente cadeautjes en schreef er namens de Kerstman grappige briefjes bij, waarin ze hen eraan herinnerde dat ze hun kamer netjes moesten opruimen en zich goed achter hun oren moesten wassen. Voor Kate schreef ze er nog bij dat de Kerstman volgend jaar een kool in haar sok zou stoppen als ze er nog meer tattoos bij kreeg. Daarna ging ze naar bed, dankbaar dat de mensen van wie ze op de wereld het meeste hield, lekker in hun kamers lagen te slapen. Het was voor haar de fijnste avond van het hele jaar. Beter dan dit zou het nooit worden.

7

Op kerstochtend stond Annie vroeg op om de kalkoen in de oven te zetten, en daarna belde ze haar vriendin Whitney, zoals ze al jaren deed. Ze wensten elkaar fijne feestdagen en ze kletsten een paar minuten. Whitney herinnerde haar er weer aan dat ze op oudejaarsavond moest komen, maar Annie bleef erbij dat ze geen zin had om naar New Jersey te gaan als een van de kinderen alleen thuis zat. Ze had het nooit erg gevonden om op oudejaarsavond thuis te blijven. Het was geen avond waar ze veel belang aan hechtte, en ze vond het verschrikkelijk om tussen dronken mensen te zitten en om twaalf uur niemand te hebben om te zoenen. Dat gaf haar een eenzamer gevoel dan als ze thuisbleef.

'Ik zie wel,' beloofde ze Whitney. 'Ik moet eerst horen wat de kinderen gaan doen. Lizzie vertrekt morgen naar Parijs, maar de andere twee blijven hier. En voor zover ik weet, hebben ze geen van beiden plannen.'

'Nou, als je kunt, kom je gewoon,' zei Whitney hartelijk. 'We zouden het heel erg leuk vinden... en prettige kerst, Annie. Doe de kinderen de groeten van me.'

'En jij Fred en de jongens.'

Annie deed de lichtjes in de kerstboom aan, zodat het er feestelijk uit zou zien als de anderen uit bed kwamen. Even later kwam Kate met een slaperig gezicht haar slaapkamer uit lopen. Ze droeg een t-shirt met een rockster op de voorkant en haar stekelharen stonden rechtovereind. Annie merkte op dat ze een piepklein diamantje in haar neus droeg, dat ze nog niet eerder had gezien. Ze zei er niets over tegen Kate, maar ze zou nooit wennen aan haar piercings en tattoos.

'De Kerstman heeft een lief briefje voor me geschreven,' merkte Kate met een geeuw op en ze keek haar tante glimlachend aan.

'Werkelijk? Wat staat erin?' Annie deed alsof ze van niets wist, zoals ze altijd had gedaan, vooral toen de kinderen nog in de Kerstman geloofden. Ze had heel veel moeite gedaan om de mythe voor hen in stand te houden. Ze had hun in hun leven altijd alle plezier en magie gegund waar kinderen recht op hebben.

'De Kerstman zegt dat hij mijn nieuwe Tinkerbell-tattoo mooi vindt en dat hij er zelf laatst ook een heeft laten zetten. En hij heeft een enorme tattoo van Rudolph op zijn kont. Hij zegt dat hij er volgend jaar een foto van meeneemt.' Kate grijnsde.

'Dat staat er helemaal niet!' zei Annie verontwaardigd. 'Ik heb het gelezen toen ik uit bed kwam!'

'Jawel, het staat er wel!' hield Kate vol en ze rende weg om het briefje te halen. Ze had het zelf geschreven, met een grappige tekening erbij, van de Kerstman met de Rudolph-tattoo op zijn blote achterwerk. Annie barstte in lachen uit toen ze het zag en plakte het briefje meteen op de schoorsteenmantel. Op dat moment kwam Liz binnen in een mannenpyjamajasje, dat er met haar prachtige lange benen eronder sexy uitzag. Annie droeg een oud flanellen nachthemd met een roze kasjmier ochtendjas. En Ted kwam een paar minuten later binnen in een boxershort en een t-shirt. Op kerstochtend draaide alles om gemak, niet om elegantie. En een paar minuten later wisselden ze cadeautjes uit bij de vrolijk verlichte kerstboom.

Kates schilderijen van hen drieën waren een groot succes, en voor haar broer en zus had ze een portret gemaakt van Annie. Ze had ook portretten van hun ouders gemaakt, aan de hand van foto's, maar die had ze in haar studentenkamer aan de muur gehangen. Ze wilde niemand van streek maken door ze mee te nemen. Annie was verrukt van de drie prachtige portretten van de kinderen, en Kate beloofde dat ze ze voor haar zou laten inlijsten. Annie zei dat ze een ander schilderij zou weghalen en deze in de huiskamer zou hangen. Er stonden tranen in haar ogen toen ze Kate omhelsde. En Ted en Liz waren weg van het portret van Annie.

Teds cadeautjes voor de anderen waren ook een groot succes, en Annie zette haar bouwhelm meteen op. Liz had voor Annie en Kate een paar prachtige gouden slavenarmbanden gekocht, en voor Ted een schitterend Cartier-horloge, met een sportieve rubber duikband.

Na afloop ontbeten ze samen in de keuken. Liz nam zoals gewoonlijk een halve grapefruit. Ze was slanker dan ooit. Kate nam muesli en Ted bakte voor Annie en zichzelf een paar eieren met spek. Het spek rook heerlijk en de kalkoen in de oven werd langzaam goudbruin. Toen Annie naar hen keek terwijl ze met elkaar zaten te praten en te lachen, bedacht ze dat het in hun leven net zo was gegaan als in het Bijbelverhaal met de broden en de vissen. Op de een of andere manier was het haar gelukt drie kinderen op te voeden die niet van haar waren, zonder te weten hoe ze dat moest doen, en ze waren allemaal goed terechtgekomen. Ze hielden van elkaar, en ze verrijkten haar leven meer dan ze ooit had kunnen dromen. Ze voelde zich ontzettend gelukkig toen ze de ontbijtborden in de vaatwasser zette, en in stilte bedankte ze haar zus voor de drie fantastische kinderen die ze haar had nagelaten. Ze hadden haar leven gevuld met liefde en plezier.

Na het ontbijt ging ieder naar zijn eigen kamer. Ze hadden allemaal vrienden die ze wilden bellen. Ted deed zijn kamerdeur dicht toen hij Pattie belde, en deze keer nam ze ten slotte de telefoon op, hoewel ze nog steeds erg sip klonk. Hij wenste haar een gelukkig kerstfeest.

'Je hoort hier te zijn, bij mij en de kinderen,' zei ze triest, en meteen was ze weer in tranen.

'Ik moet vandaag bij mijn familie zijn,' legde hij weer uit. Ze leek het maar niet te kunnen of willen begrijpen. Hij kon vandaag onmogelijk ergens anders zijn dan hier. En na slechts vier weken kon Pattie niet van hem verlangen dat hij voor haar zijn familie in de steek zou laten. Dat was niet eerlijk. Hij vond het vervelend dat ze er zo'n drama van maakte, maar hij bood aan om aan het eind van de middag naar haar toe te komen. Hij had cadeautjes die hij aan hen wilde geven. Hij beloofde dat hij haar zou bellen zodra hij dacht dat hij even weg kon.

'Een fijne dag nog,' zei ze, nog steeds met pijn en teleurstelling in haar stem, maar hij bood haar niet weer zijn verontschuldigingen aan. Ze moest begrijpen dat zijn familie belangrijk voor hem was. 'Ik hou van je, Ted,' zei Pattie treurig. Ze klonk alsof ze haar beste vriend was kwijtgeraakt.

'Tot straks,' antwoordde Ted. Hij was er nog steeds niet aan toe om tegen haar te zeggen dat hij van haar hield, en al helemaal niet als goedmakertje voor het feit dat hij Kerstmis met zijn zussen en tante vierde. Het deed hem pijn, maar hij voelde zich er niet schuldig over. En het zat hem dwars dat Pattie zo bezitterig deed.

Hij zag er meer ontspannen uit toen hij zijn kamer weer uit kwam. Deze keer had Pattie tenminste met hem willen praten.

'Liefdesproblemen?' vroeg Liz met een opgetrokken wenkbrauw. Hij schudde zijn hoofd. Het verbaasde hem dat ze het had geraden, maar hij stond niet te springen om haar in vertrouwen te nemen.

'Hoe kom je daarbij?' vroeg hij aan zijn oudere zus.

'Je doet nooit je deur dicht als je aan de telefoon zit, behalve als je ruzie hebt met een meisje. Nieuwe vriendin?' vroeg ze belangstellend.

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, gewoon iemand met wie ik een paar keer uit ben geweest.' Hij kon zich precies voorstellen hoe zijn zus zou kijken als hij haar zou vertellen dat ze zesendertig was en twee kinderen had. 'Het kan zijn dat ik vanmiddag even bij haar langsga,' voegde hij eraan toe, en Liz knikte. Zij vond dat niet vreemd; ze moest zelf ook nog even langs haar huis om een paar spullen voor haar reis op te halen.

Terwijl zij zaten te praten, was Annie Kates kamer binnengelopen om haar nog eens te bedanken voor de prachtige portretten. Ze was er heel erg blij mee. Ze zag een boek op Kates bureau liggen, over cultuur en gebruiken in de moslimwereld. Dit was niet het soort boeken dat Kate gewoonlijk las. Ze was nooit een echte lezer geweest en gaf over het algemeen de voorkeur aan biografieën van hedendaagse kunstenaars en rocksterren. Ze had nooit eerder enige belangstelling gehad voor andere geloven, zelfs niet voor haar eigen geloof.

'Dat ziet er interessant uit,' zei Annie en ze raapte het boek op. 'Volg je een cursus oosterse religies? Waarschijnlijk zou je daardoor sommige conflicten in de wereld beter kunnen begrijpen.'

'Ik heb het geleend van een vriend.' Kate wendde zich af. Annie liep daarna terug naar de woonkamer om bij de anderen te gaan zitten. Ze hadden zich allemaal netjes aangekleed voor de lunch, en Ted droeg een jasje en een das, zoals hij bij speciale familiebijeenkomsten altijd deed. Toen ze nog klein waren, had Annie er altijd op gestaan dat ze zich voor de feestdagen netjes aankleedden.

Liz droeg een eenvoudig zwart wollen jurkje, dat tot halverwege haar bovenbenen reikte. Annie droeg haar favoriete rode kerstjurk en Kate verscheen even later in een roodleren rokje, Pippi Langkous-kousen, rode legerlaarzen en een donzige witte trui. In haar oren had ze een paar kerstballen gehangen. Ze was iemand die helemaal haar eigen gang ging, maar ze had net nog weer aan hen allemaal bewezen dat ze een zeer getalenteerde kunstenaar was. En Annie was onder de indruk van het boek dat ze in haar kamer had zien liggen. Ze was blij te zien dat Kate een brede belangstelling had en in andere culturen geïnteresseerd was. Kate was een vrijdenker en nam nooit zomaar ideeën van anderen over zonder er eerst zelf over na te denken. Ze was een volkomen onafhankelijk individu. Annie had geprobeerd zo veel mogelijk deuren voor hen te openen. Ze had hen nooit in een bekrompen, beperkte wereld willen laten leven. En ze vond het heerlijk dat ze alle drie zo verschillend waren. Van de drie was Ted het meest traditioneel ingesteld, en Kate het minst. Ze dacht dat Jane en Bill ook trots op hen zouden zijn geweest.

Het gesprek was levendig aan hun kerstlunchtafel, en Annie schonk voor iedereen een glas champagne in. Ze waren oud genoeg om te drinken en deden dat ook, met mate. Ted had in zijn eerste twee studentenjaren wel eens te veel gedronken, maar nu waren ze allemaal volwassen en gingen er verstandig mee om.

Liz vertelde dat ze zich erop verheugde naar Parijs te gaan en tijd met Jean-Paul door te brengen. De eerste week van januari had ze een grote shoot met een beroemde Franse fotograaf, en met belangrijke sieraden vanuit heel Europa. Zelfs de koningin van Engeland had hun een stuk ter beschikking gesteld, dat Lizzie op de omslag wilde hebben. Ze praatte er geanimeerd over. Alleen Ted was wat stiller dan gewoonlijk, en Annie voelde dat hem iets dwarszat. Maar wat het ook was, hij wilde er niet met hen over praten.

Na de maaltijd ging hij een poosje football kijken, en daarna stond hij op en zei vaag dat hij nog even naar vrienden ging. Hij wachtte af of er iemand bezwaar zou maken, maar toen dat niet het geval was, liep hij naar zijn kamer om de ingepakte cadeautjes voor Patties kinderen op te halen. Hij had voor allebei een spelletje gekocht. Hij wist niet precies wat kinderen van hun leeftijd leuk vonden. Hij had Pattie haar cadeautje al gegeven, voor het geval het hem niet zou lukken om met Kerstmis naar haar toe te komen.

Hij trok zijn jas aan en bukte om een kus te geven aan Annie, die met Kate en Liz zat te kletsen. Hij keek ernstig. Hij had de cadeautjes voor Jessica en Justin bij de voordeur laten staan, om er niet de aandacht op te vestigen.

'Ik ben over een paar uurtjes terug,' beloofde hij. Hij greep zijn autosleutels van het tafeltje in de hal, pakte de cadeautjes voor Patties kinderen en vertrok.

'Zit hem iets dwars?' vroeg Liz aan de anderen. Kate zei dat ze er geen idee van had. Hij had niets tegen haar gezegd, maar ze had hem in zijn kamer wel druk horen redetwisten door de telefoon.

'Volgens mij is het een meisje,' zei Annie rustig. 'Maar hij zegt er niets over.'

'Dat doet hij nooit,' merkte Liz op, maar ze waren het er allemaal over eens dat hij deze keer zwijgzamer was dan anders.

'Als het serieus wordt, komt ze vanzelf wel een keer op de proppen. Misschien ziet ze er raar uit, of is ze een beetje vreemd of zo,' suggereerde Kate.

'Ja, misschien zit ze wel onder de piercings en de tattoos,' zei Liz plagend tegen haar, en ze schoten allemaal in de lach. Wat Ted ook uitspookte, ze gingen er terecht van uit dat hij het hun zou vertellen als hij eraan toe was. Voorlopig was het nog een mysterie, dat wilde hij zo. En Annie respecteerde hen allemaal te veel om te proberen het uit hem los te peuteren.

Ted rende zo snel hij kon de trappen naar Patties appartement op. Hij had beloofd dat hij er om vijf uur zou zijn, en het liep al tegen zessen. Maar het was hem niet gelukt om eerder weg te gaan. Hij wilde met kerst niet zomaar het huis uit rennen. Hun tradities waren voor hen allemaal belangrijk, ook voor hem.

Hij belde aan en het duurde een poosje voor ze opendeed. Ted was bang dat ze hem niet binnen wilde laten. Ze had gezegd dat ze thuis zou zijn. Plotseling voelde hij zich net een klein jongetje dat stout was geweest. Het was een gevoel dat hij nauwelijks kende. Hij was altijd een welopgevoed kind geweest met een sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Annie was zelden boos op hem geweest, en als het eens zo was, vertelde ze hem kort en duidelijk waar het op stond en was het over. Ze zeurde niet eindeloos door, bleef niet lang boos en probeerde nooit op een indirecte manier haar frustraties op hen bot te vieren. Het leek erop dat Pattie hem wilde straffen omdat hij Kerstmis met zijn familie had doorgebracht. Uiteindelijk deed ze met een lijdzaam gezicht de deur voor hem open. Het was duidelijk dat ze had gehuild, en zodra hij de kamer binnenkwam, barstte ze opnieuw in tranen uit en wierp zich in zijn armen. Ted was met stomheid geslagen.

'Hoe heb je me vandaag alleen kunnen laten?' zei ze beschuldigend. Ted keek zoekend om zich heen, maar hij zag haar kinderen nergens.

'Waar zijn Jessica en Justin?' vroeg hij verbijsterd.

'Ik heb ze met Mrs. Pacheco naar de bioscoop gestuurd. Ik wilde met jou alleen zijn als je kwam.'

'Ik heb een paar kleinigheidjes voor ze meegebracht,' zei hij, terwijl hij de cadeautjes op tafel zette. 'En ik heb je niet alleen laten zitten, Pattie. Jij was bij je kinderen, en ik was bij mijn familie. Ik kon ze niet zomaar in de steek laten.' Hij klonk rustig en redelijk, maar haar hysterische reactie en veeleisende gedrag verontrustten hem. Hun relatie was nog te jong om zoveel van hem te verwachten.

'Dus toen heb je mij maar in de steek gelaten,' zei ze zacht.

'Ik heb je niet in de steek gelaten,' verbeterde hij haar vastbesloten. 'Bovendien kennen we elkaar pas vier weken.'

'Ik hou van je, Ted.' Hij had het overtuigender gevonden als ze dat niet al in de eerste nacht tegen hem had gezegd. Voor hem was liefde iets wat langzaam moest groeien, niet iets wat in één nacht tot volle bloei kwam. Hij begon steeds meer aan haar gehecht te raken, maar hij wilde zich er nog steeds van overtuigen dat het liefde was, en niet alleen fantastische seks.

Hij vond het fijn te zien dat ze de trui droeg die hij haar had gegeven, hoewel ze niet bijzonder blij was geweest met zijn cadeau en liever iets anders van hem had gehad. Ze vergat dat hij pas vierentwintig was en nog studeerde. Een kasjmier trui was voor hem een groot cadeau. Annie was verrukt geweest van de kasjmier sjaal die hij in dezelfde winkel had gekocht. Maar Pattie had duidelijk gemaakt dat ze een ring wilde. Het idee alleen al had hem verbijsterd. Zoiets gaf je niet na vier weken. Ze liep hem veel te hard van stapel en hij voelde zich er ongemakkelijk bij. Zelfs voor een man van haar eigen leeftijd zou dit te snel zijn.

Terwijl hij haar teder aankeek, gaf ze hem zijn cadeautje. Hij haalde het papier eraf en voelde zich niet op zijn gemak toen er een sieradendoosje voor de dag kwam. Hij hapte naar adem toen hij het opendeed. Er zat een prachtig oud gouden herenhorloge in, helemaal niet iets wat hij zou dragen. Hij had het duikershorloge van Cartier om dat hij van zijn zus had gekregen en dat veel meer bij zijn leeftijd paste. En hij vond het ook een onplezierig idee dat Patties cadeautje zo duur was.

'Vind je het mooi?' vroeg ze hoopvol. 'Het is van mijn vader geweest.'

'Het is prachtig,' zei hij rustig, terwijl hij het doosje weer dichtdeed, zonder het horloge om te doen. 'Maar ik kan het niet aannemen. Dit is een ontzettend groot cadeau, en het horloge is van je vader geweest. Je kunt dat niet zomaar weggeven aan iemand zoals ik.'

'Waarom niet? Hoe bedoel je?' Ze keek gekwetst.

'Je kent me nauwelijks. Stel je voor dat het uit raakt? Dan wil je niet dat ik er met het horloge van je vader vandoor ga. Je moet het voor Justin bewaren, voor later.' Net zoals het horloge van zijn vader op hem wachtte. Hij had het nog nooit gedragen. Annie bewaarde het voor hem in een kluis.

'Nou, dan maak je het toch niét uit?' zei Pattie, met een zielig stemmetje. 'Ik wil het aan je geven, Ted.'

'Nu nog niet,' zei hij zacht, en hij legde haar het zwijgen op met een kus. Een ogenblik later gebeurde het voorspelbare. Hun kleren belandden op een hoop op de grond, en de spanning van de afgelopen twee dagen vond een uitweg. Hun passie overviel hen beiden en ze klampten zich met een onverzadigbare hartstocht hijgend aan elkaar vast, eerst op de bank en later in haar bed. Hij kon niet genoeg van haar krijgen, en zij leek op een bijna wanhopige manier de liefde met hem te bedrijven, alsof ze hem in zijn geheel wilde verzwelgen en deel van hem wilde worden.

Het was tien uur toen Mrs. Pacheco opbelde en vroeg of ze de kinderen kon komen brengen. Ze wilde naar bed. Ze waren helemaal de tijd vergeten, en Ted was nog niet weg. Ze kleedden zich snel aan en een paar minuten later belden Jessica en Justin aan. Ted gaf ze hun cadeautjes zodra ze binnenkwamen. Ze waren blij met de spelletjes, en Pattie zag er weer vrolijk en ontspannen uit. De afgelopen paar uur hadden haar ervan overtuigd dat Ted nog steeds aan haar verslaafd was. Ze was doodsbang geweest dat ze hem kwijt zou zijn en had hem een ellendig gevoel bezorgd door hem te straffen voor het feit dat hij naar huis ging.

'Ik moet gaan,' fluisterde hij tegen haar, en ze schudde haar hoofd. Ze wilde dat hij bleef, maar haar kinderen waren er weer, en hij wilde geen gekke dingen doen terwijl zij thuis waren. In plaats daarvan wenste hij hun alle drie een goede nacht, gaf Pattie een zoen, deed zijn jas aan en haastte zich de trap af naar beneden. Hij wilde naar huis. Hij wist niet waarom, maar deze avond had hem verdrietig gemaakt. Ze leek zo wanhopig, en het horloge van haar vader was een te groot cadeau geweest. Het had hem niet ontroerd, maar beangstigd. Hij had het gouden horloge op de toilettafel in haar slaapkamer achtergelaten. Ze waren niet getrouwd of verloofd, hij wist nog niet eens of hij echt van haar hield. Hij vond haar leuk, hij vond het fijn om bij haar te zijn en de seks was fantastisch, maar hij wilde niet haar gevangene zijn. En daar leek het soms op. Hij haalde diep adem terwijl hij in een taxi stapte. Ze was sexy geweest als nooit tevoren, maar in de maand dat ze met elkaar omgingen, was dit de eerste keer dat hij opgelucht was om weg te gaan. Hij wist niet precies waarom, maar plotseling had hij het gevoel dat Pattie hem verstikte.

Toen hij thuiskwam, lagen de anderen al in bed. Het was een lange dag geweest. Toen Ted wegging, hadden ze naar een film zitten kijken. Later hadden Kate en Annie samen scrabble gespeeld terwijl Liz de laatste spullen voor Parijs inpakte, en daarna waren ze gaan slapen.

Ted liep op zijn tenen het huis binnen. Annie had de kerstboom voor hem aan gelaten. Hij ging op de bank zitten om ernaar te kijken, terwijl hij nadacht over de afgelopen uren. Het was zo opwindend en intens om bij Pattie te zijn, maar de brandende hitte van haar hartstocht verschroeide hem soms. Het enige wat hij nu wist was dat het een goed gevoel was om thuis te zijn, in het appartement waarin hij was opgegroeid, bij de mensen van wie hij hield. Pattie was als een wilde fantasie, waar hij niet genoeg van kon krijgen. Maar dit was echt.

Hij zat in de woonkamer en voelde zich weer een kind terwijl hij glimlachend naar de kerstboom keek. Hij was blij om thuis te zijn.

8

De dag na kerst sliep Ted tot een uur of twaalf uit. Lizzie was om tien uur vertrokken voor haar vlucht van één uur naar Parijs, en Annie zat te werken. Ze was net een paar tekeningen voor Jim Watsons appartement aan het maken, toen Kate binnenkwam en vroeg of een vriend die avond pizza kon komen eten. Ze dacht er altijd aan om eerst aan Annie te vragen of ze mensen kon uitnodigen, en Annie vond het fijn als ze leuke dingen deed met haar vrienden. Ze waren bij haar altijd van harte welkom.

'Natuurlijk. Je hoeft dat niet te vragen, maar toch bedankt.' Toen keek ze haar glimlachend aan. 'Is dit een nieuwe liefde waar je me nog niet over hebt verteld?'

'Nee, hij is alleen maar een vriend.' Maar Annie wist na jaren van surrogaatouderschap wel beter. Nieuwe vriendjes en vriendinnetjes werden altijd aangekondigd als gewone vrienden. 'Misschien gaan we naar de film, of anders blijven we hier.'

'Doe maar wat je wilt. Ik heb nog wat werk te doen. Ik kan in mijn kamer blijven.'

'Je hoeft je niet te verstoppen.' Kate glimlachte naar haar. 'Ik ben geen vijftien meer. Ik geneer me niet voor je.'

'Nou, dat is fijn om te weten. Ik ben een poosje erg gênant voor je geweest.'

'Je bent vooruitgegaan,' zei Kate grootmoedig, met een brede grijns.

'Hoe heet hij?'

'Paul. Hij zit bij mij op de opleiding. Hij heeft heel veel talent. Hij wil grafisch kunstenaar worden, maar hij is erg goed in beeldende kunst. Zijn ouders willen graag dat hij iets praktisch gaat doen, ontwerpen bijvoorbeeld.'

'Hoe oud is hij?'

'Drieëntwintig.'

Het leek Annie een redelijke leeftijd en ze knikte. 'Ik wil hem graag ontmoeten. Ik vind het leuk als je je vrienden mee naar huis neemt.'

Kate knikte en liep terug naar haar kamer om Paul te bellen. Hij zei dat hij om een uur of vijf zou komen. Na haar telefoontje kwam Ted uit zijn kamer. Hij zag er doodmoe uit. Zijn seksuele avonturen met Pattie putten hem uit. Pattie had net gebeld en hem uitgenodigd om samen met haar en haar kinderen te gaan lunchen. Er lag nog steeds sneeuw in het park en ze had voorgesteld om een sneeuwballengevecht te gaan houden, of misschien in de middag te gaan schaatsen. Hij vond dat een leuk idee en had ermee ingestemd.

Een uur later vertrok hij, zonder zijn tante of zijn zus te vertellen waar hij naartoe ging. Hij zei alleen dat hij naar vrienden ging en zei niet wanneer hij terug zou komen. Annie was daar niet verbaasd over en had er ook geen moeite mee. Ze hoefde niet van al zijn doen en laten op de hoogte te zijn en hij moest zich als vierentwintigjarige vrij voelen om te komen en gaan wanneer hij wilde als hij bij haar logeerde.

Ook Kate ging een poosje de deur uit. Ze wilde de aanbiedingen bekijken bij haar favoriete winkels en kwam iets voor vijven in het appartement terug. Annie zat achter haar bureau, waar ze de hele middag had zitten werken. Toen Kate een paar minuten thuis was belde haar vriend aan, en ze liep naar de deur om hem binnen te laten. Annie hoorde ze praten en lachen in de huiskamer. Kate had muziek opgezet van The Clash, die Annie ook leuk vond.

Ze waren een uur binnen toen Annie de kamer door liep om thee te gaan zetten. Ze wilde alleen even kort gedag zeggen en glimlachte naar de knappe jongeman, die opstond om haar een hand te geven. Hij stelde zich keurig voor en droeg een blazer en een das, wat in Kates kringen ongekend was. Hij was een knappe jongeman met gitzwart haar, een honingkleurige huid en ogen als onyxen. Annie besefte dat hij waarschijnlijk uit het Midden-Oosten kwam, of uit India, en plotseling herinnerde ze zich het boek over de moslimcultuur dat ze in Kates kamer had zien liggen. Dat had ze kennelijk van hem geleend. Ze had verder niets over hem verteld voor hij kwam. Hij was buitengewoon beleefd en maakte voor zijn leeftijd een erg volwassen indruk. Hij leek in niets op Kates vrienden van de kunstacademie, die vol zaten met tattoos en piercings, en altijd rondliepen met afgezakte spijkerbroeken, versleten t-shirts en ongekamde haren.

Annie bood hem als welkomstgebaar een glas wijn aan, maar hij glimlachte en zei dat hij liever thee wilde. Het was een welkome afwisseling na de massa's bier die Kates vrienden er meestal door joegen als ze op bezoek kwamen.

De twee jonge mensen volgden Annie naar de keuken terwijl zij de thee zette. Kate schonk voor zichzelf een glas cola in en Paul kletste ontspannen met Annie. Terwijl zij zijn thee voor hem neerzette, legde Paul uit dat zijn ouders uit Iran kwamen en in Teheran hadden gewoond, maar dat het gezin op zijn veertiende naar de Verenigde Staten was verhuisd. Hij vertelde dat hij nog steeds familie had in Iran, maar dat hij niet meer in zijn geboorteland terug was geweest sinds ze daar negen jaar geleden waren vertrokken. Hij voegde eraan toe dat hij een Amerikaans staatsburger was, net als zijn ouders. Hij sprak volkomen accentloos en maakte een erg beleefde en volwassen indruk. Ook was hij erg respectvol tegenover Annie. Kates ogen straalden iedere keer als ze naar hem keek, en Annies hart klopte een beetje onrustig terwijl ze hen gadesloeg.

Ze waren erg jong en lief, en Paul was zo te zien een fantastische jongeman, maar Annie maakte zich zorgen over de verschillen tussen hun culturen. Kate was duidelijk verliefd, en Annie vroeg zich onwillekeurig af wat zijn ouders van haar zouden vinden, met haar piercings en haar tattoos en haar vrijgevochten natuur. Ze was nog te jong om een serieuze relatie te beginnen, maar als ze echt iets met Paul wilde, vroeg Annie zich af of zijn ouders zich geen zorgen zouden maken. Kate en Paul hadden een totaal verschillende achtergrond. En Kate zag er veel wilder uit dan ze in werkelijkheid was. Voor mensen die haar niet kenden, kon haar uiterlijk behoorlijk schokkend zijn, vooral voor de ouders van zo'n beleefde, conservatief ogende jongen als Paul.

Het enige wat Annie voor Kate kon hopen was dat dit een leuk romantisch avontuur zou zijn, maar geen blijvende relatie, die grote problemen zou geven. Maar de blik in de ogen van haar nichtje zei iets heel anders. Annie had haar nog nooit zo naar een jongen zien kijken. En Paul was geen jongen meer, maar een man. Annie kon goed begrijpen dat Kate hem leuk vond, maar dat wilde niet zeggen dat een serieuze relatie tussen hen op deze leeftijd gemakkelijk zou zijn. En Annie wist dat het in stand houden van een relatie vaak al moeilijk genoeg was als er geen extreme verschillen waren en de culturele achtergronden niet zo sterk uiteenliepen.

Ze dacht hier nog over na terwijl ze naar haar kamer terugliep en naar de tekeningen op haar bureau staarde. Ze wist niet wat ze ervan moest denken - het was bij haar weten de eerste keer dat Kate verliefd was, en ze maakte zich zorgen om haar. Paul en zij waren allebei ontzettend leuke jonge mensen, en Annie wilde niet dat ze gekwetst zouden raken.

Kate en Paul keken een dvd in de huiskamer en bestelden een pizza. Annie zag Paul niet meer voor hij wegging. Ze had haar deur zachtjes achter zich dichtgetrokken om hun privacy te geven, maar ze maakte zich er de hele avond zorgen over en belde Whitney om haar in vertrouwen te nemen.

'Waar maak je je nou zo druk om? Kom op zeg, we hebben het hier niet over een huwelijk of zo,' zei Whitney toen ze het verhaal had gehoord. Een gesprek met Whitney over de kinderen zette Annie altijd snel met beide benen op de grond. Whitney was redelijk en praktisch ingesteld.

'Maar stel dat ze wel met hem gaat trouwen? Hij is een moslim. Zij is een opstandig, volkomen geëmancipeerd Amerikaans meisje. Ik weet zeker dat zijn ouders zich daar ook zorgen over zullen maken, als ze haar hebben ontmoet. Het huwelijk is al moeilijk genoeg als er geen culturele en religieuze verschillen aan te pas komen.'

'O, doe me een lol, zeg, wees niet zo ouderwets. Er zijn zoveel mensen uit verschillende culturen die met elkaar trouwen. En wie zegt dat ze gaan trouwen?' Whitney lachte haar uit en probeerde de zaak tot de juiste proporties terug te brengen. Dit was Kates eerste serieuze liefde. 'Om te beginnen is hij zo te horen helemaal veramerikaniseerd. En ze gaat niet met hem trouwen. Ze zijn allebei nog hartstikke jong en ze zitten bij elkaar op school. Dit is verkering, geen huwelijk. Zij is eenentwintig, en hij is zo te horen een intelligente jongeman. Je zegt dat hij er knap uitziet, zich netjes kleedt en goede manieren heeft. Het lijkt mij een fantastische knul. Je moet een gegeven paard niet in de bek kijken. En als je even lekker wilt lachen, moet je bedenken hoe geschokt zijn ouders zullen reageren als ze de tattoos van Tweety en Tinkerbell op haar armen zien, en niet te vergeten de tien ringetjes in haar oren. Ik denk niet dat ze je morgen zullen bellen om een huwelijk te regelen. Waarom probeer je er niet een beetje ontspannen mee om te gaan?'

'Dat is precies waar ik me zorgen over maak. Over zijn ouders, bedoel ik. Stel je voor dat ze niet zien hoe lief ze is, en haar alleen beoordelen op haar uiterlijk. Ik geef toe dat ik daar zelf af en toe ook nog van schrik. Ik verafschuw haar tattoos. En voor haar is het echt serieus. Ik voel het. Ik ken haar. Ik weet het zeker. Ze leest boeken over zijn cultuur,' zei Annie zacht. 'Dat vind ik niet erg, maar wel als ze het doet als voorbereiding op een huwelijk.' Ze draafde helemaal door. Ze kon alleen nog maar denken aan de toekomst en aan de moeilijkheden die het zou geven om hun twee werelden met elkaar te verenigen.

'Oké,' zei Whitney rustig. 'Toen ik veertien was, wilde ik non worden. En mijn broer wilde zich bekeren tot het jodendom, omdat hij dan zijn bar mitswa kon vieren, met een groot feest. Dat is allebei niet gebeurd, en ik geloof ook niet dat Kate naar Iran zal gaan verhuizen. Bovendien is hij een Amerikaan. Blijkbaar wil hij om een of andere reden ook niet in Iran wonen. Zijn thuis is nu hier.'

'Hij zegt dat hij daar nog steeds familie heeft. Een oom en een tante, en een heleboel neven en nichten. Stel je voor dat hij terug wil en zij met hem meegaat?' Annie wilde haar aan niemand kwijt, in welk land dan ook. Kate was nog steeds haar kleine meisje.

'Ik heb een nicht in IJsland,' zei Whitney. 'Daar ga ik ook niet naartoe verhuizen. Annie, je moet het loslaten. Je hebt fantastisch werk gedaan, het zijn geweldige mensen geworden en je zus zou trots op je zijn, maar ze zijn nu volwassen. Ze moeten hun eigen leven leiden en hun eigen fouten maken. Misschien zal een van hen ooit trouwen met iemand die je niet kunt uitstaan. Maar ik geloof niet dat ze eraan toe zijn om te gaan trouwen. Zelfs Lizzie niet, en die is er oud genoeg voor. En als ze er echt een zootje van maken en een verschrikkelijke vergissing begaan - en dat kan iedereen gebeuren, uit iedere cultuur - dan moet je je toch afzijdig houden en vanaf de zijlijn toekijken. Het is hun leven. Wat jij nodig hebt is een eigen leven. Je kunt ze niet eeuwig blijven vasthouden en behoeden voor fouten. Zo is het nou eenmaal. Als ze volwassen zijn, zijn ze van zichzelf, niet van ons. Het is verschrikkelijk, en als een van mijn jongens straks thuiskomt met een kreng van een meid zal ik het ook afschuwelijk vinden, maar het is hun keus. Zij zijn aan de beurt, niet wij. Annie, je moet een eigen leven opbouwen. Je hebt zestien jaar aan hen gegeven, je hebt je belofte aan Jane meer dan ingelost. Nu ben jij aan zet. Ik vind dat je een man moet zoeken.'

'Ik wil geen man. Ik ben gelukkig met mijn leven zoals het is. Ik wil dat zij gelukkig zijn, en ik blijf niet lijdzaam toezien als ze hun toekomst verpesten of een stomme fout maken.'

'Je kunt ze niet tegenhouden,' zei Whitney vol overtuiging, en Annie vond het afschuwelijk om dat te horen en nog afschuwelijker om te weten dat ze gelijk had.

'Waarom niet?'

'Omdat we daar het recht niet toe hebben. Het is niet gezond, niet voor jou, en ook niet voor hen. Ze zijn volwassen, of je het leuk vindt of niet. Jij hebt je fouten gemaakt, laat hen ook hun fouten maken.'

'Wat heb ik dan voor fouten gemaakt?' vroeg Annie verbaasd.

'Jij hebt je leven voor hen opgegeven,' zei Whitney zacht, en Annie gaf geen antwoord. Ze had dat inderdaad gedaan, maar ze moest het destijds doen en ze had er geen spijt van. De laatste zestien jaar waren de beste jaren van haar leven geweest. En het moeilijkste was dat ze moest wennen aan het idee dat het nu afgelopen was. Ze had haar werk gedaan. Het was tijd om de kooi open te zetten en hen te laten uitvliegen, zelfs als dat betekende dat Kate ergens ver weg zou gaan wonen, in een andere cultuur. Als ze die keus maakte, kon niemand haar tegenhouden, en niemand had daar ook het recht toe. Zelfs Annie niet.

'Ik weet niet of ik zomaar kan blijven toekijken,' gaf ze toe.

'Je hebt geen andere keus,' zei Whitney eenvoudig. 'Jouw werk zit erop. Ze gaan nu hoe dan ook hun eigen leven leiden.' Het was een bittere pil. Het emptynestgevoel was al moeilijk genoeg. Nog moeilijker was het om toe te kijken terwijl ze beslissingen namen waar ze in de toekomst misschien ongelukkig van zouden worden. 'Je hebt tot nog toe geluk gehad, en je hebt je werk goed gedaan. Ik denk niet dat ze er een puinhoop van zullen maken. Maar als ze dat wel doen, kun je ze niet tegenhouden. Het enige wat je kunt doen is ze later helpen om de stukken weer bij elkaar te rapen. Als ze dat goedvinden. En Kate kan net zo ongelukkig worden als ze trouwt met een vent uit Parijs, of Londen, of New Jersey.'

'Ik vind dit afschuwelijk,' zei Annie ongelukkig. 'Alles wat ze doen, heeft nu gevolgen voor hun toekomst. Er staat zoveel meer op het spel als ze ouder worden. Het was een stuk gemakkelijker toen ze klein waren.'

'Nee, dat is niet waar. Je was als de dood om het verkeerd te doen met de kinderen van een ander. Je bent het alleen vergeten.'

'Misschien is dat zo,' zei Annie triest. 'Paul is een vriendelijke jongen. Ik vind hem aardig. Ik wil alleen niet dat ze aan de andere kant van de wereld belandt, in Teheran. Ik wil haar niet kwijt.'

'Heb een beetje vertrouwen in Kate. Zij wil dat vast ook niet. Ze heeft een hechte band met jullie allemaal. Waarschijnlijk gaat ze ergens in New York wonen. Bovendien woont Paul ook in New York, net als zijn ouders. Zet uit je hoofd dat ze met hem gaat trouwen en aan het andere eind van de wereld gaat wonen. Je maakt jezelf van streek om niets.' Whitney probeerde haar gerust te stellen, en Annie wist dat ze gelijk had. Hoe moeilijk het ook was, ze zou moeten leren om hen los te laten. En misschien was die tijd nu aangebroken, of ze het leuk vond of niet.

Ze zat er op haar bed over na te denken toen Kate de kamer binnenkwam. Paul was vertrokken. Ze had een dromerige blik in haar ogen en glimlachte verlegen naar haar tante. Annies hart zonk in haar schoenen toen ze haar zag. Ze had nog nooit iemand gezien die zo verliefd was. En als je zo verliefd was, liep je grote kans met een gebroken hart te eindigen als de dingen niet zo liepen als je hoopte. Op je eenentwintigste waren relaties meestal niet voor eeuwig. Het laatste wat Annie wilde was dat Kate gekwetst of teleurgesteld zou worden. Ze had haar het liefst in een cocon gestopt, om haar de rest van haar leven te beschermen.

'Paul is een aardige jongen,' zei ze voorzichtig. Ze wist niet wat ze verder kon zeggen tegen iemand die op een roze wolk leek rond te zweven. 'Hij heeft keurige manieren, hij is intelligent, hij ziet er erg knap uit en hij lijkt me een vriendelijk iemand.'

'Hij is fantastisch,' zei Kate meteen op verdedigende toon.

'Daar ben ik van overtuigd,' zei Annie rustig, maar ze besloot zich toch op gevaarlijk terrein te wagen. 'Hij komt alleen wel uit een heel andere cultuur dan jij. Dat is misschien iets om over na te denken.' Kate keek haar meteen vijandig aan, klaar om de strijd aan te binden, precies zoals Annie had gevreesd. Ze wilde Kate niet kwijtraken aan deze jongen, of aan welke andere jongen ook. Niets was dat waard.

'Wat maakt het uit? Hij is een Amerikaan. Hij woont in New York, en hij gaat niet terug naar Iran, behalve om een bezoek te brengen. Hij heeft zijn leven hier, net als ik.'

'Dat is goed. Maar hij heeft misschien andere ideeën dan jij. Zijn familie is niet Amerikaans. Ik weet dat jij daar anders over denkt, maar dat maakt wel degelijk verschil. Hoe zou je je kinderen opvoeden als je met hem zou trouwen? Wat zouden hij of zijn familieleden van je verwachten? Je zou je altijd een buitenstaander voelen. Kate, als je serieuze plannen met hem hebt, moet je daarover nadenken. Je hebt een andere achtergrond dan hij. Ik ben bezorgd om je.' Annie bracht haar zorgen zo eerlijk mogelijk onder woorden.

'Ik snap niet hoe je zo kleingeestig kunt zijn. Wat zit je nou eigenlijk dwars? Dat zijn huid donkerder is dan die van mij? Wat maakt dat nou uit, verdomme?'

'Natuurlijk maakt dat niet uit. Maar ik maak me zorgen dat hij anders over dingen denkt dan wij, té anders misschien. Zijn ouders denken misschien precies hetzelfde over jou.'

'Je bent bespottelijk,' zei Kate, met een blik vol jeugdige minachting. 'Je hebt zelf niet eens een man in je leven. Nooit gehad ook. Je leeft nota bene als een non. Wat weet jij nou van de liefde, en van samen met iemand anders een leven opbouwen?'

'Niet veel,' gaf Annie met tranen in haar ogen toe. Kates opmerking was hard aangekomen. 'Ik wil alleen dat je begrijpt wat je misschien te wachten staat. Het geldt voor elke relatie. Achtergronden, familiegebruiken en tradities zijn van belang, zelfs voor twee mensen die van elkaar houden. Ik wil alleen maar het beste voor je.' Ze reageerde niet op wat Kate verder had gezegd. Ze zei niet dat ze als een non had geleefd omdat ze vanaf haar zesentwintigste drie kinderen had grootgebracht, en dat de man op wie ze destijds verliefd was, haar had gedumpt omdat ze de zorg op zich had genomen van een stel kinderen die niet van haar waren. Ze zei ook niet dat ze sindsdien geen tijd had gehad om met iemand een serieuze relatie te beginnen, omdat ze te druk was geweest met carpoolen en heen en weer rijden naar de orthodontist en voetbalwedstrijden. In plaats daarvan legde ze de focus van het gesprek bij Kate en Paul, waar die thuishoorde.

'Ik doe wat me zelf het beste lijkt,' zei Kate, terwijl ze haar tante woedend aanstaarde. Annie knikte en dacht terug aan de waarschuwingen die Whitney haar een uur geleden had gegeven: dat het hun leven was, dat ze het recht hadden om hun eigen fouten te maken en dat ze ze moest loslaten. Ze deed haar best, maar het was moeilijk. En misschien was Kates relatie met Paul wel geen vergissing. Je wist het nooit.

'Ik hou van je, Kate,' zei ze rustig, en meteen daarna stormde Kate haar kamer uit en knalde de deur achter zich dicht.

Annie lag die avond in bed over het gesprek met Kate na te denken. Ze vroeg zich af of ze het mis had. Misschien had ze niet het recht om iets te zeggen. Paul leek haar een goed mens, en misschien was dat genoeg. Misschien was het niet erg dat ze uit twee verschillende culturen kwamen. Welk recht had ze om Kate te vertellen van wie ze mocht houden en hoe ze moest leven? Misschien zou Kate wel heel gelukkig met hem worden. Wie was zij om daarover te oordelen? En Kate had wel een beetje gelijk. Annie leefde inderdaad als een non. Haar leven als vrouw was op haar zesentwintigste in feite gestopt. Nu was ze tweeënveertig, en het leek te laat om het weer op gang te brengen. Ze had een leven met een man verruild voor een leven met de kinderen van haar zus en ze had daar geen spijt van. Op dit gebied had ze geen ervaring. Het enige wat ze van de Iraanse cultuur afwist, was wat ze er ooit over had gelezen. Het was niet het soort leven dat ze voor Kate zou hebben uitgekozen, maar Kate had het recht haar eigen keus te maken.

Ze dacht ook aan Ted en ze vroeg zich af wie de mysterieuze vrouw was die zijn aandacht in beslag nam. Hij had de hele kerst een verstrooide indruk gemaakt, en was 's avonds plotseling verdwenen. Ze had hem nog nooit zo meegemaakt. En ze was ervan overtuigd dat Liz haar tijd verdeed met mannen zoals Jean-Louis. Liz vermaakte zich en genoot van haar carrière, maar mannen zoals Jean-Louis zouden nooit voor haar zorgen.

Daarvoor waren ze veel te veel met zichzelf bezig. Het was moeilijk om de kinderen te zien opgroeien.

Toen Annie de volgende ochtend wakker werd, had ze hoofdpijn. Ted en Kate waren allebei al weg, en ze hadden geen van tweeën een briefje achtergelaten met hun plannen. Annie wist dat ze haar op hun leeftijd niet meer hoefden te vertellen waar ze naartoe gingen, en ze had niet het recht ernaar te vragen. Terwijl ze over hen nadacht, schonk ze een kop thee voor zichzelf in en later liep ze naar buiten om een wandeling te maken. Whitney belde haar op haar mobiel, en Annie vertelde haar over de ruzie die ze de vorige avond met Kate had gehad.

'Ze moet de relatie verdedigen, hoe ze daar zelf ook over denkt. Ze kan moeilijk zeggen dat je gelijk hebt, of dat ze misschien zelf ook haar twijfels heeft. Niemand vindt het leuk om toe te geven dat hij niet zeker is van zijn zaak. Voor haar is het gemakkelijker om jou aan te vallen. Het is niet erg dat je hebt gezegd hoe jij erover denkt. Kate weet dat je hart op de juiste plaats zit. Bemoei je er nu niet meer mee en wacht af wat ze doet. En maak zelf eens een beetje lol, voor de verandering. Kom je met oudejaarsavond? Het zal je goeddoen om een avondje het huis uit te gaan.'

'Ik wil ze op oudejaarsavond niet in de steek laten.'

'Hallo? Dat meen je toch niet, hè? We hebben het hier al eerder over gehad. Zij gaan jóu in de steek laten. Ze zijn volwassen. Ze hebben hun eigen plannen. En ik wil je voorstellen aan die vriend van Fred. Het is een geweldige kerel.' Toen Whitney dit zei, moest Annie denken aan Kates opmerking van de vorige avond, dat ze leefde als een non. Ze was tweeënveertig, niet vijfennegentig. Misschien hadden Kate en Whitney gelijk. Ze moest het in ieder geval proberen. Ze wilde niet alleen doodgaan, en als ze nog veertig of vijftig jaar te goed had, zou een beetje gezelschap misschien leuk zijn.

'Oké, ik kom,' zei Annie, op een toon alsof ze er zojuist mee had ingestemd haar lever door haar neus naar buiten te laten trekken.

'Fantastisch!' Whitney klonk verrukt. 'Je kunt blijven slapen. Je moet niet in je eentje naar huis rijden. Stel je voor, dit is misschien wel het begin van een heftige romance en een heel nieuw leven voor je. Je vindt hem vast geweldig.' Het was jaren geleden dat Annie voor het laatst een blind date had gehad, lang genoeg om te vergeten hoe teleurstellend ze altijd waren. Maar het gaf haar in ieder geval iets te doen op oudejaarsavond. En Whitney had gelijk. De kinderen hadden waarschijnlijk hun eigen plannen.

Annie zag Ted en Kate de volgende dag pas weer, en ze vertelde ze dat ze op oudejaarsavond naar Whitney en Fred ging. Als ze bezwaar hadden gemaakt, had ze het afgezegd, maar zoals Whitney al had voorspeld, zeiden ze allebei dat ze plannen hadden met vrienden. Annie zei geen woord meer over Paul. Ze had genoeg gezegd, en Kate was nog steeds kwaad op haar toen ze in de middag van oudejaarsdag naar New Jersey vertrok.

9

Annie kwam om zes uur bij het huis van Whitney en Fred in Far Hilis aan. Er was weinig verkeer op de weg en ze kon goed doorrijden. Ze had een eenvoudig zwart avondjurkje meegenomen, dat ze achter in de auto had gehangen. Toen ze arriveerde, waren de drie jongens in de achtertuin aan het basketballen. Ze waren veertien, zestien en zeventien en leken met hun sproeten en hun rode haar alle drie op Fred. Ze waren net zulke sportfanaten als hun vader. De oudste was bezig met zijn toelating voor de universiteit. Hij wilde naar Duke, om net als zijn vader medicijnen te gaan studeren. De jongens zwaaiden naar haar toen ze haar zagen.

Fred was orthopedisch chirurg en zat er warmpjes bij. Hij was geen man die Annie zou hebben uitgekozen, maar Whitney was gelukkig met hem en ze hadden een goed leven samen. Fred had een enorm ego en was erg met zichzelf ingenomen, maar hij was een goede echtgenoot en vader. Hij verdiende prima de kost voor zijn gezin en was een betrouwbaar mens. Annie had dat altijd in hem gerespecteerd.

Nadat Whitney haar had begroet, liepen ze samen het huis in. Ze zag dat de eettafel prachtig was gedekt, met glanzend zilver en kristal, en overal stonden witte bloemen en hingen zilverkleurige linten. Het zag ernaar uit dat het een groter feest zou worden dan Annie had verwacht.

'Hoeveel mensen komen er?' vroeg ze nerveus. Ze wist dat de meesten van Fred en Whitneys vrienden getrouwd waren en deel uitmaakten van een hechte groep mensen die allemaal in Far Hills woonden. Velen van hen waren arts, net als Fred. Ze voelde zich tussen hen altijd een beetje een buitenbeentje, maar ze deed haar best om daar nu niet aan te denken.

'Vierentwintig,' zei Whitney, terwijl ze Annie hielp haar spullen naar haar kamer te brengen. Het was een prachtige logeerkamer en Whitney had aan alle details gedacht. 'Hoe was het met Kate toen je wegging?'

'Nog steeds kwaad. Ik heb haar de afgelopen twee dagen nauwelijks gezien. Ze zei dat ze plannen had met vrienden. Ik heb er niet naar gevraagd, maar waarschijnlijk is het Paul.'

'Ze redt zich wel,' zei Whitney. 'Zet het van je af. Maak plezier vanavond. De gasten komen om zeven uur. Tussen acht en half negen gaan we eten.' Annie had dus weinig tijd om zich om te kleden. Een paar minuten nadat Whitney de kamer had verlaten, liet ze zich in het bad zakken. Ze had zichzelf beloofd dat ze haar best ging doen om de avond tot een succes te maken.

Annie föhnde haar haar en deed het in een Franse wrong. Ze bracht zorgvuldig haar make-up aan en stapte in de zwarte jurk. Ze droeg een paar hoge sandaaltjes met veren, die Liz voor haar uit Parijs had meegenomen. En ze deed een paar oorbellen met diamanten in die ze zelf had gekocht. Voor ze haar kamer verliet, bekeek ze zichzelf in de spiegel en besloot dat haar modebewuste nicht Lizzie tevreden zou zijn. Ze had een klein, zwartsatijnen tasje in haar hand. Ze zag er slank en modieus uit toen ze haar kamer uit kwam lopen, net op het moment dat de eerste gasten arriveerden en de woonkamer in liepen. Het was een echtpaar dat ze al eens eerder had ontmoet. Hij was orthopedisch chirurg, net als Fred, en zijn vrouw was een vriendin van Whitney. Ze hadden kinderen in dezelfde leeftijd als Whitney en Fred en Annie herinnerde zich dat ze altijd een beetje te veel dronken.

Het stel nam Annie toen ze binnenkwam van top tot teen op, en de vrouw keek haar aan met de zelfvoldane, laatdunkende blik die sommige getrouwde vrouwen bewaren voor vrouwen die single zijn, alsof ze medelijden met hen hebben. Annie had niet met haar willen ruilen, maar ze maakte een vriendelijk praatje met ze, terwijl de andere gasten binnendruppelden. Om acht uur was iedereen er. In de buitenwijken kwamen mensen altijd keurig op tijd, in tegenstelling tot de stad, waar iedereen altijd te laat was. Annie was er nog niet achter wie haar blind date was. Alle mannen in de kamer hadden een buikje en waren van middelbare leeftijd, en de meeste vrouwen waren iets te zwaar. Dat gold ook voor Whitney, hoewel die net zo lang was als Annie en het goed kon hebben. Annie vermoedde dat het overgewicht werd veroorzaakt doordat de meesten iets te veel wijn dronken. Zij had zelf een beter figuur dan alle andere vrouwen in de kamer. Ze merkte tot haar verbazing dat de vrouwen haar negeerden en dat de mannen in groepjes over zaken en medische kwesties stonden te praten. De mannen deden alsof de vrouwen niet bestonden en de vrouwen leken dat wel best te vinden en praatten over tennis, kleren en de kinderen.

'Heb je hem gezien?' vroeg Whitney. Ze bleef een momentje staan om met Annie te praten, maar even later was ze alweer verdwenen. Ze had het druk met haar gasten. Ze had Annie aan een paar mensen voorgesteld, allemaal echtparen. Annie had ontdekt dat zij en haar blind date waarschijnlijk de enige vrijgezellen in de kamer waren. Maar ze wist nog niet wie het was. Whitney had haar alleen verteld dat hij een gescheiden chirurg was van tweeënvijftig, en dat hij een Porsche reed. Tenzij ze hem in zijn eentje uit zijn auto zag stappen zou het moeilijk zijn hem aan de hand van die beschrijving te herkennen.

De vrouwen in de kamer droegen cocktailjurken of waren in het lang en de mannen droegen avondkleding. Maar niemand zag er echt chic uit, en de kleding leek iets te formeel voor de gelegenheid. Vijf minuten voor ze aan tafel zouden gaan stelde Whitney Annie voor aan Bob Graham, de man met wie ze haar zo graag in contact wilde brengen. Zodra ze hem zag, zonk Annie de moed in de schoenen. Hij zag er precies zo uit als de ellendige blind dates die ze eerder had gehad, en hij nam haar op alsof ze een stuk vlees was. Hij vertelde haar onmiddellijk dat hij chirurg was, gespecialiseerd in hart-longtransplantaties, en daarna keek hij haar aan alsof hij applaus verwachtte. Hij was redelijk goed gebouwd, maar hij had een buikje en een hele rij onderkinnen. En hij had in het jaar na zijn echtscheiding een haarimplantaat genomen, dat duidelijk geen succes was geworden. Wat Annie betrof had hij beter gewoon kaal kunnen blijven. Maar ze nam zich voor om het sportief op te nemen en de arme kerel een kans te geven. Stel je voor dat hij de aardigste man op de wereld was, en het alleen slecht had getroffen met zijn haarimplantaat? Of misschien was hij wel een heel boeiend mens. Of grappig. Of buitengewoon intelligent. Alles was mogelijk. Plotseling zag ze hem staren naar haar oorbellen met diamanten. Hij kwam meteen terzake.

'Gescheiden?' Op grond van haar leeftijd nam hij aan dat dat het geval was.

'Nee. Ik ben nooit getrouwd geweest,' zei ze met een glimlach. Ze vroeg zich af hij haar nu zou zien als een vrouw met pit, of als een mislukkeling.

'Mooie oorbellen. Je vorige vriend was zeker een gulle kerel.' Ze schrok van deze opmerking. Ze had nooit een vriend gehad die haar dit soort dure dingen had gegeven.

'Ik heb ze zelf gekocht,' zei ze met een glimlach. Whitney dreef hen intussen als schapen de eetkamer in, en de hart-longchirurg kwam naast haar zitten. De eerste helft van de maaltijd negeerde hij haar volkomen en nam hij met twee mannen aan de andere kant van de tafel zijn meest recente operatie en het ziekenhuisbeleid door. De man links van haar zat met zijn rug naar haar toe gekeerd en was in een serieus gesprek gewikkeld met de vrouw aan zijn andere kant. Ze waren al aan het dessert toe toen de hart-longman zich weer tot Annie wendde, alsof hij zich plotseling herinnerde dat zij er ook nog was. Ze verwachtte dat hij zou vragen wat zij voor werk deed, omdat zij al de hele avond had zitten luisteren terwijl hij over zijn werk praatte.

'Ik laat een huis bouwen op de Kaaimaneilanden,' zei hij, zonder enige inleiding. 'Ik heb een ranch in Montana en ik zocht iets in een belastingparadijs. Ik heb daar nu mijn boot liggen. Ooit naar St. Barts geweest?'

'Nee, nooit,' zei ze, met een glimlach. 'Ik heb gehoord dat het er heerlijk is.'

'Ik heb daar pas een huis verkocht. Ik had na twee jaar het aankoopbedrag er dubbel en dwars uit.' Ze wist niet wat ze daarop moest zeggen. Het fascineerde haar dat hij nog steeds niets had gevraagd over haar of haar werk. Het ging allemaal over hem. 'Ik ben net terug van een safari in Kenia, met mijn kinderen. We hebben daar de kerstdagen doorgebracht. Vorig jaar zijn we naar Zimbabwe geweest. Ik vond Kenia stukken beter.' Het was gemakkelijk een gesprek met hem te voeren, of eigenlijk was het geen gesprek te noemen. Hij stelde geen enkele vraag, en interesseerde zich niet voor haar mening, haar vakanties, haar werk of wat ze in haar leven had gedaan. 'Ik heb een paar fantastische foto's gemaakt terwijl we daar waren.' Hij was ook niet geïnteresseerd in de wereldgebeurtenissen, hij ging helemaal op in zichzelf. Annie hoorde hem met stijgende verbazing aan.

Whitney keek haar van de andere kant van de tafel stralend aan. Ze zag eruit alsof ze erg veel had gedronken, en dat gold voor iedereen. Het eten werd verzorgd door de beste cateraar van Far Hills en was verrukkelijk, maar dat leek niemand te interesseren. Ze hadden het alleen over de wijnen. Fred had zijn beste flessen op tafel gezet en wist er veel van af. Bob was ook een wijnkenner. Hij vertelde Annie over zijn wijnkelders thuis, die waren voorzien van de beste Franse wijnen. Toen vertelde hij haar over zijn boot en hoe groot die was. Hij zei dat hij prachtige kunstobjecten aan boord had en merkte op dat hij er een paar aan zijn ex-vrouw had gegeven. Toen ze van tafel gingen, had Annie nog geen woord gezegd. De man links van haar bood zijn excuses aan dat hij niet met haar had gesproken, maar Bob zei niets en liep meteen weg om met Fred en een paar andere collega's te praten.

Ze had het gevoel dat ze onzichtbaar was. De vrouwen waren bang voor haar omdat ze slanker, beter gekleed en knapper was dan zij, en de mannen waren niet geïnteresseerd. Bob Graham zou net zo'n leuke avond hebben gehad als hij de hele tijd tegen zijn eigen spiegelbeeld had kunnen praten. Ze vermoedde dat hij normaal met jongere vrouwen uitging, die onder de indruk waren van zijn geld, zijn boot en zijn Porsche. Haar boeiden die dingen niet en ze wilde alleen maar naar huis. Maar ze zat hier de rest van de avond vast. Ze had spijt dat ze was gekomen. Het was beter geweest om alleen thuis te zitten, maar nu moest ze een vrolijk gezicht opzetten, al was het maar voor Whitney.

'Is hij niet fantastisch?' fluisterde Whitney haar in het voorbijgaan toe, en ze liep snel door naar de vrouwen met wie ze iedere dag tenniste. Whitney en Annie waren al jaren bevriend en Annie vond het heerlijk om met haar te praten. Maar nu ze haar hier zag, besefte ze hoe weinig ze met elkaar gemeen hadden en hoe verschillend hun levens waren. Whitney was twintig jaar geleden direct na haar studie met Fred getrouwd en had sindsdien niet meer gewerkt. Ze had al twee baby's toen Annie Janes kinderen kreeg, en ze had haar met raad en daad bijgestaan. Dit verleden deelden ze met elkaar, maar veel meer was er niet. En Annie verafschuwde hun vrienden. Ze vergat altijd hoe verschrikkelijk ze ze vond, tot ze Whitney en Fred weer eens bezocht in hun huis in New Jersey, wat niet te vaak gebeurde. Meestal zagen ze elkaar in de stad, als Whitney daar ging winkelen. Zolang ze met zijn tweeën waren, was het leuk. Maar hier, in Whitneys natuurlijke omgeving, met deze arrogante, zelfvoldane mensen om haar heen, wilde Annie het liefste heel hard gillen en de kamer uit rennen. Het eten was tot nog toe het beste geweest van de hele avond.

Het hele gezelschap ging tot middernacht door met drinken. Toen telde Fred de seconden tot twaalf uur af en begon iedereen te schreeuwen en op de kleine toetertjes te blazen die Whitney iets voor middernacht had uitgedeeld. Daarna werd er gezoend, wenste iedereen elkaar gelukkig nieuwjaar, en twintig minuten later gingen ze allemaal naar huis. Whitney was inmiddels behoorlijk aangeschoten, en Fred verdween naar boven zonder welterusten te zeggen.

'Bob vond je geweldig,' verzekerde Whitney Annie met dubbele tong. Annie vond het afschuwelijk om haar zo te zien. Ze wilde dat haar vriendin anders, beter was dan dit, maar dat was niet zo. Ze was net zoals de rest. En de 'geweldige' blind date was voor de zoveelste keer op een mislukking uitgelopen. Annie was sinds de laatste keer vergeten hoe erg het kon zijn. Ze zwoer altijd dat ze het nooit meer zou doen, maar Whitney had erg aangedrongen en na wat Kate had gezegd, had ze besloten dat ze het op zijn minst nog eens moest proberen.

Toen Whitney naar de keuken liep om de cateraars te betalen, glipte Annie snel haar kamer in. Ze trok haar kleren uit, verwijderde haar make-up, ging in bed liggen en deed het licht uit. Ze wilde geen man. Het enige wat ze wilde was de klok terugdraaien naar de tijd dat haar nichten en neef nog jong waren. Ze hadden altijd zo'n leuke tijd gehad op oudejaarsavond. Ze dronken gemberbier, bleven tot twaalf uur op, en na afloop vielen ze met zijn allen in haar bed in slaap. Dat waren de oudejaarsavonden die ze miste. Niet de afspraakjes met mannen als Bob Graham. Terwijl ze langzaam wegdoezelde, wenste ze dat ze thuis was. Hier, bij Whitney en haar vrienden, was ze veel eenzamer dan als ze alleen zou zijn geweest.

Teds oudejaarsavond met Pattie was teder en lief. Ze had de kinderen afgezet bij hun vader, die net terug was in de stad. Ze maakten eten klaar in haar appartement, dronken elkaar toe met champagne en vrijden nu eens wild en dan weer teder met elkaar. Om twaalf uur zetten ze de tv aan, keken samen naar de bal op Times Square die naar beneden kwam, en vrijden nog een keer. Het was een gekke, grappige avond, vol van de hartstocht die hij de afgelopen maand met haar had ontdekt. En ze verraste hem met de vraag of hij ooit bij haar zou willen komen wonen.

'Wat zouden je kinderen daarvan denken?' vroeg hij met een verbaasd gezicht. Hij had nooit samengewoond met een vrouw. Hij had alleen een huis gedeeld met zijn kamergenoten, en met zijn zussen en zijn tante. Hij wist niet zeker of hij er al aan toe was om bij een vrouw in te trekken, en of hij zich op zijn gemak zou voelen met haar kinderen in de buurt.

'Die zouden denken dat we van elkaar houden,' zei Pattie in antwoord op zijn vraag. Maar hij was zich er heel goed van bewust dat het een zware verantwoordelijkheid zou zijn. Stel je voor dat het misging? Wat zou dat voor uitwerking hebben op haar kinderen? Ze hadden al een echtscheiding meegemaakt. Hij wilde hun geluk niet op het spel zetten. Maar toen hij iets van die strekking tegen haar zei, wilde ze er niets van horen. Ze was blind voor zijn zorgen. 'Waarom zou het misgaan?'

'We hebben meer tijd nodig,' zei hij verstandig, en zij glimlachte alleen maar, alsof zij alle geheimen van de wereld kende.

Ze zei tegen hem dat ze hem die nacht duizend keer zou beminnen, en hij bedreef de liefde met haar, keer op keer. Het was de meest opwindende oudejaarsavond die hij ooit had gehad. Ze bedronken zich aan de champagne en uiteindelijk, toen de zon van het nieuwe jaar al opkwam, vielen ze in elkaars armen in slaap.

Paul en Kate brachten oudejaarsavond in Annies appartement door. Zij was al eens bij hem thuis blijven slapen. Pauls huisgenoot had een vriendin met een eigen appartement en bracht het grootste deel van zijn tijd bij haar door, wat Paul en Kate goed uitkwam. Maar deze keer was Paul bij Kate. Ze kookten in de comfortabele keuken, keken films, kusten elkaar om twaalf uur en vrijden in haar bed. Hij was teder, lief en respectvol, en ze wist dat al Annies zorgen over verschillende culturen op hem niet van toepassing waren. Hij was net zo Amerikaans als zij, ook al was hij ergens anders geboren. Hij was de liefste man van de hele wereld, en Kate was voor het eerst van haar leven tot over haar oren verliefd.

Paul was als de dood dat Annie midden in de nacht zou thuiskomen, en hoewel Kate hem steeds verzekerde dat ze tot de volgende dag zou wegblijven, liet hij haar toch haar slaapkamerdeur afsluiten. Hij wilde niet dat iemand hen zou verrassen. Kate lag vredig in zijn armen en ze praatten tot diep in de nacht over alle dingen die voor hen belangrijk waren: hun hoop, hun angsten en hun dromen. Hij zei dat hij haar een keer mee wilde nemen naar Teheran om zijn familie te bezoeken en het land terug te zien. Hij had er veel herinneringen, en zijn familie woonde er, maar hij woonde in de Verenigde Staten en daar wilde hij blijven. Kate vond het geweldig om met hem mee te gaan. Ze wilde alles over hem weten, en zien waar hij als kind had gewoond.

Paul had haar aan zijn ouders voorgesteld, die haar uitermate beleefd hadden ontvangen, hoewel ze in het begin wat koeltjes waren geweest. Paul had haar uitgelegd dat ze altijd hadden gehoopt dat hij uiteindelijk met een Perzisch meisje zou trouwen. Maar hij verzekerde Kate dat ze haar na verloop van tijd, als ze haar wat beter leerden kennen, vanzelf in hun hart zouden sluiten. Kate had precies hetzelfde gezegd over Annie: dat ze moest wennen aan hun relatie, en vooral aan het feit dat Kate volwassen was geworden.

Maar Kate dacht die nacht helemaal niet aan haar tante. Haar hart en haar hoofd waren vol van Paul en het leven dat ze met elkaar gingen delen. Het was een nieuw jaar, een nieuwe wereld, een nieuw leven met hem. En de verschillen waarover hun familie zich zorgen maakte, bestonden voor hen niet. De enige wereld die hen interesseerde was de wereld van hen tweeën.

10

Annie kon de volgende dag bijna niet wachten om uit Far Hills te vertrekken. Ze wilde niet onbeleefd zijn door weg te gaan vóór Whitney en Fred opstonden. Om negen uur 's morgens was ze wakker en aangekleed, en om tien uur kwamen Whitney en Fred voor de dag. Ze ging bij hen in de keuken zitten om samen te ontbijten en nog even over de vorige avond na te praten. Whitney en Fred hadden duidelijk een kater. Annie had weinig gedronken en voelde zich prima.

'En wat vond je van Bob?' vroeg Whitney hoopvol. Fred las de krant. Het leek hem absoluut niet te interesseren hoe de rampzalige blind date was afgelopen. Dat was Whitneys zaak, niet de zijne.

'Het is een erg interessante man,' zei Annie diplomatiek. Ze wilde Whitney niet kwetsen door te zeggen wat ze werkelijk vond, namelijk dat hij een egocentrische, arrogante, saaie sukkel was. 'Hij vertelde honderduit over zijn safari in Kenia met de kerstdagen, zijn ranch in Montana, zijn boot, het huis dat hij laat bouwen op de Kaaimaneilanden en het huis dat hij onlangs heeft verkocht in St. Barts. Hij heeft veel te vertellen.' Maar alleen over zichzelf.

Whitney nam haar vriendin behoedzaam op. Ze begreep dat Annie lang niet alles zei, om niet onbeleefd te zijn. Fred, die hun gesprek had aangehoord, stond op en liep naar de andere kamer. Dit klonk als vrouwenpraat. 'Ik geef toe dat hij een beetje zelfingenomen is, maar hij is echt een fantastische vent. Hij heeft zijn vrouw bij de scheiding een vermogen meegegeven.' Annie wist niet zeker of dat hem zo'n fantastische vent maakte, tenzij je geld wilde, en een scheiding. Als je een zinvol gesprek wilde, en een mens van vlees en bloed, kwam hij niet in aanmerking.

'Dat is fijn voor haar,' zei Annie vaag, terwijl ze een slokje nam van haar koffie.

'Ze heeft hem in de steek gelaten voor de instructeur van de golfclub. Dat was een enorme klap voor zijn ego, en hij is daarna veel met jonge vrouwen uit geweest. Die zitten alleen maar achter zijn geld aan. Hij moet iemand hebben met inhoud.'

'Vindt hij dat, of is dat jouw mening? Waarschijnlijk heeft hij gewoon een heleboel plezier met die jonge vrouwen,' zei Annie praktisch. Eigenlijk kon het haar helemaal niet schelen.

'Het zijn allemaal parasieten, ik heb ze ontmoet. Hij verdient iets beters.' Annie wilde tegen haar zeggen dat dat niet waar was. Hij verdiende alles wat hij kreeg, en als hij zo met zijn bezittingen te koop liep, zou hij vanzelf vrouwen achter zich aan krijgen die op zijn geld uit waren. Misschien was dat wel wat hij wilde: zo'n vrouw kopen. Maar voor haar was hij totaal niet interessant. Haar zwijgen was veelzeggend. Ze vond hem een weerzinwekkende man. 'Jammer,' zei Whitney, die aan haar gezicht kon zien hoe ze over hem dacht. 'Hij is dus blijkbaar niet echt jouw type. Ik had gehoopt van wel. Hij is de enige alleenstaande man die ik ken. Iedereen is hier getrouwd.' Maar de andere mannen die Annie de vorige avond had gezien, zou ze ook niet willen hebben. Ze had nog nooit van haar leven zoveel onaantrekkelijke mannen bij elkaar gezien, en hun vrouwen waren niet veel beter. Ze hadden de hele avond over niets anders gepraat dan geld. 'Heb je hem verteld dat je architect bent?' vroeg Whitney, en Annie schoot in de lach.

'Hij vroeg nergens naar. Hij praatte alleen maar over zijn huizen en zijn bezittingen. Ik liet hem maar kletsen. Hij was niet in mij geïnteresseerd, en ik niet in hem. Het is verschrikkelijk moeilijk om mensen aan elkaar te koppelen. Ik denk dat zoiets gewoon een keer vanzelf moet gaan. Ik heb nog nooit een blind date gehad die een succes was,' zei ze vergevingsgezind. Ze wist dat Whitney het goed had bedoeld, ook al klopte het beeld dat ze van Bob had totaal niet.

'Misschien moet je het eens proberen met internetdaten,' zei Whitney zonder veel hoop. Ze wilde echt graag helpen. Ze vond het naar voor Annie dat ze alleen was, vooral nu de kinderen het huis uit waren. Ze wist hoe moeilijk dat voor haar was en hoe groot de leegte was die ze hadden achtergelaten.

'Ik ben niet op zoek naar een date, of een relatie, of een echtgenoot. Ik voel me prima zo,' zei Annie. 'En ik heb er toch geen tijd voor. Ik heb tien grote projecten op stapel staan. Echt, Whit, het gaat hartstikke goed met me. Het heeft voor mij op dit moment geen prioriteit.'

Whitney wist dat dat al veel te lang zo was. 'Dat is al zestien jaar zo,' bracht ze Annie in herinnering. 'Je moet aan je toekomst denken. Je blijft niet altijd jong en mooi, en je wilt niet alleen komen te zitten.'

Als het alternatief Bob Graham was, leek dat Annie nog helemaal niet zo slecht. 'Alleen zijn is niet zo erg.' Annie schonk haar een glimlach. 'Ik ben niet ongelukkig. Ik mis alleen de kinderen. Maar dat gaat jou een dezer dagen ook gebeuren. Ze groeien allemaal op en gaan vroeg of laat het huis uit.'

'Het lijkt me verschrikkelijk,' bekende Whitney, precies op het moment dat Fred de keuken in kwam lopen. Hij had gehoord wat ze zei.

'Mij niet,' zei hij met een grijns. 'Zodra de laatste het huis uit is, kunnen wij gaan reizen en alle dingen doen die de afgelopen twintig jaar niet mogelijk waren. Dan kunnen we weggaan zonder ons zorgen te hoeven maken dat ze de auto in de prak rijden, of een alcoholvergiftiging oplopen bij een of ander bierfeest, of het huis laten afbranden. Ik kan niet wachten tot we ervan af zijn,' zei hij opgewekt.

'Ik denk niet dat vrouwen dat zo zien,' zei Annie tegen hem. 'Het is voor ons een enorm verlies als de kinderen het huis uit gaan. Zij waren de beste baan die ik in al die jaren heb gehad. En nu ben ik opeens overbodig. Godzijdank heb ik nooit mijn gewone werk opgegeven, anders zou ik nu niet weten wat ik moest beginnen.' Whitney begreep haar maar al te goed. Dat was precies de reden waarom ze steeds een man voor haar probeerde te vinden.

Annie stond op van de tafel en ging haar spullen pakken. Ze nam afscheid van Fred en bedankte Whitney voor de leuke avond. Met een zucht van opluchting stapte ze in de auto. Ze popelde om thuis te zijn. Achteraf vond ze het stom dat ze was gegaan en dat ze had gedacht dat deze blind date anders zou zijn. Net als eerdere keren nam ze zich voor om dit nooit meer te doen. Maar ze wist dat ze het over een paar jaar weer vergeten zou zijn en dat ze zich dan weer zou laten overhalen. Ze hoopte dat ze deze keer beter zou onthouden hoe verschrikkelijk het was geweest.

Op het moment dat Annie uit New Jersey wegreed, waren Kate en Paul ontbijt aan het klaarmaken in Annies keuken. Ze waren vroeg opgestaan en hadden zich snel aangekleed. Paul wilde weg zijn voor Kates tante thuiskwam. Hij wist niet hoe ze zou reageren als ze merkte dat hij was blijven slapen. Hij had aangevoeld dat zij haar bedenkingen bij hem had, hoewel Kate had geprobeerd hem dat voorzichtig uit te leggen. Ze waren allebei teleurgesteld over de bezwaren van hun familie, maar het had ze niet verbaasd.

'Zij denkt dat we uit twee verschillende werelden komen,' zei hij verdrietig. Hij had het in haar ogen gezien, hoewel ze vriendelijk tegen hem was geweest en hij haar aardig vond.

'Ze komt er wel overheen,' zei Kate rustig. 'Het echte probleem met Annie is dat ze denkt dat ik nog een kind ben. Ze is erg bezorgd om me. Ze was nog behoorlijk jong toen mijn ouders overleden, en ze heeft als een moeder voor ons gezorgd. Ik denk dat het moeilijk voor haar is om dat nu op te geven en te beseffen dat we volwassen zijn.'

'Ze lijkt me een goede vrouw,' zei Paul, en toen boog hij voorover om Kate een zoen te geven. 'Ik hou van jou. Jij bent ook een goede vrouw,' zei hij, met een glimlach. Ze hadden afgesproken dat hij die middag zou terugkomen. Hij wilde niet dat Annie zou weten dat hij was blijven slapen, en wilde ook Kate niet in moeilijkheden brengen. Zijn timing was perfect. Tien minuten nadat hij was vertrokken, kwam Annie thuis. Kate had afgewassen en opgeruimd en was net haar bed aan het opmaken, toen Annie binnenkwam en haar gelukkig nieuwjaar wenste.

'Wat heb jij gisteravond gedaan?' vroeg ze aan Kate. Ze had zich afgevraagd of Paul de nacht bij haar zou hebben doorgebracht, maar ze zag dat dat niet was gebeurd. Kates kamer zag er keurig opgeruimd uit, en er was geen spoor van Paul te bekennen.

'We zijn uit geweest met vrienden. Het was niet veel bijzonders. Ik was al vroeg weer thuis,' zei Kate. Toen ze klaar was met haar bed opmaken, liepen ze samen naar de huiskamer. 'En jij? Heb jij een leuke avond gehad?' Ze was blijkbaar niet boos meer. Annie lachte en vertelde haar over de blind date.

'Volgens mij was het de ergste die ik ooit heb meegemaakt. Ik blijf liever de rest van mijn leven een "non" dan dat ik met dat soort kerels moet omgaan,' zei Annie.

Kate keek beschaamd bij deze opmerking. 'Het spijt me dat ik dat heb gezegd. Ik was kwaad.' Ze had het niet leuk gevonden toen Annie haar zorgen over Paul uitte. Hij was fantastisch voor haar en hij was een ontzettend lieve man. Ze wilde dat Annie zonder enige aarzeling net zo enthousiast over hun relatie zou zijn als zijzelf. Dat was behoorlijk veel gevraagd, om wie het ook maar ging. Maar Annie was altijd erg beschermend als het haar betrof. Té beschermend, vond Kate.

'Het geeft niet, je hebt gelijk. Ik leef inderdaad als een non. Waar is Paul, trouwens?'

'Hij komt straks,' zei Kate nonchalant, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat hij altijd in haar nabijheid was.

'Dat is leuk,' zei Annie oprecht. 'Als je wilt, kan hij blijven eten.' Annie vond hem aardig en wilde hem graag beter leren kennen. Het was duidelijk dat hij voor Kate erg belangrijk was. Maar ze wist ook dat tradities een grote rol konden spelen, zelfs bij een nieuwe generatie, in een ander land. 'Waar is je broer?' vroeg ze aan Kate.

'Ik weet het niet. Hij is spoorloos. Gisteravond is hij waarschijnlijk met vrienden uit geweest. Ik weet niet waar hij is beland, maar daar ligt hij nu vast nog te slapen.' Kate liep terug naar haar kamer om Paul te bellen. Ze vertelde hem dat hij terug kon komen wanneer hij maar wilde en dat haar tante hem had uitgenodigd om te blijven eten. Hij klonk opgelucht.

'Is ze er niet achter gekomen dat ik ben blijven slapen?' vroeg hij nerveus.

'Nee. Ik heb alle borden en zo opgeruimd. Je was nog maar net weg toen ze thuiskwam.'

'Ik ga eerst lunchen met mijn ouders en daarna kom ik naar je toe,' beloofde hij. Kate ging op haar bed naar muziek liggen luisteren en dacht aan hem. Ze was nog nooit van haar leven zo gelukkig geweest.

Ted en Pattie werden om twee uur 's middags wakker van de telefoon. Het was haar ex die belde om te zeggen dat hij de kinderen kwam afzetten. Ted zei dat hij toch al wilde vertrekken. Hij vond het geen goed idee als de kinderen hem daar te vaak zouden zien en het vermoeden kregen dat hij bleef slapen. Hij wilde voor hen graag de schijn van fatsoen ophouden.

'Ik moet naar huis,' zei hij terwijl hij de douchekraan openzette.

Pattie stond in de deuropening en bewonderde zijn lichaam. "Waarom?' vroeg ze. Ze stapte bij hem onder de douche. 'Waarom moet je naar huis? Waarom blijf je niet gewoon hier, bij ons?'

'Ik wil wat tijd met mijn tante en mijn zus doorbrengen,' zei hij eerlijk. Soms had hij het gevoel dat ze zijn leven probeerde over te nemen. Ze wilde hem voortdurend om zich heen hebben.

'Ben je niet liever hier?' vroeg ze, terwijl ze haar lichaam tegen hem aan drukte. Het water liep over hun gezichten, en toen ze hem liefkozend in haar handen nam, kwam hij weer tot leven. Ze had elke keer weer dat effect op hem. Het was net tovenarij.

'Soms ben ik liever hier,' zei hij. Hij kuste haar en streelde haar borsten. Zij leidde hem zachtjes bij haar naar binnen. 'En soms wil ik ook bij hen zijn,' fluisterde hij in haar haar, maar Annie en Kate verdwenen snel uit zijn gedachten. Pattie had er slag van om alles uit zijn gedachten te verdrijven behalve haar. Ze ging schrijlings op hem zitten en ze bedreven de liefde in de douche. Het effect was onmiddellijk en explosief. Hij kon het nauwelijks verdragen om zich na afloop uit haar terug te trekken. Ze zeepte hem zachtjes in, waardoor hij nog langer opgewonden bleef. 'Als je zo doorgaat, kom ik hier nooit weg,' waarschuwde hij, en ze lachte.

'Dat is ook de bedoeling.'

Hij trok zich iets terug, keek op haar neer en bracht onder woorden wat hij zich al vaak had afgevraagd. 'Wat wil je met zo'n jongen als ik?'

'Ik ben gek op je. Ik ben mijn hele leven nog nooit zo verliefd geweest.' Ze zag er jong en kwetsbaar uit toen ze dit zei.

'Waarom? Ik ben niet oud genoeg om een vader te zijn voor je kinderen. Ik ben er nog niet aan toe om te trouwen. Ik moet mijn rechtenstudie nog afmaken. Ik heb het gevoel dat ik een stuk volwassener ben geworden sinds ik je heb ontmoet, maar ik heb nog een lange weg voor me.'

'Neem me dan met je mee. Dan worden we samen volwassen.'

'Jij bént het al,' bracht hij haar in herinnering. 'Jij bent een moeder, je bent getrouwd geweest... Ik ben nog maar een kind.'

'Het kan me niet schelen, als je maar van mij bent.' En toen zei ze iets wat hem beangstigde: 'Ik laat je nooit meer gaan.'

'Zeg dat niet,' zei hij zacht. Hij droogde zich af en trok zijn kleren aan. Hij voelde zich opgesloten als ze dit soort dingen zei. Hij wilde niet haar gevangene zijn, hoe opwindend ze ook was. Hij wilde uit vrije keus bij haar blijven. Soms had Pattie iets wanhopigs, wat hem angst aanjoeg. Hun relatie was zoveel intenser dan alles wat hij ooit had meegemaakt.

'Het is waar,' zei ze, terwijl ze hem verdrietig aankeek. 'Ik ga dood als je bij me weggaat.'

'Nee, dat is niet waar,' zei hij streng. 'Je hebt kinderen. Je mag zo niet denken.'

'Ga dan niet bij me weg.'

'Ik ga helemaal nergens naartoe,' zei hij zacht, 'maar zulke dingen moet je niet zeggen. Ik word er bang van.' Ze knikte en kuste hem hard op de mond.

Hij vertrok een paar minuten voor haar kinderen thuiskwamen en hield een taxi aan om hem naar Annie te brengen. Hij draaide zich om en zwaaide naar Pattie, die hem stond na te kijken. Haar ogen lieten de taxi niet los voor hij helemaal uit het zicht was verdwenen.

In Parijs zouden Jean-Louis en Liz Damien, de zoon van Jean-Louis, gaan ophalen, die een dag en een avond bij hen zou blijven. Ze hadden de avond ervoor gedineerd met vrienden van Jean-Louis. Lizzie had het sinds haar aankomst heerlijk gehad. Jean-Louis had een prachtig klein appartement aan de linkeroever van de Seine, met een terras dat uitkeek over het water. Ze vond het zalig om de bootjes gade te slaan die langs kwamen varen, en uit te kijken over de stad. Als ze hier voor haar werk kwam, verbleef ze altijd in het Four Seasons of het Bristol-hotel, maar het was veel leuker en romantischer om bij hem te logeren. Ze keek er ook naar uit om zijn zoon te ontmoeten. Jean-Louis was van plan hen mee te nemen naar het park en had zijn zoon een ritje in de draaimolen beloofd.

Lizzie was zich in zijn grappige oude badkamer met de ronde oeil-de-boeuf ramen aan het klaarmaken om weg te gaan, toen ze zag dat het toiletpapier op was. Ze trok een la open om een nieuwe rol te pakken en daar zag ze tot haar schrik verschillende setjes damesondergoed en een zwartkanten beha liggen. De spullen waren niet van haar. Ze wist niet zeker of het restanten waren uit een grijs verleden, of iets van recentere datum, maar ze pakte alles uit de la en gooide het bij hem op het bed. Jean-Louis lag naar een voetbalwedstrijd tussen Paris FC. en Saint-Germain te kijken.

'Dit vond ik in de badkamer,' zei ze terloops. Hij keek even achterom, maar precies op dat moment maakte Paris F.C. een doelpunt. Hij hoorde het publiek juichen en keek snel weer naar de tv terwijl hij haar antwoord gaf. Hij had het kanten ondergoed op het bed zien liggen, maar hij verblikte of verbloosde niet.

'Je hebt mijn geheim ontdekt,' zei hij met een glimlach. 'Ik draag dat als jij er niet bent.'

'Erg grappig,' zei ze, met een vaag, beverig gevoel in haar maag. Normaal gesproken was ze niet jaloers, maar ze hadden afgesproken dat hun relatie exclusief zou zijn, en ze wilde zeker weten dat ze zich daar allebei nog steeds aan hielden. 'Zijn deze spullen van iemand die je kent?' Het was niet erg waarschijnlijk dat een volslagen onbekende naar zijn appartement was gekomen en haar slipjes en beha in een la had achtergelaten.

'Waarschijnlijk zijn ze van Françoise . Ik weet zeker dat ze hier al jaren liggen en dat ze ze is vergeten toen ze wegging. Ik kijk nooit in die laden. Gooi ze maar weg. Als ze er vier jaar niet naar heeft gevraagd, zal ze ze nu ook wel niet meer nodig hebben.' Françoise was de moeder van zijn zoon, en het verhaal klonk aannemelijk. Liz glimlachte naar hem en gooide de spullen in de prullenbak onder zijn bureau. Hij had een schoonmaakster die één keer per week bij hem langskwam, hoewel dat niet te zien was. Zijn appartement was net zo rommelig als zijn kleding.

'Het toiletpapier is trouwens op,' deelde ze mee, terwijl ze verderging met aankleden. Ze was opgelucht door zijn eenvoudige, nuchtere verklaring. Ze had een hekel aan jaloerse scènes, en het was fijn om te weten dat hij haar niet bedroog. Het was niet de liefdesaffaire van de eeuw, maar het was een regeling waar ze zich allebei prettig bij voelden.

'Er ligt een rol in mijn bureau. Onderste la.' Zo'n onlogische plek voor toiletpapier was typisch iets voor hem. Zijn huishouden was een puinhoop. 'Ik weet het, het klinkt krankzinnig, maar anders vergeet ik waar ik hem heb.'

Ze had intussen een spijkerbroek en een trui aangetrokken, en een paar sexy laarsjes met hoge hakken. Ze zag er superslank uit. Ze deed een framboosrode pashmina om haar hals en trok een jas van zwart vossenbont aan die ze in Milaan had gekocht. Ze zag er erg chic uit voor het park en de draaimolen, en hij glimlachte bewonderend naar haar terwijl hij de tv uitzette en opstond van het bed. Hij was blij: zijn club had gewonnen. Voor ze zijn zoon gingen ophalen, ging hij met haar uit lunchen bij Brasserie Lipp, een beroemde oude eetgelegenheid aan de Boulevard Saint-Germain. Liz was nieuwsgierig naar de jongen en keek ernaar uit om zijn moeder te zien. Ze was een buitengewoon succesvol model met wie Jean-Louis twee jaar had samengewoond en met wie hij nog steeds vriendschappelijk omging. Ze waren uit elkaar gegaan toen de jongen nog geen jaar was. Dat was nu vier jaar geleden, en ze had sinds Jean-Louis verschillende relaties gehad.

Liz nam een salade en Jean-Louis koos voor een zware Duitse maaltijd. En om drie uur waren ze bij het appartementengebouw aan de Rue Jacob, waar Franchise woonde. Ze was vijfentwintig en leek vijftien toen ze de deur opendeed. Ze was nog langer dan Liz: ruim een meter tachtig, op haar blote voeten. Ze had grote groene ogen, een gave huid en lang rood haar. Damien had hetzelfde haar als zijn moeder, maar verder was hij het sprekende evenbeeld van Jean-Louis. Hij glimlachte stralend naar zijn vader en keek toen vragend naar Liz. Jean-Louis stelde haar voor en zei dat ze een vriendin was. Françoise bekeek haar met dezelfde nieuwsgierige blik als haar zoon. Ze gaf Lizzie een hand en vroeg of ze binnen wilden komen.

De inrichting van haar appartement was uitgesproken Marokkaans, met leren poefs op de grond, lage tafels en banken die betere tijden hadden gekend en bedekt waren met kleurige sjaals. Haar huishoudelijke kwaliteiten waren vergelijkbaar met die van Jean-Louis. De kamer lag bezaaid met tijdschriften, losse foto's, schoenen en halflege flessen wijn.

Damien maakte een vrolijke, zorgeloze indruk. Hij rende naar zijn vader toe om hem te begroeten en gaf zijn moeder een zoen toen ze weggingen.

De twee vrouwen hadden elkaar nieuwsgierig bekeken, maar erg weinig tegen elkaar gezegd. Lizzie had het gevoel dat Françoise niet verrukt was om haar te zien, maar ze leek zich er ook niet bovenmatig aan te storen. Jean-Louis had verteld dat ze altijd een erg open relatie hadden gehad toen ze nog bij elkaar waren en dat ze elkaar nooit helemaal trouw waren geweest. Hij had tegen Liz gezegd dat zij de enige vrouw was aan wie hij monogamie had beloofd en hij beschouwde dat als een grote verplichting en een enorme concessie van zijn kant. Tot nog toe was monogamie, zowel van hem als van zijn partner, voor hem van geen belang geweest. Hij vond dat je moest leven bij de dag en mogelijkheden moest pakken wanneer die zich voordeden. Hij plaagde Lizzie vaak dat ze zo Amerikaans was, en dat Amerikanen zo puriteins waren. Maar zij hield vast aan haar regels. Ze wilde niet dat haar vriend met andere vrouwen naar bed ging. Ze had nooit bewijs gehad van het tegendeel, en als ze hem 's avonds thuis opbelde als hij in Parijs was, was hij altijd alleen. Het had Liz geïntrigeerd om hem samen te zien met Damiens moeder toen ze elkaar ontmoetten. Zo te zien waren ze vrienden en verder niets. Hij had Liz vanaf het begin al verteld dat Françoise en hij goed bevriend waren, en zij vertrouwde hem. Hij had nog nooit tegen haar gelogen.

Ze gingen naar het Bois de Boulogne. Het was koud, maar ze renden rond en balden met Damien. Het was een schattig jongetje en Liz deed veel moeite om Frans met hem te praten. Ze gingen met hun drieën in de draaimolen en na afloop dronken ze warme chocolademelk bij Ladurée op de Champs Elysées, met gebak. Damien vond het heerlijk en zelfs Lizzie bezweek en nam macarons en een kopje thee. Daarna gingen ze naar Jean-Louis' appartement, waar Liz Damien de trein gaf die ze voor hem had gekocht. Hij was er dolblij mee, en toen hij geen zin meer had om ermee te spelen, zette Jean-Louis in de slaapkamer een Disney-dvd voor hem op. Terwijl hij daarnaar keek, praatten de twee volwassenen rustig met elkaar in de woonkamer. Het was een heerlijke dag geweest. Lizzie had Jean-Louis' zoon al lange tijd eens willen ontmoeten, maar het was er nog niet eerder van gekomen. Dit was de eerste keer dat ze vrij had in Parijs: anders was ze altijd erg druk met het organiseren van shoots en had ze tussendoor geen tijd voor zichzelf.

'Ik wou dat hij vaker bij mij kon zijn,' zei Jean-Louis weemoedig. 'Het is een heerlijk kind, maar ik ben nooit thuis. In ieder geval nooit lang. Françoise reist ook veel. Haar moeder komt over uit Nice om voor hem te zorgen, maar nu hij echt naar school moet, denkt ze erover om hem definitief in Nice te laten wonen. Het is moeilijk voor hem om steeds van de een naar de ander te gaan, en haar moeder zorgt goed voor hem. Françoise was eigenlijk nog te jong toen hij werd geboren. Toen ze destijds zwanger raakte vonden we het een geweldig idee, maar we hadden waarschijnlijk beter kunnen wachten.' Hij keek Liz glimlachend aan. 'Maar dan was hij nooit geboren. Ik denk dat het lot uiteindelijk de goede beslissingen neemt.' Het kwam haar vreemd voor om zoiets belangrijks als het wel of niet krijgen van een kind aan 'het lot' over te laten. Zij had niet het gevoel dat ze eraan toe was om een baby te krijgen, en ze kon zich niet voorstellen dat dat de komende jaren zou veranderen. Ze was te druk met haar carrière. Hetzelfde gold voor Françoise en Jean-Louis, maar zij leken zich er niets van aan te trekken.

'Zal hij jullie niet vreselijk missen als hij bij zijn oma gaat wonen?' Ze had medelijden met de jongen, die steeds heen en weer werd gejojood tussen twee zeer onafhankelijke mensen die hem hadden gekregen toen ze nog te jong waren, en een oma die aan de andere kant van het land woonde.

'Het zou beter voor hem zijn. Zij biedt hem meer vastigheid dan wij, en Françoise heeft twee zussen, in Aix en Marseille. Hij zou zijn ooms en tantes en neefjes en nichtjes meer te zien krijgen. Wij hebben geen tijd om hem met andere kinderen te laten spelen, behalve op de peuterspeelzaal of bij het kinderdagverblijf, waar Françoise hem naartoe brengt. Jij bent ook door iemand anders dan je ouders opgevoed. Volgens mij heb je daar ook geen problemen aan overgehouden,' zei hij praktisch. Maar wat hij niet inzag en nooit had begrepen was hoe diep de littekens waren die de dood van haar ouders bij Lizzie had achtergelaten, hoe goed Annie ook voor hen had gezorgd. Het was niet hetzelfde als opgroeien bij een vader en moeder. Het was voor haar een verpletterend verlies geweest. En misschien was het nog erger als je ouders ervoor kozen om je weg te sturen. Hoe moest je dat later aan jezelf uitleggen?

'Wij hadden geen keus. Mijn ouders waren overleden. Maar Damien zal zich door jullie misschien in de steek gelaten voelen. Ik heb in mijn tienerjaren erg geleden onder het verlies van mijn ouders. Ik denk dat ik hun kwalijk nam dat ze dood waren gegaan, hoewel ik heel veel van mijn tante hield. Ze was fantastisch, ze was als een moeder voor me. Maar ze is niet mijn moeder, ze is mijn tante.'

'We leggen het hem later wel uit.' Jean-Louis glimlachte naar haar, terwijl hij een Gitane opstak. 'Françoise is er nog niet aan toe om haar carrière op te geven. Wat zij doet, op dit niveau, kan ze nog maar een paar jaar volhouden. Het zou voor haar zonde zijn om nu te stoppen. En ik kan dat ook niet doen. Ik weet zeker dat hij het zal begrijpen,' zei Jean-Louis vol vertrouwen. Liz wist niet zeker hoe Damien er later over zou denken dat zijn ouders niet bereid waren geweest zich aan hem aan te passen en alleen aan zichzelf hadden gedacht. Ze vond dat ze hem in sommige opzichten als een stuk speelgoed behandelden. Ze was nog steeds dankbaar voor de offers die Annie had gebracht, en waarvan ze zich nu extra bewust was. Ze kon zich niet voorstellen hoe haar leven eruit zou zien als zij nu drie kinderen zou moeten opvoeden, in de leeftijd waarin haar broer en zus en zij waren toen Annie ze op haar zesentwintigste kreeg. Liz achtte zichzelf er niet toe in staat, nu niet en ook later niet, en ze bewonderde Annie des te meer om alles wat ze had gedaan.

'Ik zou het ook niet kunnen,' zei Liz eerlijk, 'maar ik zou geen kind nemen. Ik wil niet iemand anders zijn leven verprutsen.'

'Dat doen wij ook niet,' verzekerde Jean-Louis haar, blind voor wat ze de jongen onthielden. Op dat moment liep Damien de kamer binnen. De film was afgelopen en hij had honger. Jean-Louis deed wat kaas en paté voor hem op een bord en opende een van de dozen met macarons, die ze die middag bij Ladurée hadden gekocht. En Damien was daar zo te zien volkomen tevreden mee. Als hij bij zijn moeder was, leefde hij op pizza en sandwiches. Zijn vader had altijd lekkerder dingen om te eten. Maar hij zag er niet ongelukkig of ondervoed uit, en hij was gemakkelijk gezelschap. Hij had al op jonge leeftijd geleerd zich aan te passen aan de volwassenen om hem heen en geen moeilijkheden te veroorzaken. Als hij dat wel deed, stuurden ze hem weg. Liz vond het een moeilijk leven voor hem. Het was niet het bestaan dat zij aan een kind zou willen geven, en het leek ook niet op de jeugd die ze had gehad bij haar tante, die zich aan hen had aangepast en hun een veilige, gelukkige kindertijd had gegeven. Annie had het er altijd over dat ze zo blij was dat ze hen had. Lizzie was haar dankbaarder dan ooit als ze het bekeek in de context van haar eigen leven en bedacht hoe moeilijk het haar nu al viel om alles te doen wat ze moest doen. Ze wist zeker dat het voor Françoise en Jean-Louis ook niet gemakkelijk was. Maar Damien betaalde er de prijs voor. Dat had zij nooit gedaan. Zij had onder de omstandigheden een volmaakte jeugd gehad. En desondanks durfde ze het nu nog niet aan om langdurige verbintenissen aan te gaan. Ze had nog nooit tegen een man gezegd dat ze van hem hield, uit angst dat als ze dat zou doen, hij misschien dood zou gaan of zou verdwijnen. Ze was nooit echt verliefd geweest. Ze had nog steeds haar twijfels over Jean-Louis. Ze voelde zich tot hem aangetrokken en ze genoot van zijn gezelschap, maar liefde was voor haar iets wat veel dieper ging en waarbij er geen weg terug was. Tot nog toe had ze altijd de mogelijkheid opengehouden om een relatie te beëindigen of om weg te gaan. Ze wilde zich nu nog niet binden. Ze kon zich niet eens voorstellen dat ze een kind met hem zou krijgen. En zeker niet op haar twintigste, zoals Françoise. Jean-Louis had vaak gezegd dat hij ooit graag een tweede kind zou willen. Liz was niet van plan zich daarvoor aan te bieden.

Lizzie kaartte een poosje met Damien en daarna speelden ze samen met zijn nieuwe trein. Later zette Jean-Louis weer een dvd op, en uiteindelijk viel het onweerstaanbare jongetje met de grote groene ogen en het rode haar op het bed van zijn vader in slaap. Jean-Louis tilde hem op en legde hem op het smalle bed in het piepkleine kamertje waar hij sliep als hij bij zijn vader was. De volgende dag zouden ze hem weer naar Françoise brengen.

Toen Damien naar bed was, brachten Liz en Jean-Louis de avond rustig samen door bij een glaasje wijn. Ze praatten vooral over mode en over de redacteuren en fotografen die ze kenden, het beleid bij de verschillende tijdschriften, vooral dat van haar, en hun carrières. Ze voelden zich bij elkaar op hun gemak, hadden dezelfde interesses, deelden veel kennissen en werkten in hetzelfde milieu. Het was voor hen allebei een ideale situatie. En dit was een volmaakte nieuwjaarsdag. Ze kroop dicht tegen hem aan toen ze die avond naar bed gingen. Ze wilde niet meer dan dat. Ze vond het fijn om bij hem te zijn in zijn grappige appartementje in Parijs en zijn zolderkamer in New York. Ze vrijden die avond niet, omdat Lizzie niet het risico wilde lopen dat Damien onverwachts binnen zou lopen. Er was maar één wc in het appartement en hoewel Jean-Louis haar verzekerde dat Damien niets zou horen en 's nachts nooit wakker werd, durfde ze het niet aan. Ze voelde zich verantwoordelijk voor de jongen als ze hier was.

De volgende ochtend werden ze allemaal om dezelfde tijd wakker, en Damien verscheen in de deuropening van hun slaapkamer in dezelfde kleren die hij de dag ervoor had gedragen. Jean-Louis had hem niet wakker willen maken om ze uit te trekken. Damien sprong bij hen op bed en vroeg wat ze die dag gingen doen. Jean-Louis zei dat ze hem na het ontbijt weer naar zijn moeder zouden brengen, omdat Lizzie en hij de volgende dag weer gingen werken en veel moesten voorbereiden.

'Mijn oma komt vanavond,' zei Damien vrolijk. 'Maman gaat morgen naar Londen, voor haar werk. Ze blijft vijf dagen weg.' Hij was al van de plannen op de hoogte en leek blij dat zijn oma zou komen. 'Als oma hier is, eten we iedere dag een ijsje,' legde hij uit aan Liz, en haar hart ging naar hem uit. Een ijsje leek nauwelijks voldoende compensatie voor een paar ouders die zo zelden thuis waren en zo helemaal opgingen in hun eigen leven. Ze hoopte dat zijn oma dit zo veel mogelijk goedmaakte.

Liz maakte toast met jam voor hen allemaal en kookte een ei voor Damien. Jean-Louis bereidde in die tijd café au lait en gaf ook wat aan de jongen. Hij serveerde het in diepe kommen, zoals ze in de oude cafés deden. Het was heerlijk, en Damien had een melksnor van het lekker geurende brouwsel. Liz dronk haar koffie helemaal op.

Om een uur of elf waren ze terug bij Françoises Marokkaanse onderkomen aan de Rue Jacob. Damien was blij om zijn moeder te zien, hoewel hij sip keek toen hij afscheid moest nemen van zijn vader. Jean-Louis legde uit dat hij twee weken in Parijs zou zijn en dat hij van plan was zijn zoon gauw weer te zien. Damien keek blij. Het was duidelijk dat hij dol was op zijn vader.

Er was ook een man in het appartement. Hij leek Lizzie nog erg jong, hooguit negentien. Na een paar minuten herkende ze hem. Het was een jong Brits model, met wie Vogue de laatste tijd veel had gewerkt. Hij was erg aardig tegen Damien toen ze binnenkwamen. Hij praatte tegen hem als kinderen onder elkaar en Damien leek hem te kennen. Hij heette Matthew Hamish, en Jean-Louis kende hem ook. Jean-Louis was na afloop nogal geïrriteerd, wat Liz verbaasde. De opmerkingen die hij over het jonge Britse model maakte, gaven haar bijna de indruk dat hij jaloers was.

'Ben je jaloers op hem?' vroeg ze, toen ze het gebouw uit liepen.

'Natuurlijk niet. Het gaat mij niets aan met wie ze naar bed gaat.' Hij wist niet zeker of dat het geval was, maar toen ze aankwamen had Matthew met alleen een spijkerbroek aan op de bank gelegen, en hij had eruitgezien alsof hij net onder de douche vandaan kwam. 'Ik vind het alleen een beetje dom om steeds nieuwe mensen in Damiens leven te introduceren die voor haar niet belangrijk zijn en uiteindelijk toch weer weggaan.'

'Hoe weet je dat hij niet belangrijk voor haar is?' vroeg Lizzie belangstellend. Ze vond echt dat hij jaloers klonk. Françoise was vriendelijker tegen haar geweest dan Jean-Louis tegen het jonge mannelijke model. Hij had nauwelijks een woord met hem gewisseld, terwijl Françoise Liz had bedankt voor haar goede zorgen voor Damien en hartelijker was geweest dan de eerste keer dat ze elkaar hadden ontmoet.

'Hij is haar type niet,' antwoordde Jean-Louis een beetje kortaf, en hij veranderde van onderwerp. Maar Liz merkte dat hij nog een poosje prikkelbaar bleef. Hij ontspande pas weer toen ze teruggingen naar zijn appartement. Ze moesten allebei een aantal telefoontjes plegen over de shoots die ze de volgende ochtend gingen doen. Liz vond het jammer dat ze niet samen zouden werken. Zij moest aan de slag voor een groot artikel over sieraden, waarvan de voorbereidingen al maanden bezig waren, en hij moest naar de shoot voor de omslag van het aprilnummer van de Franse Vogue.

Tegen de avond gingen ze naar een bistro in de buurt, waar ze salade en soep aten, en toen ze later in zijn appartement terugkwamen, vrijden ze met elkaar. Jean-Louis' irritatie over Françoise  en het Britse model leek te zijn weggezakt, en Lizzie concludeerde dat hij gewoon zijn territorium verdedigde. Niemand vond het leuk om geconfronteerd te worden met de nieuwe geliefde van zijn ex, zelfs als de relatie allang voorbij was. En ze besefte dat hun openheid tegenover elkaar, vooral omwille van Damien, erg Frans was. Jean-Louis was in ieder geval weer in een goede bui toen ze die avond naar bed gingen, en ze vielen in elkaars armen in slaap. Jean-Louis had de wekker op vijf uur gezet. Ze moesten allebei om zes uur op hun set zijn. Toen Liz al bijna sliep, merkte ze dat ze aan Damien moest denken. Ze wist niet waarom, maar ze kon hem niet uit haar hoofd zetten. Haar hart deed pijn als ze dacht aan het leven dat hij leidde. Hij verdiende zoveel meer dan hij kreeg. Het deed haar bijna verlangen dat Jean-Louis en zij nog lang bij elkaar zouden blijven. En wie weet zou dat ook wel gebeuren. Hun dagen in Parijs waren tot nog toe perfect geweest.

11

Liz was een perfectionist die graag ieder mogelijk probleem al van tevoren oploste. Ze had een hekel aan vervelende verrassingen en ze deed er alles aan om die te voorkomen. Maar ondanks haar zorgvuldige voorbereidingen had ze de volgende dag op de set een hele reeks lastige problemen op te lossen. Ze maakten hun reportage buiten, op de Place Vendóme, en het eerste wat er misging, was dat het begon te regenen. Ze zetten een enorme tent op en filterden kunstmatig zonlicht in. Het duurde langer om de zaak te regelen, maar het was te doen. Ze hadden straalkachels neergezet tegen de ijzige kou. Maar een van de modellen zei dat ze zich toch niet lekker voelde en niet kon werken.

De kleding was bij deze shoot van secundair belang. Liz had samen met de styliste enkele eenvoudige witte en zwarte jurkjes van een Amerikaanse ontwerper uitgekozen, maar twee daarvan waren bij de Franse douane blijven steken en konden niet worden vrijgegeven. Ze moesten zich dus behelpen met wat ze hadden. De styliste verving een van de jurken door een schitterende witte blouse, wat heel goed uitpakte. De nadruk van de hele shoot lag op de sieraden die Lizzie wilde laten zien, en dat was hun grootste probleem. Bijna alle ontwerpers met wie ze werkten hadden de sieraden gestuurd die zij had uitgekozen, maar een van de belangrijkste ontwerpers had andere stukken gestuurd, die haar niet bevielen. Ze belde hem onmiddellijk op. Hij vertelde dat hij de sieraden die ze had uitgekozen had verkocht, en bood zijn excuses aan dat hij dat niet aan haar had doorgegeven. Het ergste was dat hij in Rome zat, waardoor ze niet naar hem toe kon gaan om iets anders uit te zoeken. Tijdens een pauze reed ze snel naar twee ontwerpers in Parijs met wie ze vaak samenwerkte, maar bij hen vond ze niets wat haar aanstond. Ze kwam voor de shoot nog drie tot vier stukken tekort. Dit was precies het soort stress en ergernis waar ze een hekel aan had, maar het was soms niet te vermijden.

'Jezus, had ik mijn horoscoop maar gelezen voor vandaag,' klaagde ze tegen de hoofdstyliste. Ze had er geen idee van wat ze moest doen. Ze herschikte de sieraden voor de verschillende shots, maar hoe ze het ook deed, ze kwam tekort, en dit was een belangrijk artikel. De hoofdredacteur in New York had er geen boodschap aan dat er een model ziek was geworden, dat er twee jurken nog bij de douane lagen en dat vier belangrijke sieraden die ze wilde laten zien, waren verkocht. Lizzie zat met dichtgeknepen ogen in een stoel langs de zijkant van de set en probeerde een oplossing te bedenken. Meestal wist ze wel een konijn uit de hoge hoed te toveren, maar deze keer kwam ze er niet uit. Na een paar minuten kwam een van de assistentes van de stylist naar haar toe, maar Lizzie wuifde haar weg. Ze wilde nu niet gestoord worden. Jean-Louis belde haar ook tijdens zijn lunchpauze, en ze vertelde hem dat ze tot over haar oren in de shit zat en dat ze hem zou terugbellen. Hij vertelde dat zijn shoot prima verliep, wat haar alleen nog maar meer irriteerde. Ze had nu haar eigen problemen.

Toen ze haar mobiel uitdrukte, kwam de jonge assistente weer naar haar toe. 'Het spijt me, Liz. Ik weet dat je het druk hebt, maar Alessandro di Giorgio is hier.'

'Shit,' zei Lizzie, met opeengeklemde kaken. Hij was een van de belangrijke ontwerpers van wie ze sieraden gebruikten, en het laatste waar ze nu behoefte aan had was dat hij haar op de vingers kwam kijken om er zeker van te zijn dat zijn werk het belangrijkste onderdeel van de shoot vormde. Sommige ontwerpers gedroegen zich net als verwende kinderen en ze was niet van plan zich door een van hen te laten vertellen wat ze moest doen, of zich met mooie praatjes te laten overhalen om hem extra op de voorgrond te plaatsen. 'Wil je tegen hem zeggen dat ik er niet ben?' Ze had hem nog nooit persoonlijk ontmoet. Alle contacten waren verlopen via de e-mail, en zijn grote stukken waren allemaal met gewapende beveiliging vanuit Rome naar haar toe gestuurd.

'Ik denk dat hij al weet dat je er bent,' zei de jonge styliste verontschuldigend. Ze kwam net van school en was bloednerveus. Dit was haar eerste grote klus. Ze wist dat Lizzie bekendstond als een perfectionist, en na alles wat er die ochtend was misgegaan, was ze als de dood dat iemand dat op haar zou afreageren. In de modebusiness liepen de spanningen altijd hoog op, en als er op een shoot iets misging, kregen de mensen onder aan de ladder daar onvermijdelijk de schuld van. Zij stond helemaal onder aan de ladder.

Liz keek haar geïrriteerd aan, maar ze bleef beleefd. 'Ik heb nu geen tijd om met hem te praten. Ik probeer te bedenken wat ik in godsnaam moet doen met die drie stukken die ik niet heb. Of vier, om precies te zijn.'

'Daar wil hij het juist met je over hebben. Hij zei dat hij toch in Parijs moest zijn, om een belangrijke klant te spreken, en hij heeft een aantal stukken bij zich die je nog niet hebt gezien. Hij kwam langs bij de set en ik vertelde hem wat er was gebeurd, en hij vroeg zich af of je wilde zien wat hij bij zich heeft.'

Lizzie staarde haar verbijsterd aan. Toen verscheen er een glimlach op haar gezicht. 'God bestaat echt. Waar is hij?' Het jonge meisje wees naar een lange blonde man in een donkerblauw pak met een das en een grote diplomatenkoffer in zijn hand, die werd geflankeerd door gewapende bewakers. Hij keek haar met een behoedzame glimlach aan. Toen hij op haar af liep, zag hij er net zo uit als op de foto's die ze van hem had gezien, en hij was onberispelijk gekleed.

'Miss Marshall?' vroeg hij rustig. De bewakers hielden zich op de achtergrond, maar bleven dicht genoeg in de buurt om in te grijpen als hij zou worden aangevallen. 'Ik begrijp dat u een probleem hebt. Ik heb vanmiddag een afspraak met een klant, en ik zag dat jullie bezig waren met de shoot. Ik besloot even langs te komen. Mijn klant zal het niet leuk vinden als ik minder sieraden voor haar meeneem, maar wat ze niet heeft gezien, kan ze ook niet missen. Als u een van de stukken waarin zij geïnteresseerd was wilt gebruiken, zeg ik wel tegen haar dat er oponthoud is geweest in mijn atelier.'

'Er is vast een patroonheilige voor sieradeneditors die in de problemen zitten,' zei Liz dankbaar. Ze was een groot bewonderaar van zijn ontwerpen.

'Ik laat de stukken liever niet hier zien,' legde hij uit. 'U zult dat begrijpen. Ik heb een suite in het Ritz. Als u een paar minuten kunt missen, kunnen we daar naartoe gaan.' Het hotel stond letterlijk op twintig meter afstand. Ze keek hem met grote ogen aan. Hij sprak perfect Engels, met een heel licht Italiaans accent.

Ze voelde zich net een zwerver toen ze naast hem in zijn perfect gesneden pak het Ritz in liep. Zij droeg een legging, sportschoenen, een trui en een regenjas, en bij uitzondering had ze deze keer zelfs geen schoenen met hoge hakken bij zich. Bovendien had ze om vijf uur 's morgens niet de moeite genomen om haar haar te borstelen. Ze had het snel vastgezet met een clip, waarna ze een kop van Jean-Louis' koffie achterover had geslagen en de deur uit was gerend. En nu zag ze er vreselijk uit.

Ze was onder de indruk toen ze zag dat Alessandro di Giorgio een enorme suite had aan de kant van de Place Vendôme, die hij gebruikte om klanten te ontmoeten. Zonder te aarzelen maakte hij zijn koffer open en haalde een stuk of tien adembenemend mooie sieraden tevoorschijn, met diamanten, robijnen, smaragden en saffieren. Ze waren nog groter en indrukwekkender dan de stukken die ze van de andere ontwerper had willen gebruiken. Het betekende dat er in haar artikel meer werk van Di Giorgio zou worden opgenomen, maar ze had geen andere keus, en het waren de mooiste sieraden die ze ooit had gezien.

'Mag ik vragen welke klant dit soort stukken koopt?' vroeg ze gefascineerd. Ze waren enorm.

'De vrouw van een emir,' zei hij, maar uit discretie vertelde hij er niet bij om wie het ging. 'Hebt u hier iets aan?'

'O mijn god, dit is een wonder,' zei ze, terwijl ze hem verbijsterd aankeek.

'Kiest u maar uit wat u mooi vindt, en wat u nodig hebt. Ik maak wel mijn excuses bij de vrouw van de emir.' Voor hem was dit ook goede publiciteit. Hij was bekend in de Verenigde Staten, maar nog veel bekender in Europa. Hij was de derde generatie sieradenontwerpers in zijn familie. Zijn grootvader had de zaak opgezet, en zijn vader leefde nog en was nog steeds bij het bedrijf betrokken. Alessandro was achtendertig en had vijftien jaar voor zijn vader gewerkt als ontwerper. Liz had voor haar artikel zorgvuldig onderzoek naar hen gedaan, en wat haar aansprak was dat veel van hun stukken uniek waren en dat hun werk in Europa in hoog aanzien stond. Ze hadden winkels in Rome, Londen en Milaan, maar niet in Parijs. Hij bezocht zijn klanten daar zelf, en het was puur geluk dat hij er vandaag was.

Liz zocht vier van de grootste stukken uit, en Alessandro knikte toen hij zag waar haar voorkeur naar uitging. Hij begreep welke richting ze uit wilde en hoe het er moest uitzien, en hij stelde een vijfde stuk voor, dat er naar zijn idee ook goed bij paste. Zij was het met hem eens en voegde het bij de andere. Hij deed de sieraden die ze had uitgekozen in dozen en wees een van zijn bewakers aan om met haar mee terug te lopen naar de set. Tien minuten nadat ze het hotel waren binnengegaan kwamen ze weer naar buiten, Liz met een onschuldig ogende boodschappentas van het Ritz, waar alle stukken in zaten die ze nodig had, inclusief één extra. Toen ze terug waren op de set, keek ze hem aan. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Hij had haar uit de shit geholpen, maar het zou grof zijn om dat te zeggen tegen een man die zo welopgevoed en beschaafd was als hij. Hij was buitengewoon beleefd.

'U hebt me echt uit de brand geholpen.' Ze moest bijna huilen terwijl ze dit zei, en hij glimlachte. 'Ik zal zorgen dat u vanavond of uiterlijk morgen alles terug hebt.'

'Neem de tijd,' zei hij rustig. 'Ik ben hier drie dagen. We moeten in Parijs een aantal klanten bezoeken.'

'Komt u ooit wel eens in New York?' vroeg ze hem. Ze vond dat ze hem echt iets verschuldigd was voor zijn royale hulp.

'Niet vaak. We doen vooral zaken in Europa. Maar zo nu en dan kom ik er wel. Ik vind New York erg prettig.' Hij zag er jonger uit nu hij met haar praatte. Hij was zo serieus en zo keurig gekleed dat ze eerst had gedacht dat hij veel ouder was. Maar ze herinnerde zich nu dat hij maar tien jaar ouder was dan zij.

'Nou, volgende keer dat u naar New York komt, ben ik u een lunch verschuldigd, of een diner, of mijn eerstgeborene, wat dan ook.'

'Ik heb u graag geholpen. Ik hoop dat uw shoot goed verloopt, Miss Marshall,' zei hij formeel.

'Dat gaat zeker gebeuren, dankzij u.' Ze keek hem stralend aan, en ondanks haar ongekamde haar en haar werkkleding zag
hij zonder enige moeite dat ze een prachtige vrouw was.

'Arrivederci,' zei hij. Daarna stapte hij samen met een van de gewapende bewakers in een Mercedes met chauffeur. De andere bewaker liet hij bij haar achter omdat zij enkele van zijn belangrijkste sieraden bij zich hield.

Een halfuur later hervatten ze hun werk. Ze was opgevrolijkt in de wetenschap dat ze had wat ze hebben moest, en de fotograaf was helemaal opgewonden toen hij de stukken zag. Ze waren veel mooier dan de sieraden die de andere ontwerper hun had toegezegd.

Om zes uur waren ze nog steeds aan het werk toen Jean-Louis langskwam. Liz was nog een beetje uit haar doen door de rampen van die ochtend en zag er wat gespannen uit, maar alles ging goed.

'Bijna klaar?' fluisterde hij in haar oor, nadat hij geruisloos achter haar was komen staan. Ze draaide zich verschrikt om, maar glimlachte toen ze hem zag.

'Over een uurtje.' Ze had het ijskoud, maar dat vond ze niet erg. Het weer was dan afschuwelijk geweest, de shoot was fantastisch verlopen.

'Hoe heb je het opgelost met die sieraden die je niet kreeg?'

'Er kwam een engel met een koffer vol sieraden uit de lucht vallen, en die heeft me iets veel beters gegeven.' Ze keek hem grijnzend aan, nog steeds onder de indruk van het geluk dat ze had gehad.

'Hoe bedoel je?' Jean-Louis keek verbijsterd. Hij wist hoe geniaal Liz was in problemen oplossen, maar dit kon zelfs zij niet voor elkaar krijgen.

'Precies wat ik zeg. Een van de ontwerpers wiens werk we gebruiken, bleek toevallig in Parijs te zijn en kwam langs. Hij was met een koffer vol fantastische sieraden op weg naar een grote Arabische klant en heeft me daar vijf van gegeven voor de shoot. Het zijn de mooiste sieraden die ik ooit heb gezien, beter dan wat we eerst zouden krijgen. En groter.'

'Je bent een tovenares,' zei hij, en hij gaf haar een knuffel. 'En je leidt een betoverd leven.' Ze had die dag inderdaad het gevoel dat er een zegen op haar rustte. 'Ik heb met een vriend afgesproken voor een borrel in het Ritz,' zei hij. 'Kom maar als je klaar bent, dan gaan we daarna samen naar huis.' Hij verdween in het Ritz en Lizzie ging weer aan het werk.

Het bleek nog twee uur te duren voor ze klaar was en alle stukken van Di Giorgio erop stonden. Ze bracht ze terug naar de gewapende bewaker, die de hele middag bij haar in de buurt was gebleven, en schreef haastig een briefje voor Alessandro di Giorgio, om hem nogmaals te bedanken. Ze beloofde dat ze hem overdrukken van het nummer met zijn stukken zou toesturen. Daarna trof ze Jean-Louis in de bar. Hij zat vrolijk kir royal te drinken met een oude vriend. Ze hadden bij elkaar op school gezeten, en de vriend zag er net zo onverzorgd uit als Jean-Louis zelf, ze leken wel tweelingen. Jean-Louis legde uit dat zijn vriend een kunstenaar was en een studio had in Montmartre die vroeger van Toulouse-Lautrec was geweest. Liz moest toegeven dat ze er voor deze ene keer net zo slordig uitzag als zij. Ze popelde om naar huis te gaan, op te warmen en een lang, warm bad te nemen.

Om tien uur waren ze terug bij zijn appartement, en Lizzie moest de volgende dag weer om vijf uur op voor de tweede dag van de shoot. Deze keer zouden ze de Place de la Concorde als locatie gebruiken, en de dag daarop de Arc de Triomphe. Ze had een zware week voor de boeg. Jean-Louis had de volgende dag vrij en was van plan die met vrienden door te brengen.

Liz liet zich in het bad zakken, deed haar ogen dicht en dacht terug aan de opnamen die ze hadden gemaakt, de sieraden die ze hadden gebruikt, en aan de modellen en hun kleren. Toen ze de film van de dag in haar hoofd afspeelde, was ze tevreden met haar werk. Ze lag er nog steeds over na te denken en maakte zich al zorgen over de volgende dag, toen ze in Jean-Louis' bed in slaap viel. Hij keek glimlachend naar haar terwijl hij het licht uitdeed. Hij had nog nooit iemand ontmoet die zo hard werkte als Liz, en wilde zelf beslist niet zo'n leven leiden. Slechts weinig mensen wilden dat wel.

Annies eerste werkdagen na de kerstvakantie verliepen niet veel soepeler dan die van Liz. Op al haar bouwlocaties bleek chaos te zijn uitgebroken. Haar belangrijkste aannemer had het bijltje erbij neergegooid en al haar projecten hadden vertraging opgelopen. Na i januari was de hel losgebarsten. Ze was zo gestrest dat ze de hele week geen tijd had om te lunchen. Pas op donderdagmiddag kwam ze op een fatsoenlijke tijd terug op kantoor. Ze had een paar bouwtekeningen die ze moest aanpassen en ze wilde haar administratie in orde maken. Bovendien had ze tientallen telefoontjes en e-mails te beantwoorden. Ze vroeg haar assistente om een kop zwarte koffie voor haar te halen en ging aan het werk. Ze besloot te beginnen met de post op haar bureau. De tweede brief die ze openmaakte was van Kates opleiding en ze schoot onmiddellijk in de stress omdat ze dacht dat ze was vergeten het schoolgeld te betalen. Meestal handelde haar accountant dit af, maar het kon zijn dat de cheque was zoekgeraakt in de post. Maar toen ze begon te lezen, bleef haar hart bijna stilstaan van schrik. In de brief werd officieel bevestigd dat Kate zich voor het komende semester had uitgeschreven. Annie had zo'n stressvolle week achter de rug, dat ze meteen woedend werd toen ze dit las. Waar was Kate in godsnaam mee bezig? Ze vergat alles wat ze verder nog moest doen en belde haar direct nijdig op haar mobiel.

'Ik moet je vanavond onmiddellijk spreken,' blafte ze door de telefoon. Dit was niets voor haar. Ze verloor zelden haar zelfbeheersing bij haar nichten en neef. Ze gaf er de voorkeur aan om dingen uit te leggen en redelijk te bespreken. Maar wat Kate had gedaan was niet redelijk. Annie was niet van plan haar te laten stoppen met school. Kate had niet eens om haar toestemming gevraagd, wat ze op haar eenentwintigste op zich natuurlijk ook niet meer hoefde te doen.

'Wat is er aan de hand?' vroeg Kate verbluft.

'Dat vertel ik je dan wel,' zei Annie kortaf. 'Niet door de telefoon. Ik ben om acht uur thuis. Zorg dat je er bent.' Ze verbrak meteen de verbinding, zonder Kates antwoord af te wachten. Ze beefde van woede. Ze had ze niet zestien jaar lang opgevoed, alles laten leren wat ze kon en ze alle kansen geboden die hun ouders hun zouden hebben willen geven om ze zomaar met hun opleiding te laten stoppen. Kate was een begaafde kunstenares, en Annie wilde dat ze naar school ging om het diploma te halen waarvoor ze met de opleiding was begonnen.

Annie werkte in recordtempo de rest van de post op haar bureau af en nam de tekeningen die ze moest veranderen mee naar huis. Ze was de rest van de middag zo in gedachten geweest, dat ze zich nauwelijks had kunnen concentreren. Toen ze thuiskwam, was het licht al aan, en Kate zat in haar kamer naar muziek te luisteren. Zodra ze de voordeur hoorde, kwam ze voor de dag en keek haar tante aan. Annie was woedend, dat was duidelijk. Ze trok haar jas uit, hing hem op de kapstok en liep naar de huiskamer. Kate kwam achter haar aan. Annie ging zitten en keek haar met een mengeling van teleurstelling en woede op haar gezicht aan. De teleurstelling schokte Kate meer dan de woede.

'Wat haal jij je in godsnaam in je hoofd?' begon Annie. 'Ik heb een brief gekregen van je school. Je hebt niet eens gevraagd wat ik ervan vond. Hoe respectloos kun je zijn? En wat ben je nu van plan te gaan doen, zonder diploma? Werken bij McDonald's?'

Kate deed haar best om rustig te blijven. Ze wilde Annie bewijzen dat ze volwassen was en geen kind meer. Ze had het recht om haar eigen beslissingen te nemen. 'Ik heb een baan aangeboden gekregen, en daar wil ik een semester aan besteden. Ik had gedacht dat ik het misschien zou kunnen doen in het kader van een kunstproject of een stage, maar dat vonden ze niet goed. Dus toen heb ik me er tijdelijk voor uitgeschreven. Het is helemaal niet zo'n punt. Het volgende semester ga ik weer naar school.'

'Wat is het voor baan?' vroeg Annie, nog steeds nijdig om hoe Kate het had aangepakt. Ze had tijdens de feestdagen niets gezegd over haar plannen om tijdelijk met school te stoppen, of stage te gaan lopen. Ze had het op zijn minst met haar kunnen bespreken.

'Het is een goede baan,' zei Kate afwijzend. 'Ik wil het gewoon doen.'

'Wat is het voor iets?' vroeg Annie fel. Ze reageerde alleen zo als ze boos was, wat maar zeer zelden voorkwam. Ze wilde alleen maar het beste voor Kate.

'Ik ga ontwerpen maken voor een tattooshop,' zei Kate rustig.

Annie staarde haar ontzet aan. 'Ben je gek geworden? Je gaat een semester bij Pratt, een van de beste kunstopleidingen van het land, opgeven om in een tattooshop te werken? Dat méén je toch zeker niet?'

'Dat meen ik wél. Ze maken prachtige kunst. Ik weet zeker dat ik daar heel creatieve dingen kan doen. Heel wat belangrijke kunstenaars van deze tijd zijn in tattooshops begonnen.'

'Als ik niet zoveel van je hield, zou ik je vermoorden. Kate, je kunt dit niet doen. Is het te laat om je nog voor het komende semester aan te melden?'

'Dat weet ik niet. Ik ga dat niet doen. Ik ga werken bij de tattooshop. Ik ben dinsdag begonnen en ik vind het fantastisch. Ik heb mijn kamer in het studentenhuis al met ingang van dit weekend opgezegd.'

'Dan verwacht ik dat je weer thuis komt wonen.' Annies stem klonk ijzig. Ze was zo kwaad dat ze nauwelijks uit haar woorden kon komen.

'Dat was ik al van plan,' zei Kate beleefd. 'Zoals ik al zei: volgend semester ga ik weer naar school. Ik wil dit gewoon een tijdje doen. Het is erg creatief werk.'

'Zou je me alsjeblieft kunnen uitleggen wat er creatief aan is om ankers en adelaars op mensen hun kont te tatoeëren? Zoiets krankzinnigs heb ik nog nooit gehoord.' Kate was altijd anders geweest dan de anderen. Ze was onafhankelijker, artistieker, idividualistischer ingesteld en moediger, en ze was nooit bang om nieuwe ideeën uit te proberen. Maar dit was een van de slechtste ideeën die ze ooit had gehad, vond Annie. Ze had haar nicht altijd gesteund in haar creativiteit, maar deze keer was ze te ver gegaan.

'Heeft Paul hier soms iets mee te maken?' vroeg ze wantrouwig. Kate schudde haar hoofd, met tranen in haar ogen.

'Nee. Hij is ook kwaad op me. Hij vindt het stom en beneden mijn waardigheid, en hij vindt dat een vrouw zoiets niet hoort te doen.'

'Daar heeft hij groot gelijk in.' Annie kon zich niet voorstellen hoe het zou zijn om tegen iemand te moeten zeggen dat haar nicht tattoo-ontwerpster was, en ze moest er niet aan denken wat Kates ouders ervan zouden zeggen. 'Ik ben erg teleurgesteld in je, Kate,' zei ze, iets rustiger nu. 'Ik verwacht van je dat je je school afmaakt. Niet voor mij, maar voor jezelf. Je hebt je diploma nodig om iets wezenlijks te gaan doen met je kunst, of om een goede baan te krijgen.'

'Dat weet ik wel,' zei Kate redelijk. Er gleden tranen over haar wangen. Ze vond het afschuwelijk om de tante van wie ze zoveel hield en wier respect zo belangrijk voor haar was, teleur te stellen. 'Ik wilde alleen eens iets anders doen, iets creatievers. En ik ben altijd gek geweest op tattoos.'

'Dat weet ik,' zei Annie, en ze sloeg een arm om haar heen. 'Maar ik wil alleen maar dat je je school afmaakt, en een tattooshop is zo'n laag-bij-de-grondse plek om rond te hangen. De mensen zijn verschrikkelijk.'

'Daar weet je niets van, en het kan me trouwens niets schelen. Ik wil me alleen met ontwerpen bezighouden. Iemand anders mag tatoeëren.' Ze zei er niet bij dat ze dat ook al leerde.

'Weten Ted en Lizzie hiervan?' vroeg Annie. Ze vroeg zich af of dit een samenzwering was, of alleen maar een van Kates krankzinnige ideeën. Maar Kate schudde haar hoofd. 'Die zullen er ook wel niet blij mee zijn,' zei Annie. Kate stak koppig haar kin naar voren, net zoals ze had gedaan toen ze vijf was. Ze was altijd de lastigste geweest van de drie, nooit bang om er haar eigen ideeën op na te houden en daar de consequenties van te aanvaarden.

'Ik moet doen waar ik gelukkig van word en wat goed voor me is, niet alleen maar waar jullie het allemaal mee eens zijn. Ik wil mooie tattoos leren maken. Het is een vorm van grafische kunst, of je het mooi vindt of niet. En daarna ga ik weer naar school,' zei ze koppig.

'Daar hou ik je aan,' zei Annie streng. Toen veegde ze de tranen van Kates wangen en zei zachter: 'Ik wou dat je niet zo verrekte onafhankelijk was en af en toe eens naar me luisterde.'

'Dat doe ik ook. Maar ik moet ook de dingen doen waar ik zelf achter sta. Ik ben eenentwintig. Ik ben geen kind meer.'

'Voor mij zul je altijd een kind zijn,' zei Annie eerlijk. Het was precies waar Whitney het een maand eerder met haar over had gehad: dat ze hen los moest laten, hun eigen fouten moest laten maken, hun eigen leven moest laten leiden. Ze kon ze niet eeuwig beschermen.

'Waar zit het eigenlijk?' vroeg Annie, en Kate vertelde het haar. Het was in een verschrikkelijke buurt, en alleen al het idee dat Kate daar rondliep, joeg Annie de stuipen op het lijf. Stel je voor dat er iets met haar gebeurde. Of dat ze aids opliep van een van de naalden. 'Ik wou dat je het uit je hoofd zette,' zei Annie smekend. 'Het is echt een van de slechtste ideeën die je ooit hebt gehad.'

'En toch ga ik het doen,' zei Kate fel. 'Ik ben volwassen, en ik heb het recht om deze beslissing te nemen.'

'Dat is zo, denk ik,' zei Annie triest. 'Maar niet alle beslissingen die we nemen zijn goed.'

'We zullen zien,' zei Kate rustig. Ze was bereid haar onafhankelijkheid met hand en tand te verdedigen. Ze zei niet tegen haar tante dat ze ook van plan was om wat te gaan reizen, en dat ze in het voorjaar met Paul naar Teheran wilde gaan om zijn familie te bezoeken. Ze vond dat ze met dat nieuws nu beter even kon wachten. Nadat ze nog een paar minuten rustig met elkaar hadden gepraat, ging Kate terug naar haar kamer. Ze was van plan dat weekend de spullen uit haar kamer in het studentenhuis op te halen.

Annie nam intussen in haar eigen kamer twee aspirientjes tegen de hoofdpijn waar ze al sinds die middag mee rondliep en ging op haar bed liggen. Ze had Lizzie kunnen bellen, maar ze wilde haar niet lastigvallen in Parijs. Het was daar drie uur in de ochtend. In plaats daarvan belde ze Ted. Hij nam niet op, en het toestel ging meteen over op de voicemail. Annie sprak een boodschap voor hem in, met het verzoek haar zo snel mogelijk terug te bellen. Ze kon er niet over uit dat Kate van plan was in een tattooshop te gaan werken. Ze werd akelig bij het idee. Het enige waar ze nu op kon hopen was dat Kate tot bezinning zou komen en weer terug zou gaan naar school, zoals ze had beloofd. Het ergst van alles was de wetenschap dat ze niets kon doen, hoeveel ze ook van haar hield. Ze was van de ene dag op de andere overbodig geworden.

12

De volgende dag was nog stressvoller voor Annie. Ze had een woordenwisseling met twee aannemers, en een bijzonder moeizame bespreking met een van haar lastigste klanten. Het weer was verschrikkelijk, waardoor alles traag liep, en het feit dat Kate met haar opleiding was gestopt zonder dat eerst met haar te bespreken of haar advies te vragen, maakte dat ze de hele dag prikkelbaar was. Hoe meer ze erover nadacht, hoe meer het idee dat Kate in een tattooshop werkte haar tegenstond. En ze had nog niets van Ted gehoord. Ze wilde op zijn minst een schouder hebben om op uit te huilen. Bovendien zou hij zijn jongste zus misschien nog kunnen beïnvloeden. Of misschien dat Liz dat kon doen, als ze terugkwam. Maar voorlopig zat Liz tot over haar oren in het werk in Parijs, en Ted had niet teruggebeld.

Aan het eind van de middag kon Annie het niet langer uithouden. Nadat ze een bouwlocatie had bezocht waar alles misliep, riep ze een taxi en gaf de chauffeur het adres op van de tattooshop die Kate de vorige avond had genoemd. Het was op Ninth Avenue, op een plek die vroeger Hell's Kitchen werd genoemd, maar de laatste jaren was opgeknapt. Het was nog steeds geen omgeving waar Annie haar nichtje graag zag rondlopen, laat staan iedere dag werken in plaats van naar school te gaan. Ze kreunde hardop toen ze bij het adres aankwam. De tattooshop trok de aandacht met grote neonletters, en een groepje onfris uitziende types stond voor de deur te roken. Annie had nog nooit zulke weerzinwekkende figuren gezien.

'Verkeerd adres?' vroeg de chauffeur, toen hij het wanhopige geluid op de achterbank hoorde.

'Nee, helaas het goede,' zei ze. Ze betaalde hem, en gaf hem een royale fooi.

'Gaat u een tatoeage nemen?' Hij klonk verbaasd. Ze leek hem er niet het type voor. Ze droeg een zwarte wollen jas, een zwarte lange broek en een zwarte kasjmier trui en zag er tot in de puntjes verzorgd uit.

'Nee, ik ga alleen maar kijken.' Ze wilde niet toegeven dat haar nicht hier werkte. Het was te gênant en deprimerend.

'Ik zou het niet doen, als ik u was,' adviseerde hij haar. 'Je kunt aids krijgen van die naalden.'

'Dat weet ik.' Ze bedankte hem nog eens en stapte uit. Toen duwde ze de deur van de tattooshop open en keek om zich heen. De mensen die er werkten droegen allemaal piercings, en de meesten hadden hun hele armen vol kleurige tatoeages. Het kon Annie niets schelen wat Kate zei. Zij beschouwde het nog steeds niet als kunst.

Een vrouw kwam naar haar toe om te vragen of ze haar kon helpen, en Annie zei dat ze Kate Marshall wilde spreken. Annie zag er met haar sluike blonde haar, haar modieuze hoge laarsjes en haar nieuwe zwarte jas uit alsof ze van een andere planeet kwam. Ze had het liefst hard de deur uit willen rennen, maar ze bleef moedig staan en wachtte op Kate. Na een paar minuten kwam haar nichtje binnen door een deur achter in de zaak, waar de privévertrekken waren. Ze droeg een minirok, een rode coltrui en legerlaarzen, maar zelfs in deze kleding vond Annie dat ze er veel te goed uitzag om hier te werken.

'Wat doe jij hier?' fluisterde Kate nerveus.

'Ik wilde zien waar je werkt.' De twee vrouwen keken elkaar diep in de ogen, en uiteindelijk wendde Kate als eerste haar blik af. Ze wist dat ze Annie er niet van kon overtuigen dat dit een acceptabel alternatief was voor school, maar ze vond ook dat ze zich niet zou moeten hoeven verdedigen. Ze had een beslissing genomen die voor haar goed aanvoelde. 'Is alles goed met je?' vroeg Annie vriendelijk. Kate knikte glimlachend en zag er gelukkiger uit dan daarvoor.

'Ik heb het hartstikke leuk. Ze leren me veel. Ik wil zelf tattoos leren zetten, zodat ik weet wat erbij komt kijken en kan zien hoe de ontwerpen op de huid tot hun recht komen.' Annie wilde vragen: 'Waarom?' maar wist zich nog net in te houden.

Ze bleef maar een paar minuten. Kate stelde haar niet voor aan haar collega's. Ze voelde zich net een klein kind nu haar tante haar hier kwam controleren, en wat haar betrof was ze geen kind meer. Ze was een volwassen vrouw.

Kate was zichtbaar in verlegenheid gebracht door haar bezoek, dus zodra Annie even had rondgekeken, vertrok ze weer. Ze kon wel huilen toen ze in een taxi wegreed. Het lukte haar niet het beeld van die mensen met hun piercings uit haar hoofd te zetten. In haar ogen was het maar een eng stelletje.

Ze moest nog één bouwlocatie bezoeken voor ze terugging naar kantoor, om aan het eind van de dag naar huis te gaan. Het was een van de projecten die haar hoofdbrekens bezorgden, en ze was laaiend toen ze zag dat een van de werkmannen eerder op de dag water uit een slang had laten lopen, zodat de grond nu was bedekt met een gladde ijslaag. Het was vragen om ongelukken en opnieuw een probleem waar ze niet op zat te wachten. Ze sprak er de voorman en de aannemer op aan, die allebei aanwezig waren, en stapte daarna over het bouwafval heen om snel terug te lopen naar de straat. Het was al laat en ze was in haar gedachten nog zo met Kate en haar nieuwe baan bezig, dat ze het laatste stukje ijs over het hoofd zag. Plotseling schoten haar hoge laarsjes onder haar vandaan, en ze kwam met een scherpe gil op haar ene voet terecht. Een van de bouwvakkers had haar zien vallen en schoot haar te hulp. Hij tilde haar overeind, veegde het vuil van haar kleren en hielp haar voorzichtig rechtop te staan. Maar zodra ze dat deed, vertrok haar gezicht van pijn. Haar maag kneep samen en even dacht ze dat ze zou flauwvallen. Iemand haalde een klapstoel voor haar. De pijn in haar enkel was onverdraaglijk.

'Gaat het?' vroeg de voorman bezorgd. Dit was precies waar ze hen voor had gewaarschuwd. Wat ze niet had verwacht was dat zij zelf het ongeluk zou krijgen dat ze had voorzien. Sinds haar bezoek aan Kate in de tattooshop was ze helemaal van slag en er met haar gedachten niet bij, en in haar haast om terug te gaan naar kantoor had ze niet goed opgelet waar ze liep. Bovendien was het een van de zeer zeldzame keren dat ze hoge hakken droeg naar een bouwplaats. Ze was niet van plan geweest er vandaag naartoe te gaan en was later van gedachten veranderd.

Er stond intussen een groepje mannen om haar heen. Ze probeerde overeind te komen, maar het lukte niet. Ze was woedend op zichzelf. In de twintig jaar dat ze bouwplaatsen bezocht, had ze zich nog nooit bezeerd. De hoge laarsjes waren een stomme fout geweest.

'Ik ben bang dat het is gebroken,' zei Annie, met een van pijn vertrokken gezicht, terwijl ze probeerde te staan. Ze kon er geen enkel gewicht op verdragen.

'U kunt beter naar het ziekenhuis gaan,' adviseerde de voorman. 'Misschien is het alleen zwaar verstuikt. Maar u moet in ieder geval foto's laten maken om het zeker te weten, en als het nodig is kunnen ze het daar in het gips zetten.' Dat kon ze er nog net bij hebben. Ze had deze dagen van alles te doen. Ze wilde niet op krukken of met een gipsbeen hoeven rondhobbelen.

'Misschien ga ik wel gewoon naar huis, dan leg ik er wat ijs op,' zei ze, en ze probeerde het terrein af te hinken, maar uiteindelijk waren er twee man nodig om haar naar een taxi te helpen. Een derde droeg haar handtas en haar aktetas. 'Bedankt. Sorry dat ik jullie zoveel last bezorg.'

'Geeft niks. Maar ga naar de Eerste Hulp,' drong de voorman aan. Ze knikte, alsof ze daarmee instemde, maar eenmaal in de taxi gaf ze de chauffeur haar kantooradres op. Ze wist zeker dat alles goed zou komen als ze thuis was en haar laarzen uit kon doen, maar nu deed het verschrikkelijk pijn. En toen ze bij haar kantoor was, kon ze niet uit de taxi komen. De chauffeur draaide zich om en zag haar worstelen.

'Zo te zien hebt u zich behoorlijk bezeerd,' zei hij meelevend. 'Wat is er gebeurd?'

'Ik ben uitgegleden op een stuk ijs,' zei ze. Ze probeerde de deur als steuntje te gebruiken, maar als ze haar voet op de grond zette, kon ze het wel uitgillen van pijn.

'U hebt geluk dat u niet op uw hoofd bent gevallen,' merkte de chauffeur op. Het was duidelijk dat ze niet kon lopen. 'Kan ik u niet beter naar een ziekenhuis brengen? Misschien is het wel gebroken.' Zij begon zelf ook te denken dat dat het geval was, en was woedend dat dit haar was overkomen. Ze liet zich terugzakken in haar stoel en vroeg hem haar naar de Eerste Hulp van het nyu Medical Center te brengen. Ze deed het liever niet, maar ze kon zo geen stap verzetten. Ze had op zijn minst krukken nodig.

De taxichauffeur bracht haar naar het nyu Medical Center en liet haar in de auto wachten terwijl hij een zuster haalde. Een vrouw in blauwe ziekenhuiskleding kwam met hem mee naar buiten lopen. Ze had een rolstoel bij zich. Annie zat hulpeloos op de rand van de achterbank. Ze kon niet lopen.

'Zo, wat hebben we hier?' vroeg de zuster opgewekt.

'Ik denk dat ik mijn enkel heb gebroken. Ik ben uitgegleden op het ijs.' Annie was bleek en het was haar aan te zien dat ze veel pijn had. De zuster hielp haar in de rolstoel. Annie gaf de taxichauffeur nog eens tien dollar, en hij wenste haar sterkte. Ze was misselijk van de pijn en ze kon wel huilen, eigenlijk nog meer om Kate dan om haar pijnlijke voet. Ze vond het verschrikkelijk dat ze in een tattooshop werkte, en het zag er daar afschuwelijk uit. Dit was het enige waar ze aan kon denken terwijl de vrouw haar in haar rolstoel naar de inschrijfbalie reed. Annie gaf de baliemedewerkster haar verzekeringskaart en vulde een formulier in. Daarna kreeg ze een plastic polsbandje met haar naam en geboortedatum en werd ze met een ijskompres de wachtkamer in gereden.

'Hoe lang gaat het duren?' vroeg Annie. Ze keek om zich heen in de overvolle ruimte. Ze wist niet of ze de ernstigste gevallen voor lieten gaan of dat er werd gewerkt in volgorde van binnenkomst, maar in beide gevallen kon het uren duren. Er zaten zeker vijftig mensen, en de meesten zagen er gewond of ziek uit.

'Een paar uur,' zei de vrouw eerlijk. 'Het kan minder maar ook meer zijn. Het hangt ervan af hoe ernstig de gevallen vóór u zijn.'

'Misschien kan ik beter naar huis gaan,' zei Annie ontmoedigd. Ze had twee afschuwelijke dagen achter de rug, en nu kwam dit er ook nog bij.

'Als het gebroken is, moet u echt niet naar huis gaan,' adviseerde de vrouw. 'U wilt hier niet om vier uur 's nachts gillend van de pijn terugkomen met een enkel als een voetbal. Nu u hier toch bent, kunt u maar beter een foto laten maken om te zien wat er aan de hand is.' Het klonk als een redelijk advies, en Annie besloot te wachten. Ze had thuis toch niets anders te doen. Ze had niet eens de gelegenheid gehad om op kantoor tekeningen op te halen om mee naar huis te nemen. En met de acute pijn die ze nu voelde, had ze toch niet kunnen werken. Ze voelde zich nog steeds misselijk en hoopte dat ze niet zou hoeven overgeven. Ze verbaasde zich erover dat je je door zoiets kleins zo ellendig kon voelen. De pijn was onverdraaglijk toen ze haar been wat probeerde te verzetten in de rolstoel. Ze bleef een poosje met haar ogen dicht zitten en deed haar best om de pijn zo goed mogelijk te verdragen, maar toen begon de vrouw in de stoel naast haar te hoesten. Ze klonk erg ziek, dus reed Annie haar rolstoel zo discreet mogelijk een stukje weg. Ze had geen zin om hier ook nog een ziekte op te lopen. De enkel was al erg genoeg. Ze reed naar een rustig hoekje, waar nog niemand zat, en keek toe terwijl ziekenbroeders een brancard naar binnen reden met een man die waarschijnlijk zijn nek had gebroken. Hij had een auto-ongeluk gehad. En meteen daarna werd er een man met een hartaanval binnengebracht. Als de ernstige gevallen voorgingen, zou ze hier nog heel lang zitten, besefte ze. Het was intussen halfzes, en het ging waarschijnlijk een erg lange avond worden. Ze keek om zich heen en had het gevoel dat er een hele luchthaven in de wachtkamer van de Eerste Hulp was gedumpt.

Ze deed weer haar ogen dicht en probeerde de pijn weg te ademen, maar even later stootte er plotseling iemand tegen haar rolstoel. Hij verontschuldigde zich uitvoerig toen ze haar ogen opendeed. Het was een lange, donkerharige man met een opblaasbare spalk om zijn arm, en hij kwam haar vaag bekend voor. Annie deed haar ogen weer dicht. Haar ene laars was tussen haar rolstoel gestopt en haar blote voet was intussen twee keer zo dik als toen ze binnenkwam. Hij begon ook blauw te worden en ze vroeg zich af of dat betekende dat hij was gebroken, of juist niet. Ze zat een poosje te doezelen in haar stoel, maar de pijn in haar enkel hield haar wakker, en uiteindelijk deed ze haar ogen open. De man met de opblaasbare spalk zat in een stoel naast haar en zag er somber uit. De spalk zat om zijn linkerarm en hij bediende met zijn rechterhand zijn mobiele telefoon om afspraken af te zeggen. Hij klonk als een drukbezet man. Hij droeg een korte broek, een t-shirt en sportschoenen en ze hoorde hem door de telefoon tegen iemand zeggen dat hij zich had geblesseerd met squashen. Hij was knap en zag er erg fit uit. Het leek erop dat hij veel pijn had. Ze zaten lange tijd naast elkaar zonder iets te zeggen. Zij had te veel pijn om sociaal te zijn en had zin om te huilen. Ze had ontzettend veel medelijden met zichzelf.

Op de tv in de wachtkamer werd het nieuws van zeven uur uitgezonden en aan het begin van de uitzending werd meegedeeld dat de vaste presentator Tom Jefferson er die avond niet bij zou zijn. Hij had een blessure opgelopen bij een partijtje squash en was op dat moment in het ziekenhuis. Annie zat naar het beeld te staren zonder echt op te letten, maar toen drong het plotseling tot haar door wie hij was. Ze draaide zich verbaasd naar hem om, en hij keek lichtelijk gegeneerd.

'Ben jij dat?' Hij knikte. 'Dat is pech hebben, met die arm,' zei ze, en hij glimlachte.

'Jij bent ook niet te benijden, zo te zien. Dat zal wel flink pijn doen. Terwijl we hier zaten heb ik het steeds verder zien opzwellen.' Haar enkel werd met de minuut dikker en blauwer.

Ze knikte instemmend, en liet zich toen weer met een zucht achteroverzakken in de rolstoel. Ze probeerde af en toe met haar tenen te wiebelen, maar dat deed nu te veel pijn. Ze had Tom Jefferson hetzelfde zien doen met zijn vingers, om erachter te komen of de arm verstuikt of gebroken was.

'Ik denk dat we hier misschien wel de hele avond zitten,' zei Annie, toen het nieuws was afgelopen. De problemen in Korea en het Midden-Oosten leken haar op dit moment veel minder belangrijk dan de pijn in haar enkel. 'En jij? Zou je niet vóór mogen, vanwege je werk?'

'Ik denk het niet. Volgens mij gaan de drie hartaanvallen, de gebroken nek en de schotwond vóór een tv-uitzending. Ik zou het niet eens durven vragen.' Ze knikte. Hij had een punt, en hij was zeker bescheiden. Ze werden allebei volledig in beslag genomen door hun verwondingen, en ze had het gevoel dat ze samen op een onbewoond eiland waren aangespoeld. Niemand leek te weten dat ze daar waren, en het leek ook niemand iets te kunnen schelen.

Uiteindelijk stuurde ze Kate een sms'je dat ze laat thuis zou zijn, maar ze zei er niet bij waarom. Ze wilde haar niet ongerust maken. Dus zat ze alleen in de wachtkamer van de Eerste Hulp, naast een volkomen onbekende met een gebroken arm.

'Ik ben een keer in mijn arm geschoten,' zei hij na een poosje. 'Toen ik bezig was met een reportage over Oeganda. Ik weet dat het bespottelijk klinkt, maar dat deed toen minder pijn dan dit.' Hij zag eruit alsof hij ook medelijden had met zichzelf.

'Gaan we opscheppen?' vroeg ze met een grijns. 'Ik heb als kind een rib gebroken toen ik uit bed viel, en mijn enkel doet nu meer pijn dan mijn rib toen. Maar ik ben nooit beschoten, dus jij hebt gewonnen.' Hij schoot in de lach en ze zag dat hij een leuke lach had. Dat was ook niet zo vreemd. Hij was tenslotte een soort tv-ster.

'Sorry. Ik wilde niet onbeleefd zijn. Hoe is het gebeurd?' vroeg Tom bezorgd.

'Uitgegleden op een stuk ijs op een bouwplaats. Ik had net gezegd dat ze het moesten opruimen, voor er ongelukken gebeurden, en toen ging ik onderuit.'

'Ben je een bouwvakker?' vroeg hij plagerig. Het praten gaf in ieder geval wat afleiding. Ze hadden niets anders te doen dan zitten en wachten.

'Min of meer. Ik heb mijn eigen helm.' Hoewel ze die niet had gedragen. En de taxichauffeur had gelijk. Ze had geluk dat ze niet op haar hoofd was gevallen. 'Ik ben architect,' zei ze, en hij was zichtbaar onder de indruk. Hij had gedacht dat ze in de mode zat, of anders misschien iets deed in het uitgeversvak. Ze was goed gekleed, welbespraakt, en maakte een intelligente indruk.

'Dat lijkt me leuk werk,' merkte hij op, in een poging hen allebei af te leiden.

'Soms wel. Als ik mijn nek niet breek tenminste.'

'Overkomt je dat vaak?' vroeg hij plagend.

'Eerste keer.'

'Voor mij is het ook mijn eerste sportblessure. Ik heb tien jaar gevaarlijke opdrachten gedaan in het Midden-Oosten. Ik ben twee jaar perschef geweest in Libanon. Ik heb twee bombardementen overleefd. En ik breek mijn arm met een partijtje squash. Wat een afgang.' Hij voelde zich vooral stom. Toen keek hij naar haar, zoals ze ineengedoken in haar rolstoel zat, met haar voet naar voren. De bloeduitstorting bij haar enkel was enorm en werd met de minuut blauwer. 'Heb je honger?' vroeg hij

'Nee, ik ben misselijk,' zei ze eerlijk. Ze kende hem niet en zou hem nooit meer zien. Ze hoefde zich voor hem niet groot te houden. Ze voelde zich verschrikkelijk. En hij had haar een paar keer zien huilen. Hij dacht dat het van de pijn was, maar het was om Kate. Ze kon het beeld van de tattooshop niet uit haar hoofd zetten. En ze kon niets doen om Kate op andere gedachten te brengen.

'Ik dacht erover een pizza te bestellen,' bekende hij. Hij voelde zich een beetje opgelaten dat hij op een moment als dit honger had. 'Ik verga van de trek.' Hij had een gezonde eetlust en hij was een grote man.

'Dat zal wel een mannending zijn. Ik zou het maar doen. We zitten hier waarschijnlijk nog uren.' Hij glimlachte schaapachtig, toetste een nummer in op zijn mobiel, bestelde een pizza en begon daarna een aantal sms'jes te versturen. Ze vroeg zich af of hij een vriendin of een vrouw had, en of er een vrouw naar het ziekenhuis zou komen om hem gezelschap te houden. Hij leek haar een jaar of vijfenveertig en hij had donker haar, dat bij de slapen een beetje begon te grijzen.

Zijn pizza kwam een uur later, en ze zaten nog steeds te wachten. Hij had er alles op genomen, behalve ansjovis, en bood haar een stuk aan, maar ze moest er niet aan denken om te eten. Hij at bijna de hele pizza op, ondanks zijn gewonde arm. Toen hij opstond om de doos weg te gooien, zag ze dat hij nog langer was dan ze al had vermoed. Maar ze was meer onder de indruk van zijn vriendelijke, pretentieloze gedrag. Hij vestigde niet de aandacht op zich en wachtte geduldig op zijn beurt. Toen hij terugkwam bood hij aan een glas water of een kop koffie voor haar te halen, maar ze bedankte.

'Ik bedacht net opeens dat jij wel mijn naam weet, maar ik niet de jouwe,' zei hij vriendelijk, toen hij weer ging zitten. Een praatje was een prettige manier om de tijd te doden.

'Ik ben Anne Ferguson. Annie. En ben jij nog verre familie van de illustere president?'

Hij glimlachte om haar vraag. 'Nee, mijn moeder was een geschiedenisfanaat. Ze was lerares. Misschien vond ze het grappig, maar ze was ook nogal van hem onder de indruk. Ik ben er mijn hele leven mee gepest.'

Annie luisterde glimlachend terwijl hij praatte. En daarna zaten ze allebei een poosje te soezen. Het was negen uur, en ze waren bijna vier uur in het ziekenhuis.

Haar enkel klopte intussen van de pijn, en om tien uur riep een zuster eindelijk haar naam af. Ze kwam haar ophalen en reed haar met haar rolstoel naar binnen. Annie nam afscheid van Tom Jefferson, bedankte hem voor zijn gezelschap en wenste hem sterkte. 'Ik hoop dat het niet gebroken is,' zei ze, om hem moed in te spreken.

'Jij ook sterkte. En pas op voor het ijs op die bouwplaatsen van je!' Hij zwaaide haar na terwijl ze in de behandelkamer verdween. Ze waren daar nog twee uur met haar bezig, want er moesten röntgenfoto's worden gemaakt, en een mri-scan om te controleren of haar enkelbanden waren gescheurd. De diagnose was een zware verstuiking - het was in ieder geval niet gebroken. Ze deden er een brace om, gaven haar een paar krukken en vertelden haar dat ze geen gewicht op haar voet mocht zetten, maar dat laatste was toch al geen optie. De pijn zou onverdraaglijk zijn. Ze moest over een week een afspraak maken bij de orthopedist. Het zou vier tot zes weken nodig hebben om te genezen, en in die tijd moest ze platte schoenen dragen.

Het was middernacht toen een zuster van de Eerste Hulp haar naar buiten bracht en een taxi voor haar aanhield. Toen ze door de wachtkamer reden, had ze even om zich heen gekeken. Tom Jefferson was intussen ook vertrokken. Ze vroeg zich af of zijn arm gebroken was, of verstuikt, net als haar enkel. Het was leuk geweest om met hem te praten en het had geholpen om de tijd door te komen. Maar onderweg naar huis waren haar gedachten weer bij Kate en haar eigen problemen. Het was een lange, pijnlijke avond geweest.

Annie hobbelde wankel op haar krukken het gebouw binnen. Ze had de slag nog niet te pakken en ze had in het ziekenhuis een pijnstiller gekregen, waardoor ze zich een beetje wattig voelde, alsof ze dronken was. De lichten in het appartement waren aan toen ze binnenkwam. Kate was thuis en zat met Paul naar een film te kijken. Het enige goede nieuws nu ze met school was gestopt, besefte Annie, was dat ze weer thuis zou komen wonen, zodat Annie haar in de gaten kon houden. Kate draaide zich geschrokken om toen Annie op haar krukken en met haar laars in een plastic zak de woonkamer binnenkwam. Ze zag wit als een doek.

'Wat is er met jou gebeurd?' Kate hielp haar snel in een stoel. Annie zag eruit alsof ze terugkwam van het slagveld. Kate keek ontdaan en Paul stond op om ook te helpen.

'Ontzettend dom. Ik ben gevallen op een van mijn bouwlocaties. Ik had die laarsjes aan en ik ben uitgegleden op een stuk ijs. Mijn eigen stomme schuld.'

'Ach, ziel.' Kate rende weg om een ijskompres voor haar te halen en Paul hielp haar uit haar stoel en liep met haar mee de keuken in. Annie stond wankel op haar krukken en zag er uitgeput uit. De twee jonge mensen keken bezorgd. 'Ik dacht dat je uit eten was of zoiets. Waarom heb je me niet gebeld? Dan had ik met je naar het ziekenhuis kunnen gaan. Hoe laat is het gebeurd?' vroeg Kate, terwijl Annie zich half op een keukenstoel liet vallen.

'Meteen nadat ik bij jou was geweest. Ongeveer een halfuur later.' Annie vertelde er niet bij dat het gedeeltelijk was gebeurd omdat ze zo van slag was geweest en niet goed had opgelet. 'Ik heb vanaf halfzes in het ziekenhuis gezeten. Het duurde eindeloos.' Ze vertelde niet over de tv-presentator die ze had ontmoet. Het leek haar voor hen niet van belang.

'Wil je iets eten?' bood Kate aan, maar Annie schudde haar hoofd.

'Ik wil graag naar bed. Ik ben duf van de pijnstillers. Ik hoop dat het morgen beter is.' Ze moest wennen aan de krukken, en aan rondhinken op één been. De komende weken zou niets gemakkelijk zijn.

Ze hobbelde haar slaapkamer in, met Kate en Paul achter zich aan. Paul liep terug naar de woonkamer en Kate hielp haar met uitkleden en trok haar haar nachtpon aan. Het was lastig om op één been te staan en de krukken te moeten gebruiken. Kate was bang dat ze zou vallen in de badkamer en zei dat ze moest roepen als ze 's nachts hulp nodig had.

'Ik red me wel,' verzekerde Annie haar. Het was een vermoeiende avond geweest, en het nieuws dat Kate met haar opleiding was gestopt had haar de laatste twee dagen erg beziggehouden.

Ze had nog steeds niets gehoord van Ted, of van Lizzie uit Parijs. Ze probeerde daar niet aan te denken terwijl ze in bed kroop. Ze nam nog een pijnstiller, zoals ze haar hadden aangeraden, en zodra haar hoofd het kussen raakte, was ze weg. Kate gaf haar een kus, stopte haar in en liep terug naar Paul. Ze hadden die avond een paar erg belangrijke plannen gemaakt.

13

Het viel Annie de volgende dag zwaarder dan ze had gedacht om zich aan te kleden. Het was een hele toer om op één voet onder de douche te staan zonder om te vallen. En tegen de tijd dat ze op krukken de keuken binnenkwam, was ze doodop. Maar ze had te veel werk te doen om thuis te blijven. Kate hielp haar naar beneden en in een taxi, en Annie was om tien uur op kantoor, wat voor haar ongewoon laat was. Ze wist dat ze in ieder geval de eerste paar dagen geen bouwlocaties zou kunnen bezoeken.

Die ochtend belde Ted haar eindelijk op. Hij verontschuldigde zich dat hij niet eerder had teruggebeld en zei dat hij het erg druk had gehad. Kate had hem de vorige avond ge-sms't om hem te vertellen over Annies enkel, en hij vroeg hoe het met haar ging.

'Prima. Het doet afschuwelijk pijn, maar het is niets bijzonders. Alleen verstuikt. Ik had je gebeld over je zus. Weet jij dat ze met haar opleiding is gestopt en in een tattooshop werkt?' Annie raakte weer helemaal van streek toen ze het hem vertelde. De enkel was daarbij vergeleken onbelangrijk.

'Dat meen je toch niet, hè?'

'Jammer genoeg wel. Ik ben bloedserieus, en zij ook. Ze heeft zich voor het komende semester uitgeschreven en ze werkt nu in een tattooshop op Ninth Avenue. Zij ziet het als grafische kunst.'

'Dat is afschuwelijk. En nee, dat kleine kreng heeft het me niet verteld. Wil je dat ik met haar ga praten?' Hij klonk net zo verontwaardigd als Annie. Stoppen met school was voor hen ondenkbaar.

'Ja, maar ik verwacht niet dat het iets zal uithalen. Misschien luistert ze wel naar jou, maar ik betwijfel het. Ze is vast van plan om dit door te zetten.'

'Ik vind het een stom idee, en dat zal ik haar vertellen ook.' Soms luisterde Kate beter naar haar broer en zus dan naar haar tante, dus Annie had weer wat hoop. Maar als Kate eenmaal een beslissing had genomen, was ze daar moeilijk van af te brengen en dat wist Ted ook. Annie en zij leken wat dat betrof op elkaar. Ze waren allebei enorm koppig.

'En hoe is het met jou? Gaat alles goed? Je laat zo weinig van je horen de laatste tijd. Ik maak me zorgen over je,' zei Annie zacht. Ze maakte zich over hen alle drie zorgen.

'Met mij gaat het goed,' zei hij een beetje kortaf. Ieder moment dat de kinderen niet thuis waren, was hij bij Pattie, en hij had het gevoel dat hij nooit meer een moment voor zichzelf had. Hij deed niets anders dan heen en weer rennen naar haar appartement en vrijen. Zijn vrienden had hij al in geen weken meer gezien. Maar hij zei hier niets over tegen Annie. Hij kon haar onmogelijk vertellen dat hij een relatie had met een vrouw die twaalf jaar ouder was dan hij. Hij wist dat Annie dat nooit zou begrijpen, en soms wist hij niet eens of hij het zelf wel begreep. Het was gewoon gebeurd, en nu leidde de relatie een eigen leven en denderde voort als een sneltrein, met Pattie aan het stuur.

'Kom een keertje hier eten. Ik mis je,' stelde Annie voor, en Ted zuchtte. Hij had op het ogenblik nergens tijd voor, behalve voor dingen die met Pattie te maken hadden.

'Je hebt in ieder geval Kate om je heen om je te helpen, nu ze weer thuis woont.' Hij voelde zich schuldig dat hij niet vaker naar Annie toe ging of haar belde, maar Pattie had altijd wel iets voor hem te doen en wilde hem voortdurend om zich heen hebben.

'Ik zou liever willen dat ze weer naar school ging,' zei Annie treurig.

'Ik ook. Ik zal haar bellen. Ik bel je snel terug, Annie,' beloofde hij. Nadat ze had opgehangen, ging ze aan het werk. Ze hobbelde door haar kantoor en probeerde dossiers en bouwtekeningen mee te nemen, maar dat was met de krukken bijna onmogelijk. Het omgaan met de krukken was moeilijker dan ze had gedacht, en ze had nog steeds pijn.

Ze zat net weer achter haar bureau, toen de telefoon ging. Haar assistente gaf door dat ze ene Thomas Jefferson voor haar aan de lijn had. Annie was verbaasd van hem te horen. Ze nam het telefoontje aan en vroeg meteen hoe het met zijn arm ging.

'Hij is gebroken,' zei hij somber. Hij had gehoopt dat hij alleen gekneusd zou zijn. 'En hoe is het met je enkel?'

'Alleen zwaar verstuikt. Maar het is een ramp om op krukken te lopen.' Ze was na een uur op kantoor al helemaal uitgeput, en haar enkel klopte.

'Ik weet het, ik heb het ook een keer gehad, met basketbal op school.' Toen ging hij over op iets anders. 'Ik vond het leuk om je gisteren te ontmoeten, Annie. Ik vroeg me af of je een keertje met me zou willen gaan lunchen. Of anders kunnen we misschien naar Lourdes gaan.'

Ze schoot in de lach. 'Dat zou ik leuk vinden. Die lunch dan, niet Lourdes, hoewel dat misschien ook wel fijn zou zijn. Ik heb dat altijd al eens willen zien.'

'Ik ook,' zei hij ontspannen. Ze nam aan dat hij niet getrouwd was, maar ze wilde er niet naar vragen. Ze was ervan overtuigd dat het alleen maar ging om een vriendschappelijke lunch tussen twee gehandicapten, en niet om een echte date, dus het voelde raar om te vragen of hij getrouwd was. Er was niets romantisch geweest aan hun eerste ontmoeting. En het was een grappige manier geweest om elkaar te leren kennen. 'Wat dacht je van morgen?' stelde hij voor. 'Kun je wel weg, op je krukken?'

'Ik red het wel. Ik zal wel moeten. Ik kan mijn bouwlocaties niet eeuwig in de steek laten.'

'Misschien kun je daar toch beter een paar dagen mee wachten.' Hij stelde een klein Frans restaurantje voor dat ze kende en leuk vond, en ze spraken af dat ze elkaar daar de volgende middag om twaalf uur zouden ontmoeten. Het klonk goed, als ze er tenminste kon komen.

'Ik zal je vlees wel voor je snijden,' bood ze aan, en hij lachte.

'En ik draag jou wel naar de taxi.'

Het gaf haar iets te doen, en hij leek haar een interessante man om te leren kennen. Hij was intelligent, aardig in de omgang en zag er leuk uit.

Daarna had ze een lange dag, en ze moest verschillende afspraken afzeggen. Het was te moeilijk om overal te komen, en ze liet haar assistente naar twee bouwlocaties gaan. Kate belde om te vragen hoe het met haar ging en was erg bezorgd. Uiteindelijk gaf Annie het op en om vier uur ging ze naar huis met twee boodschappentassen vol werk. Nadat ze een pijnstiller had genomen en even had geslapen, zag ze Tom die avond op het nieuws. Afgezien van het gips om zijn arm, leek hij op het scherm weer helemaal de oude. Zijn mouw was opgerold en hij kon geen jasje aan. Maar hij was opgewekt en zag er goed uit.

Toen Annie de volgende dag het restaurant binnenkwam, zat Tom aan een tafeltje op haar te wachten. Ze begon al handiger te worden met de krukken, maar hij kwam toch naar de deur om haar te helpen.

'We zien er allebei uit alsof we een treinongeluk hebben overleefd,' zei hij, terwijl hij met haar naar hun tafeltje liep. 'Bedankt dat je bent gekomen. Ik vond het leuk om met je te praten.' Ze gingen zitten en bestelden allebei icetea. Ze zei dat ze zou vallen met haar krukken als ze wijn nam, en hij zei dat hij nooit alcohol dronk bij zijn lunch.

Nadat ze hun eten hadden besteld, keek Tom haar glimlachend aan en kwam meteen ter zake. 'Ik heb het je die avond helemaal niet gevraagd, maar ik neem aan dat je niet getrouwd bent,' zei hij hoopvol, en ze glimlachte. Er was voor hen allebei niemand naar het ziekenhuis gekomen en ze hadden ieder vermoed dat de ander vrijgezel was. Maar hij wilde het zeker weten.

'Nee, ik ben niet getrouwd. En jij?' Annie keek hem glimlachend aan.

'Gescheiden. Ik ben acht jaar getrouwd geweest, en nu vijf jaar gescheiden. Mijn soort werk is niet bevorderlijk voor een gelukkig huwelijk. Ik was bijna altijd op reis en soms lange tijd weg. Uiteindelijk besloten we dat het niet meer ging en toen is ze met iemand anders getrouwd. We kunnen aardig goed met elkaar overweg. Ze heeft nu twee kinderen. Daar heb ik ook nooit tijd voor gehad, en dat was voor haar erg belangrijk. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Ik wilde geen kinderen, omdat ik nooit thuis was, en nu is het een beetje laat.' Hij leek het niet heel erg te vinden. 'Ben jij gescheiden?' Op haar leeftijd en met haar uiterlijk ging hij ervan uit dat dat wel het geval moest zijn, en het verbaasde hem toen ze haar hoofd schudde.

'Ik ben nooit getrouwd geweest,' zei ze eenvoudig. Hij was zo direct en rechtdoorzee dat ze zich geen mislukkeling voelde toen ze dit zei. Het was gewoon een feit.

'Dus geen kinderen,' zei hij. Hij wilde de details uit de weg hebben, maar ze schudde eerst haar hoofd, en knikte toen in antwoord op zijn vraag. Hij keek haar verward aan.

'Nee, ik heb geen kinderen, en ja, ik heb ze toch wel. Mijn zus en haar man zijn zestien jaar geleden omgekomen toen hun vliegtuig neerstortte. Ik heb hun drie kinderen bij me genomen. Ze waren toen vijf, acht en twaalf jaar. Ze zijn nu volwassen, of dat zeggen ze tenminste. Soms ben ik er niet zo zeker van. Liz is achtentwintig en redacteur bij Vogue, Ted is vierentwintig en volgt een rechtenstudie aan de nyu en Kate is kunstenares. Zij is eenentwintig en volgt een opleiding op Pratt. Of tenminste, tot een week geleden. Ze heeft net besloten een semester vrij te nemen en daar ben ik behoorlijk pissig over. Dus dat is mijn verhaal.' Ze schonk hem een glimlach en hij keek haar aan, onder de indruk van wat ze hem had verteld.

'Nee, dat is hun verhaal,' zei hij rustig. 'Wat is jóuw verhaal?'

'Hun verhaal ís mijn verhaal,' zei ze eerlijk. 'Als je net je architectuuropleiding achter de rug hebt en een kant-en-klaar gezin in de schoot geworpen krijgt, heb je daar een fulltime baan aan. Ik was zesentwintig toen ze bij mij kwamen wonen. Het heeft even geduurd voor ik erachter was hoe ik het moest doen. Maar ik heb het uiteindelijk geleerd.'

'En nu?' Hij was nieuwsgierig naar haar. Toen hij haar ontmoette, had hij zoiets nooit achter haar gezocht. Maar ze hadden ook geen persoonlijke informatie uitgewisseld. Ze hadden genoeg gehad aan hun pijn.

'Net toen ik de slag te pakken had, waren ze groot. Kate is nu pas weer thuis komen wonen, maar ze woonde al drie jaar op kamers. Ik vind dit afschuwelijk. Ik moet toekijken terwijl ze hun eigen leven leiden en de stomme dingen doen die kinderen doen, zoals stoppen met school. Ik mis ze vreselijk.'

'Dat wil ik wel geloven, na al die jaren dat je voor ze hebt gezorgd. Is dat de reden waarom je nooit bent getrouwd?'

'Waarschijnlijk wel... Ik weet het niet... Ik had er nooit echt tijd voor. Ik had het te druk met de kinderen, en met het inlossen van de belofte aan mijn zus dat ik voor ze zou zorgen als er ooit iets met haar en haar man zou gebeuren. Dat heb ik dus gedaan. Het is fantastisch geweest. Ik heb er nooit een moment spijt van gehad. Ze zijn een ongelofelijk geschenk geweest in mijn leven.' Het was een eerlijke deal geweest. Haar jeugd in ruil voor die van hen.

'Dat is me nogal een verhaal,' zei hij, met een bewonderende blik. 'Zo te horen zit je nu met een emptynestsyndroom, terwijl je nooit zelf kinderen hebt gehad. Dat is niet eerlijk. Maar als je kinderen wilde, heb je die in ieder geval gekregen. Wil je nog kinderen van jezelf?' Hij was nieuwsgierig naar haar. Ze zat vol verrassingen en leek tevreden met haar leven. Ze was niet een van die wanhopige, ongelukkige vrouwen die het gevoel hebben dat ze de boot hebben gemist en krampachtig proberen de schade in te halen. Dat vond hij leuk aan haar. Ze was niet op zoek naar een redder. Ze kwam op hem heel evenwichtig en tevreden over.

'Ik weet het niet.' Ze haalde ongemakkelijk haar schouders op. 'Ik heb nooit tijd gehad om erover na te denken. Ik had het te druk. Het was leuk geweest als het zo was gegaan in mijn leven, maar dat is niet zo. Het is anders gelopen. En ik heb toch drie fantastische kinderen.' Ze keek hem over de tafel heen glimlachend aan.

'Geen serieuze relaties?'

'Al heel lang niet meer. Daar heb ik het ook te druk voor gehad.' Ze verontschuldigde zich er niet voor, en ze leek het zelfs niet erg te vinden.

'Wauw... Ik heb het gevoel dat ik zit te lunchen met Moeder Teresa,' zei Tom met een grijns. En ze was nog knap ook.

'Nee, ik ben gewoon een vrouw met een druk leven. Drie kinderen en een carrière. Ik snap niet hoe het de meeste vrouwen lukt om dat allemaal te combineren, met een man erbij.'

'Dat lukt ze ook niet. Daarom eindigen de meeste huwelijken in een echtscheiding. Zo te horen zijn wij allebei met ons werk getrouwd. En in jouw geval heb je daar de kinderen van je zus nog bij gekregen.'

'Daar komt het wel op neer. En nu moet ik leren om ze los te laten. Dat is veel moeilijker dan het lijkt.' Voor het eerst in zestien jaar had ze het gevoel dat haar leven leeg was.

'Dat schijnt inderdaad zo te zijn.' Hij was diep van haar onder de indruk. Daarna praatten ze over zijn werk, zijn reizen, zijn tijd in het Midden-Oosten en de architectuur die ze allebei mooi vonden. Ze spraken over kunst en politiek. Ze praatten onafgebroken tot het eind van de lunch. Ze hadden allebei genoten. 'Ik begin het gevoel te krijgen dat het een geluk is dat ik mijn arm heb gebroken,' zei hij met een brede glimlach. 'Als dat niet was gebeurd, had ik je nooit ontmoet.' Het was een aardige manier om ertegenaan te kijken en ze was gevleid. 'Denk je dat we nog eens samen kunnen lunchen?' vroeg hij hoopvol, en zij knikte.

'Dat zou ik leuk vinden,' zei ze eenvoudig. Hij leek haar een interessante man om mee bevriend te zijn.

'Ik bel je,' beloofde hij, maar ze verwachtte er niet veel van. Al heel wat mannen hadden dat in de loop der jaren tegen haar gezegd, maar ze hadden nooit meer iets van zich laten horen. En hij had misschien wel een vriendin. Ze had hem daar niet naar gevraagd. Het feit dat hij niet getrouwd was, betekende niet dat hij vrij was. Alles was mogelijk. Ze rekende er niet op dat ze nog iets van hem zou horen, hoewel ze hem wel aardig vond. Hij was een beroemdheid, en zijn leven was misschien voller of gecompliceerder dan hij toegaf. Dat was ook een ervaring die ze had. De afgelopen twintig jaar had ze aardig wat eerste afspraakjes gehad, maar later had ze nooit meer iets van die mannen gehoord.

Hij hielp haar na de lunch in een taxi en ze ging terug naar kantoor. Ted belde en zei dat hij met Kate had gepraat, maar dat ze vastbesloten was om pas het volgende semester weer naar school te gaan. Ze wilde perse in de tattooshop werken. Hij was pisnijdig op haar en had haar dat ook verteld. Maar dat kon Kate niet schelen. Haar besluit stond vast.

Twee dagen later kwam Liz terug uit Parijs, en ook zij bereikte niets met Kate. Ze wilde graag tijd met haar jongere zusje doorbrengen, maar ze had het te druk. Toen ze net drie dagen thuis was, moest ze alweer voor een reportage naar L.A. Ze was bezig met een artikel over belangrijke sieraden van grote sterren uit het verleden. Ze had al meer dan tien belangrijke stukken met hun nieuwe eigenaren opgespoord. En terwijl ze in Parijs was, hadden ze de datum van de shoot naar voren geschoven. Ze had nauwelijks tijd om haar spullen uit te pakken en opnieuw in te pakken. Jean-Louis zou op de dag dat ze vertrok naar New York komen. Hij was een paar dagen in Parijs gebleven om Damien te zien en wilde in New York zijn als Lizzie terugkwam uit Californië.

Liz vertelde Annie dat ze een heerlijke tijd hadden gehad in Parijs, en dat Jean-Louis' zoon een schat van een jongen was. Hij was helemaal niet lastig. Lizzie had nog steeds medelijden met Damien dat zijn ouders hem weg wilden sturen om bij zijn oma te gaan wonen. Dat was gemakkelijker voor hen, maar niet per se het beste voor de jongen. Lizzie had er haar twijfels over, maar ze wilde er bij Jean-Louis niet te lang op doorgaan. Het was tenslotte zijn zoon, niet de hare. Als Damien haar kind was geweest, had ze nooit van hem willen scheiden. Dat was precies de reden waarom ze nog geen kinderen wilde. Ze had er geen tijd voor, en ze was verstandig genoeg om dat in te zien.

Liz ging voor ze naar L.A. vloog nog even bij Annie langs. Ze vond het akelig om haar te zien worstelen met haar krukken, hoewel ze er intussen wel handiger mee was geworden. Ze was moe en had nog steeds pijn, en ze maakte zich zorgen over Kate.

Liz beloofde haar dat ze na L.A. nog eens met haar zus zou proberen te praten.

Paul hielp Kate dat weekend met verhuizen. Ze zetten al haar spullen in haar kamer in Annies appartement, en daarna gingen ze bij vrienden op bezoek en naar de film. Paul was nu steeds bij haar, en ook daar maakte Annie zich zorgen over. Hoe aardig hij ook was, ze zat nog steeds in over hun relatie, die kennelijk behoorlijk serieus was, en was bezorgd over de gevolgen die deze voor hen zou kunnen hebben.

Ze hadden het allemaal druk met hun eigen leven. Annie was bezig met haar projecten, Kate was op haar werk of bij Paul, Ted was onzichtbaar en Liz zat in Californië. Op zondag besloot Annie dat ze afleiding nodig had en ging naar een boerenmarkt in Tompkins Square Park, in East Village. Er stonden kooplui met verse groenten en fruit, zelfgemaakte jam en blikgroenten. Het ging haar met haar krukken niet gemakkelijk af, maar het lukte haar toch om een paar plastic zakken met spullen mee te nemen. Ze stond net met een mennonietenvrouw met een kanten kapje op haar hoofd over haar zelfingemaakte groenten te praten, toen ze plotseling Ted in het oog kreeg, die aan de andere kant van de kraam stond.

Ze schrok ervan om hem daar te zien. Hij was samen met een vrouw en twee kinderen. De vrouw had een grote mand bij zich die ze vulde met zelfgemaakte spullen, en de kinderen klampten zich aan Ted vast alsof hij hun vader was. Dit was niet zomaar een vriendin, besefte Annie, terwijl ze hen gadesloeg. Ted had een hechte band met deze vrouw, en ze was duidelijk jaren ouder dan hij. In het harde daglicht leek ze nog ouder dan de zesendertig jaar die ze was.

Annie keek strak zijn kant op, en toen hun ogen elkaar ontmoetten, was het alsof Ted in tranen zou uitbarsten. Er was geen ontsnappen mogelijk. Hij moest ze aan elkaar voorstellen. Toen hij dit deed, drong het met een schok tot Annie door dat deze vrouw, met wie hij duidelijk een relatie had, maar een paar jaar jonger was dan zij. En ze zag er zelf nog beter en jonger uit ook.

Annie begroette Pattie beleefd en was aardig tegen de kinderen, maar tegen Ted zei ze weinig. Het was duidelijk dat dit was wat hij voor haar geheim had gehouden, en hij was er niet trots op. Hij was als de dood voor Annies reactie. Ze glimlachte vriendelijk tegen hem en gaf hem een zoen voor ze met haar krukken en plastic zakken wegliep. Het enige wat ze tegen hem zei toen ze hem gedag kuste, was: 'Bel me van de week.' Hij wist precies wat dat betekende. Ze wilde weten waar hij mee bezig was. Ze was niet van plan om dit stilzwijgend te laten passeren. Hij had dat van tevoren geweten.

Toen Annie weg was en hij zich omdraaide naar Pattie, keek ze hem ongelukkig aan. Hij zag lijkbleek.

'Je kijkt alsof je doodsbang bent. Ze kan je niets maken, Ted. Je bent geen kind meer.' Ze voelde zich niet op haar gemak. Annies schrik en afkeuring waren duidelijk merkbaar geweest, al had ze zich nog zo vriendelijk gedragen.

'Voor haar ben ik dat wel,' zei hij nerveus.

'Je bent haar geen uitleg verschuldigd. Ze is je moeder niet. En al was ze dat wel, je bent een volwassen man. Je hoeft haar alleen maar te vertellen dat we van elkaar houden, en dat je deze keus hebt gemaakt.' Pattie zette hem weer onder druk. Hij had die keus niet gemaakt. Hij was er als het ware in gevallen, als in een zacht veren bed, waar hij graag in lag. Maar hij had er geen idee van hoe lang hij daar wilde blijven en wat het betekende. Pattie deed veronderstellingen waar zij zich prettig bij voelde, maar voor Ted was nog niets duidelijk, behalve dat hij het prettig vond om bij haar te zijn. En niet alleen voor Annie, maar ook in zijn eigen ogen was hij nog een kind. Hij voelde zich als een kind. En hij wilde niet dat Pattie hem de wet voorschreef, net zomin als Annie.

Het enige wat hij eerlijk tegen Annie kon zeggen, was dat hij kort na Thanksgiving een relatie met Pattie had gekregen. Meer wist hij niet. Hij wist niet of dat haar zou beangstigen of geruststellen. Maar hij was er nog niet aan toe om haar te vertellen dat hij deze keus had gemaakt, zoals Pattie wilde. Pattie had die keus gemaakt. Hij nog niet. Hij had het gewoon leuk met haar.

Hij was erg stil toen ze met de volle mand vol fruit en groenten terugliepen naar Patties appartement. Hij zette de boodschappen voor haar in de keuken, en zij vond dat hij er niet goed uitzag. Sinds ze zijn tante waren tegengekomen, was hij stil en van slag geweest.

'Stel dat ze zo blijft, Ted?' zei Pattie botweg. Ze wisten allebei dat ze het over Annie had. 'Stel dat ze zegt dat je me moet opgeven?'

'Ik weet het niet. Dat zou ze nooit doen. Ze is een redelijke vrouw en ze houdt van me. Maar ik weet niet of ze het zal begrijpen. Vierentwintig en zesendertig jaar is moeilijk uit te leggen.' Hij bekeek het realistisch. Zijn huisgenoten hadden haar ontmoet en vonden dat hij gek was. Hoe fantastisch de seks ook was, het was voor hem een ingewikkelde toestand, waar ook nog eens twee kinderen bij betrokken waren.

'Het is helemaal niet moeilijk uit te leggen,' verbeterde Pattie hem. 'We houden van elkaar. Dat is de enige uitleg die andere mensen nodig hebben. Ook je tante.'

'Misschien heb ik meer uitleg nodig,' zei Ted plotseling, ruwer dan hij het had bedoeld. Maar hij had er een hekel aan als ze hem onder druk zette. 'Ik moet weten waarom dit goed zou gaan, en waarom het een goed idee is. Ik ben nog niet klaar met mijn opleiding, en jij hebt twee kinderen. We zitten in verschillende fasen van ons leven. Soms is dat moeilijk te overbruggen.' Hij probeerde eerlijk tegen haar te zijn, maar zij wilde er niets van horen. Zij had haar eigen versie van het verhaal.

Voor haar was dit ware liefde. Voor Ted was het geweldige seks, en hij wist niet of het veel meer was dan dat.

Ze keek hem paniekerig aan. 'Dit is niet moeilijk te overbruggen,' hield ze vol.

'Jij bent ouder dan ik,' zei hij bot. 'Misschien kun jij er beter mee omgaan dan ik. Als ik heel eerlijk ben, beangstigt het me soms.' Hij was altijd eerlijk tegen haar, of ze het leuk vond of niet. Maar ze wilde nooit zijn kant van het verhaal horen.

'Waar ben je dan bang voor?' vroeg ze klagelijk.

'Dat we onszelf in een hoek hebben gemanoeuvreerd waar we nooit meer uit kunnen komen, als we dat willen.'

'Wil je dat dan?' vroeg Pattie, plotseling venijnig. Ze fluisterde, zodat de kinderen haar niet konden horen. Maar ze hadden de tv aangezet en zaten in de andere kamer. 'Is dat soms wat je me wilt vertellen, Ted?' zei ze, met een kwaadaardige glinstering in haar ogen. 'Dat je ermee wilt stoppen? Ik zal je eens iets uitleggen. Ik heb mijn hele leven gewacht op een man zoals jij, en ik laat me door jou niet afpakken wat we samen hebben. Als je ooit bij me weggaat, maak ik mezelf van kant. Begrijp je dat? Ik ga liever dood dan dat ik zonder jou verder moet. En als ik doodga, is dat jouw schuld.' Haar woorden sneden als een mes door hem heen. Hij sloot zijn ogen en draaide zich van haar af, alsof hij uit zijn gedachten wilde wissen dat ze dit ooit had gezegd.

'Pattie, niet doen...' zei hij schor.

'Ik doe het wel, onthoud dat goed.' Het was meer een dreigement dan een smeekbede om bij haar te blijven. Het was een belofte dat als hij ooit bij haar weg zou gaan, ze zijn leven samen met dat van haarzelf en haar kinderen zou vernietigen. Ze waren nu zes weken bij elkaar, en Pattie had hem in een dodelijke greep. Het ergste was dat ze met haar eigen leven dreigde. Als ze ook maar iets voor hem betekende, moest hij dat respecteren. Hij kon niet avond na avond en dag na dag bij haar slapen en seks met haar hebben en haar daarna in de steek laten. Stel je voor dat ze echt zelfmoord zou plegen! Hij wilde het risico niet lopen. Ted beefde hevig toen ze de keuken uit liep, naar haar kinderen. Ze had haar boodschap afgegeven, en die vermocht meer dan zijn respect voor zijn tante. Pattie had weer een ronde gewonnen.

Toen Annie na haar bezoek aan de markt terugkwam in haar appartement, moest ze aan hun ontmoeting denken. Ze had er geen idee van wie de vrouw was, of wat ze voor Ted betekende. Ze zag dat hij een nauwe band met haar had, maar ze had geen liefde in zijn ogen gezien, wel angst. Ze wilde weten waarom dat was en wat hij eraan ging doen. De kinderen van wie ze hield hadden zich allemaal in moeilijke situaties gewerkt en liepen gevaar. En zij kon hen niet tegenhouden, of helpen. Ze kon alleen maar toekijken terwijl zij risico's namen. En uiteindelijk zouden ze van hun eigen fouten moeten leren, precies zoals Whitney had gezegd. Ze liep op haar krukken de huiskamer in en ging op de bank zitten. Er was niemand met wie ze hierover kon praten. Ze kon alleen maar hopen dat ze uiteindelijk verstandige keuzes zouden maken en dat alles goed zou aflopen. Ze was nog nooit zo verdrietig geweest en had zich nog nooit van haar leven zo nutteloos gevoeld.

14

Annie hoefde Ted deze keer niet te bellen. Hij belde haar de volgende ochtend zelf op en vroeg of ze die dag met hem wilde gaan lunchen. Hij had de vorige avond bij Pattie doorgebracht, dus toen had hij haar niet gebeld. Het was hem niet gelukt. De kinderen waren die avond naar hun vader vertrokken, en Pattie had hem weer met zelfmoord gedreigd. En daarna had ze de liefde met hem bedreven als nooit tevoren. De seks werd steeds beter, maar het was zo intens en uitzinnig dat het hem soms beangstigde. Het middel waarmee ze hem aan zich bond was seks. Het was verslavend, maar het dreigement waarmee ze de vorige avond was gekomen, had hem wakker geschud. Hij wilde haar dood niet op zijn geweten hebben. En het leek erop dat ze het meende. Ze had het meerdere keren gezegd.

Ted zag er somber uit toen hij Annie ontmoette bij Bread, een gelegenheid waarvan ze wist dat hij er graag kwam. En toen Annie hem aan zag komen lopen, had ze met hem te doen. Hij hoefde niets te zeggen. Ze zag dat de situatie hem ver boven het hoofd was gegroeid, en hij wist dat ook, of hij dat toegaf of niet. Annie maakte zich grote zorgen om hem.

Om het ijs te breken praatten ze eerst wat over school en over haar enkel, maar toen kwam Annie ter zake.

'Hoe ver gaat je relatie met deze vrouw? En wat wil ze van je? Ze loopt volgens mij al tegen de veertig en jij bent nog ontzettend jong.' Hij had wel verwacht dat ze dat zou zeggen.

'Ze is zesendertig. Het is kort na Thanksgiving gebeurd. Ze doceert contractenrecht, en ik had een slecht cijfer gehaald voor een tentamen. Ze bood me aan bij haar thuis te komen, zodat ze me kon helpen, en voor ik het wist lag ik met haar in bed. Daarna ben ik niet meer weg geweest.' Hij was even eerlijk als altijd. Hij had het niet over liefde. 'Maar ik kreeg wel tienen voor mijn contractenrecht,' zei hij met een scheef lachje. Hij probeerde de situatie van de luchtige kant te bekijken. En hij zei er niet bij dat hij voor zijn andere vakken alleen maar magere voldoendes haalde. Het lukte hem niet om naast Pattie voldoende tijd aan zijn studie te besteden.

'Is dit serieus? Hou je van haar?' Annie keek hem aandachtig aan. Ze kreeg niet de indruk dat het zo was. Hij zag er eerder bezorgd uit.

'Ik weet het niet,' zei hij eerlijk. En toen vertelde hij Annie dat Pattie hem de vorige avond had gedreigd zelfmoord te plegen als hij ooit bij haar weg zou gaan. Hij had het haar niet willen vertellen, maar Pattie had hem diep geschokt en hij vertrouwde op het advies van zijn tante. Ze was een verstandige vrouw en ze stond altijd voor hem klaar. Pattie was nieuw voor hem en maakte een labiele indruk.

'Wat afschuwelijk om zoiets tegen je te zeggen. Ze kan je niet vasthouden met angst en schuldgevoel. Dat is chantage, niet liefde,' zei Annie verontwaardigd.

'Ze wil me niet kwijt. Ik denk dat ze al te veel heeft meegemaakt, met de echtscheiding.' Ted probeerde het te begrijpen.

'Heel veel mensen zijn gescheiden, Ted. Die gaan niet allemaal met zelfmoord dreigen als hun nieuwe relatie niet werkt. Dit is ziek.'

'Ik weet het.' Hij keek ontredderd. Ze wilde hem niet bekritiseren vanwege de puinhoop waarin hij terecht was gekomen, want hij was al genoeg uit zijn doen, en met reden.

'Hoe kan ik je helpen?' vroeg Annie rustig. 'Misschien is het goed om wat afstand van haar te nemen, voor dit nog erger wordt en ze nog afhankelijker van je wordt dan ze al is. Weten de kinderen hiervan?' Ted schudde zijn hoofd.

'Het zijn lieve kinderen en ik mag ze graag. Als ik daar blijf slapen, zijn ze altijd bij hun vader. Ze hebben gezamenlijk gezag. En hij is best een goede vader. Ik wil graag bij haar zijn, Annie. Ik zou alleen willen dat het niet zo intens was.'

'Misschien weet ze geen andere manier. Dat soort mensen beangstigt mij ook. Probeer een beetje afstand van haar te nemen. In je eigen belang. Zeg tegen haar dat je dat nodig hebt.'

'Als ik dat zeg, wordt ze gek.' Annie wist niet wat ze verder nog tegen hem moest zeggen. Ze had zelf nog nooit met zo'n labiel persoon te maken gehad, en ze vond het triest dat Ted er zo diep in betrokken was geraakt. Ze had sterk het gevoel dat Pattie hem erin had gemanipuleerd en precies wist waar ze mee bezig was. Hij was jong en naïef, en dat wist ze.

Gedurende de rest van de lunch praatten ze verder over de relatie, en Ted voelde zich een beetje beter toen hij terugging naar zijn eigen appartement, in plaats van dat van Pattie. Annie had hem goed advies gegeven. Hij belde Pattie op en zei dat hij die nacht in zijn eigen appartement sliep. Hij vertelde haar dat hij nog wat dingen moest doen, en een paar werkstukken moest afmaken. Annie had hem de moed gegeven om dat te doen.

'Je hebt een ander, hè?' zei Pattie beschuldigend door de telefoon en de moed zonk hem in de schoenen.

'Natuurlijk niet. Ik heb hier alleen een paar dingen te doen.'

'Is het je tante? Is dat het? Wat heeft ze gedaan? Heeft ze je geld geboden om bij me weg te blijven?' Ze klonk wanhopig en bijna hysterisch. Ze had in korte tijd zijn hele leven overgenomen. Hij was haar gewillige slaaf geworden, en hij voelde zich in het nauw gedreven door haar dreigementen en beschuldigingen.

'Zoiets zou mijn tante nooit doen,' zei hij kalm. 'Ze is een fantastische vrouw. Ze is bezorgd om ons, maar ze respecteert mijn recht om mijn eigen beslissingen te nemen. Ze is niet gek, en ze zou me nooit omkopen.'

'Wil je zeggen dat ik wel gek ben?' vroeg ze. Ze klonk hevig opgewonden. 'Nou, dat ben ik niet. Ik ben gek op jóu, en ik wil niet dat iemand zich met ons bemoeit.'

'Dat doet ook niemand. Geef het gewoon wat rust. Morgen kom ik naar je toe. Dan kunnen we met de kinderen naar het park gaan.'

'Ze zijn van het weekend bij hun vader.' Er klonk hoop in haar stem, en hij wist wat dat betekende. Twee dagen seksuele acrobatiek op olympisch niveau. Hij werd plotseling doodmoe als hij eraan dacht, maar tegelijkertijd wond het hem onmiddellijk op als ze dit soort dingen zei. Het was alsof zijn lichaam hem verraadde en meer naar haar verlangde dan hijzelf. Hij had geen keus meer. Zijn penis was aan haar verslaafd en volgde al haar bevelen.

'Ik bel je morgen,' beloofde hij. Hij ging op zijn bed liggen en staarde naar het plafond. Hij had er geen idee van wat hij moest doen, of wat hij wilde doen. Hij behoorde nu aan haar toe. Hij had het gevoel dat hij bezeten was. Alles wat Annie tijdens de lunch tegen hem had gezegd, was waar. Maar Pattie trok aan de touwtjes, niet hij. Het was alsof Annie en hij er niets tegen konden doen. Pattie bepaalde wat er gebeurde.

Een week na hun eerste lunch belde Tom Jefferson Annie weer op haar kantoor. Hij zei dat hij in de buurt was voor een vergadering, en hij vroeg zich af of ze zin had om met hem te gaan lunchen voor hij terug moest naar kantoor. Het leek haar leuk en ze troffen elkaar in Café Cluny, een van haar favoriete restaurants. Hij stond voor de deur op haar te wachten en ze gingen samen naar binnen. Hij was in een opperbeste stemming. Zij liep nog steeds op krukken, en zijn arm zat nog in het gips, maar ze hadden geen pijn meer van hun verwondingen. Hij vertelde haar over een belangrijk nieuwsitem waar hij aan werkte en zei dat hij misschien naar Californië zou moeten om met de gouverneur te spreken. Zij vond het leuk om hem te horen praten over zijn werk, en te luisteren naar zijn oude oorlogsverhalen. En toen hij haar verhaalde over zijn ervaringen in het Midden-Oosten, vertelde zij hem dat Kate omging met een jongen uit Iran, en dat ze verliefd op hem was.

Hij zag de tederheid in haar ogen toen ze het over Kate had, en het trof hem dat haar nichten en neef een dimensie aan haar leven leken toe te voegen die hij niet kende, omdat hij nooit kinderen had gehad. Hij voelde hoeveel ze van hen hield, en hij had de indruk dat haar nichten en neef hun eigen leven leidden en er hun eigen meningen op na hielden.

'Het is een erg aardige jongen,' zei Annie over Paul. 'Beleefd, vriendelijk, intelligent, attent, respectvol. De droom van iedere moeder voor haar dochter. Maar ik maak me zorgen omdat hij zo'n heel andere achtergrond en cultuur heeft dan zij. Ook al is hij erg Amerikaans en woont hij al sinds zijn veertiende hier. Als het erop aankomt, zullen ze er misschien heel verschillende ideeën op na houden. Zij is een zeer geëmancipeerde jonge vrouw. En ze heeft soms erg extreme opvattingen. Hij lijkt veel behoudender en traditioneler dan zij. Dat zal later misschien fout lopen, als er een "later" is. Ik heb de indruk dat ze een behoorlijk serieuze relatie hebben.'

'Wat vinden zijn ouders ervan?' vroeg hij verstandig.

'Dat weet ik niet. Ik heb ze nog niet ontmoet. Kate ziet er nogal alternatief uit, met tien ringen in haar oren en een stel tatoeages. Ze werkt op dit moment in een tattooshop. Als zijn ouders dat overleven, zijn ze ruimdenkender dan ik. Ik kreeg bijna een hartaanval toen ze me over die baan vertelde. Ze ziet het als een stage in de grafische kunst.' Tom lachte om dat idee. Hij begon een aardig beeld van Kate te krijgen.

'Is het zo serieus tussen die twee? Hebben ze het al over trouwen?' Gezien haar zorgen was het een redelijke vraag.

'Nee. Ze zijn nog erg jong,' zei Annie, met een glimlach. 'Zij is pas eenentwintig, en hij drieëntwintig. Ik denk dat het voor allebei hun eerste liefde is. Ze zijn behoorlijk naïef. Het is moeilijk om ze al te serieus te nemen, maar ik maak me toch zorgen. Hoewel ik denk dat ik me om iedere jongen zorgen zou maken, waar hij ook vandaan komt. Ik wil niet dat haar hart gebroken wordt, of dat ze in een situatie belandt waar ze later spijt van krijgt en waar ze allebei verdriet van zouden hebben.'

'Vergeet Romeo en Julia niet. Kinderen kunnen ver gaan in hun liefde als ze jong zijn. Maar als je zegt dat hij een aardige jongen is, zal het vast wel goed komen. Ze is waarschijnlijk verstandiger dan je denkt.'

Daarna vertelde ze hem over Ted en de oudere vrouw en hoeveel zorgen ze zich daarover maakte. 'Dat soort vrouwen kan erg gevaarlijk zijn,' zei Ted ernstig. 'Het klinkt alsof ze door hem geobsedeerd is.' Annie had die indruk ook, en sinds ze hen samen had gezien en Ted tijdens hun lunch zijn zorgen openhartig met haar had besproken, was hij niet uit haar gedachten geweest. 'Ze houden je wel bezig, hè?'

'Nu nog meer dan toen ze jonger waren. Toen was ik meer tijd kwijt aan ritjes naar voetbalwedstrijden en balletlessen. Maar nu maak ik me meer zorgen. De beslissingen die ze moeten nemen zijn zo belangrijk, en de risico's die ze lopen zijn zoveel groter. Ze hebben daar niet altijd oog voor.' Ze keek bezorgd. 'Mijn oudste nichtje is workaholic en als de dood om zich te binden. Naarmate ze ouder worden, voel ik me steeds hulpelozer.'

'Ja, maar het is hun leven, niet het jouwe,' bracht hij haar zacht in herinnering.

'Dat is gemakkelijk gezegd, maar de praktijk is een stuk moeilijker,' zei Annie somber.

'Misschien worden ze zelfstandiger als je zelf wat meer een eigen leven gaat leiden,' stelde Tom voorzichtig voor. 'Je kunt jezelf niet blijven wegcijferen. Zestien jaar is een hele tijd.' Ze was dat op zich met hem eens, maar ze kon zich niet voorstellen hoe ze zich nu van hen zou moeten losmaken. Zijn volgende vraag verraste haar. 'Denk je dat er op dit moment ruimte is voor een man in je leven, Annie? Het klinkt alsof je heel lang hebt gewacht om een eigen leven op te bouwen.' Hij had dat opgemaakt uit alles wat ze hem had verteld. 'Misschien vind je dat je daar geen recht op hebt. Maar ik heb de indruk dat je je belofte aan je zus ruimschoots hebt ingelost. Je kunt je leven niet aan hen blijven opofferen.' Ze knikte. Ze wist dat het waar was wat hij zei. Ze wist alleen niet hoe ze het moest doen, en wanneer.

'Ik denk wel dat er ruimte is,' zei ze eenvoudig. 'Ik heb het alleen al heel lang niet geprobeerd.' En zelfs niet gewild. De kinderen hadden zo lang al haar emotionele behoeften vervuld, en al haar tijd, energie en aandacht in beslag genomen.

Tom was diep onder de indruk van haar en alles wat ze had bereikt, al zag hij ook in dat hij heel wat hindernissen zou moeten overwinnen om tot haar door te dringen. Maar hij vond het de moeite waard. 'Zou je zin hebben om volgende week uit eten te gaan?'

'Waarom kom je zondagavond niet bij mij eten? Dan kun je de kinderen ontmoeten. Een ander keertje kunnen we echt uit eten gaan.' Ze wilde dat hij haar gezin zou ontmoeten en zou zien hoe haar leven eruitzag. Hij vond het een leuk idee, ook al wilde hij haar ook graag een keer alleen mee uit nemen. Er was tijd voor allebei.

'Ik bel je zondag om te horen wat je plannen zijn,' beloofde hij. Ze glimlachte en ze kletsten nog een poosje voor ze het restaurant verlieten. Hij zei dat hij haar zou bellen als hij naar Californië moest. Hij reisde nog steeds veel, zij het niet meer zo vaak naar het buitenland als vroeger.

Annie had genoten van de lunch met Tom, en toen ze terugreed naar kantoor, verheugde ze zich bij de gedachte dat hij zondag zou komen eten. Die avond zei ze tegen Kate dat ze zondag op haar rekende met eten en dat ze Paul ook mocht uitnodigen. Ze wilde graag dat Tom hem zou ontmoeten. Ze sprak een boodschap in op Teds antwoordapparaat om hem te vragen of hij zondagavond thuis kwam eten. Ze zei niets over Tom en nodigde Pattie er niet bij uit. Ze hoopte dat Liz tegen die tijd ook terug zou zijn uit L.A. Ze wist dat het een korte reis zou worden, maar ze had niet gezegd wanneer ze terug zou zijn, en Annie had sinds haar vertrek niets meer van haar gehoord. Ze wist dat Liz het te druk had om haar te bellen. Ze keek ernaar uit om Tom aan hen voor te stellen.

Toen ze die avond in bed lag, dacht ze na over zijn vraag of er op dit moment ruimte was voor een man in haar leven. Ze vond hem aardig en genoot ervan om met hem te praten - ze hadden nooit gebrek aan gespreksonderwerpen die hen allebei interesseerden. Maar het echte antwoord op zijn vraag was dat ze het niet wist. Na jaren 'als een non' te hebben geleefd, zoals Kate het uitdrukte, wist ze niet of er ruimte was voor een man, en of ze er eigenlijk wel een wilde. Het was zo lang geleden. En het leven was op deze manier zoveel eenvoudiger. Het was op haar tweeënveertigste een moeilijke beslissing om het risico te nemen weer van een man te gaan houden. Hoewel Tom erg aantrekkelijk was, wist ze niet of ze dat wilde. Maar ze wist ook niet of ze de deur wilde dichttrekken en relaties voorgoed uit haar leven wilde bannen. Die deur stond nu op een kier en wachtte tot ze hem wijd open zou gooien, of hem zachtjes dicht zou doen en de sleutel zou omdraaien.

Liz' reisje naar L.A. verliep buitengewoon voorspoedig. Ze ontmoette interessante mensen, zag prachtige sieraden en had zich bijzonder goed verdiept in de sterren bij wie de sieraden oorspronkelijk thuishoorden. Alles verliep vlekkeloos, en na twee dagen vol fotosessies en interviews bij mensen thuis, kon ze haar spullen inpakken en de nachtvlucht naar huis nemen. Het hielp dat ze geen sieraden hoefde terug te bezorgen bij leveranciers: ze bleven allemaal bij hun huidige eigenaren. Ze had voor ze wegging niet eens tijd om Jean-Louis te bellen. Ze moest rennen om het laatste vliegtuig naar New York te halen. Haar bioritme hield nog steeds Parijse tijd aan en ze was uitgeput. Ze hoopte dat ze in New York in ieder geval een paar dagen de tijd zou krijgen om op adem te komen. En ze verheugde zich erop om twee dagen eerder thuis te komen dan gepland. Parijs was een hel geweest, en L.A. was leuk, maar erg druk. Ze sliep al vóór het vliegtuig goed en wel was opgestegen.

Ze werd pas wakker toen ze landden op jfk in New York. Ze had alleen handbagage bij zich, dus ze stond in een mum van tijd buiten en gaf de taxichauffeur haar adres. Toen bedacht ze zich en besloot naar Jean-Louis' appartement te gaan. Het was zes uur in de ochtend en nog te vroeg om hem te bellen, maar ze wist waar de sleutel lag. Ze kon zichzelf binnenlaten en gewoon bij hem in bed kruipen. Ze had dat het afgelopen jaar zo vaak gedaan als ze van een reis terugkwam. Om halfzeven stond ze voor zijn deur. Ze haalde de sleutel achter de brandblusser op de overloop vandaan en ging naar binnen. De kamer was donker. Jean-Louis had toen hij er introk luiken laten aanbrengen, net als in Frankrijk. Hij zei dat hij dan beter sliep, en dat gold ook voor haar. Als Lizzie bij hem bleef slapen, sliep ze soms door tot twee uur in de middag, vooral als ze erg moe was, of last had van jetlag, of gewoon net terug was van een reis. De totale duisternis zorgde ervoor dat ze urenlang ongestoord kon doorslapen.

Ze wist precies de weg in zijn appartement, en er viel een heel smal reepje licht vanuit de badkamer de slaapkamer binnen, waardoor ze gemakkelijker het bed kon vinden. Ze liet haar kleren op de grond vallen, gleed in bed en sloeg zachtjes haar armen om hem heen. Maar toen klonk er plotseling een gil. Ze wist niet wie het was, maar het was niet Jean-Louis. Ze zat stijf rechtop in bed, net als hij, en hij deed met een snelle beweging het licht aan. Ze staarden elkaar aan, en toen keek Lizzie naar de plek tussen hen in. Daar lag Françoise, zijn ex-vriendin en Damiens moeder. Lizzie sprong uit bed. Het lichaam waar ze zich in het donker tegenaan had gevlijd, was dat van Françoise, niet van Jean-Louis.

'Wat moet dit verdomme voorstellen?' vroeg Liz, terwijl ze hem strak aankeek. Ze was zo geschokt dat ze vergat haar kleren aan te trekken. Ze waren alle drie naakt. 'Ik dacht dat jullie alleen maar goede vrienden waren.'

'We hebben een kind samen,' legde Jean-Louis uit. Hij zag er erg Frans uit. Françoise lag alleen maar naar het plafond te staren. Zij voelde zich duidelijk helemaal op haar gemak in zijn bed en maakte ondanks de felle discussie tussen Liz en Jean-Louis geen aanstalten om in beweging te komen. Ze gedroeg zich net alsof het hele geval haar niet aanging.

'Wat heeft dat ermee te maken?' schreeuwde Liz tegen hem. 'Wat doet zij hier?'

Françoise werkte zich op haar elleboog omhoog en nam het tafereeltje rustig in zich op. Liz wierp haar een woedende blik toe, maar Françoise leek niet eens in verlegenheid gebracht.

'Ze was hier voor haar werk. Ze kwam even langs om gedag te zeggen,' legde Jean-Louis zwakjes uit. Hij kon dit onmogelijk recht praten.

'Dit ziet er niet uit als alleen maar even gedag zeggen.' Liz keek hem met half dichtgeknepen ogen aan en raapte haar kleren van de grond. 'Je zei dat je me trouw zou zijn, klootzak.' Ze kleedde zich intussen aan. Françoise stond op en liep langs haar heen naar de badkamer.

'Ik bén je trouw,' bezwoer hij Liz. 'Ik hou van je. Françoise en ik zijn gewoon goede vrienden.'

'Onzin. Maak dat een ander wijs. Je hebt me gewoon belazerd.' Ze was er nu van overtuigd dat het ondergoed dat ze in de la van zijn Parijse appartement had gevonden daar geen vier jaar had gelegen. Ze vroeg zich af hoe lang hij al met zijn ex naar bed ging, en of het ooit was opgehouden. Françoise leek zich in zijn appartement en in zijn bed volkomen op haar gemak te voelen.

'Maak je toch niet zo druk,' zei Jean-Louis. Hij bevrijdde zich uit de lakens en kwam naast haar staan. 'Zulke dingen gebeuren. Het heeft niets te betekenen.' Hij probeerde zijn armen om haar heen te slaan, maar ze weerde hem af.

'Voor mij betekent het wel iets.' Ze voelde zich nu een idioot dat ze hem zo had vertrouwd. Mannen zoals Jean-Louis waren nooit trouw, aan niemand. Ze besefte dat hij haar het afgelopen jaar waarschijnlijk steeds had bedrogen, en dat zijn idee van een 'exclusieve relatie' heel anders was dan wat zij zich daarbij voorstelde. 'Ik had beter moeten weten,' zei ze tegen hem. Françoise liep intussen de woonkamer in en stak een van Jean-Louis' Gitanes op. Ze was volkomen passief. De gênante scène leek haar absoluut niet te raken, en Lizzie wist dat zij ook een vriendje had. Ze deden het gewoon met iedereen.

Liz' grote fout was geweest dat ze had geloofd dat Jean-Louis anders was. Mannen met zoveel charme waren nooit trouw. Het zat niet in hun dna. Ze wist het, maar probeerde zichzelf altijd wijs te maken dat het deze keer anders zou zijn. Maar dat was nooit het geval. Jean-Louis was precies hetzelfde als alle andere mannen met wie ze een relatie had gehad. Ze waren allemaal klonen van elkaar. Ze koos altijd de figuren uit die niet trouw konden zijn of zich niet durfden te binden. Het sloot perfect aan bij haar eigen bindingsangst en leidde onvermijdelijk tot hetzelfde resultaat. Ze had dit soort scènes al te vaak meegemaakt.

'Heb je dan helemaal geen moreel besef?' vroeg ze, terwijl ze hem vol walging aankeek. 'Ik verdien beter dan dit, en ik ben niet stom. Ik snap niet waarom ik je ooit heb geloofd.' Ze hield niet van hem, dat had ze van het begin af aan geweten, maar ze vond hem leuk en ze vertrouwde hem, en dat laatste was een grote vergissing geweest. Dit was het soort mannen dat ze ontmoette in haar wereld, en ze had nooit anders gewild. De modewereld zat er vol mee. Mannen die zich eeuwig als jongens wilden gedragen en zich nooit aan de regels hielden. Er waren geen regels, er was alleen maar plezier. En uiteindelijk raakte er altijd iemand gekwetst. Ze had er genoeg van. Ze had haar kleren intussen weer aangetrokken en keek hem vol minachting aan.

'Je bent een eikel, Jean-Louis, een vent van niks. En je bent nog een slechte vader ook. Met je stomme smoesjes waarom je niet bij je zoon kunt zijn, en waarom je hem bij iemand anders moet stallen. Ik verdien beter, en hij ook. Waarom worden Françoise en jij niet eindelijk volwassen? Wanneer houden jullie eens op met alleen maar aan jezelf denken?' Ze keek Françoise en hem strak aan terwijl ze naar de deur liep. Jean-Louis zei geen woord toen ze naar buiten stapte en de deur achter zich dichtsloeg. Ze schrok er zelf van toen het tot haar doordrong dat ze niet eens verdrietig was terwijl ze de trap af rende. Ze was opgelucht. Ze was klaar met mannen zoals hij. Ze was volwassen. Hij zou dat nooit worden.

Terwijl ze een taxi riep, deed ze zichzelf een plechtige belofte. Ze zou nooit meer genoegen nemen met een man zoals hij. Ze bleef liever alleen dan aan dit soort mannen haar tijd te verspillen. Ze draaide het raampje naar beneden en liet de koude wind in haar gezicht waaien terwijl ze de stad door reed. Eindelijk voelde ze zich helemaal vrij. Ze was niet kwaad, ze was niet verdrietig. Ze was klaar om verder te gaan.

15

Liz belde Annie later op die ochtend op en vertelde haar wat er was gebeurd. Het speet Annie voor haar, maar ze had al vaker dit soort verhalen van Liz gehoord. Er liep in haar relaties altijd wel iets fout, en dan moest ze er weer een punt achter zetten. Annie wist dat Liz tot nog toe dat soort mannen had uitgekozen om zich niet te hoeven binden. Maar deze keer klonk ze anders. Ze zei dat ze liever alleen bleef dan weer een relatie te beginnen met een man zoals Jean-Louis, en ze klonk alsof ze het meende. Ze zei dat ze het helemaal had gehad met mannen die zich zo gedroegen en die onvolwassen, egoïstisch en oneerlijk waren. En Annie hoopte dat het deze keer waar was.

Ze vroeg zich af of ze een volgende keer het risico zou nemen om iemand te kiezen die echt iets voor haar betekende. Aan haar gebrek aan emotie was duidelijk te merken dat ze niet van Jean-Louis had gehouden.

Liz zat gehuld in een roze badjas in haar appartement toen ze Annie belde. Zodra ze thuiskwam, was ze onder de douche gegaan. En Jean-Louis had haar niet gebeld. Ze wist dat hij dat niet zou doen. En ze besefte dat het haar niet kon schelen. Ze was er klaar mee.

Annie en Liz hadden ongeveer een uur met elkaar gesproken. Daarna stond Annie op om voor zichzelf een kop thee te zetten. Kate lag nog te slapen. Annie had Liz uitgenodigd om die avond te komen eten, en Liz had gezegd dat ze zou komen. Ze vond het leuk om op zondagavond bij Annie te eten, en het kwam er de laatste tijd te weinig van.

Tom belde Annie later in de middag op. Hij was naar een footballwedstrijd geweest en was opgetogen dat de Jets hadden gewonnen.

'Gaat het eten vanavond nog door?' vroeg hij. 'Of komt het niet uit? Ik wil me niet opdringen.'

'Nee, het komt prima uit. Ik wil graag dat je de kinderen ontmoet.'

'Dat klinkt leuk. Jullie zijn een fascinerend stel mensen.'

'Wacht maar tot je ons allemaal hebt ontmoet voor je daarover oordeelt. We zijn redelijk normaal.'

'Op de een of andere manier betwijfel ik dat. Jij lijkt me heel bijzonder.'

'Als dat een compliment is, bedankt.' Zij vond hem ook bijzonder. Hij was interessant en intelligent, stelde zich open op en was niet saai. Hij had een spannend leven en een boeiende carrière. Hij was niet arrogant en hij had precies de goede vragen gesteld. Voorlopig waren ze alleen nog maar goede vrienden, maar hij was de eerste man sinds jaren die haar de moeite waard leek, en ze vond dat hij er leuk uitzag. Hij vond hetzelfde van haar. Zij was een zeldzame vogel in de zwermen saaie vrouwen die hij sinds zijn scheiding had ontmoet. En in tegenstelling tot de meeste mannen van zijn leeftijd was hij niet geïnteresseerd in meisjes van tweeëntwintig jaar. Toen Annie hem voor het eten uitnodigde, vroeg ze zich onwillekeurig af of hij Lizzie niet aantrekkelijk zou vinden. Ze was beeldschoon. Annie had een filosofische kijk op het leven en was graag bereid om het lot over haar toekomst te laten beslissen. Tom was niet haar eigendom, en je kon geen optie nemen op mensen. Hij was gewoon een man die ze door puur toeval had ontmoet in een ziekenhuis. Meer niet.

Ze vergat de anderen over hem te vertellen, tot het al bijna tijd was om te gaan eten. Het was zes uur, en ze had Tom gevraagd om zeven uur te komen. Ze had spaghetti met gehaktballetjes gemaakt, met een grote groene salade erbij. Als toetje zouden ze koekjes met ijs krijgen, net als vroeger op zondagavond, toen ze nog klein waren.

Liz zat op de bank met Kate te praten. Ze probeerde haar ervan te overtuigen te stoppen bij de tattooshop en weer naar school te gaan. Paul zat een tijdschrift te lezen terwijl de twee vrouwen praatten. Lizzie zei hetzelfde tegen Kate als Paul zelf had gedaan. Tevergeefs. Hij vond dat ze terug moest gaan naar school.

Alle hoofden, inclusief dat van Paul, draaiden om toen Annie nonchalant meedeelde dat er een man zou komen eten.

'Wat voor man?' vroeg Liz, stomverbaasd.

'Gewoon, iemand die ik een poosje geleden heb ontmoet.' Annie trok een vriendelijk, neutraal gezicht terwijl ze bij hen in de huiskamer kwam zitten. Ted was er nog niet, evenmin als Tom.

'Bedoel je een blind date?' drong Liz aan.

'Nee. Toen ik mijn enkel had verstuikt, had hij zijn arm gebroken. We hebben samen vier uur in de wachtkamer van de Eerste Hulp gezeten. Het is niets bijzonders. We hebben een paar keer samen geluncht.' Annie trok een gezicht alsof ze hun kwam vertellen dat ze had besloten hamburgers in plaats van gehaktballetjes te maken. Alsof het totaal niets voorstelde. En dat vond ze ook. Vanaf het moment dat Tom en zij elkaar hadden ontmoet, had ze dat zichzelf voorgehouden.

'Wacht eens even.' Liz keek haar aan alsof er zojuist een komeet in hun huiskamer was neergekomen. 'Je hebt twee keer met die man geluncht, je hebt vier uur met hem in de wachtkamer gezeten, en je hebt daar tegen ons niets over gezegd?'

'Waarom zou ik dat in hemelsnaam aan jullie moeten vertellen? Het is geen verkering of zo. Hij vroeg of ik zin had om samen uit eten te gaan, maar in plaats daarvan heb ik hem hier gevraagd. Ik wilde dat hij jullie zou ontmoeten.'

'Annie...' Liz keek haar strak aan. 'Jij hebt al sinds het stenen tijdperk geen date meer gehad. En nu wil je ons wijsmaken dat dit niks voorstelt?'

'Het stelt ook niks voor. We zijn gewoon vrienden,' zei ze luchtig.

'Wie is het?' vroeg Kate. Ze was net zo verrast door Annies mededeling als haar zus.

'Hij werkt bij de tv. Hij is gescheiden, heeft geen kinderen en komt aardig over. Het is niets bijzonders.'

'Het is wél iets bijzonders,' hielden Kate en Liz vol, en Paul was nu ook geïnteresseerd. Ze waren nog in een verhitte discussie verwikkeld toen Ted binnen kwam lopen. Hij had tegen Pattie gezegd dat hij thuis ging eten en was gegaan, ook al had ze bijna een toeval gekregen van nijd. Hij liet zich door haar niet bij zijn tante en zussen weghouden. Hij wist dat hij er later voor zou moeten boeten, maar dat had hij ervoor over om met hen samen te eten. Hij probeerde Annies advies op te volgen en een beetje meer afstand te nemen van Pattie. En dat stond haar helemaal niet aan.

'Waar zijn jullie zo opgewonden over?' vroeg Ted, terwijl hij zijn jas op de stoel in de hal liet vallen en de kamer binnenliep. Hij kon niet horen waar het over ging, maar ze zaten allemaal geanimeerd te praten.

'Annie heeft een man uitgenodigd om hier vanavond te komen eten. Ze heeft twee keer met hem geluncht en ze hebben elkaar ontmoet toen ze haar enkel had verstuikt,' vatte Liz de situatie voor hem samen, en hij grijnsde.

'Dat is interessant.' Ted en Paul wisselden een blik met elkaar.

Dit klonk als vrouwenpraat. 'Heb je iets met hem?' vroeg hij aan Annie.

Ze schudde haar hoofd. 'Ik ken hem nauwelijks. Ik heb hem pas drie keer van mijn leven gezien. Waarschijnlijk wil hij straks verkering met Liz, hoewel hij te oud voor haar is.' Ze probeerde niet naar Ted te kijken toen ze dit zei. Het was niet bedoeld als een steek onder water, maar het was wel waar. Ze had zowel Liz als Kate over Pattie verteld, en zij maakten zich ook zorgen. Liz vond dat ze klonk als iemand die rijp was voor het gekkenhuis. Kate vond het voor Ted de moeite waard om met haar uit te gaan als hij daarmee een hoog cijfer kon halen voor haar vak.

'Hoe oud is hij?' vroeg Ted aan Annie.

'Een paar jaar ouder dan ik.' Ze had hem zijn leeftijd horen opgeven in het ziekenhuis. 'Hij is vijfenveertig.'

'Ik laat je na afloop wel weten of hij is goedgekeurd,' zei Ted met een glimlach. Maar ondanks de vragen en de plagerijen waren ze allemaal verbaasd, en blij voor haar. Ze konden zich niet herinneren wanneer Annie voor het laatst een man had uitgenodigd om bij hen te komen eten. Misschien had ze dat wel nooit gedaan. Maar Tom Jefferson klonk meer als een vriend dan als een date. Voor ze er verder op konden doorgaan, ging de bel en Annie liep naar de deur om hem binnen te laten. Hij droeg een spijkerbroek met een trui en cowboylaarzen en hij zag er vriendelijk en ontspannen uit toen Annie hem aan iedereen voorstelde. Ze zag dat de meisjes hem nieuwsgierig opnamen terwijl hij met Ted praatte over de footballwedstrijd waar hij die middag was geweest. De Jets hadden in de eerste speelperiode drie touchdowns achter elkaar gescoord, wat voor hen een wonder was. Paul mengde zich ook in het gesprek, hoewel hij niet zo'n football liefhebber was als Ted. De meisjes zeiden in de keuken tegen Annie dat hij er goed uitzag en dat hij hun erg bekend voorkwam.

'Hij presenteert het avondnieuws,' zei Annie eenvoudig, terwijl ze de pasta controleerde en de salade door elkaar husselde. Ze had de tafel in de keuken gedekt, die precies groot genoeg was om hen allemaal kwijt te kunnen. Het was een eenvoudige maaltijd en ze had er geen grote drukte van gemaakt. Ze waren maar met zijn zessen.

'Hij is de wat?' zei Liz, in reactie op wat ze hun net had verteld. 'Is het dié Tom Jefferson? Je hebt de jackpot gewonnen. Hij is fantastisch.'

'Dat weet ik nog niet, en jij ook niet. Ik heb hem nog maar net ontmoet. Kom, dan gaan we eten.' Aan het eind van de maaltijd was het alsof ze elkaar al jaren kenden. Tom had een aardig poosje met Paul zitten praten over de schoonheid van Iran. Hij wist meer van het land dan Paul zich ervan kon herinneren, want hij was er al sinds zijn tienerjaren niet meer geweest. Daarna praatte Tom met Ted over football en over zijn rechtenstudie. Hij had een levendig gesprek over mode met Liz, en hij stelde Kate allerlei vragen over tatoeages, en vroeg haar waarom ze ze als een belangrijke vorm van grafische kunst beschouwde. De enige met wie hij nauwelijks sprak was Annie, maar hij bleef na afloop bij haar om de keuken te helpen opruimen, terwijl ze de anderen naar de kamer stuurde.

'Het zijn fantastische mensen,' zei hij met een warme blik in zijn ogen. 'Je hebt je werk goed gedaan.'

'Nee, ze zijn gewoon wie ze zijn. Ik heb ze alleen geprobeerd te leren trouw te zijn aan zichzelf.'

'Dat zijn ze ook. En weet je, Kate heeft een punt wat betreft tatoeages als grafische kunst.' Annie rolde met haar ogen en hij lachte. Toen draaide ze zich met een warme glimlach naar hem toe.

'Dank je wel dat je bent gekomen om met ons te eten. Ik ben erg trots op ze.'

'Ze zijn een eerbetoon aan jou,' zei hij complimenteus. Ze bedankte hem, en daarna ruimden ze de laatste spullen op en gingen terug naar de anderen. De jongelui stonden erop om Hints te spelen, wat ze al in geen jaren hadden gedaan. Tom was er goed in. En het was al over elven toen hij opstond om weg te gaan. Hij zei iedereen gedag en Annie bracht hem naar de deur. Hij bedankte haar opnieuw voor de gezellige avond en herinnerde haar aan haar belofte om met hem uit eten te gaan. 'Je hebt ja gezegd,' zei hij, en ze lachte.

'Het lijkt me heel leuk,' zei ze warm. Hij hoorde er helemaal bij. Ze wist nog niet of hij een date was of een gewone vriend, maar wat hij ook was, ze hadden allemaal genoten van de avond, net als hij.

'Ik bel je morgen wel om een dag af te spreken.' Daarna gaf hij haar een licht kusje op de wang en ging weg. Toen ze op haar krukken de kamer weer in kwam, zat iedereen druk te praten en naar haar te lachen.

'Als officieel hoofd van de familie,' kondigde Ted aan, 'verklaar ik hierbij dat hij is goedgekeurd. Hij is geweldig. Hij weet alles van football.'

'En het Midden-Oosten,' zei Paul.

'Hij weet ook aardig wat af van mode,' merkte Liz op, terwijl ze haar tante glimlachend aankeek.

'Ik denk dat hij jullie allemaal om zijn vinger heeft gewonden,' zei Annie lachend, 'maar ik vind hem ook aardig.'

'Je mag met hem trouwen wanneer je maar wilt,' zei Ted. 'Mijn toestemming heb je.'

'Kalm aan,' bracht Annie hem in herinnering. 'Hij is gewoon een vriend.'

'Dat is flauwekul, Annie, dat weet je best,' viel Kate haar in de rede. 'Hij kijkt naar je alsof hij je heel graag wil zoenen.'

'Nee, dat is niet waar. Hij vindt jullie gewoon allemaal aardig.'

'Wij vinden hem ook aardig,' zei Liz. Ze had zo genoten dat ze de afschuwelijke scène met Françoise en Jean-Louis van die ochtend helemaal was vergeten. Het was een ontspannen, ongecompliceerde avond geweest, die iedereen goed had gedaan. Ze hadden allemaal veel gelachen.

Daarna haalde Ted hun oude monopolyspel voor de dag, en de vier jongelui speelden door tot twee uur in de nacht. Annie ging lang voor het spel afgelopen was naar bed. Maar het was duidelijk dat de avond een groot succes was geweest. Paul had er ook helemaal bij gepast. Annie vond hem aardig, net als Tom. En wat er ook gebeurde, of niet gebeurde, ze had het gevoel dat ze goede vrienden konden worden.

Paul en Ted vertrokken toen het spel afgelopen was. Liz besloot bij Kate en Annie te blijven slapen en de twee zussen lagen uiteindelijk tot een uur of drie in Kates slaapkamer samen te kletsen. Liz vertelde aan Kate wat er met Jean-Louis was gebeurd. Liz was er niet heel erg verdrietig om, hoewel ze toegaf dat ze teleurgesteld was, zowel in hem als in zichzelf. In Jean-Louis omdat hij haar had bedrogen, en in zichzelf omdat ze weer een foute man had uitgekozen. Ze zwoer dat ze dat nooit meer zou doen, en Kate hoopte voor haar dat dat waar was.

Ted en Paul namen samen een taxi toen ze bij Annies appartement vandaan gingen, en Ted liet zich afzetten bij zijn eigen appartement. Het was te laat om Pattie te bellen, en hij had bovendien geen zin om naar haar toe te gaan. Hij had genoten van de avond met zijn familie en hun vrienden, en hij vond het fijn om voor de verandering in zijn eigen bed te slapen. Hij was nog in diepe slaap verzonken toen Pattie hem de volgende ochtend belde. Het duurde een paar minuten voor hij helemaal wakker was en weer goed kon nadenken.

'Waar was je gisteravond?' Ze klonk overstuur en gekwetst. 'Ik ben de hele avond ongerust geweest.'

'Ik was bij mijn tante en mijn zussen en de vriend van mijn zus. We hebben Hints gedaan en monopoly en het is laat geworden,' zei hij slaperig.

'Je had wel eens mogen bellen.'

'Ik wilde je niet wakker maken.' Bovendien had hij genoten van de leuke avond. Hij had geen zin gehad om haar te bellen.

'Ik moet je onmiddellijk spreken,' zei ze, met een ernstige stem.

'Is er iets aan de hand?'

Ze weigerde er door de telefoon over te praten en hij zei dat hij zich zou aankleden en met een uur bij haar zou zijn. Het was geen noodsituatie en er was niets met de kinderen. Hij ontbeet voor hij wegging met een van zijn huisgenoten en was twee uur later bij haar. Het viel hem op dat ze er bleek en gespannen uitzag. Alsof ze ziek was.

'Wat is er aan de hand?' Hij verwachtte dat ze hem de volle laag zou geven over de vorige avond. Ze was lichtgeraakt als het zijn familie betrof en wilde niet dat hij naar ze toe ging. Hij had verwacht dat ze daar iets over zou zeggen, maar wat ze zei, trof hem harder dan een stomp in zijn maag.

'Ik ben zwanger.' Even staarde hij haar sprakeloos aan. Hij wist niet wat hij hierop moest zeggen. Dit was nieuw voor hem.

'O mijn god.' De woorden ontsnapten hem als een zucht. Hij wilde haar vragen hoe dat kon zijn gebeurd, maar hij wist het al. Hij had iedere keer een condoom willen gebruiken, maar zij had hem soms tegengehouden. Ze zei dat condooms haar irriteerden, en dat het zonder veel lekkerder was. Hij was zo stom geweest. 'Shit, Pattie. Wat moeten we nu doen?' Hij wist wat ze moesten doen, maar hij had nog nooit zo'n situatie meegemaakt. Hij was altijd voorzichtig geweest, en zijn vorige vriendinnetje had de pil gebruikt. Pattie had hem meteen in het begin al verteld dat ze niet aan de pil was. Maar hij had gehoopt dat ze op haar leeftijd niet meer zo gemakkelijk zwanger zou raken. Blijkbaar was dat niet het geval.

'Hoe bedoel je, wat moeten we doen? De baby laten komen, natuurlijk. Wat anders? Ik ga op mijn leeftijd geen abortus plegen. We krijgen misschien nooit meer een tweede kans. Bovendien is dit onze baby, ons vlees en bloed, het resultaat van onze liefde.' Pattie zei het alsof het iets vanzelfsprekends was en ze verwachtte dat hij het met haar eens zou zijn.

'Nee, dat is het niet,' zei hij kwaad. 'Het is het resultaat van onze stomheid en slordigheid. Ik ben nalatig geweest, en jij ook. Dat is geen liefde, Pattie, dat is lust.'

'Wil je beweren dat je niet van me houdt?' zei ze, terwijl ze zich met tranen in haar ogen aan hem vastklampte. 'Hoe kun je zoiets tegen me zeggen? Ik heb ons kind in mijn buik.'

'Kun je de morning-afterpil niet gebruiken?' zei hij. 'Ik heb gehoord dat dat echt werkt.' Hij had erover gehoord van een van zijn huisgenoten. Die zwoer erbij. Zijn vriendin en hij hadden hem al verschillende keren gebruikt. Je moest de pil binnen tweeënzeventig uur na een onbeschermde vrijpartij innemen. 'Hoe ver ben je?' vroeg hij.

'Ik ben drie weken over tijd.' Dat betekende dat ze vijf weken zwanger was.

'Waarom heb je het niet eerder gezegd?' Hij begon te denken dat ze het expres had gedaan en hij had het gevoel dat hij in de val was gelopen.

'Ik dacht dat je blij zou zijn, Ted,' zei ze, en ze barstte in tranen uit. 'Vroeg of laat zouden we het toch gewild hebben. Wat maakt het uit als het nu gebeurt?'

'Dat meen je toch niet? Ik zit nog op school. Ik heb geen geld en geen baan. Ik leef van een toelage die mijn ouders me hebben nagelaten, en die is bijna op. Mijn tante springt bij. Hoe zou ik een kind moeten onderhouden, laat staan verzorgen? Het duurt nog jaren voor ik een fatsoenlijk inkomen heb, en jij bent nu al nauwelijks in staat in het onderhoud van je kinderen te voorzien. Wat voor leven gaan we tegemoet als we nu een baby krijgen? En wat zullen je kinderen ervan vinden? Ik kan niet mijn school afmaken en tegelijkertijd jou en een kind onderhouden. En we zijn nog niet eens getrouwd. Dit is een ongelukje. Een vergissing. Dit is niet een baby. Het is een ramp, voor ons allebei, en dat zou het voor het kind ook zijn. Je móét het laten weghalen, of opgeven voor adoptie,' zei hij, met zijn gezicht dicht tegen het hare. 'We hebben geen andere keus!'

'Dat gaan we mooi niet doen,' snauwde ze terug. 'We kunnen trouwen. Je kunt een baan nemen. Ik ga ons kind niet opgeven. En ik waarschuw je: als je me daartoe dwingt, sla ik de hand aan mezelf én de baby!'

'Hou op met je dreigementen!' brulde hij. Al zijn woede en frustratie kwam eruit. Ze was bezig zijn leven te verwoesten. Eén stomme fout zou straks alles wat hij had opgebouwd en waarvoor hij had gevochten ongedaan maken. Het was niet eerlijk.

'Ik houd deze baby,' zei ze rustig, plotseling volkomen beheerst. 'Je kunt doen wat je wilt, maar dit is ons kind en ik laat het komen.' Hij knikte. De boodschap was luid en duidelijk overgekomen.

'Ik moet nadenken,' zei hij, net zo rustig, en hij liep de deur uit. Hij smeet de deur achter zich dicht en rende de trap af, de koude buitenlucht in.

Boven, in haar appartement, ging Pattie op de bank zitten en glimlachte.

16

De volgende paar dagen hoorde niemand iets van Ted. Hij belde Pattie niet op en liet zich niet zien in haar appartement. Hij nam niet op als ze belde en reageerde niet op haar sms'jes. Hij belde Annie niet om haar nog eens te bedanken voor het eten, wat voor hem ongebruikelijk was, en ze maakte zich daar zorgen over. Ze wist nog niets van de zwangerschap, maar ze wist wel dat hij zich in een moeilijke situatie bevond, met een labiele vrouw. Ze wilde hem echter niet op zijn nek zitten, dus ze wachtte tot ze iets van hem hoorde. Ten slotte, na drie dagen absolute stilte, belde hij zijn zus Liz. Ze was verrast zijn stem te horen. Hij klonk aangeslagen, en ze wist onmiddellijk dat er iets helemaal mis was.

'Kan ik je tussen de middag spreken?' vroeg hij met een schorre stem. Hij had zich drie dagen verstopt in zijn appartement en had te veel gedronken.

'Natuurlijk,' antwoordde Liz meteen.

Hij haalde haar om twaalf uur op van kantoor en ze gingen samen naar een saladebar in de buurt. Zij nam sla zonder dressing en Ted nam helemaal niets. Hij vertelde haar dat Pattie zwanger was, en dat hij niet wist wat hij moest doen.

'Ze wil geen abortus, ze wil het niet laten adopteren, en als ik iets anders doe dan haar feliciteren, zegt ze dat ze zichzelf en de baby van kant maakt. Ik wil geen baby, Lizzie. Ik ben zelf nog een kind. Zo voel ik me in ieder geval. Ik ben niet oud genoeg om kinderen te krijgen. Ik ben zo verrekte stom geweest.'

Zijn zus schonk hem een scheef lachje. 'Kun je niet redelijk met haar praten?'

Hij schudde somber zijn hoofd. 'Ze dreigde al met zelfmoord vóór ze zwanger raakte. Ze zei dat als ik ooit bij haar wegging, ze de hand aan zichzelf zou slaan. Nu dreigt ze de baby en zichzelf van kant te maken.'

'Ze heeft een psychiater nodig. Echt waar. Teddy, ze chanteert je. Dat is wat er gebeurt. Je kunt haar niet dwingen de baby weg te laten halen of af te staan. En ik denk wel dat je haar geld zult moeten geven om het kind te onderhouden. Maar ze kan je niet dwingen om tegen je zin bij haar te blijven en aan dit alles mee te doen.'

'Ik kan haar niet zomaar in de steek laten. Het is ook mijn kind. Als ze het niet laat weghalen, moet ik bij haar blijven en mijn steentje bijdragen.'

'Dat is niet eerlijk,' zei Lizzie vastberaden. Ze verafschuwde wat deze vrouw haar broer aandeed.

'Ik heb mijn verantwoordelijkheid tegenover haar. Tegenover hen allebei. Of ik het leuk vind of niet.'

'Hou je van haar?' Liz nam hem aandachtig op en was benieuwd wat hij zou zeggen.

'Ik weet het niet. Ze maakt me krankzinnig. Als ik bij haar in de buurt ben, wordt mijn lichaam helemaal gek. Ze is net een drug. Ik weet niet of dat liefde is.'

'Mij lijkt het eerder een seksverslaving. Waarschijnlijk heeft ze dat bewust gedaan, om je aan zich te binden.'

'Nou, daar betaal ik dan een hoge prijs voor. Een kind is voor de rest van je leven. Ik kan haar geen zelfmoord laten plegen, Liz.'

'Ik denk niet dat ze dat zal doen. Mensen die ermee dreigen, doen het meestal niet. Ze wil gewoon dat je bij haar blijft.'

'Ik heb geen andere keus.' Hij zag er zo onschuldig en triest uit terwijl hij dit zei.

'Wat ga je tegen Annie zeggen?' vroeg Lizzie zich hardop af.

'Nu nog even niets. Ze wordt vast helemaal gek als ze dit hoort.'

'Misschien ook niet. Ze kan goed omgaan met crisissituaties. En vroeg of laat komt ze er toch achter. Je kunt een kind niet eeuwig verborgen houden.'

'Ik zal na dit semester met mijn rechtenstudie moeten stoppen.' Liz vond het afschuwelijk om hem dit te horen zeggen. Ze wist hoeveel zijn studie voor hem betekende. Het was zijn droom, en hij had er zo hard voor gewerkt.

'Doe voorlopig nog even niets. Je weet maar nooit, ze kan wel een miskraam krijgen. Op haar leeftijd is de kans daarop groter.'

'Ik hoop dat ik die mazzel heb.' Hij voelde zich schuldig terwijl hij het zei, maar hij wilde geen kind. Dat stond voor hem als een paal boven water. 'Ik heb haar sinds ze het me heeft verteld nog niet gesproken.'

'Ze weet dat ze je te pakken heeft.' Het was een eeuwenoude manier om een man te strikken, en zij had het gedaan. Lizzie haatte haar erom en wenste dat ze iets kon doen om haar broer te helpen. Maar op dit moment stond iedereen machteloos. Ze konden hem alleen morele steun geven. De rest lag in Patties handen. En in die van God.

Ted belde Pattie die avond op. Het was de eerste keer in drie dagen dat hij haar sprak, en ze deed niets anders dan huilen. Hij voelde zich vreselijk schuldig. Hij probeerde haar aan de telefoon te troosten en zij smeekte hem naar haar toe te komen. Hij had het gevoel dat hij niet anders kon, dus hij kleedde zich om en ging naar haar appartement. Ze was rustig en erg lief toen hij daar aankwam. Ze smeekte hem met haar in bed te gaan liggen en haar alleen maar vast te houden, en toen begon ze hem te strelen. Hij wilde niet met haar vrijen, het voelde helemaal verkeerd in deze situatie. Maar ze hield hem vast en liefkoosde hem net zo lang tot zijn bezwaren wegsmolten, en uiteindelijk bedreef hij toch de liefde met haar. Het was teder en lief en hartstochtelijk, en na afloop klemde ze zich aan hem vast en praatte over hun baby. Hij kon wel huilen.

Ze vrijden nog eens, zoals altijd, en toen Ted de volgende ochtend wegging, voelde hij zich verslagen. Pattie had gewonnen. De baby had gewonnen. En hij was de grote verliezer. Die ochtend, voor hij wegging, begon ze over trouwen. Hij zei dat hij dat niet wilde. Ze zei dat het niet eerlijk was tegenover de baby om het niet te doen. Ze was een fatsoenlijke vrouw, en toen de andere kinderen waren geboren, was ze ook getrouwd. Hij kon alleen maar zeggen dat hij erover zou nadenken. Hij wilde niet dat ze weer met zelfmoord zou gaan dreigen. Hij kon dat niet meer verdragen. En die dag begonnen zijn colleges weer. Hij kon nauwelijks redelijk nadenken terwijl hij met gebogen hoofd het universiteitsgebouw in liep. Hij wenste dat er een bliksemflits zou komen om hem te doden. Dat zou zoveel gemakkelijker zijn. Het laatste wat hij wilde was een baby. En Pattie belde hem tussen de colleges voortdurend op. Ze wilde constant gerustgesteld worden. Toen hij naar de bibliotheek liep om op zijn computer te werken, had hij het gevoel dat iemand zijn ingewanden uit zijn lijf had gerukt en zijn leven door de wc had gespoeld. In de bibliotheek stuurde ze hem een e-mail, en hij beloofde dat hij 's avonds bij haar zou komen eten.

Aan het eind van de week had Annie nog niets gehoord van Ted, en ook niet van Tom Jefferson. Tom had beloofd dat hij haar zou bellen over hun etentje, maar sinds hij zondagavond in haar appartement was geweest en haar familie had ontmoet, had ze niets meer van hem gehoord. Ze vroeg zich af of het hem had afgeschrikt. Zijn zwijgen sprak boekdelen en ze wilde hem niet achternalopen.

Pas een week later belde hij haar vanuit Hongkong en maakte zijn excuses dat hij niet eerder iets van zich had laten horen.

'Het spijt me verschrikkelijk. Ik kon mijn telefoon niet gebruiken en ook niet mailen. Ik heb tien dagen in een zuidelijke provincie van China gezeten en ben net in Hongkong aangekomen. Ik moest hier een reportage maken. Het was een hopeloze onderneming.' Ze was enorm opgelucht om iets van hem te horen en kletste uitbundig door de telefoon.

'Ik dacht dat we je hadden afgeschrikt.'

'Doe niet zo raar. Ze belden me de volgende ochtend dat ik weg moest en ik had geen tijd om je te bellen. Soms is mijn leven een gekkenhuis.' Het had hem zijn huwelijk gekost. Zijn ex-vrouw wilde een man die altijd thuis was, en zo iemand zou hij nooit kunnen zijn. Hij wilde dat Annie dat meteen wist, nog voor er iets gebeurde.

'Maak je geen zorgen, mijn leven is ook behoorlijk chaotisch. Hoewel ik niet in China of Hongkong beland. Wanneer kom je terug?'

'Hopelijk morgen of overmorgen. Wat dacht je ervan om zaterdagavond uit eten te gaan?'

'Dat zou ik heerlijk vinden.' Daarna vertelde ze hem dat ze sinds zondag ook niets meer van Ted had gehoord, en dat ze zich zorgen over hem maakte.

'Misschien heeft hij liefdesproblemen.'

'Ik denk dat je gelijk hebt. En ik geloof dat zijn colleges ook net weer zijn begonnen. Ik zit alleen in over die vrouw met wie hij omgaat.' Het was een troost om haar zorgen met Tom te kunnen delen.

'Je kunt er niets aan doen,' bracht Tom haar in herinnering. 'Hij moet het zelf oplossen.'

'Ik weet het. Maar hij is nog zo naïef. En ik vertrouw die vrouw niet. Ze is bijna net zo oud als ik.'

'Het zal een goede les voor hem zijn,' zei Tom rustig.

'Als hij het overleeft.'

'Hij overleeft het wel. Dat doen we allemaal. We betalen een prijs voor onze fouten, en we leren ervan. Soms betalen we een hoge prijs. Toen ik trouwde, wist ik dat ik de verkeerde vrouw had gekozen. Ik zette het toch door, en het werd na verloop van tijd alleen maar erger. Dat is jou in ieder geval bespaard gebleven.'

'Ik heb ook mijn fouten gemaakt,' gaf Annie toe. Misschien was leven als een non er een van. Maar ze had haar handen zo vol gehad, dat ze niet meer had aangekund. Op haar leeftijd drie kinderen opvoeden was genoeg geweest. En nu was ze gewend aan haar monnikenbestaan.

'Ik heb het idee dat je het prima hebt gedaan. Je hebt een fantastisch gezin grootgebracht. Je zus zou trots op je zijn geweest.' Ze kreeg tranen in haar ogen toen hij dit zei.

Daarna vertelde hij haar over China, en over de reportage die hij er had gemaakt. Er was een nieuwe premier aangetreden, en Tom was ernaartoe gegaan om hem te interviewen over zijn buitenlandse beleid en over een handelscommissie die hij bezig was op te zetten. Het trof haar dat Tom een erg volwassen leven leidde en met zijn neus boven op de belangrijke wereldgebeurtenissen zat. Zij was iedere dag bezig om aannemers op tijd aan de slag te krijgen en haar klanten tevreden te houden. Haar wereld was veel kleiner dan de zijne. Maar ze was gelukkig met het werk dat ze deed. Het had haar jarenlang veel voldoening gegeven. Ze had altijd heimelijk gehoopt dat Kate ook in architectuur geïnteresseerd zou raken en dat ze later een compagnonschap met haar zou kunnen aangaan. Maar Kates artistieke talenten hadden zich in een andere richting ontwikkeld.

Tom beloofde dat hij haar zou bellen zodra hij in New York terug was en hij bevestigde hun afspraak voor zaterdagavond. Hij zei dat hij op de terugweg zou bedenken waar ze zouden gaan eten en de reservering zou regelen. Ze vond het leuk dat hij de touwtjes in handen nam en zelf plannen maakte. Zij hoefde dat niet voor hem te doen. Het was een opluchting nu eens niet degene te zijn op wie alle verantwoording rustte. Dat was nieuw voor haar.

Annie was veel opgewekter nadat ze Tom had gesproken. En ze kreeg ook eindelijk Ted aan de telefoon. Hij zei dat hij het druk had gehad met zijn studie, maar hij klonk verschrikkelijk en ze geloofde hem niet toen hij zei dat het goed met hem ging. Toen ze had opgehangen belde ze Liz, die volhield dat ze van niets wist. Ze vond het afschuwelijk om tegen Annie te liegen, maar het was aan Ted om haar te vertellen dat Pattie zwanger was. Hij had daar de moed nog niet toe, en er was nog tijd genoeg. Pattie was nog maar net iets meer dan een maand zwanger. Ze had hem verteld dat de baby in september zou komen. Hij wilde er nog niet aan denken. En ze had het nu vaak over trouwen. Hij had zich nog nooit van zijn leven zo ellendig gevoeld, behalve toen hij zijn ouders had verloren.

Liz belde hem elke dag om te horen hoe het met hem ging, en ze vond het verschrikkelijk om te horen hoe hij eraan toe was. Hij gaf toe dat hij wanhopig was en het gevoel had dat hij erin was geluisd. De foetus die in Patties buik groeide had zijn leven verwoest, of dat zou gebeuren op het moment dat de baby zou worden geboren. En Pattie was in de zevende hemel. Ze kreeg zijn kind en ze had hem voor de rest van zijn leven in haar bezit. Ze bedankte hem steeds weer dat hij haar zo gelukkig had gemaakt, en ze wilde voortdurend seks met hem hebben. Voor hem was het geen liefde bedrijven meer. Het had niets met liefde te maken. Het was pure, rauwe seks, en Pattie kreeg iedere keer haar zin. Hij wilde haar niet van streek maken, dus hij deed alles wat ze wilde. Hij probeerde voorzichtig met haar te zijn, om de baby niet te beschadigen, maar zij hield vol dat alles wat ze deden prima was. Hij begon te wensen dat hij haar nooit had ontmoet. En hij had erg sombere gedachten. Hij dronk veel en zei verschillende keren tegen Lizzie dat hij wilde dat hij dood was. Ze dacht niet dat Pattie ooit zelfmoord zou plegen, maar over Ted maakte ze zich zorgen. Ze had nog niets tegen Annie gezegd, ofschoon ze begon te denken dat ze dat beter wel kon doen. Als hij zich niet snel beter ging voelen, had ze geen andere keus.

Liz schrok toen Annie haar een paar dagen later belde. Ze klonk ernstig en zei dat ze Liz' advies wilde. Liz was als de dood dat ze naar Ted zou vragen. Maar in plaats daarvan vertelde ze dat Tom een echt afspraakje met haar had gemaakt. Hij wilde haar mee uit eten nemen en ze had niets om aan te trekken. Liz glimlachte toen ze de nerveuze, meisjesachtige klank in de stem van haar tante hoorde. Het was schattig.

Liz vroeg aan Annie waar ze dacht dat ze naartoe zouden gaan en wat voor indruk ze op Tom wilde maken. Annie zei dat al haar mooie kleren geschikt waren voor zakelijke ontmoetingen met cliënten, maar dat ze geen sexy kleding had, die indruk zou maken op een man.

'Hoe sexy wil je het hebben? Laag decolleté? Korte rok?' vroeg Liz praktisch, en Annie lachte.

'Ik zei niet dat ik de straat op wilde, ik zei dat ik er aantrekkelijk uit wilde zien voor een afspraakje.'

'Oké. Mooie blouse met ruches. Chanel misschien. Korte rok, maar wel netjes. Mooi bontjasje. Je kunt er wel een van mij lenen. Je haar los rondom je gezicht. Niets hards. Alles zacht, vrouwelijk, mooi.' Ze kwam die avond naar Annies huis en nam verschillende kledingstukken mee om uit te kiezen. Ze had zes kledingtassen vol, en Annie koos een prachtige mousselinen blouse en een zwartkanten rok. Ze waren allebei elegant, maar ook sexy. Ze liep nog steeds met krukken en moest platte schoenen dragen, dus Liz had een paar platte satijnen schoentjes met glinsterende gespen in haar maat voor haar meegenomen. Ze had haar assistente gevraagd ze voor haar op te halen. En ze gaf een kort nertsbonten jasje te leen dat Annie al jaren bewonderde. Ze was helemaal klaar!

Toen Tom Annie zaterdagavond kwam ophalen, zag ze er prachtig uit. Kate had haar geholpen met aankleden. Ze had haar opgemaakt en gezegd dat ze haar haar los moest doen. Toen Tom aanbelde, voelde ze zich net een meisje dat naar haar eerste schoolbal gaat. Tom droeg een zwart kasjmieren jasje en broek en een prachtig op maat gemaakt overhemd met een open kraag. Hij zei dat hij last had van jetlag, maar het was hem niet aan te zien, en hij bewonderde Annies kleding. Hij vond dat ze er prachtig uitzag en merkte alles op.

'Waar is iedereen, trouwens?' vroeg hij, terwijl hij om zich heen keek. Het appartement lag er stil en verlaten bij.

'Uit. Kate en Paul zijn naar een film. Lizzie is het hele weekend weg en Ted heeft het druk met school. Ik hoop dat het goed met hem gaat en dat die vrouw hem een beetje met rust laat.'

'Hij komt er wel uit,' verzekerde Tom haar, terwijl ze het appartement verlieten en een taxi naar het restaurant namen. Het was in de binnenstad en erg chic. Iedereen kende Tom, en hij stelde haar voor aan een stuk of vijf mensen die even bij hun tafeltje bleven staan. De ober gaf hun alle aandacht. Het was leuk om met hem uit te zijn. Iedereen kende hem van tv en hij werd alom bewonderd en gerespecteerd.

Tijdens het eten vertelde Annie hem over de huizen waar ze op dit moment aan werkte, en hij vertelde haar alles over China. Voor het eerst praatte Annie over iets anders dan de kinderen. Ze had het gevoel dat ze met hem op een echte date was. En toen hij haar naar huis bracht, liep hij met haar mee naar de deur, en zij nodigde hem uit om nog iets te komen drinken. Hij keek haar spijtig aan en onderdrukte een geeuw. Hij zei dat hij een geweldige avond had gehad, maar het tijdverschil begon hem parten te spelen en hij was bang dat hij in slaap zou vallen.

'Laten we dit gauw nog eens doen,' zei hij.

Dat leek haar ook een goed idee. 'Ik heb het heerlijk gehad,' zei ze, toen ze hem bedankte.

Hij glimlachte en gaf haar een kus op de wang. 'Ik ook. Volgende week bel ik je op, tenzij ze me weer naar het andere eind van de wereld sturen.' Hij had verteld dat hij binnenkort naar Londen moest. Het leek haar erg leuk.

Tom liet haar achter bij de deur van haar appartement en keek haar na terwijl ze naar binnen ging. Toen ze de huiskamer in kwam, zaten Paul en Kate op de bank naar een dvd te kijken. Het viel Annie op dat ze geheimzinnig deden toen ze binnenkwam. Ze vroeg zich af wat ze in hun schild voerden en veronderstelde dat ze in Kates kamer hadden gevrijd terwijl ze weg was. Kate had nooit aan Annie gevraagd of Paul mocht blijven slapen, omdat Paul zich daar niet prettig bij voelde en ze geen van beiden wisten hoe Annie erop zou reageren. Geen van Kates vriendjes was tot nog toe blijven slapen. Bij Liz en Ted was dat ook nooit voorgekomen. En Paul was erg terughoudend.

Annie genoot nog na van haar avond met Tom toen ze naar haar eigen kamer liep en voorzichtig haar nieuwe kleren uittrok. Ze waren een groot succes geweest. Het was een heel nieuwe look voor haar. En Liz had beloofd dat ze nog wat andere dingen voor haar zou uitzoeken om naar toekomstige afspraakjes met Tom aan te trekken.

Annie had nog steeds een glimlach op haar gezicht toen ze de volgende dag de zondagskrant zat te lezen. Ze zat aan Tom te denken toen Kate binnen kwam lopen. Ze rommelde een poosje in de keuken, maar toen kwam ze aan de keukentafel zitten en keek haar tante aan.

'Ik heb je iets te vertellen,' zei ze rustig, en Annie keek haar geschrokken aan.

'O, god, je bent zwanger...' zei ze, maar Kate schudde haar hoofd.

'Nee, dat is het niet.'

'Godzijdank,' zei Annie opgelucht. Ze was daar nog niet aan toe.

'Ik ga op reis met Paul,' zei Kate vastbesloten. Ze zette zich schrap voor wat er ging komen. 'We hebben het er al een tijdje over.'

'Waar gaan jullie naartoe?' vroeg Annie belangstellend. Ze was niet geschokt dat ze samen weg wilden. Ze waren er oud genoeg voor.

'We gaan naar Teheran,' zei Kate, terwijl ze Annie recht aankeek. Er viel een oorverdovende stilte in de keuken.

'Nee, dat ga je niet doen,' zei Annie, zonder een moment te aarzelen.

'Ja, dat doe ik wel.'

'Daar is geen sprake van. Ik vind het niet goed. Het kan daar gevaarlijk voor je zijn, en het is te ver weg. Dit gaat niet gebeuren,' zei Annie resoluut. 'Ik vind het prima dat je met hem op reis gaat, maar niet naar een land waar je in de problemen kunt komen.'

'We gaan. We kunnen bij zijn oom en tante logeren. Ik heb al geïnformeerd hoe het zit met de visa. Ik kan er binnen een paar weken een in huis hebben en ik heb het al aangevraagd. Ik ga de reis betalen van het geld dat ik verdien in de tattooshop.' Ze hadden het al helemaal uitgestippeld en hun plannen gemaakt. Annie was geschokt door Kates botte aankondiging van de reis, als een voldongen feit. Ze vroeg haar tante niet om toestemming. En Annie raakte helemaal in paniek bij het idee.

'Dit is een krankzinnige onderneming,' zei ze bezorgd.

'Nee, dat is het niet,' zei Kate koppig. 'Paul is daar in geen jaren terug geweest. Het zal voor ons allebei interessant zijn.'

'Het is niet "interessant" om naar een land te reizen waar je als Amerikaan in de problemen kunt komen. Het is dom om zoiets te doen als het niet echt nodig is. Het is gewoon onverstandig. Waarom kiezen jullie geen eenvoudige bestemming, waar jullie allebei plezier aan beleven?' Annie deed wanhopig haar best om haar te overtuigen.

'Paul laat echt niet toe dat er iets met me gebeurt. En zijn familie zorgt voor ons. Hij wil zijn neven en nichten zien, en ik wil ze ook graag ontmoeten.'

Annie keek haar hoofdschuddend aan en liet toen haar hoofd in haar handen zakken. 'Kate, dit is een verschrikkelijk slecht idee.'

'Nee, dat is het niet. We houden van elkaar, en ik wil het land zien waar hij is geboren. Ik wil zijn familie daar ontmoeten.' Ze had een vreemd romantisch idee om samen met hem het land te bezoeken waar zijn wortels lagen, en Annie maakte zich grote zorgen om haar. Kate zou daar uit pure onwetendheid iemand kunnen beledigen en in de problemen kunnen komen.

'Ga ergens anders naartoe. Ga naar Europa. Maak plezier. Je kunt een treinkaart kopen en gaan waar je wilt.'

'Hij wil naar huis, en ik wil met hem mee. We gaan maar twee weken.' Kate gaf geen duimbreed toe.

'Je gaat helemaal niet!' schreeuwde Annie, gefrustreerd dat Kate niet wilde luisteren. Dit was niet zomaar een opwelling, zoals het idee om tijdelijk met school te stoppen, wat ook dom was geweest. Dit was volslagen krankzinnig. En zoals gewoonlijk trok Kate zich niets van haar mening aan. Ze was vastbesloten te doen wat ze wilde en was ervan overtuigd dat zij het allemaal heel goed wist.

'Ik ben volwassen, ik kan doen wat ik wil,' schreeuwde ze terug. Het draaide uit op een hooglopende ruzie in de keuken, en uiteindelijk rende Kate naar haar kamer en knalde de deur achter zich dicht. Annie beefde over haar hele lichaam.

Toen Paul later in de middag langskwam, zei Annie tegen hem hetzelfde als ze tegen Kate had gezegd. Maar hij was net zo stellig als Kate en hield vol dat alles goed zou gaan. Hij zei dat het leuk zou zijn om bij zijn oom te logeren en dat ze goed zouden worden verzorgd. En hij vertelde dat Teheran een moderne stad was, en dat Kate er geen enkel risico zou lopen. Annie geloofde hem niet. Ze belde Tom er die avond over op en vertelde hem over hun plannen. Ze vroeg hem wat hij ervan vond, en hij aarzelde even voor hij antwoord gaf.

'Ik zou in jouw geval ook niet enthousiast zijn. In theorie zou alles goed moeten gaan, en het is een fascinerend land. Teheran is een prachtige stad, en het land heeft een interessante cultuur, maar voor twee jonge mensen die niet weten waar ze mee bezig zijn, is het een ander verhaal. Het feit alleen al dat zij een Amerikaanse en hij een Iraniër is, kan problemen geven als het iemand op straat niet aanstaat. Ik denk dat het gevoelig ligt. Zeg tegen ze dat ze ergens anders naartoe moeten gaan.'

'Dat heb ik gezegd,' zei Annie ellendig. 'Ze zegt dat ze hoe dan ook gaan, en dat ik haar niet kan tegenhouden.'

'Dat is waar. Maar ze moet haar gezond verstand gebruiken en luisteren naar mensen die het beter weten.'

'Kate doet wat ze zelf wil. Ze betaalt de reis van haar salaris. En ze logeren bij een oom van Paul.'

'Ik hoop dat je het haar uit het hoofd kunt praten,' zei hij vriendelijk. Hij maakte zich ook zorgen. 'Maar los daarvan ben ik ervan overtuigd dat alles goed komt.'

'Ik hoop ook dat ik het haar uit het hoofd kan praten. Ik word gek van ongerustheid als ze daarheen gaat.' Het was één ding om hen te laten doen wat ze wilden en hen hun eigen fouten te laten maken, maar als ze in dit geval iets doms deden, of als er iets misging, waren de risico's te groot. 'Zou jij met haar willen praten?' vroeg Annie aan Tom. Ze wist niet wat ze anders moest doen.

'Ik zal het proberen. Ik weet niet of ze naar mij wel zal luisteren. Heb je zijn ouders al gebeld?'

'Dat wilde ik morgen gaan doen,' zei ze mistroostig.

'Ik denk dat dat een goed idee is,' zei Tom. 'Zij zijn er misschien ook op tegen. Voor Paul als Iraniër zou het problemen kunnen geven om met een Amerikaans meisje naar Teheran te gaan. Misschien kun je ze er samen met Pauls ouders van overtuigen dat ze er nog eens over moeten nadenken. Ik zal ook met haar praten, maar Kate is een koppig meisje.' Hij kende haar niet goed, maar hij leidde het af uit wat Annie had gezegd.

Annie volgde zijn advies en belde Pauls ouders de volgende dag op. Zijn moeder was ook niet enthousiast over de reis. Ze was er niet zeker van dat ze het daar verstandig zouden aanpakken, en ze vond ze te jong om samen zo'n verre reis te maken. Ze zei dat het voor het eerst was dat Paul samen met een meisje op reis ging. Ze vertelde Annie dat zij ook had geprobeerd om het hem uit het hoofd te praten, zonder succes. En ze vond het niet prettig dat hij de verantwoordelijkheid voor een jong meisje zou hebben. Stel je voor dat Kate een ongeluk kreeg, of ziek werd? Annie maakte zich daar ook zorgen over, hoewel het een geruststellende gedachte was dat Paul daar familie had die hen kon helpen.

Zijn moeder vertelde dat Paul het geld wilde gebruiken dat hij met vakantiewerk had verdiend, en ook Kate betaalde zelf haar reiskosten. Pauls moeder legde voorzichtig uit dat het voor een Amerikaans meisje niet verstandig was om met een Iraanse man naar Teheran te reizen, zelfs niet als ze beweerden dat ze alleen vrienden waren. Ze wees erop dat Paul in Iran als een Iraniër zou worden beschouwd, en dat zijn dubbele nationaliteit en zijn Amerikaanse paspoort daar niet erkend zouden worden. Ze maakte duidelijk dat ze niet wilde dat Kate haar zoon daar in de problemen zou brengen. Annie hoorde aan haar stem dat ze zich net zo onplezierig voelde bij deze reis als Annie zelf. Dat was geruststellend, maar hun gezamenlijke afkeuring leek weinig gewicht in de schaal te leggen bij de jongelui. Die vonden dat ze zich niet zo druk moesten maken en waren vastbesloten toch te gaan.

'En Pauls vader? Kan hij hem niet verbieden te gaan?'

'Dat heeft hij gedaan,' zei Pauls moeder treurig. 'Maar Paul wil zijn oom en tante en zijn neven en nichten zien. En ook zijn grootvader, die erg oud is. Ik geloof niet dat onze kinderen zich ervan bewust zijn dat ze daar in de problemen kunnen komen.' Annie kon uit haar woorden weinig troost putten.

'En wat moeten we nu doen?' zei Annie. Ze besefte dat noch zij, noch Pauls ouders in staat waren de kinderen tegen te houden. Technisch gezien waren ze volwassen. Annie moest denken aan Whitney, die had gezegd dat ze hen hun eigen fouten moest laten maken. Maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan.

'Misschien kunnen we niets anders doen dan ze een veilige reis wensen,' zei Pauls moeder met een zucht. 'En mijn schoonzus en zwager zullen goed voor hen zorgen.' Ze klonk gelaten. Ze had er weinig hoop op dat ze Paul op andere gedachten zou kunnen brengen, en Annie dacht dat het met Kate niet anders zou zijn. De twee jonge mensen wilden naar niemand luisteren en alleen hun eigen ideeën volgen. Ze hadden hun lot zelf in handen, en hun familie had geen andere keus dan hen hun vleugels te laten uitslaan en te hopen dat alles goed ging. Toen Annie de telefoon had neergelegd, wist ze dat ze hen niet zou kunnen tegenhouden.

Tom nam Annie de week daarop mee uit eten, en ze spraken er opnieuw over. Kate was geen duimbreed geweken. Voor ze weggingen nam Tom even de tijd om er met haar over te praten. Hij zei dat het voor haar misschien moeilijk zou zijn om met een mannelijke Iraanse staatsburger naar Teheran te reizen. Kate hield weer vol dat het goed zou komen. Er was verder niets wat Tom kon zeggen, of wat zij van hem of van wie dan ook zou willen horen. Ze zei dat ze zijn bezorgdheid op prijs stelde, maar dat Paul en zij hadden besloten te gaan. Tom begreep waarom Annie zo van streek was. Kate had haar beslissing genomen, en niets wat ze zeiden kon haar op andere gedachten brengen. En Paul leek een of ander romantisch beeld voor ogen te hebben van hoe het zou zijn om met haar naar Iran te gaan en haar alle dingen te laten zien die hij zich uit zijn jeugd herinnerde. Hij had er geen idee van hoe het zou zijn om met een Amerikaans meisje te gaan, vooral zo'n modern, geëmancipeerd en onafhankelijk meisje als Kate. Zelfs als ze alleen vrienden waren, zou dat hen allebei in de problemen kunnen brengen. Ook Paul was ervan overtuigd dat alles goed zou komen. Tom had medelijden met Annie, die doodongerust zou achterblijven.

Tom probeerde haar tijdens de maaltijd gerust te stellen, maar hij maakte zich ook zorgen. Kate was vastbesloten om te gaan, wat ze ook tegen haar zeiden. Hij benijdde Annie niet om de voortdurende strijd die ze met haar nicht moest leveren. En hij wist dat ze zich ook zorgen maakte over Ted en de oudere vrouw met wie hij een relatie had. Dit waren de momenten waarop Tom blij was dat hij geen kinderen had. Het leek hem beangstigend om met dit soort problemen geconfronteerd te worden. En hij bewonderde Annie meer dan ooit om de manier waarop ze met de kinderen van haar zus omging. Ze was intelligent, liefdevol, eerlijk, en respecteerde hun mening. Maar desondanks weigerde Kate naar haar te luisteren. Tom gaf toe dat hij haar als hij Annie was ter plekke had willen wurgen omdat ze zo koppig en onafhankelijk was en naar geen enkel advies wilde luisteren.

'Wurgen is geen optie,' zei Annie met een glimlach, 'hoewel ik moet toegeven dat het soms verleidelijk is.' Ondanks haar zorgen om Kate was hun etentje net zo gezellig als het eerste.

Ze leerden elkaar steeds beter kennen. Ze lachten, praatten eindeloos en leken van dezelfde dingen te genieten. Hij was in veel opzichten een verwante geest. En toen hij haar deze keer thuisbracht, kuste hij haar. Het was een zachte, lange kus, die gevoelens bij haar opriep die ze in jaren niet had gehad. Het was alsof ze wakker werd gekust door de knappe prins van Doornroosje. Ze begon zich weer vrouw te voelen. Tom maakte haar gelukkig, en ze hadden het geweldig samen.

Later die week nodigde hij haar uit in de tv-studio en gaf haar een rondleiding. Het was fascinerend. Ze mocht meekijken terwijl hij zijn programma presenteerde. Een andere dag nam zij hem mee naar een van haar bouwlocaties. Ze legde hem uit wat ze deed en liet hem de bouwtekeningen zien. Hij was diep onder de indruk van haar talent en de klasse van haar werk. Het weekend daarna kookten ze samen in haar appartement. Kate was uit en ze hadden het huis voor zichzelf. Deze keer zoenden ze als tieners op de bank in de huiskamer. Hun verlangen naar elkaar steeg, maar ze vonden het allebei nog te vroeg om eraan toe te geven. Ze hadden geen haast en wilden elkaar eerst beter leren kennen. Ze waren het erover eens dat als dit goed was en ze voor elkaar bestemd waren, het kon wachten. Ze wilden hun gevoelens voor elkaar eerst laten rijpen.

Het enige waarover Tom zich nog steeds zorgen maakte, was de vraag of Annie wel ruimte voor hem had in haar leven. Ze was nog steeds zo druk met de kinderen van haar zus. En Kate, die koppig volhield dat ze naar Iran zou gaan, maakte het er niet gemakkelijker op. Annie had het er voortdurend over en was verschrikkelijk bezorgd. Zeker de helft van de tijd die ze samen doorbrachten, ging het gesprek over de kinderen. Ted kreeg Annie in deze dagen bijna niet te zien. Ook daarover maakte ze zich zorgen. Ze wist dat hij iets voor haar verborgen hield. Hij was weer ondergedoken.

Patties appartement was intussen het toneel van voortdurende strijd. Als ze het niet over de baby had, zette ze Ted wel onder druk om voor het kind geboren werd met haar te trouwen. Ze beschuldigde hem ervan dat hij haar niet goed genoeg vond, en dat hij zich liet castreren door zijn zussen en zijn tante. Ze werd steeds grover en beledigender. Ze vleide, smeekte en verleidde hem en ten slotte kwam ze met beschuldigingen. En Ted zei eerlijk tegen haar dat hij zich niet te goed voelde om met haar te trouwen. Hij voelde zich gewoon te jong.

'Daar is het nu te laat voor!' schreeuwde Pattie tegen hem. 'We krijgen een kind!' Ze hadden steeds vaker ruzie. En als er geen ruzie was, wilde ze vrijen. Seks was de enige vorm van communicatie die ze kende. Ze gebruikte het overal voor: als beloning, als straf, om hem te manipuleren of om te kopen, en als emotionele chantage. Ted voelde zich verslagen en gebruikt en zat diep in de put. Hij wist dat hij hoe dan ook in de val zat, en hij besefte dat hij vroeg of laat inderdaad met haar zou trouwen, waarschijnlijk kort voor de geboorte van de baby. Maar hij had geen haast om die strop om zijn nek te leggen.

Hij probeerde Annie vaker te bellen, om te voorkomen dat ze zich zorgen over hem zou maken, maar hij had haar niet meer gezien. Hij was bang dat ze dan zou raden wat er aan de hand was. Hij had donkere kringen onder zijn ogen en was afgevallen. Pattie hield hem de hele nacht wakker, ofwel om ruzie te maken, ofwel om te vrijen, en hij was totaal uitgeput. Hij voelde zich het grootste deel van de tijd net een zombie, en behalve voor haar vak haalde hij bijna alleen maar onvoldoendes. Hij liep achter met zijn opdrachten, en alleen Pattie gaf hem negens en tienen. Het kon hem niet meer schelen. Als hij een baby en een vrouw moest onderhouden, zou hij toch met zijn studie moeten stoppen. Het maakte hem niet meer uit of hij goede cijfers haalde of niet. Pattie won op alle fronten. Langzaam maar zeker verwoestte ze zijn leven.

De laatste tijd probeerde ze hem over te halen om nú al met haar te trouwen. Ze wilde niet wachten. Ze was bang dat hij zich zou bedenken. Ze maakte er iedere avond ruzie over. Maar hij hield voet bij stuk. Hij had ermee ingestemd in augustus met haar te trouwen, maar niet eerder. De baby zou pas in september geboren worden. Ze noemde hem een schoft en een sadist, omdat hij haar zo lang liet wachten. En nu wilde ze dat hij zijn tante zou vertellen over hun kind. Ze wilde winnen op alle fronten. Ted probeerde zich te verzetten, maar zij had altijd het laatste woord. Ze had de baby aan haar kant.

Tom en Annie zaten op een avond te eten bij La Grenouille toen haar mobieltje afging. Ze had vergeten het uit te zetten. De mensen aan de tafels naast hen keken haar afkeurend aan. Ze keek wie er belde en zag dat het Ted was. Na een korte verontschuldiging aan Tom nam ze het telefoontje aan. Ze hoorde tegenwoordig zo zelden iets van Ted dat ze hem niet wilde laten bellen. Ze wist niet wanneer hij het nog eens zou proberen.

'Dag schat, alles goed? Ik zit te eten met Tom,' fluisterde ze, terwijl ze half wegkroop onder de tafel. Tom keek toe en vroeg zich af of ze dit ooit voor hem zou doen als hij haar belde. Hij wist intussen dat ze alles voor die kinderen overhad. 'Kan ik je terugbellen?'

'Ik... eh... ik ben in het ziekenhuis,' zei Ted. Hij klonk ontdaan. Annies ogen vulden zich plotseling met angst en ze wierp snel een blik in Toms richting.

'Waar ben je?'

'In het nyu Hospital... Ik had een probleempje met Pattie,' zei hij. Annie vond dat hij klonk alsof hij half verdoofd was.

'Wat is er gebeurd?'

'Ze heeft me in mijn hand gestoken met een steakmes. Het gaat nu wel weer. Ze hebben het net gehecht. Ik dacht erover om naar huis te komen.'

'Ik kom je meteen ophalen,' zei ze. Ze klapte haar mobieltje dicht, kwam overeind en keek Tom aan. 'Dat mens is gek. Ze heeft hem in zijn hand gestoken met een steakmes. Hij zegt dat het wel gaat.' Annie keek geschokt.

'O mijn god, dat is krankzinnig.' Hij keek net zo ontzet als zij en vroeg onmiddellijk om de rekening. Ze hadden alleen het voorgerecht op, maar Annie kon nu onmogelijk blijven zitten om de maaltijd af te maken.

'Nee, zij is krankzinnig,' verbeterde Annie hem. Ze was blij dat hij bereid was om meteen met haar mee te gaan. De hele weg in de taxi naar het ziekenhuis praatten ze erover. 'Ik weet niet wat er is gebeurd, maar ze is duidelijk doorgedraaid.'

'Ik had er geen idee van dat ze zó gek was,' zei Tom bezorgd. 'De volgende keer vermoordt ze hem misschien.'

Toen ze bij het ziekenhuis aankwamen, vonden ze allebei dat Ted er verschrikkelijk uitzag. Hij beefde hevig en zag lijkbleek. De dokter zei dat hij erg weinig bloed had verloren, maar hij had tien hechtingen in zijn hand. Er zat een dik verband omheen, en het mes had bijna een gewrichtsband en een zenuw doorgesneden.

'Wat is er gebeurd?' vroeg Annie aan Ted, toen ze met zijn drieën terugreden naar haar appartement.

Ted kon het nu niet langer voor haar verborgen houden. Hij moest haar de waarheid vertellen. 'Ze is zwanger. Ze wil dat ik met haar trouw. Ik heb gezegd dat ik dat in augustus ga doen. Ze wil het nu, maar dat wil ik niet. De baby komt pas in september.' Annie luisterde met een ernstig gezicht. Dit was geen goede manier om een huwelijk te beginnen, met een baby op komst en een vrouw die bereid was hem met een mes te steken als hij niet deed wat ze wilde. 'We hadden er vanavond onder het eten ruzie over, en toen ging ze door het lint.'

'Met zo iemand kun je niet trouwen,' zei Annie. Ze wierp een sombere blik naar Tom, en hij knikte. Hij was het helemaal met haar eens en ook hij maakte zich grote zorgen over Ted. Hij zag eruit alsof hij emotioneel werd mishandeld, en dat was ook zo. En nu had ze hem ook lichamelijk verwond. Het was beangstigend.

'Ze zegt dat ze zelfmoord pleegt als ik niet met haar trouw,' zei Ted somber.

'Laat ze dat dan maar doen,' zei Annie hardvochtig. Tom betaalde voor de taxi en ze namen Ted mee naar boven. Hij zag eruit alsof hij in shock was. Annie sloeg een deken om hem heen en hij ging op zijn oude bed in zijn kamer liggen. De kamer was helemaal intact en klaar voor gebruik, hoewel hij er nog maar zelden sliep. Maar dit was nog steeds hun thuis. 'Ze gaat echt geen zelfmoord plegen, Ted,' stelde Annie hem gerust. 'Ze probeert je alleen maar in haar macht te krijgen.' Maar daar was ze al in geslaagd.

'Ik weet niet wat ik moet doen,' zei Ted, en er liepen tranen over zijn wangen. 'Ik wil doen wat goed is. Maar ik wilde helemaal geen kind. Nu nog niet. En ik wil niet met haar trouwen. Maar ik heb geen andere keus.' Tom stond in de deuropening en keek geschrokken naar de blik op Annies gezicht. Hij had verschrikkelijk met de jongen te doen.

'Je hoeft alleen maar de baby te onderhouden,' zei Annie rustig, en ze ging bij hem op het bed zitten. 'Je hoeft niet met Pattie te trouwen als je dat niet wilt.'

'Dat wil ik zeker niet. Ik ben als de dood voor haar.' En terecht, zoals het incident van die avond had aangetoond.

'Ik zal je iets vertellen, Ted. Die vrouw is psychotisch,' zei Annie, terwijl ze hem recht in de ogen keek. 'Ze heeft je mishandeld, maar ze gaat jou de schuld geven van wat er vanavond is gebeurd. Dat doen zulke mensen. Ze gaat zeggen dat jij haar kwaad hebt gemaakt, en dat je haar verschrikkelijk hebt gekwetst met wat je tegen haar hebt gezegd. Daarmee zal ze rechtvaardigen dat ze je heeft gestoken. Morgen schildert ze zichzelf af als het slachtoffer, en ben jij de bullebak. Let op mijn woorden, ze gaat niet eens haar excuses aanbieden voor wat ze je vanavond heeft aangedaan. Ze gaat jou de schuld geven. Maar niets van dit alles is jouw schuld. Je hebt haar zwanger gemaakt, en dat was stom en onnadenkend van je, maar je hebt haar niet mishandeld. Ze zal alles in het werk stellen om je ervan te overtuigen dat het jouw schuld is. Ik vind dat je bij haar uit de buurt moet blijven. Die vrouw is gevaarlijk voor je.'

Het enorme verband om zijn hand onderstreepte haar woorden. Ted bedankte haar voor haar steun en keek met een gegeneerde blik naar Tom. Annie dimde het licht en legde een extra deken over hem heen. Daarna lieten ze hem een poosje alleen om uit te rusten, terwijl zij naar de keuken liepen. Ze hadden nog bijna niets gegeten en rammelden van de honger. Annie bood Tom aan om een omelet of een sandwich voor hem te maken, maar hij zei dat hij te gespannen was om te eten. Uiteindelijk namen ze een ijsje, en bespraken ondertussen wat er was gebeurd. Dit waren precies de dingen die Annie zo bang maakten. De stommiteiten die ze begingen, in de overtuiging dat ze volwassen waren. Kates reis naar Teheran met Paul en Teds relatie met die gekkin die hem had gestoken. Het kon nauwelijks erger of gevaarlijker worden dan dit.

'Toch kun je ze niet eeuwig blijven beschermen,' bracht Tom haar in herinnering, maar zij schudde haar hoofd.

'Misschien niet. Maar ik moet het op zijn minst proberen.'

'Je kunt ze niet tegenhouden. Ze doen gewoon wat ze willen. Kijk maar naar Kate, en naar Ted. Ik weet bijna zeker dat hij uit schuldgevoel toch weer teruggaat naar die vrouw.' Annie was bang dat hij gelijk had. Zij zag dat ook aankomen.

Toen ze hun ijsje ophadden bleven ze nog een hele poos zitten praten, en uiteindelijk stond Tom op om naar huis te gaan. Hij kuste haar en zei dat ze hem moest bellen als ze iets nodig had. Ze beloofde dat ze dat zou doen en bedankte hem voor zijn hulp. Hij zag er aangeslagen uit, en zij ook.

Kort na middernacht hoorde Annie Teds mobiele telefoon afgaan en ze liep op haar tenen naar zijn kamer om hem uit te zetten. Hij was er al wakker van geworden, en toen ze de kamer uit liep, hoorde ze dat hij Pattie aan de telefoon had. Ze wilde hem niet afluisteren, maar zo te horen verliep het begin van het gesprek precies zoals ze had verwacht. Pattie beschuldigde Ted ervan dat hij haar tot het uiterste had gedreven. Ze zei dat de steekwond in zijn hand zijn eigen schuld was. Annie hoorde hem zijn excuses aanbieden. Pattie had de zaak volledig omgedraaid. En Annie vermoedde dat ze woedend was dat hij zijn tante had gebeld. Ook daar zou ze hem verwijten over maken. Toen Annie hem welterusten kwam zeggen, zag hij er doodmoe uit.

'Ga eerst maar eens lekker slapen. Zet dit vannacht helemaal uit je hoofd. Waarom blijf je niet een poosje hier?' stelde Annie voor, terwijl ze het licht uitdeed.

'Ze wil dat ik terugkom,' zei hij met een verslagen stem. Pattie had alles gezegd wat Annie hem had voorspeld. Ze gaf hem de schuld van alles.

'We hebben het er morgen wel over. Maak je er vanavond maar geen zorgen meer over.' Hij knikte en sloot zijn ogen, dankbaar dat hij thuis was. Toen deed hij ze nog even op een kiertje open om haar nogmaals te bedanken. Ze gaf hem een zoen op zijn voorhoofd en liep de kamer uit. Het was een lange avond geweest en ze vond het erg dat Tom erbij betrokken was geraakt. Hij had alle begrip getoond, ook voor het feit dat hun etentje bij La Grenouille was verstoord.

Toen Annie de volgende ochtend opstond, lag Ted nog te slapen. Ze had een vroege vergadering en moest weg. Kate was in haar kamer en Annie verliet zachtjes het appartement. Ze had een briefje voor Ted achtergelaten waarin ze hem op het hart drukte rustig aan te doen en de hele dag in het appartement te blij ven. Het laatste wat ze wilde was dat hij weer terugging naar

Pattie. Wie weet wat ze deze keer zou doen? Annie had hem in het briefje gevraagd haar te bellen als hij wakker werd.

Hij stond met een lijkbleek gezicht in de keuken toen Kate binnenkwam om iets te eten. Ze had er geen idee van dat hij thuis had geslapen en was stomverbaasd toen ze het enorme verband om zijn hand zag. De wond klopte verschrikkelijk. De pijnstillers waren uitgewerkt.

'Wat is er met jou gebeurd?' vroeg Kate, terwijl ze met een bezorgd gezicht naar zijn hand staarde. 'Heb je gevochten?' Ze kon het zich bijna niet voorstellen. Ted had nooit gevochten, zelfs niet als kind. Ze vroeg zich af of hij misschien was aangevallen door een straatrover.

Hij knikte en keek zijn zus vermoeid aan. 'Ja, met Pattie. Ik zei iets waar ze van overstuur raakte, en toen deed ze wat stoms. Ze had het niet zo bedoeld, maar ze was gewoon heel erg kwaad. Het was mijn eigen schuld.' Ze had hem daar de vorige avond van overtuigd. Annie zou hebben gerild van afschuw als ze hem dit had horen zeggen; het was een klassiek geval van mishandeling. Ted was voor Pattie het perfecte slachtoffer. Hij had er geen idee van wat er met hem gebeurde. Pattie beweerde dat het allemaal zijn schuld was, en Ted geloofde haar.

'Wat is er met je hand gebeurd?' vroeg Kate. Ze ging zitten en keek hem aan. Zijn blik was dof en hij had donkere kringen onder zijn ogen.

'Ze heeft me gestoken met een steakmes. Ik had haar niet zo kwaad moeten maken.'

'Dat méén je toch niet?' Kate keek hem geschokt aan. 'Mensen maken mij voortdurend kwaad, maar daarom ga ik ze nog niet met een steakmes te lijf. Is ze niet goed snik?'

'Ze is een erg emotionele vrouw,' legde hij uit. 'En ik had haar van streek gemaakt.'

'Als je het mij vraagt is ze gek. En gevaarlijk. Ik zou bij haar weggaan.'

'We krijgen een kind,' zei hij. Kate zette grote ogen op. 'In september. Ze wil trouwen.'

'Dat kan ik me voorstellen,' merkte Kate op. 'Je gaat het niet doen, mag ik hopen. Ze is twaalf jaar ouder dan jij.'

'Het is een beetje laat om daar nu nog mee aan te komen,' zei hij met een ongelukkig gezicht. Toen hoorde hij zijn mobiel en rende terug naar zijn slaapkamer.

Toen hij terugkwam was hij aangekleed. Hij had zo goed en zo kwaad als het ging met zijn linkerhand zijn haar gekamd, en hij zei tegen Kate dat hij naar zijn kamer ging om wat spullen op te halen. Ze wist dat hij loog en dat hij naar Pattie zou gaan. Ze wilde het hem uit het hoofd praten, maar ze wist niet hoe ze dat moest doen. Ze had het gevoel dat niets hem kon tegenhouden. Hij was een man met een missie, een robot die werd gecontroleerd door iemand anders. Toen hij bij de voordeur was, draaide hij zich om naar zijn zus. Ze staarde hem aan.

'Als Annie belt, zeg dan dat ik nog lig te slapen. Ik ben zo terug.'

'Ik ga naar mijn werk,' zei Kate, met medelijden in haar stem. 'Wees voorzichtig.' Hij knikte en vertrok.

Toen Ted bij Pattie aankwam, was alles daar koek en ei. Ze sloeg haar armen om hem heen en neuriede sussende woordjes tegen hem. Ze behandelde hem als een kind en hield voorzichtig zijn gewonde hand vast. Ze zei dat ze hem alles vergaf wat hij de vorige avond had gedaan, en hij bedankte haar en barstte in tranen uit. Hij huilde nog steeds toen ze hem begon te strelen, en daarna bedreef hij de liefde met haar, om goed te maken wat hij had gedaan. Hij miste al zijn lessen en ging die avond niet naar Annie terug. Pattie had weer een ronde gewonnen.

17

Twee dagen nadat Pattie Ted met het steakmes had aangevallen, belde Tom Annie op kantoor op. Hij was de dag daarvoor bezig geweest met een reportage over een politiek schandaal in Washington waarbij twee senatoren betrokken waren, en hij had geen tijd gehad om haar te bellen. Annie was er intussen achter dat als Tom haar niet belde, daar een belangrijke reden voor was. Hij had niet te maken met crisissituaties thuis of met onbetrouwbare aannemers. Hij deed verslag van belangrijke gebeurtenissen in het nieuws, of internationale crises, of werd van het ene op het andere moment naar de andere kant van de wereld gestuurd.

'Hoe gaat het met Ted?' vroeg hij, toen hij even tijd had om te bellen. In zijn werk waren dit soort rustige momenten meestal de stilte voor de storm. Maar het was duidelijk dat hij ondanks de stress en de hoge eisen die er aan hem werden gesteld, dol was op zijn werk. Annie vond het fascinerend. Zijn wereld was zo groot, en hij wist precies wat er bij belangrijke gebeurtenissen achter de schermen speelde. Ze vond het heerlijk om hem daarover te horen praten. Maar toen ze zijn vraag beantwoordde klonk ze somber. Haar wereld was zoveel kleiner dan die van hem, en al haar aandacht ging nu uit naar Ted en het dilemma waarin hij verkeerde.

'Ik weet het niet. Toen ik gisteren naar mijn werk was, is hij meteen naar haar toe gegaan. Kate zegt dat Pattie hem had gebeld, en dat hij zei dat hij naar haar toe moest. Hij is gisteravond niet teruggekomen. Ik weet zeker dat zij hem niet wilde laten gaan. En nu ben ik als de dood dat ze hem iets aandoet.' Annie zag het incident met het steakmes niet als een kleinigheid, en Tom ook niet. Pattie was over de schreef gegaan, en nu dat één keer was gebeurd, was het onmogelijk te voorspellen hoe ver ze nog zou gaan en wanneer ze zou stoppen. Ted was in handen gevallen van een labiele, gevaarlijke vrouw, misschien zelfs een psychopate. Annie had sterk de indruk dat ze psychotisch was, en Ted had tien hechtingen die dat leken te bevestigen.

'Ik was er al bang voor dat hij terug zou gaan,' zei Tom rustig. Hij had medelijden met Ted, en ook met Annie. Hij wist hoeveel zorgen ze zich over hem maakte. 'Ik heb op zijn leeftijd een soortgelijke situatie meegemaakt. Het was een beeldschoon, knettergek meisje, en ze was aan de harddrugs. Dat soort situaties loopt gemakkelijk uit de hand, en als je er eenmaal middenin zit, is het moeilijk om eruit te komen. Je hoopt steeds dat het beter zal worden, maar dat gebeurt nooit. Dat soort mensen gedijt bij chaos.'

'En hij is zo naïef,' zei Annie treurig. 'Hij kan niet tegen haar op. Helemaal niet nu er een baby op komst is.'

'Hij is een intelligente knul. Hij komt er wel uit,' zei Tom geruststellend. 'Maar het zal misschien even duren. Ik weet dat het moeilijk voor je is.'

'Voor hem is het nog veel moeilijker.' Kate en Annie hadden er de vorige avond tot in de kleine uurtjes over zitten praten. Ze hadden gehoopt dat hij thuis zou komen, maar dat had hij niet gedaan, en hij nam ook zijn telefoon niet op. Wel had hij gereageerd op een sms'je van Kate, om te zeggen dat het goed ging, maar verder hadden ze niets van hem gehoord. Ze wisten in ieder geval wel dat hij nog leefde.

'Ik belde je eigenlijk op om te vragen of je zin had om uit eten te gaan. Er is een nieuw restaurant dat ik wil uitproberen. Misschien is het leuk.' Ze voelde zich niet erg vrolijk, maar ze waardeerde zijn telefoontjes, en ze vond het fijn om tijd met hem door te brengen.

'Het spijt me dat mijn leven op het ogenblik zo'n puinhoop is,' zei ze verontschuldigend. 'Een paar weken, of in ieder geval een paar maanden geleden was er nog niets met ons aan de hand. Nu krijgt Ted een kind en wordt hij gegijzeld door een psychopate, en Kate dreigt naar Iran te gaan. De enige die op dit moment haar verstand gebruikt is Liz.' Ondanks de breuk met haar vriendje, die ze kennelijk goed had verwerkt. Ze had er heel verstandig op gereageerd en had gezegd dat ze een poosje geen nieuwe relatie wilde, tot ze eraan toe was om zich werkelijk te binden. 'En met al deze toestanden zit ik zelf ook niet lekker in mijn vel.' Ze maakte zich vreselijk zorgen over Kates geplande reis, maar ze hadden in ieder geval nog geen datum vastgesteld. Voorlopig waren het alleen nog maar plannen, die op Annie dreigend overkwamen. Ze hoopte dat ze van gedachten zouden veranderen. Maar al deze dingen droegen er niet toe bij dat ze zich gelukkig en ontspannen voelde, en ervan kon genieten dat er een man in haar leven was gekomen. Ze wist dat het voor hem ook niet gemakkelijk was om haar onder deze omstandigheden te leren kennen en erachter te komen wie er voor haar op de eerste plaats kwam. Maar tot nog toe had hij de tegenslagen goed opgevangen.

'Maak je geen zorgen,' zei Tom kalm. 'Die dingen gebeuren nou eenmaal. Het leven kan niet altijd gladjes verlopen. En een ongeluk komt nooit alleen. Ik heb dat zelf ook ondervonden. Toen ik midden in mijn echtscheiding zat, overleed plotseling mijn moeder. Mijn vader had alzheimer, en ik moest hem naar een tehuis brengen, terwijl ik druk bezig was me los te maken van mijn ex. Voor mij was dat toen ook geen prettige tijd.' Hij had in die periode ook een korte romance gehad, die door alle toestanden volledig was misgelopen. Hij kon zich niet op zoveel dingen tegelijk concentreren. Hij had de relatie verbroken en toen hij haar een paar maanden later belde, had ze iemand anders. Zo ging het in het leven, en hij wist dat Annie op dit moment veel stress had.

'Zullen we anders vanavond uit eten gaan?' stelde hij voor. 'Ik weet dat het kort dag is, maar het zal je misschien goeddoen.'

'Dat zou ik heerlijk vinden,' zei ze, vastbesloten om er een prettige avond van te maken en niet met hem over haar problemen te praten. Ze wilde ook tijd hebben om van hem te genieten.

De rest van de middag deed ze haar best om in een vrolijke stemming te komen. Dat lukte haar bijna... tot er in een van de huizen waarin ze aan het werk was een waterleiding sprong. Er werd voor honderdduizend dollar schade aangericht en een belangrijk kunstwerk werd vernield. Zij moest het nieuws overbrengen aan de klant, die door het lint ging. Ze was er nog steeds van uit haar doen toen ze zich die avond omkleedde voor haar afspraakje. Er was geen nieuws van Ted. Ze probeerde dat voorlopig uit haar hoofd te zetten, want ze kon er niets aan veranderen. Hoe naïef hij ook was, hij was volwassen en had zich zelf in de nesten gewerkt. Nu was Annie aan de beurt om te genieten van een rustige avond en een lekkere maaltijd met een man die ze leuk vond. Het leek niet te veel gevraagd.

Ze trok een van de nieuwe outfits aan die Liz voor haar had uitgezocht en begon zich al wat beter te voelen, toen Kate met een ernstig gezicht haar kamer binnen kwam lopen.

'Kan ik je even spreken?' vroeg ze. Annie keek haar aarzelend aan.

'Waarom klinkt dit me onheilspellend in de oren?' vroeg ze, terwijl ze haar lippenstift opdeed. Tom kon ieder moment aanbellen. Ze vroeg zich af waarom kinderen altijd belangrijke onderwerpen wilden bespreken wanneer je net de deur uit ging, of een telefoontje kreeg waar je al weken op had zitten wachten. De Wet van Murphy. 'Als het iets leuks was, zou je geen toestemming vragen om erover te beginnen. Dan zou je het gewoon zeggen.' Kate glimlachte. 'Ik heb dus de indruk dat dit iets is wat ik liever niet wil horen.'

Kate ontkende het niet.

'Is het belangrijk?' vroeg Annie, terwijl ze haar lippenstift in haar tasje stopte.

'Ik denk het wel,' bekende Kate.

'Laten we het er dan straks over hebben, of morgen. Ik sta op het punt de deur uit te gaan. Ik wil hier graag aandacht aan besteden, maar op dit moment heb ik een afspraakje met Tom, waar ik van wil genieten.'

'Oké,' zei Kate een beetje sip. Ze vond het niet leuk om te moeten wachten, maar ze zag dat Annie uitging. 'Je ziet er trouwens super uit.'

'Dank je wel. Ik hoop dat we een gezellige avond kunnen hebben, zonder dat er iemand wordt neergestoken, meedeelt dat hij een kind krijgt, of me een doodschrik bezorgt. Volgens mij denkt Tom zo langzamerhand dat we allemaal stapelgek zijn.'

Tom kwam precies op tijd. Hij zag er knap en ontspannen uit. En hij glimlachte breed toen hij Annie zag. De nieuwe elementen in haar garderobe stonden haar goed. Op het moment dat ze de deur uit liepen, belde de aannemer van de ondergelopen bouwplaats op om te vertellen dat ze een tweede schilderij hadden ontdekt dat was beschadigd. Dit was een Picasso. Annie zei rustig dat ze hem er morgen over zou terugbellen. Ze kon er op dit moment niets aan doen. Dit was haar tijd met Tom.

'Is er iets mis?' Hij had haar spanning gevoeld toen ze het telefoontje aannam.

'We hadden vanmiddag een overstroming op een van onze bouwlocaties, en er zijn twee zeer waardevolle schilderijen beschadigd. De klant was niet blij, en dat is nog heel zacht uitgedrukt. Dit was de aannemer. Ik handel het morgen wel af.'

'Ik heb nooit geweten dat architectuur zo enerverend kon zijn,' zei hij, terwijl ze in de lift stapten.

'Het is altijd stressvol als je met deadlines en machtige cliënten te maken hebt. En het bouwen of renoveren van een huis brengt het slechtste in mensen boven. Een op de vijf of zelfs een op de vier van mijn cliënten gaat scheiden. Als je huwelijk rammelt, moet je vooral niet samen een huis gaan bouwen.'

'Dat is inderdaad waar,' zei hij nadenkend. 'Ik was het vergeten, maar voor ons was de laatste druppel dat we besloten ons appartement te laten verbouwen. Het kostte een vermogen, waar ik woedend over was, en zij was nijdig dat ik er nooit was om met de aannemer te praten. Toen we besloten uit elkaar te gaan, hebben we dat appartement verkocht, en ik was dolblij.'

'Zie je wat ik bedoel? Ik voel me soms net een huwelijksconsulent. De evenwichtigste mensen veranderen in monsters als ze hun huis laten verbouwen. Als hun huwelijk goed is, reageren ze het op mij af. En als het slecht is, zit ik tussen twee vuren.'

'Heb je wel eens overwogen te stoppen?' vroeg hij plagerig. Hij wist dat ze dat niet zou kunnen.

'Dan zou ik me dood vervelen,' zei ze eerlijk. 'En ik heb te hard gewerkt om dit te bereiken. Bovendien begon een paar jaar geleden het verzekeringsgeld voor de kinderen op te raken, en ik wil ze helpen.' Zij betaalde Teds rechtenstudie.

'Ze boffen met jou,' zei hij, terwijl ze in de auto met chauffeur stapten die hij de hele avond had gehuurd. Het was erg koud en hij wilde Annie niet laten verkleumen terwijl ze op een taxi stonden te wachten. Ze kon met haar krukken geen lange afstanden lopen. Hij probeerde haar het leven gemakkelijk te maken. Dat had nog nooit eerder iemand gedaan.

Het nieuwe restaurant waar hij haar mee naartoe nam was prachtig en het eten was heerlijk. Annie had geen honger na alle crisissituaties van de afgelopen dagen, maar ze vond het fijn om er te zijn. Ze nam kleine muizenhapjes van haar eten, en Tom, die het merkte, vroeg of ze het niet lekker vond. Hij keek teleurgesteld. Hij had haar mee uit genomen voor een bijzondere avond, en hij zag dat ze moe was, ook al deed ze haar best om het gesprek op gang te houden.

'Ik ben niet gewend aan een sociaal leven,' gaf ze toe. 'Meestal kom ik 's avonds laat uit mijn werk en val dan meteen in bed. Problemen met de kinderen en werk en alles wat daarbij komt kan ik aan, maar ik ben niet gewend om me daarnaast ook nog op te tutten en uit te gaan.' Hij had hetzelfde probleem wanneer hij aan het eind van een lange dag nog iets gezelligs ging doen, maar hij had niet tot het weekend willen wachten om haar te zien.

'Ik heb een idee,' zei hij, toen ze samen een dessert deelden. Het was een heerlijke maaltijd geweest, en de chef had hun verschillende traktaties en verrassingen aangeboden om indruk op hen te maken. Restaurants deden dat vaak als hij uit eten ging. 'Ik weet dat het misschien wat snel is, en dat we het rustig aan wilden doen. Maar we kennen elkaar nu al bijna een maand, en ik denk niet dat we hier ooit een rustig moment zullen hebben. Wat vind je ervan om een weekend samen weg te gaan? Als je wilt, kunnen we ieder een eigen kamer nemen. Maar ik wil graag samen met jou ergens naartoe gaan. Wat vind je ervan?' Het leek Annie heerlijk, en tegelijkertijd doodeng. Het was een stap waar ze nog niet helemaal aan toe was, maar ze begreep dat hij ontmoedigd was door de chaos in haar leven, en door het feit dat hij voortdurend moest vechten voor haar aandacht. Ze bofte dat hij het nog niet had opgegeven. Ze wist niet of zij het in zijn plaats zo lang had volgehouden.

'Dat klinkt fantastisch,' zei ze zacht. 'Waar dacht je aan?' Nu Ted in zo'n onzekere situatie zat, vond ze het vervelend om erg ver weg te gaan. Aan de andere kant was hij geen kind meer, en ze wilde dit liever niet tegen Tom zeggen. Hij deed zo zijn best om het haar naar de zin te maken. Ze had van geen enkele man meer kunnen vragen. Hij vond haar echt leuk en wilde hun relatie een behoorlijke kans geven. Ze had het idee dat het meer was dan ze verdiende.

'Waarom laat je het niet aan mij over? Ik zal wel kijken of ik een leuk plekje kan vinden waar we naartoe kunnen gaan, en waar we een beetje rust kunnen vinden.' Hij keek haar glimlachend aan en legde zijn hand op de hare. 'Wat wil je liever? Twee slaapkamers of één?' Tot nog toe waren ze niet verder gegaan dan zoenen. Ze wilde 'twee' zeggen, maar durfde niet goed. Bovendien wist ze dat ze altijd zenuwachtig zou zijn, ongeacht wanneer ze de sprong in het diepe zouden wagen.

'Eén,' zei ze, zo zacht dat hij haar nauwelijks kon horen. Hij glimlachte en sloeg zijn arm om haar heen.

'Anders nemen we er twee, en zien we daar hoe het gaat.'

'Waar heb ik dit geluk aan verdiend?' zei ze, terwijl ze hem vol verwondering aankeek. 'Je zou me ook de bons kunnen geven.'

'Ja, maar denk je eens in wat ik dan zou missen. Liefde gaat niet altijd over rozen, en op onze leeftijd moet je soms wat dingen regelen en je een beetje aanpassen. Mijn leven verloopt ook niet altijd even gladjes.'

'Dank je wel,' zei ze dankbaar, en hij boog voorover en kuste haar.

'Vraag me niet waarom, maar zodra ik je in de wachtkamer van de Eerste Hulp zag zitten, wist ik dat je een heel bijzondere vrouw was, en ik wilde je beter leren kennen.' Tot nog toe had hij daar geen spijt van, en zij ook niet. 'We moeten alleen uitzoeken hoe we ruimte voor elkaar kunnen maken, in ons leven.' Ze wisten intussen allebei dat dat geen eenvoudige opgave zou zijn. Maar ze had hier lang op gewacht. Zestien jaar. Door haar verplichtingen aan de kinderen van haar zus was ze Seth kwijtgeraakt. Ze had toen geen andere keus gehad. Maar nu, zestien jaar later, zou het verkeerd zijn om Tom voor hen op te geven. Ze moest gewoon een manier bedenken om niet alleen tijd te maken voor de kinderen en haar werk, maar ook voor Tom. Ze wist dat ze het aan zichzelf verplicht was om het te proberen. Whitney zei dit al jaren tegen haar. En nu had ze eindelijk iemand ontmoet die de moeite waard was. Ze had Whitney nog niet over hem verteld. Fred en Whitney waren twee weken op een cruise geweest, en Annie had nog geen tijd gehad om aan Whitney te vertellen wat er in haar leven aan de hand was. Het was vreemd om te bedenken dat ze al een maand met Tom omging, en dat haar beste vriendin daar niets van afwist. Maar ze had hun relatie in het begin niet serieus genomen en gedacht dat ze alleen maar vrienden waren. Met zijn uitnodiging voor het weekend had hij haar opnieuw duidelijk gemaakt dat hij daar anders over dacht.

Tom bracht haar na het etentje naar huis en ging nog even met haar mee naar boven. Hij vroeg haar welke weekends ze vrij was, zodat hij hun uitstapje kon plannen, en kuste haar licht op de mond. Ze bedankte hem voor het eten en hij vertrok. Toen ze de huiskamer binnenkwam, zag ze dat Kate op haar had zitten wachten. Ze had een verwachtingsvolle blik in haar ogen, en Annie had de indruk dat als ze om twee uur 's nachts was thuisgekomen, Kate daar ook nog zou hebben gezeten.

'Wat het ook is, het is in ieder geval belangrijk,' zei Annie. Ze hing met een zucht haar jas op. Het zou fijn zijn geweest om één avond geen drama te hebben. Ze verheugde zich er nu op om met Tom weg te gaan. Ze wilde niet dat Kate dat zou bederven, maar ze begon te beseffen dat op hun leeftijd alles mogelijk was. Kate en Paul waren smoorverliefd. Annie liep de huiskamer in, ging op de bank zitten en keek Kate aan. 'Oké. Wat is er aan de hand?'

'Ik wil je alleen vertellen wat er gaat gebeuren,' zei Kate met een ernstig gezicht, en Annie zag dat ze bereid was ervoor te vechten. Annie wachtte af wat ze zou gaan zeggen. 'Ik ga met Paul twee weken naar Teheran. Ik heb mijn visum en we hebben de tickets gekocht. Ik wil het je alleen laten weten. Je kunt me niet tegenhouden, en ik wilde niet tegen je liegen. Dus ik zeg het tegen je. Morgen over twee weken gaan we weg.' Er viel een doodse stilte in de kamer. En de reactie die ze van Annie kreeg, was anders dan ze had verwacht. Haar tante sprak tegen haar met rustige, beheerste stem. Misschien had de avond met Tom geholpen. De tijd die ze met hem doorbracht, gaf haar een bredere kijk op dingen.

'Ik zal heel eerlijk tegen je zijn,' zei Annie kalm. Ze was hier helemaal niet gelukkig mee, maar ze bleef beheerst. 'Ik vind het een ongelofelijk stom, gevaarlijk plan. Jullie gaan als gemengd stel naar een land waar jullie sterk zullen worden veroordeeld voor het feit dat jullie samen zijn. Ik vind het een roekeloze onderneming, en ik zal ontzettend ongerust zijn als jullie daar zitten. Tom heeft hetzelfde tegen je gezegd, en naar hem wil je ook niet luisteren. Hij weet veel meer van Iran dan ik, en zelfs Paul. Maar je hebt gelijk, je bent volwassen. Ik kan je niet tegenhouden. Je hebt het recht om je eigen beslissingen te nemen en je eigen keuzes en fouten te maken.' Annies ogen vulden zich met tranen terwijl ze dit zei. 'Ik ga hier geen machtsstrijd van maken. Ik heb geen enkele behoefte om macht over je uit te oefenen. Maar ik heb mijn zus begraven, en ik wil dat nooit met een van haar kinderen hoeven doen. Ik hoop alleen maar dat alles goed gaat.' Annie stond op, pakte haar krukken en liep naar haar kamer.

Kate staarde haar na, zonder een woord te zeggen. Ze had een felle strijd, urenlange schreeuwpartijen en dreigementen verwacht. In plaats daarvan had Annie gedaan wat ze wist dat ze moest doen. Haar nicht had het recht haar eigen beslissingen te nemen. Dat recht had ze gerespecteerd, en ze had haar losgelaten. Ze vond dat Kate een fout maakte, maar ze probeerde haar niet tegen te houden. Nu moesten ze er allebei mee leven: Annie met de zorgen, en Kate met de volle verantwoordelijkheid voor haar leven als volwassene. Wat Annie had gedaan was veel indrukwekkender, besefte Kate, dan als ze had geschreeuwd en haar had verboden te gaan. En nu maakte Kate zich plotseling ook zorgen. Maar ze had Paul beloofd dat ze zou gaan. Hij wilde haar alles laten zien van zijn wereld. Het moeilijkste voor Kate was dat Annie en Tom best gelijk konden hebben. Terwijl ze naar haar kamer liep, gleden er twee tranen van pure angst over haar gezicht. De overwinning van het volwassen zijn was voor het eerst niet zo zoet.

18

Annies weekend met Tom was net een droom. Ze wist niet eens dat er mensen waren die dit soort dingen deden en zichzelf met zoveel luxe omringden. Haar hele leven als volwassene had ze gewerkt en voor de kinderen gezorgd, zonder ooit op het idee te komen zichzelf te verwennen. Toen de kinderen klein waren, was ze met hen naar Disneyland geweest, en daarnaast was ze het land door gereisd voor besprekingen met klanten. Ze was twee keer met de kinderen naar Europa geweest en had toen de hele reis op hen afgestemd. Ze was nooit alleen op vakantie geweest, en als ze dat wel had gedaan, had ze niet geweten wat ze in haar eentje had moeten doen. De afgelopen jaren had ze al haar vrije tijd gevuld met werk. Tom opende een heel nieuwe wereld voor haar. Hij zei dat hij ook nog nooit eerder was geweest waar zij nu naartoe gingen, maar hij had grondig onderzocht wat de meest ideale bestemming zou zijn. En dit was het dan. Hij nam haar mee naar de Turks- en Caicoseilanden in de Caribische Zee.

Ze vlogen rechtstreeks van Kennedy Airport naar Providenciales. De vlucht duurde drieënhalf uur. Ze werden met een limousine van het vliegveld gehaald en naar het hotel gebracht, waar Tom een villa voor hen had geboekt met een eigen strand en een privézwembad. Het zand was ivoorwit en fijn als suiker, en het water was volkomen doorzichtig en had een prachtige turkooizen kleur. Zoals afgesproken waren er twee slaapkamers in de villa. Ze had nog nooit zoiets luxueus gezien, en er was een butler die hen op hun wenken bediende. Op de tafel stond een enorme fruitmand met een fles champagne ernaast. Ze had het gevoel dat ze in de hemel was beland. Je kon de stress en zorgen van het dagelijks leven niet verder achter je laten. Ze zouden er drie dagen blijven en ze hoopte vurig dat zich geen noodsituatie zou voordoen die voor een van hen roet in het eten zou gooien. In haar geval haar nichtjes en neef, in zijn geval een of andere nieuwscrisis in de wereld. Op dat punt was hij altijd kwetsbaar.

'Ik kan het gewoon niet geloven,' zei ze, terwijl ze met een kinderlijk ongelovige blik om zich heen keek. Het was net of de Kerstman toch bestond, en dat het Tom was, maar dan zonder rood pak en witte baard. Hij had de perfecte vakantie voor hen geregeld. Ze konden naar een restaurant in de buurt gaan of in de villa eten, in het zwembad liggen, over het strand wandelen en zwemmen in het heldere water. Als ze dat wilden hoefden ze drie dagen lang geen mens te zien. Het was alsof ze in het paradijs waren beland. Hij sloeg zijn armen om haar heen, terwijl ze alles verrukt in zich opnam. Het was het mooiste cadeau dat iemand haar ooit had gegeven: tijd en rust, die ze met hem kon delen. Het was net een huwelijksreis. 'Ik moet wel de vrouw met de meeste mazzel op de hele wereld zijn,' zei ze met een glimlach, en hij kuste haar.

'Het is een beloning voor de verstuikte enkel, en voor het feit dat je alles wat je doet zo dapper aanpakt.' Ze kreeg tranen in haar ogen. 'Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zoveel te verwerken krijgt en het zo goed oplost. Ik zou het heerlijk vinden als je wat minder hooi op je vork zou nemen, zodat we wat meer tijd voor onszelf hebben,' zei hij zacht. Dit was een fantastische plek om dat te leren. Ze voelde zich hier helemaal los van het echte leven, zelfs van de kinderen, hoewel die wisten waar ze was en hoe ze haar konden bereiken. En ze had zich voorgenomen om de komende drie dagen niet voortdurend over hen te praten.

Die avond liepen ze op het strand en zwommen in hun privé-zwembad. Ze hadden allebei badkleding aan, omdat ze die stap nog niet hadden genomen, en praatten urenlang in het maanlicht. Toen ze eindelijk naar bed gingen, leek het de normaalste zaak van de wereld dat ze een slaapkamer deelden. Ze lag in Toms armen en voelde zich volkomen bij hem op haar gemak. Ze beefde een beetje, niet van angst maar van verwachting. En ze werden geen van beiden teleurgesteld. Het was precies zoals ze hadden gehoopt dat het zou zijn: twee helften die één werden. Ze hadden allebei het gevoel dat het zo moest zijn.

Later zaten ze hand in hand op het terras en zwommen, deze keer naakt, in het zwembad. Na afloop gingen ze terug naar het bed waarin ze elkaar hadden ontdekt, en lagen de hele nacht in elkaars armen genesteld. Ze sliepen als kinderen, werden vroeg wakker en vrijden weer. Tegen de middag bestelden ze ontbijt op hun terras, en later maakten ze een wandeling op het strand. De hele dag brachten ze afwisselend in de oceaan en op het strand door, en 's avonds aten ze op hun terras. Ze vrijden in het zwembad. Ze lachten om dwaze dingetjes. En terwijl Tom haar in zijn armen hield, vertelde Annie hem over het verlies van haar zus. Ze praatten over hun jeugd, hun verwachtingen, hun teleurstellingen en hun dromen. Ze leerden elkaars lichaam kennen, en het was echt een huwelijksreis. Het was de basis waaraan ze behoefte hadden gehad, een heerlijke tijd, weg van alles.

Aan het eind van de drie dagen waren hun lichaam, hart en ziel met elkaar versmolten. Annie had zich nog nooit in haar leven zo bij iemand op haar gemak gevoeld, en Tom had het gevoel dat hij met haar meer getrouwd was dan vroeger met zijn vrouw. Zijn vrouw en hij waren zo verschillend geweest, en hadden zo weinig met elkaar gemeen gehad. Alles draaide om hartstocht, en die was snel gedoofd. Dit ging veel dieper. Annie had het gevoel dat ze één waren van ziel. Ze wilde niet meer weg, en zondag zouden ze zich met geweld moeten losrukken om te vertrekken. Annie zei tegen Tom dat ze hem nooit genoeg zou kunnen bedanken voor deze vakantie.

Zondagochtend zaten ze op het terras en probeerden te bedenken hoe het nu verder moest. De kinderen die Annie had grootgebracht waren volwassen en oud genoeg om te begrijpen dat hij soms een avond of een weekend bij haar zou doorbrengen, hoewel ze allebei vermoedden dat ze het in zijn huis rustiger zouden hebben. Ze praatten erover om te zijner tijd te gaan samenwonen en hij vroeg Annie hoe zij dacht over trouwen. Ze wist niet zeker of het voor haar belangrijk was. Voor haar was trouwen al heel lang geen doel en zelfs geen mogelijkheid meer in haar leven, hoewel het nu wel weer een optie was. Uiteindelijk besloten ze op hun gevoel af te gaan en te kijken hoe het verderging. Ze beloofden elkaar plechtig dat ze zich niet volledig door anderen in beslag zouden laten nemen en dat ze hun relatie een belangrijke plek in hun leven zouden geven. Ze vond het niet erg dat hij veel moest reizen voor zijn werk. En hij zei dat hij het prima vond dat zij veel tijd besteedde aan haar werk en de kinderen, zolang er voor hem ook maar een plekje overbleef. Na hun vertrek van de Turks- en Caicoseilanden zou hun relatie echt beginnen, en ze liepen hand in hand de villa uit. Ze keken glimlachend om en wisten dat ze dit nooit zouden vergeten. Dit was de plek waar hun liefde was geboren.

De dag dat Annie en Tom naar de Turks- en Caicoseilanden vertrokken, zat Lizzie in haar kantoor bij Vogue te werken aan een artikel voor het juninummer. Ze had een tijdelijke assistente, die haar via de intercom doorgaf dat ze een zekere George voor haar aan de telefoon had. Mr. George, verbeterde ze zichzelf. Het klonk als een kapper en Liz had er geen idee van wie het was. Ze wilde de assistente al vragen de boodschap voor haar aan te nemen, maar besloot het toch zelf af te handelen. Dat ging sneller dan uitleggen.

'Ja, hallo? Met Liz Marshall,' zei ze op haar formele toon. Degene die haar antwoordde had een zwaar Italiaans accent, maar sprak vloeiend Engels. Ze wist eerst niet wie het was, maar toen stelde hij zich opnieuw voor. Alessandro di Giorgio, de sieradenontwerper uit Rome die haar uit de problemen had geholpen bij de shoot op de Place Vendôme. Dat was al meer dan een maand geleden.

'O, hallo!' zei ze, gegeneerd dat ze hem niet meteen had herkend. 'Wat kan ik voor je doen? Bel je vanuit Rome?' Ze had hem overdrukken van het nummer met zijn stukken beloofd, maar ze waren nog niet klaar.

'Nee, ik ben in New York,' legde hij uit. 'Ik bel alleen om even gedag te zeggen.' Veel ontwerpers hielden contact om te zorgen dat ze niet werden vergeten. Ze was dus niet verbaasd om iets van hem te horen, hoewel ze vóór hun ontmoeting in Parijs nooit rechtstreeks contact met hem had gehad. En sindsdien had ze niets meer van hem gehoord.

'Hoe is het gegaan met de vrouw van de emir? Heeft ze nog een van de andere stukken gekocht?' Ze herinnerde zich dat hij de sieraden voor haar naar Parijs had gebracht.

'Ze heeft alle vijf de stukken die jij hebt gefotografeerd gekocht. Ze vindt het geweldig dat ze in Vogue komen.' Liz herinnerde zich dat de sieraden samen vijf tot zes miljoen dollar waard waren. Dat was zeer indrukwekkend, maar Di Giorgio was dan ook een grote naam.

'Wat doe je in New York?' vroeg Liz belangstellend. Hij was een aardige man, en hij had haar erg goed geholpen.

'Ik ben aan het rondkijken voor een winkelpand, maar ik weet niet of we hier een zaak moeten openen. Het is altijd een strijdpunt tussen mijn vader en mij. Hij vindt dat we het wel moeten doen, ik vind van niet. Ik blijf liever wat exclusiever, alleen in Europa. Hij wil zaken openen in New York, Tokio en Dubai.' Hij lachte. 'In dit geval is de oudste het meest vooruitstrevend in zijn denken. Ik ben behoudender. Ik weet het niet, misschien moeten we hier inderdaad iets openen. Ik wil een paar panden bekijken die beschikbaar zijn. En ik belde om te vragen of je tijd hebt om samen te gaan lunchen. Ben je dit weekend in de stad?' Liz vond het altijd fijn om in het weekend weg te gaan, maar meestal was er wel een shoot of een reportage waar ze druk mee was. Soms werkte ze zeven dagen in de week. Ze had gehoopt het komende weekend te kunnen gaan skiën, maar dat was niet doorgegaan.

'Ik ben inderdaad hier,' zei ze vriendelijk.

'Heb je tijd om zaterdag te gaan lunchen? Ik heb een kamer in het Sherry-Netherland Hotel. Harry Cipriani heeft daaronder een restaurant waar je heerlijk kunt eten.' Het was een van haar favoriete restaurants, en een van de hipste gelegenheden van New York. Ze glimlachte. Zoals hij het zei was het net een klein bistrootje dat toevallig in zijn hotel was gevestigd.

'Dat zou ik leuk vinden. Ik zie je daar dan wel.'

'Ik kan je ook komen ophalen,' stelde hij voor.

'Ik woon in de binnenstad, dat is te ver weg. Ik zie je wel in het restaurant.'

Hij was een echte heer, met ouderwetse, hoffelijke manieren. In de Verenigde Staten was dat een zeldzaamheid, maar zij vond het leuk. Het gaf haar het gevoel dat hij haar beschermde. In Parijs was dat ook zo geweest.

Liz ontmoette hem de volgende dag bij Harry Cipriani. Ze droeg een zwarte lange broek, een zwarte trui en een paar schoenen met torenhoge hakken van Balenciaga. Hij was een stuk langer dan zij en ze vormden een prachtig paar toen ze samen het restaurant in liepen. Hij had buiten op haar staan wachten. Ze droeg haar lange blonde haar los en had een vintage jas van lynxbont aan die ze in Parijs had gekocht. Ze zagen er allebei erg aantrekkelijk uit. Alessandro sprak de ober in het Italiaans aan, en zijn stem had een diepe, donkere klank die Liz kende van de meeste mannen die ze in Rome en Milaan had ontmoet.

Hij was aangenaam gezelschap en vertelde haar honderduit over hun zaken, het bedrijf en hun beroemde klanten, van wie sommigen in de loop der jaren de meest waanzinnige dingen hadden gedaan. Het waren leuke verhalen zonder een spoor van venijn en hij maakte haar tijdens de lunch voortdurend aan het lachen. Ze hadden een geweldige tijd samen, en het was vier uur toen ze het restaurant uit kwamen.

'Wil je misschien de winkelpanden zien die ik op het oog heb?' vroeg hij aan haar. Ze stonden aan Madison Avenue, niet ver van waar zij waren. Het waren drie panden, allemaal met verschrikkelijk veel ruimte en een enorme huur. Hij had bij geen van de drie het gevoel dat het iets zou kunnen worden, en Liz dacht er net zo over. De gebouwen hadden een erg kille uitstraling.

'Mijn tante is architect. Je zou haar moeten vragen iets voor je te ontwerpen,' stelde Liz zijdelings voor. Het was niet echt serieus bedoeld, maar hij keek alsof het idee hem wel aanstond. Liz vertelde hem terloops dat ze bij haar tante was opgegroeid en dat ze voor haar net een moeder was.

'Hebben je ouders je bij je tante achtergelaten?' Hij keek verbaasd. Ze had er tijdens de lunch niets over gezegd, maar ze hadden toen ook nauwelijks over persoonlijke dingen gesproken. Liz wist dat hij vrijgezel was en een zus had die ook in het bedrijf werkte. Zij deed de publiciteit, maar ontwierp zelf niet.

'Mijn ouders zijn overleden toen ik twaalf was,' zei Liz eenvoudig. 'Mijn tante heeft mijn broer, mijn zus en mij opgevoed. Ik ben de oudste.' Hij keek haar getroffen aan.

'Dat moet verschrikkelijk zijn geweest,' zei hij vol medeleven, 'om je ouders op zo'n jonge leeftijd te verliezen. Ik vind het onvoorstelbaar. Ik heb een hechte band met mijn ouders, mijn zus en mijn grootouders. Italiaanse families zijn zo.'

'Wij ook. Ik heb ook een nauwe band met mijn tante en mijn broer en zus.'

'Ze moet wel een heel aardige vrouw zijn, dat ze dit voor jullie heeft gedaan. Heeft ze zelf ook kinderen? Neven en nichten van jou?'

'Nee, ze is vrijgezel. Ze is nooit getrouwd, ze had het te druk met ons. Ze was zesentwintig toen het gebeurde. Ze is fantastisch geweest voor ons.' Hij was diep onder de indruk en ontroerd door wat ze hem had verteld. Ze liepen terug over Madison Avenue. Het was intussen vijf uur. Ze bedankte hem voor de lunch en hij bood aan haar naar huis te brengen.

'Nee hoor, dat hoeft niet.' Ze keek hem glimlachend aan. 'Ik woon in de Village.'

Hij aarzelde nog. Het was duidelijk dat hij niet wilde dat ze wegging. 'Heb je zin om vanavond met me te dineren?' Behalve het bekijken van de winkelpanden en een bespreking met een klant op maandag had hij in New York niets te doen. Hij had het hele weekend vrij.

'Dat zou leuk zijn. Kom anders om acht uur naar mijn appartement om iets te drinken. Er is vlakbij een leuk Italiaans restaurant, Da Silvano. Ik reserveer wel voor halfnegen of negen uur. In de binnenstad is het levendiger, er wonen meer jonge mensen. Het is daar meer trendy,' legde ze uit. 'Je kunt een spijkerbroek aandoen, als je die bij je hebt.' Hij had er een meegenomen, maar durfde hem in dit chique deel van de stad niet aan te trekken. Hij was duidelijk blij om haar al zo snel weer te zien.

Ze schreef haar adres voor hem op en hij hield een taxi voor haar aan. Terwijl de auto wegreed, zwaaide ze naar hem. Hij was een aardige, intelligente, creatieve man en ze vond het leuk om met hem te praten. Het was fijn om iemand te hebben om het weekend mee door te brengen. Onderweg naar huis kocht ze een fles witte wijn en een arm vol bloemen om haar appartement op te fleuren.

Da Silvano had om halftien een tafel voor hen vrij. Toen Alessandro om acht uur bij haar appartement aankwam, stonden de bloemen er prachtig bij en de muziek stond aan. Liz droeg een zwartleren legging met een lange witte trui van Balenciaga. Alessandro had een zwarte trui met een spijkerbroek aangetrokken. Hij zag er in zijn sportieve kleding veel jonger uit dan tijdens de lunch.

Hij bekeek haar muziek en ontdekte dat ze dezelfde smaak had als hij. Ook haar appartement vond hij leuk. Hij had een fles champagne en een geurkaars voor haar meegebracht. Ze zaten zo druk te praten dat ze bijna hun reservering van halftien bij Da Silvano vergaten. Liz kwam daar een paar bekenden tegen, allemaal van haar werk, en ze stelde hen voor aan Alessandro. Ze zag dat ze onder de indruk waren van zijn knappe verschijning. Zij vond het vooral fijn dat hij zo aardig was, en prettig om mee te praten. Hij was het toonbeeld van een beschaafde, ontwikkelde Europeaan.

Ze kwamen pas om middernacht terug bij haar appartement. Hij was buitengewoon beleefd en nam beneden afscheid van haar met een kus op allebei haar wangen. Ze hadden al afgesproken dat ze de volgende dag zouden brunchen in het Mercer Hotel in SoHo en daarna een wandeling zouden maken in Central Park. Net als in Parijs was Alessandro voor haar als een engel uit de lucht komen vallen.

19

Ondanks alles wat Annie, Tom en ook Pauls ouders hadden gezegd om hen op andere gedachten te brengen, vertrokken Kate en Paul twee weken later naar Londen, vanwaar ze zouden doorreizen naar Teheran. Ze waren opgewonden over de reis en Paul keek ernaar uit om zijn familie weer te zien, vooral zijn grootvader, op wie hij als kind erg dol was geweest. Ze waren van plan twee weken bij Pauls familie door te brengen. Annie en Pauls ouders kwamen naar het vliegveld om hen uit te zwaaien. De volwassenen praatten gemoedelijk met elkaar, en Pauls ouders waren erg vriendelijk tegen Annie en Kate. Pauls vader hielp hen met het inchecken van de bagage, en zijn moeder gaf Kate discreet een keurig opgevouwen hoofddoek en een dunne, wijde grijs katoenen jas mee. Ze legde uit dat Kate de hoofddoek zou moeten dragen als ze in Teheran uit het vliegtuig kwam, en wellicht ook al tijdens de vlucht. Kate zou haar haar voortdurend bedekt moeten houden, en bij sommige gelegenheden zou ze misschien bovendien de katoenen jas nodig hebben. Pauls familie zou haar vertellen wanneer. Annie had haar ervan overtuigd dat ze haar meest radicale minirokjes beter thuis kon laten, om niet de aandacht op zich te vestigen of mensen in haar omgeving tegen de haren in te strijken. Kate had daar heel redelijk mee ingestemd. Ze wilde Pauls familie of andere mensen beslist niet in verlegenheid brengen. Voor Annie was dat in ieder geval een geruststellende gedachte.

Paul en Kate omhelsden hen alle drie en zwaaiden toen ze door de controlepoortjes gingen. Toen ze uit het zicht waren verdwenen, verzekerde Pauls vader Annie dat alles goed zou komen. Hij zei dat Teheran net zo'n moderne stad was als New York. Zijn schoonzus zou Kate onder haar hoede nemen, en Paul was een verantwoordelijke jongeman. In Annies ogen waren ze nog veel te jong om zo ver weg te gaan. Kate had nog nooit eerder zo ver gereisd, en toen ze haar rugzak oppakte en langs de controle liep, had ze eruitgezien als een kind. Onderweg naar huis miste Annie haar al. Het huis zou zo leeg zijn zonder haar. Kate was altijd nadrukkelijk aanwezig in haar dagelijks leven, en het gemis zou erg pijnlijk zijn. Annie hield zich voor dat de trip naar Iran vast prima zou verlopen, en dat ze over twee weken alweer thuis zou zijn.

Ze had Tom gevraagd om zolang Kate weg was bij haar in te trekken, en ze keken daar allebei naar uit. De twee weken na hun magische reis naar de Turks- en Caicoseilanden waren wonderbaarlijk rustig verlopen. Geen van haar aannemers was ervandoor gegaan, haar klanten hadden zich keurig gedragen, Liz was druk met haar tijdschrift, ze hoorden weinig van Ted, die nog steeds worstelde met zijn moeilijke situatie, en Kate was druk bezig geweest met de voorbereidingen van haar reis. Ondanks Annies zorgen was het verder een rustige tijd geweest. Tom en zij hadden een paar keer heerlijk gedineerd in een goed restaurant. Zelfs in het wereldnieuws deden zich weinig schokkende gebeurtenissen voor.

Het enige puntje op Annies stressagenda was op dit moment Kates reis, en daar probeerde ze nuchter tegenover te staan. Ze had zich er intussen bijna van overtuigd dat alles goed zou komen, en Paul had haar plechtig beloofd dat hij goed voor Kate zou zorgen. In Annies ogen hadden ze eruitgezien als een paar naïeve kinderen toen ze vertrokken. En op de terugweg in de taxi deed ze een schietgebedje voor ze.

Later die middag belde Annie Whitney op. Ze had haar intussen verteld over Tom. Whitney was opgetogen en wilde dat ze langs zou komen om Tom aan hen voor te stellen. Maar Annie was zich er sinds haar bezoek met oud en nieuw scherp van bewust hoe verschillend hun levens waren. Whitney en zij kenden elkaar al jaren, maar voor een buitenstaander, en zelfs voor haar, was het rustige leventje dat Whitney in haar buitenwijk in Far Hills leidde ongelofelijk saai. Haar vriendinnen dronken te veel en praatten over niets anders dan hun kinderen. De meeste mannen waren arts en praatten voornamelijk over medische zaken, hun laatste reizen en hun kinderen. Ze wilde Tom niet opzadelen met een pijnlijk saaie avond, en Whitney en Fred kwamen nooit naar de stad om uit eten te gaan. Ze hadden elkaar dus nog niet ontmoet. Whitney was er diep van onder de indruk dat Annie omging met een bekende tv-presentator. Annie wilde niet dat ze daar ophef over zou maken, en ze wist van tevoren dat dat zou gebeuren. Ze zag het voortdurend gebeuren wanneer Tom en zij nieuwe mensen ontmoetten of naar een restaurant gingen. Hij was een ster op zijn gebied en mensen gedroegen zich daardoor soms vreemd, bijvoorbeeld door zich enorm te gaan uitsloven, te proberen hem de loef af te steken, of vervelende opmerkingen te maken. Tom reageerde hier altijd heel beleefd op, maar ze verwachtte niet dat hij aan een avond met Whitney, Fred en hun vrienden in New Jersey veel plezier zou beleven. De waarheid was dat zij zich zelf in hun vriendenkring ook niet thuis voelde. De oudejaarsavond die ze onlangs met hen had doorgebracht was verschrikkelijk geweest, om nog maar te zwijgen van de rampzalige blind date. Tom had haar gered van een leven vol met dit soort avonden en mannen zoals

Bob Graham. Annie was hem daar eeuwig dankbaar voor.

Whitney feliciteerde haar met haar volwassen beslissing om Kate met Paul naar Teheran te laten gaan. Ze zei dat het een fantastische ervaring voor haar zou zijn om een heel nieuwe cultuur te leren kennen, en ze was ervan onder de indruk dat Annie er zo redelijk mee omging.

'Ik had geen andere keus. Ik ben er helemaal niet zo kalm onder. Maar ik weet dat je gelijk hebt en dat ik ze hun eigen fouten moet laten maken. Hoewel het beslist niet gemakkelijk is.' Ze had er wekenlang nachtmerries over gehad. Maar Kate had haar BlackBerry, ze had genoeg geld, een creditcard en een ticket voor de terugreis, en Annie had haar op het hart gedrukt om meteen te bellen of te sms'en als er problemen waren. Kate had haar uitgelachen toen ze dit zei.

'En wat gaan Tom en jij doen als ze weg is?' vroeg Whitney. Ze wist dat ze zich hadden moeten aanpassen omdat Kate dit semester thuis woonde in plaats van op de campus, maar Annie had verschillende nachten in Toms appartement doorgebracht.

'Tom en ik gaan naakt door het appartement rennen als ze weg zijn,' zei Annie met een grijns, in antwoord op Whitneys vraag. 'Ik moet toegeven dat het op een gegeven moment een beetje ingewikkeld wordt om een huis te delen met je volwassen kinderen. Het is lastig met Tom, maar ik vind het heerlijk om haar hier te hebben. Ik hoop alleen maar dat ze volgend semester weer naar school gaat.' Annie was nog steeds niet blij met Kates baantje bij de tattooshop, maar ze deed haar best om er niet te veel over te zeggen. Tom had haar wat dat betrof wat getemperd. Ze keek wat meer ontspannen tegen alles aan nu ze haar leven met hem deelde. Ze had een andere volwassene om mee te praten, en hoewel hij nooit kinderen had gehad en niet helemaal kon begrijpen hoe diep haar band met hen was, had hij een verstandige kijk op de meeste dingen. Vooral in praktische kwesties was hij een grote hulp. En nu Kate twee weken weg was, hadden ze het huis voor zichzelf.

Ted was sinds het steekincident niet meer naar huis gekomen om te slapen, hoewel Annie wel samen met hem had geluncht. Hij leek het naar omstandigheden goed te maken, hoewel hij op Annie een nerveuze en gestreste indruk maakte. Hij was nog steeds van slag door de baby. En hoewel Pattie voortdurend op hem in praatte, had hij er niet mee ingestemd vóór augustus met haar te trouwen. Ze zei dat het vernederend zou zijn om met zo'n dikke buik te trouwen, maar Ted gaf niet toe. Het werd augustus en niet eerder, hoe ze ook huilde en jammerde. Hij voelde zich al genoeg onder druk gezet en hij vond het nog steeds geen verstandig plan om de baby te krijgen. Hij was het er niet mee eens, maar hij had besloten zijn verantwoordelijkheid te nemen. Hij zorgde goed voor haar en had alle huishoudelijke taken van haar overgenomen. Hij had eerlijk tegen Annie gezegd dat hij achterliep met zijn studie en dat hij zich zorgen maakte over zijn resultaten. Zelfs Patties onverdiende tienen konden zijn gemiddelde niet voldoende optrekken.

Liz had iets tegen Annie gezegd over een nieuwe man in haar leven, maar ze had niet verteld wie het was. Ze deed er geheimzinnig over, en Annie wilde niet aandringen. Ze veronderstelde dat het weer zo'n man was als alle anderen - een fotograaf of een model of iemand die ze via haar werk had leren kennen.

'Ik dacht dat je een poosje niemand wilde,' bracht Annie haar in herinnering, en Liz lachte.

'Ik ben... Ik was... Ik weet het niet... Dit is nog erg nieuw. Het is nog niets. Hij woont in Rome, en ik heb hem pas een paar keer gezien. Ik heb hem na Nieuwjaar ontmoet in Parijs, en hij was hier een paar weken geleden voor zaken. We hebben samen geluncht en gedineerd, maar het wordt waarschijnlijk niets. Hij komt bijna nooit in New York, en ik ben maar een paar keer per jaar in Rome.' Een relatie met Alessandro was geen reële hoop, maar hij belde haar meerdere keren per dag op en Liz had fantastische gesprekken met hem, over serieuze onderwerpen. Hij had beloofd dat hij haar een volgende keer als ze in Parijs was zou komen opzoeken.

'Geografische afstanden zijn niet onoverkomelijk,' merkte Annie op. 'Niet als het de ware is. Als het serieus wordt, kun je misschien bij de Italiaanse Vogue gaan werken.'

'Dat zegt hij ook,' zei Liz nadenkend, 'maar zover is het nog lang niet. We hebben nog niet eens gevrijd. Ik wilde niet te hard van stapel lopen met een man die ik misschien nooit meer zou zien.' Maar ze moest toegeven dat de verleiding groot was geweest. Hij had haar gekust toen ze door Central Park liepen, en ze was bijna weggesmolten in zijn armen. Die avond hadden ze hartstochtelijk gezoend op de bank, maar ze hadden zich weten te beheersen, en Liz was daar blij om.

'Het klinkt niet erg aannemelijk dat je hem niet meer zult zien,' merkte Annie glimlachend op. Ze had Liz nog nooit zo over een man horen praten. Maar degenen met wie ze anders omging, waren altijd jongens. Alessandro was een man. En deze keer klonk ze niet bang. Voor de eerste keer in haar leven was Liz bereid haar hart te geven. Annie was daar blij om, en opgelucht. Liz verdiende een goede man, niet de onbenullen met wie ze jarenlang had opgetrokken. En ze hoopte dat Ted ook een aardig meisje zou vinden. Dat had hij op dit moment zeker niet.

Ted was op een vrijdagavond samen met een van zijn huisgenoten naar een basketbalwedstrijd van de nyu geweest. De kinderen waren dat weekend bij hun vader, en Pattie had geklaagd dat ze wilde dat Ted thuisbleef, bij haar. Ze zei dat ze hoofdpijn had, maar hij had rustig voet bij stuk gehouden en gezegd dat hij er even tussenuit wilde. Hij zag zijn vrienden nooit meer. Sinds ze hem had verteld dat ze zwanger was, wilde ze hem voortdurend om zich heen hebben. Maar deze keer zei hij dat hij echt wegging en dat hij na afloop in zijn eigen appartement zou blijven slapen. Hij zou waarschijnlijk te veel drinken en daar hield ze niet van. Hij had behoefte aan een adempauze.

Maar bij de wedstrijd dronk hij minder dan hij zelf had verwacht. Hun team had verloren en toen ze naar huis gingen, voelde hij zich schuldig. Hij nam afscheid van zijn huisgenoot en ging terug naar Patties appartement om haar te verrassen. Ze lag met een schaal popcorn op de bank naar een romantische comedy te kijken, en was verrukt toen ze hem binnen zag komen.

'Wat doe jij hier?' vroeg ze blij. Ze had nog helemaal geen buikje, maar ze was pas tweeënhalve maand zwanger, en ze was een lange, stevig gebouwde vrouw, aan wie je niet snel iets kon zien.

'Ik miste je,' zei hij eenvoudig, en hij keek haar glimlachend aan. Deels was dat zo. Hij was nu aan haar gewend. Maar hij wist ook dat ze anders de volgende dag een manier zou bedenken om hem te straffen omdat hij met zijn vrienden naar de wedstrijd was gegaan. Ze was voor al haar ontspanning, emotionele steun en afleiding afhankelijk van Ted en wilde nog geen vijf minuten zonder hem doorbrengen. Het was gemakkelijker om gewoon naar haar appartement te gaan dan om later haar klachten te moeten aanhoren.

'Heb je al gegeten?' vroeg ze vanaf de bank. Ze was geen geweldige kok, maar ze zorgde dat er altijd iets te eten in huis was. Ze leefden hoofdzakelijk op pizza's en Chinese afhaalmaaltijden, die hij betaalde, en een doodenkele keer kookte zij. Er stond een doos van kfc in de keuken en hij haalde er voor zichzelf een stuk kip uit.

'Ik heb een hotdog gegeten bij de wedstrijd,' zei hij. Hij at de kip op, maakte een blikje bier open en besloot toen eerst naar de wc te gaan. Hij trok de deur achter zich dicht, deed het licht aan en staarde met grote ogen naar wat hij in de wc-pot zag liggen. Hij begreep het niet. Het hoorde daar niet, en er was niemand anders in het appartement dan zij. Het zag eruit als een bloederige muis, maar het was een gebruikte tampon, en er lag bloed in de pot. Ze had vergeten door te trekken. En ze had geen miskraam gehad, want dan had ze wel anders gereageerd. Ze zat hard te lachen om een film die ze al honderd keer had gezien, en ze keek glimlachend om toen hij de kamer binnenkwam.

Zijn hoofd tolde, maar hij zei niets tegen haar. Hij liep de keuken in en staarde uit het raam terwijl hij probeerde te verwerken wat hij had gezien en wat het betekende. Hij kon zich niet voorstellen dat ze hem zoiets zou aandoen. Maar stel dat het wel zo was? Stel dat ze het allemaal had gelogen, dat het nep was? Zijn hele lichaam beefde. Hij moest het weten. Hij greep zijn jas, liep met grote stappen naar de deur en mompelde vaag tegen Pattie dat hij over een paar minuten terugkwam.

'Wat ga je doen?' Ze keek verbaasd dat hij wegging.

'Ik ben zo terug,' herhaalde hij. Hij zag er ontredderd uit en liep zonder verdere uitleg de deur uit. Ze maakte zich geen zorgen. Ze wist dat hij terug zou komen. Hij gedroeg zich soms net als een kind.

Een paar straten verderop was een supermarkt met drogisterij die de hele nacht openbleef. Hij kocht een zwangerschapstest, stopte die in zijn zak, rende terug naar het appartement en sprintte de trap op. Hij beefde nog steeds en hij had een blik in zijn ogen die ze nog nooit van hem had gezien. Ze streelde hem over zijn kruis, maar hij pakte haar hand en trok haar stevig overeind. Hij had zijn jas nog aan en er lag een angstaanjagende blik in zijn ogen.

'Wat doe je?' Ze keek hem verward aan terwijl hij haar mee trok naar de wc. 'Wat is er aan de hand, Ted?' Ze had er geen idee van waar hij mee bezig was en waarom hij weg was geweest.

'Zeg jij het maar,' zei hij met bevende stem. Ze strekte haar hand naar hem uit, in de veronderstelling dat hij seks met haar wilde, maar hij weerde haar af. Hij stak zijn hand in zijn zak en gaf haar de zwangerschapstest. Pattie keek geschrokken. 'Dat heb ik niet nodig,' zei ze lachend. 'Doe niet zo raar.' Ze probeerde er een spelletje van te maken en streelde hem door zijn spijkerbroek heen. Hij gaf niet toe. Hij maakte het doosje voor haar open en gaf haar de test. Ze werd lijkbleek.

'Doe het,' zei hij, met een stem die ze niet van hem kende. Hij had een kille blik in zijn ogen en trilde hevig. Ze had geprobeerd zijn leven te vernietigen en had hem bijna tot een huwelijk gedwongen vanwege een baby waarvan hij nu vermoedde dat die niet eens bestond. Hij liep de wc uit en bleef pal voor de deur staan wachten. Ze bleef een hele poos binnen en hij hoorde haar huilen. Het spel was voorbij. Toen kwam ze eindelijk naar buiten, zonder de test, en ze keek hem wanhopig aan.

'Het spijt me,' fluisterde ze. Tranen stroomden over haar wangen. Ze wisten allebei dat de test zou hebben uitgewezen dat ze niet zwanger was. Nu begreep hij waarom ze die middag had gezegd dat ze hoofdpijn had. Bij hoge uitzondering wilde ze niet vrijen, omdat hij dan zou ontdekken dat ze ongesteld was. Maar het spel was nu uit. Hij zag al het leven uit haar verdwijnen terwijl ze daar tegenover elkaar stonden.

'Ik hou van je, Ted,' fluisterde ze, half snikkend. 'Het spijt me.'

'Hoe heb je me dit kunnen aandoen? Dreigen dat je jezelf en de baby van kant zou maken, zeggen dat ik nú met je moest trouwen en niet later? Wat was je van plan te zeggen als je geen dikke buik kreeg... dat je het was kwijtgeraakt? Wat ben ik stom geweest, en wat ben jij een kreng!' Hij beefde van woede en opluchting. 'Kom nooit meer bij me in de buurt. Nooit meer!' Hij liep langs haar heen naar de deur, en zij rende naar hem toe, liet zich op de grond vallen en klampte zich aan hem vast.

'Ga niet bij me weg,' zei ze, terwijl ze haar armen om zijn benen sloeg. 'Ik hou van je, Ted.' Ze smeekte hem niet te gaan.

'Je weet niet eens wat houden van betekent,' zei hij. Hij rukte zich los en trok de deur open. Zijn jas had hij nog aan. Hij wilde niets uit het appartement hebben. Wat hij daar ook had, wilde hij nooit meer zien, vooral haar niet. Ze had tegen hem gelogen over haar zwangerschap en had geprobeerd zijn leven kapot te maken. Hij keek vol afkeer op haar neer, liep naar buiten en smeet de deur achter zich dicht. Hij rende de trappen af, gooide de deur open die op de straat uitkwam en ademde met diepe teugen de koude buitenlucht in.

En toen rende hij naar huis. Hij had het gevoel dat hij uit een gevangenis was ontsnapt. Hij was uitgebroken. Hij had geluk gehad dat ze was vergeten de tampon door te spoelen. Hij kon het wel uitschreeuwen van blijdschap terwijl hij de straat door rende. Hij hield niet van haar. Hij haatte haar. Ze had geprobeerd zijn leven kapot te maken, en hij had geprobeerd te doen wat goed was. Hij had bijna zijn rechtenstudie voor haar opgegeven, en zijn leven, en zij had tegen hem gelogen en hem gemanipuleerd. Ze had seks gebruikt om macht over hem uit te oefenen en met zelfmoord gedreigd om hem opgesloten te houden in haar gevangenis. Hij hoorde zijn mobiel gaan terwijl hij de straat door rende, maar hij nam niet op. Ze had alles gelogen. Er was nooit een baby geweest. Alleen Pattie, die haar klauwen in hem had geslagen.

Hij ging zijn appartement binnen, schonk twee flinke glazen tequila in en sloeg ze net in één teug achterover toen een van zijn huisgenoten binnenkwam.

'Heb je een feestje?' vroeg hij met een brede grijns.

'Ja, zeker,' zei Ted. Hij voelde zich nu al beter dan hij zich in weken of zelfs maanden had gevoeld. Hij was vrij.

Hij schonk zichzelf een derde glas in. Zijn huisgenoot waarschuwde hem. 'Rustig aan, man. Morgen ben je een dweil.' Maar vanavond voelde hij zich fantastisch. Het was vreemd om plotseling iemand te haten van wie hij eigenlijk had moeten houden en aan wie hij zelfs had beloofd te zullen trouwen. Maar ze was nooit degene geweest voor wie ze zich had uitgegeven. Hij zat op de bank, keek tv met de tequilafles tussen zijn knieën, schonk zichzelf het ene glas na het andere in en staarde in de ruimte terwijl hij probeerde te verwerken wat hem was overkomen.

Het was twee uur in de nacht toen de Eerste Hulp van het Downtown Hospital naar zijn appartement belde. Een van zijn huisgenoten nam op en kwam zeggen dat het voor hem was. Hij luisterde zwijgend naar wat ze hem te vertellen hadden.

'Komt het goed met haar?' vroeg hij ten slotte met een uitdrukkingsloze stem. Hij was erg dronken, maar niet volledig van de wereld. Hij begreep wat de man had gezegd. Pattie was bij de Eerste Hulp en haar maag was leeggepompt. Ze zeiden dat ze zes slaappillen had ingenomen, niet genoeg om zichzelf te doden, en dat ze daarna zelf het alarmnummer had gebeld. Morgen zou alles weer in orde zijn. Wel hadden ze haar voor nader onderzoek opgenomen op de psychiatrische afdeling omdat ze had toegegeven dat het een zelfmoordpoging was geweest. Ze had gezegd dat ze hem moesten bellen.

'Ze wil graag dat u naar haar toe komt,' zei de verpleegkundige.

'Zeg maar tegen haar dat ik te dronken ben. Morgenochtend kom ik langs.' Hij hing op, nam nog een laatste glas tequila en ging naar bed. Hij maakte zich geen zorgen over haar zelfmoordpoging. Die was net zo nep als de baby die nooit had bestaan. Het was alleen maar een nieuwe manier om hem te manipuleren. Hij zag dat nu in.

De volgende morgen werd hij met knallende hoofdpijn wakker, maar om halftien was hij in het ziekenhuis, zoals hij had beloofd. Hij vond zonder moeite haar kamer, en trof haar met een bleek gezicht in bed aan. Een verpleegster zat op een stoel naast haar om haar in de gaten te houden. Toen Ted binnenkwam bood ze aan om weg te gaan, maar hij sloeg haar aanbod vriendelijk af. Hij zag er jong en knap uit en het was hem aan te zien dat hij een kater had. Maar ondanks zijn uitspattingen van de vorige avond voelde hij zich beter dan hij zich in maanden had gevoeld. Pattie zag er beduidend slechter uit. Het ziekenhuis had besloten haar een dag langer te houden, zodat de psychiater haar kon onderzoeken. Ze vond het overduidelijk niet prettig om daar te zijn. Zodra ze Ted zag begon ze te huilen en ze strekte haar armen naar hem uit. Ted verroerde zich niet. Hij stond vlak bij de deuropening, waar ze niet bij hem kon komen, en deed geen stap dichter naar het bed.

'Ik ben er klaar mee, Pattie. Het is afgelopen. Je hoeft me niet meer te bedreigen, of te doen alsof je je om mij van kant maakt. Vertel me niet dat je van me houdt, en hou je praatjes over onze "baby" maar voor je. Je had dit allemaal nooit mogen doen, en je had nooit mogen voorwenden dat je zwanger was.' De verpleegster keek vol belangstelling toe en Pattie lag met haar gezicht in haar kussen te snikken. 'Verdwijn uit mijn leven. Je bént al uit mijn leven. En bel me niet meer. Ik zal je mijn opdrachten voor contractenrecht opsturen, en het interesseert me geen moer of je me laat zakken of niet. Doe maar wat je wilt. Wat je hebt gedaan is walgelijk.' Met deze woorden liep hij de kamer uit en de deur viel zachtjes achter hem dicht. Hij hoorde haar nog snikken, maar het interesseerde hem niet.

Als klap op de vuurpijl sprak een van de verpleegsters hem onderweg naar buiten aan en zei hoe jammer ze het vond dat Pattie weer terug was. Ze vertelde dat dit haar vierde zelfmoordpoging was, en dat ze deze keer waarschijnlijk meer baat zou hebben bij een langdurige opname. Ze vermoedde terecht dat Ted een van haar studenten was. Ze vertelde dat haar laatste twee vriendjes ook studenten waren geweest. Het was indiscreet van haar om hem dit allemaal te vertellen en Teds maag draaide zich om terwijl hij naar haar luisterde. Hij vroeg zich af bij hoeveel van zijn medestudenten ze dit kunstje had uitgehaald: hoe vaak ze een zwangerschap had voorgewend en een zogenaamde zelfmoordpoging had gedaan om hen vast te houden. Hij werd misselijk toen hij eraan dacht wat ze hem had aangedaan. Pattie was een wanhopige vrouw.

Zodra Ted thuiskwam belde hij Annie en vertelde haar wat er was gebeurd.

'Het was allemaal gelogen,' zei hij toonloos. 'Ze is nooit zwanger geweest.'

'Hoe ben je daarachter gekomen?' vroeg ze. Tom en zij zaten aan de ontbijttafel de krant te lezen. Ze hadden plannen voor het weekend.

'Ik heb het gewoon ontdekt. Ze heeft al die tijd gelogen.' Zijn stem haperde terwijl hij dit zei en dacht aan al de keren dat ze had gehuild en had gedreigd met zelfmoord als hij niet deed wat ze wilde. Hij was daar nu niet meer bang voor. Hij kon zich niet voorstellen dat hij ooit nog ergens bang voor zou zijn, of ooit nog iemand zou geloven. Het zou heel lang duren voor hij weer iemand zou vertrouwen. 'Het is voorbij,' zei hij rustig. En toen belde hij Liz om het aan haar te vertellen.

Later lag hij met een bonzend hoofd en een licht hart in zijn bed en dacht na over wat er was gebeurd. Hij besefte nu dat hij aan haar verslaafd was geweest. Zij had daarop aangestuurd, en ze had zijn verslaving gebruikt om macht over hem uit te oefenen. Het was angstaanjagend nu hij erover nadacht. Hij wist alleen maar dat hij ontzettend veel geluk had gehad dat hij erachter was gekomen, en hij was dankbaar dat hij zijn vrijheid terug had.

'Wat is er gebeurd?' vroeg Tom aan Annie toen ze had opgehangen. Hij zag aan haar dat het iets belangrijks was.

'Ik weet het nog niet precies, maar Ted heeft ontdekt dat Pattie niet echt zwanger was. Hij zei dat het allemaal nep was, een leugen. Hij is er blijkbaar gisteravond achter gekomen. Hij zegt dat het voorbij is. Godzijdank.' Ze slaakte een zucht van opluchting en keek Tom glimlachend aan.

'Nou, dat is weer een zorg minder voor je,' zei hij. Hij boog voorover en gaf haar een zoen. 'Zo te horen heeft hij geluk gehad.' Ze glimlachte blij en schonk een tweede kop koffie voor hem in. Ted lag toen al met een glimlach op zijn gezicht in bed, de roes van de tequila uit te slapen.

20

Toen Kate en Paul op jfk Airport de controlepoortjes door waren, zwaaiden ze naar haar tante en zijn ouders en verdwenen in de drukte van het vliegveld. Kate voelde een golf van opwinding over zich heen spoelen. Ze kochten een paar cappuccino's bij Starbucks en wisten dat dat voorlopig hun laatste zouden zijn. Hierna zouden ze opgaan in zijn familieleven in Teheran.

Paul was er niet meer terug geweest sinds ze negen jaar eerder in New York waren komen wonen. Zijn ouders hadden het er wel eens over om terug te gaan, maar ze hadden het nooit gedaan. Ze waren gewend geraakt aan hun leven in .Amerika, en ze waren nooit meer in Iran terug geweest. De tijd was ongemerkt voorbijgegaan. Pauls vader was oorspronkelijk alleen naar Amerika gekomen om er een paar jaar te werken, maar toen dit een groter succes werd dan hij had verwacht, was hij gebleven. De familie van Pauls vader had hen altijd gesmeekt terug te komen, maar hij had een succesvol bedrijf in New York, waar hij hard voor werkte. En Pauls moeder genoot van het geëmancipeerde leven waaraan ze inmiddels gewend was geraakt. Ze bedekte haar hoofd niet meer en volgde niet meer alle oude gebruiken, wat een probleem zou zijn als ze weer in Teheran zouden gaan wonen. Ze vonden het nu heerlijk om Amerikaan te zijn en waren helemaal gewend aan hun nieuwe leven. Paul was degene die er het meest naar verlangde hun familie in Iran te bezoeken. Hij had dierbare herinneringen aan zijn jeugd daar. Hij keek ernaar uit om zijn geboorteland terug te zien, met de plekjes die hij als kind had gekend, en om zijn verleden en achtergrond met Kate te delen. Ze vond het geweldig om deze reis samen met hem te maken.

Paul had Persepolis voor haar beschreven, het platteland buiten Teheran en de exotische beelden en geuren van de soek. Hij wilde het haar nu allemaal laten zien en was trots om naar Iran terug te keren als man en niet meer als jongen. Zijn moeder had niet gewild dat hij terugging voor hij officieel was vrijgesteld van militaire dienst, wat het afgelopen jaar eindelijk was geregeld. Anders zou hij als Iraniër het leger in moeten. Hij had toen hij klein was een licht hartruisje gehad en ze hadden hem ten slotte vrijgesteld. Nu kon hij zonder zorgen het land bezoeken.

Ondanks zijn Amerikaans staatsburgerschap had Paul nog steeds een Iraans paspoort, en zodra hij terug was in Iran, werd hij als een Iraniër beschouwd. Kate had fotokopieën van hun Amerikaanse paspoorten meegenomen, voor het geval ze die zouden verliezen of onderweg problemen zouden krijgen. Ze had haar visum gekregen van de Pakistaanse ambassade, omdat er in de Verenigde Staten geen Iraanse ambassade was. Er was ook geen Amerikaanse ambassade in Iran. Het ministerie van Buitenlandse Zaken had haar verteld dat ze naar de Zwitserse ambassade moest gaan als zich in Teheran problemen zouden voordoen. Het leek haar en Paul hoogst onwaarschijnlijk dat ze hun hulp nodig zouden hebben, maar het was goed om te weten. Ook was hun aangeraden uit de buurt te blijven van politieke demonstraties en protesten, wat in ieder land ter wereld een verstandig advies zou zijn geweest. Vooral omdat ze jong waren. Ze wilden niet per ongeluk worden opgepakt omdat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren. Paul zou in zo'n geval als een Iraniër worden behandeld, en als Kate voor een dissident werd aangezien, liep ze kans in de gevangenis terecht te komen. Maar er was geen enkele reden waarom een van hen in Teheran met de wet in aanraking zou komen. Pauls vader had dat ook tegen Annie gezegd. Het huis van zijn broer stond bovendien in een welvarende buurt in de stad.

Kate keek ernaar uit om de musea, de universiteit en de bazaar te zien. Twee van Pauls neven studeerden aan de universiteit en zijn oom gaf er les. En zijn oudste nicht zou volgend jaar als student worden ingeschreven.

Paul en Kate hadden tickets gekocht voor hun vlucht naar Londen, en van daar zouden ze met Iran Airlines naar Imam Khomeini International Airport in Teheran vliegen. Kate had al gelezen en van Paul gehoord dat Iraanse vrouwen redelijk geëmancipeerd waren. Ze studeerden aan de universiteiten, waren hoogopgeleid, mochten stemmen en autorijden en publieke functies bekleden.

Tijdens de vlucht naar Londen keken ze allebei naar een film en uiteindelijk vielen ze in slaap. Op Heathrow dwaalden ze wat rond in de winkels, waarna ze in het vliegtuig stapten voor de zes uur durende vlucht naar Teheran. Ze namen hun plaatsen in de tweede klas in en kregen voor vertrek thee, water en vruchtensap aangeboden. Alcohol werd er tijdens de vlucht en ook in Iran niet geschonken. Terwijl een van de glimlachende stewardessen haar een glas vruchtensap aanreikte, keek Kate Paul met een glimlach aan. Ze had nu al het gevoel dat ze in een andere wereld was.

Paul had zijn oom en tante in een brief uitgelegd dat hij een vriendin mee zou nemen. Hij had gezegd dat ze een jonge vrouw was met wie hij samen op school zat en die in het kader van haar studie graag een bezoek wilde brengen aan Iran. Ze hadden allebei besloten dat ze voorlopig maar beter niet konden zeggen dat ze minnaars waren. Paul had in zijn brieven met geen woord gerept over een romance en hij had Kate gewaarschuwd dat ze zich zelfs in het huis van zijn oom onberispelijk zouden moeten gedragen. Hij wilde zijn familie niet in verlegenheid brengen, en Kate wilde dat ook niet. Het zou voor Pauls familie waarschijnlijk een verrassing zijn als ze erachter kwamen dat hij een relatie had met een Amerikaans in plaats van een Perzisch meisje, dus ze hadden afgesproken discreet te zijn. Kate wist ook dat openbare liefdesuitingen werden ontmoedigd. Tussen een moslimman en een westerse vrouw werden ze al helemaal niet geaccepteerd, en Kate had Paul verzekerd dat ze zich aan de regels zou houden. Ze had geen enkele behoefte om tijdens hun bezoek iemand tegen de haren in te strijken. Ze wilde alleen zijn familie ontmoeten en genieten van de reis.

De maaltijd die tijdens de vlucht werd aangeboden was traditioneel en in overeenstemming met de regels en restricties van de islam. Het eten was overvloedig en na de maaltijd vielen ze allebei in slaap. Tijdens de vlucht werden films vertoond, maar ze sliepen het grootste deel van de tijd. De reis van New York naar Teheran duurde in totaal dertien uur, en na nog een kleine maaltijd zette het toestel de landing in. Kate keek Paul blij aan en voelde zich meer met hem verbonden dan ooit. Ze vond het heerlijk om deze reis met hem te maken.

De nette, ordelijke luchthaven gonsde van de activiteit. Er was slechts één terminal, waar alle internationale vluchten, zowel van binnen als buiten de Arabische wereld, werden afgehandeld. Het duurde bijna een uur voor ze hun bagage hadden. Kate keek om zich heen, met haar hoofddoek netjes op zijn plaats. Ze had erg weinig bij zich: wat langere rokken, een paar spijkerbroeken, truien en twee jurken, allemaal in sobere kleuren. Ze had geen laag uitgesneden, korte, onthullende of punkachtige kleren meegenomen om Pauls familie niet in verlegenheid te brengen. En voor het eerst sinds haar dertiende had ze al haar oorringen eruit gehaald. Ze wilde Pauls oom en tante niet choqueren en ze was van plan shirts en truien met lange mouwen te dragen om haar tatoeages te bedekken. Annie had de avond voor hun vertrek gezien dat de oorringen weg waren en ze had beseft hoeveel ze van Paul hield als ze bereid was zich zo voor hem aan te passen. Kate was verstandig genoeg om geen aandacht op zich te willen vestigen en zich gepast en discreet te gedragen. De ontmoeting met Pauls familie was te belangrijk voor haar.

Voor de reis en onderweg had hij haar over zijn familie verteld. Ze wist dat zijn twee nichtjes, Shirin en Soudabeh, veertien en achttien waren. Zijn neven waren eenentwintig en drieëntwintig. De neef van Pauls leeftijd studeerde medicijnen aan de universiteit van Teheran, en zijn broer, die net zo oud was als Kate, studeerde kunstgeschiedenis en wilde ooit als curator bij een museum gaan werken. Kate wist dat het museum in Teheran buitengewoon goed was.

Toen ze hun bagage hadden, moesten ze langs de immigratiebalie. Kate gaf haar paspoort, waarna er, net als bij alle buitenlandse reizigers, vingerafdrukken van haar werden genomen. Ze bekeken haar visum en stempelden haar paspoort af terwijl zij doorliep. Paul moest zijn paspoort en zijn bewijs van vrijstelling van militaire dienst afgeven, die allebei in orde bleken te zijn. Hij werd hier niet langer als een Amerikaan beschouwd. Tijdens de vlucht had hij zijn Amerikaanse paspoort in een binnenvak van zijn rugzak gestopt. In Iran zou hij het nergens kunnen gebruiken. Hij zou zijn hele leven Iraans staatsburger blijven, en als hij in Amerika ooit kinderen zou krijgen, zouden die ook als Iraniërs worden beschouwd. Hetzelfde gold voor Kate, als ze ooit met hem zou trouwen.

Iedereen was buitengewoon behulpzaam en beleefd tegen hen toen ze door de douane gingen, en Kate lette erop dat ze niet te dicht naast Paul ging staan. Ze raakte hem niet aan en glimlachte niet te lief naar hem. Deze twee weken waren ze alleen vrienden. Haar hoofddoek zat op zijn plaats en ze had de dunne katoenen overjas in haar rugzak gestopt. Toen ze door de uitgang kwamen en Kate de gezichten afspeurde, herkende ze meteen Pauls familie.

Zijn oom leek sprekend op zijn vader, behalve dat hij wat kleiner was en ouder, en zijn tante Jelveh was een kleine, hartelijke, vriendelijk uitziende vrouw. Pauls neven leken erg op hem - ze zouden broers van hem kunnen zijn en waren van ongeveer dezelfde leeftijd als hij. Hun zussen waren niet naar het vliegveld gekomen. Paul sloeg meteen zijn armen om zijn neven heen, die hij zo lang niet had gezien, en daarna omhelsden hun ouders hem en heetten hem welkom. Er stonden tranen van blijdschap in hun ogen toen ze hem in hun armen sloten. Daarna stelde Paul Kate aan hen voor als zijn schoolvriendin uit New York, en ze zei verlegen gedag.

Toen merkte ze dat er een oudere man vlak achter hen stond. Hij stond het tafereeltje met een ernstig gezicht op te nemen en keek onzeker naar zijn zoon, alsof hij niet wist wie Paul was. Pauls tante legde het vriendelijk aan hem uit, waarna hij in tranen uitbarstte en Paul hartelijk omhelsde. Het was een ontroerend moment en Paul huilde ook. Hij was de afgelopen negen jaar zo veranderd dat zijn grootvader hem niet had herkend. Toen ze naar buiten liepen, waar hun busje stond, sloeg zijn grootvader een arm om zijn schouder en liep met hem mee. Hij haalde Paul binnen als de verloren zoon. Toen zijn grootvader was ingestapt, legde Paul aan Kate uit dat hij de laatste negen jaar enorm was verouderd. Op Kate maakte hij ook een erg kwetsbare indruk. Hij leek een beetje in de war, en Jelveh legde aan Paul uit dat zijn grootvader dacht dat hij voorgoed naar Teheran terugkwam. Het ontroerde hem om dit te horen en hij was zo verschrikkelijk blij om terug te zijn, al was het maar voor twee weken. Zodra het vliegtuig was geland, had hij zich weer gerealiseerd hoe heerlijk hij het hier vond. In veel opzichten was dit land nog steeds zijn thuis. Hij vroeg zich af of dat de reden was waarom zijn ouders niet teruggingen: omdat het te moeilijk zou zijn om weer weg te gaan.

Iedereen was erg vriendelijk tegen Kate, en een van Pauls neven droeg haar tas voor haar. Zij stapte achter in het busje bij Pauls tante, zodat de drie neven naast elkaar konden zitten. Pauls tante vroeg of ze erg moe was van de reis en beloofde haar een lekkere maaltijd als ze thuiskwamen. Ze zei dat haar dochters waren thuisgebleven om het eten te bereiden. Paul had haar verteld dat zijn tante een geweldige kok was.

Terwijl ze met Pauls oom aan het stuur naar de stad reden, bekende Jelveh aan Kate dat ze nog nooit buiten Iran was geweest, en dat New York haar erg ver weg leek. Zelfs Kate had nu dat gevoel. Jelveh complimenteerde haar met het feit dat ze zoveel belangstelling had voor Iran, en dat ze er zelfs een deel van haar studie aan wilde wijden. Kate vertelde haar niet dat haar belangstelling oorspronkelijk niet academisch maar romantisch van aard was, en dat ze verliefd was op haar neef. De schijnvertoning rondom hun 'vriendschap' was begonnen, en ze zouden die de volle twee weken van hun verblijf moeten volhouden. Het leek nog te vroeg om te zeggen dat ze een serieuze relatie hadden, of zelfs dat ze een relatie hadden. Paul wilde dat ze eerst Kate beter leerden kennen.

Er was druk verkeer rondom het vliegveld, en op de toegangswegen naar de stad stonden lange files. Het kostte hun een halfuur om de stad in te komen, en het huis stond in het Pasdaran-district, in het rijke noordelijke deel. Kate keek geboeid om zich heen toen ze de stad in reden en sprak erg weinig. Ze had het te druk met alles bekijken en in zich opnemen. De familie om haar heen zat intussen geanimeerd met elkaar te kletsen in het Farsi, maar als ze met Kate praatten, deden ze dat allemaal in uitstekend Engels.

Teheran zag eruit als een moderne stad, met moskeeën die her en der in het landschap verspreid stonden. Er waren hoge en lage gebouwen. Er was een financieel district, en Kate verheugde zich erop om de bazaar te zien die Paul zo levendig voor haar had beschreven. Ze wilde daar iets voor Annie kopen. Paul wees haar onderweg de universiteit en de Azadi-toren aan. Hij keek om zich heen en besefte dat de stad was gegroeid sinds hij was weggegaan. Er woonden nu vijftien miljoen mensen en het was er nog drukker en bedrijviger dan destijds. Kate stelde tot haar verbazing vast dat de stad nog drukker en voller leek dan New York. Maar zelfs in deze enorme metropool had ze het gevoel dat ze zich op een exotische plek bevond. Ze vond het heerlijk om bij Paul te zijn en ze voelde zich op haar gemak bij zijn familie, die erg aardig voor haar was en haar vriendelijk en respectvol behandelde.

Het viel haar ook op dat zijn grootvader op de voorbank erg weinig zei en in gedachten verzonken uit het raam keek. Af en toe draaide hij zich om en keek naar Paul, die achter hem zat, en zodra hij dit deed sprongen er tranen van ontroering in zijn ogen. Een paar keer leunde hij achterover en klopte Paul op zijn hand, alsof hij zich ervan wilde vergewissen dat hij echt was en geen illusie. En dan zei hij weer zachtjes iets tegen zijn zoon in het Farsi. Paul en zijn neven zaten druk met elkaar te praten en te lachen, en Jelveh wees Kate de belangrijke bezienswaardigheden aan waar ze onderweg langs kwamen.

Toen het busje eindelijk stopte, stonden ze voor een enorm huis, dat weinig verschilde van de huizen die Kate kende uit de buitenwijken van New York. Dit huis was alleen wat groter en had prachtige bogen boven de deuren en ramen. Pauls nichtjes stonden allebei op het grasveld voor het huis op hen te wachten, en zodra Paul uit het busje stapte, sloegen ze hun armen om hem heen. Het was voor hem een schok om hen terug te zien.

De laatste keer dat hij hen zag, waren ze vijf en negen jaar geweest. Nu waren het prachtige jonge vrouwen met fluweelzachte bruine ogen en dezelfde honingkleurige huid als hij. Kate vermoedde dat ze onder hun hoofddoek hetzelfde donkere, bijna gitzwarte haar hadden als hun broers. Ze waren thuisgebleven om voor Paul en Kate een enorme lunch te bereiden. De twee meisjes en hun moeder waren al vanaf het eerste ochtendgloren in de keuken in de weer geweest.

Ze lieten allemaal hun schoenen bij de voordeur staan, en zodra iedereen luid pratend het huis in kwam, haastte Jelveh zich naar de keuken om de laatste hand aan de overvloedige maaltijd te leggen. Het huis vulde zich met de heerlijke geur van kaneel, sinaasappels en lamsvlees, die bij Paul vertrouwde herinneringen opriep, en Kate liep naar de keuken om Jelveh haar hulp aan te bieden. Jelveh stelde haar voor aan Shirin en Soudabeh en deelde trots mee dat Soudabeh wat later in het jaar ging trouwen. De vier vrouwen kregen hulp van drie jonge dienstmeisjes en maakten samen de maaltijd af.

'Ze is sinds haar dertiende verloofd met haar toekomstige man,' zei Jelveh vrolijk, en Soudabeh straalde. 'Vorig jaar hebben we een huwelijk voor Shirin geregeld. Als haar oudere zus getrouwd is, kan Shirin volgend jaar ook trouwen.' Kate begreep dat dit betekende dat de jongste op haar vijftiende zou trouwen, wat hier niet ongebruikelijk was. Paul had haar verteld dat in traditionele families huwelijken vaak door de ouders werden geregeld. De beide meisjes spraken uitstekend Engels en giechelden als er over trouwen werd gesproken.

Toen de maaltijd klaar was, bood Jelveh Kate aan om haar naar haar kamer te brengen. De mannen zaten buiten bij te praten. Ze vonden het heerlijk om Paul bij zich te hebben. Wat Kate tot nog toe had gezien, was niet anders dan een willekeurig familietafereeltje in de Verenigde Staten.

Shirin en Soudabeh liepen met Kate mee naar haar kamer op de tweede verdieping, dicht bij waar ze zelf sliepen. Het was een klein hokje met een smal bed en een ladekast voor haar spullen. Hoog in de muur zat een klein raampje waar ze niet doorheen kon kijken, maar waardoor wel zonlicht naar binnen viel. De kamer was spaarzaam gedecoreerd, en Kate zag in het voorbijgaan dat de kamers van de meisjes net zo waren. Shirin merkte op dat de jongens grotere slaapkamers hadden, op de bovenste verdieping. Soudabeh vertelde dat de slaapkamer van hun ouders aan de andere kant van het huis was, en dat hun grootvader een suite beneden had. Hij was na Pauls vertrek bij hen komen wonen en ze zeiden dat het niet goed met hem ging.

Kate zette haar tas in haar kamer en liet haar paspoort, creditcard en reischeques achter in haar rugzak. Het geld dat ze in rials had omgewisseld, liet ze samen met wat dollars in haar zak zitten. Bij het aanvragen van haar visum had ze gehoord dat ze haar computer niet mee moest nemen naar Iran. Er was haar verteld dat er overal internetcafés waren. En ze had haar Black-Berry in haar zak.

Zodra ze haar spullen had neergezet, wenkten de meisjes haar om mee te komen naar de keuken. Daar deden Jelveh en de meisjes het overvloedige maal in schalen, en de drie bedienden hielpen hen het eten naar de eetkamer te brengen.

De familie was niet schatrijk, maar het was duidelijk dat dit een welgesteld gezin was. Jelveh droeg een sobere zwarte jurk en een erg mooi horloge met diamanten, en Kate merkte op dat de twee meisjes gouden armbanden om hadden. De mannen, zelfs Pauls neven, droegen grote gouden horloges.

Net toen Jelveh de laatste spullen voor de maaltijd op tafel zette, hoorde Kate voor het eerst de adhan. Het was de middagoproep voor het gebed, die via luidsprekers door de hele stad te horen was. Het was een onontkoombaar, langgerekt geluid, dat de muezzin vijf keer per dag liet horen. Meteen kwam alles tot stilstand. Er was in het hele huis geen geluid te horen terwijl alle gezinsleden luisterden naar de zeven verzen in de oproep tot het gebed. Kate werd betoverd door het geluid. Paul had haar verteld dat ze het bij zonsopkomst, aan het begin van de middag, halverwege de middag, direct na zonsondergang en voor de laatste keer twee uur na zonsondergang zou horen. Het was een herinnering aan de gelovigen om vijf keer per dag hun bezigheden te staken en te bidden.

Zodra de oproep van de muezzin ophield, kwam het huis weer tot leven.

Het eten dat Jelveh met hulp van de meisjes had bereid geurde heerlijk naar saffraan en fruit, vermengd met kaneel.

Er was kip, lamsvlees en vis en Kate vond het allemaal heerlijk ruiken. Intussen kwamen de mannen binnen en ze besefte opeens hoe hongerig ze was na de lange reis, hoewel ze op beide vluchten twee maaltijden had gehad. Ze had er geen idee van hoe laat het was in New York, maar ze had het gevoel dat het een andere wereld was op een andere planeet, vele miljoenen kilometers van haar verwijderd. Ze was pas twee uur in Teheran, maar Pauls familie maakte dat ze zich helemaal thuis voelde.

Iedereen nam zijn plaats aan de tafel in. Kate ging tussen Shirin en Soudabeh in zitten. De drie dienstmeisjes gaven de schalen door en de hele familie begon tegelijk opgewonden te praten. Pauls komst was voor iedereen een groot feest. De mannen zaten geanimeerd Farsi met elkaar te praten en lachten veel. Paul leek zich volkomen op zijn gemak te voelen, alsof hij nooit weg was geweest. Shirin en Soudabeh vroegen Kate honderduit over de mode in New York, net zoals meisjes van hun leeftijd overal ter wereld zouden doen. Zo nu en dan glimlachte Paul Kate geruststellend toe, en ze besefte dat het een paar lange weken gingen worden, zonder lichamelijk contact en blijken van liefde. Maar dat was een kleine prijs voor deze ervaring en hun komst naar Teheran. Ze was blij dat ze hier was.

'Is alles goed met je?' vroeg Paul haar op een gegeven moment van de andere kant van de tafel, en ze antwoordde glimlachend: 'Prima.' Hij wist dat dit voor haar heel anders was, vooral omdat ze de taal niet sprak, en hij wilde graag dat ze zich thuis voelde. Zijn tante, oom, neven en nichtjes hadden enorm hun best gedaan om haar zich welkom te laten voelen. En Kate vond het eten ook heerlijk. Ze schepte iets op van verschillende schalen en genoot van het pikante eten en de bijzondere kruiden.

De jongens hadden het er met haar over dat ze de volgende dag de universiteit gingen bezoeken, en Kate zei dat ze die heel graag wilde zien, net als de bazaar. Ze beloofden dat ze haar tijdens haar bezoek alle bezienswaardigheden zouden laten zien. Kate kreeg de indruk dat ze alles in het werk stelden om te zorgen dat ze zich bij hen op haar gemak voelde. Toen keek Pauls grootvader plotseling met een onzekere blik op en vroeg in het Farsi iets aan Paul, die met 'nee' antwoordde.

'Wat vroeg hij aan je?' vroeg Kate belangstellend. Ze had de indruk dat zijn grootvader iets over haar had gevraagd, omdat hij een paar keer haar kant op had gekeken.

'Hij vroeg of je mijn vriendinnetje was,' zei Paul rustig. 'Ik zei "nee".' Kate knikte. Het was beter als ze het niet wisten. Anders zou het de situatie voor Paul alleen maar ingewikkeld maken.

Na de lunch stelde Jelveh voor dat de drie meisjes naar boven gingen om te rusten. Kate volgde de anderen naar boven. Pauls nichtjes liepen mee naar haar kamer, waar ze haar tas ging uitpakken, en ze bewonderden haar kleren. Shirin hield alle kledingstukken voor zich en zou ze graag hebben aangepast, maar ze durfde het niet te vragen. Kate legde haar spullen intussen snel in de kast.

Ze besloot haar geld en haar Black-Berry ook op te bergen -het leek haar raar om ze in huis steeds bij zich te dragen. Ze wilde ze in haar rugzak stoppen, bij haar paspoort, maar zodra ze het vakje open ritste, zag ze dat haar creditcard, reischeques en paspoort verdwenen waren. Het vak was leeg. Iemand had ze er tijdens de lunch uit gehaald, want vlak daarvoor had ze ze er nog in zien zitten. Kate voelde een golf van paniek door zich heen gaan. Ze vroeg zich af of Paul of een van zijn neven misschien een grapje met haar uithaalde, en ze hoopte dat dat het geval zou zijn.

Maar toen Paul een paar minuten later naar boven kwam en ze hem er zachtjes en met een bezorgde ondertoon naar vroeg, keek hij ook verbaasd. Hij liep meteen weg om het aan zijn oom te vertellen. Die antwoordde alleen dat Kate deze dingen tijdens haar verblijf bij hen niet nodig zou hebben en dat hij het veiliger vond om ze achter slot en grendel te bewaren. Ze wilden haar nergens voor laten betalen, dus haar creditcard en reischeques hoefde ze niet te gebruiken en haar paspoort zou ze pas weer nodig hebben als ze wegging. Paul had er geen idee van wie de rugzak had doorzocht en wilde er niet naar vragen. Zijn oom had het hier voor het zeggen. Toen Paul het even later aan Kate uitlegde, was ze nog steeds ontdaan. Paul had intussen ook in zijn eigen kamer gekeken en had ontdekt dat zijn beide paspoorten en zijn geld ook weg waren. Kate was blij dat ze haar geld en mobieltje tijdens de lunch bij zich had gehouden.

'Kun je hem niet vragen om die spullen terug te geven? Ik vind het een prettiger idee om ze zelf bij me te houden,' zei Kate tegen Paul, toen ze de zaak boven op de overloop fluisterend met elkaar bespraken. 'Ik vind het echt vervelend om mijn paspoort niet bij me te hebben.' Ze was blij dat ze de paspoorten had gefotokopieerd. De kopieën lagen nog onder in haar rugzak.

'Ik ook,' verzekerde hij haar. Het was het eerste probleempje van de reis. 'Ik zal het er nog eens met mijn oom over hebben.' Maar toen hij dat deed, zei zijn oom dat ze hun paspoorten niet nodig hadden. Paul wilde niet onbeleefd zijn door met hem in discussie te gaan, en zijn oom hield voet bij stuk en zei dat hij ze voor de veiligheid bij zich zou houden. Kate keek alsof ze ieder moment in tranen kon uitbarsten toen Paul haar dit vertelde.

'Ik word hier heel erg zenuwachtig van,' zei ze. Ze wenste dat ze haar armen om hem heen kon slaan. Ze had er behoefte aan om gerustgesteld te worden. Ze vond het een beangstigend idee om niet over haar paspoort te kunnen beschikken. Ze voelde zich er volkomen hulpeloos door. Op dat moment besefte ze dat ze Annie geen sms'je had gestuurd toen ze waren aangekomen, en ze wist niet zeker of dat hier zou kunnen. Ze besloot het te proberen en stuurde een kort berichtje met: 'Veilig aangekomen. Ik hou van je.' Toen besloot ze haar mobieltje uit te zetten om de batterij te sparen, voor het geval ze haar oplader ook niet terugkreeg.

Ze was ervan overtuigd dat Pauls oom de beste bedoelingen had door haar paspoort voor haar te bewaren, maar het gaf haar toch een onbehagelijk gevoel om het niet zelf in haar bezit te hebben. Ze stopte de Black-Berry in een sok en duwde hem diep weg onder haar matras, waar ze wist dat hij veilig was. Het was haar enige communicatiemiddel met de buitenwereld, en ze wilde niet dat hij leeg raakte of werd afgenomen. Haar paspoort, reischeques en creditcard waren stuk voor stuk tastbare bewijzen van haar vrijheid en onafhankelijkheid. Het was een schok dat ze haar waren afgenomen, al was het vanuit de beste motieven. Het gaf haar het gevoel dat ze een kind was in plaats van een volwassene. En Paul was er ook niet blij mee. Zijn oom had hem erop gewezen dat alleen zijn Iraanse paspoort hier telde en dat zijn Amerikaanse paspoort in Teheran toch waardeloos was. Maar Paul wilde zijn paspoorten zelf onder zijn beheer houden, en Kate ook. Ze konden er echter niets aan doen. Pauls oom was het hoofd van de familie en hij besliste over iedereen, zelfs over Kate, zolang ze daar logeerde.

Later gingen Paul en zijn neven weg om met de auto een paar bekende plekken te bezoeken. De vrouwen bleven thuis en Shirin en Soudabeh deden een kaartspelletje met Kate. Ze had het leuk gevonden om met Paul en de jongens mee te gaan en meer van de stad te zien, maar ze wilde de meisjes niet voor het hoofd stoten, die het geweldig vonden om haar daar te hebben.

De jongens kwamen drie uur later opgewekt thuis. Paul zei dat hij zijn oude school had gezien en een van zijn jeugdvrienden had opgezocht. Hij was er tot zijn verbazing achter gekomen dat zijn vriend de man was die met Soudabeh verloofd was en die zomer met haar zou gaan trouwen. Het was een vreemde gedachte dat zijn eigen vrienden al zover waren dat ze gingen trouwen, maar hij wist dat huwelijken op jonge leeftijd hier gebruikelijk waren. Hoeveel hij ook van Kate hield, hij had niet het gevoel dat hij daar al aan toe was. Hij vond het heerlijk om terug te zijn in Teheran, zijn familie en vrienden te zien, alle bekende plekjes te bezoeken en te genieten van de geluiden en geuren die hij zo lang had gemist.

Die avond ging hij weer met de mannen uit. Deze keer voegde Pauls oom zich bij hen, en ze zouden onderweg nog andere vrienden ontmoeten. Toen ze weggingen keek Paul Kate verontschuldigend aan. Zijn oom wilde dat zij thuisbleef bij Jelveh en de meisjes. De mannen wilden met elkaar op pad, wat hier gebruikelijk was.

Die avond lagen Kate, Shirin en Soudabeh samen op Kates bed en praatten weer over mode en filmsterren. Ze kenden ze niet allemaal, maar wel een paar, en ze luisterden geboeid naar wat Kate te vertellen had. Ze behandelden haar als een hoogwaardigheidsbekleder die bij hen op bezoek was. Kate wist dat Annie opgelucht zou zijn als ze zou zien wat een hechte, prettige familie dit was, en hoe goed er voor haar werd gezorgd. Ze vond het niet erg dat Paul een avond uit was met de jongens. Ze had er begrip voor en gunde het hem dat hij na zo'n lange afwezigheid genoot van het gezelschap van zijn mannelijke familieleden.

De drie meisjes lachten en giechelden veel die avond, en Soudabeh vroeg aan Kate of ze een vriendje had. Ze hijgde van opwinding toen Kate dat bevestigde. Kate lachte hardop om de ironie van de situatie: het was hun eigen neef, maar dat kon ze hun niet vertellen. Ze was geen moslima, nog niet in ieder geval, en Paul en zij konden daarom hun relatie hier maar beter niet bekendmaken.

De meisjes gingen naar bed toen de jongens nog niet thuis waren, en Kate vroeg zich af wat ze aan het doen waren. Naarmate het later werd, begon ze zich ondanks haar goede voornemens toch buitengesloten te voelen. Ze zag Paul de volgende ochtend pas weer bij het ontbijt en hij toonde zich erg bezorgd om haar. Hij bood opnieuw zijn verontschuldigingen aan dat hij haar de vorige avond niet mee uit had genomen.

'Heb je lekker geslapen?' vroeg hij. Hij wenste dat hij zijn armen om haar heen kon slaan, maar dat was hier beslist niet mogelijk.

'Prima,' zei ze glimlachend. 'Hoe laat waren jullie thuis?'

'Om een uur of twee,' zei hij, en even later kwamen zijn neven en nichtjes naar beneden. Ze bespraken het bezoek aan de universiteit dat die dag op het programma stond. Alle drie de jongens zouden gaan, samen met Soudabeh en Kate. Ze waren in een opperbeste stemming toen ze direct na het ontbijt in het busje wegreden.

Kate was onder de indruk van de enorme omvang van de universiteit. Ze bleven er de hele dag en de jongens leidden hen rond. Ze hielden een aantal keren stil om met vrienden te praten, en Pauls neven stelden hem voor aan verschillende jonge vrouwelijke studentes.

De universiteit was nog groter dan nyu, waar Ted zijn rechtenstudie volgde, en nog veel en veel groter dan Pratt, waar Kate en Paul hun kunstopleiding deden.

Na hun bezoek aan de universiteit stelde Kate enthousiast voor om nog naar een museum te gaan, maar niemand had zin om haar te vergezellen. Paul zei dat hij zou proberen het te regelen. Ze was ook benieuwd naar de bazaar waar ze zoveel over had gehoord.

Toen ze die avond naar bed ging, zette ze haar Black-Berry even aan en zag dat ze een sms van Annie had. 'Hou je taai. Ik hou van je', stond er. Nadat ze het bericht had gelezen, zette ze haar mobieltje uit. De batterij was nog bijna vol, en daar was ze blij om, want de oplader die ze had gekocht was uit haar rugzak verdwenen. Soudabeh en Shirin hadden geen van tweeën mobieltjes en zeiden dat hun vader er niet van hield, maar ze hadden wel allebei iPods, waar ze voortdurend naar luisterden.

Toen de meisjes de volgende ochtend met Kate aan het ontbijt zaten, praatten ze honderduit over hun huwelijk. Ze waren er opgewonden over en Shirin vond het helemaal niet erg om verloofd te zijn met een man die vijf jaar ouder was dan zij. Ze vond hem erg knap. De meisjes wilden ook allebei graag snel baby's hebben. Het was een cultuur waarin iedereen jong begon. Jelveh had Kate verteld dat ze op haar veertiende was getrouwd. Haar eerste zoon had ze gekregen toen ze vijftien was, en haar man was veel ouder dan zij. Toen ze dit vertelde realiseerde Kate zich dat Jelveh een zoon van drieëntwintig had, terwijl ze drie of vier jaar jonger was dan Annie. Ze kon het zich bijna niet voorstellen. Ze had Jelveh uitgelegd dat haar ouders waren omgekomen toen ze vijf was, en dat haar tante hen toen had opgevoed. Jelveh was geschokt toen ze hoorde dat Annie niet getrouwd was en zelf geen kinderen had. 'Wat verdrietig,' zei ze, vol medeleven. Kate besefte dat dat misschien zo was, maar Annie leek het niet erg te vinden. Ze had hen.

Zoals Paul had beloofd, organiseerde hij die dag een bezoek aan het Museum voor Hedendaagse Kunst. Deze keer gingen de meisjes allebei mee. Het museum had een van de meest uitgelezen collecties moderne en hedendaagse kunst die Kate ooit had gezien. Tot haar grote blijdschap bleven ze er urenlang, en na afloop brachten ze een bezoek aan de beeldentuin.

Aan het eind van de week gingen Kate, Paul en de anderen naar een enorme bazaar, en Kate kocht een prachtige zilveren halsketting voor Annie. De beelden, geluiden en geuren van de bazaar deden Kate duizelen. Er stonden kilometerslange rijen met marktkraampjes, waar allerlei soorten handelswaar werden verkocht. Mensen krioelden door elkaar heen en er werden serieuze onderhandelingen gevoerd. De bazaar was veel groter dan ze zich had voorgesteld. Het stond er vol mensen en Kate had het geweldig naar haar zin.

Hun eerste week in Teheran was fantastisch geweest, maar aan het eind ervan bekenden Paul en Kate elkaar dat ze heimwee begonnen te krijgen naar New York en hun leven daar. Hun dagen waren zo vol geweest dat ze het gevoel hadden dat ze al veel langer weg waren. En Kate miste Annie. Ze genoot van Pauls familie, maar ze voelde zich plotseling erg ver van huis en miste haar eigen familie.

Kate besloot die dag Annie een e-mail te sturen. In plaats van de schaarse energie van haar Black-Berry te gebruiken, vroeg ze een van Pauls neven om haar na school naar een internetcafé te brengen, en hij was zo vriendelijk om dat te doen. In de e-mail vertelde ze Annie wat ze hadden gedaan, dat het erg interessant was, en dat ze haar miste. En ze verzekerde haar dat ze het prima maakte. Ze stuurde ook een kort mailtje naar Ted en Lizzie. Maar nadat ze naar hen had geschreven, verlangde ze nog meer terug naar huis. Ondanks de wonderen die ze in Teheran ontdekte, begon ze serieus heimwee te krijgen, en toen ze thuiskwam, keek ze een beetje somber. Paul had medelijden met haar toen hij dit zag. Hij had er bewondering voor dat ze alles tot nog toe zo goed had opgenomen. Ze had zich aangepast aan alles wat ze deden. Het was een week geweest vol activiteiten, en Paul had soms het gevoel dat zijn familie hem er subtiel van probeerde te overtuigen dat hij weer in Teheran moest komen wonen. Ze zeiden dat hij er thuishoorde en dat hij er veel gelukkiger zou zijn. Hij vond het heerlijk om terug te zijn, maar hij besefte ook dat dit zijn thuis niet meer was. Hij miste zijn ouders, zijn vrienden en zijn vertrouwde leven in New York. Zijn grootvader herinnerde hem er bij iedere gelegenheid aan dat hij een Iraniër was, geen Amerikaan, en zijn oom en neven bevestigden dat. Hij voelde zich nog steeds volkomen op zijn gemak in Teheran, maar hij was eraan toe om naar New York terug te gaan. Een week was genoeg geweest. Twee weken leek nu erg lang.

Kate had hetzelfde gevoel, en ze had er genoeg van om almaar te doen alsof Paul en zij alleen maar vrienden waren. Ze miste het om wanneer ze maar wilde met Paul te kunnen knuffelen en zoenen. En soms vond ze het doodvermoeiend om zich in een heel nieuwe cultuur te storten en alle gebruiken te proberen te begrijpen. Paul was blij dat ze waren gegaan, en hij was vooral blij dat hij deze ervaring met Kate kon delen. Ondanks Annies waarschuwingen was er tot nog toe niets aan de reis waar ze spijt van hadden. Integendeel, ze hadden er allebei van genoten. En ze hoopten voor hun vertrek nog een reis naar Persepolis te kunnen maken. Paul had haar alles laten zien wat hij wilde en waar Kate op had gehoopt voor ze aankwamen.

Op een dag, nadat ze een tweede bezoek hadden gebracht aan de bazaar, waar ze voor Liz een armband en voor Ted een broekriem hadden gekocht, voelde Kate zich onder het eten plotseling niet lekker worden. Ze werd erg bleek, zei dat ze een beetje duizelig was en begon hevig te zweten. Jelveh keek onmiddellijk bezorgd. Ze voelde aan Kates voorhoofd en zei dat ze koorts had. Kate verliet met een gegeneerde blik de tafel, liep naar boven en moest even later vreselijk overgeven. Toen Paul na het eten bij haar kwam kijken, zag ze er veel slechter uit. Hij hielp haar in bed en liep naar beneden om tegen zijn tante te zeggen dat Kate waarschijnlijk een dokter nodig had. Zijn tante liep naar boven om zelf te zien hoe het met haar ging. Kate rilde hevig van kou en gloeide van de koorts. Ze moest huilen en zei dat ze vreselijke buikpijn had. Paul maakte zich ontzettend ongerust over haar. Kate hield vol dat ze op de bazaar niets had gegeten of gedronken, en Jelveh vond dat het leek op een venijnige griep die ze die winter allemaal hadden gehad. Kate zei dat ze zich nog nooit van haar leven zo ziek had gevoeld en Paul boog voorover om haar een kus op haar voorhoofd te geven. Precies op dat moment kwam Jelveh de kamer weer binnen lopen. Ze had gezien wat hij deed en keek Paul met een afkeurende blik aan.

'Dat kun je hier niet doen, Paul, dat weet je best. Als je Kate in het openbaar kust, kan dat jullie allebei in grote problemen brengen. Het is geen gepast gedrag, en al helemaal niet omdat ze geen moslima is. Als je grootvader het zou zien, zou het zijn hart breken.' Toen keek ze hen allebei onderzoekend aan. 'Is ze je vriendinnetje?' vroeg ze fluisterend aan haar neef, zodat niemand haar zou kunnen horen. Kate keek hem met grote ogen aan. Paul zweeg even voor hij antwoordde. Toen knikte hij. Hij wilde niet liegen tegen zijn tante, en hij vertrouwde erop dat ze discreet zou zijn. Hij wist dat ze Kate graag mocht, ook al vond ze haar geen geschikte partner voor haar neef omdat ze christelijk was.

'Ja,' antwoordde hij eenvoudig.

'Weten je ouders hiervan?' Ze keek geschokt toen hij weer knikte.

'Ja, ze weten het. Ze mogen Kate, hoewel ze zich zorgen maken over de toekomst. Maar voor ons is het anders. We wonen in New York, niet in Teheran.'

Jelveh zei een hele poos niets en dacht na. 'Voor jou is het niet anders,' zei ze toen rustig. 'Je bent nog altijd een moslim, zelfs in New York. En Kate niet. Ik denk dat je te lang van huis bent geweest. Het is tijd dat je hier terugkomt en je herinnert wie en wat je bent.' Ze was hier heel duidelijk over.

'Dat kan ik niet doen,' zei Paul rustig. 'Ik heb een leven in New York, en mijn ouders wonen er.'

'Je ouders hebben er verkeerd aan gedaan om je zo jong mee te nemen.' Wat ze toen zei, benam hem bijna de adem. 'Wij willen dat je hier blijft. Je kunt hier studeren, met je neven. Je kunt bij ons wonen.' Ze keek hem oprecht aan. Ze bedoelde het goed, maar Paul wilde niet blijven. Hij wilde terug. Kate lag met grote ogen te luisteren.

'Dat kan ik niet doen, Jelveh,' zei Paul, en er klonk paniek in zijn stem. 'Mijn ouders zouden het verschrikkelijk vinden als ik niet terugkwam. En ikzelf ook. Ik vind het hier heerlijk, maar dit is niet meer mijn thuis.'

'Teheran zal altijd je thuis zijn,' zei ze vastbesloten. Op dat moment rende Kate weer naar de badkamer, en ze hoorden haar door de deur heen overgeven. 'Ik zal de dokter bellen,' sprak Jelveh rustig. 'We hebben het hier later nog wel over.' Maar de manier waarop ze dit zei, maakte Paul nerveus. Zijn oom en tante hadden zijn beide paspoorten, en hij had zeker één ervan nodig om Iran uit te komen. Maar te oordelen naar wat Jelveh zei waren ze vastbesloten hem daar te houden.

Hij had geen tijd om het verder met Kate te bespreken. De dokter kwam een halfuur later. Ze had intussen al over de veertig graden koorts en was zieker dan ooit. De dokter onderzocht haar en dacht dat ze een virus of een bacteriële infectie had opgelopen. Hij overwoog om haar in het ziekenhuis te laten opnemen, maar nadat hij het met Jelveh had besproken, besloot hij haar thuis te laten.

De koorts raasde drie dagen voort. Jelveh verpleegde Kate en Paul greep iedere gelegenheid aan om bij haar te zijn. Hij was dankbaar dat Jelveh tegen niemand van de familie had verteld dat Kate zijn vriendinnetje was, maar naarmate ze zieker werd, kon hij dit steeds moeilijker verborgen houden. Hij was gek van bezorgdheid om haar. En Kate zag eruit als een geest toen de koorts na vier dagen, twee dagen voor ze naar huis zouden gaan, eindelijk afnam. Ze zag lijkbleek en had donkere kringen onder haar ogen. Ze had geen contact opgenomen met Annie, omdat ze haar niet ongerust wilde maken. Ze gingen binnenkort toch naar huis. Toen de koorts was afgenomen, zei Paul tegen Kate dat ze erg moedig was geweest. Hij klopte haar op haar hand terwijl hij dit zei, maar maakte geen aanstalten om haar weer te kussen. Jelveh had hem maar al te duidelijk gemaakt wat voor schandaal dat teweeg zou brengen.

De dokter verklaarde dat ze genoeg was hersteld om volgens schema te vertrekken, en Kate keek opgelucht. Ze wilde hier niet komen vast te zitten. Ze voelde zich nog steeds ziek en wilde naar huis, naar Annie en haar eigen bed. Ze had zich toen ze ziek was net een klein kind gevoeld. Maar Jelveh had goed voor haar gezorgd, bijna net zo goed als Annie dat zou hebben gedaan, ondanks de andere geneesmiddelen die ze had gebruikt. Ze had Kate prima verpleegd en was als een moeder voor haar geweest.

Paul belde die dag naar het vliegveld om hun vliegtuigreserveringen te herbevestigen en ging naar zijn oom om hun paspoorten terug te vragen. Zijn oom hoorde hem aan, knikte, maakte een la van zijn bureau open en gaf hem Kates paspoort, creditcard en reischeques. Pauls spullen zaten er niet bij.

'Ik heb mijn papieren ook nodig,' zei hij rustig, maar zijn oom schudde zijn hoofd.

'Dat zal niet gaan. Je tante en ik willen graag dat je hier blijft. Je hoort hier thuis,' zei hij vastbesloten.

'Nee, dat is niet waar,' zei Paul schor. Er trok een huivering van angst langs zijn ruggengraat. 'U kunt me hier niet vasthouden, oom. Vroeg of laat zal ik een manier vinden om weg te gaan. Ik hoor in New York.'

'Je hoort niet in New York, Paul. Iran is je land. Je hoort in Teheran.'

'Amerika is nu ook mijn land. En ik hoor in New York, niét in Teheran. Ik hou van dit land, maar voor mij is het geschiedenis. Mijn toekomst en mijn leven liggen in de Verenigde Staten.'

'Dat is een domme fout die je vader jaren geleden heeft gemaakt. Hij heeft zich laten weglokken door het geld dat hij daar kon verdienen. Er zijn belangrijkere dingen dan geld, zoals familie en tradities. Je kunt die fout nu goedmaken door hier te blijven.'

'Dat doe ik niet,' zei Paul, met angst in zijn ogen. 'Ik moet Kate naar huis brengen. Ze is ziek, en het is voor ons tijd om te vertrekken.'

'Zij kan alleen gaan,' zei zijn oom kalm. Paul had het gevoel dat hij tegen een muur praatte.

'Wilt u zeggen dat u me mijn paspoorten niet teruggeeft?' vroeg hij verbijsterd.

'Inderdaad,' zei zijn oom met een stalen blik. Paul staarde hem ongelovig aan. 'Ik vind dat je hier moet blijven. En je moet Kate naar huis sturen.'

'Ik laat haar niet alleen naar huis gaan,' zei Paul vastbesloten, maar zijn oom gaf geen antwoord en verliet zonder nog een woord te zeggen de kamer.

Twee minuten later stond Paul met een diep bezorgd gezicht in Kates kamer.

'Wat is er aan de hand? Je kijkt alsof er iemand is overleden,' zei Kate, half lachend.

'Het is bijna even erg. Ik ben mijn paspoorten kwijt. Mijn oom wil ze niet teruggeven.'

'Meen je dat echt?' Kate keek ontzet toen hij knikte en haar haar paspoort gaf.

'Ze willen dat ik hier blijf,' zei hij somber.

'Hoe lang?'

'Voorgoed, zo te horen. Wat hen betreft ben ik een Iraniër en hoor ik hier.' Het was het enige waar zijn moeder zich zorgen over had gemaakt toen ze weggingen: de mogelijkheid dat iemand zou proberen om hem hier te houden. Het bleek dat ze gelijk had gehad. 'Je moet alleen terugvliegen. Ik wil niet dat je hier blijft. Je bent ziek. Je moet naar huis.'

'Ik laat jou hier niet achter,' zei ze met paniek in haar ogen. 'Misschien moeten we de Zwitserse ambassade om hulp vragen.'

'Die kan niets doen. Ik word hier als een Iraans staatsburger beschouwd.'

'Je oom kan je dit niet aandoen,' zei Kate, en ze begon te huilen.

'Ja, dat kan hij wel. Hij is het hoofd van de familie. Hij zegt dat het mijn grootvader zijn dood wordt als ik weer wegga.' Paul keek haar met ontredderde blik aan. 'En als ik niet terugga, wordt het de dood van mijn ouders. Hij vindt dat zij ook terug moeten komen.'

'Ik ga hier niet weg zonder jou,' zei Kate vastbesloten, en ze klemde het paspoort vast in haar hand.

'Je tante wordt gek als je hier blijft. En over twee weken verloopt je visum. Ik wil dat je teruggaat.' Ze zag er nog steeds erg ziek uit. Het virus had haar flink aangepakt.

'Ik laat je hier niet achter,' zei ze in tranen.

'We hebben geen keus.' Hij sloeg zijn armen om haar heen en hoopte dat niemand hen zou zien. Deze keer was dat zo.

'Ik ga een bericht sturen naar mijn tante,' zei Kate koppig.

'Ze kan niets doen,' zei Paul verslagen. Zijn oom bepaalde wat er gebeurde, hij had het voor het zeggen. En hij wilde dat Paul in Teheran bleef.

'Jij kent Annie niet,' zei Kate. Ze stak haar hand onder haar matras en haalde haar BlackBerry tevoorschijn. Tot haar opluchting was de batterij nog niet leeg. Terwijl Paul toekeek, sms-te ze naar Annie. Haar boodschap was kort en bondig: 'Heb zware griep gehad. Pauls oom wil hem zijn paspoorten niet teruggeven. Ik heb het mijne. Ik ga zonder hem niet weg. Ik ben ziek. Paul zit vast. Wat moeten we doen? Kun jij ons helpen? Hou van je. K.' Ze zette haar Black-Berry uit en stopte hem weer onder haar matras, terwijl Paul haar met een trieste glimlach aankeek. Hij had het gevoel dat hij nooit meer in New York terug zou komen. Hij had verschrikkelijk medelijden met zijn ouders, en hij had er nu spijt van dat hij met Kate naar Teheran was gekomen. Hij zat in de val, en als over twee weken Kates visum afliep, zou ze terug moeten. Annie en zijn moeder hadden gelijk gehad. De reis was een vergissing geweest.

21

Tom en Annie hadden samen een heerlijk weekend gehad. Ze waren vrijdagavond uit eten geweest bij Da Silvano. Zaterdag hadden ze gewinkeld, en Tom had een paar reparatieklusjes gedaan in haar appartement. Zaterdagavond hadden ze samen gekookt en later gevrijd bij kaarslicht, en zondag hadden ze eerst The New York Times gelezen en 's middags waren ze naar de film geweest.

Ze hadden samen met Ted gebruncht bij het Mercer om zijn bevrijding van Pattie te vieren. Hij had zijn werk ingeleverd en haar vak laten vallen. Hij vond het niet erg om een onvolledige beoordeling te krijgen - hij wilde haar gewoon nooit meer zien. Toen hij zijn afmeldingsformulier kwam inleveren, zag Pattie hem in de gang lopen, maar ze zei geen woord tegen hem. Ze had al haar troeven uitgespeeld en wist dat ze had verloren. Hij voelde zich als herboren en had besloten een eigen appartement te nemen; hij was het beu om zijn huis met anderen te delen. Hij wilde alleen maar zijn studie oppakken, en hij voelde zich weer vrij en vol leven.

Tijdens de brunch merkte Ted op dat hij het hele weekend had geprobeerd Liz te bereiken.

'Ze zit in Londen,' zei Annie cryptisch.

'Wat doet ze daar?'

'Ze is er samen met een vriend,' zei Annie met een mysterieus lachje. Liz en Alessandro hadden in het weekend in Londen afgesproken en Annie had haar aangemoedigd om te gaan.

'Heb je nog iets van Kate gehoord?' informeerde Ted.

'Ik heb een e-mail van haar ontvangen. Zo te horen heeft ze het er naar haar zin. Blijkbaar heb ik me voor niets zorgen gemaakt,' zei Annie. Er klonk opluchting in haar stem. Tom was er ook blij om.

'Ik heb ook een e-mail gekregen. Maar hij was heel kort, alleen "hoi, dag, en: ik hou van je". Wanneer komt ze thuis?'

'Over een paar dagen,' zei Annie. Ze was blij dat alles zo goed ging. Whitney had gelijk gehad. Ze moest ze loslaten. Ted was uit zijn nachtmerrieachtige situatie met Pattie ontsnapt, Liz had gebroken met Jean-Louis en Kate leek zich prima te vermaken in Iran. Hun wereld zag er zonnig uit.

'Ik vind nog steeds dat ze niet had moeten gaan,' zei Ted. Hij klonk als een bezorgde oudere broer. Maar hij was nooit zo avontuurlijk geweest als Kate, zelfs niet toen hij nog een kind was.

'Misschien heb je gelijk,' zei Annie grootmoedig. 'Als alles goed gaat, is het een geweldig avontuur voor haar. En als ze thuiskomt zal ze zich erg sterk en zelfverzekerd voelen.'

'Paul is een aardige kerel, maar ze kent hem niet goed genoeg om zo ver weg te gaan,' merkte Ted op. 'En hij komt uit een totaal andere cultuur.' Annie was het met hem eens, maar ze was blij dat Kate het zo leuk leek te hebben. Daarna gingen Tom en zij naar de bioscoop. Ze zette haar mobieltje uit, installeerde zich naast hem met een zak popcorn en genoot van de film. Daarna gingen ze naar huis. Ze waren al thuis en stonden eten te koken toen ze zich plotseling herinnerde dat ze haar mobieltje nog moest aanzetten. Het kwam onmiddellijk tot leven en ze zag dat er een nieuw sms'je was binnengekomen. Het was van Kate, en haar hart bleef bijna stilstaan toen ze het las. Zonder iets te zeggen liet ze het Tom lezen.

'Wat moet ik doen?' vroeg ze met paniek in haar ogen. Het was al erg dat Kate ziek was, maar ze weigerde ook nog eens zonder Paul uit Teheran te vertrekken. En hij kon zonder zijn paspoorten onmogelijk weg.

'Het klinkt niet goed,' zei Tom fronsend. 'Bel anders Pauls ouders eens op, om te horen wat zij ervan vinden. Zij kennen de omstandigheden en de familie in Teheran beter dan wij. Misschien is het pure bluf en probeert Pauls oom hem alleen maar over te halen om daar te blijven.' Annie belde Pauls ouders meteen, en was blij dat ze zijn moeder thuis trof. Ze las haar de sms voor die ze van Kate had ontvangen en vroeg haar wat zij ervan vond. Pauls moeder was meteen net zo bezorgd als Annie. Haar man was niet thuis, en ze sprak openhartig met Annie.

'De familie wil al jaren dat we terugkomen. Ze vinden dat Paul daar thuishoort en niet in de Verenigde Staten. Mijn zwager is een erg koppige man. Hij kan Paul daar voorgoed vasthouden.' Ze begon te huilen terwijl ze dit zei. 'Daarom wilde ik ook niet dat hij wegging. Ze zullen hem geen kwaad doen. Ze houden van hem en hebben het beste met hem voor. Ze proberen de "fout" te herstellen die wij hebben gemaakt door hem mee te nemen naar Amerika. Ik vind het zo erg voor Kate. Ik hoop dat het goed met haar gaat. Mijn schoonzus is een heel lieve vrouw. Ik weet zeker dat ze een dokter voor Kate heeft gehaald en goed voor haar heeft gezorgd.'

'En nu weigert Kate om zonder Paul uit Teheran weg te gaan,' legde Annie uit. Het was een puinhoop, en een moeilijke situatie om op te lossen. Ze beloofde Pauls moeder terug te bellen, en die zei dat ze de familie in Teheran zou bellen om te proberen meer informatie te krijgen. Zodra Annie had opgehangen, draaide ze zich om naar Tom.

'Hoe kom ik in Teheran?' Ze keek hem met grote ogen aan. Ze had er geen idee van hoe ze dit moest aanpakken, maar hij zou dat vast wel weten.

'Je hebt een visum nodig. Het kan wel een paar weken of nog langer duren om dat te krijgen.' Hij keek nadenkend. Toen boog hij naar haar toe en kuste haar. Hij had medelijden met haar. Annie zag er doodongerust uit. 'Laat mij eerst maar eens kijken wat ik kan doen. Ik heb een paar vrienden bij Buitenlandse Zaken. Misschien kunnen zij helpen.' De volgende drie uur zat hij aan de telefoon om verschillende mensen te bellen, en twee van hen beloofden te kijken wat ze de volgende dag voor hem konden doen. Net als Kate moesten ze het visum halen bij de Pakistaanse ambassade, maar Tom had de situatie uitgelegd. Hij zei dat het ging om een jong Amerikaans meisje dat in Teheran ziek was geworden, en dat haar Iraanse reisgenoot geen paspoort had en daardoor niet weg kon. Het was geen levensbedreigende situatie, maar het was buitengewoon vervelend voor Kate en Paul, die geen kant op konden. Hij legde uit dat Kates tante naar Iran moest om haar op te halen, dat Kate niet alleen kon reizen en dat ze in de Verenigde Staten zo snel mogelijk medische hulp moest hebben. Hij wist niet of het waar was, maar hij hoopte dat deze reden dringend genoeg was om onmiddellijk een visum te verstrekken. Hij legde ook uit dat Kates reisgenoot haar Iraanse vriend was, die ook Amerikaans staatsburger was, net als zijn ouders, die in New York woonden. Dit was dus geen romance die in Teheran was begonnen. Paul en Kate waren naar Iran gegaan om Pauls familie te bezoeken en toen was Kate ziek geworden. En nu weigerde zijn familie hem te laten gaan.

Tom wist dat Kate alleen Annies hulp zou inroepen als het absoluut niet anders kon en ze zelf geen oplossing kon vinden. Ze was een erg onafhankelijk meisje. Ze hadden er geen idee van hoe ziek ze precies was en wat ze mankeerde. Ook daarover maakte hij zich zorgen. Maar tot de volgende ochtend konden ze niets meer doen. Annie lag de hele nacht wakker en stuurde Kate een sms'je: 'We werken eraan. Hou vol. Ik kom zo snel mogelijk. Liefs, A.' Ze had Pauls oom geprobeerd te bellen, maar kreeg geen verbinding. Ook dat maakte haar erg ongerust.

Ze schrok verschrikkelijk toen de volgende ochtend om zeven uur de telefoon ging. Een van Toms vrienden had de Pakistaanse ambassadeur in Washington gebeld en hem verteld dat dit een persoonlijke gunst betrof voor een belangrijke journalist en dat ze twee visa voor Iran nodig hadden. Tom had nog niets tegen Annie gezegd, maar hij had de vorige dag zijn besluit genomen en twee visa aangevraagd in plaats van één. Hij wilde met haar meegaan. Hij kende de omgeving, het land en de gebruiken en hij wist dat ze het daar in haar eentje moeilijk zou krijgen. Ze zou meer bereiken als er een man met haar meereisde en hij wilde helpen. Bovendien had hij er tijd voor.

De ambassadeur had ermee ingestemd dat ze de visa om negen uur die ochtend zouden krijgen. Ze hoefden ze alleen maar op te halen bij het Pakistaanse consulaat in New York, en konden dan meteen het eerstvolgende vliegtuig naar Londen nemen. Ze moesten dezelfde weg volgen als Kate en Paul. De Pakistaanse ambassadeur had aan de bemiddelaar toegegeven dat niemand zat te wachten op een ziek Amerikaans meisje dat vastzat in Teheran en een van de belangrijkste journalisten van Amerika achter zich had staan om namens haar om hulp te smeken. Ze konden dit verzoek om assistentie niet negeren. De situatie lag niet politiek gevoelig, en ze wilden het probleem graag oplossen.

Toen Tom aan Annie vertelde dat hij met haar mee zou gaan, durfde ze dat aanbod bijna niet aan te nemen.

'Je kunt toch niet zomaar alles uit je handen laten vallen en weggaan,' zei ze tegen Tom. 'Ik red het zelf wel.' Ze probeerde moedig te zijn en wilde geen misbruik van hem maken. Ze was enorm dankbaar voor de hulp van zijn connecties, die een visum en een vlucht voor haar hadden geregeld.

'Wees nou even verstandig,' zei Tom vastbesloten. 'Ik ben twee jaar hoofdcorrespondent geweest in dat deel van de wereld. Je kunt dit niet alleen. Ik ga met je mee. Ik bel mijn werk. Jij belt de vliegtuigmaatschappij.' Het klonk zo simpel, en het was inderdaad een stuk eenvoudiger dan als ze het in haar eentje zou moeten regelen. 'Onderweg naar het vliegveld kunnen we de visa ophalen, en als er een vlucht gaat, kunnen we vanmiddag op het vliegtuig naar Londen zitten.' Annie hoopte vurig dat dat zo zou zijn. Ze wilde zo snel mogelijk in Teheran zijn. Ze had er geen idee van hoe ziek Kate was.

Tom belde naar de televisiemaatschappij en zei dat hij drie of vier dagen verlof moest opnemen. Annie boekte twee plaatsen op de vlucht van één uur naar Londen. Vervolgens belde ze naar kantoor, en naar Ted om hem te vertellen wat er aan de hand was. Hij schrok toen hij het verhaal hoorde en hoopte dat Kate niet te ziek zou zijn. Annie hoopte dat ook. Daarna belde Pauls moeder. Ze had met haar schoonzus gesproken, die zei dat Kate hoge koorts en een zware dysenterie had gehad, maar dat ze nu aan de beterende hand was. Jelveh had ook gezegd dat ze Paul daar hielden omdat hij in Iran thuishoorde en niet in de Verenigde Staten. Ze zei dat ze de fouten van zijn ouders probeerden goed te maken, wat Pauls moeder nog meer van streek maakte. Ze huilde toen ze Annie vertelde dat ze weigerden Paul te laten gaan.

Na dit gesprek pakte Annie een kleine tas in, die ze in het vliegtuig kon meenemen, en een uur later waren ze onderweg naar het Pakistaanse consulaat. Pauls vader had gebeld en Tom precies uitgelegd waar ze in Teheran moesten zijn. Hij had hem ook de nummers gegeven van Pauls paspoorten, en opnieuw het telefoonnummer van zijn broer, bij wie Paul en Kate logeerden. Ze hadden nu alles. Tom en Annie konden verder niets doen, behalve naar Iran gaan en uitzoeken hoe de situatie er werkelijk voor stond. Ze waren er allebei van overtuigd dat Kate nooit contact met Annie zou hebben gezocht als ze de situatie zelf had kunnen oplossen. En Annie was oneindig dankbaar dat Tom haar te hulp was gekomen.

Het was een lange, zenuwslopende vlucht naar Londen, gevolgd door een nog langere vlucht naar Teheran. Ze spraken rustig met elkaar en probeerden in te schatten wat er precies aan de hand was. Ze waren allebei bang dat Pauls familie had ontdekt dat Kate niet zomaar een vriendin was en dat Paul en zij een serieuze relatie hadden. Annie maakte zich ook zorgen omdat ze in het vliegtuig haar telefoon uit moest zetten en geen sms'jes van Kate kon ontvangen. Ze probeerde niet in paniek te raken. Toen ze in Heathrow moesten wachten op hun vlucht naar Teheran, bleek er geen sms te zijn binnengekomen. Annie had een berichtje gestuurd met de tekst: 'We zijn onderweg. Ik hou van je. A.' Maar er was geen antwoord.

Op Imam Khomeini Airport in Teheran werden net als bij iedereen hun vingerafdrukken genomen, en ze kwamen gemakkelijk door de douane. Tom had twee kamers geboekt in een hotel. Hij had aangenomen dat ze daar een aantal dagen zouden moeten blijven en had alles voor hen geregeld. Hij had zelfs voor de zekerheid een kamer voor Kate geboekt.

Hij had erover gedacht om naar de politie te gaan, maar hij wilde de situatie niet verergeren en ze hadden geen wettelijke middelen om Paul te hulp te komen. Zijn oom had het recht om zijn paspoort bij zich te houden. Zodra ze door de douane waren, namen ze een taxi naar het adres dat Pauls familie hun had gegeven. Ze hadden er geen idee van wat ze daar zouden aantreffen, noch hoe Pauls familie zich tegenover hen zou opstellen: vijandig of vriendelijk. Er was duidelijk iets mis, want Paul kon niet uit Teheran vertrekken. En Annie maakte zich grote zorgen omdat ze niets meer van Kate had gehoord. Ze was als de dood dat ze zieker was dan ze hadden gezegd. Stel je voor dat ze iets had waar je dood aan kon gaan, zoals hersenvliesontsteking? Of dat ze al was overleden? Iedere keer als deze gedachte in haar opkwam, sprongen de tranen in haar ogen.

Toen Kate haar Black-Berry weer wilde aanzetten, bleek de batterij leeg te zijn. Ze wist niet dat Annie onderweg was. Ze lag in bed na te denken over hun situatie nu Paul geen paspoort had en niet uit Iran weg kon. Aan de fotokopie die ze van zijn Amerikaanse paspoort had gemaakt had hij nu ook niets.

Jelveh zorgde nog steeds voor haar en was erg lief en moederlijk. Ze bood haar thee en kleine maaltijden met rijst en versterkende kruiden aan, en Kate voelde zich steeds beter worden. Maar ze had er geen idee van hoe Paul vanuit Teheran weer in de Verenigde Staten moest komen, en hij wist dat zelf ook niet. Hij kwam voortdurend naar haar kamer om te kijken hoe het met haar ging. En ze vertelde hem dat ze verder niets meer van haar tante had gehoord, omdat haar mobieltje nu leeg was.

Terwijl Kate in haar kamer lag te rusten, luisterde ze naar de adhan, die direct na zonsondergang te horen was en waarin de muezzin opriep tot gebed. De adhan was sinds haar aankomst een bekend geluid geworden. De laatste van de dag hoorde ze twee uur later. Iedere keer als Paul naar haar toe kwam, zag hij er even somber uit. Hij zat in de val.

Tom en Annie deden er anderhalf uur over om van het vliegveld naar het huis van Pauls oom te rijden. Het verkeer was een verschrikking en Annie zat met een gespannen gezicht naast Tom op de achterbank. Ze droeg een van de sjaals die ze van huis had meegenomen. Ze had hem voor de landing omgedaan, nadat de stewardess haar er vriendelijk aan had herinnerd dat ze dit moest doen. Ze kon alleen maar bidden dat Kate het goed maakte en dat ze geen al te ernstige of zelfs dodelijke ziekte had opgelopen. Ze hoopte dat ze haar niet hadden laten uitdrogen van de koorts. Ze maakte zich vreselijke zorgen om haar.

De taxi stopte ten slotte voor een groot, ruim opgezet huis, en ze stapten uit. Annie was zo opgewonden dat ze niet eens last had van jetlag. Ze had de hele reis niet geslapen. Toen ze uitstapten herinnerde Tom haar er zachtjes aan dat het belangrijk was om rustig, geduldig en sterk over te komen. Het was niet verstandig om beschuldigingen te uiten, al was ze nog zo van streek over wat er met Kate en Paul was gebeurd. Tom wilde voorzichtig te werk gaan en Pauls familie zo vriendelijk en beleefd mogelijk benaderen, tot ze wisten wat er aan de hand was.

Tom belde aan en toen een bediende de deur opende, vroeg hij Pauls oom te spreken. Hij sprak met een heldere stem, die zelfvertrouwen en kracht uitstraalde. Na een paar minuten kwam Jelveh naar de deur om hen te begroeten. Ze zag er zachtaardig en vriendelijk uit.

'Ik ben Annie Ferguson,' stelde Annie zichzelf voor. 'Ik ben Kates tante en ik kom kijken hoe het met mijn nichtje is.' Ze keek Jelveh scherp aan, maar die gaf geen enkele blijk van vijandigheid en keek glimlachend terug. 'Ze heeft me een bericht gestuurd dat ze ziek is,' zei Annie, iets vriendelijker nu. Daarna wendde ze zich tot Tom. 'En dit is Tom Jefferson. Hij is een Amerikaanse journalist. Ik wil graag Paul en Kate spreken.' Ze wilde onmiddellijk naar ze toe, maar Jelveh leek geen haast te hebben. Het was bijna twee dagen geleden dat Annie Kates sms'je had ontvangen. Ze was verschrikkelijk van streek en kon alleen maar bidden dat ze nog leefde. Als ze hersenvliesontsteking had, was ze nu misschien al dood. De gedachte deed haar huiveren.

'Natuurlijk.' Jelveh keek haar glimlachend aan. 'Ze heeft me heel veel over u verteld.' Ze vroeg hun even te wachten. Ze verdween en even later kwam haar echtgenoot naar de deur. Hij keek naar de beide Amerikanen, knikte en vroeg hun binnen te komen. Hij nam hen mee naar de huiskamer en vroeg of ze iets wilden drinken. Hij was buitengewoon beleefd en maakte een gastvrije indruk. Hij leek sprekend op Pauls vader. Annie wilde schreeuwen dat ze hen naar de twee jonge mensen moesten brengen, maar toen herinnerde ze zich Toms waarschuwing om beleefd, rustig en geduldig te zijn. Ze bevonden zich op hun terrein en hadden zich te houden aan hun regels en voorwaarden.

'Uw broer zei dat u me zou helpen,' zei Annie rechtstreeks tegen Pauls oom. Ze wilde dat hij opschoot, maar dat deed hij niet. Ze hadden zijn vraag of ze iets wilden drinken, met nee beantwoord. 'Ik weet dat mijn nichtje ziek is geweest en ik weet zeker dat u erg goed voor haar hebt gezorgd. Maar ik heb gehoord dat u Pauls paspoort hebt afgenomen. Zijn ouders zijn daar erg ontdaan van. Ik verwacht dat u hen allebei samen met mij laat vertrekken,' zei Annie kordaat. Ze hoopte dat ze hem zonder ruzie van haar standpunt zou kunnen overtuigen.

'Paul en Kate zijn hier allebei,' zei Pauls oom kalm. 'En uw nichtje gaat dagelijks vooruit. Ze heeft een gemeen virus opgelopen, maar ze is er nu veel beter aan toe. Mijn vrouw heeft haar verzorgd en we zullen haar natuurlijk met u meegeven. We hebben haar paspoort alleen voor haar bewaard, zodat ze het niet zou kwijtraken.' Annie zei hier niets op, maar ze betwijfelde of dat waar was. 'Met mijn neef is het een ander verhaal. Dit is zijn thuis, zijn geboorteland. Hij hoort hier, niet in New York. Het was dwaas en verkeerd van mijn broer om jaren geleden Iran te verlaten. Zijn zoon hoort hier, bij onze familie. Paul zal hier een beter leven hebben. Wij willen dat hij blijft.' Het hart zonk Annie en Tom bij het horen van deze woorden in de schoenen. Ze zagen allebei dat Pauls oom er oprecht van overtuigd was dat hij hier goed aan deed. Zijn acties waren niet kwaad bedoeld. Ze waren alleen misplaatst, vooral omdat Paul een leven had in New York, en zijn ouders daar woonden. Maar zijn oom was kennelijk volkomen overtuigd van zijn gelijk. Ze gingen niet met hem in discussie. Annie wilde nu alleen Kate zien.

'Waar is Kate?' vroeg ze rustig. Ze wilde onmiddellijk naar haar toe, maar ze wilde ook Paul hier weg krijgen.

'Ze is boven, in haar kamer.' De oom keek nerveus Toms kant op terwijl hij dit zei. Hij had het gevoel dat Tom een belangrijk en misschien zelfs een gevaarlijk man was, en daar zat hij niet ver naast. Tom nam het tafereel nauwlettend in zich op en had nog geen woord gezegd.

'Leeft ze nog?' vroeg Annie met een doodsbang gezicht. Stel je voor dat Kate was overleden terwijl ze in het vliegtuig zaten. Hersenvliesontsteking was haar grootste angst, omdat jonge mensen daar zo snel aan konden overlijden. Maar als ze niet meer leefde, had de oom dat vast wel verteld toen ze aankwamen. Angst vertroebelde Annies geest en zette haar zenuwen onder hoogspanning. Ze hadden gezegd dat ze beter was, maar was dat waar?

'Natuurlijk leeft ze nog,' antwoordde de man meteen geruststellend.

'Ik wil haar zien,' zei Annie, en ze probeerde haar tranen van uitputting en opluchting terug te dringen. Op dat moment mengde Tom zich in het gesprek. Het was een gespannen situatie, en Tom vroeg zich af of er meer aan de hand was dan Kate in haar korte sms'je had gezegd. Misschien waren ze erachter gekomen dat Paul en zij een relatie hadden en wilden ze daar een eind aan maken door Paul in Iran te houden.

'Hebben ze een misdrijf gepleegd?' vroeg Tom botweg.

'Niet in het openbaar,' verzekerde de oom hun, hoewel zijn vrouw onmiddellijk nadat ze dat zelf had ontdekt, aan hem had verteld dat ze meer dan 'vrienden' waren. Ze had geen geheimen voor haar man. 'Hoewel ze een intiemere band met elkaar blijken te hebben dan ze toegaven toen ze hier aankwamen. Een moslim die een relatie aangaat met een westerse vrouw van een ander geloof kan hier zwaar gestraft worden.' Annie voelde zich duizelig worden toen ze deze woorden hoorde, en ze kneep Tom in zijn hand. 'Het was dan ook verkeerd van Paul om hiernaartoe te komen en te doen alsof ze vrienden waren. Maar ze zijn nog jong en dwaas.' Hij keek hen glimlachend aan. 'Een verbintenis tussen hen beiden zou echter niet verstandig zijn. Ook om die reden is het beter als Paul hier blijft. Als Kate vertrekt, is er verder geen gevaar meer. Ik heb haar paspoort, creditcard en reischeques aan haar teruggegeven. Ze is vrij om te gaan. Ik weet zeker dat ze blij zal zijn om u te zien.' Annie en Tom waren enorm opgelucht door deze woorden. De oom had geen enkele reden om Kate vast te houden, en wilde dat ook helemaal niet doen. Ze was geen gijzelaar, ze was een gast, en zo hadden ze haar ook behandeld. 'Mijn neef hoort hier, in zijn eigen land. Hij zal niet met Kate vertrekken.'

Tom keek ontstemd toen hij dit hoorde. 'Zoiets verschrikkelijks kunt u uw broer en zijn vrouw niet aandoen. Paul is hun enige kind,' bracht hij hem in herinnering. 'Het zou hun hart breken.'

'Misschien kan het hen ervan overtuigen om zelf ook terug te komen,' zei Pauls oom zacht. Het was zijn liefste wens.

'Dat is niet realistisch, dat weet u zelf ook. Ze hebben daar nu een leven, en een bedrijf. Het zou niet gemakkelijk voor hen zijn om terug te komen.'

Pauls oom knikte.

'En ik ben bereid een verschrikkelijke stampij te maken als u de jongelui niet onmiddellijk aan mij meegeeft, met Pauls paspoorten. Zijn ouders willen dat hij terugkomt naar New York en hebben me gevraagd hem te halen.' Hij blufte, maar het was hun enige hoop. Pauls oom had het volste recht om Toms verzoek te weigeren.

'Ik weet niet eens of hij wel weg wil. Hij heeft sterke banden met zijn geboorteland, en met ons. Met mijn vrouw en mij, zijn neven en nichten en zijn grootvader.' Zijn ouders betekenden meer voor hem, maar dat zei Tom niet. Pauls oom stond op. 'Ik zal u naar Kate brengen,' zei hij vriendelijk, alsof zij, net als Kate, geëerde gasten waren.

Even later waren ze alle drie boven. Pauls oom klopte en opende de deur. Ze zagen Kate rechtop in bed zitten, met Paul op een stoel naast haar. Ze zaten bezorgd met elkaar te praten en keken stomverbaasd op toen Tom en Annie de kamer binnenkwamen. Kate had Annies hulp ingeroepen, maar ze had niet verwacht dat ze zou komen. Ze gaf een gil en sprong haar tante in de armen. Paul glimlachte dankbaar naar Tom, die zijn oom met een ijzige blik aanstaarde.

'Ik wil ook zijn paspoorten hebben,' zei Tom duidelijk. 'Nu. U kunt hem hier niet tegen zijn zin vasthouden. Ik ben een journalist en ik ben bereid om tot het uiterste te gaan.' Er viel een lange, aarzelende stilte, en toen verliet Pauls oom zwijgend de kamer. Vijf minuten later kwam hij terug, met Pauls beide paspoorten in zijn hand. Hij wilde dat hij bleef, maar hij was bang om zijn land in verlegenheid te brengen als Tom er een schandaal van zou maken in de pers. En hij wekte de indruk dat hij dat zou doen. Zijn liefde en respect voor zijn land waren groter dan zijn verlangen om zijn neef te dwingen te blijven. De strijd om Paul was verloren, en Tom had hem gewonnen. Pauls oom gaf hem zwijgend en met een verslagen, trieste uitdrukking op zijn gezicht Pauls paspoorten.

'Dank u wel,' zei Tom rustig en hij stopte ze in zijn jaszak. De jongelui namen het tafereeltje diep onder de indruk in zich op. Tom zei dat ze onmiddellijk moesten gaan pakken. Hij wilde Pauls oom geen gelegenheid geven om zich te bedenken. Annie bleef bij Kate om haar te helpen en Paul ging naar zijn kamer om zijn spullen te halen. Tom had de paspoorten en liet ze zich niet meer afnemen. Hij had Pauls vrijheid in handen.

Tien minuten later stonden ze met hun bagage beneden. Kate zag er erg bleek en zwakjes uit. Jelveh was naar de hal gekomen en haar man en zij waren allebei diepbedroefd omdat hun neef wegging. Pauls grootvader was niet thuis, dus Paul kon geen afscheid van hem nemen. En zijn neven waren naar school. De meisjes waren naar hun kamer gestuurd en kwamen niet tevoorschijn. Paul kon van niemand afscheid nemen en zag er verdrietig uit.

Annie bedankte Pauls oom en tante voor hun goede zorgen voor Kate. Kate deed hetzelfde. Jelveh moest huilen toen ze Paul aankeek. Ze wist dat ze hem niet meer zou terugzien, en ze sloeg haar armen om hem heen toen ze weggingen. Zijn oom wendde zich met tranen in de ogen af en weigerde gedag te zeggen toen de vier Amerikanen het huis verlieten. Tom was ontroerd toen hij zag dat Paul ook huilde toen hij in de taxi stapte. Hij dacht aan zijn grootvader, die hij nooit meer zou zien. Toen ze wegreden keek hij verlangend achterom naar het huis van zijn oom. Hij werd verscheurd tussen twee culturen en twee levens. Hij vond het heerlijk in Iran en hij was dol op zijn familie. Het had veel voor hem betekend om terug te komen en in sommige opzichten was hij graag gebleven. Maar hij wist dat dat niet mogelijk was. Kate zag ook de pijn in zijn gezicht. Hij werd heen en weer geslingerd tussen zijn twee werelden en de mensen die er woonden, van wie hij allemaal hield. Welk leven hij ook koos, hij zou altijd mensen verraden die van hem hielden en die hij door zijn beslissing achter moest laten.

De hele weg terug naar het hotel zat hij stil te huilen. Niemand sprak een woord in de taxi. Het was te pijnlijk om hem zo te zien lijden. Tom begon bijna te twijfelen of hij er wel goed aan had gedaan om Pauls oom te dwingen zijn neef samen met hen te laten vertrekken. Misschien wilde hij toch liever blijven. Maar toen ze bij het hotel aankwamen, stapte Paul samen met hen uit. En hij bedankte Tom ervoor dat hij hen had gered en hem had geholpen zijn paspoorten terug te krijgen. Kate moest echt naar huis. Hoewel ze redelijk was opgeknapt, voelde ze zich nog steeds niet goed en ze zag er nog ziek uit. En ofschoon Paul het verschrikkelijk vond om uit Teheran weg te gaan, wilde hij echt terug naar zijn ouders in New York. Hij was Tom dankbaar voor zijn hulp.

Het hotel boekte een vlucht voor hen naar Londen, drie uur later. Ze wilden niet langer blijven. De bagage van Tom en Annie was na hun aankomst naar het hotel gebracht. Ze hadden precies genoeg tijd om die op te halen en terug te rijden naar het vliegveld. Omdat Pauls oom zich redelijk had opgesteld was het allemaal veel voorspoediger verlopen dan Annie en Tom hadden verwacht. Annie werd nu achtervolgd door de diepbedroefde blik die ze op het gezicht van Pauls oom had gezien; het was duidelijk dat zijn vrouw en hij veel van Paul hielden en graag hadden gewild dat hij was gebleven. Maar zijn ouders in New York waren nog veel bedroefder geweest als hij dat had gedaan.

Vanaf het vliegveld belden ze Pauls ouders. Die waren enorm opgelucht dat hij thuiskwam en dankbaar dat Tom hem had geholpen. Ze wisten dat Paul zelf misschien niet in staat zou zijn geweest om weg te komen. Zijn oom was voor een jongen van zijn leeftijd een intimiderende persoonlijkheid. Het was moeilijk geweest om de strijd van hem te winnen, en zelfs Tom was daar maar net in geslaagd. Hij had ingespeeld op zijn liefde voor zijn land. Zijn loyaliteit aan Iran had hem ervan weerhouden om Paul vast te houden en zo een schandaal in de pers te creëren.

Kate en Paul zeiden tijdens de vlucht naar Londen niets tegen elkaar. Ze zagen er allebei somber en ontdaan uit. Toen het vliegtuig opsteeg, staarde Paul naar de stad waarvan hij zoveel hield en die hij met zoveel verdriet achterliet. Na een poosje vielen ze allebei zonder een woord te zeggen in slaap. Annie legde dekens over hen heen en liep terug naar haar eigen plaats. Ze kuste Tom en bedankte hem opnieuw. Het was voor hen allemaal een vreemde, veelbewogen reis geweest.

Tijdens de korte overstap in Londen was iedereen doodmoe. Kate zag er nog steeds ziek uit en ze waren allemaal emotioneel uitgeput. Onderweg naar New York keken ze naar films en aten wat, en Paul en Kate zaten een poosje rustig met elkaar te praten. Het was de eerste keer dat Kate besefte hoezeer Paul door zijn twee werelden werd verscheurd. Voor ze naar Teheran vertrokken had ze zich afgevraagd of hij misschien toch in Iran zou willen blijven. Hij voelde zich duidelijk veel meer een Iraniër dan ze had beseft. Eigenlijk voelde hij zich zowel Iraniër als Amerikaan. Hij had een sterke, loyale band met beide landen en hij voelde zich verscheurd.

Pauls ouders stonden hun zoon op het vliegveld op te wachten. Zijn moeder barstte in tranen uit toen ze hem zag en klemde hem even tegen zich aan voor ze zich tot Tom en Annie wendde om hen te bedanken. De twee jonge mensen keken elkaar verdrietig aan. Er was die dag iets met hen gebeurd. Ze waren in één klap volwassen geworden. Ze hadden gezien hoezeer hun culturen van elkaar verschilden en hoe belangrijk die voor hen waren. Kate was in ieder opzicht Amerikaans, en Paul stond met zijn voeten in twee verschillende werelden. De situatie waarin ze verzeild waren geraakt was voor hen allebei beangstigend geweest, en meer dan ze in hun eentje aankonden. Ze waren beiden dankbaar dat Tom en Annie waren gekomen. Nu wilden ze niets anders dan bij hun familie zijn, in hun eigen huis.

Kate gaf Paul voor ze het vliegveld verlieten een lichte kus op zijn wang. Het was de eerste keer dat ze elkaar kusten sinds de reis was begonnen, en ze wisten geen van beiden of het een nieuw begin of een afscheid inluidde. Toen ze weggingen zagen ze er allebei verdrietig uit, en Annie hoorde het geluid van brekende harten toen ze uit elkaar gingen.

22

Toen ze terugkwamen in Annies appartement waren ze allemaal uitgeput. Ted zat op hen te wachten en huilde van opluchting toen hij zijn zus omhelsde. Annie stopte haar een paar minuten later in bed en nog voor ze de kamer had verlaten, was Kate in slaap. Het was een eindeloze dag geweest, vooral voor Kate, nadat ze zo ziek was geweest.

Tom strekte zich uit op de bank terwijl Annie en Ted in de keuken rustig met elkaar praatten en keken of er iets te eten was. Tom had geen honger. Hij was te moe om na te denken en zette de tv aan. Hij zat het nieuws te kijken op zijn eigen zender, toen het normale programma werd onderbroken voor een extra nieuwsmededeling. Er was een terroristische aanslag geweest in België. Vlak voor het navo-gebouw in Brussel was een bom afgegaan, en er waren zesenvijftig mensen omgekomen.

'O, shit,' zei Tom en hij belde meteen naar de zender om zich te melden.

'Waar ben je?' vroeg zijn producer. Ze hadden hem urenlang geprobeerd te bellen. 'Ik ben in New York. Ik ben twee uur geleden aangekomen. Ik was vanmorgen in Teheran,' zei hij met een vermoeide stem.

'Sorry, Tom. We hebben je nodig.'

'Dat dacht ik al toen ik het nieuws zag.' Hij kwam overeind, in de verwachting dat hij binnenkort wel in Brussel zou zitten.

'Kun je de nachtvlucht naar Parijs nemen? Wij kunnen je met een helikopter van Charles de Gaulle naar Brussel brengen, als je wilt.'

'Oké.' Dit was zijn leven en zijn werk. Hij liep de keuken in om het aan Annie te vertellen. 'Ik ga,' zei hij. Hij zag er vermoeid uit, maar keek haar glimlachend aan.

'Wil je vannacht niet hier blijven?' Ze dacht dat hij bedoelde dat hij terugging naar zijn appartement.

'Dat zou ik heerlijk vinden. Maar ik moet werken. Ik moet met de nachtvlucht naar Parijs. Er is een terroristische aanslag geweest in Brussel.'

'Ga je daar nú naartoe?' Ze keek hem verbijsterd aan. Ze was zelf doodop. Ze wist niet hoe hij het kon, nadat ze de afgelopen dag van Teheran naar New York hadden gereisd. 'Kun je niet een dag vrij nemen of zo?'

'Nee, niet als er zoiets ingrijpends als dit gebeurt. Ik slaap wel in het vliegtuig.' Annie volgde hem vol medeleven naar de slaapkamer, waar hij wat schone kleren bij elkaar raapte. Ze gaf hem een lege koffer, die hij vulde met een paar shirts voor in het vliegtuig, drie pakken en een paar spijkerbroeken en truien. Hij wist niet hoe lang hij zou wegblijven. 'Het spijt me dat ik zo snel weg moet,' zei hij verontschuldigend, en ze keek hem glimlachend aan.

'Hoe kun je je tegenover mij verontschuldigen, na wat je voor ons hebt gedaan?' Haar ogen lieten duidelijk zien wat ze voor hem voelde en hij kuste haar.

'Mijn ex-vrouw vond dit afschuwelijk. Met mijn werk gaat dat zo. Iedere keer als ik plannen maak of iets wil gaan doen, beland ik in een vliegtuig naar de andere kant van de wereld. Mijn ex-vrouw zei dat ik op belangrijke momenten altijd weg was.'

'Vandaag was je er wel,' zei Annie. Ze sloeg haar armen om hem heen en hield hem vast. 'Je bent helemaal naar Teheran gereisd om twee jonge mensen naar huis te halen. Zonder jou had ik Paul daar niet weg gekregen. Zijn oom zou nooit naar me hebben geluisterd. Volgens mij was dat een belangrijk moment waarop je er wel degelijk was. Denk je ook niet?'

Hij keek haar glimlachend aan, dankbaar voor het compliment. In zijn huwelijk had hij altijd het idee gehad dat hij zich schuldig moest voelen. Annie gaf hem het gevoel dat hij een held was, en in haar ogen was hij dat ook.

Nadat hij had ingepakt, nam hij een douche en kleedde zich om. Zij maakte een sandwich voor hem. Hij boog voorover om haar te kussen, en precies op dat moment kwamen Ted en Kate binnenlopen.

'Waar ga jij naartoe?' vroeg Ted, toen hij de koffer zag.

'Naar Brussel, voor een reportage. In mijn vak heb je nooit lang rust.'

Ted glimlachte en keek hem stomverbaasd aan. 'Ik snap niet hoe je het volhoudt.'

'Je went eraan.' Tom stond op en sloeg zijn armen om Annie heen. De afgelopen twee dagen waren zelfs voor hem uitzonderlijk geweest. Hij had van tevoren niet geweten hoe het voor Kate en Paul zou aflopen, hoewel hij zijn onzekerheid niet had laten blijken. Maar hij was ook moe. Hij had in twee dagen vier intercontinentale vluchten gemaakt. 'Ik bel je,' zei hij tegen Annie. Hij gaf haar een zoen en ze liepen samen de kamer uit. Hij pakte zijn koffer op en glimlachte naar haar. 'Weet je, die gebroken arm die ik met squashen heb opgelopen is het beste wat me ooit is overkomen.'

'Mijn enkel ook.' Ze glimlachte terug. 'Pas goed op jezelf. Ik zie je wel op tv.'

Hij knikte naar haar en was weg. Zij liep terug het appartement in en glimlachte naar Ted. Het waren een paar ongelofelijke dagen geweest. Ted was blij voor haar, en opgelucht dat zijn zus weer veilig thuis was. Dankzij Tom was alles goed afgelopen. Niemand twijfelde daaraan. Hij was een geweldige kerel.

Een uur later was het appartement in diepe rust. Annie wierp een blik op de wekker in haar slaapkamer en besefte dat Tom op dat moment opsteeg. Het was prettig om te weten dat hij er was, ergens in de wereld, en dat hij gauw terug zou zijn. Ze kon zich geen leven zonder hem meer voorstellen. En ze vroeg zich niet meer af of er ruimte voor hem was in haar leven. Hij hoorde er nu bij. Hij was een van hen. Er was net zoveel ruimte voor de kinderen als voor Tom en Annie. Het was nu hun beurt.

Toen Kate de volgende ochtend wakker werd, voelde ze zich een stuk beter. De reis naar Teheran leek wel een droom. Het leek zo onwerkelijk en ver weg. Toen ze uit bed was belde ze Paul. Hij klonk verdrietig toen hij sprak over zijn familie in Teheran, die hij had achtergelaten, maar hij was ook blij om zijn ouders weer te zien en terug te zijn in New York. Hij was bang geweest toen hij dacht dat hij tegen zijn zin in Teheran zou moeten blijven. Hij beloofde dat hij Kate die middag zou komen bezoeken. Kate hoorde een verandering in zijn stem. Hij klonk stil en een beetje afstandelijk.

Het voelde vreemd toen hij haar in het appartement kwam opzoeken. Kate had het gevoel dat de situatie haar boven het hoofd was gegroeid, en dat ze aan deze relatie nog niet toe was. Ze hadden over trouwen gesproken alsof dat de doodeenvoudigste zaak was. Nu besefte ze hoe verschillend hun levens waren en hoe ingewikkeld het voor hem was om verscheurd te worden tussen twee families en twee werelden: de oude en de nieuwe. Ze hadden allebei tijd nodig om bij te komen van de ontdekkingen die ze tijdens hun reis hadden gedaan. Het was veel om te verwerken. Ze besefte dat ze er geen van tweeën aan toe waren om al helemaal volwassen te zijn. Ze hadden een pauze nodig. Paul vond dat ook. Het was voor hen allebei nog te vroeg om beslissingen over de rest van hun leven te nemen. Ze hadden behoefte om gewoon jong te zijn, met hun eigen familie en vrienden in hun eigen vertrouwde omgeving. De situatie was voor hen allebei te intens geworden. Paul kuste haar toen hij wegging, en Kate zag er verdrietig uit toen ze de deur achter hem dichtdeed.

Ze hadden de afgelopen paar weken een grote hap uit het leven genomen en hadden gemerkt dat ze die niet goed weg konden krijgen. Het leven bleek veel ingewikkelder in elkaar te zitten dan ze hadden gedacht, en ze waren blij dat ze thuis waren en gewoon weer jong konden zijn. Ze waren er geen van beiden aan toe om volwassen te zijn, en ze waren blij dat ze het nog niet waren. De droom om hun twee verschillende werelden met elkaar te verbinden bleek moeilijker te verwezenlijken dan ze hadden gedacht, ongeacht hun achtergrond en religie. Ze waren te snel een veel te serieuze relatie begonnen en waren zichzelf voorbij gelopen.

Twee dagen later kwam Liz terug uit Londen. Ze kon het niet geloven toen ze hoorde wat er allemaal was gebeurd terwijl ze weg was. Ze aten 's avonds samen met haar in het appartement. Ted logeerde bij Annie tot hij een nieuwe woning had gevonden, en Kate had die ochtend tegen Annie gezegd dat ze het volgende semester weer naar school ging. Ze had haar baan bij de tattooshop al opgezegd. Ze had er genoeg van. Ze wilde ervan genieten dat ze weer thuis was, bij hen. En ze had tijd nodig om te herstellen van het virus dat ze in Teheran had opgelopen. Annie had haar meegenomen naar de dokter en die had bevestigd dat ze buiten gevaar was, maar ze voelde zich nog steeds zwak.

'Hoe was het in Londen?' vroeg Annie aan Liz toen ze op bezoek kwam. De blik op Liz' gezicht sprak boekdelen.

'Het was fantastisch. Alessandro komt volgende maand hiernaartoe, en ik wil graag dat je hem ontmoet. Hij is een volwassen man. Het is zo fijn met een man om te gaan die geen kind meer is. Hij is een man en hij gedraagt zich ook zo. Ik hou van hem, Annie.' Voor de eerste keer van haar leven wist ze dat het waar was. Ze was niet bang om van hem te houden, wat het risico ook was.

'Dat heb ik altijd voor je gewild,' zei Annie met een glimlach. Liz was nu een vrouw. Ze was geen kind meer. 'Hoor ik huwelijksklokken luiden?' Ze hoopte het, maar wilde niet zeuren.

'Misschien wel. We hebben geen haast. Als alles goed gaat, ga ik misschien solliciteren bij de Italiaanse Vogue. Maar nu nog niet. We willen eerst zien hoe het gaat. Het kan ook zijn dat hij een zaak in New York opent.'

'Dat klinkt allemaal erg goed.' Annie had het gevoel dat ze Liz veilig had thuisgebracht. Het had zestien jaar geduurd. En het viel haar op dat Liz zelfs iets was aangekomen. Ze zag er gelukkig uit. Ze leek niet meer zo angstig. Ze was niet meer bang om haar geliefde kwijt te raken, of van hem te houden. Ze was bereid het risico te nemen. En Kate had ontdekt dat ze niet zo erg veel risico's hoefde te nemen. Ted genoot van zijn vrijheid. Ze hadden zich allemaal ontwikkeld. Annie ook. Ze hadden allemaal hun inwijdingsritueel doorlopen en waren ouder en wijzer geworden.

'En jij?' vroeg Lizzie aan Annie. 'Waar is Tom?'

'In Brussel. De stakker moest daar naartoe toen we net twee uur thuis waren. Ik kreeg niet de indruk dat hij het erg vond. Hij is het gewend, denk ik. Zo leeft hij. De hele wereld over reizen, achter het nieuws aan.' En zij had nu het beste van alle werelden. De kinderen die ze had opgevoed en een man van wie ze hield en die ze graag om zich heen had. Er was voor hen allemaal ruimte in haar leven. En Tom wist dat ook. Ze maakten nu ook deel uit van zijn leven, niet alleen van dat van haar. Ze zwommen allemaal met rustige, gelijkmatige slagen in dezelfde richting.

Die avond, toen Liz net weg was, belde Tom Annie op om te vertellen dat hij naar huis kwam. De reportage van de gebeurtenissen in Brussel was gemaakt. Het was ochtend in België en hij zei dat hij over een paar minuten wegging.

'Wat doe je dit weekend?' vroeg hij aan haar.

'Voor zover ik weet niets. Hoezo?'

'Ik dacht dat het misschien leuk zou zijn om weer een paar dagen op de Turks- en Caicoseilanden door te brengen. Ik kan wel wat rust gebruiken.' Dat was heel zwak uitgedrukt na de afgelopen week.

'Ja, ik ook,' zei ze. Ze dacht terug aan de eerste keer dat ze daar waren geweest en hoe heerlijk ze het toen hadden gehad. Er was sindsdien heel wat gebeurd.

'Denk je dat de kinderen het een paar dagen zonder je kunnen redden?' vroeg hij hoopvol.

'Ik denk het wel. Volgens mij is iedereen weer op het goede spoor en aardig in evenwicht.' Zelf had ze dat gevoel ook. Ze had zich nooit zo evenwichtig en sterk gevoeld, en ze was klaar voor een leven samen met hem.

'Nu is het jouw beurt, Annie,' bracht hij haar zachtjes in herinnering.

Ze dacht erover na en knikte. 'Dat denk ik ook.' Toen verbeterde ze hem met een trage glimlach. 'Het is ónze beurt.'

Ze was er nog steeds voor de kinderen van haar zus en dat zou altijd zo blijven, maar nu had ze ook tijd voor hem. De kinderen waren volwassen. Ze namen hun leven nu zelf in de hand. Ze hadden fouten gemaakt en die hersteld. Ze hadden ervan geleerd en ze hadden het overleefd. En zij ook. Tom was op precies het juiste moment in haar leven gekomen. Niet te vroeg en niet te laat.

'Ik zie je vanavond,' zei hij. Hij klonk tevreden en gelukkig.

Hij kon niet wachten om thuis te komen, bij haar. Hij had nu iets om voor thuis te komen. Een vrouw, en een gezin. Daar was hij nu ook aan toe. Dat was nooit eerder zo geweest.

Annie was net terug van kantoor en stond voor zichzelf een kop thee te zetten toen hij binnenkwam.

'Hoe was je vlucht?' vroeg ze, terwijl hij haar begroette met een kus. Het was zo gewoon voor hem om daar te zijn. Alsof hij er altijd was geweest.

'Lang en saai. Ik heb je gemist.'

'Ik heb jou ook gemist.' Kate was uit en Ted was een paar dagen terug naar zijn appartement om zijn spullen in te pakken voor de verhuizing. Tom en Annie waren alleen en het was heerlijk rustig. Ze dronk haar laatste beetje thee en hij volgde haar naar de slaapkamer. Toen ze zich omdraaide, keek hij haar glimlachend aan. 'Waar lach je om?' vroeg ze. Ze ging op het bed zitten, schopte haar schoenen uit en keek hem aan.

'Ik dacht eraan hoe gelukkig jij me maakt,' zei hij, terwijl hij naast haar ging zitten. 'Ik herinner me nog dat ik dacht dat er geen ruimte voor mij was in je leven. Daar maak ik me nu geen zorgen meer over.' Hij liet zich achterover vallen op het bed en trok haar naast zich. 'Dit is waar ik wil zijn.'

'Ik ook,' fluisterde ze, en hij kuste haar.

Hij trok haar in zijn armen en wist dat hij thuis was. Eindelijk. Zij was de vrouw van wie hij hield, en dit was nu zijn thuis, bij haar. Het had hun alleen maar een gebroken arm, een verstuikte enkel en een heel leven gekost om hier te komen. Plotseling leek het allemaal heel eenvoudig, en precies zoals het moest zijn.

Annie moest zestien jaar van haar leven aan de kinderen van haar zus geven voor ze voor hem klaar was. Lizzie moest eerst talloze types als Jean-Louis afwerken voor ze de moed had om van Alessandro te houden. Ted moest de waanzinnige situatie met Pattie meemaken om erachter te komen wie hij was en wat voor hem echt belangrijk was. En Kate moest zich tegen alles en iedereen verzetten en alles riskeren om haar vrijheid te vinden. Ze hadden allemaal hun eigen groeipijnen en uitdagingen doorstaan, en dat gold ook voor Tom. Hij moest eerst getrouwd zijn met de verkeerde vrouw om de goede te herkennen, ook al verliep haar komst in zijn leven niet zoals hij had verwacht en leek het eerst alsof ze niet genoeg tijd voor hem zou hebben toen hij in haar leven verscheen. Ze wist het niet, maar ze had op hem gewacht.

De lessen die ze hadden geleerd waren hard, maar waardevol. En het overgangsritueel was voor hen allemaal de les geweest die ze moesten leren. Er zat een perfecte symmetrie in, besefte Annie, terwijl ze Tom glimlachend in de ogen keek. Zelfs de verstuikte enkel en de gebroken arm waren onderdeel geweest van een hoger plan dat hen bij elkaar had gebracht. Niets was een ongeluk of een vergissing geweest. Het was niet gemakkelijk, maar de beloning was voor hen allemaal fantastisch. Annie was vreselijk dankbaar voor hoe het uiteindelijk was gelopen. Het had zo anders kunnen zijn als ze hadden geaarzeld of de uitdaging niet waren aangegaan. Dan waren ze nooit zo ver gekomen. Maar ze waren allemaal erg moedig geweest. Ze glimlachte wijs terwijl Tom haar opnieuw kuste. De cirkel was rond.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22