De reis
Author: Danielle Steel
Date: 2000-10-02T07:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Contemporary; Chick Lit; Contemporary Romance; Adult; Novels; Drama; Adult Fiction; Abuse
Description: In Danielle Steels roman De reis lijkt het huwelijk van Maddy en Jack Hunter een sprookje. Maar niets is wat het lijkt…Voor de buitenwereld is het huwelijk van Maddy en Jack een sprookje: een gelukkig stel met allebei een droomcarrière. Maddy is presentatrice bij het journaal en Jack is directeur van een televisiestation. De werkelijkheid is het tegenovergestelde. Elke dag wordt Maddy gepest en gekleineerd door Jack. Wanneer zij beroepshalve betrokken raakt bij een commissie die zich inzet voor mishandelde vrouwen, opent dat haar ogen en begint ze aan een reis. Een innerlijke reis op weg naar
Publisher: Luitingh Sijthoff

Inhoud

Voor de buitenwereld is het huwelijk van Maddy en Jack een sprookje: een gelukkig stel met allebei een droomcarrière. Maddy is presentatrice bij het journaal en Jack is directeur van een televisiestation.

De werkelijkheid is het tegenovergestelde. Elke dag wordt Maddy gesard en gekleineerd door Jack.

Wanneer Maddy beroepshalve betrokken raakt bij een commissie die zich inzet voor mishandelde vrouwen, opent dat haar ogen en begint ze aan een reis.

Een innnerlijke reis op weg naar vrijheid voor zichzelf...

Voor mijn kinderen,

Beatie, Trevor, Todd, Sam,

Victoria, Vanessa, Maxx en Zara,
die ver met me zijn meegereisd
met vertrouwen, een goed humeur en veel liefde.

En voor Nick,
die veilig in Gods handen is.

Met al mijn liefde.

d.s.

Mijn reis is lang geweest. Ik heb er geen spijt van. Bij tijden was het een donkere, gevaarlijke weg. Dan weer was hij vreugdevol en vol zonneschijn. Hij was vaker moeilijk dan gemakkelijk.

De weg was vanaf het begin vol gevaren voor me, het bos vaak ondoordringbaar, de bergen hoog, de duisternis angstaanjagend. En door dat alles, zelfs in de nevelen, was er een spikkeltje licht, een kleine ster die me leidde.

Ik ben zowel wijs als dwaas geweest. Ik ben bemind geweest, bedrogen en verlaten. Tot mijn grote spijt heb ik ongewild anderen gekrenkt en ik vraag hun nederig om vergeving. Ik heb degenen die mij hebben gekwetst vergeven, en ik hoop dat ze mij willen vergeven dat ik hen in staat heb gesteld me te kwetsen. Ik heb veel liefgehad, en me met hart en ziel gegeven. En zelfs als ik diep gekwetst was ging ik door op de weg naar liefde en vrijheid, met geloof en hoop, en zelfs met blind vertrouwen. De reis gaat door, gemakkelijker dan hij is geweest.

Voor diegenen die nog steeds verloren zijn in de duisternis; ik hoop dat uw reisgenoten u goed behandelen. Dat u veilige havens en open plekken in het bos vindt als u die nodig hebt. Dat u koele wateren vindt waar u veilig kunt drinken, uw dorst kunt lessen en uw wonden kunt wassen. En dat u op een dag genezing zult vinden.

Als we elkaar ontmoeten zullen we elkaar de hand reiken en elkaar herkennen. Het licht is er, het wacht op ons. We moeten allen, elk op onze eigen manier, reizen tot we het vinden. Om het te bereiken hebben we vastberadenheid.

kracht en moed, dankbaarheid en geduld nodig. En na dat alles, wijsheid. En aan het einde van de reis zullen we onszelf vinden, zullen we rust vinden, en de liefde waarvan we tot nu toe alleen maar konden dromen.

Moge God u op uw reis bijstaan en beschermen.

d.s.

'Reis'

'... Heel mijn leven
heb ik gezocht naar rust en vrede;

Nu verlang ik ernaar te gaan liggen in dit hoge gras
en mijn ogen te sluiten.'

Edna St. Vincent Millay

1

De lange, zwarte limousine in de lange rij van soortgelijke auto's, ging langzamer rijden en kwam tot stilstand. Het was een zwoele avond, begin juni, en twee mariniers in smetteloze uniformen stapten naar voren toen Madeleine Hunter gracieus uit de auto kwam bij de oostelijke ingang van het Witte Huis. Een helder belichte vlag wapperde in de zomerbries, en ze glimlachte tegen een van de mariniers toen die salueerde. Ze was lang en heel slank en ze droeg een witte avondjurk die één schouder bloot liet. Haar donkere haar zat in een keurige wrong waardoor haar lange hals en haar blote schouder prachtig uitkwamen.

Ze had een romige huid en blauwe ogen, en ze bewoog zich met enorme waardigheid en sierlijkheid op haar zilveren sandalen met hoge hakken. Haar ogen dansten terwijl ze glimlachte toen een fotograaf een foto van haar nam. Toen haar man uitstapte en zich bij haar voegde, werd er weer gefotografeerd. Jack Hunter was een forse man van vijfenveertig. Hij had de basis voor zijn fortuin gelegd tijdens zijn carrière als proffootballspeler. Hij had zijn geld buitengewoon slim geïnvesteerd, had een tijdje handel gedreven, kocht toen eerst een radiostation, voegde er toen televisie aan toe, en bezat op z'n veertigste een van de belangrijkste kabeltelevisiemaatschappijen. Jack Hunter had zijn vermogen allang omgezet in groot kapitaal. En hij was groot kapitaal.

De fotograaf nam nog een foto van hen, en toen verdwenen ze snel in het Witte Huis. Ze vormden een opvallend paar, en dat was al zeven jaar zo. Madeleine was vierendertig en op haar vijfentwintigste in Knoxville door hem ontdekt. Haar lijzige manier van praten was allang verdwenen, net als die van hem. Jack kwam uit Dallas, en hij sprak op een indrukwekkende, afgemeten manier die de toehoorder er onmiddellijk van overtuigde dat hij precies wist wat hij deed. Hij had donkere ogen die zijn prooi tot in alle hoeken van de kamer achtervolgden. Hij kon tegelijkertijd naar verschillende gesprekken luisteren en toch de indruk wekken dat hij zich concentreerde op degene met wie hij aan het praten was. Mensen die hem goed kenden zeiden dat er momenten waren waarop zijn ogen dwars door je heen leken te gaan, en andere momenten waarop je het gevoel kreeg dat hij op het punt stond je te liefkozen. Hij had iets indrukwekkends en haast hypnotisch over zich. Als je hem zag, zo gesoigneerd in zijn smoking met het perfect gesteven overhemd, en met zijn keurig gekamde donkere haar, was hij iemand die je wilde leren kennen en bij wie je dicht in de buurt wilde zijn.

Hij had datzelfde effect op Madeleine gehad toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten in Knoxville, toen zij niet veel meer dan een meisje was. Ze was van Chattanooga naar Knoxville verhuisd en had toen de lijzige manier van spreken gehad die in Tennessee gangbaar is. Bij het televisiestation waar ze werkte was ze eerst receptioniste geweest, en toen werd ze, door een staking, gedwongen om eerst het weer en vervolgens het nieuws voor de camera te presenteren. Ze was onbeholpen en verlegen, maar zo mooi dat de kijkers als gebiologeerd naar haar zaten te staren. Ze leek meer op een fotomodel of een filmster, maar ze had een 'dochter van de buren'-uitstraling waar iedereen dol op was, en een verbluffend talent om tot de kern van een verhaal door te dringen. Jack was helemaal van zijn stuk gebracht toen hij haar voor het eerst zag. Haar woorden en haar ogen waren opwindend.

'Wat doe je hier, mooi meisje? De harten van alle jongens breken, wed ik,' had hij tegen haar gezegd. Ze zag er geen minuut ouder uit dan twintig, hoewel ze bijna vijf jaar ouder was. Hij was naar haar toe gegaan om met haar te praten toen ze uit de lucht was.

'Nee, hoor,' zei ze lachend. Hij was aan het onderhandelen over de overname van het station, en twee maanden later had hij het inderdaad gekocht. Hij had haar meteen tot co-presentator van het nieuws en van de actualiteitenprogramma's benoemd, en stuurde haar naar New York om alles te leren over televisienieuws, en hoe ze haar haar en haar make-up moest verzorgen. En het effect was indrukwekkend toen hij haar weer op de tv zag. Binnen een paar maanden was haar carrière van start gegaan en goed op dreef gekomen.

Jack had haar geholpen zich los te maken van de nachtmerrie waarin ze had geleefd, met een man met wie ze op haar zeventiende was getrouwd en die haar op alle mogelijke manieren had mishandeld. Het was niet anders dan wat ze als kind in Chattanooga tussen haar ouders had zien gebeuren. Bobby Joe was haar vriendje geweest op de middelbare school, en ze waren acht jaar getrouwd toen Jack Hunter het kabeltelevisiestation in Washington kocht, en haar een onweerstaanbaar aanbod deed. Hij wilde haar als zijn prime time presentator, en hij beloofde haar dat hij haar, als ze de baan aannam, zou helpen haar leven weer op de rails te zetten en voor alle belangrijke zaken zou zorgen.

Hij kwam persoonlijk naar Knoxville in een limousine. Ze ontmoette hem bij het Greyhound-busstation, met een kleine Samsonitekoffer en een paniekerige blik in haar ogen. Ze stapte zonder een woord bij hem in de auto, en samen reden ze helemaal naar Washington. Bobby Joe had er maanden voor nodig om erachter te komen waar ze was, en tegen die tijd had ze, met Jacks hulp, al een scheiding aangevraagd. Een jaar later waren ze getrouwd. Ze was nu al zeven jaar mevrouw Jack Hunter, en Bobby Joe en zijn onvoorstelbare mishandelingen waren een vage nachtmerrie geworden. Ze was nu een ster. Ze leidde een sprookjesleven. Ze was bekend en ze werd in het hele land gerespecteerd en bewonderd. En Jack behandelde haar als een prinses. Toen ze arm in arm het Witte Huis binnenliepen, en in de rij stonden voor de receptie, zag ze er ontspannen en gelukkig uit. Madeleine Hunter had geen zorgen. Ze was getrouwd met een belangrijke, machtige man die, zo wist ze, van haar hield. Ze wist dat haar nooit meer iets ergs zou overkomen. Jack Hunter zou dat niet laten gebeuren. Ze was nu veilig.

De president en de First Lady gaven hun een hand in de East Room, en de president zei op gedempte toon tegen Jack dat hij later even alleen met hem wilde praten. Jack knikte en glimlachte tegen hem, terwijl Madeleine met de First Lady babbelde. Ze kenden elkaar goed. Maddy had haar verscheidene malen geïnterviewd, en de Hunters werden vaak op het Witte Huis uitgenodigd. Toen Madeleine aan de arm van haar man de kamer binnenkwam, keken de mensen op en glimlachten en knikten; iedereen herkende haar. Ze had het ver geschopt sinds Knoxville. Ze wist niet waar Bobby Joe nu was, en het kon haar niet meer schelen ook. Het leven dat ze met hem had gehad leek nu volkomen onwerkelijk. Dit was haar realiteit, een wereld van macht en van belangrijke mensen, en zij was een stralende ster temidden van hen.

Ze mengden zich onder de andere gasten. Madeleine stond gezellig met de Franse ambassadeur te babbelen die haar aan zijn vrouw voorstelde, terwijl Jack ging praten met een senator die aan het hoofd stond van de senaatscommissie voor gedragsnormen. Er was een zaak die Jack met hem wilde bespreken. Madeleine keek vanuit haar ooghoeken naar hen, toen de Braziliaanse ambassadeur, samen met een aantrekkelijk vrouwelijk congreslid uit Mississippi, op haar af liep. Het was, zoals altijd, een interessante avond. Tijdens het diner zat ze tussen een senator uit Illinois en een congreslid uit Californië die ze alle twee al eerder had ontmoet, en die alle twee de hele avond wedijverden om haar aandacht. Jack zat tussen de First Lady en Barbara Walters. Het was al laat op de avond voor hij zich weer bij zijn vrouw voegde en haar meenam naar de dansvloer.

'Hoe was het?' vroeg hij langs zijn neus weg, terwijl hij onder het dansen een paar sleutelfiguren gadesloeg. Jack verloor de mensen om hem heen zelden uit het oog, en hij had gewoonlijk al gepland wie hij wilde zien, met wie hij wilde praten en met wie hij weer in contact wilde komen, ofwel voor een verhaal, of voor een zakelijke kwestie. Hij miste zelden, of eigenlijk nooit, een kans, en hij bracht nooit een avond door zonder vooropgezet plan. Hij had een onderonsje van een paar minuten met de president gehad, en president Armstrong had hem toen uitgenodigd in het weekend naar Camp David te komen om te lunchen en om de conversatie daar voort te zetten. Maar nu concentreerde Jack zich op zijn vrouw.

'En, hoe was het met senator Smith? Wat had hij allemaal te vertellen?'

'Het gebruikelijke. We hebben het over het nieuwe wetsvoorstel voor de belasting gehad.' Ze glimlachte tegen haar knappe echtgenoot. Ze was nu een vrouw van de wereld, buitengewoon beschaafd en elegant. Ze was, zoals Jack graag zei, van top tot teen zijn schepping. Hij streek alle eer op voor hetgeen zij had bereikt en voor het enorme succes dat ze had bij zijn omroep, en hij vond het heerlijk haar daarmee te plagen.

'Dat klinkt behoorlijk sexy,' zei hij, doelend op het wetsontwerp. De Republikeinen waren erover in alle staten, maar Jack verwachtte dat de Democraten deze,slag wel zouden winnen, helemaal nu de president zo vierkant achter hen stond. 'Hoe was het met congreslid Wooley?'

'Dat is zo'n lieverd,' zei ze, en ze glimlachte weer tegen Jack. Zoals altijd bracht zijn aanwezigheid haar een beetje in verwarring. Er was iets in het uiterlijk van haar man, zijn charisma, zijn uitstraling, dat haar nog steeds imponeerde. 'Hij praatte over zijn hond en over zijn kleinkinderen. Dat doet hij altijd.' Dat vond ze zo aardig aan hem, en hij was gek op de vrouw met wie hij al bijna zestig jaar was getrouwd. 'Het is een wonder dat hij nog steeds gekozen wordt,' zei Jack toen de muziek stopte.

'Ik denk dat iedereen hem graag mag.' Ondanks haar voorspoed had ze nog steeds het warme hart van het buurmeisje uit Chattanooga. Ze vergat nooit waar ze vandaan kwam en ze had nog steeds iets naïefs over zich, heel anders dan haar man, die nogal scherp was, en die af en toe zelfs kwetsend en agressief kon zijn. Ze vond het leuk om met mensen over hun kinderen te praten. Zelf had ze geen kinderen. Jack had twee zoons op college in Texas. Hij zag hen zelden, maar ze waren erg op Maddy gesteld. Ondanks zijn enorme succes had hun moeder geen goed woord voor hem over, of voor Maddy. Ze waren al vijftien jaar gescheiden, en het woord dat ze het meest gebruikte om hem te beschrijven, was meedogenloos.

'Zullen we gaan?' vroeg Jack terwijl hij nog eens om zich heen keek en besloot dat hij met iedereen die ertoe deed had gesproken, en dat de party bijna afgelopen was. De president en de First Lady waren net vertrokken, en hun gasten stond het nu vrij om ook weg te gaan. Jack zag geen reden om nog langer te blijven. Maddy wilde ook wel naar huis, ze moest de volgende ochtend vroeg op de redactie zijn.

Ze verlieten de party, en hun chauffeur stond dicht bij de deur op hen te wachten. Maddy nestelde zich behaaglijk naast haar man in de limousine. Dit was wel even iets anders dan de oude Chevrolet truck van Bobby Joe, de feestjes in de plaatselijke bar, en de vrienden die ze bezochten in hun caravans. Soms vond ze het gewoon moeilijk te geloven dat haar twee zo uiteenlopende levens in één mensenleven pasten. Dit was allemaal zo anders. Ze bewoog zich in een wereld van presidenten en koningen en koninginnen, politici, en prinsen en magnaten zoals haar man.

'Waar heb je vanavond met de president over gepraat?' vroeg ze, een geeuw onderdrukkend. Ze zag er nog net zo mooi en verzorgd uit als aan het begin van de avond. En hoewel ze dat niet besefte, was ze een enorme aanwinst voor haar man. Hij werd nu gezien als de man van Madeleine Hunter, en niet als de man die haar had gecreëerd, en als hij zich daarvan bewust was, liet hij dat nooit aan Maddy merken.

'De president en ik hebben iets bijzonder interessants besproken,' zei Jack vaag, 'zodra ik de vrijheid heb erover te praten, zal ik het je vertellen.'

'Wanneer zal dat zijn?' vroeg ze met hernieuwde belangstelling. Ze was niet alleen zijn vrouw, ze was een vakkundige verslaggever geworden die hield van haar werk, van de mensen met wie ze werkte, en van de redactiekamer. Ze had het gevoel of ze haar vingers aan de pols van de natie had.

'Dat weet ik nog niet. Ik ga zaterdag met hem lunchen op Camp David.'

'Dan moet het belangrijk zijn.' Maar dat was het altijd. Alles wat met de president te maken had was potentieel een belangrijk verhaal.

Ze reden de korte afstand naar R Street, kletsten nog wat over de party, en Jack vroeg haar of ze Bill Alexander had gezien.

'Alleen van een afstand. Ik wist niet dat hij weer terug was in Washington.' Hij had de laatste zes maanden, na de dood van zijn vrouw in Colombia het jaar daarvoor, in afzondering geleefd. Het was een vreselijk verhaal geweest dat Maddy zich maar al te duidelijk herinnerde. Ze was door terroristen gekidnapt, en ambassadeur Alexander had de onderhandelingen zelf gevoerd, maar blijkbaar nogal onhandig. Nadat ze het losgeld hadden gekregen, hadden de terroristen haar alsnog vermoord. De ambassadeur had kort daarna ontslag genomen.

'Hij is een dwaas,' zei Jack, zonder iets van consideratie of medelijden. 'Hij had nooit moeten proberen het zelf te regelen. Iedereen kon zien wat er dan zou gebeuren.'

'Ik denk dat hij dat niet geloofde,' zei Maddy zacht.

Even later waren ze thuis en liepen ze samen naar boven terwijl Jack zijn das afdeed.

'Ik moet morgen vroeg op kantoor zijn,' zei ze, terwijl hij in hun slaapkamer zijn overhemd losknoopte, en zij haar jurk uittrok en voor hem stond in niet meer dan een panty en haar zilveren sandalen met hoge hakken. Ze had een prachtig lichaam dat aan hem bepaald niet verspild was, net zomin als dat in haar vorige leven het geval was geweest, hoewel de twee mannen met wie ze was getrouwd wel heel erg verschillend waren. De ene was een ruwe, gewelddadige bruut die het niet kon schelen wat haar gevoelens waren of hoe ze gilde als hij haar pijn deed; de ander was zo rustig, zo voorzichtig, had klaarblijkelijk zoveel consideratie met haar. Bobby Joe had haar armen een keer gebroken, en ze had haar been gebroken toen hij haar van de trap duwde. Dat gebeurde vlak nadat ze Jack had ontmoet, en hij was razend jaloers op hem geweest. Ze had gezworen dat ze niets met Jack had, en dat had ze toen ook niet. Hij was haar werkgever en ze waren gewoon bevriend. De rest was later gekomen nadat ze uit Knoxville vertrokken was en naar Washington was verhuisd om voor hem bij zijn kabelomroep te gaan werken. Ze was amper een maand in Washington toen zij en Jack geliefden werden, maar haar scheiding was toen al in behandeling.

'Waarom ga je vroeg naar kantoor?' vroeg Jack over zijn schouder terwijl hij in zijn zwartmarmeren badkamer verdween. Ze hadden het huis vijf jaar geleden van een rijke Arabische diplomaat gekocht. Beneden waren een complete fitnessruimte en een zwembad, prachtige salons die Jack graag gebruikte om te ontvangen, en alle zes de badkamers waren van marmer. Het huis had vier slaapkamers.

Er bestonden geen plannen om een van de logeerkamers tot kinderkamer om te bouwen. Jack had haar van meet af aan heel duidelijk gemaakt dat hij geen kinderen wilde. Hij had geen plezier beleefd aan de twee die hij had toen die opgroeiden, en hij had geen behoefte aan meer kinderen. In feite verbood hij het haar. Na een korte periode van rouw om de baby's die ze nooit zou krijgen had Maddy zich, op Jacks aandringen, laten steriliseren. Ze dacht dat het misschien maar beter was, ze had tijdens haar jaren met Bobby Joe vijf abortussen gehad, en ze wist niet eens zeker of ze nog wel een normale baby zou kunnen krijgen. Het leek gemakkelijker om Jack zijn zin te geven en geen risico's te nemen. Hij had haar zoveel gegeven en hij had nog zulke geweldige plannen voor haar, dat ze zijn argument dat kinderen een sta-in-de-weg en een belemmering voor haar carrière zouden zijn wel kon begrijpen. Maar er waren momenten waarop ze de onomkeerbaarheid van haar beslissing betreurde. Veel mensen die ze kende kregen op hun vierendertigste nog kinderen, en zij had nu alleen maar Jack. Ze vroeg zich af of ze het later, als ze ouder werd, nog meer zou betreuren dat ze geen kinderen en kleinkinderen had. Maar voor het leven dat ze deelde met Jack Hunter was dit offer niet te veel gevraagd. Het was zo belangrijk geweest voor Jack. Hij had erop gestaan.

Ze kwamen elkaar weer tegen in hun grote, knusse bed. Jack trok haar naar zich toe, en zij kroop lekker tegen hem aan en legde haar hoofd op zijn schouder. Voor het slapen gaan lagen ze vaak zo nog wat te praten over de gebeurtenissen van de dag, de mensen die ze hadden ontmoet en de party's waar ze heen waren geweest. Nu deden ze dat ook, en Maddy probeerde te raden wat de president van plan was.

'Ik heb al gezegd dat ik het je zal vertellen zodra ik kan, hou op met raden.'

'Geheimen maken me dol,' zei ze giechelend.

'Jij maakt mij dol,' zei hij, terwijl hij haar satijnen huid onder de zijdeachtige nachtpon voelde. Hij kreeg nooit genoeg van haar, ze verveelde hem nooit, in bed of daarbuiten, en het deed hem plezier te weten dat ze van hem was, lichaam en ziel, niet alleen bij de omroep, maar ook in hun slaapkamer. Vooral daar had hij een onverzadigbaar verlangen naar haar, en soms had ze het gevoel dat hij haar zou verslinden. Hij hield van alles aan haar, wist alles wat ze deed, wilde van elk moment van de dag weten waar ze was en wat ze deed. En hij had daar veel over te zeggen. Maar nu kon hij alleen maar denken aan het lichaam waar hij nooit genoeg van kreeg, en toen hij haar kuste en stevig beetpakte, kreunde ze zachtjes. Ze verzette zich nooit tegen de manier waarop hij haar nam, of hoe vaak. Ze vond het heerlijk dat hij zo naar haar verlangde en dat ze hem nog steeds zo opwond. Het was allemaal zo anders dan het met Bobby Joe was geweest. Bobby had haar alleen maar willen gebruiken en kwetsen. Jack raakte opgewonden door schoonheid en macht. Maddy 'gemaakt' te hebben gaf hem een gevoel van macht, en haar in bed te 'bezitten' maakte hem bijna uitzinnig.

2

Maddy stond, zoals altijd, om zes uur op en glipte zachtjes naar haar badkamer. Ze douchte en kleedde zich aan. Haar haar en haar make-up zouden straks, zoals iedere dag, bij de tv-studio gedaan worden. Toen Jack om halfacht gekamd en geschoren en in een donkergrijs pak en gesteven wit overhemd naar beneden kwam, zat ze met een fris gezicht, in een donkerblauw broekpak, in de keuken koffie te drinken en de krant te lezen.

Ze keek op toen ze hem binnen hoorde komen en leverde commentaar op het nieuwste schandaal in het Congres. Een van de leden was de vorige avond gearresteerd wegens omgang met een hoer. 'Je zou toch denken dat ze beter moesten weten,' zei ze terwijl ze hem de Post overhandigde en zelf The Wall Street Journal pakte. Ze las graag de kranten voor ze naar de redactie ging. Meestal las ze The New York Times op weg naar haar werk, en als ze tijd had ook nog de Herald Tribune.

Ze vertrokken samen om acht uur, en Jack vroeg of ze aan een verhaal werkte waardoor ze zo vroeg naar het werk ging. Soms vertrok ze pas om tien uur. Ze werkte meestal de hele dag aan artikelen, en nam interviews af tijdens de lunch. Haar eerste uitzending was pas om vijf uur, en dan was er nog een om halfacht. Om acht uur was ze klaar, en als ze 's avonds nog ergens naartoe gingen, verkleedde ze zich in haar kleedkamer bij de omroep. Het waren lange dagen voor hen beiden, maar ze deden het graag.

'Greg en ik werken aan een serie interviews met vrouwen in het Congres. We willen uitvissen wie wat doet, en wanneer. We hebben al vijf vrouwen op onze lijst. Ik denk dat het een goed verhaal wordt.' Greg Morris was haar co-presentator, een jonge zwarte verslaggever uit New York met wie ze de afgelopen twee jaar had samengewerkt. Ze waren erg op elkaar gesteld, en werkten graag samen.

'Vind je niet dat je zelf een verhaal moet maken? Waarom heb je Greg erbij nodig?'

'Het houdt het interessant,' zei ze koeltjes, 'het mannelijk perspectief.' Ze had haar eigen ideeën over het programma die nogal eens verschilden van die van haar man en ze vertelde hem niet altijd even graag waar ze mee bezig was. Ze wilde niet dat hij zich met haar verhalen bemoeide. Het viel soms niet mee om met het hoofd van de omroep getrouwd te zijn.

'Heeft de First Lady je gisteravond nog gevraagd om zitting te nemen in haar commissie die zich gaat bezighouden met geweld tegen vrouwen?' vroeg Jack, en Maddy schudde haar hoofd. Ze had vage geruchten gehoord over de commissie die de First Lady bezig was op te richten, maar die had er niets over tegen Maddy gezegd.

'Nee, ze heeft me niets gevraagd.'

'Dat doet ze dan nog,' zei Jack. 'Ik heb tegen haar gezegd dat je het dolgraag zult doen.'

'Dat is ook zo, als ik er tijd voor heb. Het ligt eraan wat het precies inhoudt.'

'Ik heb gezegd dat je het zult doen,' zei Jack botweg. 'Het is goed voor je imago.'

Maddy zat even zwijgend uit het raam te staren. Ze werden naar hun werk gereden door de chauffeur van Jack die al jaren bij hem was, en die ze allebei volkomen vertrouwden. 'Ik zou die beslissing graag zelf willen nemen,' zei ze zacht. 'Waarom heb je tegen haar gezegd dat ik het zou doen?' Ze voelde zich net een kind als hij dat deed. Hij was maar elf jaar ouder dan zij, maar soms behandelde hij haar alsof zij het kind was, en hij de vader.

'Dat zeg ik net. Het is goed voor je imago. Beschouw het maar als een beleidsbeslissing door het hoofd van de omroep.' Zoals zoveel van zijn beslissingen. Ze vond het afschuwelijk als hij dat deed, en dat wist hij best. Het ergerde haar echt. 'Bovendien heb je net gezegd dat je het graag zou willen.'

'Als ik tijd heb. Laat dat aan mij over.' Maar toen waren ze al bij de omroep en Charles deed het portier voor hen open. Er was geen tijd om het gesprek voort te zetten. Jack zag er trouwens niet naar uit of hij dat van plan was. Zijn besluit stond kennelijk vast. Na een snelle afscheidskus verdween hij in zijn privé-lift, en nadat ze langs de beveiliging en de metaaldetector was gegaan, nam Maddy de lift naar de redactiekamer. Ze had daar" een kantoor, een secretaresse en een research-assistent, en Greg Morris had een iets kleiner kantoor dicht bij dat van haar. Hij wuifde toen hij haar snel in haar kantoor zag verdwijnen, en even later kwam hij met een mok koffie in zijn hand binnen.

'Goedemorgen... of is het dat niet?' Hij bekeek haar aandachtig en meende iets te ontdekken toen ze hem aankeek. Ze kookte inwendig, hoewel dat moeilijk te zien was tenzij je haar goed kende. Maddy vond het niet prettig om boos te worden. In haar vorige leven had boosheid gevaar betekend, en dat vergat ze nooit.

'Mijn man heeft zojuist een "beleidsbeslissing" genomen.' Ze keek Greg met onverbloemde ergernis aan. Hij was als een broer voor haar.

'O jee. "Word ik ontslagen?' Hij plaagde maar wat, zijn waarderingscijfers waren bijna net zo hoog als die van haar, maar met Jack wist je nooit waar je aan toe was. Hij was in staat om plotselinge, schijnbaar irrationele beslissingen te nemen die niet voor onderhandeling vatbaar waren. Maar voor zover Greg wist, mocht Jack hem wel.

'Nee, zo erg is het nou ook weer niet,' stelde Maddy hem snel gerust. 'Hij heeft de First Lady verteld dat ik zitting zal nemen in haar commissie die zich gaat bezighouden met geweld tegen vrouwen, zonder het eerst aan mij te vragen.'

'Ik dacht dat je dat soort dingen graag deed,' zei Greg die zich onderuit liet zakken in de stoel tegenover haar bureau, terwijl zij stijfjes in haar stoel zat.

'Daar gaat het niet om, Greg. Ik wil graag dat zoiets eerst aan mij gevraagd wordt. Ik ben volwassen.'

'Hij nam waarschijnlijk aan dat je het zou willen. Je weet hoe dom mannen soms zijn. Ze vergeten alles wat tussen A en Z ligt te doorlopen, en veronderstellen gewoon iets.'

'Hij weet dat ik daar een hekel aan heb.' Maar ze wisten alle twee ook dat Jack een heleboel beslissingen voor haar nam. Zo was het altijd tussen hen geweest. Hij zei dat hij wist wat het beste voor haar was.

'Ik vind het vervelend dat ik nu met die mededeling kom, maar we hebben net gehoord van een andere "beleidsbeslissing" die hij gisteren genomen moet hebben, en die vlak voor je binnenkwam vanaf de Olympus aan ons bekend is gemaakt.' Greg keek bepaald niet blij toen hij dat zei. Hij was een lange, knappe Afro-Amerikaan met gracieuze bewegingen en een prettige manier van doen. Als kind had hij danser willen worden, maar het was het nieuws geworden en hij vond het heerlijk.

'Waar heb je het over?' vroeg Maddy met een bezorgd gezicht.

'Hij heeft een heel segment uit het programma gehaald. Ons politieke commentaar in de halfacht-uitzending.'

'Wat heeft hij gedaan? Waarom? De mensen vinden dat prachtig. En wij doen het graag.'

'Hij wil meer hard nieuws op die tijd. Ze zeiden dat het een op kijkcijfers gebaseerd besluit was. Ze willen dat we het op deze manier proberen.'

'Waarom heeft hij er niet met ons over gepraat?'

'Heeft hij ons ooit iets gevraagd, Maddy? Kom op, meisje, jij kent hem heel wat beter dan ik. Jack Hunter neemt zijn eigen beslissingen, zonder de talenten die de uitzending maken te raadplegen. Dat is toch nauwelijks nieuws te noemen.'

'Verdomme.' Ze zag er nijdig uit toen ze een kop koffie voor zichzelf inschonk. 'Leuk is dat. Dus helemaal geen redactionele commentaren meer? Dat is gewoon stompzinnig.'

'Dat vond ik ook, maar Vader Weet het Beter. Ze zeiden dat ze het misschien terugzetten in het programma van vijf uur als men erover gaat klagen. Maar op het ogenblik niet.'

'Geweldig. Jezus, je zou toch verwachten dat hij me had gewaarschuwd.'

'Zoals hij anders ook altijd doet, hè, Pocahontas? Doe me een lol, zeg. Laten we het nou maar onder ogen zien, we zijn gewoon werknemers.'

'Ja, dat zal het zijn.' Ze zette haar ergernis van zich af en ging samen met Greg nadenken over wie van de vrouwelijke Congresleden die ze al hadden geselecteerd, ze het eerst zouden interviewen. Het was bijna elf uur toen ze klaar waren, en Maddy ging naar buiten om wat boodschappen te doen en een broodje te pakken. Om één uur zat ze weer achter haar bureau aan de Congres-interviews te werken. Ze bleef de hele middag aan haar bureau, en om vier uur ging ze naar 'haar en make-up' waar ze Greg trof, en ze praatten over de berichten waaraan ze die middag hadden gewerkt. Tot zover was er niets belangrijks.

'Heb je Jack al een knal voor z'n kop gegeven vanwege onze commentaren?' Hij grijnsde tegen haar.

'Nee, dat doe ik straks wel als ik hem zie.' Ze zag hem nooit gedurende de dag, hoewel ze meestal samen weggingen van het werk. Het kwam ook wel voor dat hij na het werk zonder haar ergens heen moest, en dan ging ze alleen naar huis en wachtte daar op hem.

Het nieuws van vijf uur ging goed, en Greg en zij hingen wat rond en praatten wat, zoals altijd terwijl ze wachtten tot ze weer op moesten om halfacht. Om acht uur waren ze klaar, en Jack verscheen toen ze van de set kwam. Ze zei Greg gedag, deed haar microfoon af, pakte haar handtas en vertrok even later met Jack. Ze hadden beloofd om nog even naar een cocktailparty in Georgetown te gaan.

'Wat is er verdomme met onze commentaren gebeurd?' vroeg ze hem terwijl ze naar Georgetown reden.

'De kijkcijfers toonden aan dat de mensen er genoeg van hadden.'

'Dat is flauwekul, Jack, ze zijn er juist dol op.'

'Dat is niet wat wij te horen kregen,' zei hij vastberaden, onaangedaan door haar opmerking.

'Waarom heb je me er vanochtend niets over gezegd?' Ze zag er nog steeds geërgerd uit.

'Het moest via bepaalde kanalen gaan.'

'Je hebt het me zelfs niet eens gevraagd. Het zou prettig geweest zijn het te weten. Volgens mij heb je in dit geval echt een verkeerde beslissing genomen.'

'Laten we maar afwachten wat de kijkcijfers ons vertellen.' Ze waren inmiddels bij de party in Georgetown aangekomen en ze raakten elkaar een poosje kwijt in de drukte. Ze zag Jack niet meer tot hij haar twee uur later kwam zoeken en vroeg of ze klaar was om te vertrekken. Ze wilden alle twee wel weg, het was een lange dag geweest en het was de vorige avond op het Witte Huis ook al laat geworden.

Ze spraken niet veel onderweg naar huis, en hij herinnerde haar eraan dat hij de volgende ochtend naar Camp David ging voor zijn lunch met de president. 'Ik zie je wel bij het vliegtuig om halfdrie,' zei hij. Ze gingen ieder weekend naar Virginia. Jack had daar een jaar voor hij Maddy leerde kennen een ranch gekocht waar hij dol op was en waar zij aan gewend was geraakt. Het bestond uit een grillig, gerieflijk huis met mijlen land eromheen. Hij had stallen en een paar volbloeden. Maar ondanks de aangename omgeving verveelde Maddy zich daar altijd.

'Wil je dit weekend niet gewoon in de stad blijven?' vroeg ze hoopvol, nadat Charles hen had afgezet.

'Dat kan niet. Ik heb senator McCutchins en zijn vrouw uitgenodigd voor het weekend.' Dat had hij haar ook niet verteld.

'Was dat ook een geheim?' vroeg Maddy geïrriteerd. Ze kon het niet uitstaan als hij haar niets vroeg over dat soort dingen, of het haar ten minste vertelde.

'Het spijt me, Maddy. Ik heb het druk gehad. Ik heb veel aan mijn hoofd deze week. Er is iets ingewikkelds gaande op kantoor.' Ze vermoedde dat hij afgeleid was door de bespreking op Camp David, maar hij had haar toch wel kunnen vertellen dat het echtpaar McCutchins dit weekend kwam. Hij glimlachte vriendelijk tegen haar. 'Dat was onnadenkend van me. Het spijt me, liefje.' Het was moeilijk om boos op hem te blijven als hij het zo zei. Hij kon zo ontwapenend zijn, en net als ze boos op hem begon te worden, merkte ze altijd dat ze dat niet kon.

'Het is goed. Ik had het gewoon graag willen weten.' Ze nam niet de moeite hem te vertellen dat ze Paul McCutchins niet kon uitstaan. Jack wist dat. Hij was dik, bazig en arrogant, en zijn vrouw zag er altijd uit of ze als de dood voor hem was. Elke keer als Maddy haar ontmoette leek ze te angstig om meer dan twee woorden te spreken, en ze leek bang voor haar eigen schaduw. Zelfs hun kinderen zagen er angstig uit. 'Brengen ze hun kinderen mee?' Ze hadden drie bleke, zeurderige kinderen die Maddy niet graag om zich heen had. Over het algemeen hield Maddy van kinderen, alleen niet van die van de McCutchins'.

'Ik heb gezegd dat ze ze niet mee moeten brengen,' zei Jack met een grijns. 'Ik weet dat jij ze niet kunt uitstaan, wat ik je niet kwalijk kan nemen. Bovendien maken ze de paarden aan het schrikken.'

'Dat is tenminste iets,' zei Maddy, terwijl ze naar binnen gingen. Het was voor hen beiden een lange week geweest, en ze was moe. Ze viel die avond in Jacks armen in slaap en ze hoorde hem niet eens opstaan de volgende ochtend. Hij zat gekleed en wel de krant te lezen toen ze beneden kwam voor het ontbijt.

Jack gaf haar een kusje en een paar minuten later vertrok hij naar het Witte Huis vanwaar de helikopter van de president hem naar Camp David zou brengen.

'Veel plezier,' zei ze glimlachend, terwijl ze een kop koffie voor zichzelf inschonk. Hij zag er buitengewoon goedgehumeurd uit. Niets wond Jack meer op dan macht. Het was verslavend.

En toen ze hem die middag op het vliegveld ontmoette, straalde hij gewoon. Hij zag eruit of hij het erg naar zijn zin had gehad met Jim Armstrong.

'En, hebben jullie alle problemen van het Midden-Oosten opgelost, of plannen gemaakt voor een oorlogje?' vroeg ze met een ondeugende blik. Als ze hem zo zag staan in de junizon, werd ze weer helemaal verliefd. Hij was zo verdomd aantrekkelijk, en zo knap.

'Zoiets.' Hij glimlachte geheimzinnig toen hij achter haar aan het vliegtuig, dat hij de afgelopen winter had gekocht, instapte. Het was een Gulfstream, en hij was er blij mee. Ze maakten er elk weekend gebruik van, en hij gebruikte het voor zaken.

'Kun je het me vertellen?' Ze stikte van nieuwsgierigheid, maar hij schudde zijn hoofd en lachte. Hij vond het leuk om haar te plagen met iets wat hij wel wist en zij niet.

'Nog niet. Maar wel gauw.'

Er waren twee piloten en twintig minuten later stegen ze op en terwijl Jack en Maddy in de gerieflijke stoelen achter in het toestel zaten te babbelen, vlogen ze in zuidelijke richting naar hun ranch in Virginia. Tot Maddy's teleurstelling wachtten de McCutchins' al op hen toen ze daar aankwamen. Ze waren die ochtend met de auto uit Washington vertrokken.

Zoals verwacht gaf Paul McCutchins Jack een flinke klap op zijn rug, trok hij Maddy veel te dicht tegen zich aan toen hij haar omhelsde, en zei zijn vrouw Janet niets. Haar ogen ontmoetten die van Maddy maar heel even. Het leek wel of ze bang was dat Maddy een of ander duister geheim zou ontdekken als ze haar langer in de ogen keek. Er was iets aan Janet dat Maddy altijd een ongemakkelijk gevoel gaf. Ze had geen idee wat het was, en het interesseerde haar niet genoeg om erover na te denken.

Jack wilde met Paul een wetsvoorstel bespreken dat hij bekrachtigd wilde zien. Het had iets te maken met wapenbeperking, altijd een gevoelig onderwerp met een eeuwige nieuwswaarde.

De twee mannen kuierden richting stallen toen Jack en Maddy er nog maar net waren, en dus zat Maddy opgescheept met Janet. Ze stelde voor om naar binnen te gaan en bood haar limonade en koekjes aan die de kokkin zelf had gemaakt. Ze was een fantastische Italiaanse vrouw die al jaren voor hen werkte. Jack had haar eigenlijk al in dienst voor hij met Maddy trouwde. De ranch leek altijd meer van hem dan van hen samen, en hij genoot er veel meer van dan zij. Hij lag afgelegen en geïsoleerd, en Maddy was nooit zo dol geweest op paarden. Jack ontving er vaak mensen die hij zakelijk moest spreken, zoals Paul McCutchins.

Maddy vroeg Janet naar haar kinderen terwijl ze in de zitkamer zaten, en toen ze de limonade op hadden, stelde ze voor om wat in de tuin te gaan wandelen. Het leek een eeuwigheid te duren voor Jack en Paul terugkwamen van de stallen. Om de conversatie gaande te houden babbelde Maddy maar wat over het weer, de ranch, de geschiedenis daarvan, en over de nieuwe rozenstruiken die de tuinman had geplant. Ze schrok toen ze opzij keek naar Janet en zag dat ze huilde. Ze was geen aantrekkelijke vrouw, ze was bleek en te dik, en ze had iets buitengewoon treurigs over zich. Nu meer dan ooit. Terwijl de tranen over haar wangen liepen, zag ze er vreselijk zielig uit.

'Voel je je wel goed?' vroeg Maddy, niet op haar gemak. Maar het was duidelijk dat Janet zich niet goed voelde. 'Kan ik iets voor je doen?' Janet McCutchins schudde haar hoofd en begon nog harder te huilen.

'Het spijt me,' was alles wat ze kon uitbrengen.

'Geeft niet, hoor,' zei Maddy op kalmerende toon. Ze hield stil bij een tuinstoel zodat de vrouw kon gaan zitten en weer tot zichzelf kon komen. 'Wil je een glaasje water?' vroeg Maddy, terwijl ze probeerde niet naar haar te staren. Maar Janet schudde haar hoofd, snoot haar neus en keek Maddy toen aan. Ze had ineens iets opgejaagds over zich toen hun ogen elkaar ontmoetten.

'Ik weet niet wat ik moet doen,' zei ze met een bevende stem die Maddy echt raakte.

'Kan ik op de een of andere manier helpen?' Ze vroeg zich af of de vrouw ziek was, of dat er iets mis was met een van haar kinderen. Ze zag er zo radeloos uit, zo diep ongelukkig. Maddy had geen idee wat het kon zijn.

'Niemand kan me helpen.' Ze klonk volkomen vertwijfeld. 'Ik weet niet wat ik moet doen,' herhaalde ze. 'Het gaat om Paul. Hij haat me.'

'Natuurlijk niet, vast niet,' zei Maddy, die zich nogal stom voelde, ze wist niets van de situatie af. Het kon best zijn dat hij haar haatte. 'Maar waarom zou hij?'

'Hij haat me al jaren. Hij kwelt me. Hij moest met me trouwen omdat ik in verwachting was.'

'Hij zou niet meer bij je zijn als hij dat niet wilde.' Hun oudste kind was twaalf en er waren nog twee jongere kinderen. Maddy moest echter toegeven dat ze nog nooit had gezien dat Paul aardig was voor Janet. Dat was een van die trekjes van hem die haar niet aanstonden.

'We kunnen ons geen scheiding veroorloven, en Paul zegt dat het zijn politieke carrière zou schaden.' Dat was wel mogelijk, maar andere politici hadden het ook overleefd. En toen benam Janet haar de adem met haar volgende uitspraak. 'Hij slaat me.' Toen Maddy dat hoorde stolde het bloed in haar aderen. Janet stroopte behoedzaam haar mouw op en Maddy zag de akelige kneuzingen. Ze had door de jaren heen onplezierige verhalen gehoord over zijn driftige uitbarstingen en zijn arrogante gedrag, en dit bevestigde het voor haar.

'Ik vind het zo erg, Janet.' Ze wist niet wat ze moest zeggen, maar haar hart ging uit naar haar en ze had haar het liefst in haar armen genomen. 'Ga bij hem weg,' zei Maddy zacht. 'Laat hem dat niet doen. Ik ben negen jaar met zo'n man getrouwd geweest.' Ze wist maar al te goed hoe het was, hoewel ze de laatste acht jaar had geprobeerd hem te vergeten.

'Hoe ben jij ontsnapt?' Plotseling waren ze net twee gevangenen van dezelfde oorlog, zoals ze in de tuin zaten te fluisteren.

'Ik ben weggelopen,' zei Maddy. Dat klonk flinker dan ze indertijd was geweest, en ze wilde eerlijk zijn tegenover deze vrouw. 'Ik was doodsbang. Jack heeft me geholpen.' Maar deze vrouw had geen Jack Hunter. Ze was niet jong of mooi, ze had geen hoop, geen carrière, geen uitweg, en ze had drie kinderen die ze mee moest nemen. Haar situatie was heel anders.

'Hij zegt dat hij me vermoordt als ik wegga en de kinderen met me meeneem. En hij zegt dat hij me, als ik het aan iemand vertel, in een psychiatrische inrichting laat opsluiten. Dat heeft hij al eerder gedaan, nadat mijn dochtertje geboren was. Ze hebben me toen met elektroshocks behandeld.' Maddy dacht bij zichzelf dat ze hém daarmee hadden moeten behandelen, op plaatsen die belangrijk voor hem waren, maar dat zei ze niet tegen Janet. Ze had diep medelijden met haar.

'Je moet hulp hebben. Waarom ga je niet naar een blijf-van-mijn-lijfhuis?' stelde Maddy voor.

'Ik weet zeker dat hij me vindt. Hij vermoordt me.' Janet snikte weer.

'Ik zal je helpen,' bood Maddy zonder aarzeling aan. Ze móést iets doen voor deze vrouw. Ze voelde zich schuldiger dan ooit omdat ze haar nooit aardig had gevonden. Maar nu had ze hulp nodig, en als overlevende van dezelfde ellende voelde ze zich verplicht haar te helpen. 'Ik zal uitzoeken waar je heen kunt gaan met je kinderen.'

'Dan komt het in de krant te staan,' zei Janet huilend. Ze voelde zich hulpeloos.

'Het komt ook in de krant als hij je vermoordt,' zei Maddy kordaat. 'Beloof me dat je iets zult ondernemen. Slaat hij de kinderen?' Janet schudde haar hoofd, maar Maddy wist dat het gecompliceerder was dan dat. Zelfs al raakte hij hen niet aan, hij vervormde hun geest en joeg hen angst aan, en op een dag zouden de meisjes trouwen met mannen die net zo waren als hun vader, zoals Maddy had gedaan, en misschien zou hun zoon denken dat het normaal was om zijn vrouw te slaan. Niemand kwam onbeschadigd te voorschijn uit een gezin waarin de moeder werd geslagen. Het had Maddy recht in de armen van Bobby Joe gedreven, en het had ertoe geleid dat ze geloofde dat hij het recht had haar te slaan.

Op het moment dat Maddy Janets hand in de hare nam, hoorden ze de mannen aankomen. Janet trok haar hand snel terug en haar gezicht was meteen weer als van steen. Het was alsof het gesprek nooit had plaatsgevonden toen de twee mannen de tuin in kwamen.

Toen ze die avond alleen waren, vertelde Maddy Jack wat er was gebeurd.

'Hij slaat haar,' zei ze, ze voelde zich er nog steeds ellendig over.

'Paul?' Jack keek verbaasd. 'Dat betwijfel ik. Hij is een beetje een ruwe bonk, maar ik denk niet dat hij zoiets zou doen. Hoe kom je daarbij?'

'Janet heeft het me verteld,' zei Maddy, nu haar loyale vriendin. Ze hadden eindelijk iets gemeen.

'Dat zou ik maar niet al te serieus nemen,' zei Jack rustig.

'Paul heeft me jaren geleden verteld dat ze psychische problemen heeft.'

'Ik heb de kneuzingen gezien,' zei Maddy met een boos gezicht. 'Ik geloof haar. Jack. Ik heb het zelf meegemaakt.'

'Dat weet ik. Maar je weet niet hoe ze aan die kneuzingen komt. Ze kan het wel verzonnen hebben om hem in een kwaad daglicht te stellen. Ik weet dat hij al een tijdje een vriendin heeft. Janet probeert het hem waarschijnlijk betaald te zetten door kwaadaardige dingen over hem te zeggen.' Voor Maddy werd hij met de minuut slechter, en ze twijfelde geen moment aan Janets verhaal. Ze haatte Paul als ze eraan dacht.

'Waarom geloof je haar niet?' vroeg Maddy kwaad. 'Dat begrijp ik niet.'

'Ik ken Paul. Hij zou dat gewoon niet doen.' Maddy kon wel gillen als ze hem zo hoorde. Ze kibbelden erover tot ze naar bed gingen, en ze was zo boos op Jack omdat hij haar niet geloofde dat ze opgelucht was dat ze die avond niet vrijden. Ze voelde zich veel meer verbonden met Janet McCutchins, en had veel meer met haar gemeen dan met haar eigen man. Maar hij scheen niet te merken hoe overstuur zijn vrouw was.

En voor ze de volgende dag vertrokken, herinnerde Maddy haar eraan dat ze informatie voor haar zou inwinnen en contact met haar zou opnemen. Maar Janet keek alsof ze niet begreep waar ze het over had. Ze was te bang dat Paul hen zou horen. Ze knikte alleen maar en stapte in de auto, en een paar minuten later reden ze weg. Toen Jack en Maddy die avond terugvlogen naar Washington, zat Maddy zwijgend naar het landschap onder hen te kijken. Ze moest steeds denken aan Bobby Joe en aan de wanhoop die ze had gevoeld tijdens die eenzame jaren in Knoxville. Toen dacht ze aan Janet en aan de kneuzingen die ze haar had laten zien. Het leek wel of Janet gevangengehouden werd en niet de moed en de energie had van hem te vluchten. In feite was ze ervan overtuigd dat ze dat niet kon. Toen ze in Washington landden, legde Maddy voor zichzelf de gelofte af dat ze alles zou doen wat ze kon om haar te helpen.

3

Toen Maddy maandagochtend op haar werk kwam, liep ze meteen Greg tegen het lijf. Ze volgde hem naar zijn kantoortje en schonk een kop koffie voor zichzelf in.

'Hoe was het weekend van de meest bewonderde en bekroonde tv-presentatrice van Washington?' Hij vond het leuk haar te plagen met het leven dat zij en Jack leidden, en met het feit dat ze vaak op het Witte Huis kwamen. 'Heb je het weekend met onze president doorgebracht, of ben je alleen maar wat gaan winkelen met de First Lady?'

'Heel grappig, wijsneus,' zei ze, en ze nam een slok van de dampende koffie. Ze moest nog steeds denken aan de bekentenis van Janet McCutchins. 'In feite heeft Jack zaterdag met hem geluncht op Camp David.'

'Goddank stel je me nooit teleur. Ik zou het vreselijk vinden te denken dat je, net als de rest van ons, in de rij had gestaan bij een autowasplaats. Ik leef door jou. Ik hoop dat je dat weet. Dat doen we allemaal.'

'Geloof me, zo spannend is het niet.' Ze had trouwens toch nooit het gevoel dat het haar leven was, ze voelde zich altijd alsof ze leefde in de schijnwerpers die ze van haar man leende. 'We hadden dit weekend de McCutchins' te logeren in Virginia. God, wat een walgelijke man.'

'Knappe vent, de senator. Zeer gedistingeerd.' Greg grijnsde tegen haar.

Maddy zweeg even en besloot toen om Greg in vertrouwen te nemen. Ze waren elkaar heel na komen te staan sinds ze met elkaar werkten, een beetje als broer en zus. Ze had niet zo veel vrienden in Washington, ze had nooit de tijd om vrienden te maken en die ze had gemaakt vielen nooit in de smaak bij Jack, en uiteindelijk zette hij haar onder druk om niet meer met hen om te gaan. Ze maakte nooit bezwaar omdat Jack haar zo bezighield, ze was altijd aan het werk. In het begin had ze weleens vrouwen ontmoet die ze aardig vond, maar Jack had altijd iets op hen aan te merken; ze waren dik, of lelijk, of ongeschikt, of indiscreet, of hij dacht dat ze jaloers op haar waren. Hij beschermde Maddy zorgvuldig, maar isoleerde haar daarmee onwillekeurig. De enige mensen met wie ze de kans kreeg om te gaan waren de mensen op haar werk. Ze wist dat zijn beschermende houding goed bedoeld was en ze vond het ook niet erg, maar het betekende wel dat Jack de enige persoon was met wie ze een band had, en de laatste jaren dan met Greg Morris.

'Er is iets afschuwelijks gebeurd dit weekend.' Ze begon voorzichtig, ze voelde zich een beetje opgelaten dat ze Janets geheim ging onthullen. Maddy wist dat ze niet wilde dat erover gesproken werd.

'Heb je je nagel gebroken?' Hij pestte haar, en meestal moest ze daarom lachen, maar deze keer keek ze ernstig.

'Het gaat om Janet.'

'Ze ziet er behoorlijk kleurloos en saai uit. Ik heb haar maar een paar keer gezien bij party's van de Senaat.'

Maddy zuchtte, en besloot toen de sprong te wagen. Ze vertrouwde Greg volkomen. 'Hij slaat haar.'

'Wat? De senator? Weet je dat zeker? Dat is nogal ernstig.'

'Heel ernstig. Ik geloof haar. Ze heeft me de kneuzingen laten zien.'

'Heeft ze geen psychische problemen gehad?' vroeg Greg sceptisch. Het was dezelfde reactie die Jack had gehad, en het ergerde haar.

'Waarom zeggen mannen altijd dat soort dingen over mishandelde vrouwen? En als ik zou zeggen dat ze hem een mep had gegeven met een golfclub? Zou je me dan geloven? Of zou je zeggen dat die dikke hufter loog?'

'Het spijt me dat ik het zeggen moet, maar ik zou hem waarschijnlijk geloven. Mannen liegen namelijk niet over dat soort dingen. Het komt weinig voor dat een man wordt mishandeld door een vrouw.'

'Vrouwen liegen er ook niet over. Maar mensen zoals jij, en mijn man, geven hun het gevoel dat het hun eigen schuld is en dat ze het geheim moeten houden. En ja, ze was inderdaad in een psychiatrisch ziekenhuis, maar ze maakt op mij niet de indruk gek te zijn, en die kneuzingen waren geen verzinsel. Ze is doodsbang voor hem. Ik heb altijd gehoord dat hij een klootzak was voor zijn personeel, maar ik heb nooit geweten dat hij zijn vrouw mishandelde.' Ze had Greg nooit openlijk over haar verleden verteld. Zoals de meeste vrouwen in die situatie dacht ze dat het toch een beetje haar eigen schuld was, en hield ze het liever geheim. 'Ik heb gezegd dat ik haar zou helpen met het vinden van een onderduikadres. Heb jij soms suggesties waar ik moet beginnen?'

'Wat dacht je van het Vrouwenverbond? Een vriendin van mij heeft daar de leiding. En het spijt me wat ik heb gezegd. Ik zou beter moeten weten,' zei hij met een berouwvol gezicht.

'Ja, dat zou je inderdaad. Maar bedankt, ik zal haar bellen.' Hij schreef een naam voor haar op. Fernanda Lopez, las ze. Ze herinnerde zich vaag dat ze een item over haar had gemaakt toen ze net bij de omroep werkte. Het was zeker een jaar of vijf, zes geleden, maar ze wist nog dat ze onder de indruk van haar was geweest. Maar toen Maddy vanuit haar eigen kantoor belde, kreeg ze te horen dat mevrouw Lopez een verlofjaar had genomen, en dat haar opvolgster net met zwangerschapsverlof was gegaan. De vrouw die het zou overnemen kwam pas over twee weken, en ze zouden haar laten bellen zodra ze er was. Ze gaven Maddy een paar namen van mensen die ze kon bellen toen ze vertelde waar het om ging. Ze probeerde het, maar ze kreeg overal een antwoordapparaat, en toen ze de telefonische hulpdienst voor mishandelde vrouwen belde, was de lijn bezet. Ze zou later nog eens moeten bellen. Toen ging ze met Greg aan het werk en dacht er niet meer aan tot vlak voor de uitzending van vijf uur. Ze nam zich voor om het morgenochtend weer te proberen. Als Janet er zo lang mee had kunnen leven, zou ze het wel uithouden tot de volgende ochtend, maar Maddy wilde er wel iets aan doen. Janet was duidelijk te verlamd door angst om zichzelf te kunnen helpen, en dat was ook niet ongewoon.

In de uitzending van vijf uur brachten Greg en Maddy verslag uit over het gebruikelijke assortiment van plaatselijke, nationale en internationale gebeurtenissen, en de uitzending van halfacht ging bijna helemaal over een vliegtuigongeluk op JFK.

Ze ging die avond alleen naar huis. Jack had weer een bespreking met de president en ze vroeg zich af waar die twee het zo druk mee hadden. Toen ze thuiskwam dacht ze weer aan Janet. Ze overwoog haar te bellen, maar ze was bang dat Paul meeluisterde naar de telefoongesprekken van Janet, en ze besloot het niet te doen.

Maddy las een aantal artikelen die ze al eerder had willen lezen maar waaraan ze nog niet was toegekomen, en bladerde door een boek over de nieuwste technieken voor de aanpak van borstkanker om te zien of ze de auteur ervan wilde interviewen voor een nieuw item. Ze verzorgde nog haar nagels, en ging vroeg naar bed. Ze hoorde Jack omstreeks middernacht thuiskomen, maar ze was te moe om met hem te praten en ze sliep voor hij in bed kwam. Het was al ochtend toen ze wakker werd en ze hoorde hem in zijn badkamer de douchekraan openzetten.

Hij zat in de keuken The Wall Street Journal te lezen toen ze beneden kwam, en hij keek glimlachend naar haar op. Ze droeg een spijkerbroek, een rode sweater en helderrode mocassins van Gucci. Ze zag er fris en jong en sexy uit. 'Als ik je zo zie krijg ik er spijt van dat ik je gisteravond niet wakker heb gemaakt,' zei hij glimlachend. Ze lachte tegen hem, schonk een kop koffie voor zichzelf in en pakte de krant.

'Jij en de president voeren kennelijk iets in jullie schild met al die besprekingen. Ik hoop dat het iets spannenders is dan een portefeuillewisseling.'

'Misschien,' zei hij vaag, terwijl ze alle twee weer in hun krant doken. Plotseling hoorde hij Maddy's adem stokken en hij keek haar aan. 'Wat is er?' Ze kon even geen woord uitbrengen en ze probeerde het artikel verder te lezen, maar ze was te verblind door tranen. Toen keek ze haar man aan.

'Janet McCutchins heeft gisteravond zelfmoord gepleegd. Ze heeft haar polsen doorgesneden in hun huis in Georgetown. Een van haar kinderen heeft haar gevonden en heeft het alarmnummer gebeld, maar ze was al dood toen de ambulance kwam. Ze zeggen dat ze bloeduitstortingen had op haar armen en benen en ze vreesden eerst dat er opzet in het spel was, maar haar man legde uit dat ze de vorige avond van de trap was gevallen toen ze over een skateboard van haar zoon struikelde. De smeerlap... hij heeft haar vermoord...' Ze zei het bijna ademloos en met een verstikte stem, en ze voelde hoe haar hele lichaam gespannen werd als ze eraan dacht.

'Hij heeft haar niet vermoord, Maddy,' zei Jack kalm. 'Dat heeft ze zelf gedaan. Dat heb je net gezegd.'

'Ze dacht dat ze geen andere uitweg had,' zei Maddy met verstikte stem, ze herinnerde zich dat gevoel maar al te goed.

'Ik zou hetzelfde gedaan kunnen hebben als jij me niet uit Knoxville had gehaald.'

'Dat is flauwekul, en dat weet je best. Jij zou eerder hem vermoord hebben. Ze was gestoord, ze had een geschiedenis van psychische problemen. Er waren waarschijnlijk nog een heleboel andere redenen voor haar om het te doen.'

'Hoe kun je dat in godsnaam zeggen? Waarom wil je niet geloven dat die vette rotzak haar mishandelde? Is dat zo ongelooflijk? Vind jij hem dan zo sympathiek? Waarom kan zij niet de waarheid hebben gezegd? Omdat ze een vrouw is?'

Het maakte haar hels als ze hem zo hoorde praten. Zelfs Greg had twijfels gehad toen ze het hem vertelde. 'Waarom is het altijd de vrouw die liegt?'

'Misschien loog ze niet. Maar het feit dat ze zelfmoord heeft gepleegd bevestigt toch de theorie dat ze onevenwichtig was.'

'Het bevestigt de theorie dat ze dacht geen andere uitweg te hebben en dat ze wanhopig was. Wanhopig genoeg om haar kinderen achter te laten, en zelfs het risico te nemen dat een van hen haar zou vinden.' Ze huilde nu vrijuit en haar adem kwam hortend en stotend van ontzetting. Ze wist hoe het voelde om zo gekweld en doodsbang te zijn, zo in het nauw gedreven dat er geen vluchtweg leek te zijn. Als zij niet jong en mooi was geweest en Jack haar niet voor zijn omroep had willen hebben, had ze gemakkelijk op dezelfde manier kunnen eindigen als Janet McCutchins. Ze was er nog niet zo zeker van dat Jack gelijk had met zijn bewering dat zij eerder Bobby Joe vermoord zou hebben. Ze had zelf meer dan eens aan zelfmoord gedacht, in donkere nachten als hij dronken was en haar lippen en ogen gezwollen waren van zijn laatste wraakactie. Ze kon maar al te goed begrijpen hoe Janet zich had gevoeld. Toen dacht ze aan de telefoontjes die ze gisteren voor haar had gepleegd. 'Ik heb gisteren het Vrouwenverbond nog gebeld, en de telefonische hulpdienst. Verdomme, ik wou dat ik haar gisteravond nog gebeld had, maar ik was bang dat Paul het gesprek zou afluisteren en ik haar daarmee in moeilijkheden zou brengen.'

'Ze was niet meer te helpen, Mad. Hou op met jezelf verwijten te maken. Dit bewijst het.'

'Het bewijst niets, verdomme, Jack. Ze was niet gek. Ze was doodsbang. En hoe weet jij waar hij was, of wat hij haar had aangedaan voor ze het deed?'

'Hij is een klootzak, geen moordenaar. Daar durf ik mijn leven onder te verwedden,' zei hij bedaard, terwijl Maddy steeds kwader werd.

'Sinds wanneer zijn jullie twee zulke dikke vrienden? Hoe weet jij verdomme wat hij haar aandeed? Je hebt er geen idee van hoe dat is.' Ze schokte van het snikken terwijl ze aan hun keukentafel huilde voor een vrouw die ze amper had gekend. Maar ooit had ze hetzelfde pad bewandeld als zij, en ze wist dat ze een van de gelukkige overlevenden was. Janet had dat geluk niet gehad.

'Ik weet wel hoe het is,' zei hij rustig. 'Toen we net getrouwd waren had je verschrikkelijke nachtmerries. Je sliep in de foetale houding 'met je armen over je hoofd. Ik weet het, lieverd, ik weet het... ik heb je gered...'

'Dat weet ik wel,' zei ze terwijl ze haar neus snoot en hem bedroefd aankeek. 'Dat zal ik nooit vergeten... maar ik heb zo'n medelijden met haar... Te bedenken hoe ze zich gevoeld moet hebben toen ze het deed. Haar leven moet één grote verschrikking zijn geweest.'

'Dat denk ik ook,' zei hij koeltjes, 'en ik heb te doen met Paul en de kinderen. Dit wordt voor hen allemaal heel moeilijk. Ik hoop alleen dat de media er niet al te veel ophef over zullen maken.'

'Ik hoop dat de een of andere jonge journalist met lef dit gaat onderzoeken en openbaar maakt wat hij met haar gedaan heeft. Niet alleen voor haar, maar voor al wen die nog leven en in dezelfde positie verkeren.'

'Het is moeilijk te begrijpen waarom ze niet is weggegaan als het zo erg was. Ze hoefde toch geen zelfmoord te plegen.'

'Misschien dacht zij van wel,' zei Maddy meevoelend, maar Jack bleef onbewogen.

'Jij bent eraan ontsnapt, Maddy. Dat had zij ook kunnen doen,' zei hij kordaat.

'Dat heeft me acht jaar gekost, en jij hebt me geholpen. Niet iedereen heeft zoveel geluk. En ik ben er op het nippertje en bij de gratie Gods aan ontkomen. Als het nog een jaar langer had geduurd, had hij me misschien vermoord.'

'Dat zou je niet hebben laten gebeuren,' zei Jack met overtuiging, maar Maddy was daar niet zo zeker van.

'Ik heb het anders een verdomd lange tijd laten gebeuren voor jij verscheen. En mijn moeder heeft het laten gebeuren tot mijn vader stierf. En ik zweer je dat ze het tot aan haar dood gemist heeft, en hem ook. Zulke relaties zijn veel verknipter dan men beseft, zowel voor het slachtoffer als voor de dader.'

'Dat is een interessant gezichtspunt,' zei hij, met weer een sceptisch gezicht. 'Ik denk dat sommige mensen er gewoon om vragen, of het verwachten, of het laten gebeuren omdat ze te slap zijn om iets anders te doen.'

'Je weet er helemaal niets van. Jack,' zei ze met een gespannen stem terwijl ze de keuken uitliep en naar boven ging om haar tas en haar jasje te halen. Ze kwam naar beneden in een mooie marineblauwe blazer, en ze had kleine diamanten oorbellen ingedaan. Ze zag er altijd prachtig gekleed en verzorgd uit, thuis of op haar werk, ze wist nooit wie ze tegen zou komen, en de mensen herkenden haar waar ze ook ging.

Ze reden die ochtend zwijgend naar hun werk. Ze was geïrriteerd door sommige dingen die Jack had gezegd, maar ze wilde er geen ruzie over maken. Greg stond al op haar te wachten, hij had het verhaal gelezen, en hij zag er gekweld uit.

'Het spijt me, Maddy, je moet je wel heel rot voelen. Ik weet dat je haar wilde helpen. Misschien was dat toch niet gelukt.' Hij probeerde haar gerust te stellen, maar ze snauwde hem meteen af.

'Waarom niet? Omdat ze psychotisch was zoals alle andere mishandelde vrouwen, en ze haar polsen door wilde snijden? Is dat wat je denkt?'

'Ik bedoelde alleen maar dat ze misschien te bang was om eraan te ontsnappen, zoals iemand met een shellshock in oorlogsgebied.' Toen kon hij zich niet weerhouden eraan toe te voegen: 'Waarom denk je dat ze het heeft gedaan? Alleen omdat hij haar mishandelde, of denk je dat ze psychotisch was?' Maddy keek hem woedend aan.

'Dat is wat Jack denkt, wat de meeste mensen denken, dat vrouwen in dit soort situaties eigenlijk toch al gek zijn, ongeacht wat hun mannen hun aandoen. Niemand begrijpt waarom vrouwen niet weggaan. Nou, sommigen kunnen dat gewoon niet... ze kunnen het gewoon niet...' zei ze, en ze barstte in snikken uit, en Greg sloeg zijn armen om haar heen. 'Ik weet het, lieverd, ik weet het... het spijt me... misschien kon je haar gewoon niet redden.' Hij praatte op troostende toon, en ze was dankbaar voor zijn armen om haar schouders.

'Ik wilde... haar... helpen.' Ze snikte onbedaarlijk bij de gedachte aan het leed dat Janet tot haar daad had gebracht, en het verdriet dat haar kinderen nu moesten hebben over het verlies van hun moeder.

'Hoe gaan we hier aandacht aan besteden?' vroeg Greg toen ze zichzelf weer onder controle had.

'Ik zou graag een redactioneel stuk willen maken over mishandelde vrouwen,' zei ze nadenkend, terwijl Greg haar een kop koffie gaf.

'Dat is uit onze formule gehaald. Weet je nog?'

'Ik ga Jack vertellen dat ik er toch een wil doen,' zei ze vastberaden. 'Ik wou dat ik het die rotzak van een McCutchins betaald kon zetten.'

Greg schudde zijn hoofd. 'Zou ik niet doen als ik jou was. En Jack zal je niet toestaan er aandacht aan te besteden. Het kan me niet schelen dat je elke nacht met hem slaapt, we hebben de opdracht van de top. Geen redactionele stukken, geen sociale of politieke commentaren, alleen puur nieuws. We vertellen wat er gebeurd is, zonder toevoegingen van ons.'

'Wat zal hij dan doen? Me ontslaan? Bovendien is het puur nieuws. De vrouw van een senator heeft zelfmoord gepleegd nadat ze door haar man is mishandeld.'

'Als ik Jack goed ken, zal hij je dat echt niet laten zeggen of er een redactioneel stuk over laten maken, tenzij je de omroep onder bedreiging van een vuurwapen wilt overnemen. En ik denk echt niet dat hij dat leuk zou vinden, Maddy.'

'Je meent het. Maar ik ga het toch doen. We zenden live uit, ze kunnen me niet uit de lucht halen zonder een rel of een schandaal te veroorzaken. Dus we doen nog één redactioneel stuk en bieden daarna onze verontschuldigingen aan. Als hij kwaad wordt, dan moet dat maar, daar kan ik mee leven.'

'Je bent een moedige vrouw,' zei Greg met een brede ivoren glimlach die de vrouwen met wie hij uitging verblindde. Hij was een van de meest in trek zijnde vrijgezellen in Washington, en terecht. Hij was intelligent, knap, aardig en succesvol. Alles bij elkaar een zeldzame en begerenswaardige combinatie, en Maddy was gek op hem op een volkomen platonische manier. Ze vond het heerlijk met hem samen te werken. 'Ik weet niet zeker of ik wel degene wil zijn die Jack Hunter uitdaagt en tegen een van zijn verordeningen ingaat.'

'Ik heb connecties,' zei ze, en voor het eerst sinds ze over Janet McCutchins had gelezen glimlachte ze.

'Ja, en de mooiste benen van de omroep. Dat kan ook nooit kwaad,' plaagde hij.

Maar toen Greg en zij om vijf uur hun eerste uitzending van die dag hadden, was Maddy nerveus. Met haar rode sweater, haar keurig gekapte haar en de eenvoudige, diamanten oorknoppen, zag ze er net zo beheerst en onberispelijk uit als altijd, maar Greg kende haar goed genoeg om te zien hoe bezorgd ze was tijdens het aftellen voor de uitzending.

'Ga je ervoor?' fluisterde hij nog, en ze knikte. Ze glimlachte toen de camera op haar inzoomde en ze zichzelf en haar co-presentator voorstelde. Ze brachten het nieuws zoals ze dat altijd deden, in perfecte harmonie, en elkaar afwisselend. En toen rolde Greg zijn stoel weg, wetend wat er ging komen, en Maddy's gezicht werd onmiddellijk ernstig toen ze alleen tegenover de camera's zat.

'Er is een verhaal in het nieuws van vandaag dat ons allemaal aangaat, sommigen van ons meer dan anderen. Het is het verhaal over de zelfmoord van Janet Scarbrough McCutchins in haar huis in Georgetown, waardoor ze haar drie kinderen moederloos achterlaat. Het is een tragedie, en wie weet welk verdriet mevrouw McCutchins ertoe heeft gebracht zichzelf van het leven te beroven, maar er zijn vragen waaraan niet voorbijgegaan mag worden en die misschien nooit beantwoord zullen worden. Waarom heeft ze het gedaan? Wat was het grote verdriet dat ze op dat moment, en daarvoor, had? En waarom heeft niemand de wanhoop gezien waarin ze verkeerde? In een gesprek dat ik kortgeleden met Janet McCutchins had vertelde ze dat ze ooit korte tijd was opgenomen wegens een depressie. Maar een bron uit de omgeving van mevrouw McCutchins zei dat er hier sprake kon zijn van mishandeling die tot haar zelfmoord heeft geleid. Als dat zo is, zou Janet McCutchins niet de eerste vrouw zijn die zich van het leven berooft, in plaats van een situatie van molestatie te ontvluchten. Tragedies als deze gebeuren veel te vaak. Het is mogelijk dat Janet McCutchins andere redenen had voor haar daad. Misschien weet haar familie waarom ze het deed, of haar man, of haar beste vrienden, of haar kinderen. Maar het brengt voor ons allemaal wel scherp de zaken van pijn, angst en wanhoop in beeld waar sommige vrouwen tegenover staan. Ik kan u niet vertellen waarom Janet McCutchins stierf. Het is niet aan mij ernaar te raden. We hebben gehoord dat ze een brief heeft achtergelaten voor haar kinderen, en die zullen we zeker nooit zien.

Maar we moeten ons wel afvragen hoe het komt dat de wereld doof is als een vrouw huilt, en dat te velen van ons zeggen: "Er moet iets mis zijn met haar... misschien is zíj wel gek." Maar als ze dat niet is? Er sterven elke dag vrouwen, door eigen toedoen of door dat van degenen die hen mishandelen. En maar al te vaak geloven we hen niet als ze ons vertellen over de pijn die ze hebben, of we zetten het gewoon van ons af. Misschien vinden we het te pijnlijk om te horen.

De meeste vrouwen die dit doen zijn niet gek of gestoord, ze waren niet te lui of te dom om weg te gaan. Ze waren bang. Ze konden het niet. Soms verkiezen deze vrouwen door eigen toedoen te sterven. Of ze blijven te lang en laten zich door hun man vermoorden. Het gebeurt. Het is de realiteit. We mogen deze vrouwen niet onze rug toekeren. We moeten hen helpen een uitweg te vinden.

Ik vraag u nu Janet McCutchins te gedenken. En de volgende keer als we over een sterfgeval als dit horen, vraag uzelf waarom. En als u dat doet, wees dan heel stil en luister naar het antwoord, hoe angstaanjagend dat ook mag zijn.

Goedenavond. Dit is Maddy Hunter.'

Ze gingen meteen over op de reclameboodschappen, en iedereen in de studio werd gek. Niemand had haar durven stoppen, en omdat ze gebiologeerd waren door wat ze zei, had niemand al eerder overgeschakeld op de reclame. Greg stond te grijnzen en gaf haar een high-five. Ze straalde, en vroeg fluisterend: 'Hoe ging het?'

'Als een bom. Ik denk dat we over ongeveer vier seconden bezoek zullen krijgen van je man.'

Het waren er twee. Hij denderde de studio binnen als een tornado, en hij beefde van woede toen hij op haar af beende. 'Ben jij helemaal krankzinnig geworden? Paul McCutchins maakt me af!' Hij stond centimeters van haar af, en schreeuwde recht in haar gezicht. Maddy werd bleek, maar ze deed geen stap achteruit. Ze hield stand, hoewel ook zij beefde. Het maakte haar bang als hij, of iemand anders, kwaad werd, maar deze keer vond ze dat het dat waard was.

'Ik heb gezegd dat iemand uit haar omgeving zei dat er mógelijk sprake was van mishandeling. Verdomme, Jack, ik heb haar bloeduitstortingen gezíen. Ze heeft me vertéld dat hij haar sloeg. Wat concludeer jij eruit als ze een dag later zelfmoord pleegt? Ik heb de kijkers alleen maar gevraagd te denken aan vrouwen die zelfmoord plegen. Juridisch kan hij ons niets maken. Ik kan een getuigenis afleggen over wat ze me heeft verteld als dat moet.'

'En dat zul je verdomme waarschijnlijk ook moeten. Ben je doof? Kun je niet lezen? Ik heb gezegd: geen redactionele stukken, en dat meende ik!'

'Het spijt me, Jack. Ik moest het doen. Ik was het haar, en alle andere vrouwen in die positie verschuldigd.'

'O, in godsnaam...' Hij streek met een woest gebaar door zijn haar, hij kon niet geloven wat ze hem had aangedaan, en dat die studiopummels haar haar gang hadden laten gaan. Ze hadden haar kunnen stoppen, maar dat hadden ze niet gedaan. Het beviel hun wel wat ze zei over mishandelde vrouwen. Paul McCutchins had de reputatie als mens en als werkgever gauw een beledigende toon aan te slaan, en in zijn jonge jaren was hij bij heel wat bargevechten betrokken geweest. Hij was een van de meest gehate senatoren in Washington en hij had vaak driftbuien. Niemand zat te popelen om hem te verdedigen, en hoewel Maddy dat niet met zoveel woorden had gezegd, leek het hun heel aannemelijk dat hij zijn vrouw had mishandeld. Jack liep nog steeds door de studio tegen iedereen te schreeuwen toen Rafe Thompson, de producer, binnenkwam en zei dat senator McCutchins voor hem aan de telefoon was. 'Shit!' brulde hij tegen zijn vrouw, 'wedden dat hij me gaat aanklagen?'

'Het spijt me, Jack,' zei ze zacht, maar zonder berouw, terwijl de assistent-producer haar kwam vertellen dat er een telefoontje van de First Lady voor haar was. Ze verdwenen alle twee naar verschillende telefoons, naar heel verschillende gesprekken. Maddy herkende de stem van Phyllis Armstrong meteen, en ze stond te trillen op haar benen terwijl ze luisterde.

'Ik ben geweldig trots op je, Madeleine,' zei de oudere vrouw met haar warme stem kordaat. 'Dat was heel moedig van je, en heel erg nodig. Het was een geweldige uitzending, Maddy.'

'Dank u, mevrouw Armstrong,' zei Maddy, en ze klonk kalmer dan ze zich voelde. Ze vertelde haar niet dat Jack er razend over was.

'Ik was al van plan je te bellen over de commissie tegen vrouwenmishandeling. In feite heb ik Jack gevraagd je dat te vertellen.'

'Dat heeft hij gedaan. Ik ben daar erg in geïnteresseerd.'

'Hij zei natuurlijk dat je het graag zou doen, maar ik wilde dat van jouzelf horen. Onze echtgenoten hebben er een handje van ons op te geven voor dingen die we helemaal niet willen. Die van mij is daarop geen uitzondering.' Maddy glimlachte toen ze dat hoorde, ze vond het meteen iets minder vervelend dat Jack altijd ongevraagd haar tijd ter beschikking stelde. Hij was vaak zo overweldigend en zo scheutig met het uiten van meningen en beslissingen voor haar; soms leek het een gebrek aan respect voor haar.

'In dit geval had hij gelijk. Ik wil het heel graag doen.'

'Ik ben blij dat te horen. We komen aanstaande vrijdag voor het eerst bij elkaar. In het Witte Huis deze keer, in mijn privékantoor. We zullen later wel over een geschiktere lokatie nadenken. We zijn nog met een kleine groep, twaalf mensen maar. We moeten nadenken over hoe we het publiek wakker kunnen schudden als het om geweld tegen vrouwen gaat, en ik denk dat je net de eerste aanzet daartoe hebt gegeven. Gefeliciteerd!'

'Nogmaals bedankt, mevrouw Armstrong,' zei Maddy ademloos, en ze straalde tegen Greg toen ze ophing.

'Zo te horen krijg je een hoog waarderingscijfer van de Armstrongs,' zei hij trots. Hij vond dat ze het geweldig had gedaan. Er was veel moed voor nodig geweest, ook al was het hoofd van de omroep haar man. Nu moest ze naar huis en met de gevolgen leven. En zoals iedereen wist was Jack Hunter niet zo'n lieverdje, zeker niet als iemand hem dwarszat. Maddy nam daarin geen uitzonderingspositie in.

Toen Maddy aan Greg begon te vertellen wat mevrouw Armstrong had gezegd, kwam Jack woedend op hen af.

'Wist jij hiervan?' vroeg hij aan Greg. Hij wilde per se iemand de schuld geven, wie dan ook, en hij zag eruit of hij Maddy wilde wurgen.

'Niet helemaal, maar wel zo ongeveer. Ik wist dat ze iets ging zeggen,' zei Greg eerlijk. Hij was niet bang voor Jack en hij mocht hem niet. Hij vond hem arrogant en dominerend en de manier waarop hij met Maddy omging stond hem ook niet aan, hoewel hij daarover niets tegen haar zei. Ze had genoeg aan haar hoofd, zonder haar man nog eens te moeten verdedigen.

'Je had haar tegen kunnen houden,' zei Jack beschuldigend, 'je had haar in de rede kunnen vallen en het kunnen beëindigen voor het begon.'

'Ik heb te veel respect voor haar om zoiets te doen, meneer Hunter. Bovendien ben ik het eens met wat ze zei. Toen ze me maandag over Janet McCutchins vertelde geloofde ik haar niet. Dit heeft degenen van ons die er niet aan willen denken hoe wanhopig sommige vrouwen in situaties van mishandeling zijn, wakker geschud. Het gebeurt elke dag om ons heen. We willen het alleen niet horen of zien. Maar omdat ze met een bekend iemand was getrouwd, hebben we Janet McCutchins gehoord. Als er vanavond genoeg mensen naar Maddy hebben geluisterd, heeft de dood van Janet McCutchins misschien nog enige zin, en wordt er iemand door geholpen. Met alle respect, ik vind dat Maddy het juiste heeft gedaan.' Zijn stem beefde toen hij die laatste woorden zei, en Jack Hunter keek hem dreigend aan.

'Onze sponsors zullen blij met ons zijn als we worden aangeklaagd.'

'Is dat wat McCutchins door de telefoon zei?' vroeg Maddy met een bezorgde blik. Ze had geen spijt, maar ze vond het vervelend Jack zoveel ellende te bezorgen. Maar ze had het móéten doen. Ze had met haar eigen ogen gezien wat McCutchins zijn vrouw had aangedaan en ze was bereid om daar, indien nodig, een getuigenis van af te leggen. Ze had de zaak in eigen hand genomen tijdens de uitzending, wat de eventuele prijs voor haar of voor de omroep ook zou zijn. Voor Maddy leek het het waard.

'Hij uitte nauwelijks bedekte bedreigingen. Hij zei dat hij meteen zijn advocaat ging bellen,' zei Jack bars tegen haar. 'Ik denk niet dat hij erg ver komt,' zei Greg nadenkend. 'De bewijzen waren blijkbaar behoorlijk belastend. En Janet McCutchins heeft openhartig met Maddy gepraat. Daarmee zouden we gedekt moeten zijn.'

'"We," wat nobel van je, Greg,' snauwde Jack. 'Voor zover ik weet ben ik degene die hier in het geding is. Het was een verdomd stomme en onverantwoordelijke actie.' Hij stevende de studio uit en ging naar boven, naar zijn eigen vertrekken.

'Gaat het?' Greg keek Maddy bezorgd aan, en zij knikte.

'Ik wist dat hij boos zou zijn, maar ik hoop dat we niet aangeklaagd worden.' Ze hoopte dat McCutchins dat niet zou durven vanwege het risico zichzelf bloot te geven.

'Heb je hem over het telefoontje van Phyllis Armstrong verteld?'

'Daar had ik geen tijd voor,' bekende ze. 'Ik vertel het hem wel als we thuis zijn.'

Maar Maddy ging die avond alleen naar huis. Jack had zijn advocaten laten komen om de band van de uitzending te bekijken en het met hen te bespreken, en het was één uur in de ochtend toen hij thuiskwam in Georgetown. Maddy was nog wakker, maar hij zei geen woord tegen haar toen hij vastberaden door de slaapkamer naar zijn badkamer liep.

'Hoe ging het?' vroeg ze voorzichtig. Hij draaide zich om en keek haar dreigend aan.

'Ik kan niet geloven dat je me zoiets aandoet. Het was zo godvergeten stom.' Hij had haar net zo goed een klap kunnen geven. Maar Jack sloeg haar alleen maar met boze woorden en blikken. Hij vond duidelijk dat ze hem verraden had.

'De First Lady belde vlak nadat we uit de lucht gingen. Ze was heel enthousiast over de uitzending, en ze vond het een moedige daad. Ik neem deze week zitting in haar commissie,' zei ze verontschuldigend. Ze wist niet goed hoe ze weer bij hem in de gunst moest komen, maar ze moest het proberen. Ze wilde niet dat hij een hekel aan haar had om dingen die op het werk gebeurden.

'Die beslissing had ik al voor je genomen,' zei hij, en hij keek haar met een vernietigende blik aan toen ze de commissie tegen vrouwenmishandeling ter sprake bracht.

'Die heb ik nu zelf genomen,' zei ze zacht. 'Daar heb ik het recht toe, Jack.'

'Ben je nu ook nog aan het lobbyen voor de rechten van de vrouw, net als voor de mishandelden? Mag ik me al verheugen op een redactioneel stuk over dat onderwerp? Waarom geven we je verdomme niet je eigen programma. Dan kun je de hele dag praten zoveel je wilt, en het nieuws vergeten.'

'Als de First Lady het goed vond, hoe erg kan het dan zijn?'

'Verdomd erg als de advocaten van McCutchins dat zeggen.'

'Misschien komt het na een paar dagen wel in rustiger vaarwater,' zei ze hoopvol, terwijl hij langzaam naar het bed kwam, stil ging staan en haar vervolgens met nauwelijks verholen toorn aankeek. Zijn woede was niet verdwenen of verflauwd.

'Als je dit ooit nog eens doet, dan ontsla ik je ter plekke. Het kan me niet schelen of je mijn vrouw bent. Is dat duidelijk?' Ze knikte zwijgend en voelde zich ineens of ze hem verraden had, in plaats van iets goeds gedaan te hebben. In hun negen jaar samen was hij nog nooit zo kwaad op haar geweest, en ze vroeg zich af of hij het haar ooit zou vergeven, helemaal als de omroep voor het gerecht werd gedaagd.

'Ik dacht dat het belangrijk was om te doen.'

'Het kan me geen donder schelen wat jij denkt. Ik betaal je niet om te denken. Ik betaal je om er mooi uit te zien en het nieuws voor te lezen van het afleesapparaat. Dat is alles wat ik van je verlang.' En daarmee liep hij zijn badkamer binnen en gooide de deur met een klap achter zich dicht, terwijl zij in tranen uitbarstte. Het was voor beiden een avond vol stress geweest. Maar diep in haar hart geloofde ze nog steeds dat ze juist had gehandeld, wat het haar ook zou kosten. En op het ogenblik zag het ernaar uit dat het haar duur zou komen te staan.

Toen Jack weer uit de badkamer kwam, stapte hij zonder een woord in bed. Hij deed het licht uit, draaide zijn rug naar haar toe, en het was doodstil tot ze hem hoorde snurken. Maar voor het eerst in jaren voelde ze weer angst vanbinnen. Zijn woede, hoe beheerst ook, bracht oude herinneringen bij haar boven en maakte haar doodsbang. En die nacht had ze voor het eerst in lange tijd weer nachtmerries. Jack zei de volgende ochtend tijdens het ontbijt geen woord tegen haar, en hij ging alleen met zijn chauffeur naar zijn werk.

'En hoe moet ik naar mijn werk komen?' vroeg ze verbijsterd, toen hij haar op de stoep liet staan.

Hij keek haar recht in de ogen, gooide het portier dicht en zei alsof hij het tegen een vreemde had: 'Neem maar een taxi.'

4

De begrafenis van Janet McCutchins was op vrijdagochtend, en Jack liet Maddy via zijn secretaresse weten dat hij van plan was daar met haar heen te gaan. Ze reden in zijn auto naar de St. Johns Kerk aan de andere kant van Lafayette Park, tegenover het Witte Huis. Hij droeg een donker pak met een gestreepte zwarte das, zij een zwartlinnen Chanelpak en een donkere bril. De dienst was lang en hartverscheurend, het was een hoogmis met een koor dat het Ave Maria zong, en de voorste bank zat vol met Janets neven, nichten en kinderen. Zelfs de senator huilde, en elke belangrijke politicus in de stad leek er te zijn. Maddy zat vol ongeloof naar de senator te staren toen ze hem zag huilen, en haar hart ging uit naar de kinderen. Zonder erbij na te denken schoof ze aan het einde van de dienst haar hand onder Jacks arm. Hij keek haar even aan en trok zich toen snel terug. Hij was nog steeds woedend, en sinds dinsdagavond had hij nauwelijks een woord tegen haar gezegd.

Samen met de anderen stonden ze op de trappen toen de kist naar de lijkwagen werd gebracht en de familie in limousines stapte om naar het kerkhof te gaan. De Hunters wisten dat er daarna een lunch was in het huis van McCutchins, maar geen van beiden wilde daarheen omdat ze niet zo dik bevriend met hen waren. In ijzige stilte reden ze terug naar kantoor.

'Hoe lang gaat dit nog duren, Jack?' vroeg ze uiteindelijk. Ze kon het niet langer verdragen.

'Zolang ik dit gevoel voor je heb,' zei hij botweg. 'Je hebt me teleurgesteld, Maddy. Nee, om precies te zijn, je hebt me belazerd.'

'Het was belangrijk, Jack. Een mishandelde vrouw heeft zelfmoord gepleegd en zou de geschiedenis ingaan als een halvegare. Het ging erom haar en haar kinderen een eerlijke kans te geven. En om de schijnwerpers op degene die haar had mishandeld te richten, al was het maar voor heel even.'

'En al doende mij te belazeren. Wat jij gedaan hebt verandert niets aan het feit dat ze de geschiedenis in zal gaan als een halvegare. De feiten liggen er. Ze is in een psychiatrisch ziekenhuis geweest en heeft zes maanden lang schokbehandelingen gehad. Hoe normaal denk je dat ze was, Mad? En was ze het waard om mij tot een gemakkelijke prooi voor een rechtszaak te maken?'

'Het spijt me. Jack. Ik moest het doen.' Ze vond nog steeds dat ze gelijk had.

'Je bent al net zo gek als zij was,' zei hij met een blik vol weerzin. Dat was een gemene opmerking en zijn toon deed pijn, zoals die dat al drie dagen deed.

'Kunnen we voor het weekend geen wapenstilstand uitroepen?' Het zou heel onaangenaam worden in Virginia als hij zo door bleef gaan, en ze dacht erover niet met hem mee te gaan.

'Ik denk het niet,' zei hij koeltjes. 'Bovendien heb ik hier dingen te doen. Ik heb een paar besprekingen in het Pentagon. Je kunt doen wat je wilt. Ik zal geen tijd voor je hebben.'

'Dit is bespottelijk, Jack. Dat was werk. Dit is ons leven.'

'Die twee zijn in ons geval nogal verstrengeld. Daar had je aan moeten denken voor je je mond voorbijpraatte.'

'Goed hoor. Straf me maar. Maar dit begint knap kinderachtig te worden.'

'Als McCutchins me voor de rechter sleept, kun je van mij aannemen dat het bedrag dat hij eist niet "kinderachtig" zal zijn.'

'Ik ben er niet zo zeker van dat hij dat zal doen, vooral nu de First Lady de uitzending zo prijst. Bovendien kan hij zichzelf niet verdedigen. Als er een onderzoek komt, zal uit het rapport van de lijkschouwer blijken dat ze onder de bloeduitstortingen zat.'

'Misschien is hij niet zo onder de indruk van de First Lady als jij.'

'Waarom hou je er niet even mee op, Jack. Ik kan het niet ongedaan maken, en zou dat trouwens ook niet willen. Dus waarom proberen we het niet gewoon van ons af te zetten?' Maar toen ze dat zei draaide hij zich naar haar toe met een ijzige blik in zijn half dichtgeknepen ogen. 'Misschien wil je je geheugen een beetje opfrissen, Jeanne d'Arc, en je herinneren dat je, voor je op kruistocht ging voor de underdog, niets en niemand was toen ik je vond. Je was niets, Mad. Een nul. Je was een boerentrien van nergens die afstevende op een levenslang bestaan van bierblikjes en mishandeling op een woonwagenkamp. Wat je ook denkt nu te zijn, onthou dat ik je heb gemaakt. En je bent me iets verschuldigd. Ik ben doodziek van die idealistische flauwekul en dat gejammer en gezeur over dat dikke, onaantrekkelijke stuk onbenul van een Janet McCutchins. Ze was het niet waard om mijn bestaan, of dat van jou, of dat van de omroep ervoor op het spel te zetten.'

Ze keek haar man plotseling aan alsof hij een vreemde was, en misschien was hij dat ook maar had ze het nooit gemerkt. 'Ik word doodziek van jou,' zei ze, en ze leunde voorover en tikte de chauffeur op zijn schouder. 'Stop hier, ik stap uit.'

Jack zag er meteen geschrokken uit. 'Ik dacht dat je terugging naar kantoor.'

'Doe ik ook, maar ik denk dat ik liever loop dan hier naar jou te zitten luisteren. Ik heb het begrepen, Jack. Jij hebt me gemaakt, en ik sta bij je in het krijt. Wat wil je? Mijn leven? Mijn principes? Mijn waardigheid? Je hebt me ervoor behoed mijn hele leven een arme blanke zuiderling te blijven. Wat is de prijs daarvoor? Als je dat hebt uitgedokterd, laat het me dan weten. Ik wil je beslist niet te kort doen.' Toen stapte ze de auto uit en liep met grote passen naar hun kantoor. Jack deed zwijgend het raam dicht. En toen hij terug was op kantoor belde hij haar niet. Ze was maar vijf verdiepingen van hem vandaan, waar ze samen met Greg een broodje zat te eten.

'Hoe was de begrafenis?' vroeg hij met een bezorgde blik. Hij vond dat ze er gespannen en uitgeput uitzag.

'Deprimerend. Die klootzak heeft de hele dienst door zitten huilen.'

'De senator?' Ze knikte, haar mond vol. 'Misschien voelt hij zich schuldig.'

'Daar heeft hij alle reden voor. Hij kon haar net zo goed vermoord hebben. Jack is er nog steeds van overtuigd dat ze psychotisch was.' En zoals hij zich gedroeg, gaf hij haar het gevoel dat zij dat ook was.

'Is Jack nog kwaad?' vroeg Greg voorzichtig, terwijl hij haar zijn augurkje gaf, hij wist dat ze daar dol op was.

'Dat is te zacht uitgedrukt. Hij is ervan overtuigd dat ik het heb gedaan om hem te pesten.'

'Hij komt er wel overheen,' zei Greg terwijl hij achterover in zijn stoel ging hangen en haar aankeek. Greg vond het geweldig dat ze altijd bereid was te vechten voor waar ze in geloofde, maar ze zag er nu bezorgd en ongelukkig uit. Ze vond het vreselijk als Jack boos op haar was, en hij was in de zeven jaar dat ze getrouwd waren nog nooit zo kwaad geweest.

'Waarom denk je dat hij eroverheen zal komen?' Ze was daar nu niet meer zo zeker van. Voor het eerst had ze het gevoel dat haar huwelijk gevaar liep, en dat maakte haar eigenlijk bang.

'Hij komt eroverheen omdat hij van je houdt,' zei Greg resoluut. 'En hij heeft je nodig. Je bent een van de beste presentatoren in het land, zo niet dé beste. Hij is niet gek.'

'Ik geloof niet dat dat een steekhoudende reden is om van me te houden. Ik kan andere redenen bedenken die me meer waard zouden zijn.'

'Wees dankbaar voor wat je hebt, meisje. Hij kalmeert wel. Waarschijnlijk in het weekend.'

'Hij heeft besprekingen in het Pentagon in het weekend.'

'Dan moet er iets groots op komst zijn,' zei Greg op geïnteresseerde toon.

'Al een tijdje, denk ik. Hij heeft er niets over gezegd, maar hij heeft al een paar keer met de president gesproken.'

'Misschien gaan we een bom op Rusland gooien,' zei Greg met een glimlach. Geen van beiden geloofde dat.

'Dat is een beetje achterhaald, vind je niet?' Maddy glimlachte terug naar hem. 'Ik neem aan dat ze het ons vroeg of laat wel vertellen.' Ze keek op haar horloge en stond op. 'Ik moet naar de commissie van de First Lady. De bespreking is om twee uur. Ik ben op tijd terug voor make-up voor de uitzending van vijf uur.'

'Je kunt best zonder,' zei hij vleiend, 'veel plezier. Doe de groeten aan de First Lady.' Maddy grijnsde, en wuifde naar hem toen ze het kantoor verliet en naar beneden ging om een taxi aan te roepen. Het was een ritje van vijf minuten naar het Witte Huis, en de First Lady was net met een autocolonne aangekomen van het huis van McCutchins toen Maddy daar ook arriveerde. Ze liepen samen naar binnen, omringd door leden van de Geheime Dienst. Mevrouw Armstrong vroeg of Maddy naar de begrafenis was geweest, en toen ze dat bevestigde, zei mevrouw Armstrong hoe tragisch ze het had gevonden om de kinderen van McCutchins te zien.

'Paul leek ook heel erg van streek,' zei de First Lady meelevend, en toen vroeg ze zachtjes aan Maddy, terwijl ze met de lift naar haar privékantoor gingen: 'Geloof je echt dat hij haar mishandelde?' Ze vroeg Maddy niet hoe ze aan dat verhaal kwam.

Maddy aarzelde, maar ze wist uit ervaring dat ze op haar geheimhouding kon rekenen. 'Ja, dat geloof ik echt. Ze heeft mezelf verteld dat hij haar sloeg, en ze was doodsbang voor hem. Ze heeft me vorig weekend de kneuzingen op haar armen laten zien. Ik weet door wat ze zei dat ze de waarheid sprak, en ik denk dat Paul McCutchins dat ook weet. Hij zal willen dat iedereen vergeet wat ik heb gezegd.' Daarom verwachtte ze ook niet dat hij de omroep zou aanklagen. De First Lady schudde ontzet haar hoofd en zuchtte terwijl ze uit de lift stapten. Haar secretaresse en nog meer mensen van de Geheime Dienst stonden te wachten.

'Het spijt me dat te horen.' In tegenstelling tot Greg en Jack twijfelde ze geen moment aan wat Maddy haar vertelde. Ze aanvaardde het gewoon. Ze had Paul McCutchins trouwens ook nooit gemogen; hij leek haar nogal een tiran. 'Ik denk dat dit is waarom we vandaag hier bij elkaar zijn, hè.' Het is een perfect voorbeeld van een onbestraft gewelddadig optreden tegen een vrouw. Ik ben zo blij met wat je in die uitzending hebt gezegd, Maddy. Zijn er veel reacties op gekomen?' Maddy glimlachte om die vraag.

'We hebben duizenden prijzende brieven gekregen van vrouwelijke kijkers. Van mannen vrijwel niets. En mijn man staat zo'n beetje op het punt om van me te scheiden.'

'Jack? Wat bekrompen van hem. Daar kijk ik van op.' Phyllis Armstrong keek oprecht verbaasd. Ze was, net als haar man, altijd dol op Jack Hunter geweest.

'Hij is bang dat de senator hem gaat aanklagen,' legde Maddy uit.

'Ik denk niet dat hij dat durft als het waar is,' zei Phyllis Armstrong praktisch terwijl ze de kamer binnengingen waar de leden van de nieuwe commissie op hen zaten te wachten. 'Vooral als het waar is. Hij zal niet de kans willen lopen dat je het kunt bewijzen. Heeft ze trouwens een brief achtergelaten?'

'Er was blijkbaar een brief voor haar kinderen, maar ik weet niet wie hem gelezen heeft, als dat al gebeurd is. De politie heeft hem aan Paul gegeven toen ze hem vonden.'

'Volgens mij gebeurt er verder helemaal niets. Zeg maar tegen Jack dat hij zich moet ontspannen. Het was goed wat je hebt gedaan. Het heeft een helder licht laten schijnen op het duistere terrein van mishandeling en geweld tegen vrouwen.'

'Ik zal hem vertellen dat u dat hebt gezegd,' zei Maddy met een glimlach terwijl haar ogen door de kamer gingen. Met haar erbij waren er acht vrouwen en vier mannen. Ze herkende twee federale rechters bij de mannen, een rechter van het hof van appel bij de vrouwen en nog iemand van de pers. De First Lady stelde de andere vrouwen voor: twee leraressen, een advocaat, een psychiater en een arts. De derde man was ook arts, en de laatste man aan wie Maddy werd voorgesteld was Bill Alexander, de voormalige ambassadeur in Colombia wiens vrouw door terroristen was vermoord. De First Lady zei dat hij een tijdje vrijaf nam nadat hij het ministerie van buitenlandse zaken had verlaten, en nu bezig was een boek te schrijven. Het was een interessante, goed gekozen groep, met Aziaten, Afro-Amerikanen en blanken, sommigen jong, anderen oud, allemaal professionals, sommigen bekend. Maddy was een jaar of vijf jonger dan de jongste onder hen, en ze was afgezien van de First Lady waarschijnlijk de beroemdste.

Phyllis Armstrong opende de vergadering snel en bondig, en haar secretaresse zat erbij om te notuleren. De mensen van de Geheime Dienst had ze buiten gelaten. De commissieleden zaten in een gezellige zitkamer, en op een mooie antieke Engelse tafel stond een groot zilveren blad met koffie, thee en een schaal koekjes. Ze babbelde met iedereen en keek met een moederlijke uitdrukking de kamer rond. Ze had hen al verteld over Maddy's moedige tv-uitzending van dinsdagavond over Janet McCutchins. Een paar hadden het gezien en juichten het van harte toe.

'Weet je zeker dat ze mishandeld werd?' vroeg een van de vrouwen, en Maddy aarzelde voor ze antwoord gaf.

'Ik weet niet goed hoe ik hierop moet antwoorden. Ik geloof het zeker, hoewel ik het in een rechtszaal niet zou kunnen bewijzen. Ik heb het van horen zeggen. Zij heeft het me verteld.' Maddy keek de First Lady met een vragende blik aan. 'Ik neem aan dat wat hier gezegd wordt vertrouwelijk is.' Dat was vaak zo met presidentiële commissies.

'Ja, dat is het,' stelde Phyllis Armstrong haar gerust.

'Ik geloofde haar, hoewel de eerste twee mensen aan wie ik het vertelde dat niet deden. Het zijn alle twee mannen, de een is mijn co-presentator, de ander is mijn man, en ze zouden allebei beter moeten weten.'

'We zijn hier vandaag om te bespreken wat we kunnen doen aan de misdaden die tegen vrouwen worden gepleegd,' zei mevrouw Armstrong. 'Is het een kwestie van wetgeving om het pubhek bewust te maken van het bestaan mishandeling? Hoe kunnen we er het beste mee omgaan? En dan zou ik willen kijken naar wat we eraan kunnen doen. Ik denk dat we dat allemaal willen.' Iedereen in de kamer knikte. 'Ik zou vandaag iets ongewoons willen doen. Ik wil graag dat elk van ons vertelt waarom hij of zij hier is, of het beroepsmatig is of om persoonlijke redenen. Mijn secretaresse zal geen notities maken, en als je er niet over wilt praten, hoeft dat niet. Maar ik denk dat het van belang kan zijn voor ons,' en hoewel ze dat niet zei, wist ze dat het meteen een band tussen hen zou smeden. 'Ik ben bereid om te beginnen, als jullie dat liever hebben.' Iedereen wachtte vol respect op haar verhaal, en ze vertelde hun iets wat niemand geweten had.

'Mijn vader was alcoholist en hij sloeg mijn moeder zonder mankeren elk weekend, als hij op vrijdag zijn loon had ontvangen. Ze zijn negenenveertig jaar getrouwd geweest, tot ze uiteindelijk aan kanker overleed. Dat slaan van hem was voor ons een soort ritueel, ik had drie broers en een zuster. We accepteerden het allemaal als iets omvermijdelijks zoals de kerk op zondag. Ik verborg me altijd in mijn kamer om het niet te hoeven horen, maar ik hoorde het toch. Daarna hoorde ik haar dan huilen in de slaapkamer. Maar ze heeft hem nooit verlaten, nooit tegengehouden, nooit teruggeslagen. We vonden het allemaal vreselijk, maar toen mijn broers oud genoeg waren gingen ze uit en werden zelf dronken. Een van hen trouwde en mishandelde zijn vrouw, dat was de oudste; de tweede broer was geheelonthouder en werd predikant; en mijn kleine broertje stierf op zijn dertigste als alcoholist. En nee, ik heb geen problemen met alcohol als jullie je dat afvragen. Ik ben er niet zo dol op, ik drink heel weinig en het is geen probleem voor me. Wat wel een probleem voor me is, mijn hele leven al, is het idee, de realiteit, dat vrouwen over de hele wereld worden mishandeld, in de meeste gevallen door hun man, en dat niemand er iets aan doet. Ik heb mezelf altijd beloofd dat ik er op een dag bij betrokken zou raken, en ik wil graag iets doen, wat dan ook, om een verandering teweeg te brengen. Elke dag worden er vrouwen op straat aangevallen en aangerand, en hebben ze met ongewenste intimiteiten te maken. Ze worden verkracht tijdens een afspraakje en vermoord door hun partners, en om de een of andere reden accepteren we het. We vinden het niet leuk, we zijn het er niet mee eens, we huilen als we erover horen, vooral als we het slachtoffer kennen. Maar we houden het niet tegen, we pakken het pistool niet af, of het mes, of duwen de hand weg, net zo min als ik mijn vader heb tegengehouden. Misschien weten we niet hoe we het moeten doen, misschien trekken we ons er te weinig van aan. Maar ik denk dat we ons er wel iets van aan moeten trekken. Ik denk dat we er gewoon liever niet over nadenken. Maar ik wil dat men erover begint na te denken, dat men opstaat en er iets aan doet. Ik vind dat het tijd is, het is eigenlijk al over tijd. Ik vraag jullie me te helpen het geweld tegen vrouwen een halt toe te roepen, voor mij, voor jezelf, voor mijn moeder, voor onze dochters en zusters en vriendinnen. Ik dank jullie voor het feit dat je hier bent, en je er genoeg van aantrekt om me te willen helpen.' Er stonden tranen in haar ogen toen ze ophield met praten, en heel even staarde iedereen haar aan. Het was geen ongewoon verhaal, maar het maakte Phyllis Armstrong wel veel waarachtiger.

De psychiater, die in Detroit was opgegroeid, vertelde een soortgelijk verhaal, behalve dat haar vader haar moeder had vermoord en ervoor in de gevangenis was beland. Ze zei dat ze lesbisch was en al veertien jaar met dezelfde vrouw samenwoonde. Ze was op haar vijftiende verkracht en geslagen door een jongen met wie ze was opgegroeid, maar zei dat ze daar voor haar gevoel wel overheen was. Ze maakte zich echter zorgen over het toenemende geweld tegen vrouwen, zelfs in homokringen, en over ons vermogen om de andere kant op te kijken als het gebeurde.

Een paar van de anderen hadden geen persoonlijke ervaringen met geweld, maar beide federale rechters zeiden dat ze een vader hadden gehad die hun moeder sloeg, en dat ze dachten dat dat normaal was, tot ze opgroeiden en merkten dat dat niet zo was. Toen was het Maddy's beurt en ze aarzelde even. Ze had haar verhaal nog nooit in het openbaar verteld, en ze voelde zich naakt toen ze daaraan dacht. 'Ik denk dat mijn verhaal niet zoveel verschilt van de andere,' begon ze. 'Ik ben opgegroeid in Chattanooga, Tennesee en mijn vader sloeg mijn moeder altijd. Soms sloeg ze terug, maar meestal niet. Soms was hij dronken als hij haar sloeg, soms deed hij het gewoon omdat hij boos op haar was, of op iemand anders, of over iets wat die dag was gebeurd. We waren straatarm, en hij scheen nooit lang een baan te kunnen houden, dus daar sloeg hij mijn moeder ook weer voor. Alles wat er met hem gebeurde was altijd haar schuld. Als zij niet in de buurt was, sloeg hij mij, maar niet zo vaak. Hun ruzies waren een soort achtergrondmuziek in mijn jeugd, een bekend deuntje waarmee ik opgroeide.' Ze raakte een beetje buiten adem terwijl ze sprak, en voor het eerst in jaren kon je de restanten van haar zuidelijke accent horen toen ze verderging. 'Ik wilde alleen maar weg van dat alles. Ik haatte ons huis, en mijn ouders, en de manier waarop ze elkaar behandelden. Dus trouwde ik op mijn zeventiende met mijn vriendje van de middelbare school, en zodra we getrouwd waren, begon hij me te slaan. Hij dronk te veel en werkte te weinig. Hij heette Bobby Joe, en ik geloofde hem als hij zei dat het allemaal mijn schuld was. Als ik niet zo irritant zou zijn en zo'n slechte echtgenote, en zo suf en slordig en ronduit stom, dan zou hij me niet "hoeven" slaan. Maar nu moest hij wel. Hij heeft een keer allebei mijn armen gebroken, en hij heeft me een keer van de trap gegooid waarbij ik mijn been brak. Ik werkte op dat moment bij een tv-station in Knoxville, en dat werd verkocht aan een man uit Texas die uiteindelijk een kabeltelevisiestation in Washington kocht, en die mij met zich meenam. Ik denk dat de meesten van u dat verhaal wel kennen. Dat was Jack Hunter. Ik liet mijn trouwring en een brief op de keukentafel in Knoxville achter, ontmoette Jack bij het Greyhound busstation en vluchtte naar Washington om voor hem te gaan werken. Ik ben gescheiden, ben een jaar daarna met Jack getrouwd, en sindsdien heeft niemand mij meer aangeraakt. Ik zou het niet laten gebeuren. Ik weet nu beter. Als iemand ook maar een beetje vreemd naar me kijkt ga ik er al vandoor. Ik weet niet waarom ik zo geboft heb, maar dat heb ik. Jack heeft mijn leven gered. Hij heeft me gemaakt tot wat ik nu ben. Zonder hem zou ik nu waarschijnlijk dood zijn. Ik denk dat Bobby Joe me wel een keer vermoord zou hebben. Of misschien had ik uiteindelijk zelf voor de dood gekozen. Ik heb hier nooit over gesproken omdat ik me ervoor schaamde, maar nu wil ik vrouwen zoals ik helpen, vrouwen die niet zoveel geluk hebben als ik heb gehad, vrouwen die denken dat ze in de val zitten en die geen Jack Hunter hebben die op hen wacht in een limousine om ze naar een andere stad te brengen. Ik wil me voor deze vrouwen inzetten. Ze hebben ons nodig,' zei ze met tranen in haar ogen, 'we zijn het hun schuldig.'

'Dank je, Maddy,' zei Phyllis Armstrong zacht. Ze hadden een band met elkaar, althans de meesten. De advocaten en dokters, de rechters en zelfs de First Lady hadden een gemeenschappelijke geschiedenis van geweld en mishandeling, en ze hadden het door puur geluk en moed overleefd. Ze waren zich er allemaal sterk van bewust dat talloze anderen niet zo gelukkig waren en hun hulp nodig hadden. De groep in de privévertrekken van de First Lady voelde een sterke behoefte hen te helpen.

Bill Alexander was de laatste die het woord nam, en zijn verhaal was het meest ongewone, zoals Maddy al had verwacht. Hij was opgegroeid in een goed gezin in New England, met ouders die van hem en van elkaar hielden. Hij had zijn vrouw ontmoet en was met haar getrouwd toen zij op Wellesley zat en hij op Harvard. Hij had een doctorstitel in buitenlandse politiek en politicologie, hij had een aantal jaren lesgegeven op Dartmouth, en toen op Princeton, en hij gaf les op Harvard toen hij op zijn vijftigste benoemd werd tot ambassadeur in Kenia. Zijn volgende post was Madrid, en van daaruit werd hij naar Colombia gestuurd. Hij vertelde dat hij drie volwassen kinderen had die respectievelijk arts, advocaat en bankier waren. Het was allemaal heel achtenswaardig en academisch indrukwekkend. Hij had een volkomen 'normaal' leven gehad, en eigenlijk, zei hij met een glimlach, een tamelijk saai, maar bevredigend bestaan. Colombia was een interessante uitdaging voor hem geweest, de politieke situatie daar was op dat moment broos. De drugshandel was algemeen verbreid in het land, was overal mee verweven, tastte de politiek aan en de corruptie tierde welig. Hij had zijn taak heel boeiend gevonden en voelde zich ertegen opgewassen tot zijn vrouw werd ontvoerd. Zijn stem beefde toen hij dat zei. Ze werd zeven maanden gevangengehouden, zei hij, terwijl hij zijn tranen probeerde terug te dringen maar daar niet in slaagde. De psychiater die naast hem zat raakte vriendelijk zijn arm aan als om hem steun te geven, en hij glimlachte tegen haar. Ze waren nu allemaal vrienden, en ze kenden elkaars intiemste en best verborgen geheimen.

'We hebben alles geprobeerd om haar terug te krijgen,' verklaarde hij met een lage, omfloerste stem. Maddy had met behulp van de tijd die hij op zijn drie diplomatieke posten had doorgebracht uitgerekend dat hij zestig moest zijn. Hij had grijs haar en blauwe ogen, een jeugdig gezicht en hij zag er sterk en atletisch uit. 'Het ministerie van buitenlandse zaken stuurde speciale onderhandelaars om met vertegenwoordigers van de terroristengroep die haar gevangenhield te praten. Ze wilden een ruil maken, wilden haar ruilen voor honderd politieke gevangenen, maar Buitenlandse Zaken ging daar niet mee akkoord. Ik begrijp hun redenen wel, maar ik wilde haar niet verliezen. De CIA heeft nog geprobeerd haar te bevrijden, maar die poging mislukte, en ze werd de bergen in gebracht en daarna konden we haar helemaal niet meer vinden. Uiteindelijk heb ik zelf het losgeld waarom ze vroegen betaald, en toen heb ik iets heel stoms gedaan.' Zijn stem beefde weer toen hij doorging met zijn verhaal, en Maddy's hart, en dat van de anderen ook, ging naar hem uit terwijl ze luisterden. 'Ik probeerde zelf met hen te onderhandelen. Ik deed alles wat ik kon. Ik werd bijna gek van mijn pogingen haar terug te krijgen. Maar ze waren te slim, te snel, en te slecht om ze te kunnen verslaan. We betaalden het losgeld, en drie dagen later hebben ze haar vermoord. Ze hebben haar lichaam op de trappen van de ambassade gedumpt,' zei hij met verstikte stem, en hij liet zijn tranen de vrije loop, 'en ze hadden haar handen afgehakt.' Hij zat daar even te snikken terwijl niemand zich verroerde. Toen raakte Phyllis Armstrong hem aan en hij haalde diep adem en de anderen mompelden woorden van medeleven. Het was een gruwelijk verhaal, en iedereen vroeg zich af hoe hij het had kunnen doorstaan. 'Ik voelde me volkomen verantwoordelijk voor de mislukking. Ik had nooit moeten proberen om zelf met hen te onderhandelen, het scheen hen alleen maar kwader te maken. Ik dacht dat ik kon helpen, maar ik vermoed dat ze haar, als ik me er niet mee bemoeid had en het aan de experts had overgelaten, een paar jaar hadden vastgehouden, zoals ze dat met anderen hadden gedaan, en haar dan hadden vrijgelaten. Maar door het zelf te doen, heb ik haar min of meer gedood.'

'Dat is onzin, Bill,' zei Phyllis kordaat. 'Ik hoop dat je dat beseft. Je kunt niet weten wat er gebeurd zou zijn. Dit zijn immorele, meedogenloze lui, een mensenleven betekent niets voor hen. Ze zouden haar waarschijnlijk toch vermoord hebben, daar ben ik eigenlijk wel zeker van.'

'Ik denk dat ik altijd het gevoel zal houden dat ik dat heb gedaan,' zei Bill treurig, 'in de pers werd dat gesuggereerd.'

Ineens herinnerde Maddy zich dat Jack had gezegd dat Bill Alexander een dwaas was, en nu ze het hele verhaal kende, vroeg ze zich af hoe hij zo harteloos kon zijn.

'De pers houdt van sensatie. Meestal weten ze niet waar ze het over hebben,' voegde Maddy eraan toe, toen hij haar met ogen vol verdriet aankeek. Zoveel pijn had ze in haar leven nog niet gezien, en ze had haar hand naar hem uit willen steken en hem aan willen raken, maar ze zat te ver bij hem vandaan. 'Ze willen alleen maar een verhaal verkopen. Ik spreek uit ervaring, neem dat maar van me aan. Ik vind het heel erg wat er allemaal met u is gebeurd,' zei ze vriendelijk.

'Ik ook. Dank u, mevrouw Hunter,' zei hij, en hij snoot zijn neus in de schone zakdoek die hij uit zijn zak haalde.

'We hebben allemaal akelige verhalen. Maar daarom heb ik u niet gevraagd hier te zijn,' zei Phyllis Armstrong, waarmee ze weer langzaam tot de orde van de dag overging. 'Ik kende de meeste van deze verhalen niet toen ik u vroeg om hier te komen. Ik vroeg u omdat u intelligente, betrokken mensen bent. Daarom bent u gekomen, en daarom wilt u de commissie helpen. We hebben allemaal uit ervaring geleerd, op de harde manier, althans de meesten van ons. We weten waarover we praten en hoe het is. Nu moeten we bedenken wat we eraan kunnen doen, hoe we de mensen die er nog steeds onder lijden kunnen helpen. Wij hebben het overleefd, wij allemaal, maar misschien lukt dat hen niet. We moeten ze snel bereiken, en de media, en het publiek. De tijd dringt, we moeten hen bereiken voor het te laat is. Elke dag sterven er vrouwen, vermoord door hun man, verkracht op straat, ontvoerd en gemarteld door vreemden. Maar de meeste vrouwen worden door mannen gedood, door mannen die ze kennen, en in de meeste gevallen zijn dat hun echtgenoten of vriendjes. We moeten het pubhek opvoeden, en de vrouwen vertellen waar ze hulp kunnen krijgen voor het te laat is. We moeten de wetten veranderen en ze strenger maken. We moeten ervoor zorgen dat de gevangenisstraf in overeenstemming is met de misdaad, en dat de prijs voor geweldpleging tegen een vrouw, of tegen iemand anders uiteraard, te hoog wordt. Het wordt een soort oorlog, een oorlog die we moeten uitvechten en winnen. Ik wil dat jullie naar huis gaan en erover nadenken wat we kunnen doen om de dingen te veranderen. Ik stel voor dat we elkaar over twee weken weer ontmoeten, voordat de meesten van jullie weggaan voor de zomer, en laten we proberen met wat oplossingen te komen. Vandaag wilde ik vooral dat jullie elkaar zouden leren kennen. Ik ken elk van jullie, sommigen zelfs nogal goed, maar nu weet je met wie je zult samenwerken en waarom men hier is. In principe zijn we hier allemaal om dezelfde reden. Sommigen van ons hebben misschien geleden, maar we willen allemaal verandering brengen, en dat kunnen we. Individueel zijn we er allemaal toe in staat, maar samen vormen we een kracht die niet tegen te houden is. Ik heb het volste vertrouwen in jullie, en ik ga er zelf ook over nadenken voor we elkaar weer ontmoeten.' Toen stond ze op met een hartelijke glimlach die hen allen omvatte. 'Ik dank jullie dat jullie hier vandaag gekomen zijn. Jullie kunnen rustig nog blijven en wat napraten, maar ik moet jammer genoeg naar mijn volgende afspraak.'

Het was bijna vier uur en Maddy kon nauwelijks geloven hoeveel ze had gehoord in maar twee uur. Het was voor hen allemaal zo emotioneel geweest dat ze het gevoel had dat ze dagen met hen had doorgebracht. Ze zorgde ervoor nog even met Bill Alexander te praten voor ze wegging. Hij leek haar een aardige man, en zijn verhaal was zo tragisch. Hij zag eruit of hij er nog niet overheen was, en dat verbaasde haar niet, gezien het trauma dat hij nog maar zeven maanden geleden had doorgemaakt. Het verbaasde haar dat hij het zo samenhangend had kunnen vertellen.

'Ik vind het heel erg, excellentie,' zei ze vriendelijk. 'Ik herinner me het verhaal, maar het is anders het van u te horen. Wat een nachtmerrie voor u.'

'Ik weet niet zeker of ik er ooit overheen kom,' zei hij eerlijk. 'Ik droom er nog steeds over.' Hij vertelde dat hij nachtmerries had die steeds weer terugkwamen. De psychiater vroeg of hij in therapie was, en hij antwoordde dat hij dat een aantal maanden was geweest, maar dat hij het nu alleen aankon. Hij zag er zeker evenwichtig en normaal uit, en hij was kennelijk buitengewoon intelligent, maar Maddy vroeg zich toch af hoe hij een ervaring als die kon overleven en nog zo verstandig en rustig kon functioneren. Hij was duidelijk een heel bijzonder iemand. 'Ik verheug me erop met u samen te werken,' zei Maddy met een glimlach.

'Dank u, mevrouw Hunter,' zei hij en hij glimlachte terug.

'Noem me alstublieft Maddy.'

'Ik heet Bill, en ik heb laatst je uitzending over Janet McCutchins gezien. Dat was heel schokkend, zoals het zou moeten zijn.'

Ze glimlachte een beetje treurig en bedankte hem voor het compliment. 'Mijn man heeft het me nog niet vergeven. Hij was heel boos over wat het kon inhouden voor de omroep.'

'Soms moet je de moed hebben om het juiste te doen. Dat weet je net zo goed als ik. Je moet zowel naar je hart als naar je adviseurs luisteren. Ik weet zeker dat hij dat begrijpt. Het moest gedaan worden, en jij deed het.'

'Ik denk niet dat hij het met je eens zal zijn, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan,' gaf ze toe.

'De mensen moeten het horen,' zei hij kordaat, en de kracht kwam weer terug in zijn stem. Hij zag er ook jonger uit terwijl hij met haar praatte. Ze was erg onder de indruk van hem, van zijn persoonlijkheid en van de manier waarop hij zichzelf onder controle had gehouden bij hun eerste ontmoeting. Ze begreep waarom Phyllis hem had gevraagd.

'Ik vind dat ze het inderdaad moeten horen,' zei Maddy, en ze keek op haar horloge. Het was al na vieren en ze moest naar de studio om haar haar en make-up te laten doen. 'Ik moet weg, ik heb een uitzending om vijf uur. Tot de volgende keer.' Maddy schudde een paar mensen de hand voor ze de kamer uitging, verliet toen zo snel mogelijk het Witte Huis en nam een taxi naar de studio.

Greg zat al in de stoel om geschminkt te worden toen ze aankwam. 'En, hoe was het?' vroeg hij. Hij vond het reuze interessant dat de commissie door de First Lady op touw was gezet, en dacht dat daar een goed verhaal in zou zitten.

'Heel interessant. Ik vond het geweldig. Ik heb Bill Alexander ontmoet, die ex-ambassadeur in Colombia wiens vrouw vorig jaar door terroristen is vermoord. Een vreselijk verhaal.'

'Ja, dat herinner ik me vaag. Ik heb toen beelden van hem gezien toen ze haar lichaam de ambassade binnendroegen. Hij zat totaal in de vernieling, en dat kan ik die arme man niet kwalijk nemen. Hoe gaat het met hem?'

'Zo te zien goed, hoewel ik denk dat hij nog steeds behoorlijk van streek is. Hij schrijft er een boek over.'

'Dat kan een goed verhaal worden. Wie waren er nog meer?'

Ze noemde een paar namen, maar vertelde hem geen van de persoonlijke verhalen die ze had gehoord, ze wist dat ze de plicht had dat niet te doen, en dat respecteerde ze. Zodra haar make-up in orde was liep ze de studio in en bekeek de onderwerpen die aan bod zouden komen. Er was niets schokkends of vreselijks bij, allemaal nogal alledaagse dingen. Eenmaal in de lucht draaiden ze het gladjes af, en daarna ging ze terug naar haar kantoor. Ze wilde een paar dingen lezen en nog wat nakijken voor de uitzending van halfacht. Om acht uur was ze klaar. Het was een lange dag geweest, en toen ze zich klaarmaakte om het kantoor te verlaten belde ze Jack. Hij was nog boven en bijna klaar met een bespreking.

'Krijg ik een lift, of wil je dat ik lopend naar huis ga?' vroeg ze, en ze moest ondanks zichzelf glimlachen om de vraag. Hij was nog steeds boos op haar, maar hij wist dat hij daar niet eeuwig mee door kon gaan.

'Ik zal je de komende zes maanden achter de auto aan laten hollen, om te boeten voor je zonden en voor wat je me wellicht gaat kosten.'

'Phyllis Armstrong gelooft niet dat hij ons zal aanklagen.'

'Ik hoop dat ze gelijk heeft. Zo niet, betaalt de president dan de rekening? Dat zal een flinke zijn.'

'Laten we hopen dat het niet gebeurt,' zei ze rustig. 'De commissie was trouwens fantastisch. Er zitten een paar geweldige mensen in.' Het was het eerste echte gesprek dat ze hadden sinds dinsdag, en ze was blij dat hij eindelijk een beetje ontdooide.

'Ik zie je over tien minuten beneden,' zei hij snel. 'Ik moet hier nog een paar dingen afwikkelen.'

En toen hij tien minuten later beneden in de lobby kwam, leek hij niet echt blij haar te zien, maar hij zag er minder woedend uit dan de afgelopen drie dagen, sinds haar 'zonde'. Ze vermeden beiden zorgvuldig het onderwerp aan te snijden op weg naar huis. Ze stopten voor een pizza en zij vertelde hem over de bijeenkomst van de commissie die middag. Maar hem gaf ze ook geen persoonlijke details, alleen de grote lijnen, en wat ze hoopten te gaan doen. Ze vond dat ze de mensen die ze daar had ontmoet moest beschermen.

'Hebben jullie iets gemeenschappelijks, of zijn jullie gewoon geïnteresseerd in het onderwerp?'

'Beide. Het is verbazingwekkend dat iedereen op een bepaald moment te maken heeft gehad met geweld. Iedereen was er heel eerlijk over.' Dat was alles wat ze hem kon, of wilde, vertellen.

'Je hebt ze toch niet jouw verhaal verteld, hè?' Hij keek haar ongerust aan.

'Ja, dat heb ik wel gedaan. We waren allemaal heel openhartig.'

'Dat was stom, Mad,' zei hij botweg. Hij was nog steeds boos op haar en hield zich dan ook niet in. 'Stel dat iemand dat doorspeelt aan de pers. Is dat het imago dat je hier wilt hebben? Bobby Joe die je van de trap gooit in Knoxville?' Hij klonk scherp, en ze vond het niet prettig, maar ze gaf geen commentaar.

'Misschien is het wel goed, als het iemand anders helpt te beseffen dat mishandeling ook mensen zoals ik treft. Misschien loont een beetje publiciteit wel als het iemands leven kan redden, of hun hoop geeft op ontsnapping.'

'Het geeft je alleen maar problemen, en een woonwagenkamp-imago, en ik heb een fortuin geïnvesteerd om dat imago kwijt te raken. Ik begrijp niet hoe je zo stom kon zijn.'

'Ik was eerlijk. Dat was iedereen daar. Sommige verhalen waren heel wat erger dan dat van mij.' Dat van de First Lady was bepaald niet fraai geweest, en zij had ook niets verzwegen. Ze waren allemaal erg openhartig geweest, en dat was het mooie van hun samenzijn geweest. 'Bill Alexander zit ook in de commissie. Hij heeft ons verteld over de ontvoering van zijn vrouw.' Dat was algemeen bekend dus dat kon ze wel tegen Jack zeggen, maar hij haalde alleen maar zijn schouders op en kon er duidelijk geen medeleven voor opbrengen.

'Hij had haar net zo goed zelf kunnen vermoorden. Het was verdomd stom om te proberen zelf te onderhandelen. Iedereen op Buitenlandse Zaken heeft hem dat verteld, maar hij weigerde te luisteren.'

'Hij was radeloos, en dacht waarschijnlijk niet zo goed na. Ze werd zeven maanden in gijzeling gehouden voor ze haar vermoordden. Hij moet gek geworden zijn van dat wachten.' Ze had nog steeds medelijden met hem als ze eraan dacht, maar Jack was onaangedaan, wat haar nogal ergerde. Hij scheen totaal onverschillig te zijn voor de gevoelens van de man en voor wat hij had doorgemaakt. 'Wat heb je eigenlijk tegen hem? Ik krijg het gevoel dat je hem niet mag.'

'Hij is korte tijd een van de adviseurs van de president geweest, nadat hij les had gegeven op Harvard. Zijn ideeën stammen uit de Middeleeuwen, en hij hecht een overdreven belang aan principes en deugdzaamheid. De originele pelgrim.' Het was een onaardige manier om hem te beschrijven, en het irriteerde Maddy.

'Ik denk dat er meer in hem zit dan dat. Hij lijkt me een heel verstandige, intelligente en sympathieke man.'

'Ik denk dat ik hem gewoon niet mag. Er zit niet genoeg leven in die vent, of sex-appeal of zoiets.' Het was raar dat hij dat zei, want Bill was een knappe man, en hij had iets heel fatsoenlijks en oprechts over zich. Hij was precies het tegenovergestelde van de meer swingende kliek waar Jack Hunter graag mee omging, maar Maddy wist nog niet zo zeker of ze de stijl en de ideeën van Bill wel zo vervelend vond. Hoewel haar man hem niet aantrekkelijk genoeg vond.

Ze waren om tien uur thuis en uit gewoonte zette ze het nieuws aan. Ze bleef plotseling staan toen ze zag dat Amerikaanse troepen opnieuw met een inval in Irak bezig waren. Ze draaide zich om naar Jack en ze zag iets vreemds in zijn ogen terwijl hij naar de uitzending keek.

'Je wist hiervan, hè?' vroeg ze hem op de man af.

'Ik adviseer de president niet over zijn oorlogen, Mad. Alleen over mediakwesties.'

'Klets. Je wist het. Daarom ben je vorige week naar Camp David gegaan, hè? En daarom ga je dit weekend naar het Pentagon. Waarom heb je het me niet verteld?' Hij had haar wel vaker deelgenoot gemaakt van uiterst geheime informatie, maar nu had hij dat niet gedaan. Ze had voor het eerst het gevoel dat hij haar niet vertrouwde, en dat deed haar pijn.

'Dit lag te gevoelig, en was te belangrijk.'

'We gaan daar veel jongens verliezen, Jack,' zei ze bezorgd. Haar hoofd tolde. Het zou voor haar ook een belangrijk verhaal worden, maandag.

'Soms is dat een offer dat gebracht moet worden,' zei hij koel. Hij vond dat de president de juiste beslissing had genomen. Hij en Maddy hadden eerder een verschil van mening gehad over dat onderwerp, en zij was niet zo overtuigd als haar man.

Ze keken naar de rest van het nieuws. De presentator zei dat er die ochtend negentien mariniers waren omgekomen bij een treffen met Iraakse soldaten. Toen zette Jack de tv uit, en zij volgde hem naar de slaapkamer. 'Het is interessant dat president Armstrong je erover in vertrouwen heeft genomen. Waarom, Jack?' Ze keek hem argwanend aan.

'Waarom niet? Hij vertrouwt me.'

'Vertrouwt hij je, of gebruikt hij je als "spin doctor" om het het Amerikaanse volk zo voor te schotelen dat zijn imago niet wordt geschaad?'

'Hij heeft het recht om geadviseerd te worden over hoe hij met de media moet omgaan. Dat is geen misdaad.'

'Geen misdaad, maar het is misschien ook niet helemaal eerlijk om het pubhek iets te verkopen dat uiteindelijk weleens een heel slecht idee kan zijn.'

'Bespaar me je politieke opvattingen, Mad. De president weet wat hij doet.' Daarmee maakte hij zich ervan af. Dat ergerde haar, maar dat Jack zo'n belangrijke positie begon in te nemen bij de huidige regering maakte haar ook nieuwsgierig. Ze vroeg zich af of hij ook daarom zo woedend was geworden over haar verhaal over Janet McCutchins. Misschien was hij bang voor een moeilijk parket dat het broze machtsevenwicht voor hem zou kunnen verstoren. Jack hield altijd alles in de gaten, en lette ook op wat het hem eventueel zou gaan kosten. Hij maakte berekeningen over alles wat hij aanraakte, en nog meer over de dingen die hem zouden kunnen raken. Maar toen hij die avond in bed stapte was hij liever tegen haar dan hij in dagen was geweest en toen hij haar dichter tegen zich aan trok, merkte ze dat hij naar haar verlangde.

'Het spijt me dat het zo'n rotweek voor ons is geweest,' zei ze, terwijl hij haar in zijn armen hield.

'Doe dat niet nog een keer, Mad. De volgende keer vergeef ik het je niet, en weet je wat er gebeurt als ik je ooit ontsla?' Zijn stem klonk hard en koud. 'Dan is het de dag daarop met je gebeurd. Dan is het afgelopen, uit, Mad. Je carrière hangt van mij af, vergeet dat nooit. Belazer me niet, Maddy. Ik kan je carrière uitdoven als een kaars. Je bent niet de ster die je denkt te zijn. Je bent alleen maar iemand omdat je met mij getrouwd bent.' Ze voelde zich onpasselijk en bedroefd, niet om wat ze kwijt zou raken als hij haar eruit gooide, maar om de manier waarop hij het zei. Ze zei niets terug en hij kneep hard in haar tepel, te hard, en zonder een woord nam hij haar en toonde haar wie het voor het zeggen had. Dat was nooit Maddy, altijd Jack. Ze begon te geloven dat alleen macht en zeggenschap belangrijk voor hem waren.

5

Toen Maddy op zaterdag opstond, was Jack al aangekleed en klaar om naar zijn vergadering te gaan. Hij zei dat hij de hele dag in het Pentagon zou zijn en dat ze hem niet voor etenstijd hoefde te verwachten. 'Waarvoor ga je daarheen?' vroeg ze, terwijl ze hem aankeek vanuit hun bed. Hij zag er knap en goed gekleed uit in een sportbroek en een blazer en een grijze coltrui. Buiten was het warm, maar hij wist dat hij de hele dag in een ruimte met airconditioning zou zitten en dat het daar kil zou zijn.

'Ze willen me bij een paar van hun briefings hebben. Zo kunnen we een betere kijk krijgen op wat daarginds gebeurt. We kunnen dat wat ik te horen krijg niet uitzenden, maar het is nuttige informatie, en de president wil dat ik hem adviseer over hoe hij het op de media moet overbrengen. Ik denk dat ik hem daarbij kan helpen.' Het was precies wat ze de vorige avond al had vermoed. Jack was de media-adviseur van de president aan het worden.

'Het Amerikaanse volk de waarheid vertellen zou een interessante methode kunnen zijn. Het zou in ieder geval nieuw en anders zijn,' zei ze terwijl ze haar man aankeek. Die bereidheid van hem de waarheid 'bij te stellen' om de zaken een 'positieve' draai te geven, stond haar niet altijd aan. Hij kon dat doen op een manier die haar nerveus maakte. Maddy was meer een zwart-wit iemand. In haar ogen was iets waar of niet. Maar Jack was een regenboog van kansen en subtielere kleuren. Voor hem had de waarheid talloze schakeringen en betekenissen.

'Er zijn verschillende versies van de waarheid, Mad. We willen gewoon die zien te vinden waar de mensen zich het prettigst bij voelen.'

'Dat is gelul, dat weet je best. Dit gaat niet over pr, maar over de waarheid.'

'Ik neem aan dat ik daarom degene ben die daar vandaag heen gaat, en niet jij. Wat ga je trouwens doen vandaag?' Hij ging gewoon voorbij aan wat hij net tegen haar had gezegd, en aan wat dat inhield.

'Ik weet het niet. Hier een beetje rondhangen, denk ik. Relaxen. Misschien ga ik wat winkelen.' Ze zou graag met een vriendin gaan winkelen, maar dat had ze al jaren niet meer gedaan. Ze had nooit meer tijd voor vriendschappen. Jack eiste al haar vrije tijd voor zich op, en de rest van de tijd werkte ze. De enige sociale contacten die ze hadden, hadden op de een of andere manier met het werk te maken, zoals het weekendbezoek van de McCutchins' aan Virginia. 'Pak het vliegtuig en ga een dagje naar New York. Je kunt daar gaan winkelen. Lijkt je dat niet wat?' Ze knikte terwijl ze erover nadacht.

'Ja, dat lijkt me wel leuk. Er is een tentoonstelling in het Whitney die ik graag wil zien. Misschien lukt dat. Vind je het echt niet erg als ik het vliegtuig neem?' Ze had een leven om van te dromen, en dat vergat ze nooit. Hij gaf haar een luxe en kansen die ze nooit voor mogelijk had gehouden toen ze nog in Knoxville woonde. Het deed haar denken aan wat hij gisteravond tegen haar had gezegd, dat ze helemaal geen carrière zou hebben zonder hem. Het deed pijn hem dat te horen zeggen, maar ze kon het niet ontkennen. Al het goede dat haar ooit overkomen was had ze aan Jack te danken, daar was ze van overtuigd.

Voor hij wegging belde hij hun piloot, vertelde hem dat hij Madeleine omstreeks tien uur kon verwachten, en dat hij toestemming moest vragen voor een vlucht naar La Guardia met een terugvlucht die avond naar Washington. 'Veel plezier,' zei hij glimlachend toen hij vertrok, en ze bedankte hem. Ze was zich ervan bewust dat het maar kleine offers waren die ze voor hem moest brengen, maar dat ze in ruil daarvoor zo veel van hem kreeg. Het was bijna niet te rechtvaardigen dat hij haar weleens ergerde.

Ze kwam om kwart over tien op het vliegveld aan, haar haar was keurig opgestoken en ze droeg een wit linnen broekpak. Hun piloot wachtte al op haar en een halfuur later stegen ze op en zetten ze koers naar New York. Ze landden om halftwaalf op La Guardia, en om twaalf uur was ze in de stad. Ze ging naar Bergdorf Goodman en Saks, en liep toen over Madison Avenue waar ze haar favoriete winkels bezocht. De lunch sloeg ze over en om halfvier was ze bij het Whitney Museum. Ze had een fantastisch leven, en ze vond het heerlijk. Jack nam haar ook mee naar Los Angeles, New Orleans, San Francisco, Miami, en zo nu en dan een weekendje naar Las Vegas. Ze verloor de vele voordelen van haar leven met Jack en de carrière die hij haar had gegeven nooit uit het oog. Ze wist ook dat het waar was wat hij zei, dat ze het allemaal te danken had aan het feit dat ze mevrouw Jack Hunter was. Ze geloofde ten volle wat hij zei, dat ze niets zou zijn zonder hem. Dat geloof gaf haar een vreemd soort nederigheid, wat anderen ongekunsteld en aantrekkelijk vonden. Ze beschouwde niets als vanzelfsprekend, en ze had geen besef van haar eigen belangrijkheid, alleen van de zijne. Hij had haar er zelfs van overtuigd dat de prijzen die ze had gewonnen aan hem te danken waren.

Ze was om vijf uur terug op La Guardia, om zes uur kregen ze toestemming om te vertrekken, en om halfacht was ze weer thuis in R Street. Het was een perfecte dag geweest, en ze had zich geamuseerd. Ze had een stel broekpakken gekocht, een paar badpakken, en een grote hoed. Ze was in een prima humeur toen ze met haar aankopen binnenkwam en Jack met een glas wijn op de bank naar het nieuws van halfacht zag zitten kijken. Het ging weer helemaal over Irak, en Jack leek vol aandacht te zijn voor wat hij hoorde.

'Hallo, schat,' zei ze ongedwongen. De vijandigheid van de afgelopen week leek gisteravond tussen hen verdwenen te zijn, en ze was veel opgewekter. Ze was blij Jack te zien, en bij de eerste pauze in de uitzending draaide hij zich met een glimlach naar haar om.

'Hoe was je dag, Mad?' vroeg hij, terwijl hij nog een glas wijn voor zichzelf inschonk.

'Leuk. Ik heb gewinkeld en ben naar het Whitney geweest. Hoe was jouw dag?' Ze wist dat hij het opwindend vond om media-adviseur voor de president te spelen.

'Geweldig. Ik denk dat we greep krijgen op de kwestie.' Hij zag er tevreden uit en of hij zich heel belangrijk voelde, wat hij ook was. Niemand die hem kende was zich daar niet van bewust, en Maddy al helemaal niet.

'Is het iets wat je me kunt vertellen, of is het allemaal uiterst geheim?'

'Nogal, ja.' Ze zou iets te weten komen uit wat ze op het nieuws moest bekendmaken. Wat zij, noch iemand anders, ooit zou weten was de werkelijkheid, of de originele, onvervalste versie. 'Wat doen we met het eten?' vroeg hij terwijl hij de tv uitzette.

'Ik kan iets in elkaar flansen, als je wilt,' zei ze terwijl ze haar pakjes neerzette. Ze zag er nog steeds onberispelijk en mooi uit na haar lange dag winkelen. 'Of ik kan iets laten bezorgen.'

'Zullen we in de stad eten? Ik heb de hele dag met een stel kerels opgesloten gezeten. Het zou prettig zijn wat echte mensen te zien.' Hij pakte de telefoon en reserveerde een tafel voor negen uur bij Citronelle, het populairste restaurant in Washington op dit moment. 'Ga maar iets moois aantrekken.'

'Ja, meneer.' Ze glimlachte tegen hem en verdween met alle spullen die ze in New York had gekocht naar boven, naar hun slaapkamer. Een uur later kwam ze terug, gebaad, gekamd, geparfumeerd, in een eenvoudige zwarte cocktailjurk en met sandalen met hoge hakken, en haar diamanten oorknoppen en parelketting. Jack kocht van tijd tot tijd mooie dingen voor haar, en ze zag er prachtig uit. De diamanten oorknoppen en haar achtkaraats verlovingsring waren haar favoriete bezittingen. Niet slecht voor een kind uit een woonwagenkamp in Chattanooga, zei ze vaak tegen hem, en hij noemde haar blanke armoedzaaier als hij haar echt wilde jennen. Ze vond het niet leuk, maar het was waar. Ze kon het tegen hem niet ontkennen, hoewel ze het zo ver had gebracht en er zo aan ontgroeid was. Hij dacht kennelijk dat het grappig was als hij haar zo noemde, hoewel ze altijd huiverde bij het beeld dat die woorden opriepen. 'Je hebt je fraai opgeknapt,' zei hij bij wijze van compliment en ze glimlachte. Ze vond het heerlijk om met hem uit te gaan, de zijne te zijn, en dat aan de hele wereld te laten zien. De opwinding om met hem getrouwd te zijn was voor haar nooit minder geworden, zelfs niet nu ze zelf een ster was. Er waren meer mensen die haar kenden dan hem, of het was tamelijk gelijk. Hij was de magnaat achter de schermen, de man die de president adviseerde over mediazaken, maar zij was de vrouw die andere vrouwen en meisjes wilden zijn, en het gezicht waar veel mannen van droomden. Zij was de persoonlijkheid in hun zitkamers, de stem die ze vertrouwden, de vrouw die hen zo goed ze maar kon de waarheid vertelde over moeilijke zaken, zoals over Janet McCutchins en talloze andere vrouwen als zij. Maddy was heel integer, en dat was duidelijk te merken. Bovendien was de verpakking ook verdomd aantrekkelijk. Greg zei altijd dat ze 'adembenemend' was, en dat was ze nu ze op weg gingen naar het restaurant zeker.

Jack reed zelf, wat hij zelden deed, en onderweg kletsten ze wat over New York. Het was duidelijk dat hij niets over zijn besprekingen kon zeggen. Toen ze bij Citronelle aankwamen werden ze door de ober naar een zeer in het oog lopende tafel gebracht. Ze werden nagekeken, en mensen leverden commentaar op wie ze waren en op haar schoonheid. De vrouwen keken ook naar Jack, hij was een knappe man met een sexy glimlach, ogen die alles in zich opnamen en een enorme persoonlijkheid. Alles aan hem straalde succes en macht uit, en in Washington was dat belangrijk. Tientallen mensen stopten bij hun tafel om even met hen te praten. Het waren voornamelijk politici, en een van de adviseurs van de president. En om de paar minuten kwam iemand aarzelend naar hen toe om een handtekening aan Maddy te vragen, wat ze met een vriendelijke glimlach deed terwijl ze ook nog even met hen babbelde.

'Word je dat niet beu, Mad.'' vroeg Jack terwijl hij nog een glas wijn voor haar inschonk. De ober had de fles in een koeler bij hun tafel laten staan. Het was een Château Cheval Blanc 1959. Jack was een expert als het om goede wijnen ging, en dit was een heel goede.

'Nee, niet echt. Ik vind het wel lief dat ze weten wie ik ben en de moeite nemen om erom te vragen.' Ze was altijd heel welwillend; als de mensen bij haar vandaan kwamen hadden ze het gevoel dat ze er een nieuwe vriendin bij hadden, en vonden ze haar zelfs nog aardiger dan op tv. Het was heel wat enger om Jack te benaderen, die was lang niet zo vriendelijk.

Het was bijna middernacht toen ze het restaurant verlieten, en op zondag vlogen ze naar Virginia voor één dag. Jack was daar dolgraag en vond het vreselijk om ook maar een minuut ervan te missen. Hij ging een poosje paardrijden, en ze gebruikten de lunch buiten. Het was een warme dag, en hij merkte op dat het een mooie zomer zou worden.

'Gaan we ergens heen?' vroeg Maddy op de terugweg. Ze wist dat hij een hekel had aan plannen maken, altijd pas op het laatste moment een beslissing nam en haar er dan mee overviel. Hij zorgde dat iemand haar verving bij het nieuws, en nam haar dan mee. Zij vond het echter prettiger om het van tevoren te weten. Soms vertelde hij het haar pas de dag daarvoor of dezelfde ochtend. Ze kon ook nooit zeggen dat ze meer tijd nodig had. Ze hadden geen kinderen, en hij was haar baas, dus als hij besloot dat ze samen weggingen, was er niemand om te zeggen dat ze niet kon. Ze was altijd vrij om met hem mee te gaan.

'Ik heb nog niet besloten wat we van de zomer gaan doen,' zei hij vaag. Hij vroeg nooit waar zij heen zou willen, maar hij zocht altijd plekken uit die ze uiteindelijk heerlijk vond. Het leven met Jack zat vol verrassingen. En wie was zij om daarover te klagen? Zonder hem zou ze nooit in deze plaatsen komen. 'Ik neem aan dat we naar Europa gaan.' Ze wist dat dat alles was wat ze erover te horen zou krijgen, en misschien alles wat ze nodig had.

'Laat me even weten wanneer ik moet gaan pakken,' plaagde ze, alsof ze niets te doen had en à la minute alles kon laten vallen. Maar soms was dat precies wat hij van haar verwachtte.

'Dat zal ik doen,' antwoordde hij. Toen pakte hij wat papieren uit zijn aktetas, en dat was het teken dat hij haar op dit moment niets meer te zeggen had.

Ze ging een boek dat de First Lady haar had aangeraden zitten lezen. Het ging over geweldsmisdrijven tegen vrouwen, en het zat vol met deprimerende maar interessante statistieken.

'Wat is dat?' vroeg hij, wijzend op het boek toen ze landden.

'Phyllis heeft het me gegeven. Het gaat over geweldsmisdrijven tegen vrouwen.'

'Zoals? Het doorknippen van hun creditcard?' zei hij met een glimlach, en Maddy kreeg een gepijnigde blik in haar ogen. Ze kon het niet uitstaan als hij zo kleinerend deed over zaken die belangrijk voor haar waren. 'Word nou niet al te enthousiast over die commissie, Mad. Het is goed voor je imagovorming, daarom heb ik het ook voorgesteld, maar laten we er niet al te opgewonden over raken. Je hoeft niet de voornaamste voorvechter te worden voor mishandelde vrouwen.'

'Wat de commissie doet en wat de doelstellingen ervan zijn bevalt me. Het is iets wat me echt interesseert, en dat weet je.' Ze zei het op zachte, maar emotionele toon terwijl ze over de landingsbaan taxieden.

'Ik weet hoe je bent. Je kunt zo vreselijk enthousiast worden over iets. Dit heeft met imago te maken, Mad, niet met Jeanne d'Arc worden. Hou de juiste verhoudingen in het oog. Een heleboel van wat ze zeggen over mishandelde vrouwen is gewoon gelul.'

'Zoals wat?' vroeg ze, terwijl ze een koude rilling over haar rug voelde gaan, en ze vroeg zich af wat hij nu eigenlijk wilde betogen.

'Al dat geouwehoer over verkrachting tijdens een afspraakje en seksuele intimidatie is gewoon geklets, en waarschijnlijk heeft meer dan de helft van de vrouwen die door hun man grof worden behandeld of zogenaamd door hen worden vermoord, het verdiend.' Hij zei het vol overtuiging en zij staarde hem aan.

'Meen je dat? Dat kan ik niet geloven. En ik dan? Vind je dat ik verdiende wat Bobby Joe me aandeed? Vind je dat?'

'Hij was een onbeduidend stuk tuig en een zuiplap. God mag weten met wat voor uitlatingen je het hebt uitgelokt. Ruzie komt overal voor, Mad, sommigen geven elkaar een paar meppen, anderen worden gekwetst, maar dat rechtvaardigt nog geen kruistocht, en het is geen nationale noodtoestand. Geloof me, als je het haar in vertrouwen zou vragen zou blijken dat Phyllis dezelfde redenen heeft om dit te doen als ik voor jou heb, daarvan ben ik overtuigd. Het maakt een goede indruk.' Maddy zat verbijsterd naar hem te luisteren.

'Ik kan mijn oren niet geloven,' zei ze fluisterend. 'Haar moeder is tijdens haar hele huwelijk mishandeld door haar vader, daar is Phyllis mee opgegroeid. Dat geldt ook voor mij en voor heel veel mensen, Jack. En in sommige gevallen is slaan niet genoeg, dan vermoorden ze de vrouwen gewoon om te bewijzen hoe stoer ze zijn, en hoe waardeloos vrouwen zijn. Vind jij dat als een gewone ruzie klinken? Wanneer ben jij voor het laatst een vrouw met een heet strijkijzer te lijf gegaan, of heb je haar de trap afgeschopt, of met een stoel geslagen, of bleekwater in haar ogen gegooid, of met brandende sigaretten bestookt? Heb je enig idee wat deze mensen doormaken?'

'Je zit je weer op te winden, Mad. Dat zijn uitzonderingen, niet de regel. Natuurlijk lopen er idioten rond, maar die vermoorden ook andere mannen. Niemand heeft ooit gezegd dat de wereld niet vol gekken is.'

'Het verschil is dat sommige vrouwen tien of twintig of vijftig jaar met hun kwelgeesten of zelfs uiteindelijke moordenaars samenleven, en hen toestaan door te gaan met mishandelen.'

'Dan zijn het die vrouwen die gestoord zijn, vind je niet? Ze kunnen er altijd een einde aan maken door weg te lopen, maar dat doen ze niet. Verdorie, misschien vinden ze het wel prettig.' Ze had zich in haar hele leven nog nooit zo gefrustreerd gevoeld als nu, terwijl ze naar hem luisterde, maar het was niet alleen de stem van onwetendheid, het was de stem van de meeste mensen op de wereld. En ze vroeg zich af of ze tot hem zou kunnen doordringen. Ze voelde zich machteloos.

'Ze zijn meestal te bang om weg te lopen. De meeste mannen die dreigen hun vrouw te vermoorden doen dat uiteindelijk ook. De statistieken zijn angstaanjagend, en dat weten deze vrouwen instinctief. Ze zijn te bang om weg te gaan of te vluchten. Ze hebben kinderen, kunnen nergens heen, velen hebben geen baan, sommigen of de meesten hebben geen geld. Hun leven is uitzichtloos. En dan is er die man die zegt dat hij hen, of de kinderen, of beide zal vermoorden als ze iets onderneemt. Wat zou jij in zo'n geval doen? Je advocaat bellen?'

'Nee, ik zou er als de bliksem vandoor gaan, net als jij hebt gedaan.'

Toen probeerde ze het met een nieuwe visie. 'Dit soort mishandeling is een gewoonte. Het is wat je gewend bent. Het wordt normaal voor je. Je groeit ermee op, je ziet het voortdurend, ze zeggen dat je waardeloos en slecht bent en dat je het verdient, en je gelooft het. Het werkt verlammend. Je bent geïsoleerd en alleen en bang en je kunt nergens heen. Misschien wil je zelfs wel sterven omdat dat de enige manier lijkt om eraan te ontsnappen.' Ze had tranen in haar ogen gekregen terwijl ze praatte. 'Waarom denk je dat ik Bobby Joe toestond me zo te behandelen? Omdat ik het fijn vond? Ik dacht dat ik geen andere keus had, en ik geloofde dat ik het verdiende. Mijn ouders zeiden dat ik slecht was, Bobby Joe zei dat het allemaal mijn schuld was, ik wist niet beter tot ik jou ontmoette, Jack.' Hij had haar nog nooit geslagen, en voor haar gevoel was dat genoeg om een goede echtgenoot te zijn.

'Denk daar maar aan als je me weer eens het leven zuur wilt maken, Mad. Ik heb je nooit geslagen, en dat zou ik ook nooit doen. Je bent een bofkont, mevrouw Hunter.' Hij glimlachte tegen haar en stond op, ze waren bij de aankomsthal, en hij had zijn belangstelling voor het onderwerp dat zo belangrijk voor haar was verloren.

'Misschien vind ik daarom dat ik het de anderen, degenen die niet zoveel geluk hebben, verschuldigd ben hen te helpen,' zei ze, en ze vroeg zich af waarom ze zich zo onbehaaglijk voelde over wat hij net had gezegd. Maar hij had duidelijk geen zin meer in het gesprek, en geen van beiden sprak er nog over toen ze het vliegtuig verlieten en teruggingen naar hun huis in Georgetown.

Ze hadden een rustige avond, ze maakte pasta en ze zaten allebei een poosje te lezen. Ze bedreven de liefde toen ze naar bed gingen, en Maddy wist niet waarom, maar ze was er met haar hart niet bij. Ze voelde zich afstandelijk en vreemd en gedeprimeerd, en na afloop dacht ze aan de dingen die hij over mishandelde vrouwen had gezegd. Ze wist alleen dat iets in zijn betoog, of de manier waarop hij het tegen haar had gezegd, haar gekwetst had. En die nacht droomde ze van Bobby Joe en werd ze midden in de nacht gillend wakker. Ze kon hem bijna voor zich zien, zijn ogen vol haat en zijn vuisten die haar afranselden. En in haar droom had Jack erbij gestaan en had hoofdschuddend naar haar gekeken, en ze wist dat het allemaal haar schuld was toen ze wegliep en Bobby Joe haar weer te pakken kreeg en haar sloeg.

6

De volgende dag was het heel druk op kantoor. Er moesten duizend-en-een dingen gelezen worden over de strijd in Irak en de Amerikaanse verliezen die tijdens het weekend geleden waren. Nog vijf mariniers waren gesneuveld, en er was een vliegtuig neergeschoten met twee jonge piloten die het niet hadden overleefd. Wat Jack ook deed om de president te helpen er een positieve draai aan te geven, je kon niet om de feiten heen, of de deprimerende waarheid dat er aan beide kanten mensen stierven.

Ze werkte door tot acht uur, tot na de uitzending. Ze gingen die avond naar een galadiner bij de ambassadeur van Brazilië, en ze had een avondjurk bij zich zodat ze zich op kantoor kon omkleden. Net toen ze zich wilde verkleden zoemde de intercom in haar kleedkamer. Het was haar man.

'Ik ben over vijf minuten klaar.'

'Je zult zonder mij moeten gaan. Ik moet naar een vergadering die net bijeengeroepen is.' Maar deze keer wist ze waarom. Ze was ervan overtuigd dat de president zich zorgen maakte over de publieke reactie op het aantal doden sinds de gevechten in Irak waren uitgebroken.

'Die vergadering is in het Witte Huis, neem ik aan?'

'Zoiets, ja.'

'Kom je later nog?' Ze was eraan gewend om alleen naar party's te gaan, maar ze vond het prettiger als Jack erbij was.

'Dat betwijfel ik. We hebben wat zaken op te lossen. Ik zie je straks wel thuis. Als ik vroeg klaar ben, kom ik nog naar het diner, maar ik heb ze al gebeld om te zeggen dat het me niet lukt. Sorry, Maddy.'

'Geeft niet, hoor. Het ziet er niet goed uit in Irak, hè?'

'Dat komt wel goed. Het is iets waar we ons bij neer moeten leggen.' Als hij zijn werk goed deed zou hij het publiek daarvan weten te overtuigen, maar Maddy liep er niet warm voor, en Greg ook niet toen ze erover praatten. Maar ze gaven geen commentaar op het nieuws. Hun meningen maakten geen deel uit van de uitzending. 'Tot straks, dan.' Ze ging verder met zich om te kleden, ze droeg een bleekroze jurk die prachtig stond bij haar roomkleurige huid en donkere haar. Ze deed bleekroze topazen oorbellen in die fonkelden toen ze een roze satijnen stola omsloeg en het kantoor verliet. Jack had de auto voor haar laten staan en was met een wagen van de zaak naar het Witte Huis gegaan.

De ambassade was op Massachusetts Avenue en er waren zo te zien zo'n honderd mensen aanwezig. Ze spraken Spaans, Portugees en Frans, en op de achtergrond was geweldige sambamuziek te horen. De Braziliaanse ambassadeur en zijn vrouw ontvingen hun gasten altijd met veel elegantie en flair, en iedereen in Washington was dol op hen. Maddy keek om zich heen en was blij toen ze Bill Alexander zag.

'Hallo, Maddy,' zei hij met een warme glimlach toen hij bij haar kwam staan. 'Hoe gaat het met je?'

'Prima. Hoe was je weekend?' vroeg ze hem. Ze had het gevoel dat hij een vriend was, nu ze zoveel over elkaar wisten.

'Het was rustig. Ik ben naar Vermont geweest om mijn kinderen op te zoeken. Mijn zoon heeft daar een huis. Dat was een interessante vergadering laatst, hè? Het is verbazingwekkend dat velen van ons op de een of andere manier te maken hebben gehad met huiselijk geweld of andere gewelddadige misdaden. Het verbluffende is dat we allemaal denken dat ieder ander zo'n normaal leven leidt, maar dat blijkt gewoon niet waar te zijn, hè?' Zijn ogen waren diep blauw, bijna dezelfde kleur als die van haar, maar donkerder, zijn dikke bos grijs haar was netjes gekamd, en hij zag er knap uit in zijn smoking. Hij was ruim één meter negentig, en naast hem zag Maddy er als een poppetje uit.

'Dat heb ik lang geleden al geleerd.' Zelfs de First Lady had in haar jeugd met geweld te maken gehad. 'Ik voelde me altijd zo schuldig vanwege mijn jeugd, en dat doe ik soms nog, maar ik begrijp nu tenminste dat het andere mensen ook overkomt. Maar op de een of andere manier denk je altijd dat het jouw schuld is.'

'Ik denk dat het de kunst is te begrijpen dat het níet jouw schuld is. Althans niet in jouw geval. Toen ik terugkwam naar Washington had ik in het begin het gevoel dat iedereen die naar me keek zei of dacht dat ik Margaret had gedood.' Wat hij zei verbaasde haar, en ze keek hem vriendelijk aan toen ze vroeg: 'Waarom zou je zoiets denken?'

'Omdat ik denk dat het waar is. Ik besef nu maar al te goed dat het stom was wat ik heb gedaan.'

'Het resultaat was waarschijnlijk hetzelfde geweest. Terroristen voeren geen eerlijke strijd, Bill. Dat weet je.'

'Het is moeilijk te verwerken als de prijs die je moet betalen bestaat uit iemand van wie je houdt. Ik weet niet of ik het ooit echt zal begrijpen of accepteren.' Hij was heel openhartig en eerlijk tegen haar, en daardoor vond ze hem nog aardiger. Alles aan hem gaf je de indruk dat hij een zachtaardig mens was.

'Ik denk dat geweld niet te begrijpen is,' zei Maddy zacht. 'Waar ik mee te maken had was een stuk simpeler, en ik denk dat ik dat ook nooit begrepen heb. Waarom wil iemand dat een ander aandoen? En waarom heb ik hem dat laten doen?'

'Geen opties, geen keuzes, geen uitweg, niemand om je te helpen, nergens heen kunnen. Heb ik het een beetje bij het juiste eind?' vroeg hij nadenkend, en ze knikte. Hij scheen de situatie uitstekend te begrijpen. Veel beter dan haar man en een hoop andere mensen.

'Ik denk dat je het precies bij het juiste eind hebt,' zei ze glimlachend. 'Wat vind je van Irak?' vroeg ze, van onderwerp veranderend.

'Het is een grof schandaal dat we daar weer heen moesten. Er zullen alleen maar verliezers zijn, en ik denk dat het publiek lastige vragen zal gaan stellen. Vooral als we daar jongens gaan verliezen in het tempo zoals het dit weekend is gebeurd.' Ze was het volkomen met hem eens, ondanks Jacks vaste overtuiging dat hij er zo'n draai aan kon geven dat de mensen het zouden slikken en de actie van de president zouden blijven steunen. Jack had er een heel wat optimistischere kijk op dan zij. 'Ik vond het vreselijk te zien wat we deden,' ging Bill verder. 'Ik denk dat de mensen bang zijn dat het profijt de verliezen niet rechtvaardigt.' Ze wilde hem vertellen dat hij Jack daarvoor kon bedanken, maar dat deed ze niet. Maddy was blij te horen dat Bill het met haar eens was. Ze babbelden nog een poosje, en hij vroeg haar wat haar plannen voor de zomer waren.

'Ik weet het nog niet. Ik moet nog een verhaal afmaken. Maar mijn man heeft een hekel aan plannen maken. Hij vertelt me gewoon wanneer ik mijn koffer moet pakken, meestal op de dag dat we vertrekken.'

'Nou, dat zal het leven wel boeiend houden,' zei Bill met een glimlach, terwijl hij zich afvroeg hoe ze dat deed. De meeste mensen hadden meer tijd nodig. Hoe zouden haar kinderen zich daarbij voelen? 'Heb je kinderen?'

Ze aarzelde een fractie van een seconde voor ze antwoordde. 'Nee, ik heb geen kinderen.' Maar het verbaasde hem niet echt. Ze was jong en ze had een veeleisende baan, en nog tijd genoeg om kinderen te krijgen. Dat Jack als voorwaarde had gesteld dat ze zich liet steriliseren voor hij met haar trouwde en dat ze geen kinderen kón krijgen, was bepaald geen gespreksstof voor een party.

'Op jouw leeftijd heb je nog tijd genoeg om aan kinderen te denken.' Hij vroeg zich af of het door haar traumatische jeugd kwam dat ze het krijgen van kinderen had uitgesteld. In haar geval zou hij dat heel begrijpelijk hebben gevonden.

'Wat ga jij van de zomer doen, Bill?' vroeg ze, van onderwerp veranderend.

'Normaal gesproken gaan we naar Martha's Vineyard. Maar ik dacht dat het nu misschien moeilijk voor me zou zijn. Ik heb mijn huis voor de zomer aan mijn dochter afgestaan. Ze heeft drie kinderen, en die vinden het daar heerlijk, en als ik erheen wil, kan ik altijd de logeerkamer nemen.' Hij leek een aardige man, en hij had duidelijk een sterke band met zijn kinderen.

Ze bleven nog een poosje praten en een heel interessant Frans stel kwam hen gezelschap houden. Het waren diplomaten en ze waren tamelijk jong. Een paar minuten later kwam de ambassadeur van Argentinië Bill begroeten en ze praatten ongedwongen in het Spaans, een taal die Bill vloeiend bleek te spreken. Tot haar verbazing merkte Maddy een paar minuten later dat Bill haar tafelheer was, en ze verontschuldigde zich voor het feit dat ze van tevoren al zoveel van zijn tijd in beslag had genomen.

'Ik wist niet dat we naast elkaar zouden zitten.'

'Ik zou graag zeggen dat ik dat zo geregeld had,' zei hij lachend, 'maar zoveel invloed heb ik niet. Ik denk dat ik gewoon bof.'

'Ik ook,' zei ze eenvoudig, terwijl ze haar arm door de zijne stak en hij haar naar het diner begeleidde.

Het was een heerlijke avond. Ze zat naast de belangrijkste Democratische senator van Nebraska die ze nooit had ontmoet maar altijd had bewonderd. En Bill hield haar aangenaam bezig met verhalen over zijn jaren als docent in Princeton en Harvard. Hij had dat kennelijk met veel plezier gedaan, en in zijn korte carrière als diplomaat had hij zijn werk zowel interessant als dankbaar gevonden, tot het tragische einde.

'En wat ben je nu van plan te gaan doen?' vroeg Maddy hem onder het dessert. Ze wist dat hij een boek aan het schrijven was, en ook dat hij daar bijna mee klaar was.

'Om eerlijk te zijn, Maddy, ik weet het niet. Ik heb erover gedacht om weer les te gaan geven, maar dat heb ik al gedaan. Het was interessant om een boek te schrijven. Maar hierna weet ik nog niet welke kant ik op wil. Ik heb van diverse universiteiten aanbiedingen gekregen, waaronder uiteraard van Harvard. Eigenlijk ben ik geneigd om een tijdje naar het westen te gaan, misschien lesgeven op Stanford, of een jaartje Europa. Margaret en ik waren altijd dol op Florence. Of misschien Siena. Ik heb ook een aanbieding gekregen om een jaar op Oxford Amerikaanse buitenlandse politiek te doceren, maar ik weet nog niet zeker of ik dat wel wil, en de winters zijn een beetje streng. Ik ben nogal verwend in Colombia, althans wat het weer betreft.'

'Je hebt heel wat keus,' zei ze bewonderend, maar ze begreep wel waarom iedereen hem wilde hebben. Hij was intelligent en hartelijk en stond open voor nieuwe ideeën en onbekende denkbeelden. 'Wat vind je van Madrid, je spreekt tenslotte perfect Spaans.'

'Daar heb ik nog niet eens aan gedacht. Misschien moet ik leren stierenvechten.' Ze lachten alle twee om dat onwaarschijnlijke beeld, en het speet Maddy bijna toen ze opstonden van het diner. Hij was een geweldige tafelheer geweest, en aan het eind van de avond bood hij aan haar naar huis te brengen, maar ze zei dat ze een auto en chauffeur bij zich had.

'Ik verheug me erop je weer te zien bij de volgende vergadering. Het is echt een boeiende groep, vind je niet? Ik heb niet het gevoel dat ik veel te bieden heb. Ik weet niet veel van het onderwerp af, althans niet op het gebied van mishandeling, of huiselijk geweld. Ik vrees dat de manier waarop ik met geweld in aanraking ben gekomen nogal ongebruikelijk is, maar ik voel me gevleid dat Phyllis me heeft gevraagd.'

'Ze weet wat ze doet. Ik denk dat we een goed team zullen zijn als we de route eenmaal uitgestippeld hebben. Ik hoop op wat aandacht van de media. We moeten de mensen de ogen openen over mishandeling en vrouwen.'

'Je zult een uitstekende woordvoerder voor ons zijn,' zei hij en ze glimlachte weer tegen hem. Ze praatten nog een paar minuten en toen ging ze naar huis. Jack lag in bed te lezen en hij zag er ontspannen en tevreden uit.

'Je hebt een prima diner gemist,' zei ze, terwijl ze haar oorbellen uitdeed, uit haar schoenen stapte en naar hem toe liep om hem te kussen.

'Tegen de tijd dat wij klaar waren dacht ik dat het diner wel afgelopen zou zijn. Waren er nog interessante mensen?'

'Een heleboel. En ik kwam Bill Alexander tegen. Dat is een heel aardige man.'

'Ik heb hem altijd nogal saai gevonden.' Jack bande hem uit het gesprek en deed zijn boek dicht terwijl hij een waarderende blik op zijn vrouw wierp. Ook zonder haar oorbellen en schoenen was ze prachtig. 'Je ziet er fantastisch uit, Mad.' Zo te zien meende hij het, en zij boog zich voorover om hem weer te kussen.

'Dank je.'

'Kom in bed.' Hij had een bekende glans in zijn ogen die ze meteen herkende, en een paar minuten later toen ze bij hem kwam, was hij meer dan bereid het haar te bewijzen. Er zaten een paar voordelen aan het niet hebben van kinderen. Ze hoefden nooit rekening te houden met iemand anders. Ze hoefden zich, als ze niet aan het werk waren tenminste, alleen maar op elkaar te concentreren.

Nadat ze gevrijd hadden lag Maddy lekker knus in zijn armen, en voelde zich tevreden en op haar gemak.

'Hoe ging het op het Witte Huis?' vroeg ze met een geeuw. 'Heel goed. Ik denk dat we een paar verstandige beslissingen hebben genomen. Beter gezegd, dat heeft de president gedaan. Ik vertel hem wat ik denk, en dat gooit hij in de ideeënbus, samen met wat de anderen zeggen, en bekijkt dan wat hij ermee gaat doen. Maar het is een intelligente kerel, en meestal neemt hij de juiste beslissing. Het is een moeilijke positie om te bekleden.'

'Ergste baan van de wereld, als je het mij vraagt. Ik zou het voor geen geld ter wereld doen.'

'Je zou het geweldig doen,' plaagde hij, 'iedereen in het Witte Huis zou goed gekleed zijn, ze zouden mooi zijn, het Witte Huis zou er prachtig uitzien, en iedereen zou beleefd en meelevend zijn en op zijn woorden letten, en alle leden van het kabinet zouden teerhartig zijn. Een perfecte wereld, Mad.' Ondanks het schijnbare compliment kwam het bij haar over als een kleinering, maar ze reageerde niet.

Ze viel in slaap en toen ze vroeg in de ochtend wakker werd, was ze te gehaast om er nog aan te denken.

Ze waren om acht uur op kantoor, en zij en Greg werkten samen aan een special over Amerikaanse dansers waar hij mee bezig was. Ze had beloofd hem te helpen, en om twaalf uur, ze was nog steeds in zijn kantoor, hoorden ze ineens een hoop gehol en gedraaf in de gang.

'Wat nou weer?' vroeg Greg terwijl hij opkeek en zich afvroeg wat er aan de hand was.

'Shit. Misschien is de boel in Irak geëscaleerd. Jack was gisteravond bij de president. Ze zijn vast iets aan het bekonkelen.' Ze gingen de gang in om te horen wat de mensen zeiden. Maddy greep als eerste een co-producer in de kraag. 'Iets ernstigs?'

'Er is net een vlucht naar Parijs aan gruzelementen gegaan, twintig minuten van Kennedy. Ze zeggen dat je de explosie op heel Long Island kon horen. Geen overlevenden.' Het was een verkorte versie van wat er was gebeurd, maar toen Greg en Maddy navraag deden bij de nieuwsafdeling, hoorden ze het beetje dat bekend was. Niemand had de verantwoordelijkheid voor de explosie opgeëist, maar Maddy was ervan overtuigd dat er meer achter stak, zelfs al kenden ze de details nog niet.

'We hebben een anoniem telefoontje gehad van iemand die klonk alsof hij wist waar hij het over had,' zei de producer tegen hen. 'Ze zeggen dat de luchtvaartmaatschappij al voor men aan boord ging wist dat er een bedreiging was. Mogelijk wisten ze het zelfs al sinds gistermiddag, en ze hebben het toestel niet aan de grond gehouden.' Greg en Maddy keken elkaar aan. Dat was krankzinnig. Niemand zou zoiets laten gebeuren. Het was een Amerikaans toestel.

'Wie is je bron?' vroeg Greg met een nadenkende blik.

'Dat weten we niet. Maar ze wisten waar ze het over hadden. Ze gaven ons heel wat details die goed zijn na te gaan. We weten alleen dat de Federale Luchtvaartdienst gisteren een soort waarschuwing heeft gekregen, en het lijkt erop dat ze er niets mee gedaan hebben.'

'Wie zoekt dat voor je uit?' vroeg Greg met belangstelling. 'Jij, als je dat wilt. Iemand heeft een lijst van mensen die gebeld moeten worden. De man die belde heeft ons een paar namen en aanwijzingen gegeven die nogal duidelijk waren.' Greg keek Maddy met een opgetrokken wenkbrauw aan. 'Op mij kun je ook rekenen,' zei ze, en samen gingen ze naar de assistent producer die de lijst blijkbaar had. 'Ik geloof het niet,' zei Maddy. 'Ze laten toch geen mensen aan boord gaan als er een bommelding is.'

'Misschien doen ze dat wel, maar weten we het alleen niet,' mompelde Greg.

Ze kregen de lijst met namen die ze moesten bellen, en twee uur later zaten ze tegenover elkaar aan Maddy's bureau elkaar vol ongeloof aan te staren. Het verhaal werd bevestigd door iedereen met wie ze gesproken hadden. Er was een waarschuwing gekomen, maar geen specifieke. Men had de luchtvaartdienst medegedeeld dat er in de komende drie dagen een bom in een toestel zou zijn op een van de uitgaande vluchten van Kennedy Airport. Dat was alles wat er werd gezegd. Op het hoogste niveau had men besloten om de veiligheid te verscherpen, maar de uitgaande vluchten niet stop te zetten tenzij ze inderdaad een bom vonden of verdere informatie kregen. Maar er was geen waarschuwing meer gekomen.

'Het was tamelijk vaag,' zei Maddy ter verdediging van hen. 'Misschien dachten ze dat het een loos dreigement was.'

Maar ze hadden ook het vermoeden gehad dat het dreigement van een of twee terroristische groeperingen kwam, die beiden al eerder zulke gruweldaden hadden gepleegd, dus hadden ze alle reden om het wel te geloven.

'Hier zit meer achter,' zei Greg wantrouwig, 'ik voel het gewoon. Wie kunnen we in vredesnaam bellen die een betere bron is binnen de Federale Luchtvaartdienst?' Ze waren aan het einde van hun Latijn, en terwijl ze erover nadachten, kreeg Maddy een idee, en ze stond op met een doelbewuste uitdrukking op haar gezicht.

'Wat heb je?'

'Misschien niets. Ik ben over vijf minuten terug.' Ze zei niets tegen Greg, maar ze ging met de privélift naar boven, naar haar man. Hij was gisteravond in het Witte Huis geweest en over een bedreiging van die omvang zou hij wellicht iets gehoord hebben. Dat wilde ze hem vragen.

Hij zat in een bespreking toen ze bovenkwam, en ze vroeg zijn secretaresse hem te gaan vragen of hij heel even buiten wilde komen, hét was belangrijk. Even later kwam hij met een bezorgd gezicht uit de vergaderzaal.

'Ben je in orde?'

'Met mij is het prima. Ik werk aan dat vliegtuig dat is neergestort. We hebben een tip gekregen dat er een niet nader gespecificeerde waarschuwing was uitgegaan voor een bom, maar de vlucht ging gewoon door. Alle vluchten. Ik neem aan dat niemand wist in welk toestel de bom kon zijn.' Ze legde het snel aan hem uit, maar hij leek niet erg van streek of bijzonder geschrokken.

'Zulke dingen gebeuren soms, Mad. Er was niet veel aan te doen, door niemand. De waarschuwing klonk nogal vaag, en had best ongegrond kunnen zijn.'

'We kunnen nu de waarheid erover vertellen, als er tenminste een verhaal is. Heb je er gisteravond iets over gehoord?' Ze keek hem aandachtig aan. Iets in zijn ogen zei haar dat dit geen onbekend verhaal voor hem was.

'Niet echt,' zei hij vaag.

'Dat is geen antwoord, Jack, dit is belangrijk. Als ze gewaarschuwd waren, hadden ze de vluchten moeten annuleren. Wie heeft de beslissing genomen?'

'Ik zeg niet dat ik er iets van weet. Maar als ze een waarschuwing hebben gekregen die niet aangaf wanneer en waar, wat hadden ze dan volgens jou moeten doen? Alle uitgaande vluchten van Kennedy voor drie dagen stil leggen? Jezus, dan hadden ze net zo goed de hele Amerikaanse luchtvaart plat kunnen leggen. Dat konden ze niet doen.'

'Hoe wist je dat het over "uitgaande" vluchten en een periode van drie dagen ging? Je wist het, hè?' En toen vroeg ze zich plotseling af of hij daarom zonder bericht vooraf ineens naar het Witte Huis was geroepen, om hun te adviseren over wat ze het Amerikaanse publiek moesten vertellen indien er iets gebeurde, of misschien zelfs wat ze al dan niet eraan moesten doen. En hoe ze zich konden indekken als er inderdaad een vliegtuig neerstortte. Maar zelfs al kwam de beslissing niet van hem, wat ook niet kon, hij kon wel een belangrijke stem hebben gehad in het uiteindelijke besluit over het al dan niet inlichten van het publiek.

'Maddy, je kunt niet alle uitgaande vluchten voor drie dagen afgelasten. Weet je wel wat dat betekent? In dat geval zou je uit veiligheidsoverwegingen de inkomende vluchten ook stop moeten zetten. Het land zou van slag raken, en daarmee onze economie.'

'Dit is niet te geloven,' zei ze, plotsehng witheet. 'Jij en God weet wie nog meer hebben besloten om alles gewoon door te laten gaan en niemand te waarschuwen omdat het invloed op onze economie zou kunnen hebben? Omdat het vluchtschema's zou ontwrichten? Zeg dat het niet waar is wat ik denk. Zeg dat 412 mensen niet gestorven zijn om onze luchtvaartindustrie een ontwrichting te besparen. Is dat wat je me vertelt? Het was een zakelijk besluit? Wie heeft dat besluit verdomme genomen?'

'Onze president, sufferd. Wat denk je? Dat ik dat soort beslissingen neem? Het was een ernstige kwestie, maar het dreigement was gewoon niet expliciet genoeg. Ze konden er geen donder aan doen, behalve elk toestel grondig onderzoeken voor het opsteeg. En als je mij citeert, Mad, vermoord ik je.'

'Het kan me geen barst schelen wat je doet. Dit gaat over mensen en levens en baby's en kinderen, onschuldige mensen die in een vliegtuig zijn gestapt waar een bom in zat omdat niemand het lef had om Kennedy voor drie dagen te sluiten. Maar verdomme, Jack, dat hadden ze wél moeten doen!'

'Je weet niet waarover je praat. Je sluit geen belangrijk internationaal vliegveld gedurende drie dagen voor een bommelding zonder failliet te gaan.'

'Ze sluiten het goddomme wel voor sneeuw, en de economie blijft draaien. Waarom niet voor een bommelding?'

'Omdat ze zich belachelijk hadden gemaakt en omdat iedereen in paniek geraakt zou zijn.'

'O, oké, ik veronderstel dat het leven van vierhonderd mensen een geringe prijs is als het gaat om paniek te vermijden. Mijn god, ik kan het gewoon niet geloven. Ik kan niet geloven dat jij het wist en er geen moer aan hebt gedaan.'

'Wat had je van me verwacht? Dat ik naar Kennedy Airport was gegaan en folders had uitgedeeld?'

'Nee, klootzak, je bezit een tv-station. Je had hierover uit de school kunnen klappen, desnoods anoniem, en ze kunnen dwingen het vliegveld te sluiten.'

'En de deur naar het Witte Huis zou voorgoed voor me gesloten zijn. Denk je dat ze niet geweten zouden hebben wie zoiets had laten uitlekken? Doe niet zo belachelijk, en waag het niet,' zei hij terwijl hij haar arm greep en er flink aan rukte, 'me óóit nog een klootzak te noemen. Ik wist wat ik deed.'

'Jij en de jongens met wie je gisteravond aan het spelen was hebben vanmiddag 412 mensen vermoord!' Ze spuugde de woorden bijna naar hem en haar stem beefde. Ze kon niet geloven dat hij hieraan had deelgenomen. 'Waarom koop je niet gewoon een geweer en begin je mensen neer te schieten? Dat is schoner en een stuk eerlijker. Weet je wat dit betekent? Het betekent dat de handel belangrijker is dan mensen. Het betekent dat elke keer dat de een of andere vrouw met haar kinderen in een vliegtuig stapt, ze niet weet of er iemand is gewaarschuwd dat er een bom aan boord is, maar ten behoeve van het grote geld, lopen zij en haar kinderen de kans geofferd te worden, omdat niemand hen belangrijk genoeg vindt om een "ontwrichting" te rechtvaardigen.'

'Dat zijn ze ook niet, in het grote geheel. Je bent naïef. Je begrijpt het niet. Sommige mensen moeten worden opgeofferd voor grotere belangen.' Ze had het gevoel dat ze moest overgeven terwijl ze luisterde. 'En ik zal je nog iets vertellen, als je hiervan ook maar íets aan iemand vertelt, sleep ik je persoonlijk terug naar Knoxville, en laat ik je achter op Bobby Joe's stoep. Als je één woord hierover zegt, zul je je moeten verantwoorden bij de president van de Verenigde Staten, en ik mag lijden dat ze je dan in de gevangenis gooien voor verraad. Dit was een veiligheidskwestie, en die is behandeld door mensen die weten wat ze doen en die als hoogst betrouwbaar te boek staan. Het gaat niet om een zeurderig, psychotisch huisvrouwtje, of een dikke, snotterende senator. Als je deze beerput opent, dan krijg je de president op je nek, en de FBI, en de FLD, en elke belangrijke instelling in dit land, en ik zal toekijken hoe ze niets van je heel laten. Hier blijf je van af! Je weet er geen bliksem van. Ze zullen je razendsnel te pakken hebben en je binnen vijf minuten begraven hebben. Dit kun je nooit winnen.'

Ze wist dat er enige waarheid school in wat hij zei, iedereen zou erover liegen en het zou de grootste doofpotaffaire zijn sinds Watergate, en het pubhek zou haar hoogstwaarschijnlijk niet eens geloven. Ze was maar een klein stemmetje in een groot koor dat haar niet alleen zou overstemmen, maar er ook voor zou zorgen dat ze voor altijd in diskrediet zou raken. Ze zouden haar zelfs kunnen vermoorden. De gedachte daaraan was angstaanjagend, maar bij de gedachte het pubhek in de steek te laten en hen niet de waarheid te vertellen, voelde ze zich een verrader. Ze hadden het recht te weten dat de mensen op vlucht 263 waren opgeofferd aan economische belangen. En voor de mensen die de beslissing hadden genomen betekenden ze niets. 'Heb je gehoord wat ik tegen je zei?' vroeg Jack met een angstaanjagende blik in zijn ogen. Ze begon bang van hem te worden. Als ze zijn omroep in gevaar bracht, zou hij de eerste zijn om haar neer te halen, nog voor de anderen dat konden doen.

'Ik heb je gehoord,' zei ze verslagen. 'En ik haat je daarvoor.'

'Het kan me geen barst schelen wat je hierover denkt of voelt. Het enige dat me interesseert is wat je doet, en het kan beter goed zijn deze keer, of het is afgelopen met je, dan ben je mij, en je baan kwijt. Is dat duidelijk, Mad?' Ze stond hem even aan te kijken, draaide zich toen om en liep vlug de trap af naar haar eigen verdieping. Ze wachtte niet eens op de lift, en toen ze terugkwam in haar kantoor, was ze bleek en beefde ze.

'Wat is er gebeurd? Wist hij iets?' vroeg Greg. Hij had meteen begrepen waar ze naartoe ging, en zoals ze er nu uitzag had hij haar nog nooit gezien. Ze was doodsbleek en ze leek misselijk, maar ze zweeg eerst.

'Nee, hij wist niets,' was alles wat ze daarna zei, en ze nam drie aspirientjes met een half kopje koffie. Het was niet zo verbazingwekkend dat tien minuten later de producer binnenkwam en hen streng aankeek voor hij een waarschuwing uitsprak.

'Ik moet jullie tekst goedkeuren voor jullie vanavond .de uitzending ingaan, van jullie alle twee. Als er ook maar iets is dat afwijkt van wat is goedgekeurd, kappen we jullie af en gaan we over op de reclame. Begrepen?'

'Begrepen,' zei Greg rustig, en hij wist waar het vandaan kwam, net als Maddy. Greg wist niet wat daarboven gezegd was, maar wel dat het niet prettig geweest kon zijn. Je hoefde maar naar Maddy's gezicht te kijken. Hij wachtte tot de producer verdwenen was en keek toen met ogen vol vragen naar Maddy. 'Ik neem aan dat hij op de hoogte was,' zei Greg zacht. 'Je hoeft het me niet te vertellen als je dat niet wilt.' Ze keek Greg lang en doordringend aan, en knikte toen.

'Ik kan dat niet bewijzen. En we kunnen het niet zeggen. Iedereen die erbij betrokken is zal het ontkennen.'

'Ik denk dat we hier beter van af kunnen blijven, Mad. Dit is een heel groot heet hangijzer. Te groot voor ons, denk ik. Als ze het wisten, hebben ze zich heus wel ingedekt, daar kun je donder op zeggen. Dit moest door de grote jongens geregeld worden.' De gedachte dat Jack Hunter nu geacht werd één van hen te zijn imponeerde hem. Hij hoorde al een poosje dat Jack Hunter de media-adviseur van de president was geworden. Hij speelde nu kennelijk in de hoogste divisie.

'Hij zei dat hij me uit het programma zou gooien als ik dit aanraak.' Ze leek minder onder de indruk dan Greg had verwacht toen ze dat zei. 'Dat kan me niet schelen, ik haat het om tegen het publiek te liegen.'

'Soms moeten we wel,' zei Greg voorzichtig, 'al hou ik er ook niet van. Maar als we dit aanpakken, zetten de grote jongens ons bij het grof vuil.'

'Jack zei dat ik in de gevangenis of in iets anders onaangenaams terecht zou komen.'

'Begint hij niet een beetje eigenaardig te worden?' vroeg Greg met een wrange glimlach. Maddy moest ondanks zichzelf lachen, en herinnerde zich toen de manier waarop hij haar arm had gepakt en haar heen en weer had geschud. Ze had hem nog nooit zo woedend, of zo bang gezien. Maar dit was iets heel groots.

Ze schreven hun tekst voor de uitzending van die middag, en die werd zorgvuldig nagekeken door de producer. Een halfuur later kregen ze die, geredigeerd, terug. Het stuk over de ramp was volkomen nietszeggend, en de hoge pieten boven wilden dat het verhaal voornamelijk met de videobeelden verteld zou worden.

'Wees voorzichtig, Mad,' fluisterde Greg toen ze bij het aftellen aan hun bureau in de studio zaten te wachten tot ze in beeld kwamen. Ze knikte alleen maar. Hij wist wat voor kruisvaarder ze was. Het zou net iets voor haar zijn om door de waarheid toch te onthullen een kamikazeduik in de gevarenzone te nemen, maar deze keer was hij er tamelijk zeker van dat ze dat niet zou doen.

Ze las het bericht over de ramp met vlucht 263, en een keer stokte haar stem bijna. Ze klonk treurig en eerbiedig toen ze sprak over de mensen aan boord, en het aantal kinderen. De beelden die ze erbij toonden, onderstreepten de tragedie. Ze hadden net de laatste amateurbeelden van de explosie laten zien die iemand op Long Island had gemaakt, en Maddy stond op het punt om af te sluiten toen Greg zag dat ze haar handen op het bureau vouwde en wegkeek van het afleesapparaat, en de schrik sloeg hem om het hart. Hij zag op de monitor dat hij niet meer in beeld was, en geluidloos zei hij: 'Maddy, niet doen...' maar ze zag hem niet. Ze keek recht in de camera, recht in de gezichten en harten en huizen van het Amerikaanse publiek.

'Er doen heel wat geruchten de ronde over de ramp van vandaag,' begon ze voorzichtig, 'en sommige zijn heel verontrustend.' Greg zag de producer met een paniekerig gezicht opstaan. Maar ze gingen niet over op de reclame. 'Er zijn geruchten dat de FLD vooraf is gewaarschuwd dat een niet nader genoemde, uitgaande vlucht vanaf Kennedy mogelijk een bom aan boord zou hebben, "ergens" deze week. Maar er zijn geen aanwijzingen die deze geruchten ondersteunen. Op het ogenblik weten we niet meer dan dat 412 mensen zijn omgekomen, en we kunnen alleen maar aannemen dat als de FLD inderdaad was gewaarschuwd, ze het publiek daarvan op de hoogte hadden gesteld.' Ze naderde de grens, maar ze ging er niet overheen. Greg hield zijn adem in toen ze vervolgde met: 'Wij allen hier bij WBT willen onze condoléances aanbieden aan de vrienden en families en dierbaren van degenen die gestorven zijn op vlucht 263. Dit is een onmetelijke tragedie. Goedenavond. Dit is Maddy Hunter.' Toen pas schakelden ze over op de reclame, en Greg zag lijkbleek toen Maddy met een vastberaden gezicht haar microfoon afdeed.

'Shit, je hebt me de stuipen op het lijf gejaagd. Ik dacht dat je het ging verknallen. Je was er niet ver vanaf, hè?' Ze had een vraag opgeworpen, maar niet het ernstig belastende antwoord gegeven. En dat had ze kunnen doen.

'Ik heb gezegd wat ik kon,' wat niet veel was, dat wisten ze allebei. Toen ze opstond zag ze de producer in de deuropening met haar man staan praten. Jack liep vastberaden op haar af, en hield stil toen hij bij haar was.

'Je fietste wel héél dicht langs de grens, hè, Maddy? We stonden op het punt je af te kappen.' Hij zag er niet blij, maar ook niet meer boos uit. Ze had hem niet verraden, hoewel ze dat had gekund. Of ze had het op z'n minst kunnen proberen, hoewel hij het niet zo ver had laten komen. 'Dat weet ik,' zei ze koel. Haar ogen waren als helderblauwe stenen toen ze die van hem ontmoetten. Er was die middag iets verschrikkelijks gebeurd tussen hen, en dat zou ze nooit vergeten. 'Ben je tevreden?' Haar toon was net zo ijzig als de blik die ze hem gaf.

'Je hebt je eigen huid gered, niet de mijne,' zei hij zo dat niemand hem kon horen. De producer was al weg, en Greg was teruggegaan naar zijn kantoor. 'Jij was degene die op het spel stond.'

'Het publiek is bedrogen.'

'Ze zouden pisnijdig zijn geweest als Kennedy drie dagen lang gesloten was geweest voor alle inkomende en uitgaande vluchten.'

'Nou, ik ben blij dat we ze niet pisnijdig hebben gemaakt, jij ook? Ik wed dat de mensen op vlucht 263 ook heel blij waren. Het is veel beter mensen te vermoorden dan ze boos te maken,' zei ze vals.

'Stel je geluk niet te veel op de proef, Maddy,' zei hij dreigend, en ze zag dat hij het meende. Ze zei niets en liep langs hem heen naar haar kantoor. Greg wilde net weggaan toen ze binnenkwam.

'Ben je in orde?' vroeg hij fluisterend, hij wist niet of Jack nog in de buurt was.

'Niet echt,' zei ze eerlijk. 'Ik weet niet wat ik ben. Voornamelijk gedeprimeerd. Ik heb uit lafheid mijn principes opzijgezet, Greg,' zei ze, terwijl ze haar tranen probeerde terug te dringen. Ze verfoeide zichzelf daarvoor.

'Je had geen keus. Zet het van je af. Dit was te groot voor je om aan te pakken. Hoe is hij?' vroeg hij, doelend op haar man. 'Nijdig? Zou hij niet moeten zijn. Je hebt hem een cadeautje gegeven, en je hebt de FLD, en alle anderen uit de puree gehaald.'

'Ik geloof dat ik hem bang heb gemaakt,' zei ze, en ze glimlachte door haar tranen heen.

'Dat geeft niet, maar mij heb je echt de stuipen op het lijf gejaagd. Ik dacht dat ik mijn jasje over je hoofd moest gooien om je je mond te laten houden voordat iemand je kapot zou maken. Dat had gekund, weet je. Ze zouden zeggen dat het een psychotische flater was, dat je al maanden onevenwichtig was, onder psychiatrische behandeling, schizoïde was, ze zouden er alles voor doen. Ik ben blij dat je niet iets echt stoms hebt gedaan.' Ze wilde net iets zeggen toen Jack haar kantoor binnenkwam.

'Pak je spullen, we gaan.' Hij nam niet eens de moeite om Greg te groeten. Jack was tevreden over Gregs waarderingscijfers, maar hij had hem nooit gemogen en gaf zich ook nooit de moeite om te doen alsof. Maar tegen Maddy sprak hij nu als tegen een bediende, gewoon iemand die hij kon commanderen en die moest doen wat hij zei. Ze pakte haar handtas en liep zonder een woord het kantoor uit. Ze wist niet goed hoe, maar ze wist dat na vandaag de dingen anders zouden zijn tussen hen. Ze voelden zich beiden verraden door de ander.

Jack liep achter haar aan naar de lift, ze gingen zwijgend naar beneden, en pas in de auto praatte hij tegen haar. 'Je kwam vandaag verdomd dicht bij het einde van je carrière. Ik hoop dat je dat beseft.'

'Jij en je vrienden hebben 412 mensen de dood ingejaagd. Ik kan me zelfs niet voorstellen wat dat voor een gevoel geeft. Daarbij vergeleken is mijn carrière niet belangrijk.'

'Ik ben blij dat je er zo over denkt. Je speelde met vuur in de studio. Er was je gezegd dat je alleen de goedgekeurde tekst mocht lezen.'

'Ik dacht dat de dood van meer dan vierhonderd mensen wel een kleine toelichting waard was. Ik heb niets gezegd waar je bezwaar tegen kunt hebben.' Zwijgend reden ze naar huis, en toen keek hij haar geringschattend aan, als om haar eraan te herinneren dat ze onbelangrijk was. 'Pak je koffers, Mad. We gaan morgen weg.'

'Waarheen?' vroeg ze zonder belangstelling.

'Europa.' Zoals gewoonlijk gaf hij geen bijzonderheden en had hij haar niets gevraagd.

'Ik ga niet,' zei ze kordaat, vastbesloten slag te leveren met hem.

'Ik heb je niets gevraagd. Ik heb je iets medegedeeld. Je bent voor twee weken uit de lucht, ik wil dat je afkoelt en je de grondregels herinnert voor je het programma weer gaat doen. Elizabeth Watts neemt het zolang van je over. Ze kan het ook blijven doen, als je dat liever hebt.' Hij was niet van plan haar te ontzien. Elizabeth Watts was de presentatrice wiens plaats Maddy had ingenomen toen ze bij de omroep kwam. Ze viel nog steeds voor Maddy in tijdens vakanties, dat stond in haar contract. Maar ze was nog steeds verbitterd dat ze voor Maddy was gewipt.

'Het kan me op dit moment echt niets schelen, Jack,' zei Maddy onaangedaan, 'als je me wilt ontslaan, ga je je gang maar.' Haar woorden waren moedig, hoewel ze een siddering van angst voelde terwijl ze naar hem keek. In sommige opzichten was ze altijd bang voor hem geweest, ook al had hij nooit fysiek geweld tegen haar gebruikt. De macht die hij uitstraalde uit iedere porie was niet alleen op anderen gericht, maar ook op haar.

'Als ik je ontsla, wordt het bordenwassen voor je. Daar kun je beter aan denken voor je je mond weer voorbijpraat. En ja, je gaat met me mee. We gaan naar Zuid-Frankrijk, Parijs en Londen. En als jij je spullen niet inpakt, doe ik het. Ik wil je het land uit hebben. Je geeft geen commentaren, interviews, of redactioneel commentaar van welke soort ook. Je bent nu officieel met vakantie.'

'Komt dat idee van de president of van jou?'

'Van mij. Ik run de show hier. Je werkt voor mij. Je bent met me getrouwd. Ik bezit je.' Hij zei het met een gezag dat haar de adem benam.

'Je bezit me niet, Jack. Ik mag dan voor je werken, en ik ben met je getrouwd, maar je bezit me niet.' Ze zei het zacht, en resoluut, maar ze zag er bang uit. Al vanaf haar kindertijd haatte ze confrontaties en conflicten.

'Moet ik pakken of doe jij het?' vroeg hij zonder verder commentaar.

Ze aarzelde even, en liep toen door de slaapkamer naar haar kleedkamer en haalde een koffer te voorschijn. Er stonden tranen in haar ogen toen ze dat deed, en ze huilde openlijk toen ze badpakken en shorts en t-shirts en schoenen in de koffer gooide. Ze kon alleen maar denken dat de dingen nooit zo erg veranderden. Bobby Joe had haar dan wel van de trap geduwd, maar Jack had vandaag niet veel voor hem onder gedaan, zonder haar ook maar aan te raken, of nauwelijks. Wat was het toch met dat soort mannen dat ze dachten dat je hun eigendom was? Koos ze die mannen, of vroeg ze erom? Ze was er nog niet helemaal achter toen ze vier linnen jurken opvouwde en drie paar schoenen met hoge hakken in de koffer deed. Twintig minuten later was ze klaar en ging ze douchen. Jack was in zijn badkamer aan het pakken.

'Hoe laat vertrekken we morgen?' vroeg ze toen ze hem weer zag in de slaapkamer.

'We gaan hier morgenochtend om zeven uur weg. We vliegen naar Parijs.' Dat was alles wat ze wist van de reis, maar het kon haar nu echt niet schelen. Hij had zijn bedoeling duidelijk gemaakt, en zij had het geaccepteerd. Ondanks al haar dappere woorden had ze hen beiden bewezen dat hij haar inderdaad bezat.

'Ik denk dat het één voordeel heeft je eigen vliegtuig te hebben.'

'En dat is?' vroeg hij, denkend dat ze zomaar wat zei.

'We weten tenminste zeker dat er geen bom in zit. Dat is een uitgesproken pluspunt,' zei ze, en ze ging met haar rug naar hem toe liggen nadat ze in bed was gestapt. Hij gaf geen antwoord toen hij het licht uitdeed, en bij uitzondering raakte hij haar niet aan.

7

Ze kwamen om tien uur 's avonds plaatselijke tijd in Parijs aan, en er stond een auto op hen te wachten. Het was een heerlijke, warme avond, en om elf uur waren ze bij het Ritz Hotel. De Place Vendôme was helder verlicht, en de portier herkende hen onmiddellijk. Maar ondanks de schoonheid van de lokatie was het voor Maddy allesbehalve romantisch. Voor het eerst in jaren voelde ze zich een gevangene. Jack had de grens overschreden. Ze zag er uitdrukkingsloos uit en voelde zich verdoofd toen ze achter hem de lobby inliep.

Ze vond het doorgaans heerlijk om met hem naar Parijs te gaan, maar deze keer niet. Er was tussen hen alleen maar kilte en pijn. Voor de eerste keer in jaren had ze het weerzinwekkende gevoel mishandeld te zijn en ze wist dat hij, hoewel hij haar niet geslagen had, dat net zo goed wel had kunnen doen. Het was een kant van hem die ze niet eerder was tegengekomen, en nu vroeg ze zich af hoe vaak en op hoeveel manieren dit al was gebeurd. Ze had er eerder nooit aan willen denken, maar nu waren de gevoelens niet anders dan ze in Knoxville waren geweest met Bobby Joe. De omgeving was eleganter, maar ze besefte dat ze nog steeds dezelfde was. Ze zat net zo in de val als toen. Jacks woorden van gisteravond echoden nog steeds door haar hoofd terwijl de koffers naar binnen werden gebracht. 'Ik bezit je.' En ze had dat onderschreven door met hem mee te gaan.

De suite in het Ritz was prachtig, zoals altijd. Ze keken uit op de Place Vendôme, hadden een zitkamer, een slaapkamer en twee badkamers. De hele suite was gestoffeerd met bleekgeel satijn, en men had drie vazen met langstelige, gele rozen neergezet. Als ze zich niet zo ellendig had gevoeld over Jack, zou ze ervan genoten hebben.

'Is er een speciale reden dat we hier zijn?' vroeg Maddy mat terwijl hij een glas champagne voor zichzelf inschonk en er haar ook een aanbood. 'Is het alleen om me uit de ether te houden, of is er een betere reden?'

'Ik vond dat we aan vakantie toe waren,' zei hij op normale toon, en alle woede van de vorige dag scheen verdwenen te zijn. Ze nam het glas van hem aan, ze had er niet eens zin in, maar ze had behoefte aan iets wat haar zou verdoven. 'Ik weet dat je dol bent op Parijs en ik dacht dat we het hier wel leuk zouden hebben.'

'Hoe kun je zoiets denken na alles wat je de laatste twee dagen tegen me hebt gezegd?' Het idee dat iets met hem 'leuk' zou zijn was absurd.

'Omdat dat zakelijk was, en dit niet,' zei hij kalm. 'Je liep in iets wat een kwestie van nationale veiligheid was en je had niet het recht daar te zijn. Maddy, ik probeerde je te beschermen.'

'Kletskoek,' zei ze, en ze nam een slokje champagne. Ze kon hem zijn dreigementen, en zijn uitspraak dat hij haar bezat nog niet vergeven. Maar ze wilde ook geen ruzie met hem. Ze was moe en gedeprimeerd.

'Laten we dat nu maar allemaal achter ons laten en van Parijs gaan genieten. We zijn alle twee aan vakantie toe.' Ze had het gevoel dat ze meer behoefte had aan een hersenoperatie, of een nieuwe echtgenoot. In al die jaren dat ze getrouwd waren, had ze zich nog nooit zo door hem verraden gevoeld. En ze vroeg zich af hoe ze daar weer bovenop moesten komen, als dat nog mogelijk was. 'Ik hou van je, Mad,' zei hij, terwijl hij dichterbij kwam en de arm streelde die hij gisteren had gebruikt om haar door elkaar te schudden. Ze herinnerde zich het gevoel, en wist dat ze dat altijd zou blijven doen.

'Ik weet niet wat ik tegen je zeggen moet,' zei ze eerlijk. 'Ik ben kwaad en gekwetst, en misschien zelfs een beetje bang voor je. Ik voel me ellendig over alles wat er is gebeurd.' Ze was altijd strikt eerlijk tegen hem, veel eerlijker dan hij tegen haar was.

'Daarom zijn we hier, Mad. Hier kunnen we ons werk, onze problemen en onze meningsverschillen vergeten. We zijn hier,' zei hij, terwijl hij zijn glas neerzette op de Lodewijk de XV-tafel en haar begon te knuffelen, 'om minnaars te zijn.' Maar ze had helemaal niet het gevoel dat ze minnaars waren. Ze wilde zich alleen maar terugtrekken en haar wonden likken, en een tijdje alleen zijn tot ze haar gevoelens begreep. Maar dat zou hij niet toelaten. Hij kuste haar en begon aan de rits van haar jurk, en voor ze hem kon stoppen had hij haar bh al losgemaakt.

'Jack, niet doen... ik heb even tijd nodig... ik kan niet...'

'Ja, dat kun je wel,' zei hij en hij bedekte haar lippen met de zijne, verslond haar bijna, en toen ging zijn mond naar haar borsten, en haar jurk leek samen met haar ondergoed te verdwijnen. Hij legde haar op de grond en kuste en streelde haar, en zijn tong was zo krachtig en effectief dat ze al haar krachten moest verzamelen om weerstand aan hem te bieden, maar dat lukte niet. En het ergerde haar dat ze even later niet eens meer wilde dat hij ophield. Hij nam bezit van haar, daar op de grond, terwijl ze hartstochtelijk in elkaars armen vielen, en hun climax was snel en krachtig. Ze was weer van hem, en terwijl ze zich nog ademloos aan hem vastklampte, vroeg ze zich af hoe het gebeurd was, en waarom.

'Nou, dat is ook een manier om de vakantie te beginnen,' zei ze, zich een dwaas voelend. Hun vrijpartij was puur sensueel geweest, en zo krachtig dat de sensatie als een vloedgolf door haar heen was gegaan. Maar het had niets met liefde te maken gehad. Het had alleen maar weer bewezen dat hij haar bezat. Maar ze voelde zich niet in staat ertegen te vechten. 'Ik weet niet hoe dat gebeurde,' zei ze, en ze keek naar hem terwijl hij naakt naast haar op de grond lag.

'Ik kan het je wel laten zien, als je wilt. Misschien dat het helpt als we nog wat champagne nemen.' Steunend op zijn elleboog keek hij haar glimlachend aan. Ze wist niet meer of ze hem nu haatte of niet, maar één ding was zeker wat Jack betrof, hij was dodelijk knap, en ze had hem nooit kunnen weerstaan. Hij gaf haar geen keus.

Ze keek hem droevig aan terwijl hij haar nog een glas champagne gaf. Ze wilde het niet echt, maar ze nam het aan en nam een slokje. 'Gisteren haatte ik je. Dat was de eerste keer dat ik zo over je dacht,' bekende ze.

'Dat weet ik. Dat is een gevaarlijk spel om te spelen. Ik hoop dat je je lesje geleerd hebt.' Het was een nauwelijks verholen waarschuwing, en dat hoorde ze.

'Welke les had ik moeten leren?'

'Dat je je niet moet bemoeien met zaken die je niet aangaan. Hou jij je nou maar bij datgene wat je weet, Mad. Het enige dat jij moet doen is het nieuws lezen. Het is niet aan jou om er een oordeel over te vellen.'

'O, werkt het zo?' Ze voelde zich een beetje dronken, maar bij uitzondering vond ze dat niet erg.

'Zo hoort het te werken. Jouw baan is er mooi uitzien en voorlezen wat er op het afleesapparaat staat. Laat het maar aan anderen over hoe het daar komt, en wat het betekent.'

'Dat klinkt tamelijk simpel,' zei ze giechelend, maar met een snik in haar keel. Op de een of andere manier voelde ze zich niet alleen gedegradeerd, maar ook aangetast als mens, en dat was ook zo.

'Het is simpel, Maddy. En tussen ons is het ook simpel. Ik hou van je. Je bent mijn vrouw. We zouden geen ruzie moeten maken, en jij zou me niet zo moeten tarten. Ik wil dat je me belooft dat je dat niet meer zult doen.'

'Dat kan ik niet, Jack,' zei ze eerlijk. Ze wilde niet tegen hem liegen, hoe erg ze het ook vond om ruzie te krijgen. 'Dat van gisteren was een kwestie van beroepsethiek en moraal. Ik heb een verantwoordelijkheid tegenover de mensen die naar me kijken.'

'Je hebt een verantwoordelijkheid tegenover mij,' zei hij op zachte toon, en heel even werd ze weer bang, maar ze wist niet waarom. Er was op dit moment niets angstaanjagends aan hem, hij was haar in feite weer aan het strelen, en wel op een manier die buitengewoon verwarrend was. 'Ik heb je verteld wat ik wil... ik wil dat je me belooft dat je een braaf meisje zult zijn.' Zijn tong dwaalde over de sensueelste plekjes van haar lichaam, en tussendoor zei hij dingen die haar in de war brachten.

'Ik ben een braaf meisje, hè?' Ze giechelde onbedwingbaar toen ze dat zei.

'Nee, dat ben je niet, Mad... gisteren was je een stout meisje, heel stout, en als je dat nog eens doet zal ik je moeten straffen... misschien moet ik je nu wel straffen,' zei hij plagend, maar hij klonk niet bedreigend, alleen verleidend. 'Ik wil je niet straffen, Mad, ik wil het je naar de zin maken,' en dat deed hij, te veel bijna. Maar ze had niet de energie om hem te laten ophouden, ze was te moe en te confuus, en ze was doezelig van de champagne. Bij uitzondering vond ze het niet erg om teut te zijn. Het hielp.

'Je maakt het me ook naar de zin,' zei ze met een hese stem, ze vergat even hoe kwaad ze op hem was geweest. Maar dat was toen en dit was nu, en dit was Parijs. Het was moeilijk zich te herinneren hoe woedend ze op hem was geweest, hoe verraden ze zich had gevoeld en hoe bang ze was geweest. En toen ze het zich probeerde te herinneren, merkte ze dat ze het niet kon; hij was weer begonnen de liefde met haar te bedrijven, en haar hele lichaam leek wel in brand te staan.

'Zul je nu een braaf meisje zijn?' vroeg hij. Hij tergde haar, folterde haar met genot. 'Beloof je dat?'

'Ik beloof het,' zei ze ademloos.

'Beloof het nog eens, Mad...' Hij was een ware meester in wat hij deed, er waren vele jaren van oefening aan voorafgegaan. 'Beloof het nog eens.'

'Ik beloof het... ik beloof het... ik beloof het... Ik zal braaf zijn, ik zweer het.' Het enige dat ze nu wilde was hem behagen, en ergens ver weg wist ze dat ze zichzelf daarvoor haatte. Ze had zich weer laten omkopen, had zich weer aan hem gegeven, maar hij was een te krachtige persoonlijkheid om weerstand aan te kunnen bieden.

'Wie bezit je, Mad...? Wie houdt van je...? Ik bezit je... ik hou van je... Zeg het, Maddy.'

'Ik hou van je... jij bezit me...' Hij keerde haar binnenstebuiten en terug, en toen ze zei wat hij wilde begon hij zo wild met haar te vrijen dat het pijn deed. Ze slaakte een kreetje van pijn en probeerde van hem los te komen, maar hij drukte haar met alle macht tegen de grond en ging door met beuken en toen ze bijna huilde van de pijn, deed hij het alleen nog maar harder. Ze wilde iets tegen hem zeggen, maar hij drukte zijn mond op de hare terwijl hij haar beukte zo hard hij kon, en toen kwam hij met een geweldige heftigheid klaar en beet in haar tepel. Die bloedde toen hij eindelijk ophield, en ze was te verbijsterd om zelfs maar te huilen. Ze wist niet precies wat er gebeurd was. Was hij boos, of hield hij van haar? Was hij haar aan het bestraffen, of verlangde hij zo erg naar haar dat hij niet eens wist dat hij haar pijn deed? Ze wist ook niet meer of dat wat ze voor hem voelde liefde was of begeerte of haat.

'Heb ik je pijn gedaan?' vroeg hij met een onschuldig en bezorgd gezicht. 'O, god. Mad, je bloedt, het spijt me ontzettend...' Er druppelde bloed uit haar linkerborst, en ze had het gevoel dat ze vanbinnen afgeranseld was, wat ook zo was. Misschien meende hij wat hij zei en had hij haar gestraft, maar toch keken zijn ogen haar vol liefde aan toen hij de natte doek die om de champagnefles zat pakte en op haar tepel legde. 'Het spijt me, schat. Ik verlangde zo hevig naar je dat ik krankzinnig werd.'

'Het is wel goed,' zei ze. Ze voelde zich nog steeds verward en behoorlijk duizelig. Hij hielp haar overeind en ze gingen naar de badkamer. Hun kleren lieten ze op de grond liggen. Ze wilde alleen maar naar bed. Ze had zelfs geen fut om te douchen. Ze voelde dat ze, als ze zich niet in bedwang hield, misschien zou flauwvallen.

Jack stopte haar met veel tederheid in bed, en ze keek glimlachend naar hem op terwijl de kamer om haar heen draaide.

'Ik hou van je, Maddy.' Hij keek op haar neer, en ze probeerde zich op zijn gezicht te concentreren, maar de kamer draaide te snel.

'Ik hou ook van jou, Jack,' mompelde ze vaag, en een seconde later sliep ze, terwijl hij over haar heen gebogen naar haar stond te kijken. Hij deed het licht uit, liep terug naar de zitkamer en nam een glas whisky. Hij dronk de whisky puur terwijl hij uitkeek over de Place Vendôme, en hij leek tevreden met zichzelf. De boodschap was overgekomen. Ze had haar lesje geleerd.

8

Jack nam Maddy mee naar Taillevent, Tour d'Argent, Chez Laurent en Lucas. Ze aten elke avond in uitstekende restaurants, en ze lunchten in kleine bistro's op de Rive gauche. Ze winkelden en gingen naar antiekzaken en galerieën. En hij kocht een smaragden armband voor haar bij Cartier. Het leek wel een tweede huwelijksreis en ze zei dat het haar speet dat ze de eerste avond dronken was geworden. Ze had nog wat warrige herinneringen aan die avond, sommige heel sexy en andere met een waas van iets dreigends en alarmerends en droevigs. Ze dronk nu nog maar heel weinig. Ze had het niet nodig. Met Jack die haar overlaadde met attenties en cadeaus, was ze al dronken van de romantiek. Hij deed alles wat hij kon om haar te verleiden. En tegen de tijd dat ze naar Zuid-Frankrijk vertrokken, was ze weer helemaal in zijn ban geraakt. Hij was een meester in dit spel.

Ze logeerden in het Hôtel du Cap in Cap d'Antibes in een prachtige suite die over zee uitkeek. Ze hadden hun eigen strandhuisje waar ze hun dagen doorbrachten, en dat was voor hem net afgeschermd genoeg om met haar te vrijen, wat hij herhaaldelijk deed. Hij was liefdevoller en verliefder dan ooit. Er waren momenten dat Maddy het gevoel had dat haar hoofd tolde. Het was alsof alles wat ze eerder had gevoeld, de boosheid, de verontwaardiging, het verraad, een soort waanidee was geweest, dat dit de enige realiteit was die ze kende. Ze bleven daar vijf dagen, en ze vond het echt jammer toen die om waren en ze naar Londen gingen. Ze hadden een boot gehuurd waarmee ze naar Saint-Tropez waren gegaan, ze hadden gewinkeld in Cannes, gedineerd in Juan les Pins en toen ze 's avonds terugkwamen in Hôtel du Cap, gingen ze nog dansen. Het was vredig en gelukkig en romantisch. Hij had nog nooit zo vaak met haar de liefde bedreven. Ze kon nauwelijks nog zitten tegen de tijd dat ze in Londen aankwamen.

Londen was zakelijker, maar hij deed toch zijn best om bij haar te zijn. Hij nam haar mee uit winkelen en ging met haar eten bij Harry's Bar. Ze gingen dansen bij Annabel's en hij kocht een kleine smaragden ring voor haar bij Graff's voor bij de armband die hij in Parijs had gekocht.

'Waarom verwen je me zo?' vroeg ze lachend, terwijl ze vanuit de winkel van Graff's New Bond Street inliepen.

'Omdat ik van je hou, en omdat je mijn sterpresentator bent,' zei hij stralend.

'Aha! Zijn dit lokmiddeltjes in plaats van een loonsverhoging?' Ze was in een goede stemming, maar toch was ze onder dat alles in verwarring. Hij was zo liefdevol, en toch was hij voor ze op reis gingen zo wreed geweest.

'Dat zal het zijn. Ik ben hier door de afdelingschef naartoe gestuurd om je te verleiden,' zei hij met een quasi-streng gezicht, en ze lachte om zijn antwoord. Ze wilde van hem houden, en wilde dat hij van haar hield.

'Je moet íets willen, Jack,' plaagde ze. En dat deed hij. Hij wilde haar lichaam dag en nacht. Ze begon zich een soort seksmachine te voelen, en tijdens het vrijen had hij haar er een paar maal aan herinnerd dat hij haar 'bezat'. Ze vond die zegswijze niet prettig, maar het scheen hem op te winden dat tegen haar te zeggen, dus zei ze er maar niets van. Als het zoveel voor hem betekende, mocht hij het van haar zeggen, hoewel ze zich zo nu en dan afvroeg of hij het echt geloofde. Hij bezat haar niet. Ze hielden van elkaar. En hij was haar man. 'Ik begin me als Lady Chatterley te voelen,' zei ze lachend, toen hij weer haar kleren begon uit te trekken zodra ze in hun hotelkamer waren. 'Wat voor soort vitamines slik je? Misschien neem je er te veel.'

'Teveel seks bestaat niet, Mad. Het is goed voor ons. Ik vind het heerlijk om met je te vrijen als we op vakantie zijn.' Maar als ze thuis waren ging het hem ook niet slecht af. Zijn honger naar Maddy leek onverzadigbaar. En meestal vond ze het prettig, behalve als hij te ruw werd of zichzelf vergat zoals in Parijs.

Maar op hun laatste avond in het Claridge Hotel deed hij het weer. Ze waren wezen dansen bij Annabel's en zodra ze terug waren in hun suite, gooide hij haar tegen de muur, trok haar broek naar beneden en verkrachtte haar bijna. Ze probeerde hem te laten wachten, of naar de slaapkamer te gaan, maar hij duwde haar tegen de muur en wilde niet ophouden. Toen sleepte hij haar naar de badkamer en nam haar op de marmeren vloer. Ze smeekte hem op te houden, hij deed haar weer pijn, maar hij was zo opgewonden dat hij haar niet hoorde. Na afloop verontschuldigde hij zich en tilde haar zorgzaam in een warm bad.

'Ik weet niet wat je met me doet, Mad. Het is allemaal jouw schuld,' zei hij, terwijl hij haar rug masseerde en even later bij haar in bad stapte. Ze keek hem achterdochtig aan, bang dat hij opnieuw zou beginnen, maar toen hij haar deze keer begon te liefkozen, deed hij dat heel teder. Het leven met hem was een constante maalstroom van genot en pijn, angst en passie, oneindige tederheid die gepaard ging met een vleugje angstaanjagende, meedogenloze wreedheid. Het zou moeilijk aan iemand uit te leggen zijn, en dat zou ze ook gênant gevonden hebben. Hij liet haar soms dingen doen waar ze zich later ongemakkelijk over voelde. Maar hij verzekerde haar dat daar niets verkeerds aan was, ze waren getrouwd en hij hield van haar, en als hij haar pijn deed zei hij altijd dat ze hem zo krankzinnig maakte dat het haar schuld was. Dat was vleiend, maar desondanks bij tijden erg pijnlijk. Ze voelde zich voortdurend in verwarring gebracht.

Toen ze uiteindelijk naar huis vlogen, leek het eerder of ze een maand vakantie hadden gehad dan twee weken. Ze voelde zich meer verbonden met hem dan in lange tijd, en ze hadden leuke dingen gedaan. Twee weken lang had hij zijn volle aandacht op haar gericht. Hij was geen moment van haar zijde geweken, had haar op alle mogelijke manieren vreselijk verwend, en had zo vaak met haar gevreeën dat ze niet meer wist wat ze hadden gedaan, of hoe vaak ze het hadden gedaan.

De avond waarop ze thuiskwamen in Georgetown, voelde Maddy zich alsof ze met hem op huwelijksreis was geweest, en Jack kuste haar toen hij met haar de gang binnenliep. Hij bracht hun koffers naar boven, plus de koffer die ze hadden gekocht om alles wat ze in Londen en Parijs hadden aangeschaft te herbergen. Ze luisterde het antwoordapparaat af terwijl Jack naar beneden ging om de post te halen, en tot haar verbazing waren er vier boodschappen van haar co-presentator, Greg Morris, en hij klonk ernstig. Ze keek op haar horloge, maar het was te laat om hem terug te bellen.

Er was niets interessants bij de post, en nadat ze een kleinigheid hadden gegeten, gingen ze douchen en naar bed, en de volgende ochtend stonden ze vroeg op.

Ze babbelden op weg naar hun werk, Maddy liet Jack in de lobby achter en ging naar boven naar haar kantoor. Ze verheugde zich erop Greg te zien en hem over de reis te vertellen, en ze was verbaasd toen ze hem niet in zijn kantoor zag. Ze ging naar haar eigen kantoor en las al haar boodschappen en de post, en zoals gewoonlijk was er een stapel fanmail. Toen ze Greg om tien uur nog steeds niet had gezien werd ze ongerust. Ze ging naar haar secretaresse en vroeg of Greg soms ziek was. Debbie keek haar aan en voelde zich duidelijk niet op haar gemak.

'Ik... eh... hij... ik neem aan dat niemand het je heeft verteld,' zei ze ten slotte.

'Me wat verteld?' vroeg Maddy met een paniekerig gezicht. 'Is er iets met hem gebeurd?' Misschien had hij een ongeluk gehad en had niemand haar van streek willen maken terwijl ze weg was.

'Hij is weg,' zei ze botweg.

'Waarheen?' Maddy begreep het niet.

'Hij werkt hier niet meer, mevrouw Hunter. Ik dacht dat iemand dat wel tegen u gezegd zou hebben. Uw nieuwe co-presentator begint maandag. Ik denk dat u het nu alleen moet doen. Greg is de dag nadat u op vakantie ging vertrokken.'

'Wat heeft hij gedaan?' Ze kon niet geloven wat ze hoorde. 'Heeft hij ruzie gehad met iemand en is hij van de set weggelopen?'

'Ik ken de bijzonderheden niet,' loog ze, maar zij wilde niet degene zijn die haar op de hoogte bracht. Ze was nauwelijks uitgesproken of Maddy rende al door de gang naar het kantoor van de producer.

'Wat is er in godsnaam met Greg gebeurd?' vroeg ze. Rafe Thompson was een lange, vermoeid uitziende man die eruitzag of hij de last van de hele wereld op zijn schouders had, wat soms ook klopte.

'Hij is weg,' antwoordde hij.

'Zoveel weet ik al. Waar naartoe? En sinds wanneer. En waarom? Ik wil een antwoord op deze vragen,' zei ze met vlammende ogen.

'De opzet van de uitzending is veranderd, en daar paste hij niet in. Ik geloof dat hij nu sport gaat doen bij NBC. De bijzonderheden ken ik niet.'

'Klets. Dat zei Debbie ook. Wie kent de bijzonderheden wel?' Maar ze wist het antwoord al, en zonder nog een minuut te wachten ging ze naar boven naar Jacks kantoor. Zonder zich te laten aankondigen liep ze zijn kantoor binnen en keek hem over het bureau heen aan. Hij had net de telefoon neergelegd en zijn bureau was bedekt met papieren, de prijs die betaald moest worden voor twee weken vakantie. 'Heb je Greg ontslagen?' vroeg ze zonder inleiding, en hij bleef haar even aankijken.

'We hebben een bestuursbeslissing genomen,' zei hij kalm. 'Wat betekent dat, en waarom heb je het me niet verteld toen we in Europa waren?' Ze voelde zich bedrogen.

'Ik wilde je niet van streek maken, Mad. Ik vond dat je een echte vakantie had verdiend.'

'Ik had het recht te weten dat je mijn co-presentator had ontslagen.' Het verklaarde de vier boodschappen op het antwoordapparaat, en de klank van Gregs stem. Ze besefte nu dat hij overstuur had geklonken, en dat was geen wonder. 'Waarom heb je hem ontslagen? Hij is fantastisch. En dat waren zijn waarderingscijfers ook.'

'Wij dachten daar anders over,' zei Jack rustig. 'Hij is niet zo goed als jij, lieverd. We hadden als tegenwicht voor jou een krachtiger iemand nodig.'

'Wat bedoel je met "krachtiger"?' Ze begreep niet wat hij bedoelde, en ze was geschokt over de beslissing en over de manier waarop die gemaakt was.

'Hij is te zachtaardig, te verwijfd, je overheerst hem gewoon, en je bent heel wat professioneler dan hij. Het spijt me. Je hebt iemand nodig met een beetje meer persoonlijkheid en veel meer ervaring.'

'En wie heb je in dienst genomen?' vroeg ze bezorgd. Ze was nog steeds van streek vanwege Greg, ze had het heerlijk gevonden met hem samen te werken, en hij was haar beste vriend.

'Brad Newbury. Ik weet niet of je je hem herinnert. Hij heeft het nieuws over het Midden-Oosten gedaan voor CNN. Hij is geweldig. Ik denk dat je het fijn zult vinden met hem te werken,' zei Jack resoluut.

'Brad Newbury?' Maddy stond versteld. 'Hij kan een reportage uit een oorlogsgebied nog niet eens spannend laten klinken. Wiens idee was dat?'

'Het was een collectief besluit. Hij is een vakman en een ervaren verslaggever. Wij denken dat hij de perfecte tegenhanger is voor jou.' Maddy had een hekel aan zijn stijl, en ze had hem nooit gemogen. De paar keer dat ze elkaar hadden ontmoet was hij arrogant en neerbuigend tegen haar geweest.

'Hij is saai en sloom, en hij heeft totaal geen aantrekkingskracht op tv,' zei ze, over haar toeren. 'Mijn god, hij zal iedereen in slaap doen sukkelen. Hij zag zelfs kans de narigheid in het Midden-Oosten saai te laten klinken.'

'Hij is een zeer vakkundig verslaggever.'

'Dat is Greg ook. Onze kijkcijfers waren geweldig.'

'Jóuw kijkcijfers waren geweldig, Mad. Die van hem begonnen minder te worden. Ik wilde je niet ongerust maken, maar hij zou je meegesleept hebben in zijn neergang.'

'Ik begrijp het gewoon niet,' zei ze, 'en ik begrijp ook niet waarom je niets tegen me hebt gezegd.'

'Omdat ik je niet van streek wilde maken. Dit is business, Mad. Showbusiness. We moeten de vinger aan de pols houden.' Ze was nog steeds neerslachtig toen ze weer terug was in haar eigen kantoor en Greg beide.

'Ik vind dit ongelooflijk, Greg. Niemand heeft wat tegen me gezegd. Ik dacht dat je ziek was of zo toen je er om tien uur nog niet was. Wat is er in godsnaam gebeurd nadat ik weg was? Heb je iemand nijdig gemaakt?'

'Niet dat ik weet,' zei hij, en zo te horen was hij er nog steeds kapot van. Hij had het altijd fijn gevonden met haar te werken, en ze wisten alle twee dat hun programma heel populair was. Maar hij begreep het beter dan zij. 'De ochtend nadat jij was vertrokken belde Tom Helmsley,' dat was de hoofdproducer, 'me op en vertelde me dat ze me lieten gaan, me ontsloegen om precies te zijn. Hij zei dat we te familiair waren geworden, te vriendschappelijk, en dat we het hoofdbestuur aan Abbott en Costello deden denken.'

'Waar kwam dat verdomme vandaan? Wanneer hebben we voor het laatst een grapje gemaakt tijdens de uitzending?'

'De laatste tijd niet, maar ik denk dat "vriendschappelijk" hier het sleutelwoord is. Ik denk dat iemand het gevoel heeft dat we te persoonlijk waren, te vriendschappelijk. Verdorie, Maddy, je bent mijn beste vriendin. Ik denk dat iemand in je leven dat niet leuk vindt.' Hij wilde niet nog duidelijker zijn, maar dat hoefde ook niet.

'Bedoel je Jack? Greg, dat is belachelijk.' Dat kon ze niet geloven. Daarvoor ontsloeg je iemand toch niet, en Jack zou de kijkcijfers nooit op het spel zetten om persoonlijke redenen. Maar Brad Newbury was wel een vreemde keus. Ze vroeg zich af of Greg bedoelde dat Jack jaloers op hem was, maar dat leek haar niet waarschijnlijk.

'Het mag jou idioot in de oren klinken, Mad, maar dat noemen ze afzondering. Heb je daar weleens aan gedacht? Hoeveel vrienden heb je? Hoe vaak laat hij je iemand ontmoeten? Met mij kon het niet anders, wij werkten samen. Maar dat heeft hij ook geregeld, hè? Denk er eens over na.'

'Waarom zou hij me willen afzonderen?' Ze klonk verbijsterd, en Greg vroeg zich af hoeveel hij tegen haar zou zeggen. Hij had het al een hele tijd gemerkt, maar zij blijkbaar niet, en hij nam aan dat ze haar ogen ervoor sloot.

'Hij wil je afzonderen, Mad, omdat hij je wil beheersen. Hij regelt je leven, neemt alle beslissingen voor je, vraagt nooit jouw mening over het programma. Hij vertelt je pas een avond tevoren dat jullie naar Europa gaan. Hij behandelt je als een aankleedpop, verdomme, en als wat jij doet hem niet bevalt, vertelt hij je dat je tot de laagste sociale klasse behoorde, en dat je zonder hem zo weer terug in het woonwagenkamp zit. Hoe vaak heeft hij je verteld dat je zonder hem helemaal niets zou zijn? Weet je wel wat voor gelul dat is? Zonder jóu zou zijn nieuwsprogramma het laagst gewaardeerde zijn van alle omroepen. Als je ooit bij WBT weg zou gaan, zou je zo aan de slag kunnen bij welke omroep dan ook. Waar klinkt dat volgens jou allemaal naar, Mad? Naar een liefhebbende echtgenoot of naar iets wat heel bekend voor je is?' Ze had het voor zichzelf nooit eerder allemaal op een rijtje gezet, maar nu ze naar hem luisterde, werd ze plotseling door angst bevangen. Stel dat hij haar echt wilde afzonderen? Ineens herinnerde ze zich al die keren dat hij had gezegd dat hij haar 'bezat'. Ze huiverde bij de gedachte.

'Het klinkt naar geestelijke mishandeling, hè?' zei ze nauwelijks verstaanbaar.

'Het kwartje is eindelijk gevallen. Wat is er verder voor nieuws?' antwoordde Greg. 'Vertel je me nu dat dit je nooit bekend is voorgekomen? Het enige dat hij niet doet is je op zaterdagavond een pak op je lazer geven, maar dat heeft hij niet nodig, hij domineert je op een andere manier, en als jij je misdraagt en het bevalt hem niet, sleept hij je mee naar Europa en haalt je twee weken lang uit de ether en ontslaat mij. Volgens mij ben je met een machtswellusteling getrouwd.' Hij wilde niet het woord 'kwelgeest' gebruiken, maar voor hem betekende het hetzelfde.

'Misschien, Greg,' zei ze. Ze werd heen en weer geslingerd tussen het gevoel dat ze Jack moest verdedigen, en haar genegenheid voor haar co-presentator. Hij had geen erg fraai beeld geschetst, en ze was het niet oneens met hem. Ze wist alleen niet wat ze moest doen.

'Het spijt me, Mad,' zei hij zacht. Ze betekende veel voor hem, al heel lang, en hij vond het afschuwelijk wat Jack haar aandeed. Het brak zijn hart dat Maddy het niet leek te merken. Maar Greg wel. En Greg was ervan overtuigd dat dat een van de redenen was van zijn ontslag. Het was te gevaarlijk hem zo dicht bij Maddy te hebben. 'Wat hij met jou doet is mishandeling.'

'Daar klinkt het naar,' gaf ze bedroefd toe. 'Maar ik ben er niet zeker van. Misschien overdrijven we het, Greg. Hij slaat me niet.' Ze wist wel beter, ze wilde het gewoon niet zien en niet horen. Maar ze kon er moeilijk omheen.

'Denk je dat hij je respecteert?'

'Ik denk dat hij van me houdt,' was haar onmiddellijke antwoord, helemaal na hun recente reis naar Europa. 'Ik denk dat hij wil wat het beste voor me is, ook al doet hij het niet altijd op de goede manier.' Greg was het niet met haar eens, en hij wilde alleen maar dat ze eens goed zou nadenken over het leven dat ze leidde met Jack.

'Ik denk dat zelfs gewelddadige mannen houden van de vrouw die ze mishandelen. Denk je dat Bobby Joe van je hield?'

'Nee.' Het was niet te geloven dat Greg Jack met hem vergeleek. Het was een angstaanjagende gedachte, en ze wilde het niet horen. Dénken dat Jack haar wreed behandelde was één ding, maar het was iets anders het Greg tegen haar te horen zeggen. Het maakte de verschrikking van mishandeling weer veel te reëel voor haar.

'Nou, misschien hield Bobby Joe niet van je. Maar denk eens na over de dingen die Jack doet. Hij behandelt je als een ding, een object dat gekocht en betaald is. Vind je het liefdevol van hem om tegen je te zeggen dat je zonder hem niets zou zijn? En hij wil dat je dat gelooft.' En wat nog erger was, ze geloofde het ook, en dat wist Greg. 'Maddy, hij wil dat je gelooft dat je zijn bezit bent.' Toen hij dat zei, voelde ze een koude rilling over haar rug lopen. Dat waren Jacks woorden geweest in Europa.

'Hoe kom je daarbij?'

'Ik zie het misschien scherper omdat hij mij niet mishandelt, en mij niet bezit. Maddy, ik wil dat je iets voor me doet.' Ze dacht dat hij haar zou vragen met Jack te praten over het terugkrijgen van zijn baan, en dat wilde ze best doen, hoewel ze niet verwachtte dat Jack naar haar zou luisteren. 'Ik zal doen wat je maar wilt,' beloofde ze.

'Daar hou ik je aan. Ik wil dat je naar een praatgroep voor mishandelde vrouwen gaat.'

'Dat is belachelijk. Dat heb ik niet nodig.' Het voorstel verbaasde haar.

'Ik wil graag dat je pas een oordeel velt als je er bent geweest. Ik geloof niet dat je enig idee hebt wat er met je aan het gebeuren is, of wie het je aandoet. Je moet me beloven dat je het zult doen. Ik vind wel iets voor je.' Dat was precies wat ze voor Janet McCutchins had proberen te doen, maar Janet had vol kneuzingen gezeten, en zij niet. 'Ik denk dat het je de ogen zal openen, Mad. Ik wil zelfs met je meegaan.'

'Oké... misschien... als je een groep kunt vinden. En als iemand me nou herkent?'

'Je kunt zeggen dat je mij steun verleent. Maddy, mijn zuster heeft dit meegemaakt. Ze heeft twee zelfmoordpogingen gedaan voor ze erachter kwam wat er met haar gebeurde. Ik ben ook met haar meegegaan. Het was net een herhaling van Gaslight, en ze had vier kinderen met hem.'

'Wat is er met haar gebeurd?'

'Ze is van hem gescheiden en ze is nu met een fantastische vent getrouwd, maar het heeft haar drie jaar therapie gekost om zo ver te komen. Ze vond hem een soort halfgod, alleen omdat hij haar niet afranselde zoals mijn vader met onze moeder deed. Niet alle vormen van mishandeling laten blauwe plekken achter.' Dat wist ze, maar een deel van haar wilde nog steeds geloven dat wat Jack deed anders was. Ze wilde zich geen slachtoffer voelen, of Jack zien als degene die haar misbruikte.

'Volgens mij ben je gek, maar ik hou van je. Wat ga je nu doen, Greg?' Ze maakte zich zorgen over hem, en ze probeerde niet te denken aan wat hij over Jack had gezegd. Dat was voor haar te bedreigend. Ze begon zichzelf er al van te overtuigen dat Jack niet echt zo was. Greg was gewoon van streek en in de war, hield ze zichzelf voor.

'Ik ga sport doen bij NBC. Ze hebben me een fantastisch aanbod gedaan, ik begin over twee weken. Weet je al wie mijn opvolger gaat worden?'

'Brad Newbury,' zei ze met een sombere stem. Ze zou Greg meer missen dan ze hem kon vertellen. En misschien zou het de moeite waard zijn om naar zo'n praatgroep te gaan, alleen maar om hem te zien. Ze wist heel zeker dat Jack haar niet met hem zou laten omgaan. Hij zou wel een manier vinden om Greg 'voor haar eigen bestwil' radicaal uit haar leven te bannen, en het haar onmogelijk te maken hem nog te zien. Zoveel wist ze wel over haar man.

'Die knaap van CNN?' vroeg Greg vol ongeloof toen ze Brads naam noemde. 'Dat kun je niet menen. Hij is vreselijk.'

'Ik denk dat onze kijkcijfers meteen gaan kelderen zonder jou.'

'Nee, dat doen ze niet. Ze hebben jou nog. Het komt wel goed, meisje. Denk nou alleen maar aan wat ik heb gezegd. Dat is alles wat ik van je wil. Denk erover.' Het nieuws presenteren met Brad was wel haar minste probleem.

'Dat zal ik doen,' zei ze, maar zonder veel overtuiging. En de verdere ochtend voelde ze zich, elke keer als ze aan Greg dacht, verontrust. De dingen die hij tegen haar had gezegd hadden ergens een zenuw geraakt, en ze deed haar uiterste best om ze te ontkennen. Als Jack zei dat hij haar 'bezat', bedoelde hij alleen maar dat hij haar hartstochtelijk liefhad. Maar nu ze erover nadacht, zelfs hun vrijpartijen vertoonden vreemde trekjes, vooral de laatste tijd. Hij had haar meer dan eens pijn gedaan, en in Parijs nogal erg. Het had een week geduurd voor haar tepel genezen was, en toen hij met haar gevrijd had op de marmeren vloer in het Claridge Hotel, had hij haar rug bezeerd, en dat voelde ze nog steeds. Maar dat had hij niet met opzet gedaan, hij was gewoon onverzadigbaar met zijn enorme geslachtsdrift, en hij vond haar begeerlijk. En hij hield er niet van om plannen te maken. Hij had haar meegenomen naar Parijs en ze hadden in het Ritz Hotel gelogeerd, hoe laakbaar was dat, ook al had hij het haar pas op het laatste moment verteld? En hij had een armband voor haar gekocht bij Cartier en een ring bij Graff's. Greg was gek, en waarschijnlijk gewoon van streek vanwege zijn ontslag, en dat was heel begrijpelijk. En het belachelijkste van alles was om Jack met Bobby Joe te vergelijken. Ze hadden absoluut niets gemeen, en Jack had haar van hem gered. Wat ze echter niet begreep was waarom ze zich zo beroerd voelde als ze dacht aan de dingen die Greg tegen haar had gezegd. Hij had haar ontzettend nerveus gemaakt. Maar dat werd ze altijd als ze aan mishandeling dacht.

De woorden van Greg spookten nog steeds door haar hoofd toen ze maandag naar de commissie van de First Lady ging, waar ze naast Bill Alexander ging zitten. Hij zag er gebruind uit en vertelde dat hij sinds hun laatste ontmoeting weer bij zijn zoon in Vermont was geweest, en in het weekend bij zijn dochter in Martha's Vineyard.

'Hoe vordert het boek?' fluisterde ze, toen de vergadering begon.

'Langzaam maar zeker.' Hij glimlachte tegen haar, bewonderde haar, zoals iedereen. Ze droeg een blauwe katoenen overhemdblouse en een witte linnen broek, en ze zag er zomers en aantrekkelijk uit.

De First Lady had een gastspreekster uitgenodigd om over mishandeling te praten. Ze heette Eugenia Flowers. Ze was psychiater en gespecialiseerd in de behandeling van slachtoffers van mishandeling, en ondersteunde die in talloze rechtszaken. Maddy had wel van haar gehoord, maar haar nooit ontmoet. Dr. Flowers praatte zittend op haar stoel met elk van hen. Ze was voorkomend en warm en zag eruit als een omaatje, maar ze had schrandere ogen en ze scheen precies te weten wat ze tegen elke persoon moest zeggen. Ze stelde aan iedereen de vraag wat volgens hem of haar gewelddadig gedrag betekende, en de meesten zeiden vrijwel hetzelfde, dat het meppen, slaan, toetakelen van het slachtoffer was.

'Ja, dat is zo,' zei ze vriendelijk, 'dat zijn de voor de hand liggende handelingen.' En toen noemde ze een aantal andere op, waarvan sommige zo pervers en onbegrijpelijk waren dat alleen al de gedachte eraan iedereen deed huiveren. 'En de andere vormen? Wat zouden die kunnen zijn? Daders van mishandeling hebben vele petten en vele gezichten. Wat dachten jullie van macht hebben over iemand, meester zijn van elke stap die iemand doet, elke beweging die iemand maakt, elke gedachte die iemand heeft? Zelfvertrouwen te vernietigen, afzonderen, bang maken? Misschien net een beetje te hard rijden in een gevaarlijke situatie tot ze doodsbang zijn? Of hen bedreigen? Geen enkel respect voor hen tonen? Hen laten geloven dat wit zwart is en zwart wit, tot je ze totaal in de war hebt gebracht, of geld van hen pakken, of hun vertellen dat ze zonder jou niemand zouden zijn, dat je hen "bezit" ? Hun vrije wil ontnemen, of hen dwingen keuzes te maken die ze niet willen maken, het ene kind na het ander krijgen of zich voortdurend laten aborteren, of hen zelfs helemaal geen kinderen laten krijgen? Klinkt een van deze voorbeelden jullie als mishandeling in de oren? Nou, dat zijn het, klassieke vormen ervan in feite, en ze zijn net zo pijnlijk, net zo gevaarlijk, net zo dodelijk als het soort dat blauwe plekken achterlaat.' Maddy had het gevoel dat ze stikte terwijl ze luisterde. Ze werd doodsbleek, en Bill Alexander zag het maar zei niets.

'Er zijn veel soorten van geweld tegen vrouwen,' ging de spreekster verder, 'sommige daarvan zijn duidelijk, ze zijn allemaal gevaarlijk, en sommige zijn verraderlijker dan andere. De verraderlijkste soort is de subtiele, niet alleen omdat de slachtoffers het geloven, maar zichzelf de schuld ervoor geven. Als de dader slim genoeg is, kan hij alle soorten gebruiken en zijn slachtoffer ervan overtuigen dat het allemaal haar schuld was. Een slachtoffer van mishandeling kan tot zelfmoord, drugsmisbruik, verlammende depressiviteit, en zelfs tot moord gedreven worden. Mishandeling in welke vorm ook, is altijd potentieel fataal voor het slachtoffer. Maar de subtielere vormen zijn het moeilijkst te stoppen, omdat ze moeilijker te herkennen zijn. En het ergste is dat het slachtoffer er meestal zo van overtuigd is dat het haar schuld is, dat ze teruggaat voor meer en de dader helpt het te doen, omdat ze denkt het hem verschuldigd te zijn. Ze voelt zich zo schuldig en zo slecht en zo waardeloos dat ze weet dat hij gelijk heeft en zij het verdient. Ze gelooft dat ze zonder hem niets zou zijn.' Maddy had het gevoel dat ze zou flauwvallen, de vrouw beschreef haar huwelijk met Jack tot in details. Hij had haar nooit met een vinger aangeraakt, behalve die ene keer dat hij haar arm had gegrepen, maar hij had alles gedaan wat de vrouw beschreef en Maddy was het liefst gillend de kamer uit gerend. In plaats daarvan zat ze als verlamd op haar stoel.

De vrouw ging nog een halfuur door, en toen gaf de First Lady de vergadering gelegenheid om vragen te stellen. De meeste gingen over wat gedaan kon worden om deze vrouwen te beschermen, niet alleen tegen degene die hen mishandelde, maar ook tegen zichzelf, en hoe het gestopt kon worden.

'Allereerst moeten ze het herkennen. Daartoe moeten ze bereid zijn. Maar net als mishandelde kinderen beschermen de meeste vrouwen hun kwelgeesten door ontkenning en door zichzelf de schuld te geven. Het is vaak te pijnlijk om toe te geven wat er met hen gebeurt en om het wereldkundig te maken. Ze schamen zich, omdat ze alles geloven wat de dader hun verteld heeft. Je moet ze dus in de eerste plaats helpen in te zien wat er gebeurt, dan moet je ze helpen weg te gaan uit de situatie waarin ze zich bevinden, en dat is niet altijd gemakkelijk. Ze hebben een leven, kinderen, een huis. Je vraagt ze hun biezen te pakken en weg te lopen van een gevaar dat ze niet eens altijd als een gevaar zien. Het probleem is dat het nét zo werkelijk en net zo gevaarlijk is als een op hen gericht vuurwapen, maar de meesten beseffen dat niet. Sommigen wel, maar die zijn meestal net zo bang als de anderen. En ik heb het nu over intelligente, ontwikkelde, soms zelfs hoogopgeleide vrouwen, van wie je zou denken dat ze beter zouden moeten weten. Maar iedereen kan slachtoffer van mishandeling zijn. Het kan iedereen gebeuren, en dat doet het ook. Het gebeurt vrouwen met de beste banen, de beste scholen, met hoge inkomens of lage. Soms gebeurt het met mooie, intelligente vrouwen van wie je niet zou geloven dat ze erin trappen. Soms zijn dat de gemakkelijkste doelwitten. Door de wol geverfde vrouwen zijn minder geneigd zich te laten overbluffen. Dat zijn weer degenen die in elkaar geslagen worden. De anderen worden op een subtielere manier gekweld. Mishandeling heeft niets te maken met kleur, ras, buurt of sociaal-economische regels. Het treft iedereen. Het kan een ieder van ons overkomen, vooral als we een achtergrond hebben die ons er vatbaar voor maakt.

Bijvoorbeeld een vrouw die als kind huiselijk geweld heeft meegemaakt, laten we zeggen met een fysiek gewelddadige vader, kan denken dat een man die haar nooit slaat een fantastische man is, maar hij kan tien keer erger zijn dan haar vader, veel subtieler en heel veel gevaarlijker. Hij kan haar beheersen, haar afzonderen, bedreigen, haar tiranniseren, beledigen, kleineren, vernederen, haar genegenheid of geld onthouden. Hij kan haar verlaten, of dreigen haar kinderen van haar af te nemen, maar ze heeft niet één blauwe plek, en hij vertelt haar dat ze maar geboft heeft en het ergste is, dat ze hem nog gelooft ook. Je zult hem nooit in de gevangenis krijgen, want als je hem pakt op wat hij haar heeft aangedaan, zal hij zeggen dat ze gek is, stom, oneerlijk, psychotisch, en dat ze tegen je liegt over hem. En waarschijnlijk gelooft ze dat ook. Deze vrouwen moeten langzaam uit hun relaties worden getrokken en in veiligheid worden gebracht. Maar ze zullen zich constant verzetten, hem tot de dood blijven verdedigen, en hun ogen worden maar heel langzaam geopend.' Maddy had het gevoel dat ze in huilen zou uitbarsten, en ze deed haar uiterste best om uiterlijk kalm te blijven tot de bijeenkomst was afgelopen. Maar toen ze eindelijk opstond beefden haar knieën. Bill Alexander keek naar haar en vroeg zich af of ze last van de warmte had. Hij had haar een halfuur geleden wit weg zien trekken, en nu zag ze bijna groen.

'Wil je een glas water?' vroeg hij vriendelijk. 'Het was een interessante bijeenkomst, hè? Hoewel ik niet goed weet wat we moeten doen om vrouwen in dat soort situaties te helpen, behalve dat we ze misschien wijzer kunnen maken en steunen.' Maddy ging weer zitten en knikte tegen hem. De kamer begon te draaien terwijl ze naar hem luisterde, en gelukkig had niemand anders in de gaten dat ze zich niet goed voelde toen hij een glas water voor haar ging halen.

Ze zat daar nog op hem te wachten toen de gastspreekster naar haar toe kwam.

'Ik ben een groot bewonderaar van u, mevrouw Hunter,' zei ze, en ze glimlachte tegen Maddy die niet in staat was op te staan en flauwtjes terug glimlachte. 'Ik volg uw uitzending elke avond. Zo weet ik wat er in de wereld gebeurt. Vooral uw commentaar over Janet McCutchins vond ik erg goed.'

'Dank u,' zei Maddy met droge lippen, net toen Bill terugkwam met een papieren beker vol water. Hij vroeg zich af of ze misschien zwanger was. De spreekster keek toe hoe Maddy een slok nam, en haar ogen leken warm en vriendelijk toen ze Maddy aandachtig bekeek. Maddy kwam overeind toen ze het water op had, en ze wilde niemand laten merken hoe beverig haar benen waren. Ze begon zich af te vragen hoe ze naar buiten moest komen om een taxi te nemen, en Bill leek haar benauwenis aan te voelen.

'Kan ik je een lift geven?' vroeg hij galant, en zonder na te denken knikte Maddy.

'Ik moet terug naar kantoor.' Ze wist nog niet zo zeker of ze de uitzending wel kon doen, en heel even vroeg ze zich af of het kwam door iets wat ze gegeten had. Maar ze wist nu wel beter. Het kwam door iemand met wie ze was getrouwd.

'Ik zou graag een keer een afspraak met je maken,' zei dr. Flowers, toen Maddy afscheid van haar en van de First Lady nam. Ze gaf Maddy haar kaartje, en Maddy bedankte haar en vertrok, maar ze stopte het kaartje in haar borstzak. Samen met wat Greg had gezegd, had ze naar haar gevoel een dubbele dosis gehad, en ze wist niet meer of het de realiteit was of een nachtmerrie. Maar wat het ook was, het was of ze een klap met een moker had gekregen. En daar zag ze naar uit ook, toen ze met Bill in de lift stond. Ze volgde hem zwijgend naar zijn auto 'die hij dichtbij had geparkeerd.

Hij opende het portier voor haar, ging achter het stuur zitten en keek haar bezorgd aan. Ze zag er vreselijk uit. 'Gaat het wel met je? Ik dacht dat je zou flauwvallen daarbinnen.' Ze knikte, en zei even niets. Ze dacht erover tegen hem te liegen en te zeggen dat ze griep had, maar ineens kon ze dat gewoon niet. Ze voelde zich totaal verloren en ontzettend alleen, alsof alles wat ze had vertrouwd, waarin ze had geloofd en waarin ze had willen geloven van haar was afgepakt, en ze voelde zich als een wees. Ze had zich nog nooit zo bang en kwetsbaar gevoeld als op dit moment. Er begonnen tranen over haar wangen te biggelen, en hij legde zacht een hand op haar schouder. Zonder het te willen begon ze te huilen, en ze kon met geen mogelijkheid meer stoppen.

'Het waren ook afschuwelijke dingen die we te horen hebben gekregen,' zei hij vriendelijk, en instinctief sloeg hij een arm om haar heen. Hij wist niet wat hij anders moest doen, maar dat was wat men voor hem had gedaan toen hij zo radeloos was over zijn vrouw, en wat hij voor zijn kinderen zou doen in zo'n situatie. Er stak niets sensueels of ongepasts in zijn gebaar. Hij hield haar alleen maar vast terwijl ze huilde, tot haar gesnik eindelijk bedaarde en ze hem aankeek. Wat hij in haar ogen zag was pure ontzetting. 'Ik ben bij je, Maddy. Er gebeurt niets ergs met je. Het is nu goed.' Maar ze schudde haar hoofd en begon opnieuw te huilen. Niets was goed, al jaren niet, en dat zou het misschien ook nooit worden. Ze besefte ineens hoe bedreigd ze was geweest, hoe vernederd, en hoe ze was weggehouden van iedereen die het misschien had gezien, of haar had kunnen helpen. Jack had systematisch al haar vrienden weggewerkt, zelfs Greg, en ze was zijn afgezonderde, onbeschermde prooi. Plotseling kreeg alles wat hij door de jaren heen, en zelfs kortgeleden, had gedaan en gezegd een nieuwe onheilspellende betekenis. 'Hoe kan ik je helpen?' vroeg Bill, terwijl ze zich huilend aan hem vastklampte zoals ze nooit had kunnen doen bij welke man dan ook in haar leven, te beginnen bij haar vader.

'Mijn man doet letterlijk al die dingen waar die vrouw over sprak. Iemand zei een paar dagen geleden precies hetzelfde tegen me en ik zag het helemaal niet. Maar toen zij erover begon te praten wist ik het... hij heeft me de afgelopen zeven jaar volkomen afgezonderd en geestelijk mishandeld, en ik vond hem geweldig omdat hij me niet sloeg.' Ze leunde achterover in haar stoel en staarde Bill geschokt en vol ongeloof aan, en hij zag er ontzettend bezorgd uit.

'Weet je het zeker?'

'Volkomen zeker.' Hij had haar zelfs seksueel misbruikt, besefte ze nu. Hij was niet per ongeluk ruw, of omdat hij haar zo hartstochtelijk beminde. Het was gewoon nog een manier om haar te kleineren en te overheersen. Het was een ogenschijnlijk acceptabele manier om haar pijn te doen, en dat deed hij al jaren. Nu vond ze het ongelooflijk dat ze dat nooit begrepen had. 'Het is gewoon te veel om op te noemen wat hij me allemaal heeft aangedaan. Ik geloof niet dat zij één ding heeft overgeslagen.' Haar lip trilde toen ze Bill aankeek. 'Wat moet ik nu beginnen? Hij zegt dat ik zonder hem niets ben. Hij noemt me soms arm, blank uitschot, en zegt dat ik zonder hem in een woonwagenkamp zal eindigen.' Dat was precies wat Eugenia Flowers net had beschreven en Bill keek haar stomverbaasd aan.

'Dat kan hij niet menen. Je bent de meest befaamde presentatrice van het hele land. Je zou overal kunnen werken. De enige manier voor jou om ooit nog een woonwagenkamp te zien is als je er een koopt.' Ze lachte om die opmerking en staarde even uit het raam. Ze voelde zich of haar huis net was afgebrand en ze geen idee had waar ze moest wonen. Ze kon zich zelfs niet voorstellen terug naar huis te gaan, naar Jack, of hem onder ogen te komen nu ze een duidelijker beeld had van wat hij haar had aangedaan. Maar ze vond het nog steeds moeilijk te geloven. In stilte hield ze zichzelf voor dat hij het misschien niet zo had bedoeld, dat ze zich misschien vergiste.

'Ik weet niet wat ik moet doen,' zei ze zacht. 'Of wat ik tegen hem moet zeggen. Ik wil hem alleen vragen waarom hij dat allemaal doet.'

'Misschien weet hij niet beter,' zei Bill rechtvaardig, 'maar dat is geen excuus om jou zo te behandelen. Wat kan ik doen om je te helpen?' Hij wilde iets doen, maar hij wist net zomin als zij wat.

'Ik moet nadenken over wat ik ga doen,' zei ze peinzend, toen hij het contactsleuteltje omdraaide en haar toen weer aankeek.

'Zullen we ergens een kopje koffie gaan drinken?' Het was het enige dat hij kon bedenken om haar tot rust te laten komen.

'Ja, graag.' Hij was een echte vriend voor haar geweest en daar was ze dankbaar voor. Hij was warm en oprecht en ze voelde zich veilig bij hem. Ze had zich vredig en veilig gevoeld toen hij zijn armen om haar heen had geslagen. Ze wist instinctief dat dit een man was die haar nooit pijn zou doen. En toen dacht ze aan Jack en zag het verschil. Er was altijd iets venijnigs aan hem, hij zei altijd dingen die haar vernederden, haar het gevoel gaven dat ze minder was dan hij, en dat hij haar een geweldige dienst bewees. Bill Alexander maakte de indruk dat hij blij was haar te kunnen helpen en ze had, terecht, het gevoel dat ze eerlijk tegen hem kon zijn.

Ze liepen een klein cafeetje binnen, en ze zag nog steeds bleek toen ze aan een hoektafeltje gingen zitten. Bill bestelde thee, en zij een cappuccino.

'Het spijt me,' zei ze verontschuldigend, 'het was niet mijn bedoeling je bij mijn persoonlijke ellende te betrekken. Ik weet niet wat er met me gebeurde. Ik werd overdonderd door wat ze zei.'

'Misschien moest het zo zijn. Was haar aanwezigheid voorbestemd. Maddy, wat ga je nu doen? Je kunt niet met die man blijven samenleven. Je hebt gehoord wat ze zei, het is alsof er een pistool tegen je hoofd wordt gehouden. Je ziet het nu misschien nog niet zo duidelijk, maar je bent in ernstig gevaar.'

'Ik geloof dat ik dat begin te begrijpen. Maar ik kan niet zomaar weggaan.'

'Waarom niet?' Het leek hem nogal simpel. Ze moest daar weg, zodat Jack haar niet meer kon kwetsen. Zoveel was wel duidelijk voor hem, maar niet voor Maddy.

'Alles wat ik ben en heb, heb ik aan hem te danken. Hij heeft me gemaakt tot wat ik ben. Ik werk voor hem. Waar zou ik trouwens heen moeten? Wat zou ik moeten doen? Als ik hem verlaat, moet ik mijn baan ook opzeggen. Bovendien,' zei ze, terwijl ze weer tranen in haar ogen kreeg, 'houdt hij van me.'

'Ik ben daar niet zo zeker van als jij,' zei Bill ferm. 'Het is geen liefde als je iemand behandelt op de manier die dr. Flowers beschreef. Denk je echt dat hij van je houdt?'

'Ik weet het niet,' zei ze, terwijl ze werd overspoeld door tegenstrijdige gevoelens van angst en wroeging. Ze voelde zich schuldig over wat ze over hem dacht en zei. Als ze zich nou eens vergiste? Als het in Jacks geval heel anders was?

'Volgens mij ben je bang, en ben je weer aan het ontkennen. Hoe zit het met jou, Maddy, hou je van hem?'

'Ik dacht dat ik van hem hield. Mijn vorige man heeft diverse malen mijn beide armen en mijn been gebroken. Hij pijnigde me en duwde me van de trap. Hij heeft een keer een brandende sigaret op mijn rug uitgedrukt.' Ze had daar nog steeds een litteken van, hoewel je het nauwelijks kon zien. 'En Jack heeft me van hem bevrijd. Hij reed me in een limousine naar Washington en gaf me een baan, een leven. Hij trouwde met me. Hoe kan ik hem in de steek laten?'

'Omdat hij niet deugt, te oordelen naar wat je me hebt verteld. Het is alleen subtieler en minder evident voor jou dan wat je eerste man deed, maar je hebt dr. Flowers gehoord, het is net zo dodelijk. En hij heeft jou geen dienst bewezen toen hij met je trouwde. Je bent het beste dat hem ooit is overkomen, en een enorme aanwinst voor zijn bedrijf. Hij is geen filantroop, hij is een zakenman, en hij weet precies wat hij doet. Je hebt de dokter gehoord. Hij houdt je onder controle.'

'En als ik wegga?'

'Voor het programma zoekt hij een vervanger, en voor zichzelf schakelt hij over op iemand anders die hij kan kwellen. Je kunt hem niet genezen, Maddy. Je moet jezelf redden. Als hij zichzelf wil veranderen, kan hij zich laten behandelen. Maar eerst moet je daar weg, voor hij een andere manier vindt om je pijn te doen, of jij te gedemoraliseerd bent om nog weg te gaan. Je hebt het nu begrepen. Je weet wat er gaande is. Je moet jezelf redden, en aan niemand anders denken. Je riskeert je leven en je welzijn. Je hebt deze keer misschien geen blauwe plekken, maar als hij alles doet wat je zegt, mag je geen minuut meer verliezen. Ga bij hem weg.'

'Hij vermoordt me als ik hem in de steek laat.' De laatste keer dat ze dat had gezegd was negen jaar geleden, maar ineens wist ze dat het deze keer net zo waar was. Jack had veel in haar geïnvesteerd en hij zou het haar niet in dank afnemen als ze ermee kapte of verdween.

'Kun je ergens heen waar je veilig bent? Heb je familie?' Ze schudde haar hoofd. Haar ouders waren jaren geleden gestorven, en ze had geen contact meer met haar familie in Chattanooga. Ze kon naar Greg gaan maar dat was waarschijnlijk de eerste plek waar Jack haar zou zoeken, en dan zou hij Greg de schuld geven voor haar vertrek, en ze wilde hem niet in gevaar brengen. Verder had ze geen echte vrienden. Daar had Jack voor gezorgd. En het leek belachelijk voor iemand die zo bekend was als zij om in een blijf-van-mijn-lijfhuis te gaan zitten. Maar misschien moest ze wel. 'Wat vind je ervan om naar mijn dochter en haar gezin in de Vineyard te gaan? Ze is ongeveer van jouw leeftijd, en daar is plaats voor je. En ze heeft leuke kinderen.' Toen ze dat hoorde moest ze denken aan wat Jack had gedaan, en Billy Joe vóór hem. Tijdens haar huwelijk met Billy Joe had ze zes abortussen gehad, de eerste twee omdat hij zei dat hij nog niet aan kinderen toe was, en de andere omdat ze geen kinderen van hem wilde, of een kind in het leven brengen dat zij met hem leidde. En Jack had erop gestaan dat ze zich liet steriliseren toen ze gingen trouwen. Met z'n tweeën hadden ze ervoor gezorgd dat ze nooit kinderen zou hebben. Ze hadden haar er alle twee van overtuigd dat het het beste was voor haar, en ze had hen geloofd. Ze voelde zich ineens niet alleen heel erg van streek, maar ongelooflijk stom dat ze naar hen had geluisterd. Ze hadden haar allebei de kans ontnomen om kinderen te krijgen.

'Ik weet niet wat te denken, Bill, of waarheen te gaan. Ik heb wat tijd nodig om hierover na te denken.'

'Misschien kun je je dat niet veroorloven,' zei hij, denkend aan alles wat dr. Flowers had gezegd. Als ze gelijk had moest Maddy snel iets ondernemen. Het had geen zin nog langer te wachten. 'Ik denk niet dat je veel tijd moet besteden aan het nemen van een beslissing. Als hij hulp krijgt, als de dingen anders worden, als jij alles op een rijtje hebt gezet, kun je later altijd nog teruggaan.'

'En als hij dat niet toestaat?'

'Dat zou betekenen dat hij niet is veranderd, en dat jij hem niet wilt.' Het was precies wat hij tegen zijn dochter zou hebben gezegd, en hij wilde alles doen om haar te helpen en te beschermen, en daar was ze hem dankbaar voor. 'Ik wil dat je erover nadenkt, en gauw iets onderneemt. Hij kan ook merken dat er iets veranderd is, en dat je beter beseft wat er gebeurt. Als hij dat denkt, kan hij zich bedreigd voelen en het nog erger voor je maken. Dat is voor jou geen goede situatie.' Dat was het allemaal niet, wist ze en toen ze op haar horloge keek, besefte ze dat ze over tien minuten op de make-up moest zijn, en vol spijt zei ze tegen Bill dat ze terug moest naar haar werk.

Een paar minuten later gingen ze naar buiten, stapten in zijn auto en bracht hij haar naar kantoor. Maar voor hij haar achterliet zei hij met een bezorgd gezicht: 'Ik zal me ontzettende zorgen over je maken tot je hier iets aan doet. Beloof me dat je niet gaat proberen het te negeren. Je bent wakker geschud, nu moet je iets constructiefs doen.'

'Ik beloof het,' zei ze glimlachend, maar ze had nog geen idee wat ze zou moeten doen.

'Ik bel je morgen op,' zei hij kordaat, 'en dan wil ik enige vooruitgang horen. Anders ontvoer ik je en breng ik je naar mijn dochter.'

'Dat klinkt op het ogenblik best plezierig. Hoe kan ik je bedanken?' zei ze, weer met een gevoel van erkentelijkheid. Hij was als een vader voor haar geweest, en ze had het gevoel dat ze vrienden waren. Ze vertrouwde hem volkomen, dacht geen moment dat hij dat wat ze hem in vertrouwen had verteld openbaar zou maken. Maar voor ze hem verliet stelde hij haar op dat punt zelf gerust.

'De enige manier om mij te bedanken, Maddy, is er iets aan doen. Ik reken erop dat je dat doet. En als je me nodig hebt, ben ik hier.' Hij schreef zijn nummer op een stukje papier, en ze stopte het in haar handtas. Ze bedankte hem opnieuw, gaf hem een kus op zijn wang en liep toen haastig het gebouw binnen. Het was haar eerste dag met Brad Newbury, en ze moest zich nog verkleden, haar haar laten doen en zich laten schminken. Toen ze wegliep keek Bill haar na, verbijsterd door alles wat ze hem had verteld. Je kon je gewoon niet voorstellen dat een vrouw als zij zich door wie dan ook liet koeioneren, of zich liet wijsmaken dat ze zonder vrienden, zonder werk, en terug in een woonwagenkamp zou zijn als ze haar man ooit verliet. Het was zo ver van de waarheid als maar mogelijk was, maar alleen Maddy wist dat niet. Ze bewees alles wat Eugenia Flowers over psychische mishandeling had gezegd, en het verbaasde hem. Toen hij wegreed, was Maddy al op weg naar make-up. Daar ontmoette ze Brad Newbury, en ze keek naar hem terwijl ze zijn haar kamden en zijn make-up aanbrachten. Ze vond hem er ontzettend pompeus uitzien en ze was nog steeds stomverbaasd dat Jack hem had aangenomen om met haar samen te werken. Maar hij deed zijn best om aardig tegen haar te zijn toen ze wat kletsten en hij toekeek hoe haar haar werd gedaan. Hij zei dat hij blij was met haar samen te werken, maar hij gedroeg zich of hij haar een dienst bewees. En zij zei beleefd dat ze zich erop verheugde. Maar ze miste Greg hierdoor alleen maar nog meer, en ze merkte dat ze aan hem en aan Bill Alexander dacht toen ze naar haar kantoor ging om haar jurk aan te trekken. Ze had geen idee wat ze nu met Jack aan moest. Maar ze had geen tijd daarover na te denken. De uitzending begon over minder dan drie minuten. Ze haalde haar presentatiedesk maar net op tijd om op adem te komen voor ze met aftellen begonnen.

Zodra ze in de lucht waren stelde ze Brad voor, en de uitzending liep. Hij had een droge, technische stijl, en terwijl ze bezig waren moest ze toegeven dat hij intelligent en goed op de hoogte was, maar zijn stijl was zo verschillend van de hare dat ze volkomen asynchroon leken, en strijdig met elkaar. Zij was warm en voorkomend en ongekunsteld, terwijl hij koel en afstandelijk was. Er was niets van de harmonie en de ongedwongenheid die ze met Greg had gehad en ze vroeg zich af wat de kijkcijfers hun zouden vertellen. Ze hingen wat rond en babbelden een poosje tot de volgende uitzending, en deze keer liep het wat vlotter, maar niet genoeg om van onder de indruk te zijn. De uitzending was voor haar gevoel saai, en de producer keek somber toen ze de set verliet. Ze had een boodschap gekregen dat Jack die avond nog laat besprekingen had en dat zij de auto kon nemen. Maar uiteindelijk besloot ze om een paar straten te lopen en dan een taxi te nemen. Het was een warme avond en het was nog licht buiten, maar ze had het vreemde gevoel dat iemand haar gadesloeg, en ze besloot dat ze paranoïde was. Het was zo'n enerverende dag geweest, haar verbeelding ging kennelijk met haar aan de haal. Misschien ook wat Jack betrof. Ze begon haar conclusies in twijfel te trekken, en ze voelde zich trouweloos tegenover hem om wat ze tegen Bill had gezegd. Misschien was Jack geen van de dingen waarvan ze hem had beschuldigd. Er waren talloze verklaringen te bedenken voor zijn gedrag.

Toen ze uit de taxi stapte zag ze twee politieagenten dicht bij haar huis staan en een onopvallende auto aan de overkant, en ze vroeg zich af wat er gebeurd was. Op weg naar binnen bleef ze staan en vroeg het hun.

'We houden alleen de buurt een beetje in de gaten,' zeiden ze glimlachend, en ze ging naar binnen. Maar twee uur later zag ze dat ze er nog steeds stonden. Ze zei er iets over tegen Jack toen die om middernacht thuiskwam.

'Ik heb ze ook gezien. Blijkbaar heeft een van de buren een veiligheidsprobleem. Ze zeiden dat ze er nog een poosje zouden zijn, en dat we ons niet ongerust hoefden te maken. Misschien is de rechter van het hooggerechtshof die een eindje verderop woont met de dood bedreigd. Hoe dan ook, het maakt de buurt een stuk veiliger voor de rest van ons.' Maar toen gaf hij haar een uitbrander voor het feit dat ze niet met hun auto was gegaan maar een taxi had genomen. Hij zei dat hij wilde dat ze, elke keer als ze uitging, hun auto met chauffeur zou gebruiken.

'Wat maakt het uit? Ik wilde gewoon een eindje lopen,' zei ze, maar ze voelde zich ineens opgelaten met hem. Als hij was wat ze dacht dat hij was, wist ze niet eens wat ze tegen hem moest zeggen. Ze voelde zich weer schuldig. Hij was zo lief en bezorgd over die auto.

'Hoe ging het vanavond met Brad?' vroeg hij toen hij in bed stapte. Plotseling huiverde ze bijna toen ze bedacht dat hij misschien zou willen vrijen. Zij wilde dat in ieder geval niet. 'Ik vond hem nogal kleurloos,' antwoordde ze over haar nieuwe co-presentator. 'Hij is oké, maar niet erg spannend om naar te kijken. Ik heb de tape van vijf uur bekeken, en er zit geen leven in het programma.'

'Stop er dan wat in,' zei hij botweg, waarmee hij de verantwoordelijkheid op haar schouders legde. Ze merkte dat ze naar hem lag te staren alsof hij een volkomen vreemde voor haar was. Ze wist niet eens wat ze tegen hem zeggen moest, of wat nu waar was. Was hij haar aan het tiranniseren, of hield hij gewoon graag de touwtjes in handen en regelde hij haar leven omdat hij om haar gaf? Wat had hij nou precies gedaan dat zo vreselijk was? Dat hij haar een fantastische carrière had gegeven, of een prachtig huis, of een auto met chauffeur om naar haar werk te gaan, prachtige kleren, fantastische sieraden, reisjes naar Europa, en een vliegtuig dat ze, wanneer ze maar wilde, kon gebruiken om te gaan winkelen in New York? Was ze gek, of waarom had ze zich verbeeld dat hij haar mishandelde? Ze hield zich net voor dat ze het zich allemaal had ingebeeld, en dat het trouweloos van haar was geweest om het ook maar te dénken, toen hij het licht uitdeed en zich langzaam, met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht naar haar toe draaide. Hij glimlachte tegen haar, stak zijn hand uit en raakte teder haar borst aan, en toen, voor ze hem kon stoppen, greep hij haar zo hard dat ze naar adem snakte en hem smeekte op te houden.

'Waarom?' zei hij. Hij klonk wreed, en hij lachte tegen haar. 'Waarom, schatje? Zeg me waarom. Hou je niet van me?'

'Ik hou van je, maar je doet me pijn...' Er stonden tranen in haar ogen toen ze het zei, en hij trok haar nachtpon weg zodat ze helemaal bloot was, en toen dook hij tussen haar benen en liet haar kreunen van opwinding. Het was hetzelfde spel dat hij al eerder met haar had gespeeld, een afwisseling van pijn en genot. 'Ik wil vanavond niet vrijen,' probeerde ze te zeggen, maar hij luisterde niet, hij greep een handvol haar, trok haar hoofd met een ruk achterover, kuste haar hals zo sensueel dat haar hele lichaam sidderde, en ging toen met zo'n geweld bij haar naar binnen dat ze dacht dat ze opengereten werd. Hij bereed haar zo hard dat ze het uitschreeuwde, en toen ze haar nagels in hem zette om hem te laten ophouden, werd hij weer teder, en ze lag in zijn armen te huilen van wanhoop toen hij heftig in haar klaarkwam.

'Ik hou van je, liefje,' fluisterde hij in haar hals, en ze vroeg zich af wat dat woord voor hem betekende, of hoe ze hem ooit zou kunnen ontvluchten. Er was iets gewelddadigs en beangstigends in hun manier van liefhebben. Het was een geraffineerde manier, en het joeg haar angst aan die ze eerder had gevoeld maar nooit had herkend, maar nu ze wist wat het was, was gevaar het voornaamste wat ze voelde in zijn liefde voor haar. 'Ik hou van je,' zei hij weer, nu met een slaperige stem.

'Ik hou ook van jou,' fluisterde ze terug, terwijl de tranen uit haar ogen liepen, en het ergste was dat ze dat ook deed.

9

Er stonden nog steeds twee politieagenten voor het huis toen Jack en Maddy de volgende ochtend naar hun werk gingen, en op kantoor leek de veiligheidscontrole strenger dan normaal. Ze vroegen iedereen naar een pasje, en ze moest drie keer door de metaaldetector voor ze ervan overtuigd waren dat het alarm afging vanwege haar armband en niets anders.

'Wat is er aan de hand?' vroeg ze Jack.

'Gewoon routine, denk ik. Iemand zal wel geklaagd hebben dat we te nonchalant werden.' Ze dacht er verder niet meer aan, en ze ging naar boven om Brad te treffen. Ze hadden afgesproken om een poosje samen aan hun presentatie te werken. Hun stijlen waren zo verschillend dat Maddy had gevraagd of ze wat samen konden oefenen zodat ze zich wat meer op hun gemak voelden met elkaar. In tegenstelling tot wat Jack had gezegd bestond het presenteren van het nieuws uit meer dan alleen het voorlezen van het afleesapparaat.

Daarna belde ze Greg om hem over haar ontmoeting met dr. Flowers te vertellen, maar hij was niet thuis. Ze besloot naar buiten te gaan en ergens een sandwich te eten. Het was een prachtige middag, en er stond een briesje dat wat verkoeling bracht voor de hitte die zo typisch was voor de zomer in Washington. Eenmaal buiten had ze weer het gevoel dat ze werd gevolgd. Maar toen ze zich omdraaide was er niets verdachts te zien. Ze zag alleen maar twee mannen die achter haar liepen te praten en te lachen. Ze was nog maar net terug in haar kantoor toen Bill belde.

Hij wilde weten hoe het met haar was, en of ze al iets had besloten.

'Ik weet het niet,' bekende ze, 'misschien vergis ik me. Misschien is hij gewoon moeilijk. Ik weet dat dit idioot klinkt, maar ik hou van hem en ik weet dat hij van mij houdt.'

'Dat kun jij het beste beoordelen,' zei Bill zacht, 'maar na wat ik gisteren van dr. Flowers heb gehoord, vraag ik me af of je niet weer terug bent in het stadium van ontkenning. Misschien zou je haar moeten bellen, en vragen wat zij ervan denkt.'

'Ze heeft me haar kaartje gegeven, en daar heb ik al aan gedacht.'

'Bel haar.'

'Dat zal ik doen. Dat beloof ik.' Ze bedankte hem weer voor de vorige dag, en beloofde dat ze hem de volgende dag zou bellen, gewoon om hem gerust te stellen. Het was een aardige man, en ze was dankbaar voor zijn vriendschap en zijn bezorgdheid.

De rest van de middag werkte ze aan de onderwerpen waar ze op dit moment mee bezig was, en de uitzending van vijf uur liep een beetje vlotter met Brad, maar niet veel. Zijn onhandigheid irriteerde haar. Wat hij zei was intelligent, maar hij bracht het op een manier alsof hij een beginneling was. Hij was nog nooit co-presentator geweest, en hij was dan wel intelligent, maar hij had totaal geen charme of uitstraling of stijl.

Ze was nog steeds geërgerd toen ze klaar was en naar huis ging. Jack ging naar het Witte Huis voor een bespreking. Hij had gezegd dat ze de auto moest nemen en de deuren moest afsluiten als ze thuis was, wat ze nogal dwaas vond. Ze liet ze nooit open. En met de agenten die bij hun huis posteerden, waren ze veiliger dan ooit. Het was zo'n heerlijke avond dat ze de chauffeur liet stoppen voor ze bij haar huis waren, en de laatste paar straten door Georgetown ging lopen. Het begon inmiddels te schemeren, en ze voelde zich gelukkiger en meer ontspannen dan de vorige dag.

Ze liep net aan Jack te denken toen er uit het niets een hand verscheen, en voor ze opzij kon springen werd ze gegrepen en trok iemand haar de bosjes in. Ze was nog nooit met zoveel kracht vastgehouden, en ze kon zijn gezicht niet zien toen hij haar armen naar achteren trok en ze daar vasthield. Ze begon te gillen, maar hij drukte een hand op haar mond. Ze vocht als een leeuwin, trapte hem toen met één voet tegen zijn schenen terwijl ze met de andere in evenwicht probeerde te blijven. Terwijl ze met hem bleef worstelen voelde ze paniek opkomen, en toen verloren ze allebei hun evenwicht en vielen op de grond. En binnen een seconde lag hij op haar, greep haar rok die hij met één hand naar boven probeerde te duwen en met zijn andere hand probeerde hij haar slipje naar beneden te trekken. Maar voor wat hij probeerde te doen had hij twee handen nodig, wat haar mond vrij liet en ze gilde zo hard ze kon. Plotseling hoorde ze overal om haar heen mensen rennen, en net toen hij haar slipje naar beneden trok en zijn broek begon open te maken, sleurde iemand hem van haar af. Dat gebeurde met zo'n kracht dat hij bijna door de lucht vloog, en Maddy lag naar adem snakkend op de grond. Het krioelde ineens van de politieagenten en er flitsten lichten. Iemand hielp haar op de been, terwijl ze haar kleren omhoogtrok en weer op adem kwam. Haar haar zat in de war en de achterkant van haar rok was vuil, maar ze was ongedeerd, en ze beefde terwijl een van de agenten haar vasthield.

'Gaat het, mevrouw Hunter?'

'Met mij gaat het goed, geloof ik.' Ze zetten haar aanvaller achter in het busje, en ze beefde over haar hele lichaam terwijl ze naar hen keek. 'Wat is er gebeurd?'

'We hebben hem. Ik wist wel dat het zou lukken. Het was gewoon een kwestie van tijd voor hij zich in de kaart zou laten kijken. Het is een gestoorde smeerlap, maar hiervoor gaat hij terug naar de gevangenis. We konden niets doen voor hij u greep.'

'Heeft u hém in de gaten gehouden?' vroeg ze geschrokken.

Ze had aangenomen dat het een toevallige aanvaller was. 'Vanaf het moment dat hij u brieven begon te schrijven.'

'Brieven? Wat voor brieven?'

'De afgelopen week één per dag, geloof ik. Uw man heeft er met de inspecteur over gesproken.' Ze knikte, wilde er niet zo stom uitzien als ze zich voelde, en ze vroeg zich af waarom Jack het haar niet had verteld. Hij had haar op z'n minst kunnen waarschuwen. En ineens dacht ze aan de dingen die hij had gezegd, dat hij wilde dat ze de auto nam, en de deuren moest afsluiten als ze thuiskwam. Maar hij had niet gezegd waarom, en dus had ze zich volkomen veilig gevoeld toen ze dat laatste stuk naar huis liep, recht in de armen van een stalker.

Ze was nog steeds een beetje beverig toen Jack die avond thuiskwam. Hij wist al wat er was gebeurd. De politie had hem op het Witte Huis gebeld om hem te vertellen dat de stalker gepakt was.

'Ben je in orde?' vroeg hij met een bezorgd gezicht. Hij had op aandringen van de president de vergadering zelfs wat eerder verlaten. De president was verontrust door het telefoontje van de politie, en opgelucht dat Maddy niet ernstig gewond was geraakt.

'Waarom heb je het me niet verteld?' vroeg Maddy met een bleek gezicht aan haar man.

'Ik wilde je niet bang maken,' zei hij simpelweg.

'Vind je niet dat ik het recht had het te weten? Ik ben lopend naar huis gegaan vanavond, en zo heeft hij me te pakken gekregen.'

'Ik had je gezegd dat je de auto moest nemen,' zei hij, en hij zag er zowel geïrriteerd als bezorgd uit.

'Ik wist verdomme niet dat ik een stalker had, Jack. Ik ben geen kind. Je had het me moeten vertellen.'

'Daar zag ik het nut niet van in. De politie lette hier op je, en op kantoor zijn de veiligheidsmaatregelen verscherpt.' Het verklaarde wel haar gevoel dat ze gevolgd werd de laatste paar dagen. Ze was ook gevolgd.

'Ik wil niet dat je al mijn beslissingen voor me neemt.'

'Waarom niet?' vroeg hij. 'Je zou ze niet zelf kunnen nemen, al liet ik je. Je moet beschermd worden.'

'Dat waardeer ik,' zei ze, ze probeerde dankbaar te klinken, maar ze voelde zich verstikt, 'maar ik ben een volwassen vrouw, ik heb het recht om beslissingen te nemen en keuzes te maken. Ik heb behoefte aan vrienden. Ook al staan de beslissingen die ik misschien neem jou niet aan, ik heb het recht ze te nemen.'

'Niet als het de verkeerde zijn. Waarom zou jij je daarmee belasten? Ik heb de afgelopen negen jaar alle beslissingen voor je genomen. Wat is er veranderd?'

'Misschien ben ik volwassen geworden. Het betekent niet dat ik niet van je hou.'

'Ik hou ook van jou, en daarom bescherm ik je voor dwaasheden.' Hij wilde absoluut niet toegeven dat ze recht had op ten minste een beetje onafhankelijkheid. Ze probeerde met hem te redeneren, te bewijzen dat wat ze vreesde niet waar was, maar hij was niet bereid om ook maar een greintje van zijn controle over haar aan haar af te staan, zelfs niet over haar eigen leven. 'Je bent een mooi meisje, Mad, maar dat is alles wat je bent, liefje. Laat het denken maar aan mij over. Het enige dat jij moet doen is het nieuws lezen, en er aantrekkelijk uitzien.'

'Ik ben niet zwakzinnig, Jack.' Ze klonk kwaad, en ze was nog van streek over wat er eerder die avond was gebeurd. 'Ik kan meer dan mijn haar kammen en het nieuws voorlezen. Godsamme, hoe stom denk je eigenlijk dat ik ben?'

'Dat is een strikvraag,' hij lachte spottend naar haar, en voor het eerst in haar leven wilde ze hem slaan.

'Dat is een belediging!'

'Het is de waarheid. Als ik me goed herinner, Mad, ben je nooit naar college geweest. Ik weet eigenlijk niet eens of je de middelbare school wel hebt afgemaakt.' Het was de ultieme kleinering, insinueren dat ze te stom en te onontwikkeld was om te kunnen denken. Hij zei het om haar te beledigen, maar deze keer maakte hij haar alleen maar kwaad. Hij had zulke dingen wel eerder tegen haar gezegd, maar ze was er nooit tegenin gegaan.

'Het heeft je er niet van weerhouden me aan te nemen, hè? En je vond het ook niet erg dat ik je de beste kijkcijfers in de business bezorgde.'

'Ik heb je al verteld dat mensen gevoelig zijn voor knappe snoetjes. En zullen we nu naar bed gaan?'

'Wat betekent dat? Dat je hitsig bent en weer zo "gepassioneerd". Ik ben vanavond al een keer gemolesteerd.'

'Pas op, Maddy.' Hij kwam een stap dichterbij, en ze zag de woede in zijn ogen. Ze beefde, maar ging niet achteruit. Ze was het zat door hem gekoeioneerd te worden, hoe hij het ook betitelde. Maar passie overtuigde haar niet meer.

'Je gaat je boekje te buiten,' siste hij in haar gezicht.

'Jij ook als je me pijn doet.'

'Ik doe je geen pijn. Je wilt het, en je houdt ervan.'

'Ik hou van jou, maar niet van de manier waarop je me behandelt.'

'Met wie heb je gepraat? Met dat kleine, zwarte stuk tuig met wie je hebt gewerkt? Wist je dat hij biseksueel is geweest, of is dat een verrassing voor je?' Hij probeerde Greg te kleineren en haar te choqueren, maar ze was alleen maar verontwaardigd.

'Ja, dat wist ik toevallig wel. En dat zijn mijn zaken niet, en de jouwe ook niet. Heb je hem daarom ontslagen? Als dat zo is, hoop ik dat hij je om de oren slaat met een aanklacht wegens discriminatie, want dat verdien je.'

'Ik heb hem ontslagen omdat hij een slechte invloed had op jou. Er gingen geruchten over jullie twee. Ik heb er niet met je over gepraat om je de schaamte te besparen, en hem op straat gegooid, waar hij thuishoort.'

'Dat is walgelijk wat je daar zegt. Je weet dat ik je nog nooit bedrogen heb.'

'Dat zeg jij. Maar voor het geval dat, leek het me beter de verleiding te verwijderen.'

'Heb je daarom die pompeuze mummie die niet eens het nieuws kan lezen in dienst genomen? Hij gebruikt een afleesapparaat formaat billboard. En hij zal je kijkcijfers naar de knoppen helpen.'

'Als dat zo is, liefje, ga jij met ze mee, dus je moet maar hopen dat hij snel wat meer schwung in zijn presentatie brengt. Je kunt hem beter steunen, zoals je met je zwarte vriendje hebt gedaan. Want als de kijkcijfers naar de verdommenis gaan, zou je weleens zonder werk kunnen zijn, en dan kun je thuis vloeren gaan schrobben, want verder kun je niets, hè?' Hij zei afschuwelijke dingen tegen haar, en van zijn veinzerij dat hij van haar hield was niets meer over. Ze kon hem wel slaan terwijl ze naar hem luisterde.

'Waarom doe je dit, Jack?' Er stonden tranen in haar ogen toen ze dat vroeg, maar dat kon hem blijkbaar niet schelen. Hij liep naar haar toe, greep een handvol haar en rukte eraan om haar aandacht te krijgen.

'Ik doe het, jij kleine huilebalk, omdat je goed moet onthouden wie hier de baas is. Dat schijn je vergeten te zijn. Ik wil geen enkel dreigement en geen enkele eis meer van je horen. Ik zal jou vertellen wat ik wil, wanneer ik het wil en of ik het wil. En als ik je niets vertel, is het omdat het je geen sodemieter aangaat. Het enige dat jij te doen hebt is je werk, het nieuws lezen, af en toen een reportage maken, en 's avonds in bed stappen en niet zeuren dat ik je zo'n pijn doe. Je mag blij zijn dat ik überhaupt de moeite neem om je te neuken.'

'Je bent walgelijk,' zei ze, ze werd gewoon misselijk van hem. Hij had geen enkel respect voor haar en voelde beslist geen liefde voor haar. Ze wilde hem zeggen dat ze wegging, maar durfde het niet. En de politie was er niet meer nu ze de stalker gepakt hadden. Ze was ineens bang voor Jack, en ze wist dat hij dat aan haar zag.

'Ik heb er genoeg van om naar je te luisteren, Mad. Ga nu naar bed en blijf daar. En ik zal je laten weten wat ik eraan wil doen.' Bevend stond ze voor hem, overwoog nog even te weigeren met hem naar bed te gaan, maar dacht dat dat het nog erger zou maken. Wat eens een wat ruwe manier van vrijen was geweest was, sinds ze hem had getrotseerd met dat verhaal over Janet McCutchins, steeds gewelddadiger geworden. Het was een afstraffing die hij haar gaf.

Ze ging naar boven en stapte zonder een woord in bed en bad dat hij niet zou gaan vrijen. En als door een wonder draaide hij zich, toen hij eindelijk in bed kwam, om zonder een woord te zeggen en maakte geen aanstalten. Maddy liep over van opluchting.

10

Maddy ging de volgende dag niet samen met Jack naar kantoor. Hij moest vroeg weg en zij zei dat ze een paar telefoontjes moest plegen voor ze naar haar werk ging. Hij stelde geen vragen. Over de vorige avond werd niet gesproken, hij kwam niet met een verontschuldiging, en zij zei er niets over. Maar zodra hij weg was belde Maddy de praktijk van Eugenia Flowers en maakte een afspraak. De psychiater kon haar de volgende dag ontvangen en Maddy vroeg zich af hoe ze nog een nacht met Jack moest doorstaan. Het was haar nu wel duidelijk dat ze iets moest ondernemen voor hij haar echt kwaad zou doen. Het scheen niet langer genoeg voor hem te zijn om haar te kleineren en haar een armoedzaaier te noemen, zijn manier van mishandelen werd steeds minder subtiel, en ze begon te denken dat hij alleen maar haat en minachting voor haar voelde.

Zodra ze op kantoor was, belde Bill.

'Hoe gaat het?'

'Niet zo geweldig,' zei ze eerlijk. 'De dingen lijken een beetje heviger te worden.'

'Ze worden nog erger als je daar niet weggaat, Maddy. Je hebt gehoord wat dokter Flowers zei.'

'Ik ga morgen naar haar toe.' Toen vertelde ze hem van de stalker. Ze wist dat het verhaal die middag in de krant zou staan, en ze moest de verdachte komen identificeren.

'O, mijn god, Maddy, hij had je wel kunnen vermoorden.'

'Hij probeerde me te verkrachten. Jack wist er blijkbaar vanaf, maar hij heeft het me niet eens verteld. Hij vindt dat ik niet slim genoeg ben om mijn eigen beslissingen te nemen, aangezien ik niet naar college ben geweest.'

'Je bent een van de slimste vrouwen die ik ken, Maddy, wat ga je doen?'

'Ik weet het niet. Ik ben bang,' bekende ze. 'Ik ben bang voor wat er gaat gebeuren als ik wegga.'

'Ik ben bang voor wat er gaat gebeuren als je dat niet doet. Hij zou je kunnen doden.'

'Dat zal hij niet doen. En stel dat ik geen andere baan krijg? Stel dat ik weer in Knoxville beland?' Ze klonk paniekerig. Dat schoot haar allemaal door het hoofd.

'Dat gebeurt niet. Je krijgt een betere baan. Knoxville is verleden tijd voor jou. Dat moet je toch inzien.'

'En als hij gelijk heeft? Als ik echt te dom ben om door iemand anders aangenomen te worden? Wat hij zegt is waar, ik ben nooit op college geweest.' Hij had haar het gevoel gegeven een oplichtster te zijn.

'Wat doet dat er in 's hemelsnaam toe?' Het frustreerde hem haar zo te horen praten. Ze maakte het hem onmogelijk haar te helpen. 'Je bent mooi en jong en getalenteerd. Je hebt geweldige kijkcijfers. Maddy, zelfs al zou hij gelijk hebben en je zou vloeren moeten schrobben, wat nooit zal gebeuren, dan zou je nog steeds beter af zijn omdat je daar dan weg bent. Hij behandelt je als een stuk vuil, en hij zou je kunnen verwonden.'

'Dat heeft hij nog nooit gedaan,' maar dat was niet helemaal waar. Hij deed haar niet zo erg pijn als Bobby Joe, maar ze had een litteken van toen Jack in haar tepel gebeten had in Parijs. Zijn vorm van geweld was subtieler en perverser dan die van haar vorige echtgenoot, maar net zo verwoestend voor haar psyche.

'Ik denk dat dokter Flowers je hetzelfde zal vertellen als ik.' Ze kletsten nog een paar minuten en hij vroeg haar met hem te gaan lunchen, maar in lunchtijd moest ze naar de identificatie.

Toen Greg haar later die middag belde, zei hij dezelfde dingen die Bill had gezegd. 'Je speelt met vuur, Mad. Die klootzak is op zijn manier gek, en een dezer dagen pakt hij je. Wacht daar niet op. Zorg dat je daar als de bliksem wegkomt.' Maar om de een of andere reden werd ze lamgelegd door twijfels en kon ze het niet opbrengen om weg te gaan. Stel dat hij echt kwaad werd op haar? En als hij nou toch van haar hield? Na alles wat hij voor haar had gedaan, kon ze het niet opbrengen hem te verlaten. Het was het klassieke beeld van slachtoffer en dader, zoals dokter Flowers haar aan de telefoon had gezegd. Maar ze begreep ook dat Maddy verlamd was door angst. Ze oefende geen druk op haar uit zoals Bill en Greg hadden gedaan. Ze wist dat Maddy moest wachten tot ze eraan toe was. En Maddy voelde zich opgelucht nadat ze met haar had gepraat. Ze dacht nog aan dat gesprek en aan de afspraak die ze hadden gemaakt toen ze naar buiten ging om te lunchen. Maddy liep zo aan andere dingen te denken toen ze terugkwam van haar lunch, dat ze de jonge vrouw die aan de overkant van de straat naar haar stond te kijken niet opmerkte. Het was een aantrekkelijk meisje met een zwarte minirok en op hoge hakken, en ze kon haar ogen niet van Maddy afhouden.

De volgende dag, toen Maddy met Bill ging lunchen, stond ze er weer. Maddy ontmoette hem beneden en ze gingen naar 701 op Pennsylvania Avenue, en daar deden ze niet stiekem over. Ze hadden niets te verbergen. Ze zaten samen in de commissie van de First Lady, en Maddy wist dat zelfs Jack daar niets op tegen kon hebben.

De lunch was heel lekker, en ze praatten over van alles en nog wat. Ze vertelde hem over haar gesprek met dokter Flowers, en hoe begripvol die was.

'Ik hoop dat ze je helpt,' zei Bill met een bezorgd gezicht. Volgens hem verkeerde ze in een gevaarlijke situatie, en hij was bevreesd voor haar.

'Dat hoop ik ook. Er is iets veranderd tussen Jack en mij,' legde ze uit, alsof ze het zichzelf wilde uitleggen, maar nog steeds niet kon. Maar er was nu een boosaardigheid in haar discussies met Jack die er nooit eerder was geweest. Dokter Flowers zei dat het kwam omdat hij voelde dat ze zich aan het terugtrekken was, en dat hij alles zou doen om haar met bedreigingen weer onder zijn heerschappij te dwingen. Hoe onafhankelijker en gezonder ze werd, hoe minder hem dat zou aanstaan. Dokter Flowers had haar gewaarschuwd voorzichtig te zijn. Zelfs onderdrukkers die geen geweld gebruikten konden op elk moment hun tactiek veranderen, en dat had Maddy van tijd tot tijd bij Jack gemerkt.

Ze praatte er een hele tijd over met Bill, en hij zei dat hij de komende week naar de Vineyard zou gaan, en het vreselijk vond haar alleen te laten. 'Ik zal je mijn nummer van daar geven voor ik vertrek. En als er iets gebeurt, kan ik altijd terugkomen.' Het was alsof hij zich verantwoordelijk voor haar voelde, helemaal nu hij wist dat ze praktisch geen vrienden had om haar te steunen, behalve Greg, en die was in New York voor zijn nieuwe baan.

'Ik red me wel,' zei ze zonder veel overtuiging, maar ze wilde hem niet belasten met haar problemen.

'Ik wou dat ik dat kon geloven.' Hij zou daar twee weken blijven en hij hoopte in die periode zijn boek af te kunnen maken. Hij verheugde zich er ook op te gaan varen met zijn kinderen. Hij was een enthousiaste zeiler. 'Ik hoop nog steeds dat je een keer daarheen komt. Ik denk dat je het leuk zult vinden. De Vineyard is prachtig.'

'Ik zou het heerlijk vinden. Wij zouden voor een paar dagen naar onze ranch in Virginia gaan, maar Jack is tegenwoordig zo druk met de president dat we nooit meer ergens heen gaan, afgezien van onze reis naar Europa.' Terwijl hij naar haar luisterde, verwonderde Bill zich erover dat een man die een televisiestation bezat en met de president omging, zulk gedrag kon vertonen. En dat een vrouw die letterlijk een ster was op haar gebied, succesvol was, een hoog inkomen had, mooi en intelligent was, dat toestond. Het was werkelijk een plaag die zich niets aantrok van geld of macht of opleiding, net zoals dokter Flowers had gezegd.

'Ik hoop dat je iets ondernomen hebt en daar weg bent als ik terugkom. Ik zal me zorgen over je maken tot je dat doet,' zei hij, en hij keek haar ernstig aan. Ze was zo aantrekkelijk en zo fatsoenlijk, ze was zo warm en charmant en integer, hij kon niet begrijpen hoe iemand haar dit kon aandoen. Hij genoot van haar gezelschap, en hij was erop gaan rekenen elke dag met haar te praten. Hun vriendschap begon snel hechter te worden.

'Als je dochter je een keer komt opzoeken in Washington, wil ik haar dolgraag ontmoeten,' zei Maddy hartelijk.

'Ik denk dat je haar zult mogen,' zei hij glimlachend. Het was een raar idee voor hem dat Maddy en zijn dochter van dezelfde leeftijd waren, maar zijn gevoelens voor Maddy begonnen langzaam te veranderen. Hij zag haar meer als vrouw dan als kind, en ze was in veel opzichten veel wereldwijzer en mondainer dan zijn dochter. Maddy had veel meer meegemaakt, en niet alles daarvan was prettig geweest. Maar voor hem leek ze meer een vriendin en gezelschap voor hem, dan een leeftijdgenote van zijn dochter.

Het was drie uur toen ze het restaurant verlieten, en toen Maddy terugkwam op haar werk, stond er een knap meisje met lang donker haar en een minirok in de lobby. Ze keek Maddy recht aan en Maddy had het vreemde gevoel dat ze haar ergens van kende, maar ze kon haar niet plaatsen. Het meisje wendde zich af alsof ze Maddy wilde zien, maar niet door haar herkend wilde worden. Zodra Maddy naar boven was gegaan vroeg ze aan de beveiligingsman op welke etage het kantoor van mevrouw Hunter was, maar in plaats van haar dat te vertellen, wees hij haar de weg naar Jacks kantoor. Dat waren de standaardvoorschriften. Iedere navraag betreffende mevrouw Hunter ging rechtstreeks naar haar man en werd door hem gescreend, hoewel Maddy dat niet wist. Niemand had haar dat ooit verteld. En het schokte ook niemand die naar haar vroeg. Het was tenslotte een redelijke maatregel.

Het meisje met de minirok ging naar boven met de lift, en een secretaresse vroeg of ze iets voor haar kon doen.

'Ik zou graag mevrouw Hunter spreken,' zei ze duidelijk. Ze leek begin twintig te zijn.

'Is het persoonlijk of zakelijk?' vroeg de vrouw, die een notitie maakte. De naam van het meisje was Elizabeth Turner.

'Persoonlijk,' zei ze met een kleine aarzeling voor ze antwoordde.

'Mevrouw Hunter kan vandaag niemand ontvangen, ze heeft het erg druk. Misschien kunt u mij vertellen waar het over gaat of een briefje achterlaten, dan zal ik zorgen dat ze het krijgt.'

Het meisje knikte en keek een beetje teleurgesteld. Maar ze nam het vel papier dat de secretaresse haar gaf en schreef een kort briefje, dat ze daarna teruggaf aan de vrouw achter het bureau. De secretaresse maakte het open, keek er even naar, en vervolgens weer terug naar het meisje. Toen stond ze een beetje zenuwachtig op. 'Wil u even wachten, mevrouw... eh... Turner.' Het meisje knikte alleen terwijl de secretaresse verdween die het briefje even later aan Jack overhandigde. Hij bekeek het en gaf de secretaresse een woedende blik.

'Waar is ze? Wat moet ze hier, verdomme?'

'Ze is bij de receptie, meneer Hunter.'

'Breng haar binnen.' Zijn hersens draaiden op volle toeren terwijl hij probeerde te besluiten wat hij moest doen, en hij kon alleen maar hopen dat Maddy haar niet had gezien. Maar ze zou haar toch niet herkennen, dus maakte het misschien niets uit.

Het meisje werd even later naar binnen geleid, en Jack stond haar aan te kijken. De blik in zijn ogen was hard en koud, maar de glimlach op zijn gezicht toen hij haar begroette sprak boekdelen. Hij was ervan overtuigd dat Maddy absoluut niets van het meisje af wist.

11

Maddy glipte stilletjes weg voor haar afspraak met dokter Flowers. De enige die wist dat ze naar haar toe ging, was Bill Alexander. De dokter zag er net zo kalm en grootmoederlijk uit als bij hun eerste ontmoeting in het Witte Huis.

'Hoe gaat het met je, m'n beste?' vroeg ze welgemeend. Maddy had de situatie met Jack al kort uitgelegd toen ze haar had opgebeld, maar had toen geen tijd gehad om in details te treden.

'Ik heb laatst veel van u geleerd,' zei Maddy, nadat ze in een van de comfortabele leren stoelen was gaan zitten. Het was een gezellige spreekkamer die eruitzag of ze alles tweedehands had gekocht. Niets paste bij elkaar, de stoelen waren versleten, en alle schilderijen zagen eruit of ze door haar kinderen waren gemaakt. Maar het was netjes en warm, en Maddy voelde zich er verrassend thuis. 'Ik ben het product van een gezin waarin mishandeling voorkwam, mijn vader sloeg mijn moeder elk weekend als hij dronken was. Op m'n zeventiende ben ik getrouwd met een man die hetzelfde met mij deed,' antwoordde ze op de vragen van dokter Flowers over haar verleden.

'Het spijt me dat te horen, m'n beste.' Dokter Flowers keek meelevend en bezorgd, maar haar grootmoederachtige toon was in scherp contrast met haar ogen, die alles leken te zien en te begrijpen. 'Ik weet hoe pijnlijk dat kan zijn, niet alleen fysiek, maar ook het soort littekens dat zoiets kan achterlaten. Hoe lang ben je getrouwd geweest?'

'Negen jaar. Ik ben pas weggegaan nadat hij mijn been en mijn beide armen gebroken had, en ik zes abortussen achter de rug had.'

'Ik neem aan dat je je van hem hebt laten scheiden?' De alwetende ogen keken Maddy strak aan.

Maddy knikte met een 'nadenkend gezicht. Alleen al het praten erover brachten al die vreselijke herinneringen weer boven. Voor haar geestesoog zag ze Bobby Joe, precies zoals hij er had uitgezien op de dag dat ze hem verliet. 'Ik ben weggelopen. We woonden in Knoxville. Jack Hunter heeft me gered. Hij kocht het televisiestation waar ik werkte, en bood me hier een baan aan. Hij kwam me met een limousine halen in Knoxville. En zodra ik hier was, heb ik me van mijn man laten scheiden. Jack en ik zijn twee jaar later getrouwd, een jaar nadat mijn scheiding definitief was.'

Dokter Flowers was in meer geïnteresseerd dan in woorden alleen, en ze hoorde veel meer dan mensen haar vertelden. Ze behandelde al veertig jaar mishandelde vrouwen, en ze kende alle symptomen, soms zelfs voordat haar patiënten die zelf hadden herkend. Er viel een lange stilte terwijl ze naar Maddy's ogen keek.

'Vertel me over je huidige man,' zei dokter Flowers rustig. 'Jack en ik zijn nu zeven jaar getrouwd, en hij is goed voor me geweest. Heel goed voor me geweest. Hij heeft mijn carrière gemaakt, en we leiden een vorstelijk leven. We hebben een huis, een vliegtuig, ik heb een geweldige baan dankzij hem, een ranch in Virginia, maar die is eigenlijk van hem...' Haar stem stierf weg terwijl dokter Flowers haar gadesloeg. Ze kende de antwoorden op de onuitgesproken vragen al.

'Heb je kinderen?'

'Hij heeft twee zoons uit een vorig huwelijk, en hij wilde geen kinderen meer toen we trouwden. We hebben er uitvoerig over gesproken, en hij besloot... wij besloten dat ik me moest laten steriliseren.'

'En ben je blij met dat besluit, of betreur je het?'

Het was een eerlijke vraag, die een eerlijk antwoord verdiende. 'Soms. Als ik baby's zie... dan wou ik dat ik er ook een had.' Haar ogen vulden zich plotseling met tranen toen ze dat zei. 'Maar Jack had gelijk, denk ik. We hebben echt geen tijd voor kinderen.'

'Tijd heeft er niets mee te maken,' zei dokter Flowers kalm. 'Het is een kwestie van verlangen, van behoefte. Voel jij behoefte aan een kind, Maddy?'

'Soms wel. Maar het is nu te laat. Die sterilisatie kan niet meer teruggedraaid worden.' Maddy's stem klonk verdrietig.

'Je zou een kind kunnen adopteren, als je man daartoe bereid is. Zou hij dat zijn?'

'Ik weet het niet,' zei Maddy met een verstikte stem. Hun problemen waren zoveel gecompliceerder dan dat. Door de telefoon had ze het maar kort uitgelegd aan dokter Flowers.

'Wat adopteren betreft?' Dokter Flowers keek verbaasd door wat Maddy net had gezegd. Dat had ze niet verwacht. 'Nee, wat mijn man betreft. En wat u laatst gezegd hebt. Dat kwam vlak na een gesprek dat ik met een collega had gehad. Ik... hij dacht... ik denk...' De tranen rolden over haar wangen toen ze het eindelijk zei. 'Mijn man behandelt me slecht. Hij slaat me niet zoals mijn eerste man deed. Hij heeft nog nooit een hand naar me uitgestoken, niet echt. Hij heeft me laatst door elkaar geschud, en hij is... op seksueel gebied... soms nogal ruw met me, maar ik denk niet dat hij dat met opzet doet, hij is gewoon erg hartstochtelijk...' Toen zweeg ze en keek dokter Flowers recht in de ogen. Ze moest het haar vertellen. 'Ik dacht altijd dat hij ruw was, maar dat is hij niet... hij is wreed, en grof, en hij kwetst me. Met opzet, denk ik. Hij regeert me. Voortdurend. Hij neemt alle beslissingen voor me. Hij noemt me arm blank uitschot, herinnert me er steeds aan dat ik onontwikkeld ben, en hij zegt dat ik, als hij me ontslaat, reddeloos verloren ben en dat niemand me nog in dienst zal nemen. Hij laat me niet vergeten dat hij me heeft gered. Hij laat me geen vrienden hebben, hij zondert me af. Hij geeft me het gevoel een stuk vuil te zijn. Hij liegt tegen me, kleineert me, en geeft me een rotgevoel over mezelf. Hij vernedert me, en de laatste tijd maakt hij me bang. In bed wordt hij steeds ruwer, en hij bedreigt me. Ik heb dat allemaal nooit willen zien, maar hij doet zo ongeveer alles waarover u laatst gesproken hebt.' De tranen bleven over haar wangen stromen terwijl ze sprak.

'En jij laat het toe,' zei Eugenia Flowers kalm, 'omdat je denkt dat hij gelijk heeft en dat je het verdient. Je denkt dat je echt zo slecht bent als hij zegt, en dat iedereen dat te weten zal komen als je niet precies doet wat hij zegt.' Maddy knikte. Het was een opluchting die woorden te horen uitspreken, want dat dacht ze inderdaad. 'En nu je beseft wat er gaande is, Maddy, wat ga je eraan doen? Wil je bij hem blijven?' Het was een eerlijke vraag en ze vond het niet erg om de waarheid te vertellen, hoe gek die ook mocht klinken.

'Soms. Ik hou van hem. En ik denk dat hij van mij houdt. Ik denk steeds dat hij het niet zou doen als hij begreep wat hij me aandoet. Misschien zou hij het niet meer doen als ik meer van hem hield, of als ik hem kon laten begrijpen hoe kwetsend het is. Ik denk niet dat hij me echt wíl kwetsen.'

'Dat is mogelijk. Maar niet waarschijnlijk,' zei ze, Maddy recht aankijkend. Maar ze velde geen oordeel over haar. Ze opende deuren en ramen voor haar. Ze wilde haar vooral een perspectief bieden. 'En als hij je pijn wil doen en je weet dat het met opzet is? Zou je dan nog steeds bij hem willen blijven?'

'Ik weet het niet... misschien. Ik ben bang om hem te verlaten. Stel dat hij gelijk heeft? Stel dat ik geen baan kan vinden, en niemand me meer wil?' Dokter Flowers verbaasde zich er in stilte over dat dit prachtige mensenkind kon denken dat niemand haar ooit in dienst zou nemen of van haar zou houden. Maar niemand had ooit van haar gehouden, haar eerste man niet, haar ouders niet, en zelfs Jack Hunter niet. Daar was dokter Flowers van overtuigd. Het lag niet aan Maddy. Ze had mannen gekozen die haar alleen maar wilden kwetsen.

Maar dat moest ze nog gaan inzien, dat wist dokter Flowers. 'Het leek allemaal zo simpel. Toen ik Bobby Joe verliet, dacht ik dat ik me nooit meer zou laten mishandelen. Ik zwoer dat niemand mij ooit nog zou slaan. En dat doet Jack ook niet. In elk geval niet met zijn handen.'

'Maar het is niet zo simpel, hè? Er zijn andere soorten van mishandeling die nog vernietigender zijn, zoals het soort dat hij op jou toepast, waarmee hij je ziel en je eigenwaarde vertrapt. Als je hem laat doorgaan, Maddy, zal hij je kapotmaken. Dat is wat hij wil, en dat is wat je hem zeven jaar lang hebt laten doen. Je kunt daarmee verdergaan als je dat wilt. Je hoeft hem niet te verlaten. Niemand zal je daartoe dwingen.'

'De enige twee vrienden die ik heb zeggen dat ik weg moet gaan, dat hij me anders zal vernietigen.'

'Dat zou weleens waar kunnen zijn. Dat zal hij vrijwel zeker doen op de een of andere manier. Hij hoeft het niet eens zelf te doen. Uiteindelijk zul jij dat voor hem doen.' Het was een angstaanjagend vooruitzicht. 'Of je kwijnt gewoon weg. Wat je vrienden zeggen is niet ondenkbaar. Hou je genoeg van hem om dat risico te nemen?'

'Dat denk ik niet... dat wil ik niet... maar ik ben bang om hem te verlaten, en...' ze onderdrukte een snik, 'ik zou hem missen. We hebben zo'n goed leven gehad. Ik vind het heerlijk om bij hem te zijn.'

'Wat voor gevoel geeft hij je als je bij hem bent?'

'Belangrijk. Nou... nee... dat is niet waar. Hij geeft me het gevoel dat ik dom ben en blij moet zijn dat ik hem heb.'

'Ben je dom?'

'Nee,' zei Maddy lachend, 'alleen als het gaat om de mannen op wie ik verliefd word.'

'Is er op het ogenblik iemand anders?'

'Nee, niet echt... nou... niet in romantische zin. Bill Alexander is een goede vriend... ik heb hem alles verteld die dag dat u naar de commissie kwam.'

'En wat vindt hij ervan?'

'Dat ik zo snel als ik kan mijn koffers moet pakken en weg moet gaan voor Jack me iets vreselijks aandoet.'

'Dat heeft hij al gedaan, Maddy. En hoe zit het met Bill? Ben je verliefd op hem?'

'Dat geloof ik niet. We zijn gewoon goede vrienden.'

'Weet je man dat?' Dokter Flowers keek bezorgd.

'Nee... hij weet het niet.' Maddy zag er bang uit toen ze antwoordde. De dokter keek haar even aan.

'Je hebt een lange weg te gaan, Maddy, voor je in veiligheid bent. En zelfs als je die hebt bereikt, zul je soms nog terug willen. Je zult hem en het gevoel dat hij je geeft gaan missen, niet de slechte tijden, maar de goede. Mannen die iemand geestelijk mishandelen zijn heel slim, dat specifieke gif heeft een enorme macht. Het maakt dat vrouwen meer willen, omdat de goede tijden zo zoet waren. Maar de slechte tijden zijn heel afschuwelijk. Het is een beetje als het stoppen met drugs, of roken, of welke andere verslaving dan ook. Mishandeling, hoe erg die ook is, is verslavend.'

'Dat geloof ik. Ik ben zo aan hem gewend dat ik me een leven zonder hem niet kan voorstellen. En dan zijn er weer momenten dat ik het liefst zou wegrennen en ergens heen gaan waar hij me niet kan raken.'

'Wat jij moet doen, en ik weet dat het hard klinkt, is zo sterk worden dat hij je niet kan raken waar je ook bent, omdat je het niet toestaat. Het moet van jou komen, want niemand anders kan je echt beschermen. Vrienden kunnen je voor hem verbergen en hem bij je vandaan houden, en als je maar graag genoeg wilt, glip je weg en ga je weer naar hem terug voor de drug die hij je geeft. Maar het is een gevaarlijke, net zo gevaarlijk, of misschien zelfs gevaarlijker, dan welke andere drug ook. Denk je dat je sterk genoeg bent om die op te geven?'

Maddy knikte nadenkend. Dit was wat ze wilde. Dat wist ze. Nu had ze alleen nog maar moed nodig. 'Als u me helpt.' Er stonden tranen in Maddy's ogen.

'Dat zal ik doen. Het kan zijn dat we er een tijdje voor nodig hebben, je moet dus geduld hebben. En als je er klaar voor bent, verlaat je hem. Je zult weten wanneer dat is, als je genoeg hebt gehad en sterk genoeg bent voor die stap. En intussen moet je al het mogelijke doen om jezelf veilig te stellen en niet het risico nemen dat hij je nog meer mishandelt dan hij al heeft gedaan. Hij zal dit aanvoelen, weet je. Mishandelende mannen zijn net roofdieren, ze hebben een scherp waarnemingsvermogen en verdedigingsmechanisme. Nu moeten we die van jou aanscherpen. Maar als hij merkt dat zijn prooi hem gaat ontsnappen, zal hij proberen je nog meer af te zonderen door je je bang en gek en hopeloos te laten voelen. Hij zal je ervan overtuigen dat er geen uitweg is, dat je zonder hem niets bent. En een deel van jou zal hem willen geloven. Maar de rest van je weet wel beter. Hou je daar zoveel mogelijk aan vast. Dat is wat jou zal gaan redden, het deel dat niet meer mishandeld en misbruikt wil worden, of gekwetst of gekleineerd. Luister naar die stem, en probeer niet naar die andere te luisteren.' Ze had er geen moment aan getwijfeld dat Jack haar geestelijk mishandelde. Na alles wat ze die dag had gehoord was ze daar zeker van, en ze kon in Maddy's ogen zien hoe erg haar dat verwond had. Maar het was te herstellen, ze kon nog gered worden, ze had veel mee, en dokter Flowers wist dat ze vroeg of laat een uitweg zou vinden als ze zover was, niet eerder. Ze moest die uitweg zelf vinden, anders zou die geen betekenis voor haar hebben.

'Hoe lang denkt u dat dit zal gaan duren?' vroeg Maddy bezorgd. Bill Alexander had gewild dat ze Jack meteen verliet op de dag dat ze het hem vertelde. Maar dat kon ze nog niet.

'Dat is moeilijk te voorspellen. Je zult het weten als je zover bent en dat kan dagen, maanden of jaren duren. Het hangt ervan af hoe bang je voor hem bent en hoeveel van jou bereid is hem te geloven. Hij zal je van alles beloven en je dreigen, hij zal van alles proberen om je te houden, als een drugsdealer die je je favoriete drug aanbiedt. Op het ogenblik is die drug voor jou onterend gedrag. En als je dat probeert op te geven, zal hij daarvan schrikken en zal het hem nog wreder maken.'

'Dat klinkt afschuwelijk,' zei Maddy. Ze voelde zich gegeneerd over haar verslaving aan mishandeling, maar ze wist dat er een kern van waarheid in zat, en het raakte een vertrouwde snaar.

'Je hoeft je niet te schamen, Maddy. Velen van ons hebben het meegemaakt. De dapperen geven het toe. Voor andere mensen is het moeilijk te geloven dat je van een man kunt houden die je zoiets aandoet. Maar het gaat heel ver terug, naar wat mensen tegen je zeiden in je kindertijd. Als ze zeiden dat je waardeloos en onbetrouwbaar en vreselijk en onaantrekkelijk was, is dat een machtige boodschap voor de donkere kant. Wat we nu moeten doen is je vullen met licht, en je ervan overtuigen dat je een fantastische vrouw bent. En één ding kan ik je wel vertellen, je vindt niet alleen al na vijf minuten een andere baan, er zullen drommen mannen, goede mannen met een gezonde instelling aan je voeten liggen zodra ze weten dat de deur open is. Maar dat is van geen belang tot je het zelf gelooft.' Maddy moest lachen om het beeld dat ze opriep. Het was ongetwijfeld een aantrekkelijk beeld, en heel bemoedigend om te horen. Ze voelde zich al beter. Ze had een enorm vertrouwen in dokter Flowers' capaciteit om haar uit de moeilijkheden te halen waar ze in zat. Ze was heel dankbaar dat ze haar wilde helpen. Maddy wist hoe druk de dokter het had.

'Ik wil graag dat je over een paar dagen weer met me komt praten over hoe je je voelt. Over jezelf, over hem. En ik zal je een nummer geven waarop je me dag en nacht kunt bellen. Als er iets gebeurt dat je bang maakt, Maddy, of als je in gevaar denkt te zijn, of zelfs als je alleen maar van streek bent, bel me dan. Ik heb mijn mobieltje overal bij me, je kunt me altijd bereiken.' Ze was een one-woman hulplijn voor mishandelde vrouwen. Het was voor Maddy bemoedigend dat te weten, en ze was dankbaar voor haar hulp.

'Ik wil dat je weet dat je niet alleen staat, Maddy. Er zijn een heleboel mensen die je willen helpen, en je kunt het als je het wilt.'

'Ik wil het.' Het was niet veel meer dan een gefluister, en ze zei het met minder overtuiging dan haar medestanders zouden willen. Maar zoals altijd met Maddy, het was eerlijk. 'Daarom ben ik hier. Ik weet gewoon niet hoe ik het moet doen. Ik weet niet hoe ik me van hem moet bevrijden. Een deel van mij gelooft dat ik het zonder hem nooit zal redden.'

'Dat is wat hij wil dat je gelooft. Dan heb je hem nodig, en kan hij met je doen wat hij wil. Mensen met een gezonde relatie nemen geen beslissingen voor elkaar, houden geen informatie achter, vertellen elkaar niet dat ze arm blank uitschot zijn en in de goot terecht zullen komen als de ander weggaat. Dat is mishandeling, Maddy. Hij hoeft je geen bleekmiddel in je gezicht te gooien, of je met een heet strijkijzer te slaan om dat te bewijzen. Dat heeft hij niet nodig. Hij richt genoeg schade aan met zijn mond en zijn brein, hij heeft zijn handen niet nodig om je te pijnigen. Wat hij doet is heel doeltreffend.' Maddy knikte zwijgend.

Een halfuur later ging ze terug naar kantoor. En toen ze het gebouw binnenliep, zag ze het meisje met het lange zwarte haar niet dat bij de ingang weer naar haar stond te kijken. Om acht uur 's avonds, toen Maddy in de auto stapte om naar huis te gaan, stond ze er nog, maar nu aan de overkant. Ze leek op iemand te wachten. Maar Maddy zag haar helemaal niet. En toen Jack iets later naar buiten kwam en een taxi aanriep, holde het meisje weg en verborg haar gezicht zodat hij haar niet zou zien. Ze hadden al gezegd wat ze te zeggen hadden, en ze wist dat ze met hem geen stap verder zou komen.

12

De volgende dag, terwijl Maddy samen met Brad zat te werken aan een verhaal over de gedragscodecommissie van de senaat, ging de telefoon, en toen Maddy opnam kwam er een hele tijd geen antwoord. Even werd ze bang. Ze vroeg zich af of het weer een stalker was of zoiets, maar toen werd er opgehangen. Ze ging door met haar werk en dacht er niet meer aan.

Toen ze 's avonds thuis waren gebeurde hetzelfde, en nu vertelde ze het aan Jack, maar die haalde zijn schouders op en zei dat het waarschijnlijk gewoon een verkeerd nummer was. Hij plaagde haar dat ze bang was voor haar eigen schaduw, alleen maar omdat één geschifte stalker haar lastig had gevallen. Gezien het feit dat ze zoveel op de tv te zien was, vond hij het niet verwonderlijk dat ze een stalker had gehad. De meeste beroemdheden hadden er een. 'Dat hoort er nu eenmaal bij, Mad,' zei hij kalm. 'Jij leest het nieuws. Jij zou dat moeten weten.' Het was tussen hen weer wat gekalmeerd, maar het ergerde haar nog steeds dat hij haar niet voor die stalker had gewaarschuwd. Hij zei dat ze wel wat beters had om aan te denken, en dat veiligheidskwesties betreffende presentatoren zijn probleem waren. Maar ze bleef vinden dat hij het haar had moeten vertellen.

Maandag belde de secretaresse van de First Lady haar om de datum voor de volgende commissievergadering te veranderen. De First Lady moest de president vergezellen naar een staatsiebanket in Buckingham Palace. Ze probeerde met Maddy en de elf anderen een datum te vinden waarop iedereen kon, en Maddy zat fronsend de data te bekijken, toen een jonge vrouw haar kantoor binnenliep. Ze had lang, steil zwart haar en ze droeg een spijkerbroek en een wit T-shirt. Ze zag er netjes en schoon, maar goedkoop gekleed en heel zenuwachtig uit toen Maddy opkeek en zich afvroeg wat ze wilde en wie ze was. Ze had haar nog nooit gezien, en ze dacht dat ze misschien door een andere afdeling van de omroep was gestuurd, of dat ze gewoon een handtekening wilde. Maddy zag dat ze geen badge ophad en een zak donuts bij zich had. En plotseling vroeg ze zich af of ze op die manier het gebouw was binnengekomen.

'Nee, bedankt.' Maddy glimlachte tegen haar en wuifde haar weg, maar het meisje verroerde zich niet, ze staarde haar alleen maar aan en heel even werd Maddy bang. Stel dat dit weer een stalker was? Misschien had ze wel een pistool, of een mes, of was ze geestelijk gestoord. Ze werd zich ervan bewust dat alles mogelijk was en ze overwoog om de noodknop onder haar bureau in te drukken, maar deed het niet. 'Wat is er?' Ze legde haar hand op de telefoon toen ze dat vroeg.

'Ik moet met u praten,' zei het meisje, en Maddy bekeek haar argwanend. Er was iets aan haar dat Maddy buitengewoon nerveus maakte.

'Wil je even buiten wachten?' zei Maddy resoluut en het meisje verliet met tegenzin het kantoor, met haar zakje donuts.

Maddy gaf de secretaresse van Phyllis Armstrong drie mogelijke data, en de secretaresse beloofde haar terug te bellen. Zodra ze had opgehangen pakte Maddy de intercom en zei tegen de receptioniste aan de balie in de gang: 'Er staat voor mijn deur iemand op mij te wachten. Ik weet niet wat ze wil. Wil je dat even voor me uitzoeken en me dan terugbellen?' Misschien joeg ze bekende personen na of wilde ze een handtekening, of een baan. Maar het ergerde Maddy dat ze zo gemakkelijk binnen was komen wandelen. In aanmerking genomen wat er pas was gebeurd, was het nogal verontrustend.

De intercom ging een paar minuten later over en Maddy pakte hem snel op. 'Ze zegt dat ze met je moet praten. Het is een persoonlijke kwestie.'

'Zoals? Wil ze me vermoorden? Ze zal je moeten vertellen waar het over gaat, anders ontvang ik haar niet.' Maar nog terwijl ze sprak stond het meisje in de deuropening met een vastberaden uitdrukking op haar gezicht. 'Luister eens, zo doen we dat hier niet. Ik weet niet wat je wilt, maar je moet met iemand praten voor je met mij kunt praten.' Ze zei het kordaat en rustig, met haar vingers lichtjes op de noodknop en met bonzend hart. 'Wat wil je van me?'

'Ik wil alleen maar een paar minuten met u praten,' zei ze, en Maddy merkte dat ze op het punt stond te gaan huilen, en dat de donuts verdwenen waren.

'Ik weet niet of ik iéts voor je kan doen,' zei Maddy aarzelend, en ze vroeg zich ineens af of dit iets te maken had met het feit dat ze in de commissie tegen geweld tegen vrouwen zat, of met een van haar reportages. Misschien wist het meisje dat ze daarvoor open zou staan. 'Waar gaat het over?' vroeg Maddy een beetje toeschietelijker.

'Het gaat over u,' zei ze met trillende stem, en toen Maddy haar wat beter bekeek zag ze dat haar handen beefden. 'Wat is er met mij?' vroeg Maddy voorzichtig. Wat kwam dit meisje haar vertellen? Maar toen ze haar aankeek kreeg ze een heel vreemd gevoel.

'Ik denk dat u mijn moeder bent,' fluisterde ze om niemand iets te laten horen als ze toevallig langsliepen, en Maddy zag eruit of ze geslagen was toen ze terugviel in haar stoel. 'Je wat? Waar heb je het over?' Maddy's gezicht was wit weggetrokken en haar handen beefden nu terwijl ze haar vingers nog steeds op de noodknop hield. Ze was meteen ongerust dat het meisje niet goed snik was. 'Ik heb geen kinderen.'

'Wel ooit gehad?' De lippen van het meisje trilden en in haar ogen was al teleurstelling te lezen. Ze was al drie jaar op zoek naar haar moeder, en ze voelde dat ze weer op een dood spoor kwam. Dat was al zo vaak gebeurd. 'Heeft u ooit een baby gehad? Mijn naam is Elizabeth Turner, ik ben negentien, ik ben op vijftien mei geboren in Gatlinburg, Tennessee, in de Smoky Mountains. Ik geloof dat mijn moeder uit Chattanooga kwam. Ik heb met zoveel mogelijk mensen gepraat, en ik weet alleen dat ze vijftien was toen ik geboren werd. Ik geloof dat ze Madeleine Beaumont heet, maar daar ben ik niet zeker van. En iemand met wie ik gesproken heb zei dat ik veel op haar leek.' Maddy zat haar vol ongeloof aan te staren, ze haalde haar hand langzaam van de noodknop af en legde hem op haar bureau.

'Waarom denk je dat ik die persoon ben?' Uit haar stem viel niets op te maken.

'Ik weet het niet, ik weet dat u uit Tennesee komt, dat heb ik een keer gelezen in een interview, en u heet Maddy, en... ik weet niet... ik denk eigenlijk dat ik een beetje op u lijk, en... ik weet dat dit idioot klinkt.' Er liepen nu tranen over haar wangen van pure stress dat ze haar benaderd had, en de angst voor weer een teleurstelling. 'Misschien wilde ik alleen dat u de juiste persoon was. Ik heb vaak naar u gekeken op tv, en ik vind u echt aardig.' Er hing een lange, verpletterende stilte in de kamer, terwijl Maddy de situatie afwoog en probeerde te bedenken wat ze moest doen. Haar ogen weken niet van die van het meisje, en terwijl ze naar haar keek, voelde ze langzaam de muren in haar binnenste verdwijnen, muren die de plaatsen hadden omringd die ze in jaren niet had aangeraakt en die ze nooit meer had willen voelen. Ze wilde niet dat dit gebeurde, maar het gebeurde wel, en daar kon ze niets aan veranderen. Ze kon er gemakkelijk een einde aan maken. Ze kon zeggen dat ze niet dezelfde Madeleine Beaumont was, dat Tennessee er vol mee zat, ook al was haar meisjesnaam Beaumont. Ze kon zeggen dat ze nooit in Gatlinburg was geweest, dat het haar zeer speet en dat ze haar geluk wenste. Ze kon van alles zeggen om van haar af te zijn en haar nooit meer te zien, maar terwijl ze naar haar keek, wist ze dat ze dat dit meisje niet kon aandoen.

Zonder een woord stond ze op en sloot de deur van haar kantoor. Toen keek ze naar het meisje dat beweerde de baby te zijn die ze had afgestaan toen ze vijftien was, en die ze nooit meer had gedacht te zullen zien. De baby om wie ze jarenlang had gehuild en gerouwd, en aan wie ze niet meer probeerde te denken. Het kind over wie ze nooit iets tegen Jack had gezegd. Hij was alleen óp de hoogte van haar abortussen.

'Hoe weet ik dat je bent wie je zegt te zijn?' vroeg Maddy met een stem die schor was van verdriet en angst en de herinnering aan de pijn van het afstaan van haar baby. Ze had haar maar één keer in haar armen gehouden en daarna niet meer gezien. Maar dit meisje kon wie dan ook zijn, het kind van een verpleegster die erbij was geweest, het kind van een buurvrouw die haar wilde chanteren en er een slaatje uit wilde slaan. Er waren maar verdomd weinig mensen die het wisten, en Maddy was blij geweest dat geen van hen ooit op de proppen was gekomen. Daarover had ze zich jarenlang zorgen gemaakt.

'Ik heb mijn geboorteakte,' zei het meisje verlegen, en ze trok een papier uit haar tas. Het had ezelsoren en was heel klein opgevouwen toen ze het aan Maddy gaf. En ze gaf haar meteen een kleine babyfoto. Maddy staarde ernaar en leed in stilte. Het was dezelfde foto die ze haar in het ziekenhuis hadden gegeven van de pasgeboren baby met een rood gezichtje dat in een roze deken was gewikkeld. Maddy had hem jarenlang in haar portefeuille bewaard, maar hem uiteindelijk weggegooid uit angst dat Jack hem zou vinden. Bobby Joe wist het, maar die had zich er nooit druk over gemaakt. Massa's meisjes die ze kenden raakten zwanger en stonden hun baby's af voor adoptie. Sommige meisjes waren zelfs nog jonger dan zij toen was. Maar in de jaren daarna was het haar diepste geheim geworden.

'Dit kan welke baby dan ook zijn,' zei Maddy koel, 'of je zou deze foto van iemand anders gekregen kunnen hebben, van het ziekenhuis zelfs. Het bewijst niets.'

'We kunnen een bloedonderzoek laten doen, als u denkt dat ik misschien uw dochter ben,' zei het meisje verstandig, en Maddy's hart ging naar haar uit. Wat ze had gedaan was moedig, en Maddy maakte het haar niet gemakkelijk. Maar wat dit meisje kwam doen was haar leven vernietigen, haar confronteren met iets wat ze uiteindelijk van zich af had gezet, en wat ze nu niet meer durfde aan te roeren. En hoe kon ze dit aan Jack vertellen?

'Ga even zitten,' zei Maddy, die zelf op de stoel naast haar plaatsnam en naar haar bleef kijken. Ze wilde haar hand uitsteken en het meisje aanraken. De vader van het meisje was een laatstejaars op Maddy's school geweest, ze kenden elkaar niet eens zo goed, maar ze vond hem leuk, en ze ging een paar keer met hem uit tijdens een van de periodes dat het weer eens uit was met Bobby Joe. Drie weken nadat de baby geboren was, en zij haar al had afgestaan, kwam hij om het leven bij een auto-ongeluk. Ze had Bobby Joe nooit verteld wie de vader was, en dat kon hem ook niet veel schelen, hoewel hij haar er wel een paar keer voor had afgeranseld, maar het was gewoon een excuus om haar te mishandelen toen ze eenmaal getrouwd waren. 'Hoe ben je hier naartoe gekomen, Elizabeth?' Ze zei de naam voorzichtig, alsof ze zich door hem uit te spreken al vastlegde aan een lot dat ze nog niet onder ogen wilde zien. 'Waar woon je?'

'In Memphis. Ik ben met de bus gekomen. Ik heb vanaf mijn twaalfde gewerkt en gespaard om dit te kunnen doen. Ik heb altijd mijn echte moeder willen vinden. Ik heb ook geprobeerd mijn vader te vinden, maar over hem kon ik niets te weten komen.' Ze wist nog steeds niet wat Maddy's antwoord zou zijn, en ze zag er ontzettend nerveus uit.

'Je vader is overleden,' zei Maddy zacht, 'drie weken nadat jij geboren werd. Hij was een aardige jongen, en je lijkt een beetje op hem.' Maar ze leek heel wat meer op haar moeder, ze hadden dezelfde gelaatskleur en trekken, dat zag zelfs Maddy. Het zou moeilijk zijn haar te verloochenen, zelfs al zou ze dat willen. Maddy vroeg zich af hoe het verhaal er in de roddelbladen uit zou gaan zien.

'Hoe weet u dat over hem?' Elizabeth keek haar met enige verwarring aan, niet zeker van de betekenis ervan. Ze was een intelligent meisje, maar ze was enigszins van de kook door de impact van haar eigen actie, net als Maddy, en geen van beiden kon op dat moment helder denken.

Maddy keek haar lang aan, haar diepste wens was net uitgekomen, maar ze wist niet of die wens in een nachtmerrie zou veranderen als ze bedrogen werd, als dit meisje een oplichtster zou blijken te zijn, maar dat leek niet waarschijnlijk. Maddy deed haar mond open om iets te zeggen, maar in plaats daarvan kwam er een snik uit terwijl ze haar armen om het meisje in de stoel naast haar heen sloeg. Het duurde een hele tijd voor ze de woorden kon zeggen waarvan ze had gedacht dat die nooit voor haar zouden zijn. 'Ik ben je moeder.' Elizabeths adem stokte en ze sloeg haar hand voor haar mond, en haar ogen schoten vol toen ze Maddy aankeek en haar toen dichter tegen zich aantrok. Zo zaten ze een hele poos in elkaars armen te huilen.

'O, mijn god... o mijn god... ik dacht niet echt dat jij het was... ik wilde je alleen maar vragen... o mijn god...' Ze omarmden elkaar weer en zaten toen een tijdje hand in hand naar elkaar te kijken. Elizabeth lachte door haar tranen heen, en Maddy was nog steeds te veel van streek om te weten wat ze dacht. Het enige dat ze wist was dat ze elkaar, ondanks de tijdspanne en de omstandigheden, gevonden hadden. En Maddy had geen idee wat ze hiermee aan moest. Dit was nog maar het begin na zoveel jaren.

'Waar zijn je adoptieouders?' vroeg Maddy ten slotte. Alles wat ze had mogen weten was dat ze in Tennessee woonden, geen andere kinderen hadden, en dat ze een goede baan hadden. Verder wist ze niets over hen. In die dagen werden alle documenten verzegeld en de informatie die beide kanten kregen was zo minimaal dat je elkaar nooit kon vinden. En naarmate de jaren verstreken en de wet betreffende oude verzegelde adopties veranderde, had Maddy nooit een poging willen wagen om haar te vinden. Ze vond dat het te laat was, en dat het iets was dat ze beter kon loslaten dan zich eraan vast te klampen. Maar nu was ze hier.

'Ik heb ze nooit gekend,' zei Elizabeth, de tranen van haar ogen vegend terwijl ze haar moeders hand stevig vasthield. 'Toen ik één was kwamen ze om bij een treinongeluk, en tot mijn vijfde heb ik in een weeshuis in Knoxville gezeten.' Maddy's maag draaide zich om bij de wetenschap dat ze in diezelfde tijd in Knoxville woonde en met Bobby Joe getrouwd was en haar terug had kunnen nemen. Maar ze had niet kunnen weten waar het kind was. 'Daarna ben ik opgegroeid bij pleeggezinnen. Sommige waren wel oké, andere waren vreselijk. Ik ben heel vaak verhuisd, ik bleef nooit langer dan zes maanden in zo'n gezin, en dat wilde ik ook niet echt. Ik voelde me altijd een buitenstaander, en sommige mensen waren gemeen tegen me, dus dan was ik blij naar het volgende gezin te gaan.'

'En niemand heeft je weer geadopteerd?' Maddy keek ontzet toen Elizabeth haar hoofd schudde.

'Ik denk dat ik jou daarom wilde vinden. Ik ben een paar keer bijna geadopteerd, maar mijn pleegouders vonden het bij nader inzien altijd te duur. Ze hadden zelf kinderen en konden het zich niet veroorloven er nog een bij te nemen. Met sommigen heb ik nog contact, vooral met de laatsten. Ze hebben vijf kinderen, en die waren lief voor me. Het waren allemaal jongens. Ik was nog bijna met de oudste getrouwd maar ik bedacht dat het wat vreemd was, en heb het dus maar niet gedaan. Ik woon nu op mezelf in Memphis, ik ga naar het gemeentecollege en werk als serveerster. Als ik van school kom verhuis ik naar Nashville en probeer ik een baan als zangeres in een nachtclub te vinden.' Ze had dezelfde overlevingsdrang als haar moeder.

'Kun je zingen?' vroeg Maddy verbaasd, ze wilde plotseling alles over haar weten. Haar hart deed pijn bij de gedachte dat ze haar kindertijd in weeshuizen en pleeggezinnen had doorgebracht en dat ze nooit echte ouders had gehad. Maar daar had ze zich blijkbaar buitengewoon goed doorheen geslagen, althans van wat Maddy er zo van kon zien. Het was een beeldig meisje, en toen ze van opzij naar haar keek, viel het haar op dat ze hun benen op hetzelfde moment, op dezelfde manier over elkaar hadden geslagen.

'Ik zing graag. Ik geloof dat ik een tamelijk goede stem heb. Dat wordt me vaak verteld.'

'Dan kun je mijn dochter niet zijn,' zei Maddy lachend, maar met tranen in haar ogen. Ze werd overspoeld door emoties terwijl ze daar nog steeds hand in hand zaten. En wonder boven wonder had niemand hen gestoord. Het was een ongewoon rustige ochtend. 'Waar hou je nog meer van?'

'Ik hou van paarden. Ik kan alles op vier benen berijden. Maar ik heb een hekel aan koeien. Een van de pleeggezinnen had een melkboerderij, en ik zwoer dat ik nooit met een boer zou trouwen.' Daar moesten ze alle twee om lachen. 'Ik hou van kinderen. Ik schrijf nog steeds met bijna al mijn pleegbroers en -zusjes. De meesten waren goede mensen. Ik hou van Washington.' Toen glimlachte ze tegen Maddy. 'Ik hou ervan jou op tv te zien... ik hou van kleren... van jongens... van het strand...'

'Ik hou van jou,' flapte Maddy eruit, hoewel ze haar niet eens kende. 'Ik hield toen ook van je. Ik kon gewoon niet voor je zorgen, ik was vijftien en van mijn ouders mocht ik je niet houden. Ik heb jaren om je gehuild. Ik vroeg me altijd af waar je was en of het goed met je ging, en of de mensen lief voor je waren. Ik hield mezelf voor dat je bij fantastische mensen was die van je hielden.' Het brak haar hart te bedenken dat dat niet gebeurd was en dat het kind was opgegroeid in instellingen en bij pleeggezinnen.

'Heb je kinderen?' wilde Elizabeth weten. Het was een billijke vraag, en Maddy schudde met een bedroefd gezicht haar hoofd. Maar nu wel. Ze had een dochter. En deze keer zou ze haar niet meer kwijtraken. Dat besluit had ze al genomen.

'Nee, die heb ik niet. Ik heb geen kinderen gekregen en nu kan het niet meer.' Elizabeth vroeg niet waarom, ze vond dat ze dat niet kon doen omdat ze elkaar nog niet kenden. En gezien haar lappendeken van een verleden, was Maddy onder de indruk van haar beleefdheid en goede manieren, en hoe ontwikkeld ze klonk. 'Hou je van lezen?' vroeg Maddy, nieuwsgierig naar haar.

'Daar ben ik dol op,' bevestigde Elizabeth. Nog een eigenschap die ze van haar moeder had geërfd, samen met haar doorzettingsvermogen en moed en het hardnekkig najagen van haar doel. Ze had de zoektocht naar haar moeder nooit opgegeven. Dat was alles wat ze ooit had gewild.

'Hoe oud ben je nu?' vroeg Elizabeth, gewoon om te weten of ze Maddy's leeftijd in eerste instantie goed had geraden. Elizabeth wist niet zeker of Maddy vijftien of zestien was geweest toen ze haar baby afstond.

'Ik ben vierendertig.' Ze waren meer als zussen dan als moeder en dochter, en daar zagen ze ook naar uit. 'Ik ben getrouwd met de eigenaar van dit televisiestation. Hij heet Jack Hunter.' Het waren alleen de hoofdgegevens, maar toen ze dat had gezegd, liet Elizabeth haar versteld staan.

'Dat weet ik. Ik heb hem vorige week ontmoet in zijn kantoor.'

'Wat heb je? Hoe heb je dat gedaan?' Het leek Maddy onmogelijk.

'Ik vroeg naar jou in de lobby, maar ze lieten me niet bij je toe. Ze stuurden me meteen naar boven, naar zijn kantoor. Ik heb met zijn secretaresse gepraat en een briefje voor je geschreven waarop alleen stond dat ik je wilde vragen of je mijn moeder was. Ze bracht het briefje naar hem, en toen heeft ze me naar hem toe gebracht,' zei ze argeloos, alsof het een volkomen logische gang van zaken was, en dat was het in zeker opzicht ook. Alleen had Jack er tegen Maddy geen woord over gezegd.

'En wat gebeurde er toen?' vroeg Maddy, en haar hart bonsde weer, net als toen Elizabeth had gezegd dat Maddy haar moeder was. 'Wat zei hij tegen je?'

'Hij zei dat hij zeker wist dat ik me vergiste, dat je nooit kinderen had gekregen. Ik denk dat hij dacht dat ik een oplichtster was, of probeerde je te chanteren of zoiets. Hij zei dat ik moest verdwijnen en dat ik nooit meer terug moest komen. Ik liet hem mijn geboorteakte en de foto zien, en ik was bang dat hij ze zou afpakken, maar dat deed hij niet. Hij zei gewoon dat dat niet jouw meisjesnaam was, maar ik wist van wel, dus ik dacht dat hij misschien loog om jou te beschermen. En toen vroeg ik me af of hij het misschien niet wist, dat je het hem nooit had verteld.'

'Dat heb ik ook niet,' zei Maddy eerlijk. 'Dat durfde ik niet. Hij is heel goed voor me geweest. Hij heeft me negen jaar geleden uit Knoxville gehaald, en mijn scheiding betaald. Hij heeft me gemaakt wie ik nu ben en ik wist niet hoe hij zou reageren als ik het hem vertelde, dus heb ik dat niet gedaan.' Maar nu wist hij het, en hij had er geen woord over gezegd. Ze vroeg zich af of dat was omdat hij dacht dat het bedrog was en hij haar niet ongerust wilde maken, of dat hij het achter de hand hield als munitie. Zoals ze de laatste tijd over hem was gaan denken, leek het laatste haar het meest voor de hand te liggen, en ze vroeg zich af wanneer hij het haar ging vertellen. Hij bewaarde het waarschijnlijk voor het juiste moment, als het de meeste schade zou aanrichten. Toen voelde ze zich ineens weer schuldig over haar gedachten. 'Nou, nu weet hij het,' zei Maddy met een zucht. Toen keek ze het meisje recht aan en vroeg: 'Wat gaan we nu met dit alles doen?'

'Niets, denk ik,' zei Elizabeth praktisch. 'Ik wil niets van je. Ik wilde je alleen vinden en je ontmoeten. Ik ga morgen terug naar Memphis. Ze hebben me op mijn werk een week vrij gegeven, maar nu moet ik terug.'

'Is dat alles?' Maddy was verbaasd dat ze zo weinig van haar verlangde. 'Ik zou je graag weer zien, Elizabeth, en je leren kennen. Misschien kan ik naar Memphis komen.'

'Dat zou ik fijn vinden. Je kunt bij mij logeren, maar ik denk niet dat je dat leuk zult vinden.' Ze glimlachte verlegen. 'Ik huur een kamer in een pension, en het is nogal klein en het ruikt er ook niet erg lekker. Ik besteed al mijn geld aan school... en aan mijn zoektocht naar jou. Maar dat hoef ik nu niet meer te doen.'

'Misschien kunnen we samen in een hotel logeren.' De ogen van het meisje begonnen te schitteren, en dat ontroerde Maddy. Ze leek helemaal geen verwachtingen te hebben.

'Ik zal dit aan niemand vertellen, hoor,' zei Elizabeth verlegen, 'alleen aan mijn hospita en mijn baas, en aan een van mijn pleegmoeders, als je dat goed vindt. Maar ik zal het niemand vertellen als je dat niet wilt. Ik wil geen moeilijkheden voor je veroorzaken.' Ze was zich niet bewust van de gevolgen voor Maddy als dit openbaar werd.

'Dat is aardig van je, Elizabeth, maar ik weet zelf nog niet wat ik hiermee aan moet. Ik moet erover nadenken en het met mijn man bespreken.'

'Ik denk dat hij het niet leuk zal vinden.' Dat dacht Maddy ook. 'Hij keek niet echt blij toen hij me zag. Ik vermoed dat het nogal een verrassing was.'

'Ja, dat kun je wel zeggen,' zei Maddy glimlachend. Het was ook een schok, zelfs voor haar, maar nu was ze blij. Het was opwindend om ineens een dochter te hebben. Het was het einde van een mysterie voor haar, het helen van een oude wond waar ze jaren geleden in berust had, maar die altijd aanwezig was geweest. En nu was dit een godsgeschenk zoals er geen tweede was. 'Hij zal er wel aan wennen. Wij allemaal.' Maddy nodigde haar toen uit voor de lunch, wat Elizabeth zo te zien heel opwindend vond, en ze vroeg haar moeder haar 'Lizzie' te noemen. Maddy sloeg voorzichtig een arm om haar schouder toen ze naar een eethuisje om de hoek liepen. Bij een club sandwich en een hamburger vertelde Lizzie haar alles wat ze kon bedenken over haar leven, haar vrienden, haar angsten en wat haar vreugde bezorgde. Daarna vroeg ze van alles aan Maddy. Dit was de ontmoeting waar ze altijd van had gedroomd, en waar Maddy nooit van had durven dromen.

Om drie uur waren ze terug. Maddy had haar telefoon- en faxnummers gegeven, en die van haar gekregen, en ze beloofde haar vaak te bellen. En zodra ze orde op zaken had gesteld met Jack, wilde ze dat ze een weekend in Virginia kwam logeren. Toen ze zei dat ze het vliegtuig zou sturen om haar op te halen, werden Lizzies ogen zo groot als schoteltjes.

'Hebben jullie een eigen vliegtuig?'

'Jack heeft er een.'

'Wow! Mijn mama is een tv-ster, en mijn pappa heeft een straalvliegtuig! Goeie hemel!'

'Hij is niet bepaald je vader,' verbeterde Maddy haar vriendelijk, en dat zou hij niet willen zijn ook, vermoedde Maddy terecht. Hij wilde niet eens met zijn eigen zoons omgaan, laat staan met Maddy's onwettige dochter. 'Maar het is een aardige man,' zei ze, en ze wist dat ze loog. Maar het was te ingewikkeld om uit te leggen hoe ongelukkig ze was, en dat ze in therapie was om moed te verzamelen om hem te verlaten. Ze hoopte alleen dat Elizabeth nooit was mishandeld zoals zij. Maar daarvan was niets gebleken tijdens de lunch, en ondanks het feit dat ze nooit een echt thuis had gekend, leek ze buitengewoon goed aangepast te zijn. Hoewel die gedachte haar deprimeerde, vroeg Maddy zich af of ze zo misschien beter af was geweest dan als ze had gezien hoe Bobby Joe haar moeder van de trap gooide, of had moeten horen hoe Jack haar beledigde. Maar zo gemakkelijk kon ze zichzelf niet vrijpleiten, en ze voelde zich schuldig voor de dingen die ze nooit voor haar dochter had gedaan. Alleen het woord al gaf haar een schok. Een dochter. Ze had een dochter.

Maddy gaf Elizabeth bij het afscheid een kus en ze omarmden elkaar. Toen keek ze het meisje met een glimlach aan en zei zachtjes: 'Dank je dat je me gevonden hebt, Lizzie. Ik verdien je nog niet, maar ik ben zo blij je te kennen.'

'Dank je, mam,' fluisterde Lizzie en ze veegden beiden hun tranen weg terwijl Maddy haar nakeek. Ze wist dat ze dit moment in hun leven nooit zouden vergeten. De rest van de dag bracht ze in een soort roes door, en dat was nog steeds zo toen Bill Alexander haar belde.

'Wat heb je vandaag voor nieuws voor me?' vroeg hij opgewekt, en Maddy moest lachen om de vraag.

'Als ik je dat vertel geloof je het niet.'

'Dat klinkt nogal mysterieus. Iets belangrijks gebeurd?' Hij vroeg zich af of ze hem ging vertellen dat ze haar man had verlaten, maar hij was gaan inzien dat ze nog niet zover was.

'Ik vertel het je wel als ik je zie. Het is een lang verhaal.'

'Ik ben reuze benieuwd. Hoe gaat het nu met je co-presentator?'

'Langzaam. Hij is wel aardig, maar op het ogenblik is het net of ik met een rinoceros aan het dansen ben. We zijn niet bepaald gracieus samen.' Ze wachtte op het moment dat de kijkcijfers zouden kelderen, ze hadden al honderden brieven ontvangen met klachten over de verdwijning van Greg Morris. Ze vroeg zich af wat Jack zou doen als hij die te zien kreeg.

'Jullie zullen je uiteindelijk wel aan elkaar aanpassen, het is waarschijnlijk een beetje als een huwelijk.'

'Kan zijn.' Ze klonk niet overtuigd. Brad Newbury was intelligent, maar ze waren geen opwindend duo, en het was onvermijdelijk dat de kijkers dat merkten.

'Zullen we morgen samen gaan lunchen?' vroeg hij. Hij maakte zich nog steeds zorgen over haar, en wilde zich ervan overtuigen dat het goed met haar ging na alles wat ze hem had verteld. Bovendien was hij op haar gesteld.

'Graag,' zei Maddy zonder aarzeling.

'Dan kun je me je lange verhaal vertellen. Ik ben er heel benieuwd naar.' Ze spraken een plaats af, en Maddy glimlachte in zichzelf toen ze ophing, en even later ging ze haar make-up en haar laten verzorgen.

De uitzending verliep goed, en na afloop ontmoette ze Jack in de lobby. Hij was met zijn mobieltje aan het bellen en ging daar mee door in de auto tot ze bijna thuis waren. Toen hij eindelijk ophield, zei ze niets tegen hem.

'Je ziet er ernstig uit vanavond,' zei hij met een ongeïnteresseerd gezicht. Hij had absoluut geen idee dat ze Lizzie had ontmoet, en ze zei er niets over tot ze thuis waren en hij in de keuken naar iets te eten zocht. Ze hadden afgesproken niet uit eten te gaan, ze hadden geen van beiden veel trek. 'Nog iets bijzonders gebeurd vandaag?' vroeg hij achteloos. Bij Maddy was zwijgen vaak een aanduiding dat er iets belangrijks was dat ze niet zei. Ze keek hem aan en knikte. Ze had een poosje naar de juiste woorden gezocht en besloot uiteindelijk er maar eerlijk mee voor den dag te komen.

'Waarom heb je me niet verteld dat je bezoek hebt gehad van mijn dochter?' Ze bleef hem strak aankijken toen ze de vraag stelde, en ze zag iets kouds en hards in zijn ogen verschijnen, een smeulend vuur dat snel ontstak in woede.

'Waarom heb je me niet verteld dat je een dochter had?' vroeg hij net zo bondig. 'Ik vraag me af hoeveel meer geheimen je voor me hebt, Mad. Dit is nogal wat.' Hij ging aan de keukenbar zitten met een fles wijn, schonk voor zichzelf een glas in maar bood Maddy niets aan.

'Dat had ik je moeten vertellen, maar ik wilde niet dat iemand het wist. Het is tien jaar voor ik jou ontmoette gebeurd, en ik wilde het gewoon achter me laten.' Ze was, zoals altijd, eerlijk tegen hem. Ze had niet iets gedaan, alleen gelaten, en dat was haar enige zonde tegenover hem tot nu toe.

'Grappig hoe sommige dingen soms weer terugkaatsen, hè? Jij maar denken dat je van haar af was, en dan duikt ze ineens weer op als het zwarte schaap van de familie.' Het kwetste haar hem dat te horen zeggen en ze was er verontwaardigd over. Lizzie was een geweldig meisje en Maddy voelde al de behoefte haar te beschermen.

'Zo hoef je haar niet te noemen, Jack. Het is een goed kind. Het is niet haar schuld dat ik haar op m'n vijftiende heb gekregen en haar heb afgestaan. Ze lijkt me heel fatsoenlijk.'

'Hoe weet jij dat nou, verdomme?' Hij spuugde vuur, en ze kon de uitbarsting al aan voelen komen terwijl hij haar aankeek. 'Wie weet praat ze vanavond al met de Enquirer. Misschien zie je haar morgen al op tv, pratend over haar beroemde mama die haar verlaten heeft. Massa's mensen doen dat. Je weet goddomme niet eens of ze wel je echte dochter is. Ze kan best een oplichtster zijn. Ze kan van alles zijn, en dat is ze waarschijnlijk ook, net als haar moeder.' Dat was de ultieme kleinering, dat ze 'net zo slecht als haar moeder' was. Maddy begreep duidelijk wat dat inhield, en dacht meteen aan dokter Flowers. Dit was het soort mishandeling waarover ze gesproken hadden, achterbaks, kwaadaardig, vernederend.

'Ze lijkt sprekend op me, Jack. Het zou moeilijk zijn haar af te wijzen,' zei Maddy kalm, zonder in te gaan op zijn verdachtmakingen. Ze wilde zich op de feiten richten, en nergens anders op.

'Elke boerentrien in Tennessee lijkt op jou, godsamme. Denk je dat zwart haar en blauwe ogen zo uitzonderlijk zijn? Ze lijken allemaal op jou, Maddy. Je bent niet uniek.' Maddy negeerde ook deze rotopmerking.

'Wat ik van jou wil weten is waarom je me niet hebt verteld dat je haar had gezien. Waar bewaarde je dat voor?' Voor het moment waarop het haar het meest zou treffen, gokte ze, als het haar zou verpletteren en schokken.

'Ik probeerde je te beschermen voor iemand die ik voor een afperser hield. Ik was van plan haar na te trekken voor ik het aan jou vertelde.' Het klonk redelijk en ridderlijk, maar daarvoor kende ze hem te goed.

'Dat was aardig van je. Dat waardeer ik. Maar ik zou het toch graag meteen geweten hebben.'

'Ik zal eraan denken als er weer een van je bastaarden op de proppen komt. Tussen haakjes, hoeveel heb je er?' Daar gaf ze maar geen antwoord op.

'Het was fijn haar te zien,' zei Maddy zacht, 'het is een lief meisje.' Ze zag er bedroefd en weemoedig uit toen ze dat zei.

'Wat wilde ze van je? Geld?'

'Ze wilde me alleen ontmoeten. Ze heeft drie jaar naar me gezocht. Ik heb een mensenleven lang aan haar gedacht.'

'Wat roerend. Ze komt terug om je lastig te vallen, let op mijn woorden. En dat zal geen mooi verhaal worden,' zei hij cynisch, terwijl hij nog een glas wijn voor zichzelf inschonk en haar woedend aankeek.

'Dat is mogelijk. Dat zou menselijk zijn. Zulke dingen gebeuren met mensen.'

'Niet met fatsoenlijke mensen, Mad,' zei hij, genietend van de woorden en van de wonden die hij haar toebracht. 'Dit gebeurt niet met fatsoenlijke vrouwen. Die gaan geen baby's lopen krijgen op hun vijftiende om ze vervolgens als afval op de stoep van de kerk achter te laten.' Wat hij zei sneed haar door de ziel.

'Zo is het niet gebeurd. Ik neem aan dat je het hele verhaal niet wilt horen?' Dat was ze op z'n minst aan hem verplicht, hij was haar man, en ze voelde zich schuldig omdat ze het hem nooit had verteld.

'Nee, dat wil ik niet,' onderbrak hij haar, 'ik wil alleen weten wat we eraan gaan doen als het verhaal uitlekt en jij op de nationale tv tot slet wordt gemaakt. Ik heb een programma waar ik me zorgen over maak, en een omroep.'

'Ik denk dat men het zal begrijpen.' Ze probeerde haar waardigheid te bewaren, uiterlijk althans, maar vanbinnen had hij doel getroffen. Haar ziel deed pijn bij het beeld dat hij van haar schetste. 'Ze is verdomme geen moordenares met een bijl, en ik ook niet.'

'Nee, alleen maar een hoer. Zuidelijk blank uitschot. Ik zat er niet zo ver naast, hè?'

'Hoe kun je zulke dingen tegen me zeggen?' vroeg ze met een blik van pijn in haar ogen, maar dat raakte hem niet. Hij wilde haar pijn doen. 'Weet je niet hoeveel pijn me dat doet?'

'Dat moet ook. Je kunt niet trots op jezelf zijn, en als je dat wel bent, ben je gek. En misschien ben je dat ook wel, Mad. Tegen mij heb je gelogen, en haar heb je verlaten. Wist Bobby Joe ervan?'

'Ja, hij wist het,' zei ze eerlijk, maar toen was het veel recenter geweest.

'Misschien heeft hij je daarom zo op je sodemieter gegeven. Dat verklaart het. Dat deel heb je vergeten te vertellen toen je over hem jammerde. Ik weet nu niet meer zo zeker of ik het hem wel kwalijk neem.'

'Dat is gelul,' viel Maddy tegen hem uit. 'Het kan me niet schelen wat ik heb gedaan. Ik verdiende de manier waarop hij me behandelde niet, en nu verdien ik het ook niet. Wat jij doet is niet eerlijk, en dat weet je.'

'Tegen mij liegen over haar ook niet. Hoe denk je dat ik me voel? Je bent een hoer, Maddy, een goedkope slet. Je moet goddomme al op je twaalfde aan het rotzooien zijn geweest. Ik ga me toch afvragen wie je nu bent. Ik heb het gevoel dat ik je helemaal niet ken.'

'Dat is niet eerlijk.' Hij had de kwestie van het haar niet vertellen keurig omzeild. 'Ik was vijftien en het was verkeerd van me, maar wat me overkwam was vreselijk. Niets in mijn leven is ooit nog zo droevig en pijnlijk geweest. Zelfs geslagen worden door Bobby Joe was minder erg. Toen ik haar achterliet brak mijn hart.'

'Zeg dat maar tegen haar, niet tegen mij. Misschien kun je een cheque voor haar uitschrijven. Maar probeer niet mijn geld daarvoor te gebruiken. Ik hou het in de gaten.'

'Ik heb jouw geld nog nooit voor wat dan ook gebruikt,' schreeuwde ze tegen hem. 'Ik gebruik mijn eigen geld voor alles wat ik doe,' zei ze trots.

'Om de donder niet. Wie denk je dat je salaris betaalt? Dat is ook mijn geld,' zei hij zelfvoldaan.

'Daar werk ik voor.'

'Ach wat. Je bent de meest overbetaalde presentator in de business.'

'Nee,' snauwde Maddy. 'Dat is Brad, en hij helpt je programma naar de knoppen. Ik verheug me erop dat te zien gebeuren.'

'En als dat gebeurt, meisje, ga jij mee. Eigenlijk, zoals jij je de laatste tijd gedraagt en mij behandelt, zou ik zeggen dat je dagen zijn geteld. Ik pik die flauwekul van jou niet lang meer. Waarom zou ik, verdomme? Ik kan je er, wanneer ik maar wil, uitgooien. Ik ga hier niet tot in lengte van dagen zitten terwijl jij me beliegt, besteelt en bedriegt. Mijn god, mens, de beledigingen die ik van je incasseer, het is niet te geloven.' Ze was met stomheid geslagen. Hij was de dader en deed alsof hij het slachtoffer was. Maar dokter Flowers had haar gewaarschuwd voor die tactiek, en die was heel doeltreffend. Ondanks de dingen die ze wist, zorgde hij er toch voor dat ze zich schuldig voelde en in de verdediging gedrongen werd. 'En voor alle duidelijkheid, probeer niet dat rotkind van je hierheen te brengen. Ze is waarschijnlijk een hoer, net als haar moeder.'

'Ze is mijn dochter!' schreeuwde Maddy volkomen gefrustreerd tegen hem. 'Ik heb het recht haar te zien wanneer ik dat wil, en ik woon hier.'

'Alleen maar zolang ik je hier laat wonen, vergeet dat niet.' Meteen daarna stond hij op en liep de kamer uit. Maddy stond paf. Ze wachtte tot ze hem boven kon horen rondlopen, deed toen snel de keukendeur dicht en belde dokter Flowers. Ze vertelde haar alles wat er gebeurd was, over Lizzie die haar gevonden had en over Jack die haar niet verteld had dat ze naar haar zocht, en zijn woede over het feit dat hij belogen was.

'En wat voel je, Maddy? Op dit ogenblik. Eerlijk. Denk erover.

'Ik voel me schuldig. Ik had het hem moeten vertellen. En ik had haar nooit moeten afstaan.'

'Geloof je al die dingen die je volgens hem bent?'

'Sommige.'

'Waarom? Als hij met dat verhaal bij jou zou komen, zou je hem dan kunnen vergeven?'

'Ja,' zei ze onmiddellijk, 'ik denk dat ik het zou begrijpen.'

'Wat zegt het dan over hem dat hij dat niet voor jou kan doen?'

'Dat het een klootzak is,' zei Maddy, om zich heen kijkend in de keuken terwijl ze naar dokter Flowers luisterde.

'Zo zou je het kunnen noemen. Maar jij bent dat niet. Daar gaat het nu om. Je bent een goed iemand die een heel droevige ervaring heeft gehad. Het afstaan van haar baby is een van de ergste dingen die een vrouw kan overkomen. Kun je het jezelf vergeven?'

'Misschien. Na verloop van tijd.'

'En de dingen die Jack tegen je zegt, vind je dat je die verdient?'

'Nee.'

'Bedenk wat dat over hem zegt. Luister naar wat hij over je zegt, Maddy. Niets ervan is waar, maar alles is erop gericht om jou te bezeren, en dat doet het, en dat kan ik je niet kwalijk nemen.' Ze hoorde voetstappen in de gang, en ze zei dat ze moest ophangen, maar dokter Flowers had haar tenminste wel enig perspectief gegeven. Een seconde later vloog de deur open en kwam Jack met een argwanend gezicht binnen.

'Met wie was je aan het praten? Met je vriendje?'

'Ik heb geen vriendje, Jack, dat weet je,' zei ze mild.

'Wie was het dan?'

'Een vriendin.'

'Je hebt geen vrienden. Niemand mag je. Was het die kleine zwarte nicht op wie je zo dol bent?' Maddy huiverde van wat Jack zei, maar ze gaf geen antwoord. 'Als je het verdomme maar uit je hoofd laat om iemand hier iets over te vertellen. Ik wil niet dat je mijn programma te gronde richt. Als je hierover ook maar één woord tegen iemand zegt, vermoord ik je. Heb je me begrepen?'

'Ik heb je begrepen,' zei ze, haar ogen vol tranen. Hij had zoveel grievende dingen gezegd in het afgelopen uur dat ze niet wist wat haar het meest had gekrenkt. Alles had haar gekrenkt.

Ze wachtte tot hij de keuken uit was, en belde toen het hotel waar Lizzie logeerde. Ze wist dat ze daar tot de volgende morgen zou zijn.

Ze belden naar haar kamer, en even later kwam Lizzie aan de telefoon. Ze had op bed aan Maddy liggen denken. Ze had naar haar gekeken bij het nieuws die avond en ze kon niet ophouden met glimlachen.

'Maddy... ik bedoel mama... ik bedoel...'

'Mama is prima.' Maddy glimlachte om de nu bekende stem, en besefte dat Lizzie net zo klonk als zij. 'Ik belde alleen maar om te zeggen dat ik van je hou.'

'Ik hou ook van jou, mam. Gossie, dat klinkt goed, hè?'

Er liepen tranen over Maddy's gezicht toen ze antwoordde: 'Dat doet het zeker, lieverd. Ik bel je in Memphis. Een goede reis terug.' Ze wilde niet dat er iets met haar zou gebeuren nu ze elkaar gevonden hadden, en toen ze de telefoon neerlegde, glimlachte ze. Wat Jack ook tegen haar zei of haar aandeed, dit kon hij niet meer van haar afnemen. Na al die jaren, en zoveel abortussen, was ze moeder.

13

Bill en Maddy ontmoetten elkaar voor de lunch in de Bombay Club. Ze droeg een wit linnen broekpak van Chanel, had haar zonnebril boven op haar hoofd en een strooien handtas over haar schouder. Ze zag eruit als een reclame voor de geneugten van de zomer en hij was blij haar te zien. Hij zag er knap en gebruind uit, en zijn grijze haar was in scherp contrast met zijn blauwe ogen en zijn bruine gezicht toen hij voor Maddy opstond. Ze zag er een stuk gelukkiger uit dan de laatste keer dat hij haar zag, en dat deed hem plezier.

Hij bestelde witte wijn voor hen beiden, en ze babbelden een paar minuten voor ze het menu bekeken. Er zaten verscheidene bekende politici en een rechter van het hooggerechtshof die Bill kende van zijn tijd op Harvard.

'Je ziet er opgewekt uit vandaag,' zei hij glimlachend, 'is het wat rustiger aan het thuisfront?'

'Dat zou ik niet willen zeggen, maar dokter Flowers is een reuze steun geweest en er is me iets geweldigs overkomen.' Elke keer als hij haar ontmoette, was hij om de een of andere reden bang dat ze hem ging vertellen dat ze zwanger was. Hij wist niet waarom hij daar zo over inzat, maar nu hij meer over Jack wist wilde hij vooral niet dat ze vast kwam te zitten in dat huwelijk. En dat zou met een baby beslist gebeuren.

'Je zei er gisteren iets over. Mag ik ernaar vragen of is het strikt geheim?'

Ze lachte om de manier waarop hij het zei. 'Ik denk dat uw betrouwbaarheidsverklaring hiervoor voldoende is, meneer de ambassadeur. Bovendien vertrouw ik je, en ja, het is geheim.'

'Je krijgt toch geen kind, hè, Maddy?' Hij zei het op gedempte toon en met een bezorgd gezicht, en ze glimlachte als de Mona Lisa, waardoor hij een schok van ongerustheid door zich heen voelde gaan.

'Het is grappig dat je dat zegt.' Haar antwoord overtuigde hem meteen. 'Hoe kom je daar zo bij?'

'Ik weet het niet. Gewoon een gevoel. De laatste keer dat ik je bij de commissie zag viel je bijna flauw. En wat je gisteren zei maakte me ongerust. Ik weet niet of het op dit moment wel zulk goed nieuws zou zijn. Het zou je klem zetten in je huwelijk met een echtgenoot die jou geestelijk mishandelt. Is het dat?' Hij keek teleurgesteld maar berustend toen hij die vraag stelde, en hij was verrast toen ze haar hoofd schudde.

'Nee, ik ben niet in verwachting. Ik kan niet eens meer kinderen krijgen.' Het was raar om met hem over dit soort dingen te praten, maar ze voelde zich ongelooflijk op haar gemak bij hem. Net als met Greg toen ze elkaar leerden kennen, maar op een heel andere manier. En nu hij wist hoe haar situatie met Jack was, vertrouwde ze hem haar geheimen onvoorwaardelijk toe. Ze wist instinctief dat hij haar niet zou verraden.

'Het spijt me dat te horen, Maddy,' zei hij als antwoord op haar bekentenis. 'Ik weet dat dat heel verdrietig voor je moet zijn.'

'Dat is het, of was het althans. Maar ik heb geen recht om te klagen. Ik heb ervoor gekozen. Ik heb me op verzoek van Jack laten steriliseren toen we trouwden. Hij wilde geen kinderen meer.' Bill wilde zeggen dat dat egoïstisch van hem was, maar hij hield zich in. 'Maar gisteren is er iets verbazingwekkends gebeurd.' Ze keek hem over haar glas wijn heen stralend aan, en weer zag hij hoe mooi ze was. Ze was als een zonnestraal voor hem. Hij was maandenlang neerslachtig geweest over de dood van zijn vrouw, en daar worstelde hij nog steeds mee. Maar elke keer als hij Maddy zag voelde hij zich gelukkig, en hun vriendschap was hem heel dierbaar. Hij voelde zich gevleid door haar vertrouwen in hem en haar openheid over dingen waarvan hij vermoedde dat ze er met niemand anders over praatte. En daarin vergiste hij zich niet.

'Ik kan de spanning niet meer aan,' zei hij terwijl hij wachtte. 'Wat is er gebeurd?'

'Eh, ik weet eigenlijk niet of ik bij het begin of bij het einde moet beginnen.' Ze leek te aarzelen, en hij lachte verwachtingsvol. Hij zag wel dat het iets was waar ze ontzettend blij mee was.

'Begin voor mijn part in het midden, maar vertel het me!'

'Oké, oké... toch maar bij het begin dan. Ik zal proberen dit snel te doen. Toen ik vijftien was, ging ik al met Bobby Joe om, met wie ik na het eindexamen uiteindelijk ben getrouwd. Hij heeft me een paar keer gedumpt, en op een avond ben ik met een andere jongen naar een feest gegaan,' ze aarzelde en fronste haar wenkbrauwen. Jack had gelijk. Hoe ze het ook vertelde, ze klonk als een hoer, en het was niet moeilijk te raden wat Bill van haar zou denken. Ze wilde zich niet voor hem verontschuldigen, maar toen ze hem aankeek was ze bezorgd.

'Wat is er?'

'Je zult geen hoge dunk van me hebben als ik het je vertel.' En dat was belangrijk voor haar. Belangrijker dan ze had beseft toen ze aan haar verhaal begon, en ze vroeg zich af of ze er beter niet aan had kunnen beginnen.

'Laat dat oordeel maar aan mij over. Ik denk dat onze vriendschap het wel overleeft,' zei hij rustig.

'Je respect voor mij misschien niet.' Maar ze besloot het erop te wagen. Ze had een hoge dunk van hem en was bereid zich aan hem bloot te geven, dit met hem te delen. 'Hoe dan ook, ik ging met iemand anders uit. En dat had ik niet moeten doen, maar ik ben met hem naar bed geweest. Hij had een vlotte babbel en hij was heel knap. Het was een aardige jongen. Ik was niet verliefd op hem, maar ik was eenzaam en in de war en gevleid door zijn aandacht.'

'Je hoeft je niet te verdedigen, Maddy,' zei hij zacht, 'het is oké. Dat doen mensen nou eenmaal. Ik ben een grote jongen, ik kan ertegen.' Ze glimlachte dankbaar tegen hem. Dit was wel even wat anders dan door haar man voor slet en hoer en uitschot uitgemaakt te worden.

'Dank je. Dat was bekentenis nummer één. Bekentenis nummer twee is dat ik zwanger werd. Ik was vijftien en mijn vader vermoordde me zowat. Ik had het niet eens in de gaten tot ik vier maanden zwanger was. Ik was jong en tamelijk onnozel, en het was te laat om er iets aan te doen. Ik was arm. Ik had het waarschijnlijk toch laten komen, ook als ik het eerder had gemerkt.'

'Heb je het kind gekregen?' Hij klonk geschokt, maar niet oordelend. Daar zat beslist verschil in, en daar was ze zich scherp van bewust terwijl ze knikte.

'Ik heb de baby gekregen, hoewel tot gisteren bijna niemand dat wist. Ik ben voor vijf maanden naar een andere stad gegaan, ben daar naar school gegaan en heb daar het kind gekregen. Een meisje.' Ondanks zichzelf schoten haar ogen vol toen ze dat zei. 'Ik heb haar maar één keer gezien, en ze gaven me een foto van haar toen ik het ziekenhuis verliet. Dat was alles wat ik van haar had, en die foto heb ik uiteindelijk weggegooid uit angst dat Jack hem zou vinden. Ik heb het hem nooit verteld. Ik heb haar ter adoptie afgestaan en ging naar huis of er niets gebeurd was. Bobby Joe wist het, maar het kon hem niet schelen, en we begonnen weer met elkaar uit te gaan.'

'Was de vader van de baby er überhaupt bij betrokken?'

'Nee, ik heb hem verteld dat ik zwanger was, maar hij wilde er niets mee te maken hebben. Zijn ouders hadden een ijzerwinkel en ze vonden ons maar uitschot, wat we ook waren, denk ik. Ze probeerden hem ervan te overtuigen dat het waarschijnlijk van iemand anders was. Ik denk niet dat hij hen geloofde, maar hij durfde niet tegen ze in te gaan en ik kende hem nauwelijks. Ik heb hem gebeld toen de baby geboren was, maar hij heeft mijn telefoontje nooit beantwoord. Drie weken later kwam hij bij een frontale botsing om het leven. Ik heb nooit geweten wie haar geadopteerd heeft,' ging ze een beetje ademloos verder. Het hem vertellen was moeilijker en emotioneler dan ze had gedacht, en hij nam bemoedigend haar hand in de zijne. Hij had er nog steeds geen idee van wat er ging komen. Hij dacht gewoon dat het iets was waarvan ze vond dat ze het hem moest vertellen. 'In die tijd waren adoptiegegevens geheim, en er was geen mogelijkheid om erachter te komen, dus dat heb ik nooit geprobeerd. Ik trouwde met Bobby Joe nadat ik mijn einddiploma had, en acht jaar later ben ik vertrokken. We zijn gescheiden en ik ben met Jack getrouwd. Ik weet nu dat het verkeerd van me was, maar ik heb het hem nooit verteld. Ik kon het gewoon niet. Ik was bang dat hij niet van me zou houden als ik het hem vertelde,' ze probeerde haar tranen weer terug te dringen, en de ober die hun bestelling kwam opnemen hield zich discreet op een afstand. 'Ik heb het hem nooit verteld,' herhaalde ze. 'Het was een stuk uit mijn verleden waar ik zelf niet meer aankwam. Ik kon het gewoon niet verdragen eraan te denken.' Bill had tranen in zijn ogen terwijl hij naar haar luisterde. 'En gisteren,' zei ze, en ze glimlachte door haar tranen heen terwijl hij een kneepje in haar hand gaf, 'liep ze mijn kantoor binnen.'

'Wie?' Hij durfde het niet te zeggen, hoewel hij het haast kon raden, maar het leek te bizar om waar te zijn. Zulke dingen gebeurden alleen in boeken en films.

'Mijn dochter. Ze heet Lizzie,' zei Maddy trots. 'Ze heeft er drie jaar over gedaan om me te vinden. De mensen die haar hadden geadopteerd zijn binnen een jaar gestorven, en ze kwam in een weeshuis in Knoxville terecht. Ik woonde daar toen en ik wist er niets van. Ik dacht toen dat ze gelukkig was. Ik wou dat ik het geweten had,' zei ze weemoedig. Maar ze hadden elkaar tenminste nu gevonden, dat was het enige dat ertoe deed op dit moment. 'Ze heeft al die jaren bij pleeggezinnen gewoond, en ze is nu negentien. Ze woont in Memphis. Ze gaat naar school en werkt als serveerster, en ze is gewoon beeldschoon. Wacht maar tot je haar ontmoet!' zei Maddy trots. 'We hebben gisteren vijf uur samen doorgebracht en vandaag is ze teruggegaan naar Memphis, maar ik haal haar binnenkort terug. Ik heb het niet tegen haar gezegd, maar ik zou graag willen dat ze hier komt wonen als ze dat wil. Ik heb haar gisteravond gebeld,' zei Maddy, terwijl ze zijn hand stevig vasthield en haar stem het bijna begaf, 'ze noemde me... mama...' Hij kneep nog harder in haar hand toen ze dat zei. Het was een verbazingwekkend verhaal en het ontroerde hem diep.

'Hoe heeft ze je in 's hemelsnaam gevonden?' Hij had groot respect voor Maddy's eerlijkheid, en hij was verheugd over de uitkomst van het verhaal. Het was het spreekwoordelijke happy end.

'Dat weet ik niet precies. Ze is gewoon blijven zoeken. Ik denk dat ze terug is gegaan naar Gatlinburg, de plaats waar ze geboren is, om te kijken of iemand zich iets kon herinneren. Mijn leeftijd stond op haar geboorteakte, en ze is naar de plaatselijke scholen gegaan tot ze een leraar vond die het zich herinnerde. Iemand had haar verteld dat ik Madeleine Beaumont heette, en ik denk dat ze zich dat herinnerden. Het verbluffende is dat niemand de link legde tussen die persoon en Maddy Hunter. Maar het is bijna twintig jaar geleden, en ik denk dat er tussen de twee niet veel overeenkomsten zijn. Ze heeft het uitgepuzzeld toen ze mij op de tv zag. Ik heb het in het openbaar nooit zo over mijn verleden gehad. Er is niet veel om trots op te zijn.' De waarheid was dat ze zich er, met Jacks hulp, diep voor schaamde.

'Jawel, er is heel wat om trots op te zijn,' zei Bill rustig, en hij gaf een seintje aan de ober om hen nog een paar minuten alleen te laten.

'Dank je, Bill. Hoe dan ook, ik denk dat ze mijn spoor volgde naar Chattanooga en op de een of andere manier uitdokterde wat nog niemand anders had gedaan. Ze zegt dat ze naar me kijkt op tv, en dat ze ergens heeft gelezen dat mijn meisjesnaam Beaumont is. Ze is een alleslezer,' zei Maddy trots en Bill glimlachte. Ze was plotseling moeder. Negentien jaar te laat, maar beter laat dan nooit. Haar dochter was precies op het juiste moment verschenen. 'Ze kwam naar de omroep en probeerde me te spreken te krijgen,' bij dat gedeelte van het verhaal versomberde Maddy's gezicht, 'en in plaats daarvan hebben ze haar naar Jack gestuurd. Hij heeft een of ander idioot systeem dat mensen naar hem worden gestuurd als ze naar mij vragen. Hij beweert dat het een screeningprocedure is voor mijn veiligheid, maar ik besef nu dat het alles te maken heeft met zijn controle over mij en over de mensen die ik wel en niet mag zien. Hij loog tegen haar,' zei ze vol ongeloof, 'hij zei dat mijn meisjesnaam niet Beaumont was en dat ik ook niet uit Chattanooga kwam. Ik weet niet of ze hem niet geloofde of dat ze net zo koppig is als ik, maar ze deed alsof ze donuts kwam brengen en is op die manier het gebouw en mijn kantoor binnengekomen. Eerst dacht ik dat ze me ging aanvallen. Ze had een vreemde uitdrukking op haar gezicht en ze was heel zenuwachtig. En toen heeft ze het me verteld. En dat is het. En nu heb ik een dochter.' Ze keek hem stralend aan. Het was te mooi om waar te zijn, te geweldig om te kunnen weerstaan. Ze glimlachte tegen hem, en hij veegde de tranen uit zijn eigen ogen.

'Het is me het verhaal wel.' Toen vroeg hij zich iets af. 'Wat zei Jack erover? Ik neem aan dat je het hem hebt verteld?'

'Ja, en toen ik hem vroeg waarom hij me niet verteld had dat ze bij hem was geweest, zei hij dat hij haar voor een oplichtster hield en dacht dat ze me wilde chanteren. Over het feit dat ik het voor hem verborgen had gehouden had hij heel wat meer te zeggen. Hij is des duivels en ik denk dat hij daar gelijk in heeft. Het was verkeerd van me, dat weet ik. Ik was bang, als dat een excuus is. Maar misschien had ik ook gelijk dat ik het voor me hield, want nu noemt hij me een slet en een hoer, en dreigt hij me te ontslaan. Hij wil er niets mee te maken hebben. Maar ik laat haar niet meer los nu ik haar terug heb.'

'Natuurlijk niet. Hoe ziet ze eruit? Net zo mooi als haar moeder?'

'Veel mooier. Bill, ze is beeldschoon, en zo aardig en liefdevol. Ze heeft nooit een echt thuis gehad, of een moeder. Ik wil zo veel voor haar doen.' Bill hoopte maar dat ze inderdaad zo'n fatsoenlijk iemand was als Maddy dacht. Maar of ze dat was of niet, hij begreep dat Maddy haar nu een deel van haar leven wilde laten zijn. 'Jack zegt dat hij haar niet in huis zal laten. Hij maakt zich zorgen over het schandaal, en het effect op mijn imago als het bekend wordt.'

'Maak jij je daar zorgen over?'

'Helemaal niet,' zei ze eerlijk. 'Ik heb een fout gemaakt. Dat kan gebeuren. Ik denk dat men het wel zal begrijpen.'

'Wat betreft je imago, denk ik dat het eerder positief dan negatief zal uitpakken, als dat je iets kan schelen. Maar ik denk dat er veel belangrijker zaken aan de orde zijn. Het is een heel ontroerend verhaal,' zei hij zacht.

'Het is de gelukkigste gebeurtenis die mij ooit is overkomen. Ik verdien zoveel geluk niet.'

'O ja, dat doe je wel,' zei hij met klem. 'Heb je het al aan dokter Flowers verteld?'

'Gisteravond. Ze was heel erg blij voor me.'

'Dat verbaast me niets, Maddy, dat ben ik ook. Het is een prachtig geschenk en je verdient het. Voor jou zou het een tragedie zijn geweest als je kinderloos was gebleven, en het meisje verdient een moeder.'

'Ze is net zo gelukkig als ik.'

'De reactie van Jack verbaast me trouwens helemaal niet. Hij grijpt elke gelegenheid aan om zich schofterig tegenover jou te gedragen. De dingen die hij tegen je heeft gezegd zijn onvergeeflijk, Maddy. Hij probeert je te intimideren en je een schuldgevoel te geven.' Dat was zijn standaardgedrag, dat wisten ze alle twee.

Daarna bestelden ze en praatten nog wat. De middag vloog voorbij, en het was halfdrie voor ze er erg in hadden.

'Wat ga je aan dit alles doen?' vroeg hij belangstellend. Ze moest een aantal beslissingen nemen, waarvan maar een paar betrekking hadden op haar pas gevonden dochter. Ze had nog steeds te kampen met een kwaadaardige man, en die zou niet als bij toverslag verdwijnen.

'Ik weet het nog niet. Ik denk dat ik over een paar weken naar haar toe ga in Memphis. Ik zou haar graag overplaatsen naar een school hier.'

'Misschien dat ik je daarmee kan helpen. Laat me weten wanneer je zover bent.'

'Dank je, Bill. Maar ik heb nog steeds met Jack te maken. Hij is als de dood voor een schandaal in de roddelbladen.'

'Nou en? Trek je je daar echt iets van aan?' vroeg Bill redelijk, en ze schudde haar hoofd terwijl ze erover nadacht.

'Ik denk dat ik me alleen iets aantrek van Jacks reactie. Hij zal me ervoor laten boeten.' Ze wisten beiden dat dat waar was, en Bill maakte zich zorgen over het effect op Maddy.

'Ik wou dat ik morgen niet naar de Vineyard vertrok,' zei hij met een bezorgd gezicht. 'Ik kan hier blijven, als je dat wilt, maar ik weet niet zo goed wat ik kan doen om hem zich te laten gedragen. Ik vind nog steeds dat de enige oplossing is dat je bij hem weggaat.'

'Ik weet het. Maar dokter Flowers en ik zijn het erover eens dat ik daar nog niet klaar voor ben. Ik ben hem zoveel verschuldigd, Bill.'

'Is dokter Flowers dat ook met je eens?' Hij keek misprijzend en Maddy glimlachte schaapachtig.

'Nee, dat niet, maar ze begrijpt dat ik nog niet weg kan.'

'Wacht er niet te lang mee, Maddy. Vandaag of morgen verwondt hij je nog. Misschien is geestelijke mishandeling dan niet meer genoeg voor hem en gaat hij een stap verder.'

'Dokter Flowers denkt dat hij erger zal worden naarmate ik zelfstandiger word.'

'Waarom blijf je dan? Het is onzinnig om te riskeren wat hij je wellicht gaat aandoen. Maddy, je moet opschieten.' Het merkwaardige was dat ze mooi was, een baan had, intelligent was en de vrouw die door elke vrouw in het land werd benijd en die elke vrouw zelf zou willen zijn. Voorzover zij wisten was ze de verpersoonlijking van onafhankelijkheid, en kon ze zich uit elke beroerde situatie redden. Maar mishandeling zat iets gecompliceerder in elkaar, zoals zij maar al te goed wist, en Bill begon te leren. Het was een vat vol schuldgevoel en verschrikking dat haar te veel had verlamd om te ontvluchten, ook al dacht iedereen dat ze het kon. Ze leek in slow motion te bewegen, maar hoe ze ook haar best deed, ze kon niet vlugger. Bovendien had ze het gevoel dat ze haar leven aan Jack te danken had. Bill, die de zaak van een afstand bekeek, was bang dat Jack haar uiteindelijk zowel lichamelijk als geestelijk zou kwetsen, helemaal als hij geen controle meer over haar had. Maar zelfs zij zag wat er gaande was. Ze was alleen nog te bang om er iets aan te doen. Ze had er acht jaar over gedaan om Bobby Joe te ontvluchten, en Bill kon alleen maar hopen dat ze deze keer niet veel langer zou wachten.

'Bel je me op de Vineyard, Maddy? Ik zal me ontzettend veel zorgen over je maken.' Het was waar, hij had de laatste tijd veel aan haar gedacht, veel meer dan hij begreep of verwacht had. Hij rouwde nog steeds om zijn vrouw en was heel erg met haar bezig terwijl hij het laatste gedeelte van het boek dat hij over haar schreef afmaakte. Toch werd hij tegenwoordig voortdurend afgeleid, en soms opgevrolijkt, door de gedachte aan Maddy. 'Ik bel je wel op kantoor.' Hij durfde haar niet thuis te bellen, wilde geen jaloezie toevoegen aan de wapens die Jack gebruikte om haar te kwellen.

'Ik zal je bellen. Dat beloof ik. Met mij gaat het wel goed hier. Ik heb een hoop te doen, en we gaan waarschijnlijk een paar dagen naar Virginia. Ik zou Lizzie daar dolgraag bij me hebben, maar ik denk niet dat Jack dat goed zal vinden.'

'Ik wou maar dat je daar weg was,' zei hij somber. Hij had er geen persoonlijk belang bij, had geen romantische relatie met haar. Maar als mens voelde hij zich hulpeloos en boos te zien hoe een ander mens werd gepijnigd, en hij wilde ontzettend graag iets doen om haar te helpen. Soms deed het hem denken aan de eindeloze maanden toen zijn vrouw gegijzeld was. Hij wachtte toen constant op nieuws over haar en was gefrustreerd door het feit dat hij niets kon doen om haar te bevrijden. Dat had hem er uiteindelijk toe gebracht om in z'n eentje te doen wat hij kon. En met zijn onnozelheid had hij haar gedood, of voelde zich daar in elk geval verantwoordelijk voor. In sommige opzichten was dit een pijnlijk gelijksoortige situatie. 'Wees alsjeblieft heel voorzichtig,' spoorde hij haar aan toen hij afscheid van haar nam bij haar auto. 'Doe niets wat je in gevaar kan brengen. Dit is misschien niet het juiste moment om hem het hoofd te bieden. Je hoeft niets te bewijzen, Maddy. Je hoeft zijn goedkeuring niet te verwerven. Het enige dat je moet doen is daar vertrekken zodra je eraan toe bent. Hij zal je niet bevrijden, dat zul je zelf moeten doen, en dan moet je er als de bliksem vandoor gaan tot je aan de grens bent.' In sommige opzichten leek het op de vlucht uit een communistisch land.

'Dat weet ik. De dag dat ik Bobby Joe verliet heb ik mijn trouwring op de keukentafel achtergelaten en ben er als de bliksem vandoor gegaan. Hij heeft er maanden over gedaan om uit te vissen waar ik was, en tegen die tijd had Jack het heft in handen genomen. Tijdens de eerste paar maanden dat ik bij de omroep werkte werd ik beter beschermd dan de paus.'

'Het is mogelijk dat je dat weer een tijdje moet doen.' Hij keek haar lang en indringend aan terwijl ze beiden naast haar auto stonden. 'Ik wil niet dat hij je pijn doet.' Of nog erger, haar vermoordde als hij op de een of andere manier doordraaide, maar dat zei Bill niet tegen haar. Maar hij achtte hem daartoe in staat. Jack was een man zonder ethiek of ziel. Naar Bills mening was hij een psychopaat, een man zonder geweten. 'Pas goed op jezelf,' toen glimlachte hij tegen haar, denkend aan haar dochter, 'mama. Ik vind het wel leuk om aan jou te denken als moeder. Het past bij je.'

'Ik vind het ook leuk. Het is een geweldig gevoel.' Ze keek hem stralend aan.

'Geniet ervan. Je verdient het.' Toen omhelsde hij haar hartelijk, en hij stond haar nog na te kijken terwijl ze wegreed. Twee uur later werd er een enorme bos bloemen bij haar kantoor bezorgd. Het waren zachtroze bloemen, met daarbij roze ballonnetjes en een roze teddybeertje, en op het kaartje stond: 'Hartelijk gefeliciteerd met je nieuwe dochter. Liefs, Bill.' Ze legde de kaart in de la en glimlachte toen ze naar de bloemen keek. Dat was heel lief van hem, en ze was geroerd. Ze belde om hem te bedanken, maar hij was er nog niet. Ze liet een boodschap achter op zijn antwoordapparaat waarin ze hem bedankte en hem vertelde hoe fijn ze het vond.

Ze zat nog steeds te glimlachen over de bloemen en de lunch met Bill, toen Jack een uur later haar kantoor binnenliep. 'Wat is dat, verdomme?' zei hij terwijl hij woedend naar de roze ballonnetjes en het beertje keek. Het was niet moeilijk te raden waar het op sloeg.

'Het is maar een grapje. Het heeft niets te betekenen.'

'Om de donder niet. Wie heeft het gestuurd?' Hij zocht een kaartje, maar kon er geen vinden, en zij probeerde intussen als een gek te bedenken van wie ze moest zeggen dat het kwam.

'Het komt van mijn therapeut,' zei ze vriendelijk, en besefte meteen dat dat niet het goede antwoord was. Ze was jaren geleden bij een therapeut geweest en daar had ze van Jack niet meer heen gemogen. Hij was door hem bedreigd, en tegen haar had hij gezegd dat de therapeut incompetent was. Uiteindelijk was het gemakkelijker geweest om niet meer naar hem toe te gaan. Het maakte deel uit van Jacks plannen om haar te isoleren, besefte ze nu.

'Wanneer ben je daar weer mee begonnen?'

'Eigenlijk is ze gewoon een vriendin. Ik heb haar bij de geweld tegen vrouwencommissie ontmoet.

'Bewaar me. Wat is het? Een of andere lesbische Dolle Mina?'

'Ze is een jaar of tachtig en ze heeft kleinkinderen. Het is een heel interessante vrouw.'

'Zal best. Ze zal wel seniel zijn. Hoe dan ook, als je tegen genoeg mensen je mond voorbij praat, Mad, kun je binnenkort in de roddelbladen over jezelf lezen. En ik hoop dat je ervan geniet als dat gebeurt, want dan ben je zonder werk. Dus als ik jou was zou ik mijn mond maar houden. En zeg tegen dat hoertje uit Memphis dat zij ook haar mond dichthoudt, anders sleep ik haar voor de rechter wegens smaad.'

'Het zou geen smaad zijn als ze beweert dat ze mijn dochter is,' zei Maddy, kalmer dan ze zich voelde, 'het is de waarheid. Ze heeft het recht dat te zeggen. Maar ze heeft beloofd het niet te doen. En noem haar geen hoertje, Jack. Ze is mijn dochter.' Ze zei het duidelijk en beleefd, en hij draaide zich om en keek haar met een boosaardige blik aan. 'Vertel me niet wat ik moet doen, Maddy. Weet je nog wie ik ben? Ik ben je eigenaar.'

Ze wilde net iets terugzeggen toen haar secretaresse binnenkwam, en ze besloot te zwijgen. Maar dat was de sleutel tot alles. Jack geloofde dat hij haar bezat. En de afgelopen negen jaar had ze hem dat laten denken, omdat zij het ook geloofde. Maar nu niet meer. Ze had gewoon nog niet het lef om er iets aan te doen, maar ze begon er in elk geval helderder over te denken. Een paar minuten later ging hij weer naar boven, naar zijn kantoor.

Hij was nog niet weg of de telefoon ging. Het was Bill. Hij had haar boodschap gekregen en was vergenoegd.

'Ik vind de bloemen prachtig!' zei ze. Ze straalde weer, en ze was maar een beetje geschokt door het bezoek van haar man. Ze was blij dat ze eraan had gedacht het kaartje van de bloemen af te halen, anders was het veel erger geweest. 'Dat was heel erg aardig van je. Dank je, Bill. Ook voor de lunch.'

'Ik mis je nu al,' zei hij, en hij klonk jong en een beetje verlegen. Hij had in geen jaren iemand anders dan zijn vrouw bloemen gestuurd, maar hij had de terugkeer van Maddy's dochter een feestelijk tintje willen geven. Hij wist hoeveel het voor haar betekende en hij was diep geroerd door wat ze hem had verteld en door haar vertrouwen in hem. Hij zou haar nooit teleurstellen. Hij wilde haar alleen maar helpen. Ze waren nu vrienden. 'Ik zal je missen als ik weg ben,' zei hij. Het was vreemd voor hem om dat te zeggen, en het viel hen beiden op. Maar ze besefte dat zij hem ook zou missen. Ze was op hem gaan rekenen, althans op de wetenschap dat hij in de buurt was, hoewel ze elkaar niet zo vaak zagen. Maar ze hadden er een gewoonte van gemaakt dagelijks met elkaar te praten. Dat konden ze tenminste nog doen als hij op de Vineyard was, behalve in het weekend, dan kon hij haar natuurlijk niet bellen. Dat was te gevaarlijk voor haar. 'Ik ben over twee weken terug, Maddy. Probeer voorzichtig te zijn tot dan.'

'Dat zal ik. Ik beloof het. Veel plezier met je kinderen.'

'Ik verheug me erop Lizzie te ontmoeten.' Het was of er een heel stuk van haar teruggekomen was, waarvan ze bijna had vergeten dat het ontbrak. Ze had nooit beseft hoe groot het deel was dat van haar was afgenomen, en nu het terug was, wist ze het met hart en ziel.

'Je zult haar gauw ontmoeten, Bill. Pas op jezelf,' zei ze vriendelijk, en even later hingen ze op. Ze staarde uit het raam en dacht aan Bill en de bloemen die hij haar had gestuurd. Hij was een aardige man en een goede vriend, en ze was heel blij dat ze hem had leren kennen. Het was vreemd hoe het leven soms liep, de dingen die het van je afpakte, en de geschenken die het je gaf. Ze had in haar leven zoveel verloren, en daarna andere mensen gevonden, andere plaatsen, andere dingen, maar nu voelde ze zich één met haar verleden. Het enige dat overbleef was het veilig stellen van haar toekomst. Ze hoopte maar dat het lot haar weer goedgezind zou zijn.

In zijn huis in Dunbarton Street staarde Bill ook uit het raam. Maar zijn gebeden voor Maddy waren specifieker. Hij bad voor haar veiligheid. Met heel zijn wezen voelde hij dat ze in gevaar was. Veel meer dan ze besefte.

14

Tijdens de twee weken van Bills afwezigheid verliep alles tamelijk vreedzaam voor Maddy. Zij en Jack namen een week vrij en gingen naar Virginia waar hij altijd in een beter humeur was. Hij genoot van zijn paarden en zijn ranch, en hij vloog een paar keer terug naar Washington voor besprekingen met de president over verschillende kwesties. En als hij weg was, of aan het paardrijden, belde Maddy Bill in de Vineyard. Daarvoor was hij haar iedere dag op kantoor blijven bellen.

'Gedraagt hij zich?' vroeg Bill op bezorgde toon.

'Ja hoor, alles is in orde,' stelde ze hem gerust. Ze amuseerde zich niet echt, maar ze was ook niet in gevaar. Jack hield zich na een periode waarin hij bijzonder afschuwelijk tegen haar was geweest, altijd een poosje kalm. Net alsof hij wilde bewijzen dat het allemaal haar verbeelding was geweest. Zoals dokter Flowers had gezegd, het was het klassieke systeem van Gaslight, ze niet alleen gek lijken, maar zich ook zo voelen als ze klaagde over zijn gedrag tegenover haar. En dat was precies wat hij in Virginia deed. Hij deed alsof hij helemaal niet boos was over haar dochter, maar hij zei wel dat hij vond dat Maddy niet naar Memphis moest gaan. Ze kon herkend worden, en het was daar trouwens veel te heet. Bovendien wilde hij haar dicht bij zich hebben. Hij was ongewoon amoureus geweest, maar met meer tederheid en beschaving, zodat haar bewering dat hij haar in Parijs pijn had gedaan dwaas klonk. Maar ze sprak hem nu in niets tegen, en dokter Flowers had haar gewaarschuwd dat dat op zich hem al argwanend kon maken. Maar ze was eerlijk tegen Bill toen ze zei dat ze zich veilig voelde. 'Hoe gaat het met het boek?' vroeg ze. Hij bracht elke dag verslag aan haar uit.

'Klaar,' zei hij trots. Het was voor beiden het laatste weekend van huis, en ze wilden alle twee graag terug naar Washington. Bovendien kwam de commissie maandag weer bij elkaar. 'Het is niet te geloven.'

'Ik kan haast niet wachten om het te lezen.'

'Het is niet bepaald vrolijke lectuur.'

'Dat verwacht ik ook niet, maar ik weet zeker dat het heel goed is.' Ze wist dat ze daar geen recht op had, maar ze was trots op hem.

'Je krijgt een gecorrigeerd exemplaar van me zodra het is overgetypt. Ik wil dolgraag dat je het leest.' Toen viel er een ongewone stilte. Hij wist niet hoe hij het haar moest zeggen, maar hij had veel aan haar gedacht, en zich constant zorgen over haar gemaakt. 'Ik verlang ernaar je te zien, Maddy. Ik ben vreselijk ongerust over je.'

'Niet doen. Met mij gaat het prima. En volgend weekend zie ik Lizzie weer. Ze komt naar Washington. Ik wil je heel graag aan haar voorstellen. Ik heb haar alles over je verteld.'

'Ik kan me niet voorstellen wat er over mij te vertellen valt,' zei hij een beetje gegeneerd. 'Voor haar moet ik wel een soort prehistorisch monument zijn, en ik ben niet erg opwindend.'

'Voor mij wel. Je bent mijn beste vriend, Bill.' Ze was met hem vertrouwelijker dan ze in jaren met iemand was geweest, afgezien van Greg die een nieuwe vriendin had in New York en die haar nog steeds belde, als hij haar kon bereiken tenminste. Ze waren erachter gekomen dat als Jack zijn telefoontjes aannam, zij de boodschap nooit door kreeg. En als hij opnam en zij er was, verbond hij die telefoontjes nooit naar haar door. Zij en Bill waren voorzichtiger met de timing en de omstandigheden van hun telefoontjes.

'Jij bent ook heel speciaal voor mij,' antwoordde Bill, die niet wist wat hij zeggen moest. Zijn gevoelens voor haar verwarden hem. Hij zag haar deels als dochter, deels als vriendin en deels als vrouw, in wisselende combinaties, en zij voelde hetzelfde voor hem. Soms was hij als een broer voor haar, en soms schrok ze van haar gevoelens voor hem. Maar geen van beiden had ooit geprobeerd het tegenover de ander te definiëren. 'Laten we maandag voor de commissievergadering gaan lunchen. Lukt je dat?'

'Dat wil ik heel graag.'

Tijdens hun laatste weekend in Virginia was Jack zo lief voor haar dat ze nog meer in de war raakte. Hij bracht haar bloemen uit de tuin en ontbijt op bed, ging met haar wandelen, en vertelde haar hoe belangrijk ze voor hem was. En als hij met haar vrijde was hij voorzichtiger en liefdevoller dan ooit. Het was alsof de krenkingen uit het verleden hersenspinsels van haar waren. Ze voelde zich weer schuldig over de dingen die ze tegen Bill en Greg en dokter Flowers over hem had gezegd, en ze wilde de slechte indruk van haar liefdevolle man die ze bij hen had gewekt goedmaken. Ze begon zich af te vragen of het niet toch aan haar lag. Misschien bracht zij het slechte in hem boven. Als hij dat wilde, en als zij aardig tegen hem was, was hij zo'n ongelooflijk lieve man.

Ze probeerde het aan dokter Flowers uit te leggen toen ze weer terug waren, en zij waarschuwde haar op scherpe toon.

'Wees voorzichtig, Maddy. Besef wat je aan het doen bent. Je loopt weer in zijn val. Hij weet wat je dacht en hij zorgt er nu voor te bewijzen dat je het mis had, je laten denken dat het jouw schuld is.' Wat ze zei klonk zo machiavellistisch dat Maddy medelijden met Jack kreeg. Ze had hem echt belasterd, en nu geloofde dokter Flowers haar. Maar ze zei er niets over tegen Bill toen ze samen lunchten, uit angst dat hij hetzelfde zou zeggen als dokter Flowers. In plaats daarvan praatten ze over zijn boek. Hij had het maanden geleden al via een agent aan een uitgever verkocht.

'Wat zijn je plannen voor de herfst?' vroeg hij voorzichtig, in de hoop dat ze zou zeggen dat ze bij haar man wegging. Maar ze sprak er helemaal niet over tijdens de lunch en ze zag er gelukkiger en meer onspannen uit dan hij haar tot nu toe gezien had. Iets scheen goed te gaan, maar dat nam zijn zorgen om haar niet weg. En net als dokter Flowers was hij bang dat Jack haar weer in de val zou lokken, en haar daar voor altijd zou houden, haar afwisselend zou mishandelen en verwarren tot ze er niet meer tegen kon. Maar ze zei niets over weggaan tegen hem.

'Ik wil proberen het programma weer op het goede spoor te brengen. Onze kijkcijfers hebben een duik genomen. Ik dacht dat het door Brad kwam, maar Jack denkt dat ik ook aan het afzakken ben, en dat mijn presentatie niet is wat die moet zijn. Hij zegt dat mijn verslagen echt saai waren. Ik wil wat onderzoek doen voor verhalen die ik in de herfst ga doen, en kijken of we er niet wat meer pit in kunnen brengen.' Zoals gewoonlijk stelde Jack haar verantwoordelijk voor iets wat niet haar schuld was, dacht Bill, maar ze was maar al te bereid hem te geloven. Het was niet omdat ze dom was. Ze was gewoon als verlamd, en hij was uitzonderlijk overtuigend. Maar tenzij men het patroon kende, was het voor buitenstaanders moeilijk te zien. En Maddy was te dichtbij om het te zien.

Bill kwam in de verleiding om dokter Flowers te bellen na de lunch met Maddy, maar hij wist dat zij, nu Maddy een patiënte van haar was, uit ethisch oogpunt niet over haar zou willen praten, en daar had hij begrip voor. Hij kon alleen maar afwachten wat er met haar ging gebeuren en zich er pas mee bemoeien als hij een kans zag om haar te helpen, maar op dit moment was die er niet. En weer moest hij aan Margaret denken, aan de lange maanden van wachten om haar te kunnen redden en haar in veiligheid te brengen. Wat nog het meeste pijn deed was de herinnering aan de uitkomst. Deze keer wilde hij niet dezelfde fout maken en de vijand schrik aanjagen door tussenbeide te komen.

Hij wist beter dan wie ook dat Jack een geduchte tegenstander was, een uiterst vaardige terrorist. Bovenal wilde Bill haar redden. Hij hoopte alleen dat het hem deze keer zou lukken.

De commissie ontwikkelde zich goed en ze spraken erover om vaker bij elkaar te komen. De First Lady had er nog zes mensen bijgehaald, en die bedachten een campagne voor de herfst, van advertenties tegen huiselijk geweld en misdrijven tegen vrouwen. Er werd aan zes verschillende advertenties gewerkt, en er werden subgroepen gevormd. Bill en Maddy zaten in een subgroep die zich met verkrachting bezighield, en de dingen die ze te horen kregen waren weerzinwekkend. Er was een andere subcommissie die zich bezighield met moord, maar noch hij noch Maddy wilde daarin zitting nemen.

Het weekend nadat ze terug waren kwam Lizzie weer naar de stad, en Maddy installeerde haar in de Four Seasons. Ze nodigde Bill uit om thee met hen te komen drinken, en hij was onder de indruk toen hij haar ontmoette. Ze was zo mooi als Maddy had gezegd, en in alle opzichten net zo intelligent als haar moeder. En gezien de weinig gunstige omstandigheden waarin ze geleefd had, klonk ze verrassend ontwikkeld. Op school was ze ijverig geweest, genoot van haar lessen op het college in Memphis en was duidelijk een alleslezer.

'Als het me lukt, wil ik haar graag in Georgetown hebben voor het volgende semester,' zei Maddy tegen hem toen ze in de lobby thee zaten te drinken. En Lizzie zei dat ze dat geweldig vond.

'Ik heb een paar relaties die misschien behulpzaam kunnen zijn,' bood Bill aan. 'Wat wil je gaan studeren?'

'Buitenlandse politiek en communicatie,' zei Lizzie zonder aarzeling.

'Ik zou haar dolgraag een stageplaats bij de omroep willen bezorgen, maar dat is niet mogelijk,' zei Maddy spijtig. Ze had niet eens tegen Jack gezegd dat Lizzie er was, en Maddy ging het hem niet vertellen ook. Hij was zoveel aardiger tegen haar dat ze hem niet boos wilde maken. Hij had het erover gehad om in oktober weer naar Europa te gaan, maar dat had ze nog niet tegen Bill gezegd. 'Als Lizzie hier op school komt, moeten we een flatje voor haar vinden in Georgetown.'

'Zorg er wel voor dat het veilig is,' zei Bill met een bezorgd gezicht. Ze waren beiden geschokt geweest door de statistieken over verkrachting die ze die week te horen hadden gekregen bij de commissie.

'Maak je maar geen zorgen, dat doe ik zeker,' zei Maddy, die aan hetzelfde dacht als hij. 'Misschien zou ze een huisgenootje moeten hebben.' Toen Lizzie even naar de wc ging, zei Bill dat hij haar heel sympathiek vond.

'Het is een geweldige meid, je moet wel heel trots op haar zijn,' zei hij glimlachend tegen Maddy.

'Dat ben ik ook, hoewel ik daar het recht niet toe heb.' Maddy ging die avond met haar naar het theater. Ze had tegen Jack gezegd dat ze met een stel vrouwen naar een diner ging in verband met de commissie. Hij was er niet blij mee, maar aangezien de First Lady erbij betrokken was, kon hij er niet veel van zeggen.

Toen Lizzie terugkwam aan tafel praatten ze nog wat over school en over haar plannen om naar Washington te verhuizen om dichter bij haar moeder te zijn. Het was voor hen beiden net een sprookje dat was uitgekomen. Maar Bill was er heilig van overtuigd dat ze het alle twee verdienden. Om vijf uur ging hij ten slotte weg, en een paar minuten later liet Maddy Lizzie in het hotel achter en ging naar huis om Jack te zien en om zich te kleden voor het theater. Ze ging met Lizzie naar een nieuwe productie van The King and I, en Maddy was helemaal opgewonden over het feit dat ze Lizzie meenam naar haar eerste musical. Ze hadden nog heel veel leuke dingen voor de boeg en Maddy kon bijna niet wachten eraan te beginnen.

Toen ze thuiskwam zat Jack op zijn gemak naar de weekenduitzending te kijken. De weekendpresentatoren hadden op het ogenblik betere kijkcijfers dan zij en Brad, maar hij weigerde nog steeds naar Maddy te luisteren wanneer ze zei dat de fout bij Brad lag. Hij was gewoon niet geschikt om als presentator op het scherm te verschijnen. Jacks geheime plan om van Greg af te komen had een averechtse uitwerking gehad. Maar hij bleef het Maddy verwijten en hield vol dat het haar schuld was. En hoewel de producer het met Maddy eens was, was hij te bang om dat tegen Jack te zeggen. Niemand zette hem graag de voet dwars.

Jack zou met vrienden gaan eten hoewel hij niet graag zonder haar uitging in het weekend, en ze liet hem alleen toen hij zich aan het kleden was. Hij kuste haar liefdevol toen ze wegging, en ze was blij dat hij zo aardig tegen haar was. Het was op deze manier zoveel gemakkelijker. Ze vroeg zich af of de slechte tijden achter hen lagen.

Ze haalde Lizzie met een taxi op bij haar hotel en ze reden meteen door naar het theater. Lizzie leek wel een klein meisje zoals ze naar de musical keek en enthousiast klapte toen het afgelopen was.

'Dat was het beste wat ik ooit heb gezien, mam!' zei ze nadrukkelijk, net op het moment dat Maddy uit haar ooghoek een man met een camera zag die hen gadesloeg. Een korte flits, en toen was hij weg. Niets bijzonders, dacht Maddy, het was waarschijnlijk een toerist die haar had herkend en een foto van haar wilde, en verder dacht ze er niet meer aan. Ze was veel te druk met Lizzie aan het praten om zich ergens anders iets van aan te trekken. Ze hadden een heerlijke avond gehad.

Lizzie stapte bij haar in de taxi, en Maddy zette haar bij haar hotel af, omhelsde haar en beloofde de volgende ochtend bij haar te komen ontbijten. Weer moest ze Lizzie verborgen houden voor Jack. Ze haatte het om tegen hem te liegen, maar ze zou zeggen dat ze naar de kerk ging omdat hij daar nooit mee naartoe ging. Daarna vloog Lizzie terug naar Memphis, en zou Maddy de dag met haar man doorbrengen. Het was prima geregeld zo en ze was heel gelukkig met de avond die ze samen hadden doorgebracht en tevreden met zichzelf toen ze een paar minuten later thuiskwam.

Jack zat in de zitkamer naar het late nieuws te kijken toen ze binnenkwam, en ze glimlachte breeduit tegen hem, nog steeds opgetogen over de vreugde die ze met Lizzie had beleefd bij The King and I.

'Heb je je geamuseerd?' vroeg hij argeloos toen ze naast hem kwam zitten, en Maddy knikte glimlachend.

'Het was interessant,' loog ze, en ze vond het vreselijk, maar ze kon hem niet vertellen dat ze met Lizzie was uit geweest. Hij had Maddy botweg verboden haar nog te zien.

'Wie waren er allemaal?'

'Phyllis natuurlijk, en de meeste vrouwen van de commissie. Het is een goede groep,' zei ze, en ze snakte ernaar om van onderwerp te veranderen.

'Was Phyllis er ook? Zo, dat is knap van haar. Ik zag haar net op het nieuws bij een tempel in Kyoto. Daar zijn ze vanochtend aangekomen.' Maddy zat hem even aan te staren en wist niet goed wat ze tegen hem zeggen moest. 'Zo, en nu vertel je me met wie je werkelijk uit was. Was het een man? Ben je met iemand aan het rotzooien?' Hij greep haar met één hand bij de keel en begon zachtjes te knijpen, terwijl zij hem recht in de ogen keek en probeerde niet in paniek te raken.

'Dat zou ik je niet aandoen,' zei ze, terwijl ze voelde dat haar luchtwegen langzaam werden afgesloten.

'Waar was je dan? Probeer me deze keer de waarheid te vertellen.'

'Ik was met Lizzie,' fluisterde ze.

'Wie is dat in godsnaam?'

'Mijn dochter.'

'Godallemachtig,' zei hij, haar van zich afduwend, waardoor ze achterover op de bank viel en tot haar grote opluchting de lucht weer in haar longen voelde komen. 'Waarom heb je die slet verdomme hierheen gehaald?'

'Ze is geen slet,' zei Maddy zacht. 'En ik wilde haar zien.'

'Op die manier zal je naam in alle roddelbladen door het slijk worden gehaald. Ik heb je gezegd dat je je niet met haar moest bemoeien.'

'We hebben elkaar nodig,' zei ze alleen maar, terwijl hij haar woedend aankeek. Het maakte hem hels als ze zijn bevelen niet opvolgde.

'Ik heb je, voor je eigen bestwil, verteld dat je je dat niet kunt veroorloven. Je denkt dat je kijkcijfers nu beroerd zijn, maar dan moet je eens kijken wat er gebeurt als iemand dat verhaal uit laat lekken. En het is meer dan waarschijnlijk dat ze dat zal doen.'

'Het enige dat ze wil is mij zien. Ze wil geen publiciteit,' zei Maddy zacht, bedroefd dat ze tegen hem gelogen had en dat hij er zo kwaad over was. Maar zijn starre houding over haar contact met Lizzie gaf Maddy niet veel keus.

'Dat denk jij. Hoe kun je zo stom zijn? Wacht maar tot ze om geld begint te bedelen, als ze dat niet al heeft gedaan. Heeft ze dat?' Hij kneep zijn ogen halfdicht toen hij haar aankeek. 'Weet je, je begint me meer last te bezorgen dan je waard bent. Als het niet het ene is, is het wel weer wat anders. Waar is ze nu?'

'In een hotel. De Four Seasons.'

'Fijn voor haar. En jij zegt dat ze niet is geïnteresseerd in geld?'

'Ik zeg dat ze een moeder wil hebben,' probeerde Maddy hem te kalmeren, maar hij beende woedend door de kamer en bleef toen met een blik vol irritatie en minachting naar haar staan kijken.

'Jij doet altijd iets om me te belazeren, is het niet, Mad? Als het niet een reportage is over die halvegare met wie Paul McCutchins getrouwd was, is het je kijkcijfers naar de verdommenis helpen, en nu dit... maar met dit ga jij ook mee naar de knoppen. Let maar op of ik geen gelijk heb, Mad. En als dat gebeurt, geloof me maar, zal het je berouwen.' Hij zei er verder geen woord meer over, liep stampend de trap op en smeet de deur van zijn badkamer met een klap dicht. Maddy bleef nog even zitten nadenken over hoe ze hem kon uitleggen hoeveel het voor haar betekende, en hoe het haar speet dat ze hem van streek had gemaakt. Ze wist wel dat het allemaal haar schuld was omdat ze tegen hem gelogen had, dat ze nooit verteld had dat ze een kind had gekregen. Misschien zou hij niet zo boos zijn geweest als ze het hem meteen had verteld. Maar ze kon alleen maar haar verontschuldigingen aanbieden en er heel discreet mee omgaan. Het enige dat ze wist was dat ze haar dochter niet zou opgeven nu ze elkaar eindelijk hadden gevonden.

Ze ging stilletjes naar boven, nadat ze het licht had uitgedaan, en tegen de tijd dat ze haar nachtpon aantrok lag hij al in bed, zijn ogen waren dicht en het licht was uit. Maar ze wist dat hij niet sliep, en toen ze bij hem in bed stapte zei hij zonder zijn ogen open te doen: 'Ik haat het als je tegen me liegt. Dan heb ik het gevoel dat ik je niet meer kan vertrouwen. Je doet altijd iets om me te kwetsen.'

'Het spijt me zo, Jack,' zei ze terwijl ze zijn gezicht aanraakte en helemaal was vergeten dat hij haar een halfuur geleden bijna gewurgd had toen hij haar van ontrouw beschuldigde. 'Ik wil je niet van streek maken. Maar ik wil haar echt zien.'

'Ik heb al gezegd dat ik dat niet wil. Snap je dat niet? Om te beginnen wilde ik helemaal geen kinderen, en jij ook niet,' zei hij. Hij deed zijn ogen open en keek haar aan. 'En ik wil al helemaal niet opgescheept worden met een of ander negentienjarig hoertje uit Memphis.'

'Zeg alsjeblieft niet zulke dingen over haar,' smeekte Maddy. Maar wat ze echt wilde was dat hij haar zou vergeven dat ze tegen hem had gelogen en hem had teleurgesteld, omdat er, zeven jaar nadat ze waren getrouwd, een onwettig kind van haar was komen opdagen terwijl ze hem daar nooit iets over had verteld. Ze was zich ervan bewust dat het veel gevraagd was dat hij dat zomaar zou accepteren. Maar ze wou toch dat zijn reactie meer als die van Bill was geweest.

Hi) had Lizzie echt graag gemogen toen ze elkaar ontmoetten.

'Ik wil niet dat je haar nog ziet,' zei hij met een beschuldigend gezicht. 'Zoveel ben je me wel verschuldigd, Mad. Je hebt me nooit verteld dat ze bestond, nu wil ik dat ze uit ons beider leven verdwijnt. Je hebt haar niet nodig, je kent haar niet eens.'

'Dat kan ik niet doen. Ik kan geen kinderen krijgen. En ik had haar eerst en vooral nooit moeten afstaan.'

'Zelfs als het je ons huwelijk kost?' Het was een fors dreigement.

'Wil je zeggen dat dat gebeuren zou?' vroeg ze geschokt. Hij dreigde haar en dwong haar een keuze te maken die haar hart zou breken. Maar op het ogenblik wilde ze hem ook niet verlaten. Hij was de laatste weken zo lief voor haar geweest dat ze begon te denken dat het allemaal goed kwam tussen hen. En nu was dit gebeurd. Ze wilde dat ze, om Lizzie mee te kunnen nemen naar het theater, niet tegen hem gelogen had.

Ze wilde haar dochter ontzettend graag zien en ze wist niet hoe ze dat moest doen zonder haar man van streek te maken.

'Het is een mogelijkheid,' zei Jack als antwoord op haar vraag of haar contact met Lizzie een bedreiging voor hun huwelijk zou zijn. 'Dit hadden we niet afgesproken. In feite hebben we uitdrukkelijk afgesproken dat we geen kinderen zouden nemen. Je bent dit huwelijk onder valse voorwendsels ingegaan, je zei dat je nooit kinderen had gehad. Je hebt tegen me gelogen. Daarvoor zou ik ons huwelijk nietig kunnen laten verklaren.'

'Na zeven jaar?' Ze zag er geschokt uit.

'Als ik kan bewijzen, en dat kan ik, dat je me bedrogen hebt en tegen me gelogen hebt, en dat heb je, dan is er geen huwelijk. Daar moet je maar aan denken voor je haar nog verder ons leven binnensleept. Denk er eens ernstig over na, Mad. Ik meen het.' Toen draaide hij zich om, sloot zijn ogen en vijf minuten later lag hij te snurken, terwijl Maddy naar hem bleef staren. Ze wist niet meer wat te doen of wat te zeggen. Ze wilde Lizzie niet nog eens opgeven. Dat kon ze haar, en zichzelf, niet aandoen. Maar ze wilde Jack ook niet kwijtraken. Hij had haar zoveel gegeven, en de schendingen waarvan ze hem had beschuldigd begonnen op hersenspinsels te lijken. Maar dat was Lizzie niet. Maddy had het gevoel dat zij het was die zich slecht gedragen had tegenover hem en nu was hij het slachtoffer, net als hij tegen haar had gezegd. Ze lag er die nacht urenlang over na te denken, en ze voelde zich schuldig tegenover hem.

Maar 's ochtends had ze nog steeds geen antwoorden. Ze legde aan hem uit dat ze afscheid ging nemen van Lizzie in het hotel en met haar ging ontbijten, en dat ze de dag daarna verder samen konden doorbrengen.

'Ik raad je aan haar te vertellen dat je haar niet meer wilt ontmoeten, Mad. Je speelt met vuur. Met mij, en met de pers. Dat is een hoge prijs om te betalen voor een of ander kind dat je niet eens kent, en dat je ook niet zult missen als je haar nu wegstuurt.'

'Ik heb je al gezegd dat ik dat niet kan doen. Jack,' zei ze eerlijk. Ze wilde niet weer tegen hem liegen. Het was nog een zonde die werd toegevoegd aan haar vele andere, zoals hij het zag.

'Je zult wel moeten.'

'Dat doe ik haar niet aan.'

'Je doet het liever mij aan, hè? Dat zegt veel over hoe jij over dit huwelijk denkt.' Hij zei het met een gekweld gezicht. Het perfecte slachtoffer.

'Je bent niet redelijk in deze kwestie,' probeerde ze uit te leggen, maar hij wuifde haar weg met een verontwaardigde blik.

'Rédelijk? Neem je me in de maling? Ben je gek geworden? Wat voor drugs gebruik je? Hoe redelijk vind jij het me te verrassen met je bastaardkind terwijl je had gezegd dat je er geen had?'

'Dat was verkeerd van me, dat geef ik toe. Maar ik vraag je niet met haar om te gaan, Jack. Ik wil met haar omgaan.'

'Dan ben je nog gekker dan ik dacht. Wat vind je van een familieportret op de cover van People? Zou dat genoeg voor je zijn? Want dat is wat vroeg of laat gaat gebeuren. En dan kun je dag met je handje zeggen tegen de kijkers.'

'Misschien niet,' zei ze kalm. 'Misschien zouden ze hiervoor meer begrip hebben dan jij.'

'Shit. Probeer in godsnaam je verstand terug te krijgen.'

Ze ruzieden nog een halfuur en toen moest Jack weg om te gaan golfen met twee adviseurs van de president. Maar voor hij wegging waarschuwde hij Maddy nog dat ze Lizzie nooit meer moest zien. Maddy vertrok om met Lizzie te gaan ontbijten, en ze hadden het gezellig samen. Het viel Lizzie op dat ze er overstuur uitzag, maar Maddy zei dat er niets aan de hand was. Ze wilde haar niet van streek maken en ze zei ook niet dat ze haar niet meer zou zien. In plaats daarvan beloofde ze haar dat ze haar binnenkort weer voor een weekendje zou laten overkomen, en dat ze het haar zou laten weten zodra ze iets wist over Georgetown. Ze kusten en omhelsden elkaar toen ze vertrok, en Maddy gaf haar geld voor de taxi naar het vliegveld, maar hoewel ze het had aangeboden, wilde Lizzie niet meer hebben dan dat. Ze was heel gewetensvol en ze wilde van haar moeder niet meer aannemen dan haar vliegticket, het hotel en de taxirit. Maddy had aangeboden een bankrekening voor haar te openen maar dat had Lizzie categorisch geweigerd. Ze wilde geen misbruik maken van haar moeder. Maar Maddy wist dat Jack dat nooit zou geloven.

Maddy kwam om twaalf uur terug en Jack was nog niet thuis. Ze belde Bill en vertelde hem alles wat er gebeurd was.

'Het was allemaal míjn schuld,' zei ze ongelukkig, 'ik had niet tegen hem moeten liegen.'

Maar Bill was het niet met haar eens. 'Hij gedraagt zich als een schoft, en doet of hij het slachtoffer is. Hij is niet het slachtoffer, Maddy. Dat ben jij. Waarom kun je dat niet inzien?' Hij was gefrustreerder dan ooit. Ze praatten bijna een uur, en aan het eind klonk Maddy zelfs nog neerslachtiger. Het was of ze niet begreep wat Bill tegen haar zei. Hij vroeg zich af of ze zich ooit van haar ketenen zou kunnen bevrijden. Ze leek de laatste tijd eerder achteruit dan vooruit te gaan.

Toen Jack die avond thuiskwam zei hij geen woord over Lizzie. Maddy wist niet of dat een goed teken was of niet, of dat hij zichzelf spaarde voor een volgend ultimatum. Ze deed alles wat ze kon om hem te plezieren. Ze had lekker eten gemaakt en ze praatte opgewekt. Ze vrijden die avond en hij was liever voor haar dan ooit, wat haar een nog groter schuldgevoel gaf omdat ze hem zo ongelukkig had gemaakt.

En toen ze de volgende dag naar hun werk gingen werden ze, zoals Jack had voorspeld, met het probleem geconfronteerd. De foto die de man bij het theater van Lizzie en Maddy had genomen, stond op de voorpagina van elk roddelblad. En iemand had kennelijk de waarheid gesproken, of geraden. In grote koppen stond er: 'Maddy Hunter en haar verloren gewaande dochter.' Er stond dat Maddy een baby had gekregen toen ze vijftien was en dat ze het kind ter adoptie had afgestaan. Er waren diverse interviews met Bobby Joe en met een leraar van haar oude school. De roddelbladen hadden hun huiswerk goed gedaan.

Jack kwam haar kantoor binnen met exemplaren van elk roddelblad. 'Leuk, hè? Ik hoop dat je er trots op bent. En wat moeten we nu verdomme doen? We hebben je de afgelopen negen jaar gepropageerd als de maagd Maria, en nu lijk je op wat je bent, Mad. Een gewone hoer, verdomme. Shit, waarom heb je in godsnaam niet naar me geluisterd?' Op de foto zagen zij en Lizzie eruit als een tweeling, zo veel leken ze op elkaar. Jack raasde door haar kantoor als een stier met een dolk in zijn zij. Maar het gebeurde kon niet ontkend worden.

Maddy belde Lizzie in Memphis om haar te waarschuwen, en toen Jack eindelijk terugging naar zijn eigen kantoor, belde ze dokter Flowers en daarna Bill, en ze zeiden alle twee praktisch hetzelfde. Het was haar schuld niet, en het was niet zo erg als ze dacht. Het publiek hield van haar. Ze was een goed mens en ze had een fout begaan in haar jeugd, en nu ze dat wisten zouden de mensen alleen maar meer van haar houden en met haar meeleven. De foto van haar en Lizzie was eigenlijk heel lief, ze hadden hun armen om elkaar heen.

Maar Jack had zijn uiterste best gedaan, en met succes, om haar zich doodsbang en schuldig te laten voelen. Zelfs Lizzie had gehuild toen ze haar belde.

'Het spijt me zo, mama. Ik wilde je geen problemen bezorgen. Is Jack echt kwaad?' Ze was bezorgd over Maddy. Ze had Jack niet gemogen toen ze hem ontmoette, ze vond hem nogal angstaanjagend. Er was iets sinisters aan hem.

'Hij is niet blij, maar hij komt er wel overheen.' Dat was een licht understatement.

'Gaat hij je ontslaan?'

'Dat denk ik niet. Bovendien denk ik dat hij dat niet mag van de vakbond. Het zou discriminerend zijn.' Tenzij Jack haar kon pakken op de moraalclausule in haar contract. Maar of hij dat kon doen of niet, hij was woedend op haar en zij werd gekweld door de pijn die ze hem had bezorgd.

'We zullen er gewoon heelhuids doorheen moeten zien te komen. Maar beloof me dat je met geen enkele verslaggever zult praten.'

'Dat zweer ik. Dat heb ik nooit gedaan, en dat zou ik niet doen ook. Ik zou niets doen dat jou kan schaden. Ik hou van je.' Ze stond te snikken aan de andere kant, en Maddy deed wat ze kon om haar gerust te stellen.

'Ik hou ook van jou, lieverd. En ik geloof je. Ze zullen er uiteindelijk wel genoeg van krijgen. Probeer je er niet te veel van aan te trekken.'

Maar de roddelrubrieken van de tv begonnen haar om twaalf uur te achtervolgen, en de omroep werd er gek van. Elk tijdschrift in het land belde voor een interview over de kwestie.

'Misschien moeten we ze maar geven wat ze willen,' stelde het hoofd van public relations ten slotte voor. 'Hoe erg kan het zijn? Oké, ze heeft op haar vijftiende een kind gekregen. Dat is wel vaker gebeurd. Ze heeft het verdorie niet om het leven gebracht. En het is eigenlijk wel een lief verhaal, als we het goed brengen. Wat denk jij ervan, Jack?' Hij keek zijn werkgever hoopvol aan.

'Ik denk dat ik haar een schop van hier tot Cleveland zou willen geven. Dat is wat ik denk,' antwoordde Jack prompt. Hij was nog nooit zo woedend op haar geweest en had daar ook nog nooit zoveel reden toe gehad. 'Ze is een stommeling om aan dat kleine kreng toe te geven dat ze haar moeder is. Moeder! Wat betekent dat in godsnaam in dit geval? Ze neukte met een of andere boerenpummel van school, werd met jong geschopt en dumpte het kind zodra het geboren was. En nu loopt ze met een rechtschapen gezicht over haar dochter te praten.

Shit, een kat heeft een nauwere band met z'n jongen dan Maddy met deze stomme trut uit Memphis. Die meid rijdt gewoon mee op Maddy's succes en ze ziet het niet.'

'Misschien zit er toch meer achter dan dat,' zei het hoofd van PR fijntjes. Hij was geschrokken van de felheid van Jacks reactie op de situatie. Hij had de laatste tijd onder veel druk gestaan. De kijkcijfers voor Maddy's programma werden iedere dag slechter, misschien was hij daarom zo kwaad op haar. Maar ze wisten allemaal dat het niet haar schuld was en dat hadden ze tegen Jack gezegd, maar ook dat wilde hij niet horen.

Toen ze die avond naar huis reden was hij nog steeds witheet, en hij probeerde Maddy de belofte te ontlokken dat ze Lizzie niet meer zou zien, maar die wilde ze hem niet geven. En tegen middernacht was hij zo kwaad dat hij het huis uitstormde en pas de volgende ochtend terugkwam. Ze had geen idee waar hij heen ging, maar toen ze uit het raam keek zag ze tv-camera's en durfde ze niet achter hem aan te gaan. Ze kon nu alleen maar doen wat ze Lizzie had aangeraden. Volhouden. Lizzie logeerde bij een vriendin zodat ze haar niet in het pension zouden vinden, en haar baas van het restaurant had haar de rest van de week vrij gegeven, omdat hij erg onder de indruk was van het feit dat ze echt Maddy Hunters dochter was.

De enige die niet onder de indruk was, was Jack. Hij was alles behalve onder de indruk. Hij schorste haar voor twee weken vanwege de overlast die ze iedereen had bezorgd. Hij zei dat ze aan haar presentatie moest werken, haar kind moest opgeven, en niet terug hoefde te komen voor ze dat had gedaan. Ze was volkomen in ongenade gevallen bij hem en hij zei, met kloppende aderen op zijn slapen, dat hij haar zou vermoorden als ze ooit nog eens tegen hem loog over wat dan ook. En ze voelde zich alleen maar schuldig, terwijl ze naar hem luisterde. Wat er ook gebeurde, het was altijd haar schuld.

15

Terwijl september verstreek begonnen de roddelbladen hun belangstelling voor Maddy en haar dochter te verliezen. Er verschenen een paar keer verslaggevers in het restaurant in Memphis, maar Lizzies baas verborg haar dan in de achterkamer tot ze weg waren, en uiteindelijk gaven ze het op. Het was wat moeilijker voor Maddy, die niet zo beschut was en die meer moeite had de pers te ontwijken dan Lizzie. Op Jacks aandringen had ze met niemand gepraat, en meer dan de foto van hen bij The King and I hadden ze eigenlijk niet. Maddy ontkende noch bevestigde dat Lizzie haar dochter was, hoewel ze hun graag had verteld dat ze heel trots op haar was en dat ze dolblij was dat Lizzie haar had gevonden. Maar vanwege Jack deed ze dat niet. Zij en Lizzie waren het erover eens dat ze voorlopig beter niet naar Washington kon komen, maar Maddy probeerde nog steeds een plaats aan de Georgetown Universiteit voor haar te krijgen, en Bill deed wat hij kon om haar te helpen. Lizzie was gemakkelijk aan te prijzen. Ze had goede cijfers en fantastische aanbevelingen van haar docenten in Memphis.

De commissie van de First Lady kwam weer bij elkaar en Bill was blij Maddy daar te zien. Maar hij vond dat ze er gespannen, moe en bezorgd uitzag. De roddelbladen hadden hun tol van haar geëist en ze zei dat Jack het haar nog steeds moeilijk maakte, ook over de kijkcijfers, en hij beweerde nu dat het kwam door het schandaal over haar onwettige dochter. Maar Bill wist het meeste al van hun dagelijkse telefoongesprekken. Wat hij niet wist, en waar hij nu niet meer zeker van was, was of ze haar man ooit zou verlaten. Ze sprak er niet meer over en ze scheen zichzelf de schuld te geven van de meeste van hun problemen.

De situatie greep Bill zo aan dat hij bij een van hun commissievergaderingen dokter Flowers apart nam en er iets over zei tegen haar. Ze onthulde geen geheimen aan hem, en het enige dat ze kon doen was hem geruststellen.

'De meeste vrouwen slikken mishandeling jarenlang,' zei ze verstandig, geboeid door zowel zijn belangstelling als zijn reactie. Hij leek bijna gek van ongerustheid over Maddy.

'En dit is de meest geraffineerde en verraderlijke soort. Mannen als Jack zijn daar goed in. Hij stelt haar verantwoordelijk voor wat hij doet en schildert zichzelf dan als slachtoffer af. En wat je goed moet onthouden, Bill, ze laat hem begaan.'

'Wat kunnen we doen om haar te helpen?' Dat wilde hij wanhopig graag, maar hij had geen idee hoe.

'Wees er voor haar. Luister. Vertel haar eerlijk wat je denkt en ziet. Maar als ze zich schuldig wil voelen over Jack, dan doet ze dat. Ze zal zich er uiteindelijk waarschijnlijk wel doorheen werken. Voor nu doe je alles wat je kunt.' Ze zei het niet tegen hem, maar ze wist van Maddy dat hij haar elke dag belde en dat ze zijn vriendschap op prijs stelde. Dokter Flowers vroeg zich toch af wat er nog meer was, maar Maddy bleef stug volhouden dat ze alleen maar vrienden waren, en dat geen van beiden romantische motieven had. Dokter Flowers was daar nog niet zo zeker van. Maar wat het ook was, ze mocht Bill, en ze had veel respect voor zowel hem als voor Maddy.

'Ik ben alleen bang dat zijn raffinement een dezer dagen plaats zal maken voor iets wat duidelijker is. Ik ben nog steeds bang dat hij haar fysiek pijn gaat doen.'

'Hij doet haar nu al pijn,' zei ze ondubbelzinnig. 'Maar mannen zoals hij worden meestal niet gewelddadig. Ik kan je niet beloven dat hij het niet zal doen, maar ik denk dat hij daar te slim voor is. Hoewel, hoe dichter hij bij het verlies van zijn slachtoffer komt, hoe moeilijker het voor haar zal worden. Hij zal haar niet zonder slag of stoot laten gaan.'

Ze praatten nog een tijdje door nadat Maddy al weg was, en Bill was niet bemoedigd toen hij naar huis reed. Hij had zich maar één keer eerder in zijn leven zo hulpeloos gevoeld. Hij vroeg zich af of zijn angst dat Maddy iets zou overkomen gebaseerd was op zijn ervaring met wat er met zijn vrouw was gebeurd. Daarvoor had hij nooit echt geloofd dat zoiets verschrikkelijks kon gebeuren.

De week daarop gaf hij Maddy het gecorrigeerde manuscript van zijn boek. In het weekend was ze halverwege het boek en liepen de tranen over haar wangen, toen Jack het zag.

'Wat ben je in godsnaam aan het lezen dat je er zo van moet huilen?' vroeg hij nieuwsgierig. Ze waren in Virginia tijdens een regenachtig weekend, en ze had de hele middag op de bank liggen lezen en huilen. Bills beschrijving van hoe het was toen zijn vrouw door terroristen werd gekidnapt was hartverscheurend.

'Het is het boek van Bill Alexander. Het is heel goed geschreven.'

'Goeie god, waarom lees je die troep? Die vent is zo'n loser, het is moeilijk te geloven dat hij iets kan schrijven dat de moeite van het lezen waard is.' Jack had totaal geen waardering voor hem, en het was duidelijk dat hij hem niet mocht. Hij zou hem nog minder gemogen hebben, hem zelfs gehaat hebben, als hij had vermoed hoeveel steun hij Maddy gaf. En ze vroeg zich af of Jack iets doorhad.

'Het is heel aangrijpend.'

Jack sneed het onderwerp niet meer aan, maar toen ze die avond het manuscript wilde pakken kon ze het niet vinden, en uiteindelijk vroeg ze aan Jack of hij het had gezien.

'Ja, ik dacht je nog een avond vol tranen te besparen. Ik heb het opgeborgen waar het hoort. In de vuilnisbak.'

'Heb je het weggegooid?' Ze was verbijsterd.

'Je kunt je tijd beter besteden. Als je wat meer aan research deed, zouden de kijkcijfers van je programma beter zijn.'

'Je weet hoeveel research ik doe,' zei ze verdedigend. Ze werkte aan een ophanden zijnd schandaal bij de CIA, en aan een ander stuk over overtreding van de invoerrechten. 'En je weet ook dat het probleem niet bij mijn research ligt.'

'Misschien begin je te oud te worden, meisje. Het publiek houdt niet van vrouwen boven de dertig.' Hij bedacht van alles om haar onzeker te maken.

'Je had niet het recht om dat boek weg te gooien. Ik had het nog niet uit. En ik heb hem beloofd het terug te geven.' Ze was geërgerd, maar dat liet Jack volkomen onverschillig. Het was weer een vorm van geringschatting voor haar, en voor Bill Alexander. Gelukkig was het een kopie geweest, en niet het origineel.

'Verknoei je tijd niet, Mad.' Hij ging naar boven naar de slaapkamer, en toen zij in bed kwam bedreef hij de liefde met haar. Ze merkte dat hij de laatste tijd weer ruwer werd, alsof hij haar wilde straffen voor haar vele overtredingen. Hij was niet zo ruw dat ze erover kon klagen, maar toen ze er iets over zei, zei hij dat ze het zich verbeeldde. Hij probeerde haar ervan te overtuigen dat hij voorzichtig met haar was geweest, maar ze wist wel beter.

En de week daarop, toen ze weer in Washington waren, verraste Brad iedereen door het grootste probleem van het programma op te lossen. Voor hij naar Jack ging praatte hij met Maddy en zei tegen haar dat hij besefte dat het presenteren geen eenvoudige opgave was, zelfs niet met zo'n competente co-presentator als Maddy.

'Ik heb altijd gedacht dat ik goed was in live-uitzendingen, maar het is heel wat anders om in een boom te zitten of uit een tank te hangen voor een soundbite van twee minuten.' Hij glimlachte quasi-zielig tegen haar. 'Ik geloof niet dat ik hier talent voor heb. En om heel eerlijk te zijn, ik vond het niet leuk ook.' Hij had al een baan bij een andere omroep aangenomen als correspondent in Azië. Hij zou in Singapore gestationeerd worden, en hij kon haast niet wachten om te vertrekken. En hoewel Maddy hem aardiger was gaan vinden, was ze opgelucht dat hij wegging. Ze vroeg zich af hoe Jack hierop zou reageren.

Hij maakte er echter nauwelijks opmerkingen over. De volgende dag ging er een memo rond met de mededeling dat Brad ging vertrekken en dat hij erin had toegestemd tot het einde van de week te blijven. Hij had een voorlopig contract voor zes maanden omdat Brad er zelf niet zeker van was geweest of het hem wel zou bevallen. Maddy zag aan Jacks gezicht dat hij er niet blij mee was, maar dat gaf hij aan haar niet toe. Hij zei alleen dat het een nog grotere last op haar schouders legde tot ze een nieuwe co-presentator hadden gevonden.

'Ik hoop dat je kijkcijfers niet meteen naar beneden schieten,' zei hij op ongeruste toon. Maar zijn vrees bleek al gauw ongegrond. Sterker nog, in plaats van naar beneden te gaan, schoten de kijkcijfers omhoog zodra Brad vertrokken was, en de producer stelde zelfs aan Jack voor om haar solo te laten doorgaan. Maar Jack hield vol dat ze niet sterk genoeg was om het programma in haar eentje te dragen en er iemand bij moest hebben. Het was weer een manier om haar te kleineren. Ondertussen waren hun kijkcijfers terug op recordhoogte, en daar was Maddy blij om, ook al gaf Jack het niet toe.

Maar ondanks de kijkcijfers, die een enorme opluchting voor haar waren, vond Bill haar nog steeds terneergeslagen klinken als hij haar belde. Ze had zich een hele tijd druk gemaakt over het programma. Ze miste de samenwerking met Greg. En ze miste Lizzie, zei ze. Ze wist niet precies waar het aan lag, maar ze gaf toe dat ze behoorlijk neerslachtig was. Ze voelde zich meteen een stuk beter toen Bill haar belde met de mededeling dat hij voor Lizzie een plaats op Georgetown had gekregen. Ze had de cijfers en de vaardigheden, en ze had een geweldige aanvraag ingediend. Maar het was een van de populairste scholen in het land en het was een tijdje de vraag geweest of ze wel een plaats voor haar konden vinden. Hij had een paar van zijn relaties gebeld, en vanwege Bills bemoeienissen en de aanbevelingen die Lizzie van haar docenten had gekregen, hadden ze besloten haar aan te nemen. Maddy was dolgelukkig voor haar. Ze zei tegen Bill dat ze een flatje voor haar zou zoeken in Georgetown, en dat zij en Lizzie elkaar dan konden zien wanneer ze maar wilden. Maddy was opgetogen, en ze was hem ontzettend dankbaar.

'Wacht maar tot ik het haar vertel!'

'Zeg maar niet dat ik er iets mee te maken had,' zei Bill bescheiden. 'Ze heeft het echt zelfverdiend. Ik heb alleen maar een paar deuren geopend, maar het zou nooit gelukt zijn als ze het niet had verdiend.'

'Je bent een schat, Bill,' zei Maddy glimlachend. Ze had het vreselijk gevonden toen ze hem moest vertellen dat Jack zijn manuscript had weggegooid, maar het had hem niet verbaasd. Hij had haar een ander exemplaar gestuurd en dat las ze op vrije ogenblikken op kantoor. Ze had het net gisteren uitgelezen, en ze praatten er een poosje over. Volgens haar zou het geweldig aanslaan. Het was niet alleen intelligent geschreven, maar ook eerlijk en warm, en buitengewoon menselijk.

Dat weekend vertelde ze Lizzie over Georgetown. Jack ging een weekendje naar Vegas met een groep mannen, en Maddy nam een vlucht naar Memphis. Ze gingen gezellig samen in de stad eten en maakten plannen. Maddy beloofde dat ze in december, voordat Lizzie na Kerstmis aan haar studie op Georgetown zou beginnen, een flat voor haar zou hebben. Lizzie kon haar geluk niet op.

'Neem niet iets al te duurs,' zei ze met een bezorgde frons. 'Ik ga de colleges fulltime volgen, en kan alleen 's avonds en in het weekend werken.'

'En wanneer dacht je dan je huiswerk te gaan doen?' vroeg Maddy. Ze klonk als een moeder en genoot ervan. 'Je kunt niet gaan werken als je goede cijfers wilt halen, Lizzie. Denk daaraan.' Maar vanuit Lizzies oogpunt viel er niet veel te denken. Ze had al anderhalf jaar college tot een goed einde gebracht door elke minuut te werken.

'Hebben ze me een studiebeurs aangeboden?' Ze keek nog steeds bezorgd.

'Nee, maar ik wel. Doe niet zo mal, Lizzie. De tijden zijn veranderd. Je hebt nu een moeder.' En dat was er een met een fors inkomen bij een van de hoogst gewaardeerde nieuwsprogramma's van het land. Ze was vast van plan om Lizzie door college heen te helpen, en haar flat en andere uitgaven voor haar rekening te nemen. En dat zei ze haar in duidelijke taal. 'Ik verwacht niet dat je jezelf onderhoudt. Je verdient een meevaller. Je hebt genoeg moeilijke tijden gehad.' Ze had het gevoel dat ze een hoop goed te maken had bij haar, en dat was wat ze nu het liefst wilde doen. Ze kon het verleden niet ongedaan maken, maar ze kon op z'n minst haar toekomst veilig stellen.

'Dat kan ik niet aannemen. Ik zal het je op een dag terugbetalen,' zei Lizzie ernstig.

'Je kunt mij steunen als ik oud ben,' lachte Maddy, 'als een toegewijde dochter.' De waarheid was dat ze elkaar al toegewijd waren en ze hadden weer een fantastisch weekend samen. Ze hadden algauw ontdekt dat ze over een heleboel dingen hetzelfde dachten, en ongeveer dezelfde smaak hadden voor kleren en de dingen die ze leuk vonden. Het enige waarin ze sterk van smaak verschilden, was muziek. Lizzie was gek op punkrock en country-en-western, en Maddy vond die alle twee afschuwelijk. 'Ik hoop maar dat je dat ontgroeit,' zei Maddy plagend, maar Lizzie beweerde dat dat nooit zou gebeuren.

'Dat gedoe waar jij naar luistert is zo melig, gadsie!' plaagde Lizzie terug.

Ze maakten lange wandelingen en hadden een rustige zondagochtend nadat ze naar de kerk waren geweest. Toen vloog Maddy weer terug naar Washington, en ze was thuis voordat Jack terug was uit Vegas. Hij had gezegd dat hij omstreeks middernacht thuis zou zijn. Ze had hem niet verteld waar ze heen ging, en ze was ook niet van plan hem dat alsnog te vertellen. Lizzie was nog steeds een tijdbom tussen hen.

Ze was zondagavond net haar koffertje aan het uitpakken toen de telefoon ging, en ze was verbaasd Bills stem te horen toen ze opnam. Hij belde haar nooit thuis, alleen maar op kantoor, voor het geval Jack zou opnemen.

'Is dit een verkeerd moment?' vroeg hij nerveus.

'Nee, niets aan de hand. Ik kom net terug van Lizzie. Ze is opgetogen over Georgetown.'

'Dat doet me plezier. Ik heb de hele dag aan je gedacht. Ik ben blij dat alles goed met je is. Ik weet niet waarom, maar ik maakte me zorgen over je.' Maar dat was niet ongebruikelijk voor hem. Vanaf het moment dat ze zijn leven was binnengestapt, kon hij alleen nog maar aan haar denken. Het was zo'n rotsituatie waar ze in zat. Ze dacht Jack zoveel schuldig te zijn dat ze alles van hem moest pikken, en tot nu toe was Bill er niet in geslaagd haar van iets anders te overtuigen, zelfs niet nu ze begon in te zien dat Jack haar geestelijk mishandelde. Het was ontzettend frustrerend voor Bill, en hij was constant ongerust over haar. Hij had zelfs met zijn kinderen over haar gesproken, en die vonden het interessant dat hij haar kende. 'Is je man in de buurt?' vroeg hij voorzichtig. Hij vermoedde al dat hij er niet was als ze over Lizzie praatte.

'Nee. Hij is een weekend naar Las Vegas. Ze zouden daar gaan eten en naar een show gaan en heel laat thuiskomen. Hij zei middernacht, maar ik wed dat hij niet voor drie of vier uur in de ochtend thuiskomt.'

'Zullen we dan samen eten?' vroeg hij snel, opgelucht dat hij haar alleen trof. 'Ik stond net op het punt om een pasta en een salade te maken. Kan ik je interesseren in iets eenvoudigs? Maar we kunnen ook in de stad gaan eten als je dat liever doet.' Hij had haar nog nooit 's avonds uit eten gevraagd, hoewel ze een paar keer samen geluncht hadden en ze vond het altijd fijn met hem samen te zijn. Hij was haar mentor en vertrouweling geworden, en in sommige opzichten haar beschermengel. En nu Greg weg was, was hij haar beste vriend geworden.

'Ik wil heel graag met je eten.' Ze glimlachte om de uitnodiging. Ze vonden het beiden een goed idee om dat bij hem thuis te doen. Het had geen zin geruchten op gang te helpen en gezien de interesse die de roddelbladen in haar hadden, zou dat heel goed kunnen. Geen van beiden wilde dat soort problemen. 'Zal ik iets meebrengen? Wijn? Een toetje? Servetten?' Ze klonk blij bij het vooruitzicht hem te zien.

'Breng alleen jezelf mee. En verwacht niet teveel. Mijn kookkunst is heel bescheiden. Ik heb het pas in het afgelopen jaar geleerd.'

'Maak je geen zorgen. Ik help je wel.'

Een halfuur later kwam ze bij zijn huis aan, met een fles rode wijn, en gekleed in een spijkerbroek en een witte sweater. En met haar haar los op haar rug, leek ze meer dan ooit op Lizzie. Bill maakte daar een opmerking over.

'Het is zo'n leuk kind,' zei Maddy trots, alsof ze hun hele leven al samen waren.

Maddy was onder de indruk van Bills bedrevenheid in de keuken. Hij droeg een spijkerbroek en een gesteven blauw overhemd met opgerolde mouwen, en hij maakte een uitstekende salade. Hij verwarmde het stokbrood dat hij had gekocht, en de pasta was verrukkelijk. De rode wijn die ze had meegebracht paste er perfect bij. Ze zaten in zijn gezellige keuken die uitkeek op de tuin waar hij dol op was, en ze praatten over van alles en nog wat. Zijn tijd in diplomatieke dienst, zijn academische carrière, zijn boek, haar programma, en ten slotte zijn kinderen. Ze voelden zich volkomen op hun gemak bij elkaar, zoals het hoort bij vrienden. Hij vond dat hij met haar over alles kon praten, zelfs over zijn zorgen over het huwelijk van zijn dochter. Hij vond dat ze te hard werkte en te veel kinderen had gekregen in een te korte tijd, en hij was bang dat zijn schoonzoon te veel op haar aan te merken had. Het klonk als een aardige familie, en Maddy zou jaloers op hem geweest zijn als ze Lizzie niet had gehad.

'Ik heb nooit beseft hoe belangrijk kinderen zijn, tot ik ze niet meer kon krijgen. Het was stom van me om me te laten overhalen door Jack, maar het was zo belangrijk voor hem, en hij had zoveel voor me gedaan dat ik vond dat ik • het hem schuldig was. Mijn leven lang hebben mensen me verteld wat ik moest doen als het ging om kinderen nemen of juist niet, of ze af te staan, of ervoor zorgen dat ik ze niet kon krijgen.' Het leek ongelooflijk dat ze er nu met hem over zat te praten, maar de spijt en het verdriet waren in zekere mate verdwenen nu ze Lizzie had. 'Stel je voor hoe triest mijn leven zou zijn omdat ik nooit kinderen zou krijgen en ik haar niet had gehad.'

'Dat is moeilijk voor te stellen. Mijn kinderen maken voor mij het leven waard om geleefd te worden,' gaf hij toe. 'Soms denk ik dat ik een sterkere band met hen heb dan Margaret had. Zij ging veel nonchalanter met ze om. Ik maakte me altijd veel meer zorgen over hen, misschien zelfs een beetje te veel.' Maar dat kon Maddy nu beter begrijpen. Ze maakte zich constant zorgen over Lizzie, dat er iets met haar gebeuren zou, en dat het mooiste geschenk dat ze in haar leven had gekregen, plotseling zou verdwijnen. Alsof ze zo'n mooi geschenk niet had verdiend en gestraft zou worden door Lizzies verdwijning.

'Ik heb aldoor een schuldgevoel omdat ik haar heb afgestaan. Het is een wonder dat ze het er zo goed heeft afgebracht. In sommige opzichten is ze heel wat flinker dan ik,' zei Maddy met bewondering, en nam toen een hapje van de chocolademousse die hij voor haar neerzette. Het was heerlijk, net als al het andere dat hij had klaargemaakt.

'Zij heeft niet zulke harde klappen gekregen als jij, Maddy. Het is verbazingwekkend dat je nog zo ongeschonden bent. Hoewel zij vast ook moeilijke tijden heeft gekend in pleeggezinnen en weeshuizen. Dat kan voor haar niet gemakkelijk geweest zijn. Goddank hebben jullie nu elkaar.' Toen stelde hij een vreemde vraag. 'Zou je, nu je haar hebt en weet hoe dat voelt, meer kinderen willen hebben?'

'Dolgraag, maar ik denk niet dat dat zal gebeuren,' zei ze met een weemoedige glimlach. 'Ik heb niet nog meer kinderen afgestaan, en ik kan ze niet meer krijgen. Ik zou alleen nog kunnen adopteren, en dat staat Jack niet toe.' Het stemde hem somber te horen dat Jack nog steeds zo'n belangrijke factor was. Ze sprak de laatste tijd niet meer over het verlaten van haar man. Ze had zich niet neergelegd bij de situatie waarin ze verkeerde, maar ze had ook nog niet genoeg moed verzameld om te vertrekken. En ze had nog steeds het gevoel dat ze hem heel veel verschuldigd was, vooral na het verdriet dat ze hem had gedaan met Lizzie en de valse voorstelling van zaken die ze hem had gegeven.

'En als Jack er niet was? Zou je dan adopteren?' Het was een zinloze vraag, maar hij was benieuwd naar haar antwoord. Het was duidelijk dat ze van kinderen hield, ze beleefde zoveel plezier aan de hervonden relatie met haar dochter. En hoewel het moederschap nieuw voor haar was, deed ze het verrassend goed.

'Vermoedelijk wel,' zei ze, met enige verbazing. 'Ik heb er nooit over nagedacht. Vooral omdat ik nooit heb gedacht dat ik Jack zou verlaten. En zelfs nu weet ik niet of ik ooit het lef zal hebben dat te doen.'

'Wil je het? Bij Jack weggaan, bedoel ik.' Soms dacht hij dat ze het wilde, en andere keren weer niet. Het was een deel van haar leven dat vol schuldgevoel, verwarring en conflicten zat. Maar in zijn ogen was het beslist geen huwelijk. Ze was alleen maar een slachtoffer.

'Ik zou willen weggaan van al de pijn en angst en van het schuldgevoel dat ik heb als ik bij hem ben... misschien is wat ik echt zou willen hem te hebben zonder dat alles, en ik denk dat dat niet mogelijk is. Maar als ik eraan denk hem te verlaten, denk ik aan de man die ik dacht dat hij was, en die hij van tijd tot tijd ook is geweest. En als ik aan blijven denk, denk ik aan de schoft die hij kan zijn en al te vaak is. Het is moeilijk deze dingen in overeenstemming te brengen. Ik weet nooit helemaal zeker wie hij is, of wie ik ben, of wie ik dan zou verlaten.' Duidelijker kon ze het hem niet maken, maar hij begreep het wel iets beter.

'Misschien doen we dat allemaal wel een beetje, zij het in mindere mate.' Ze was in zekere zin vast komen te zitten in besluiteloosheid omdat beide kanten even zwaar voor haar wogen, terwijl naar zijn idee de geestelijke mishandeling waar Jack zich schuldig aan maakte de doorslag zou moeten geven. Maar in tegenstelling tot haar had hij geen jeugd gehad waarin mishandeling normaal was en die haar vatbaar had gemaakt om alles van Jack te accepteren, hoe kwetsend het ook was. Het had haar negen jaar gekost, waarvan zeven jaar huwelijk, om te beseffen dat hij en Bobby Joe in feite heel veel gemeen hadden. Wat Jack haar aandeed was alleen subtieler.

'Zelfs in mijn geval,' ging Bill verder. 'Ik vergeet de dingen die Margaret deed die me ergerden. Als ik nu terugkijk naar alle jaren die we samen hebben gedeeld lijkt het allemaal zo perfect. Maar we hadden onze meningsverschillen zoals de meeste mensen, en een paar moeilijke periodes. Toen ik onze eerste diplomatieke post accepteerde en weg wilde uit Cambridge, dreigde ze me te verlaten. Ze wilde helemaal niet weg en ze vond dat ik gek was. Zoals gebleken is,' hij keek Maddy triest aan, 'had ze gelijk. Ik had het nooit moeten doen. Als ik het niet had gedaan, zou ze nu nog leven.'

'Zoiets mag je niet zeggen,' zei Maddy zacht, terwijl ze over de tafel heen reikte om zijn hand aan te raken. 'Alles wordt door het lot bepaald. Ze had ook bij een vliegtuigongeluk om het leven kunnen komen, of aangereden kunnen worden, op straat vermoord kunnen worden, kanker kunnen krijgen... je kon niet weten wat er ging gebeuren. En je hebt vast gedacht dat je een goede beslissing nam.'

'Ja, dat dacht ik ook. En ik had nooit gedacht dat Colombia zo gevaarlijk was, of dat er zoveel risico voor ons bestond. Als ik dat begrepen had, had ik die baan nooit aangenomen.'

'Dat weet ik,' zei Maddy, en hij pakte haar hand vast, die nog steeds op de zijne lag. Het was zo vertroostend met haar samen te zijn. 'Ik weet zeker dat zij dat ook wist. Het is net als zeggen dat je nooit per vliegtuig moet reizen omdat ze weleens neerstorten. Je moet je leven zo goed mogelijk leiden en redelijke risico's nemen. Meestal is het de moeite waard. Daar moet je jezelf geen verwijt over maken. Dat is niet fair. Je verdient beter dan dat,' zei ze eenvoudigweg.

'Jij ook,' zei hij met haar hand in de zijne, terwijl hij haar aankeek. 'Ik wou dat je dat kon geloven.'

'Ik probeer het te leren,' zei ze zacht. 'Jarenlang hebben mensen me verteld dat dat niet zo was. Het valt niet mee dat niet meer te horen.'

'Ik wou dat ik dat allemaal van je af kon nemen. Je verdient een veel beter leven dan je gehad hebt, Maddy. Ik wou dat ik je kon beschermen en helpen.'

'Dat doe je al. Meer dan je denkt. Zonder jou zou ik verloren zijn.' Ze vertelde hem alles, alles waarop ze hoopte, al haar angsten, al haar problemen. Er was niets wat hij niet wist over haar leven, veel meer dan Jack wist. Ze was Bill dankbaar dat hij er voor haar was.

Hij schonk koffie voor hen beiden in, en ze liepen naar buiten om in de tuin te gaan zitten. Het was fris, maar nog steeds aangenaam toen ze op een bank plaatsnamen en hij een arm om haar heen sloeg. Het was een perfecte avond na een geweldig weekend geweest.

'Dit moeten we nog eens overdoen,' zei hij rustig, 'als je kunt.' Hij had geboft dat Jack in Vegas was.

'Ik denk niet dat Jack het zou begrijpen,' zei ze eerlijk. Ze wist zelfs niet of zij dat wel deed. Ze wist dat Jack kwaad zou zijn als hij van haar etentje met Bill wist. Maar ze had al besloten hem dat niet te vertellen. Er leek de laatste tijd nogal veel te zijn dat ze hem niet vertelde.

'Ik ben er voor je, Maddy, als je me nodig hebt. Ik hoop dat je dat weet,' zei hij, terwijl hij naar haar keek in het licht van zijn zitkamer en van de maan.

'Ik weet het, Bill, dank je.' Hun ogen hielden elkaar even vast, toen trok hij haar dichter tegen zich aan en zaten ze een lange tijd zwijgend bij elkaar, op hun gemak met elkaar, zoals het hoort bij goede vrienden.

16

Oktober leek nog hectischer dan gewoonlijk. Het uitgaansseizoen was in volle gang. In de politiek leek meer spanning te heersen dan normaal. De onlusten in Irak eisten nog steeds levens, en de mensen waren daar niet blij mee. Jack bracht haar in verlegenheid door een andere co-presentator aan te stellen. Hij was beter dan Brad, maar ontzettend moeilijk en tegen Maddy deed hij jaloers en vijandig. Hij heette Elliott Noble. Hij was eerder co-presentator geweest, en hoewel hij een kouwe kikker was, was hij goed en deze keer leden hun kijkcijfers er tenminste niet onder. Ze gingen zelfs iets omhoog. Maar hij was een ramp om mee te werken, helemaal niet zoals Greg, of zelfs zoals Brad uiteindelijk.

Een week nadat Elliott begonnen was, kondigde Jack aan dat hij Maddy meenam naar Europa. Hij had drie dagen van besprekingen in Londen en hij wilde dat Maddy met hem meeging. Ze vond dat ze niet zo kort nadat Elliott begonnen was kon weggaan, en ze was bang dat men zou denken dat hij haar was komen vervangen. Maar Jack beweerde dat niemand dat zou denken en hij stond erop dat ze meeging. Ze stemde in, maar op het laatste moment kreeg ze een flinke verkoudheid plus een oorontsteking, en kon ze niet mee. Dus moest hij zonder haar gaan en was daar nogal nijdig over. Het resultaat was dat hij besloot een week weg te blijven en in het weekend naar vrienden in Hampshire te gaan. Dat kwam haar prima uit, want dan had ze de kans om Lizzie te zien, en zelfs om een paar flatjes met haar te gaan bekijken. Het was leuk om te doen, maar vonden niets wat hun beviel. Ze hadden tijd genoeg, Lizzie hoefde pas in december iets te hebben. En Bill nam hen alle twee mee uit eten.

Op weg naar huis ging Maddy langs de markt om een paar dingen voor het ontbijt te kopen en daar zag ze tot haar verrassing Jacks naam op de voorpagina van een roddelblad. 'Is Maddy Hunters mannetje nog steeds boos over haar baby?' was de zin waar haar oog op viel, en vlak daaronder: 'Zoete wraak. Het lijkt erop dat hij een nieuwe baby voor zichzelf heeft.' Er stond een foto bij van hem met een andere vrouw. Het was moeilijk te zeggen of ze ermee geknoeid hadden of dat hij echt was. De foto toonde hem terwijl hij hand in hand met een mooie, heel jonge blonde vrouw uit Annabel's kwam. Hij had een geschrokken uitdrukking op zijn gezicht. Maddy was nog geschokter toen ze ernaar staarde en het blad vervolgens met haar andere dingen op de toonbank legde. Ze las het zorgvuldig toen ze thuiskwam en ze bekende Lizzie dat ze erdoor van streek was.

'Je weet hoe dit soort dingen gaat. Hij was waarschijnlijk met een hele groep of zo, of misschien is ze gewoon een vriendin, of de vrouw of vriendin van iemand anders. Ze zijn gewoon weerzinwekkend en het meeste van wat ze publiceren is trouwens gelogen. Niemand gelooft ze,' zei Lizzie om haar moeder op te monteren. Wat ze zei was heel goed mogelijk, maar Maddy voelde zich alsof ze geslagen was terwijl ze naar Jack en de vrouw naast hem staarde.

Hij had haar al twee dagen niet gebeld, en ze besloot hem te bellen op het nummer dat hij haar had gegeven. Het was het nummer van het Claridge Hotel. Ze herinnerden haar eraan dat hij weg was voor het weekend, en dat nummer had ze niet. Ze sprak er daarna niet meer over, maar dacht er wel het hele weekend aan, en toen hij maandagavond thuiskwam, was ze witheet.

'Wat heb jij een goed humeur zeg,' zei hij opgewekt. 'Wat is er, Mad? Nog steeds last van je oor?' Hij was in een opperbeste stemming, en zonder iets te zeggen liet ze hem het roddelblad zien. Hij wierp er een blik op, haalde toen zijn schouders op en grijnsde tegen haar. 'Nou en? Wat is het probleem? Ik was met een groep en we liepen samen naar buiten. Voor zover ik weet is dat geen misdaad.' Hij leek zich totaal niet schuldig te voelen en deed geen poging het goed te praten, wat of gewiekst van hem was, of geruststellend, en Maddy wist niet welke van de twee terwijl ze naar hem keek.

'Ben je met haar gaan dansen?' Maddy bleef hem strak aankijken.

'Zeker. Ik heb die avond met heel wat mensen gedanst. Ik heb haar niet geneukt, als dat is wat je vraagt.' Hij wond er geen doekjes om en hij begon er geïrriteerd uit te zien omdat ze aan hem twijfelde. 'Is dat waar je me van beschuldigt, Mad?' Zoals hij het zei klonk het of niet zijn trouw het punt van discussie was, maar dat zij degene was die een misstap had begaan.

'Ik maakte me zorgen. Ze is een plaatje, en het verhaal wekte de indruk dat je met haar uit was.'

'De verhalen over jou wekken de indruk dat je een goedkope hoer bent, en dat geloof ik toch ook niet?' Ze wankelde alsof hij haar een maagstoot had gegeven.

'Dat is geen aardige opmerking, Jack,' zei ze zacht.

'Het is waar, of niet soms? Er is nog niemand op de proppen gekomen met mijn onwettige kroost, toch? Als dat zou gebeuren, zou je reden tot klagen hebben. Maar naar mijn idee heb je nu niet veel in te brengen. En gezien de leugens die je me hebt verteld en de dingen die je voor me verborgen hebt gehouden, wie zou het me kwalijk nemen als ik je bedroog?' Zoals gewoonlijk was het weer helemaal haar schuld en verdiende ze het. Ze moest toegeven dat hij gedeeltelijk gelijk had. Ze had hem nog steeds niet verteld dat ze Lizzie naar Washington liet komen, of dat ze Bill af en toe ontmoette en dagelijks met hem praatte. Het was Jack weer gelukt de boel om te draaien en haar een schuldgevoel aan te praten in plaats van de kwestie van zijn mogelijke ontrouw aan te roeren.

'Het spijt me. Het leek alleen...' Ze klonk verward en ze voelde zich ellendig over wat ze van hem had gedacht.

'Wees niet zo snel met iemand te beschuldigen, Mad. Hoe staat het op het werk?' Zoals altijd zette hij wat zij had gezegd volkomen van zich af. Hij bleef alleen maar doorgaan over een onderwerp als het hem van pas kwam, en dat deed dit niet. Hij had het gebruikt om haar af te bluffen, en zoals gewoonlijk nam ze haar woorden terug.

Om wat ze tegen hem had gezegd, en om wat ze had gedacht toen ze die foto van hem had gezien, beschuldigde hij haar zelfs verscheidene malen van flirten met haar nieuwe co-presentator. Elliott was jong, vrijgezel en knap, en Jack zei tegen haar dat er geruchten de ronde deden over hen, en dat maakte haar hevig overstuur. Ze sprak erover met Bill en hij wees haar erop dat Jack gewoon probeerde haar aandacht af te leiden, maar zij bleef denken dat hij het geloofde en ze voelde zich daar heel akelig over.

Wat hij over Elliott zei was niets vergeleken bij wat hij over Bill zei, toen iemand hem vertelde dat hij hen samen had zien lunchen in de Bombay Club.

'Was je daarom zo tegen me aan het zeveren over Annabel's? Wat was het? Een soort afleidingsmanoeuvre? Neuk je met die ouwe lul? Als dat zo is heb ik medelijden met je. Misschien is dat alles wat je nog kunt krijgen.'

'Dat is gewoon walgelijk!' Ze vloog woedend op hem af, verbolgen over de beschuldiging en over de manier waarop hij over Bill sprak. Er was niets ouds of saais aan Bill. Hij was interessant en gezellig en goed en fatsoenlijk, en hij was ontzettend knap. En het gekke was dat, hoewel hij zesentwintig jaar ouder was dan zij, dat zelfs nooit bij haar opkwam als ze bij elkaar waren.

Het werd nog erger toen hij achter haar rug om een van de receptionistes ondervroeg, en die iets onbeduidends zei over Bills telefoontjes. Hij ontlokte haar vervolgens de uitspraak dat Bill Maddy bijna elke dag belde. Vijf minuten later was Jack in haar kantoor en beschuldigde en bedreigde haar.

'Vuile hoer die je bent! Wat is er verdomme gaande tussen jullie? Wanneer is dat begonnen? Bij die vervloekte doetjescommissie over vrouwen? Vergeet niet dat die klootzak zijn vrouw heeft laten vermoorden. Misschien bewijst hij jou dezelfde dienst als je niet uitkijkt.'

'Hoe kun je zoiets zeggen?' De tranen sprongen haar in de ogen bij zoveel wreedheid. Ze wist niet hoe ze zich moest verdedigen, en ze kon op geen enkele manier bewijzen dat ze niet met Bill Alexander naar bed ging. 'We zijn alleen maar vrienden. Ik heb je nooit bedrogen, Jack.' Haar ogen smeekten hem haar te geloven. In plaats van hem te haten voor wat hij zei, was ze er kapot van.

'Zeg dat maar tegen iemand die je gelooft. Ik weet wel beter, weet je nog? Ik ben die man tegen wie je hebt gelogen over je kind.'

'Dat was iets anders.' Ze zat te snikken aan haar bureau, terwijl hij haar met zijn woorden verpletterde.

'Nee, dat is het niet. Ik geloof geen woord meer van wat je zegt, en waarom zou ik? Ik heb alle reden je niet te vertrouwen. Je zogenaamde "dochter" is daar het bewijs van, als je een geheugensteuntje nodig hebt.'

'We zijn gewoon vrienden, Jack.' Ze had het weer over Bill, en hij weigerde te luisteren. Hij denderde met zoveel geweld haar kantoor uit dat de glazen deur bijna brak, en Maddy zat bevend aan haar bureau. Toen Bill een halfuur later belde was ze nog steeds in tranen, en ze legde hem uit wat er was gebeurd.

'Ik denk dat je me beter niet meer kunt bellen. Hij denkt dat we een verhouding hebben.' En samen lunchen kon nu helemaal niet meer. Ze had het gevoel dat ze haar levensdraad doorsneed, maar naar haar idee had ze geen keus. 'Ik bel jou wel. Dat is eenvoudiger,' zei ze bedroefd.

'Hij heeft niet het recht om zo tegen je te praten.' Bill was diep verontwaardigd, en ze had hem nog niet eens alles verteld. Als hij had gehoord wat Jack werkelijk had gezegd, zou hij buiten zichzelf geweest zijn. 'Ik vind het zo akelig voor je, Maddy.'

'Het geeft niet. Het is mijn eigen schuld. Ik heb hem kwaad gemaakt toen ik hem ervan beschuldigde dat hij met iemand uit was geweest in Londen.'

'Je hebt verdorie een foto van hem gezien. Dat was toch geen onredelijke veronderstelling.' Hij was ervan overtuigd dat Jack gelogen had, maar dat zei hij niet. Hij klonk neerslachtig over dit alles toen hij haar rechtuit vroeg: 'Hoeveel meer ga je nog accepteren, Maddy? Die man behandelt je als een stuk vuil. Zie je dat dan niet?'

'Ik zie het wel... maar hij heeft ook gelijk. Ik heb tegen hem gelogen over Lizzie. Ik irriteer hem. Ik lieg zelfs over jou. Ik zou ook niet willen dat hij elke dag met een andere vrouw zou praten.'

'Wil je dat we niet meer met elkaar praten?' vroeg Bill paniekerig. Maar ze stelde hem snel gerust.

'Nee, dat wil ik niet. Maar ik begrijp hoe Jack zich voelt.'

'Ik denk niet dat je ook maar het flauwste idee hebt van wat hij voelt, als hij al iets voelt,' sprak Bill haar tegen. 'Ik denk dat hij zo manipulerend en zo slecht is dat hij precies weet hoe hij je moet bespelen en je een schuldgevoel moet geven. Hij is degene die zich bij jou zou moeten verontschuldigen en zich schuldig zou moeten voelen!' Hij klonk ontzettend van streek terwijl ze erover praatten, en ten slotte kwamen ze overeen dat zij hem iedere dag zou bellen en dat ze voorlopig niet meer samen zouden gaan lunchen, of misschien af en toe een rustige lunch bij hem thuis. Dat vond ze ook nogal achterbaks, maar het leek beter om niet samen in het openbaar gezien te worden, en geen van beiden wilde hun ontmoetingen beëindigen. Ze had op z'n minst één vriend nodig, en afgezien van Lizzie, was hij alles wat ze had.

De sfeer in huis bleef dagenlang gespannen, en toen wilde het toeval dat zij en Jack naar een party gingen bij een congreslid dat Jack kende, en dat Bill daar ook was. Ze hadden samen op college gezeten en hij was vergeten aan Maddy te vertellen dat hij erheen ging.

Toen Bill de kamer binnenkwam reageerde Jack onmiddellijk door Maddy zo hard in haar arm te knijpen dat die nog helemaal wit zag toen hij hem losliet. Maar de boodschap was duidelijk.

'Als je het lef hebt om met hem te praten, sleur ik je zo snel hier vandaan dat je niet weet wat je overkomt,' fluisterde hij in haar oor.

'Ik begrijp het,' fluisterde ze terug. Ze ontweek Bills blik om hem te laten weten dat ze niet met hem kon praten, en elke keer als hij in de buurt kwam, ging ze dicht bij Jack staan om hem gerust te stellen. Ze zag er bleek en nerveus uit en ze voelde zich de hele avond opgelaten. Toen Jack op een bepaald moment naar de wc ging, keek ze Bill smekend aan, en hij slenterde met een bezorgd gezicht langs haar heen. Hij had meteen gezien dat ze gespannen was.

'Ik mag niet met je praten... hij is laaiend...'

'Gaat het wel met je?' Hij was diepbedroefd voor haar. Hij had gezien wat er gebeurde en met opzet niets tegen haar gezegd.

'Ik ben oké,' zei ze en ze wendde zich af, maar Jack kwam net op het moment dat Bill bij haar wegliep terug, en hij begreep meteen wat er gebeurd was. Jack liep vastberaden op haar af en zei met op elkaar geklemde tanden en op een toon die haar bang maakte: 'We gaan. Pak je jas.'

Ze bedankte de gastvrouw vriendelijk, en een paar minuten later vertrokken ze. Ze waren de eersten die weggingen, maar het diner was al voorbij en er kwam geen commentaar op hun vroege vertrek. Jack had gezegd dat ze de volgende dag allebei een vroege bespreking hadden. Alleen Bill zag er wat overstuur uit toen ze weg waren, en hij wist dat hij niet kon bellen om te vragen hoe het met haar was. Jack begon in de auto al tegen haar uit te varen en ze kwam in de verleiding om uit de auto te springen en weg te rennen.

Jack was uitzinnig van woede vanwege Bill.

'Voor hoe stom hou je me verdomme eigenlijk? Ik heb je gezegd dat je niet met hem mag praten... Ik heb de blik in je ogen gezien toen je naar hem keek... Waarom heb je je rok niet opgetild, je slipje uitgetrokken en ermee naar hem gezwaaid?'

'Jack, alsjeblieft... we zijn vrienden, dat is alles. Dat heb ik je verteld. Hij rouwt om zijn vrouw. Ik ben met jou getrouwd. We zitten in dezelfde commissie. Meer is er niet.' Ze praatte zo rustig als ze maar kon, probeerde hem niet verder op te winden, maar het was hopeloos. Hij was ziedend.

'Dat is gelul, kreng dat je bent! Je weet verdomd goed wat je met hem doet, en ik ook. En heel verrekt Washington weet het waarschijnlijk ook. Wat voor een figuur sla ik daarbij? Ik ben goddomme niet blind, Maddy. Jezus, wat ik niet allemaal van je pik. Het is niet te geloven.' Ze zei geen woord meer terwijl ze naar huis reden, en Jack sloeg elke deur in huis met een klap dicht, maar haar raakte hij niet aan. Ze lag de hele nacht in elkaar gedoken in bed, doodsbang voor wat hij zou doen, maar hij deed niets. En de volgende ochtend was hij als een ijsberg toen ze koffie voor hem inschonk.

Hij gaf haar maar één waarschuwing. 'Als je ooit nog met hem praat gooi ik je de straat op, waar je thuishoort. Heb je me begrepen?' Ze knikte zwijgend, slikte haar tranen weg en was doodsbang bij het vooruitzicht. 'Ik pik dat gelazer niet langer. Je hebt me gisteravond vernederd. Je kon je ogen niet van hem afhouden, je leek verdomme wel een loopse teef.' Ze wilde hem tegenspreken en zichzelf verdedigen, maar ze durfde niet. Ze knikte alleen maar en reed in stilte met hem naar kantoor. Het enige verstandige dat ze nu kon doen was Bill bellen en tegen hem zeggen dat ze hem niet meer kon ontmoeten of met hem praten. Ze wist dat ze dat zou moeten doen. Maar hij was de levensdraad waar ze zich aan vasthield, de dunne draad tussen haar en de afgrond waarvoor ze zo bang was in te vallen. Wat het was, of waarom het zo was was haar niet helemaal duidelijk, maar ze wist wel dat ze een speciale band met hem had. En wat voor dreigementen Jack ook uitte, ze kon haar contact met Bill niet verbreken, om het even wat de prijs of het risico zou zijn. Wat ze deed was gevaarlijk, maar al hield ze zichzelf dat ernstig voor, ze wist heel zeker dat ze er nu niet meer mee kon stoppen.

17

Maddy was nog steeds uit de gratie bij Jack. Ze was in haar kantoor net met Bill aan het bellen, zoals ze nu iedere dag omzichtig deed, toen ze vanuit de redactiekamer een kreet hoorde. Ze luisterde even naar de geluiden buiten haar kantoor, en zei tegen Bill dat er iets gebeurd moest zijn.

'Ik bel je zo terug,' zei ze, hing toen op en haastte zich naar buiten om te kijken wat er aan de hand was. Iedereen verdrong zich om de monitor en eerst kon ze niet zien waarnaar ze keken. Maar toen ging er iemand opzij en kon ze het bulletin horen en zien dat alle andere uitzendingen op elk netwerk had onderbroken. President Armstrong was neergeschoten en was in kritieke toestand in allerijl per helikopter naar het marinehospitaal Bethesda gebracht.

'O mijn god... o mijn god...' fluisterde Maddy... Ze kon alleen maar aan de First Lady denken terwijl ze naar het scherm keek.

'Pak je jas!' schreeuwde de producer tegen haar. 'Er staat al een helikopter voor je op het vliegveld.' Een cameraman stond al klaar, iemand gaf haar haar jas en haar tas, en ze rende naar de lift zonder zich door wie dan ook te laten ophouden. In hetzelfde bulletin was bekendgemaakt dat de First Lady bij hem was. Zodra Maddy in de auto zat die haar naar het vliegveld moest brengen, belde ze met haar mobieltje naar kantoor. De producer zat al op haar telefoontje te wachten.

'Hoe is het gebeurd?' vroeg ze snel.

'Dat weten ze nog niet. Een of andere vent kwam uit de menigte stappen en schoot. Een van de jongens van de Geheime Dienst werd ook geraakt, maar tot nu toe is er nog niemand dood.' Tot nu toe. Daar ging het nu om.

'Gaat hij het halen?' Ze had haar ogen gesloten terwijl ze luisterde.

'Dat weten we ook nog niet. Het ziet er niet al te best uit. Alles zit onder het bloed op wat we te zien krijgen. Ze hebben het net allemaal in slow motion laten zien. Hij was handen aan het schudden toen ze een of andere volkomen onschuldige groep verlieten, en een knaap die eruitziet als een brave huisvader gaf hem de volle laag. Ze hebben hem. Hij zit nu in voorarrest, maar ze hebben zijn naam nog niet vrijgegeven.'

'Shit.'

'Hou contact. Pak alles wat je kunt. Dokters, verpleegkundigen, Geheime Dienst. De First Lady als ze je bij haar toelaten.' Hij wist dat ze bevriend waren, en in dit vak was geen enkele relatie heilig. Ze wist dat ze van haar verwachtten dat ze elke kans zou uitbuiten en die hoefde niet per se van goede smaak te getuigen. 'We hebben een ploeg klaarstaan die per auto naar je toe komt als je aan een pauze toe bent. Maar ik wil jou op deze zaak.'

'Ik weet het. Ik weet het.'

'En blijf van je telefoon af voor het geval we jou moeten bereiken.'

'Ik hou contact.' Ze zette de autoradio aan, maar op alle zenders was hetzelfde te horen, en na een heel korte aarzeling belde ze Bill om hem te laten weten waar ze heen ging. 'Ik kan niet lang praten,' verklaarde ze snel. 'Ik moet de lijn openhouden. Heb je het gehoord?'

'Ik heb het net op de radio gehoord. Mijn god, ik kan het niet geloven.' Het was weer net als met Kennedy, alleen was dit erger. Dit was niet gewoon politiek of geschiedenis. Dit ging over mensen die ze kende.

'Ik ben nu op weg naar Bethesda. Ik bel je wel.'

'Wees voorzichtig.' Dat was helemaal niet nodig. Ze liep geen gevaar. Maar hij zei het toch, en nadat ze hadden opgehangen staarde hij uit het raam en dacht aan haar.

De daaropvolgende vijf uur waren een compleet gekkenhuis. In het ziekenhuis had men voor de pers een met koorden omheinde ruimte gemaakt, en buiten stonden koffiestalletjes. De perschef kwam hen om het halfuur op de hoogte brengen. En ze probeerden allemaal elk mogelijk lid van het ziekenhuispersoneel te pakken te krijgen. Maar op dit moment was er geen nieuws, en geen verhaal.

De president was al sinds het middaguur in de operatiekamer en om zeven uur was hij er nog steeds. De kogel had zijn long doorboord en zijn nier en milt beschadigd. Er was heel wat op te lappen. Wonder boven wonder had de kogel zijn hart niet geraakt, maar hij had een aanzienlijke inwendige bloeding gehad. Niemand had de First Lady gezien. Ze wachtte in de recoverkamer op hem, en keek naar de operatie via een gesloten televisiecircuit. Er viel verder niets te zeggen tot hij uit de operatiekamer kwam en ze konden inschatten hoe hij eraan toe was. De dokters verwachtten dat hij daar nog wel tot middernacht zou zijn. Evenals Maddy.

Er waren meer dan honderd fotografen in de lobby. Ze zaten op banken en stoelen, of op hun cameratassen, en sommigen hingen op de grond in de hoeken. Overal lagen piepschuim bekertjes en zakken fastfood, en een groepje verslaggevers stond buiten te roken. Het leek wel een oorlogsgebied.

Maddy en de cameraman die haar was toegewezen hadden zich in een hoek van de kamer geïnstalleerd en ze praatten zachtjes met verslaggevers van andere omroepen en van vooraanstaande kranten die ze kenden.

Ze had buiten, voor het ziekenhuis, een stuk gedaan voor het nieuws van vijf uur, en om zeven uur filmden ze haar in een ruimte in de lobby die men hen toegewezen had. Elliott Noble was terug in de studio waar hij een solo deed en geregeld contact met haar hield. Ze deed nog een stuk voor het nieuws van elf uur, maar behalve wat men hun had verteld, viel er niet veel te zeggen. De dokters die de president behandelden waren voorzichtig hoopvol.

Het was bijna middernacht toen Jack haar op haar mobieltje belde. 'Kun je ons niet iets interessanters geven, Mad? Jezus, we draaien allemaal hetzelfde saaie materiaal. Heb je geprobeerd met de First Lady te praten?'

'Ze wacht buiten de operatiekamer op hem, Jack. Buiten de Geheime Dienst en het ziekenhuispersoneel is nog niemand naar binnen geweest om haar te spreken.'

'Trek dan een witte jas aan, verdomme.' Hij oefende altijd druk op haar uit voor meer en beter.

'Ik denk niet dat er iemand is die meer weet dan wij. In dit stadium ligt het in Gods handen.' Het was nog niet te zeggen of hij het zou overleven; Jim Armstrong was geen jonge man. Hij was al eens eerder beschoten, maar toen had de kogel hem alleen geschampt.

'Ik neem aan dat je daar vannacht blijft,' zei Jack op scherpe toon. Het was meer een opdracht dan een vraag, maar dat was ze al van plan geweest.

'Ik wil hier zijn als er iets gebeurt. Ze geven een persconferentie als hij uit de operatiekamer komt. Ze hebben beloofd dat een van de chirurgen erbij zal zijn.'

'Bel me als er iets bijzonders gebeurt. Ik ga nu naar huis.' Hij was nog op kantoor, net als het grootste deel van het personeel. Het was een eindeloze dag geweest en het zag ernaar uit dat het een lange nacht ging worden. Maar als de president niet zou herstellen, zouden de dagen hierna nog erger zijn. Maddy hoopte voor de First Lady dat hij het zou halen. Ze konden nu niets anders doen dan bidden. Het was in handen van de goden en de dokters.

Nadat Jack had gebeld zat Maddy nog een poosje koffie te drinken. Ze had liters op en de hele dag nauwelijks gegeten. Maar ze was te neerslachtig over het gebeurde om honger te hebben.

Even later belde ze Bill, en terwijl ze de telefoon liet overgaan, vroeg ze zich af of hij al zou slapen. Eindelijk nam hij op en tot haar opluchting klonk hij niet slaperig.

'Was je al naar bed?' vroeg ze aarzelend. Hij herkende haar stem onmiddellijk en was verheugd dat ze hem belde. Hij had al haar uitzendingen vanuit het ziekenhuis gezien en de tv aan laten staan voor het geval ze weer te zien zou zijn.

'Sorry, ik stond onder de douche. Ik hoopte al dat je me zou bellen. Hoe gaat het daar?'

'Er gebeurt niet veel,' zei ze. Ze klonk vermoeid maar blij dat ze met hem kon praten. 'We hangen maar wat rond en wachten. Hij zal nu wel gauw uit de operatiekamer komen. Ik moet steeds aan Phyllis denken.' Maddy wist hoeveel ze van haar man hield. Dat wisten ze allemaal. Daar maakte ze geen geheim van. Ze waren bijna vijftig jaar getrouwd, en Maddy moest er niet aan denken dat het op deze manier voor hen zou eindigen.

'Ik neem aan dat je haar nog niet hebt gezien?' vroeg Bill, maar hij had de First Lady in geen enkele uitzending op geen enkel net gezien.

'Ze is ergens boven. Ik wou dat ik haar kon spreken, niet voor ons, maar gewoon om haar te laten weten dat we aan haar denken,' antwoordde Maddy.

'Dat weet ze heus wel. God, je vraagt je af hoe zoiets kan gebeuren. Ondanks alle veiligheidsmaatregelen gebeurt het toch van tijd tot tijd. Ik heb de originele band in slow motion gezien. Die vent stapte gewoon naar voren en schoot. Hoe gaat het met die gewonde man van de Geheime Dienst?'

'Ze hebben hem vanmiddag geopereerd en ze zeggen dat zijn toestand ernstig, maar stabiel is. Hij heeft geluk gehad.'

'Ik hoop dat Jim dat ook heeft,' zei Bill ernstig. 'Hoe is het met jou? Je moet doodop zijn.'

'Daar ben ik niet ver meer vanaf. We hebben hier de hele middag rondgehangen en gewacht op wat er ging gebeuren.' Ze moesten allebei aan Dallas en aan John Kennedy denken. Ze was toen nog niet geboren, maar ze had alles wat erover uitgezonden was gezien, en Bill was toen student geweest.

'Wil je dat ik je wat te eten breng?' vroeg hij met een bezorgde stem, en ze moest glimlachen om het voorstel.

'Er zijn hier denk ik tweeduizend donuts en al het fastfood van Washington. Maar bedankt voor het aanbod.' Ze zag een groepje dokters in de richting van de microfoon lopen en zei tegen hem dat ze moest gaan.

'Bel me als er iets gebeurt. Je hoeft niet bang te zijn dat je me wakker maakt. Ik ben hier als je me nodig hebt.' Een heel verschil met Jack, die alleen maar klaagde dat hun uitzendingen te saai waren.

Een van de dokters droeg een operatiemuts, papieren slippers over zijn schoenen en een groen operatieschort, en Maddy vermoedde terecht dat hij net uit de operatiekamer kwam toen hij het podium op stapte dat in de lobby was geplaatst. Onmiddellijk verdrongen alle nieuwsploegen zich om hem heen.

'We hebben geen schokkende mededelingen,' zei hij met een ernstig gezicht, terwijl alle camera's in de ruimte zich op hem richtten, 'maar we hebben reden tot optimisme. De president is een sterke, gezonde man, en volgens ons is de operatie geslaagd. Voor het moment hebben we alles gedaan wat we kunnen, en we zullen u de hele nacht via bulletins van zijn vorderingen op de hoogte houden. Hij is op dit moment onder zware verdoving. Mevrouw Armstrong heeft me gevraagd u allen te bedanken. Ze zei dat ze het heel vervelend vond,' zei hij met een vermoeide glimlach, 'dat u allemaal hier moet slapen. Ze wilde dat dat niet nodig was. Dat was het voor nu,' zei hij, en hij verliet het podium zonder verder commentaar. Ze hadden al eerder te horen gekregen dat er geen vragen gesteld mochten worden. Hij had hun alles verteld wat de dokters zelf wisten. De rest was in Gods handen.

Haar mobieltje ging meteen nadat de dokter vertrokken was. Het was Jack. 'Maak een interview met hem.'

'Dat gaat niet, Jack. Ze hebben ons al verteld dat hij dat niet doet. De man is twaalf uur in de operatiekamer geweest, en ze vertellen ons alles wat ze weten.'

'Om de donder niet. Ze vertellen alleen maar wat ze kwijt willen. Voor hetzelfde geld is hij hersendood.'

'Wat vind jij dan dat ik moet doen? Door de verwarmingsbuizen naar Armstrongs kamer kruipen?' Ze was moe en het ergerde haar dat hij zo onredelijk en veeleisend was. Ze zaten allemaal in hetzelfde schuitje. Ze moesten wachten op de informatie die ze kregen, en door de dokters te bestoken kwamen ze heus niet meer te weten.

'Doe niet zo bijdehand, Mad,' zei Jack, en hij klonk geïrriteerd. 'Wil je onze kijkers in slaap laten vallen, of werk je soms voor een andere omroep?'

'Je weet wat hier gebeurt. We krijgen allemaal dezelfde stof,' zei ze geërgerd.

'Dat bedoel ik. Zorg dat je wat anders krijgt.' Hij hing op zonder gedag te zeggen en een verslaggever van een concurrerende omroep glimlachte en haalde meevoelend zijn schouders op.

'Ik krijg hetzelfde geëmmer van het hoofd van onze redactie. Als ze zo slim zijn, waarom komen ze het hier dan niet zelf doen?'

'Ik zal eraan denken dat de volgende keer voor te stellen.' Maddy glimlachte terug en ging met haar jas over zich heen in een stoel op de volgende mededeling voor de pers zitten wachten.

Om drie uur in de morgen kwam een aantal dokters bij hen terug, en degenen die sliepen werden wakker om te horen wat ze te vertellen hadden. Het was eigenlijk hetzelfde verhaal. De president ging niet achteruit. Hij was bij bewustzijn, zijn toestand was nog steeds kritiek, en zijn vrouw was bij hem.

Het was een lange nacht, en ondanks het feit dat er om vijf uur weer een communiqué kwam, kregen ze tot zeven uur 's ochtends van niemand iets van enige betekenis te horen.

Maddy was toen wakker en zat koffie te drinken. Ze had bij stukjes en beetjes ongeveer drie uur geslapen, en ze was stijf van het opgerold in een stoel liggen de hele nacht. Het was net zoiets als tijdens een sneeuwstorm de nacht op een vliegveld doorbrengen.

Maar het nieuws om zeven uur was tenminste wat beter. Ze erkenden dat hij zich niet goed voelde en veel pijn had, maar hij had tegen zijn vrouw geglimlacht, en hij had het volk bedankt. Zijn dokters waren buitengewoon tevreden over hem. Ze durfden nu ook te zeggen dat ze alle reden hadden om te denken dat hij het zou halen, tenzij er complicaties zouden optreden.

Een halfuur later werd de identiteit van de man die op hem geschoten had door het Witte Huis vrijgegeven. Hij werd nu aangeduid met 'de verdachte' hoewel het halve land de herhalingen had gezien van de band die duidelijk maakte dat hij de president had neergeschoten. De cia dacht niet dat er sprake was van een complot om de president te vermoorden. De zoon van de verdachte was die zomer in Irak gesneuveld, en hij vond dat de president daarvoor verantwoordelijk was. De man had geen strafblad, er was geen sprake van geweld of van psychische problemen in het verleden, maar hij had zijn enig kind verloren in een oorlog die hij niet begreep en die hem niet interesseerde, en was sindsdien depressief geweest. Hij zat in voorarrest en werd zorgvuldig bewaakt. De rest van zijn familie was geschokt. Zijn vrouw was blijkbaar hysterisch. Hij was tot aan dat moment een gewaardeerd lid van de gemeenschap geweest en een redelijk succesvol accountant. Maddy werd er verdrietig van.

Ze stuurde via een van de perschefs een briefje naar Phyllis Armstrong om haar te laten weten dat ze er was en voor haar bad. Ze was stomverbaasd toen ze een paar uur later een briefje terugkreeg. Ze had maar een paar woorden opgeschreven: 'Dank je, Maddy. Het gaat goddank wat beter met hem. Liefs, Phyllis.' Maar Maddy was enorm geroerd door het feit dat ze de tijd had genomen om het te schrijven.

Maddy was om twaalf uur 's middags weer in de uitzending met het laatste nieuws: de president rustte en had geen pijn meer, en hoewel zijn toestand nog kritiek was, hadden de artsen goede hoop dat hij binnenkort buiten levensgevaar zou zijn.

'Als je me niet heel gauw iets interessants geeft,' zei Jack toen hij haar na de uitzending belde, 'stuur ik Elliott om het te doen.'

'Als hij iets anders kan krijgen dan de rest van ons, moet je hem beslist sturen,' zei ze, en ze klonk uitgeput. Deze keer was ze te moe om zich iets aan te trekken van Jacks dreigementen en beschuldigingen.

'Je uitzendingen zijn slaapverwekkend,' zei hij beschuldigend.

'Ik zit vast aan wat ze ons geven, Jack. Niemand anders krijgt iets beters.' Maar dat was voor Jack geen reden om haar niet om de paar uur te bellen en tegen haar te klagen. En toen Bill haar om één uur belde, was ze opgelucht hem te horen.

'Wanneer heb je voor het laatst gegeten?' vroeg hij, oprecht bezorgd.

'Dat kan ik me niet herinneren,' zei ze glimlachend. 'Ik ben zo moe dat ik geen honger heb.'

Hij bood niet aan langs te komen. Hij kwam gewoon twintig minuten later opdagen met een club sandwich, wat fruit en een paar flesjes frisdrank. Toen hij verscheen en zijn weg zocht tussen de drommen verslaggevers in de lobby tot hij haar gevonden had, haar dwong om te gaan zitten en te eten terwijl hij toekeek, leek het wel of het Rode Kruis was gearriveerd.

'Dit is niet te geloven.' Ze grijnsde breeduit. 'Ik besefte niet eens dat ik zo'n honger had. Dank je, Bill.'

'Het geeft me het gevoel dat ik me nuttig maak.' Hij was verbaasd over het aantal mensen dat daar was: verslaggevers, cameralieden, geluidsmannen en producers liepen allemaal rond in de lobby van het ziekenhuis. Ze stroomden af en toe naar buiten waar de busjes van het nieuws kriskras geparkeerd stonden. Het zag eruit als een rampgebied, wat het ook was. Het deed hem genoegen dat ze de hele sandwich opat. 'Hoe lang moet je hier nog blijven?'

'Tot hij buiten gevaar is, of tot wij erbij neervallen, het ligt eraan wat het eerste gebeurt. Jack heeft gedreigd dat hij Elliott hierheen stuurt om me te vervangen, omdat mijn uitzendingen zo saai zijn. Maar daar kan ik niet veel aan doen.' En terwijl ze dat zei stapte de perschef weer het podium op. Iedereen kwam snel overeind en drong naar voren, en Maddy moest met hen mee.

Deze keer zeiden ze dat het een lang en moeizaam proces ging worden, en de perschef opperde dat sommigen van hen misschien door collega's afgelost zouden willen worden. De president herstelde goed. Er hadden zich geen complicaties voorgedaan en ze hadden goede reden om te geloven dat zijn vooruitgang door zou zetten.

'Kunnen we hem zien?' schreeuwde iemand.

'De komende dagen niet,' antwoordde de perschef. 'En mevrouw Armstrong? Kunnen we met haar praten?'

'Nog niet. Ze heeft haar mans zijde geen moment verlaten en ze blijft hier tot hij herstelt. Op dit moment slaapt ze, en hij ook. Misschien zou u ook wat slaap moeten zien te krijgen,' zei de perschef met de eerste glimlach die ze in vierentwintig uur hadden gezien. Toen ging hij weg en beloofde over een paar uur weer terug te komen. Maddy zette haar microfoon uit en keek Bill aan. Ze was zo moe dat ze nauwelijks uit haar ogen kon kijken.

'Wat ga je nu doen?' vroeg hij haar.

'Ik zou er mijn rechterarm voor overhebben als ik nu naar huis mocht en kon gaan douchen, maar Jack zou me waarschijnlijk vermoorden als ik hier wegging.'

'Kan hij geen vervanger voor je sturen?' Het leek onmenselijk haar hier te laten blijven.

'Dat zou kunnen, maar ik denk niet dat hij het doet. Nog niet in ieder geval. Jack wil me hier hebben. Maar ik doe niets wat een ander niet ook zou kunnen. Je hebt gehoord wat ze ons vertellen. Het is nogal standaard. Het is zorgvuldig samengesteld. Ze vertellen ons wat ze ons willen laten weten, maar als ze de waarheid spreken, gaat het kennelijk goed met hem.'

'Geloof je niet wat ze zeggen?' Bill was verbaasd over haar scepticisme, maar het was haar werk om zo te zijn, en uit te vissen of er iets niet klopte in hun verhaal. Daar was ze goed in, en daarom wilde Jack dat ze daar bleef.

'Ja, ik geloof het,' zei ze redelijk, 'maar hij zou net zo goed al dood kunnen zijn.' Het was een vreselijk iets om te zeggen, maar het was zeker mogelijk. 'Ik denk niet dat ze hierover zouden liegen tenzij het voor de veiligheid van het land is. In dit geval denk ik dat ze tamelijk eerlijk zijn. Dat hoop ik tenminste.'

'Ik ook,' zei Bill vurig.

Hij bleef nog een halfuurtje bij haar en vertrok toen. Om drie uur liet Jack haar eindelijk gaan. Hij zei dat ze naar huis moest gaan om zich om te kleden, en dan terug moest komen naar de studio voor de uitzending van vijf uur. Ze zou dus geen tijd hebben voor een dutje. Hij had haar al gezegd dat ze na het nieuws van halfacht terug moest naar het ziekenhuis. Toen ze naar huis ging en zich omkleedde in een donkerblauw broekpak wist ze dat ze kon slapen op een van de veldbedden voor de pers in het ziekenhuis. Ze wankelde bijna toen ze bij de kapper en bij make-up aankwam. Elliott Noble zat er ook, en hij keek haar vol bewondering aan.

'Ik weet niet hoe je het klaarspeelt, Maddy. Als ik de afgelopen zevenentwintig uur in dat ziekenhuis was geweest, hadden ze me op een brancard weg kunnen dragen. Je hebt het geweldig gedaan.' Echter niet volgens haar man. Maar ze was geroerd door het compliment, en ze wist dat ze het verdiend had.

'Ik denk dat ik er gewoon aan gewend ben. Ik doe dit al heel lang.' Het gaf hun meer het gevoel collega's te zijn en ze vond hem een beetje sympathieker. Hij was tenminste voor een keer aardig tegen haar geweest.

'Hoe denk je dat de president er werkelijk aan toe is?' vroeg hij op gedempte toon.

'Ik denk dat ze ons deze keer waarschijnlijk de waarheid vertellen,' antwoordde ze. En op de een of andere manier kwam ze, met zijn hulp, door de uitzendingen van vijf uur en halfacht heen, en was ze om kwart over acht weer in het ziekenhuis, zoals Jack haar bevolen had. Hij was tussen de twee uitzendingen bij haar binnengelopen, fris en uitgerust, en gaf haar een heel stel nieuwe opdrachten, instructies en kritische opmerkingen. Hij vroeg niet eens of ze moe was. Dat kon hem ook niet schelen. Dit was een crisis en zij moest leveren. Maar ze stelde hem nooit teleur. En hoewel hij dat niet liet blijken, alle anderen deden dat wel. Ze was een van de weinige oudgedienden van de eerste avond toen ze terugkwam in het ziekenhuis. De meeste andere omroepen hadden hun mensen door nieuwe ploegen vervangen, en zij had een nieuwe cameraman en een nieuwe geluidsman. Iemand kreeg medelijden met haar en bracht haar een veldbed in de lobby, zodat ze tussen de perscommuniqués door wat slaap kon krijgen. Toen ze dat door de telefoon aan Bill vertelde, drong hij erop aan dat ze het zou gebruiken.

'Je wordt nog ziek als je niet een beetje slaap krijgt,' zei hij. 'Heb je vanavond gegeten?'

'Ik heb tussen de uitzendingen gegeten, in mijn kantoor.'

'Iets voedzaams, hoop ik.' Ze grinnikte om wat hij zei. Hij had nog veel te leren over haar werk.

'Gezonde voeding feitelijk. Pizza en donuts. Standaardkost voor verslaggevers. Ik zou ontwenningsverschijnselen krijgen als ik dat niet at. Ik eet alleen echt voedsel als we naar een diner gaan.'

'Wil je dat ik je iets breng?' vroeg hij hoopvol, maar ze was te moe om hem te zien.

'Ik denk dat ik op mijn veldbed duik en een paar uurtjes probeer te slapen. Maar in ieder geval bedankt. Ik bel je morgenochtend, tenzij er hier iets belangrijks gebeurt.' Maar er gebeurde niets. Het was een rustige nacht, en in de morgen ging ze naar huis om te douchen en zich om te kleden.

Ze was uiteindelijk vijf dagen in het ziekenhuis, en op de laatste dag kon ze eindelijk een paar minuten naar Phyllis, hoewel niet voor een interview. De First Lady had haar laten halen en ze babbelden in de gang voor de kamer van de president, met mensen van de Geheime Dienst om hen heen. De president werd streng bewaakt. Ze namen geen enkel risico, ook al was zijn aanvaller gearresteerd. Maddy kon zich voorstellen dat ze zich schuldig voelden omdat ze de kogel niet hadden tegengehouden.

'Houdt u het nog wel vol?' vroeg Maddy, duidelijk bezorgd, aan de First Lady. Ze leek wel honderd, en ze droeg een ochtendjas van het ziekenhuis over een lange broek en een sweater. Maar ze glimlachte om Maddy's vraag.

'Misschien wel beter dan jij. Ze zorgen heel goed voor ons. Die arme Jim voelt zich ellendig, maar hij is een stuk beter. Dit valt een beetje zwaar op onze leeftijd.'

'Ik vind het zo erg wat er gebeurd is,' zei Maddy vol medeleven. 'Ik heb me de hele week zorgen gemaakt over u. Iedereen zorgt voor hem, maar ik wist niet hoe het met u was.'

'Het was een hele schok, op z'n zachtst gezegd. Maar we komen er wel doorheen. Ik hoop dat jullie allemaal gauw naar huis kunnen.'

'Ik ga vanavond al naar huis.' De perschef had hen meegedeeld dat de toestand van de president niet meer kritiek was, en iedereen in de lobby had gejuicht bij dat nieuws. De meesten hadden daar dagenlang gezeten, en ze waren zo opgelucht dat sommigen zelfs moesten huilen. Maddy was de enige die er al sinds het begin was, en iedereen bewonderde haar daarvoor.

Toen ze die avond thuiskwam, zat Jack naar concurrerende omroepen te kijken. Hij keek even op, maar hij stond niet eens op van de bank om haar te begroeten. Hij was zelfs niet dankbaar voor wat ze hem de afgelopen vijf dagen had gegeven. Haar leven, haar ziel, haar geest. Hij vertelde haar ook niet dat zij de hoogste kijkcijfers van alle omroepen hadden, maar dat had ze al van de producer gehoord. Het was haar gelukt een reportage te maken over de tientallen mensen die naar andere ziekenhuizen waren overgebracht om een hele verdieping vrij te maken voor de president, zijn medische staf en de Geheime Dienst. Ze hadden zich allen gewillig en opgewekt laten verplaatsen. Ze waren blij iets voor hem te kunnen doen, en er werd hun verteld dat hun verblijf in een ander ziekenhuis door het Witte Huis betaald zou worden. Geen van allen was erg ziek. Ze waren allemaal aan de beterende hand, het was dus geen probleem hen te verhuizen.

'Je ziet eruit als een ouwe dweil, Mad,' was alles wat hij zei, en dat was waar. Ze zag er afgepeigerd uit. Het was haar gelukt om er tijdens de uitzending goed uit te zien, maar haar gezicht was afgetobt en bleek, en ze had diepe kringen onder haar ogen.

'Waarom ben je aldoor zo kwaad op me?' Ze keek hem onzeker aan. Toegegeven, ze had de laatste maanden dingen gedaan die hem boos hadden gemaakt. Haar reportages, haar relatie met Lizzie en haar gesprekken met Bill. Maar haar echte misdrijf was dat ze zich minder door hem liet overheersen, en daarvoor haatte hij haar. Dokter Flowers had haar daarvoor gewaarschuwd. Ze had gezegd dat hij dat niet prettig zou vinden en ze had gelijk gehad. Het was heel bedreigend voor hem. Maar toen de gedachte dat hij haar haatte bij Maddy opkwam, moest ze ineens denken aan wat Janet McCutchins vier maanden geleden tegen haar had gezegd. Ze zei toen dat haar man haar haatte, en Maddy had geweigerd dat te geloven. Maar nu geloofde ze het van Jack. Hij gedroeg zich er in ieder geval wel naar.

'Ik heb redenen om kwaad op je te zijn,' zei hij koel. 'Je hebt me de laatste maanden op alle mogelijke manieren bedrogen, Mad. Je mag blij zijn dat ik je nog niet ontslagen heb.' Dat nog was bedoeld om haar angst aan te jagen en haar het gevoel te geven dat hij dat elk moment zou gaan doen. En hij zou het kunnen doen. Maar ze voelde alleen maar een soort spanning. Het was zo moeilijk hem het hoofd te bieden en de gevolgen daarvan te accepteren. Maar de laatste tijd had ze het gevoel dat ze dat moest. Het feit dat ze Lizzie had gevonden en Bill had leren kennen, had haar op de een of andere manier veranderd. Ze had het gevoel dat ze niet alleen haar dochter maar ook zichzelf had gevonden. En het was duidelijk dat Jack daar niet blij mee was. Toen ze die avond naar bed gingen praatte hij niet eens tegen haar, en de volgende ochtend was hij ijzig tegen haar.

Jack was tegenwoordig harder voor haar dan ooit, en hij wisselde constante kritiek af met een koele behandeling. Hij had heel weinig aardigs tegen haar te zeggen, en het kon haar niet zoveel schelen. Ze vond steun bij Bill elke keer als ze met elkaar praatten. Op een avond toen Jack uit was, ging ze weer naar Bill om bij hem te eten. Deze keer had hij een biefstuk voor haar gebakken omdat hij vond dat ze nog steeds te hard werkte en wel wat echt voedsel kon gebruiken. Maar het beste voedsel dat hij haar gaf was de zorg en de kennelijke genegenheid waarmee hij haar overlaadde.

Ze praatten een poosje over de president. Hij lag inmiddels twee weken in het ziekenhuis en zou over een paar dagen naar huis gaan. Maddy en een paar andere bekende verslaggevers mochten hem kort interviewen, en hij zag er mager en uitgeput uit. Maar hij was in een uitstekend humeur, en bedankte iedereen voor hun toewijding en hun vriendelijkheid. Ze had Phyllis ook geïnterviewd, die al even hoffelijk was.

Het waren een paar opmerkelijke weken geweest, en Maddy was blij met de reportages die ze voor hun kijkers hadden gemaakt, ook al was Jack dat niet. Ze had zelfs het respect van haar co-presentator, Elliott Noble, gewonnen. Hij vond haar een buitengewoon goede verslaggever en dat vonden alle anderen bij de omroep ook.

Bill keek haar met een blik vol tederheid en bewondering aan, toen ze na het eten in zijn keuken zaten. 'En, wat ga je nu doen om jezelf bezig te houden?' De president werd niet elke dag neergeschoten, en hierna zou al het andere een anticlimax lijken.

'Ik bedenk wel iets. Ik moet nog een flat voor Lizzie zoeken.' Het was begin november. 'Ik heb nog een maand om dat te doen.'

'Misschien kan ik er een paar met je gaan bekijken.' Hij had het niet meer zo druk, nu zijn boek af was. Hij had het er ook over weer les te gaan geven. Hij had aanbiedingen gekregen van zowel Yale als Harvard. Maddy was blij voor hem, maar ze wist dat ze verdrietig zou zijn als hij Washington verliet. Hij was hier haar enige vriend. 'Dat zal niet voor september volgend jaar zijn,' stelde hij haar gerust. 'Ik dacht begin volgend jaar eens een poging te wagen met een nieuw boek. Misschien dat het deze keer fictie wordt.' Ze was enthousiast voor hem, maar ze had tegelijkertijd het gevoel dat ze niet met haar eigen leven bezig was. Ze begon steeds meer te beseffen hoe wreed Jack was, en het enige dat ze deed was het hoofd boven water houden. Maar Bill oefende geen druk op haar uit. Dokter Flowers had gezegd dat ze iets zou ondernemen als ze eraan toe was, en dat het jaren kon duren voor ze zich tegen hem zou verzetten. Bill had zich er bijna in geschikt, hoewel hij zich zorgen maakte om haar. Maar die twee weken in het ziekenhuis hadden haar tenminste bij Jack uit de buurt gehouden, en ze had het te druk gehad om zich met hem bezig te houden, hoewel hij voortdurend door haar mobieltje tegen haar aan het schreeuwen was geweest. Bill kon het altijd aan haar stem horen als hij had gebeld. Alles was altijd haar schuld. Het was je reinste Gaslight.

'Wat ga je met Thanksgiving doen?' vroeg Bill haar na het eten.

'Niets bijzonders. We gaan dan meestal naar Virginia. Geen van ons beiden heeft familie. Soms gaan we naar de buren. En jij, Bill?'

'We gaan ieder jaar naar Vermont.' Ze wist dat het deze keer moeilijk voor hem zou zijn. Het werd zijn eerste Thanksgiving zonder zijn vrouw, en uit hun gesprekken wist ze dat hij ertegen opzag.

'Ik wou dat ik Lizzie kon uitnodigen, maar dat kan niet. Ze gaat voor Thanksgiving naar haar favoriete pleegouders. Ze schijnt zich er goed bij te voelen.' Niettemin was het een teleurstelling voor Maddy dat ze hun eerste Thanksgiving niet samen konden vieren, maar ze hadden geen keus.

'En jij? Zul jij je goed voelen?' vroeg hij op bezorgde toon.

'Ik denk het wel.' Maar ze was er niet zo zeker van. Ze had er met dokter Flowers over gesproken, en die had haar gesmeekt naar een praatgroep voor mishandelde vrouwen te gaan. Maddy had beloofd dat ze dat zou doen. Het begon vlak na Thanksgiving.

Maddy zag Bill nog de dag voor ze vertrokken en ze waren alle twee in een sombere stemming. Hij vanwege zijn vrouw, zij omdat ze met Jack mee moest en omdat hun relatie zo gespannen was. Die leek onder stroom te staan door allerlei verborgen gevoelens. Jack hield haar nauwlettend in de gaten. Hij vertrouwde haar niet meer. Hij had haar niet meer met Bill betrapt, en Bill belde haar alleen nog op haar mobieltje. Het laatste wat hij wilde was haar nog meer problemen bezorgen.

De dag voor Thanksgiving ging ze naar zijn huis. Hij zette thee voor haar en zij had koekjes meegebracht en ze zaten in zijn gezellige keuken te babbelen. Het was een stuk kouder geworden en hij vertelde haar dat het in Vermont al gesneeuwd had, en dat zijn kinderen en kleinkinderen plannen hadden om te gaan skiën.

Ze bleef zo lang mogelijk bij hem, en zei ten slotte dat ze terug moest naar kantoor.

'Pas goed op jezelf, Maddy,' zei hij welgemeend, en uit zijn ogen spraken gevoelens voor haar die niet onder woorden gebracht konden worden. Ze wisten beiden dat dat verkeerd zou zijn. Uit respect voor elkaar hadden ze geen van beiden ooit iets gedaan waarvan ze spijt konden krijgen. Wat het ook was dat ze voor elkaar voelden, het werd niet verklaard en niet uitgesproken. Alleen bij dokter Flowers vroeg ze zich af wat ze voor hem voelde. Ze hadden een vreemde relatie, maar toch wist ze dat ze zich er allebei op verlieten. Ze waren als twee overlevenden van zinkende schepen die elkaar in woelig water hadden ontmoet. Ze klemde zich nu, voor ze wegging, aan hem vast en hij omarmde haar zoals een vader zijn kind zou omarmen, met sterke armen en een liefhebbend hart, en hij eiste niets van haar.

'Ik zal je missen,' zei hij alleen. Ze wisten dat ze tijdens het weekend niet met elkaar konden praten. Jack zou achterdochtig worden als hij haar op haar mobieltje belde, en zij durfde hem niet te bellen.

'Ik bel wel als hij gaat paardrijden of zo. Probeer niet al te triest te zijn,' zei ze, bezorgd om hem. Ze wist hoe moeilijk het zou zijn om Thanksgiving te vieren zonder Margaret. Maar hij dacht nu niet aan zijn vrouw, alleen aan Maddy.

'Ik weet dat het moeilijk zal zijn, maar het is fijn de kinderen te zien.' En toen, zonder erbij na te denken, kuste hij haar boven op haar hoofd, en hield haar nog even vast. Toen ze die middag uit elkaar gingen waren ze alle twee bedroefd over wat ze eens hadden gehad, iets wat niet meer terug zou komen. En toen Maddy wegreed was ze in stilte dankbaar voor het feit dat ze tenminste elkaar hadden. Ze kon alleen maar God danken voor hem.

18

De feestdagen die ze met Jack in Virginia doorbracht verliepen moeilijk en waren vol stress. Hij had bijna constant een slecht humeur en sloot zich vaak op in zijn werkkamer voor telefoontjes die zij kennelijk niet mocht horen. Deze keer wist ze dat die niet met de president konden zijn, want die was nog aan het herstellen, en de vice-president reisde op dit moment door het land. Met hem had Jack trouwens nooit veel contact gehad. Hij onderhield betrekkingen met de president en met niemand anders.

En toen ze een keer, in de veronderstelling dat Jack niet thuis was, de telefoon oppakte om Bill te bellen, hoorde ze hem met een vrouw praten. Ze hing onmiddellijk op zonder te luisteren naar wat ze zeiden. Maar het zette haar wel aan het denken. Hij had heel snel een verklaring gehad voor de foto van hem en de vrouw met wie hij bij Annabel's in Londen was geweest, maar hij was de laatste maand heel afstandelijk ten opzichte van haar geweest, en vrijen deden ze bijna nooit meer. Dat was in zeker opzicht een opluchting, maar het verbaasde haar. Zolang ze getrouwd waren, was zijn seksuele begeerte gretig en onverzadigbaar geweest. En nu leek hij geen interesse in haar te hebben, behalve als hij iets te klagen had of haar beschuldigde van iets wat ze volgens hem had misdaan.

Het lukte haar om Lizzie op Thanksgiving Day te bellen, en Bill de dag daarop, toen Jack naar een van de buren was om over hun paarden te praten. Bill zei dat de feestdagen moeilijk waren geweest, maar het skiën was geweldig, dus dat was tenminste iets. Hij had met de kinderen de kalkoen klaargemaakt. Maddy en Jack hadden die van hun in ijzige stilte gegeten, maar toen ze met hem probeerde te praten over hun gespannen verhouding, scheepte hij haar af met de mededeling dat ze het zich verbeeldde. Maar ze wist dat dat niet het geval was. Ze was nog nooit zo ongelukkig geweest, behalve toen Bobby Joe haar mishandelde. In sommige opzichten was het nu niet anders, het was alleen subtieler, maar net zo pijnlijk en verwarrend en akelig.

Ze voelde zich opgelucht toen ze eindelijk in het vliegtuig stapten om naar huis te gaan. Jack reageerde op argwanende toon met de vraag: 'Is er een speciale reden waarom je zo blij bent om naar huis te gaan?'

En zij scheepte hem af met: 'Nee, ik wil gewoon weer graag aan het werk.' Ze wilde geen ruzie met hem, maar hij zat kennelijk te popelen om er een te beginnen.

'Zit er in Washington iemand op je te wachten, Mad?'vroeg hij vals, en Maddy keek hem wanhopig aan.

'Er is niemand. Jack. Ik hoop dat je dat weet.'

'Ik ben er niet meer zo zeker van wat ik van je weet. Maar ik zou erachter kunnen komen als ik dat wilde,' zei hij, en zij gaf geen antwoord. Voorzichtigheid was de moeder der wijsheid. Zwijgen de enige keus.

De volgende dag ging ze na haar werk naar de praatgroep voor mishandelde vrouwen zoals ze dokter Flowers had beloofd. Ze wilde eigenlijk niet, het klonk zo deprimerend. Tegen Jack had ze gezegd dat ze naar een vergadering van de commissie van de First Lady ging. Ze wist niet zeker of hij haar geloofde, maar hij zei deze keer niets, en bovendien had hij zelf plannen. Hij zei dat hij na het werk een zakelijk gesprek had met wat mensen.

Maar Maddy voelde zich weer gedeprimeerd toen ze het huis binnenging waar de groep samenkwam. Het was een krakkemikkig gebouw in een armoedige buurt, en ze wist zeker dat het vol zou zitten met saaie, zeurderige vrouwen. Ze was helemaal niet in de stemming voor zoiets. Maar ze was verbaasd toen ze de vrouwen zag binnenkomen, in spijkerbroek, in mantelpakjes, sommigen waren jong, sommigen knap, en anderen alledaags en onaantrekkelijk. Het was een bonte verzameling, maar de meesten leken intelligent en interessant, en sommigen waren heel levendig. Toen de leidster van de groep binnenkwam en ging zitten, keek ze Maddy met een warme blik aan.

'We gebruiken hier alleen onze voornaam,' legde ze uit. 'En als we elkaar herkennen, praten we daar niet over. We groeten elkaar niet als we elkaar op straat tegenkomen. We vertellen aan niemand wie we gezien hebben of wat we gehoord hebben. Wat we hier zeggen blijft binnen deze vier muren. Het is belangrijk dat we ons hier veilig voelen.' Maddy geloofde haar en ze knikte.

Ze namen plaats op de versleten stoelen en stelden zich voor met hun voornaam. Een paar schenen elkaar al te kennen van eerdere bezoeken aan de groep. Er waren meestal twintig vrouwen, soms meer, soms minder, legde de leidster uit. Ze kwamen twee keer per week bij elkaar, en Maddy kon zo vaak komen als ze wilde. Het was een open inschrijving. Er stond een koffiepot in de hoek en iemand had koekjes meegebracht.

En stuk voor stuk begonnen ze te praten. Ze vertelden over wat ze deden, wat er in hun leven gebeurde, waar ze zich zorgen over maakten of bang voor waren en waar ze blij mee waren. Sommigen leefden in angstaanjagende situaties, anderen hadden hun man die hen mishandelde verlaten, sommigen waren hetero, anderen lesbisch, en weer anderen hadden kinderen. Maar wat ze allemaal met elkaar gemeen hadden, was dat ze lichamelijk of geestelijk mishandeld werden. De meesten schenen in hun jeugd al met mishandeling binnen het gezin te maken hebben gehad.' Sommigen hadden een schijnbaar perfect leven geleid tot ze de man of vrouw ontmoetten die hen mishandelde. En terwijl Maddy naar hen zat te luisteren, voelde ze dat ze zich ontspande zoals ze in geen jaren had gedaan. Wat ze hoorde was zo vertrouwd, zo wezenlijk, zo bekend voor haar dat het was of ze haar wapenrusting aflegde en eindelijk vrij kon ademen. Ze had het gevoel dat ze was thuisgekomen en dat deze vrouwen haar zusters waren. Met bijna alles wat ze zeiden beschreven ze de relatie waarin zij had geleefd, niet alleen met Bobby Joe, maar de laatste jaren ook met Jack. Ze luisterde en het was of ze haar eigen stem hoorde, haar eigen verhaal, en ze wist met absolute zekerheid dat Jack haar had mishandeld vanaf de dag dat hij haar had ontmoet. Alle macht, charme, bedreigingen, overheersing, cadeaus, beledigingen, vernedering en pijn, het waren dingen die ze allemaal hadden meegemaakt. En hij was zo'n schoolvoorbeeld van iemand die anderen mishandelt, dat ze het gênant vond dat ze dat niet eerder ingezien had. Maar zelfs toen dokter Flowers het een aantal maanden geleden bij de commissie had beschreven was het haar niet zo duidelijk geweest als nu. En ineens voelde ze zich niet meer beschaamd. Ze voelde opluchting, en het enige dat ze fout had gedaan was dat ze zich alle verwijten van hem had laten aanleunen en zich voortdurend schuldig had gevoeld.

Ze vertelde hun over haar leven met hem, alle dingen die hij deed en zei, de woorden die hij gebruikte, de toon waarop hij iets zei, de beschuldigingen en zijn reactie op Lizzie. Ze knikten meevoelend en wezen haar erop dat ze een keuze had. Het was aan haar er iets aan te doen.

'Ik ben zo bang,' fluisterde ze, terwijl de tranen over haar wangen liepen, 'wat gebeurt er met me als ik hem verlaat...? Stel dat het me niet lukt zonder hem?' Niemand maakte haar belachelijk om wat ze zei, of zei dat het dwaas was zo te denken. Ze waren allemaal ook bang geweest, en sommigen hadden daar alle reden toe. De man van een van de vrouwen zat in de gevangenis omdat hij had geprobeerd haar te vermoorden en ze was als de dood voor wat er zou gebeuren als hij over een jaar of zo vrijkwam. Velen waren lichamelijk mishandeld, zoals zij door Bobby Joe. Er waren er die een heel leven en een mooi huis achter zich hadden gelaten, twee van hen zelfs hun kinderen, maar ze hadden gevonden dat ze zichzelf moesten redden voor hun man hen zou vermoorden. Ze wisten dat het geen bewonderenswaardige daad was, maar ze waren gevlucht. Anderen die nog worstelden om weg te komen, wisten niet eens zeker of ze het wel konden, net als Maddy. Maar wat ze wel wist nadat ze met hen had gepraat, was dat ze elk uur, elke dag, elke minuut die ze langer bleef in gevaar verkeerde. Plotseling begreep ze wat Bill en dokter Flowers, en zelfs Greg, tegen haar hadden gezegd. Tot dan kon ze het niet echt horen. Maar nu kon ze dat eindelijk wel.

'Wat denk je nu te gaan doen, Maddy?' vroeg een van de vrouwen.

'Ik weet het niet,' zei ze eerlijk, 'ik ben zo bang dat hij ziet wat er in mijn hoofd omgaat, of kan horen wat ik denk.'

'Het enige dat hij duidelijk zal horen is als je de deur voor zijn neus dichtslaat en er als de bliksem vandoor gaat. Hij hoort niets tot je dat doet,' zei een vrouw met een tandeloze mond en onverzorgd haar. Maar ondanks haar uiterlijk en haar ruwe manier van spreken, mocht Maddy haar wel. Ze wist nu dat deze vrouwen haar redding zouden zijn. Ze moest zichzelf redden, dat wist ze ook, maar ze had hun hulp nodig. En om welke reden dan ook, ze kon naar hen luisteren.

Ze voelde zich als herboren toen ze wegging, maar ze waarschuwden haar ook dat het niet als bij toverslag zou gebeuren. Hoe goed ze zich ook voelde door het feit dat ze allemaal dezelfde ervaringen hadden, en door de bevestiging die ze van hen had gekregen, ze moest het nog steeds zelf doen en dat zou niet gemakkelijk zijn. Maar ook dat wist ze.

'Afstand doen van mishandeling is net als afstand doen van drugs,' zei een van de vrouwen botweg. 'Het wordt het moeilijkste dat je ooit hebt gedaan omdat het vertrouwd is voor je. Je bent eraan gewend. Je weet niet eens meer dat het gebeurt. Voor jou is het de enige manier om te weten of te denken dat iemand van je houdt.' Maddy had dit eerder gehoord, maar ze vond het nog steeds afschuwelijk ernaar te luisteren. Ze besefte nu dat het waar was. Ze wist alleen niet wat ze eraan moest doen, behalve hierheen te komen.

'Verwacht in het begin niet te veel van jezelf,' zei iemand, 'maar blijf niet rondhangen voor "nog één keer", een laatste ronde, een laatste poging... het zou inderdaad je laatste kunnen zijn. Zelfs mannen die je met geen vinger aanraken worden soms gek. Hij is een slecht mens, Maddy, veel slechter dan je denkt, en hij zou je kunnen vermoorden. Dat wil hij waarschijnlijk ook, maar hij heeft er het lef niet voor. Maak dat je daar weg komt voor hij dat wel krijgt. Hij houdt niet van je. Hij geeft niet om je, niet op de manier die jij wilt... zijn liefde voor jou bestaat eruit je te kwellen. Dat is wat hij wil, en dat is wat hij gaat doen. Hij zal nooit veranderen. Hij wordt alleen maar erger. En hoe beter het met jou gaat, hoe erger hij wordt. Je bent in groot gevaar.' Ze bedankte hen toen ze wegging, en terwijl ze naar huis reed dacht ze na over alles wat ze hadden gezegd. Ze twijfelde aan niets ervan. Ze wist dat het waar was. En ze wist ook dat ze om de een of andere idiote reden wilde dat Jack zou ophouden haar te kwellen en van haar zou houden. Ze wilde hem tonen hoe, een deel van haar wilde het zelfs allemaal aan hem uitleggen, zodat hij kon stoppen met haar pijn te doen. Maar ze wist ook dat hij dat nooit zou doen. Hij zou doorgaan met haar meer en meer te kwetsen. En zelfs al dacht ze van hem te houden, ze moest hem verlaten. Het was een kwestie van overleven.

Ze belde Bill vanuit de auto en vertelde hem hoe het geweest was. Hij klonk opgelucht. Hij hoopte vurig dat ze haar de kracht zouden geven die ze nodig had en dat ze daarnaar zou handelen.

Het leek wel of Jack het aanvoelde toen ze thuiskwam. Hij keek haar op een eigenaardige manier aan toen hij vroeg waar ze geweest was, en ze zei weer dat ze naar een bijeenkomst was geweest die met de commissie te maken had. Ze nam zelfs het risico hem te vertellen dat ze bij een praatgroep voor mishandelde vrouwen waren gaan kijken en dat het heel interessant was geweest. Maar hij werd meteen kwaad.

'Dat moet een treurig stelletje malloten geweest zijn. Het is niet te geloven dat ze je dat soort mensen laten ontmoeten.' Ze deed haar mond open om hen te verdedigen, maar deed hem weer dicht. Ze wist nu dat alleen dat al gevaarlijk voor haar kon zijn. En dat wilde ze niet meer riskeren. Zoveel had ze wel geleerd. 'En wat heeft die zelfvoldane blik te betekenen?' zei hij beschuldigend. Ze keek zo nietszeggend en rechtschapen als ze kon, en ze weigerde zich bang te laten maken. Ze bracht in praktijk wat ze haar die avond in de groep hadden geleerd.

'Het was eigenlijk nogal saai,' zei ze wijs, 'maar ik had Phyllis beloofd dat ik het zou doen.' Hij keek haar bedachtzaam aan en knikte. Hij leek er tevreden mee te zijn. Deze keer had ze het goede antwoord gegeven.

En voor het eerst in lange tijd vrijde hij die avond met haar en was hij weer ruw met haar, alsof hij haar aan zijn macht wilde herinneren. En wat ze ook gehoord had, hij had nog steeds de macht in handen, en dat zou altijd zo blijven. Maar net als daarvoor zei ze niets tegen hem. Na afloop ging ze douchen, maar geen enkele hoeveelheid water of zeep kon de afschuw voor hem van haar afwassen. Zonder geluid te maken ging ze terug naar bed en tot haar opluchting hoorde ze hem snurken.

De volgende dag stond ze vroeg op en ze was in de keuken toen hij beneden kwam, en alles leek weer bij het oude te zijn tussen hen. Maar ze voelde zich nu een gevangene die stukje bij beetje de muur afbikte en stilletjes een tunnel groef, hoe lang het ook zou duren.

'Wat is er met je?' snauwde hij toen ze hem zijn koffie aanreikte. 'Je gedraagt je vreemd.' Ze hoopte vurig dat hij haar gedachten niet kon lezen. Ze was er bijna zeker van dat hij dat kon, maar stond zichzelf niet toe dat te geloven. Ze hoefde echter maar naar hem te luisteren om te weten dat ze al aan het veranderen was, en dat op zich was al gevaarlijk voor haar.

'Ik denk dat ik een griepje krijg of zoiets.'

'Slik vitamine C. Ik wil geen vervanger voor je hoeven zoeken als je ziek bent. Dat is zo'n gedoe.' Hij zou een vervanger niet eens zelf hoeven zoeken, maar hij had haar smoes dat ze zich niet lekker voelde tenminste geloofd. Door de toon waarop hij sprak was ze zich er echter van bewust dat hij tegenwoordig voortdurend grof tegen haar was.

'Het zal wel meevallen. Ik kan in ieder geval wel werken.' Hij knikte en pakte de krant, en Maddy staarde zonder iets te zien naar The Wall Street Journal. Ze kon nu alleen maar hopen dat hij niet doorkreeg wat ze dacht. Maar met een beetje geluk, zou hij dat niet. Ze wist dat ze een plan moest maken, en moest ontsnappen voor hij haar kapotmaakte. Want ze was er nu zeker van dat hij haar echt haatte, en nog veel erger dan ze had gevreesd.

19

December was zoals gewoonlijk een drukke maand. Party's, vergaderingen, plannen voor de vakantie. Vrijwel elke ambassade gaf een cocktailparty, een diner of een bal waarbij ze iets van hun nationale tradities lieten zien, als het even kon. Het was een van de dingen die wonen in Washington zo leuk maakten, en Maddy had er altijd van genoten. In het begin van hun huwelijk had ze het heerlijk gevonden om met Jack naar party's te gaan, maar de laatste maanden, nu hun relatie zo gespannen was, vond ze het vreselijk om met hem uit te gaan. Hij was altijd jaloers, hield haar in de gaten als ze met andere mannen praatte en beschuldigde haar na afloop van een of andere misstap en van onbehoorlijk gedrag. Het was zenuwslopend om ergens met hem heen te gaan, en ze verheugde zich dit jaar bepaald niet op Kerstmis.

Wat ze echt wilde was Lizzie bij de feestdagen betrekken, maar aangezien Jack haar verbood om met het meisje om te gaan, wist Maddy dat dat beslist niet kon. Ze kon of hem het hoofd bieden en de strijd aangaan, of ze moest het idee helemaal laten varen. Met Jack viel geen compromis te sluiten. Alles moest op zijn manier gebeuren, of niet gebeuren. Het verbijsterde haar dat ze dat nooit eerder had gemerkt, ook niet hoe hij haar ideeën en behoeftes kleineerde en haar zich daar ook nog dwaas of schuldig over liet voelen. Het was iets wat ze zich jarenlang zonder morren had laten aanleunen. Ze wist niet eens hoe de verandering begonnen was, maar de laatste maanden was ze gaan begrijpen dat hij totaal geen respect voor haar had, en ze had er voortdurend behoefte aan om te vechten tegen het steeds groter wordende gevoel van onderdrukking. Maar hoezeer ze ook met hem overhoop lag, diep in haar hart wist ze dat ze nog steeds van hem hield. En dat op zich was al angstaanjagend, want dat maakte haar kwetsbaar.

Ze wist nu dat aan die liefde snel een eind moest komen. Liefde had er niets mee te maken. Zelfs al hield ze van hem en had ze hem in sommige opzichten nodig, ze wist dat ze weg moest gaan. Elke dag die ze langer bleef was gevaarlijk voor haar. Dat moest ze zichzelf constant voorhouden. Ze besefte ook dat als ze dit aan iemand zou uitleggen, het niet begrepen zou worden, behalve door degenen die hetzelfde proces hadden doorlopen. Voor ieder ander zouden de tegenstrijdige emoties die ze had en het schuldgevoel volkomen onzinnig klinken. Zelfs Bill met al zijn bezorgdheid voor haar, begreep het niet helemaal. Het enige dat hem daarbij een beetje hielp, was dat hij in de commissie veel over de subtiele en minder subtiele vormen van mishandeling leerde. Je kon wat Jack deed eigenlijk geen 'mishandeling' in de ware betekenis van het woord noemen, maar het was het toppunt van geestelijke wreedheid. Zichtbaar was dat hij haar goed betaalde, haar had gered, haar veiligheid had geboden, een prachtig huis had gegeven, een huis op het platteland, een vliegtuig dat ze naar believen kon gebruiken, prachtige kleren, sieraden, bontjassen en vakanties in Zuid-Frankrijk. Hoe kon iemand bij zijn verstand hem van mishandeling betichten? Maar Maddy en de mensen die hun relatie van dichtbij kenden, wisten maar al te goed welk kwaad er op de loer lag. Alle kiemen van de ziekte waren aanwezig, zorgvuldig verborgen onder het vertoon van pracht en praal. Uur na uur, dag na dag, minuut na minuut kon Maddy voelen hoe zijn gif haar verslond. Ze leefde constant in angst.

Er waren tegenwoordig ook momenten dat ze voelde dat Bill zich aan haar ergerde. Ze wist wat hij van haar wilde, hij wilde dat ze weg zou gaan en zich in veiligheid zou brengen.

Het was heel frustrerend voor hem te zien hoe ze struikelde en viel, vooruitgang boekte en zich weer terugtrok, alles duidelijk zag en dan weer verteerd werd door schuldgevoelens tot die haar verblindden en verlamden. Ze telefoneerden nog elke dag met elkaar, maar met hun lunchafspraken waren ze heel voorzichtig. Het was altijd mogelijk dat iemand haar naar zijn huis zag gaan en daar een conclusie aan zou verbinden die niet alleen onjuist zou zijn, maar rampzalig voor haar kon uitpakken. Ze waren altijd op hun hoede, zelfs als ze alleen waren. Het laatste wat Bill wilde was haar met nog meer problemen opzadelen. Ze had er genoeg, vond hij, zonder dat hij er nog een aan toevoegde.

De president was inmiddels terug in het Oval Office. Hij werkte halve dagen en werd snel moe, zei hij, maar toen Maddy met een stel anderen op de thee was uitgenodigd, vond ze dat hij er veel beter en sterker uitzag. Phyllis zag eruit als een wrak, maar elke keer als ze naar haar man keek straalde ze. Maddy benijdde haar daarom. Ze kon zich niet eens voorstellen wat voor gevoel dat was. Ze was zo aan haar eigen gespannen huwelijk gewend geraakt dat ze zich een leven zonder dat niet kon voorstellen. Ze was de pijn en de stress als normaal gaan beschouwen. De laatste tijd meer dan ooit.

Jack werd steeds boosaardiger, hij ging tegen haar tekeer bij alles wat ze zei en klaagde voortdurend over haar gedrag. Het was alsof hij dag en nacht, op het werk of thuis, wachtte op een gelegenheid om haar aan te vallen, als een leeuw, klaar om zijn prooi te bespringen, en ze wist hoe dodelijk hij kon zijn. De dingen die hij zei waren vernietigend. De manier waarop hij ze zei misschien nog meer. En toch merkte ze soms dat ze zat te denken dat hij toch wel erg charmant en intelligent en knap was. Ze wilde dat ze hem kon haten en niet alleen vrezen. Dankzij de praatgroep had ze nu een veel beter inzicht in haar eigen motivaties, en in wat ze deed. Ze wist nu dat ze op een mysterieuze, onzichtbare manier verslaafd aan hem was.

Een keer, halverwege december, sprak ze erover met Bill. Het kerstfeest van de omroep was de volgende dag, en daar verheugde ze zich niet op. Jacks laatste strijdkreet dat ze voor de camera's met Elliott zat te flirten, was zo geëscaleerd dat hij haar er nu van beschuldigde met hem te slapen. Ze was ervan overtuigd dat hij wist dat het niet waar was, maar het zei om haar van streek te maken. Hij had er zelfs een opmerking over gemaakt tegen hun producer, waardoor ze zich afvroeg of Elliotts dagen als haar co-presentator geteld waren. Ze dacht erover hem te waarschuwen, maar toen ze dat tijdens een telefoongesprek met Greg besprak, zei hij dat ze het niet moest doen. Het zou haar alleen maar meer in de problemen brengen, wat waarschijnlijk precies was wat Jack wilde.

'Hij probeert je gewoon tot wanhoop te drijven, Mad,' zei Greg zinnig. Hij was gelukkig in New York en praatte al over trouwen met zijn nieuwe vriendin, maar zij stelde hem voor er wat meer tijd voor te nemen. Ze had tegenwoordig geen hoge dunk van het huwelijk en ze vond dat hij er op z'n minst goed over na moest denken.

Toen ze op een donderdagmiddag bij Bill in de keuken zat, voelde ze zich ontzettend moe en ontgoocheld. Ze verheugde zich dit jaar helemaal niet op Kerstmis, en ze probeerde uit te dokteren hoe ze naar Lizzie in Memphis kon gaan, of haar naar Washington kon laten komen zonder dat Jack het merkte. Ze had het afgelopen weekend eindelijk een flat voor haar gevonden. Het was een leuk, licht flatje en Maddy had er iemand heen gestuurd om het opnieuw te schilderen. Ze had de aanbetaling met een cheque gedaan, en ze was vol vertrouwen dat ze de huur zou kunnen betalen zonder dat Jack er ooit achterkwam.

'Ik haat het om tegen hem te liegen,' zei Maddy tijdens de lunch zachtjes tegen Bill. Hij had wat kaviaar gehaald en ze genoten van een van hun zeldzame, genoeglijke momenten samen. 'Maar het is de enige manier waarop ik kan doen wat ik wil en waar ik behoefte aan heb. Hij is zo onredelijk als het om Lizzie gaat, en hij heeft me verboden haar te zien.' Waarover was hij niet onredelijk, dacht Bill, maar deze keer zei hij niets tegen haar. Hij was minder praterig dan anders, en ze vroeg zich af of hem iets dwarszat. Ze wist dat de feestdagen moeilijk voor hem waren. Margaret zou deze week jarig zijn geweest, dat was ook pijnlijk. 'Ben je wel in orde?' vroeg ze, terwijl ze hem een stukje toast met kaviaar aanreikte waar ze een beetje citroensap over uitgeknepen had.

'Ik weet het niet. In dit jaargetijde word ik altijd een beetje nostalgisch. Dit jaar helemaal. Het is soms moeilijk om vooruit te kijken, in plaats van achterom.' Maar Maddy dacht dat het de laatste tijd beter ging met hem. Hij praatte nog steeds veel over zijn vrouw, maar zijn schuldgevoel over het gebeurde leek minder te worden. Hij en Maddy praatten er vaak over en ze bleef erop aandringen dat hij zichzelf moest vergeven. Maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ze had de indruk dat hij zich erdoorheen had geslagen toen hij het boek schreef. Maar het verdriet om haar dood drukte nog zwaar op hem.

'De feestdagen zijn moeilijk,' gaf Maddy toe. 'Maar je bent tenminste bij je kinderen.' Ze gingen weer naar Vermont, en zij en Jack gingen naar Virginia, wat veel minder leuk zou zijn. Bill en zijn kinderen wilden er een ouderwetse kerst van maken. Jack had een hekel aan feestdagen en deed er, afgezien van een paar dure cadeaus voor haar, zo weinig mogelijk aan. Hij was als kind elk jaar teleurgesteld met Kerstmis, en als volwassene weigerde hij die dagen te vieren.

Bill verraste haar met zijn volgende uitspraak. 'Ik wou dat ik Kerstmis met jou kon vieren, Maddy.' Hij glimlachte droevig. Het was een onmogelijke droom, maar een zoete gedachte. 'Mijn kinderen zouden je dolgraag bij ons hebben.'

'Lizzie ook,' zei ze gelaten. Ze had al prachtige kerstcadeautjes voor haar uitgezocht, en voor Bill had ze een paar kleinigheden gekocht. Ze vond steeds malle kleine dingen die haar aan hem deden denken, cd's, een warme shawl die precies bij hem paste, en een stel oude boeken waar hij, hoopte ze, heel blij mee zou zijn. Het was allemaal niet bijzonder of duur, maar wel heel persoonlijk en een blijk van hun vriendschap die ze alle twee koesterden. Ze wilde ze de dag voor hij naar Vermont zou gaan aan hem geven, en ze hoopte nog een keer met hem te lunchen voor ze beiden tot na nieuwjaar de stad uit gingen.

Ze aten het laatste restje kaviaar en ze glimlachte tegen hem. Hij had paté, kaas en stokbrood en een fles rode wijn gekocht. Hij had haar voorzien van een luisterrijke lunch en van een veilige haven in haar wereld vol spanningen. 'Soms vraag ik me af waarom je zoveel van me pikt. Ik zit alleen maar over Jack te klagen en te zeuren, en ik weet dat het bij jou moet overkomen alsof ik er niets aan doe. Het is vast niet gemakkelijk dit te moeten aanzien. Hoe hou je het met me uit?'

'Dat is gemakkelijk te beantwoorden,' zei hij glimlachend. En wat hij toen, zonder aarzeling of ophef zei, verblufte haar volkomen. 'Ik hou van je.' Er viel een korte stilte terwijl ze het tot zich door liet dringen. Toen begreep ze wat hij bedoelde. Hij zou het op dezelfde manier tegen Lizzie gezegd kunnen hebben, als beschermer en vriend, niet zoals een vrouw het tegen een man zou zeggen, of vice versa. Zo begreep zij het althans.

'Ik hou ook van jou, Bill,' zei ze zacht. 'Je bent mijn allerbeste vriend.' Wat ze samen hadden was nog sterker dan wat ze met Greg had gehad, die het kennelijk naar zijn zin had met het leven dat hij nu leidde. 'Ik beschouw je als familie, bijna als een grote broer.'

Maar nu hij het eenmaal gezegd had, gaf hij niet op. 'Zo bedoelde ik het niet, Maddy,' zei hij duidelijk. 'Ik bedoelde het in diepere zin, als man. Ik hou van je,' herhaalde hij. Ze staarde hem aan en wist niet wat ze zeggen moest. Dat begreep hij en hij probeerde haar op haar gemak te stellen.

Maar hij was blij dat hij het eindelijk gezegd had. Het had er al een hele tijd ingezeten. Zes maanden van grote intimiteit op alle manieren die ertoe deden. Hij was nu een deel van haar dagelijks leven, maar hij wilde meer zijn. 'Je hoeft geen antwoord te geven als je dat niet wilt. Ik verlang niets van je. Ik denk dat ik de afgelopen zes maanden heb gewacht tot je je leven zou veranderen en iets aan Jack zou doen. Maar ik begrijp hoe moeilijk dat voor je is. Ik weet niet eens zeker of je het ooit zult doen. Ik denk dat ik dat kan accepteren. Maar ik wil niet wachten tot je het doet, als je het doet, met je te zeggen dat ik van je hou. Het leven is kort, en liefde is iets bijzonders.' Ze was verbouwereerd door wat hij tegen haar zei.

'Jij bent ook heel bijzonder,' zei ze zacht en ze boog zich voorover om hem op zijn wang te kussen. Maar hij draaide zich iets om en ze wist niet hoe het gebeurde, of zij het had gedaan of hij, maar ineens kuste ze hem en hij haar, diep uit hun hart en met grote hartstocht. Toen ze ophielden keek ze hem stomverbaasd aan. 'Hoe is dat gebeurd?'

'Ik denk dat het er al heel lang zat aan te komen,' zei hij terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg, bang dat hij haar van streek had gemaakt. 'Gaat het wel met je?' Hij keek op haar neer en ze knikte en legde haar hoofd tegen hem aan. Hij was een heel stuk groter dan zij en ze voelde zich veilig en gelukkig in zijn armen, op een manier die ze nooit eerder had gevoeld. Dit was zo anders, en daardoor geweldig en een beetje eng.

'Ik geloof het wel,' zei ze terwijl ze naar hem opkeek en probeerde haar gevoelens op een rijtje te zetten. Hij kuste haar opnieuw en ze deed niets om hem tegen te houden. Integendeel, ze besefte ineens dat dit was wat ze wilde. Maar nu was wat Jack over haar gezegd had waar. Ze had hem nooit bedrogen, had nooit naar andere mannen gekeken, maar nu besefte ze dat ze verliefd was op Bill en ze had geen idee wat ze daaraan moest doen.

Ze gingen aan de keukentafel zitten, hielden elkaars hand vast en keken elkaar aan. Er was plotseling een heel nieuwe wereld tussen hen. Hij had de deur waar ze beiden voor hadden gestaan opengegooid, en Maddy was zich er nooit van bewust geweest hoe grandioos het uitzicht zou zijn als dat eenmaal gebeurde. 'Dit is me het kerstcadeau wel,' zei ze met een verlegen glimlach, en hij liet een brede grijns zien.

'Ja, dat is het zeker, hè, Maddy? Maar ik wil niet dat je het gevoel hebt onder druk te staan. Ik had dit niet gepland. Ik verwachtte het net zomin als jij. En ik wil ook niet dat je je hier schuldig over voelt.' Hij kende haar inmiddels goed. Er waren momenten dat ze zich al schuldig voelde dat ze ademhaalde, en dit was veel meer dan ademhalen. Dit was leven.

'Hoe moet ik me dan voelen? Ik ben getrouwd, Bill. Ik doe alles waar hij me van beschuldigt. Eerst was er niets van waar, maar nu wel... of zou het kunnen zijn...'

'Het hangt ervan af hoe we ermee omgaan, en ik stel voor dat we héél langzaam te werk gaan.' Hoewel hij nu wist dat hij liever heel vlug te werk was gegaan. Maar uit respect voor haar wilde hij dat niet doen. 'Ik wil je gelukkig maken, niet je leven verzieken.' Maar het maakte het wel een stuk gecompliceerder. En het dwong haar haar relatie met Jack te bekijken op een manier die ze had vermeden. Ze was met hun eerste kus in een totaal andere situatie terechtgekomen.

'Wat moet ik doen?' vroeg ze aan Bill, maar ook aan zichzelf. Ze was getrouwd met een man die haar afschuwelijk behandelde. Maar ondanks dat had ze een gevoel van loyaliteit jegens hem, zo noemde ze het althans.

'Je gaat doen wat goed is voor jou. Ik ben een grote jongen. Ik kan het aan. Maar wat je ook besluit over mij, of over ons, je moet nog steeds iets aan Jack doen. Daar kun je je niet eeuwig voor blijven verstoppen, Maddy.' Hij hoopte dat zijn liefde, en het feit dat ze het nu wist, haar de kracht zou geven die ze nodig had om aan hem te ontsnappen. In zekere zin was hij haar sleutel tot de vrijheid, hoewel ze er niet zo over wilde denken. Maar ze was vastbesloten hem niet te gebruiken. Ze voelde dat hij, als ze dat wilde, haar toekomst kon zijn. Bill Alexander was geen man met wie je kon sollen.

Daarna babbelden ze nog wat, aten kaas, dronken wijn, en hij maakte haar een beetje aan het lachen om hun situatie. Hij zei dat hij bij hun eerste ontmoeting al verliefd op haar was geworden, hoewel hij dat toen niet als zodanig had herkend.

'Ik ook, denk ik,' bekende ze, 'maar ik was bang het onder ogen te zien. Het leek me verkeerd vanwege Jack.' Dat was het nog steeds, maar het was nu sterker dan zij, sterker dan ze beiden waren. 'Jack zal me dit nooit vergeven,' zei ze ongelukkig. 'Hij gelooft nooit dat dit niet al een hele tijd aan de gang is. Hij zal aan iedereen vertellen dat ik hem bedrogen heb.'

'Dat doet hij toch wel als je hem verlaat.' Bill hoopte nu vuriger dan ooit dat ze het zou doen, in hun beider belang. Het was alsof er een prachtige vlinder op zijn hand was geland en hij bang was die aan te raken of te pakken. Hij wilde die alleen maar bewonderen en liefhebben. 'Ik denk dat hij, ongeacht mijn persoon, een paar heel onaangename dingen gaat zeggen wanneer je je van hem losmaakt. Hij zal het je niet in dank afnemen, Maddy.' Het was de eerste keer dat hij 'wanneer' zei in plaats van 'als', en het viel hen alle twee op. 'De waarheid is dat hij jou meer nodig heeft dan jij hem. Jij had hem nodig om je dromen over veiligheid en huwelijk waar te maken. Maar hij heeft jou nodig om zijn ziekte te voeden, zijn bloeddorst te bevredigen, om het zo maar te zeggen. Zo iemand heeft een slachtoffer nódig.' Ze dacht er even zwijgend over na, en knikte toen.

Het was al na drieën toen ze hem met tegenzin verliet. Ze wilde bij hem blijven, en voor ze vertrok kusten ze elkaar lang. Er was een nieuwe dimensie aan hun relatie toegevoegd. Er was een deur geopend die niet meer gesloten kon worden, wat geen van beiden ook wilde.

'Pas goed op jezelf,' fluisterde hij. 'Wees voorzichtig.'

'Zal ik doen.' Ze glimlachte tegen hem terwijl hij haar omarmde. 'Ik hou van je... en bedankt voor de kaviaar... en de kussen...'

'Ik ben altijd tot je beschikking,' zei hij glimlachend, en hij stond haar in de deuropening na te wuiven toen ze wegreed. Ze hadden beiden veel om over na te denken. Vooral Maddy.

Ze werd meteen zenuwachtig toen haar secretaresse haar vertelde dat Jack haar in het afgelopen uur al twee keer had gebeld. Ze ging aan haar bureau zitten, haalde diep adem en belde hem op zijn intercom. Ze was ineens doodsbang dat iemand haar bij Bill vandaan had zien komen. Haar handen beefden toen hij opnam.

'Waar heb jij verdomme gezeten?'

'Kerstinkopen gedaan,' zei ze snel. De leugen kwam zo gemakkelijk dat ze er zelf van schrok. Maar ze kon hem moeilijk vertellen waar ze was geweest of wat ze had gedaan. Hoewel ze er onderweg over had gedacht of het niet beter zou zijn de waarheid te zeggen. Hem te vertellen dat ze vreselijk ongelukkig was met hem en dat ze verliefd was op iemand anders. Maar ze wist dat dat voor hem een uitnodiging zou zijn haar te kwellen. Tenzij ze onmiddellijk kon vertrekken. En ze wist dat ze daar nog niet klaar voor was. In dit geval was eerlijkheid niet bepaald het juiste antwoord, nog niet althans.

'Ik belde om je te vertellen dat ik vanavond een bespreking heb met president Armstrong.' Dat verbaasde haar. Naar haar idee was de president nog niet sterk genoeg om in de avond vergaderingen te hebben, maar ze vroeg er verder niet naar. Het was gemakkelijker dat niet te doen. En ze besloot meteen dat haar vermoedens over hem waarschijnlijk voortkwamen uit haar eigen slechte gedrag. Ze vond het vreselijk om er zo over te denken. Maar ze wist dat wat er nu met Bill gaande was, wat ze ook voor hem voelde, niet hoorde voor een getrouwde vrouw, hoe beschadigd en gebrekkig haar huwelijk ook was.

'Dat is oké,' zei ze als antwoord op zijn plannen. 'Ik moet nog wat dingen kopen op weg naar huis.' Ze wilde wat pakpapier kopen en nog een paar kleinigheidjes voor haar secretaresse en voor degene die research voor haar deed om die tijdens het kerstfeest aan hen te geven. Ze had voor beiden al een horloge van Cartier gekocht. 'Heb jij nog iets nodig?' vroeg ze. Ze probeerde aardig tegen hem te zijn om haar misstap goed te maken.

'Hoe kom je aan dat goede humeur?' vroeg hij argwanend, en zij gooide het op Kerstmis. Hij zei dat ze niet voor hem hoefde op te blijven, dat het weleens een lange vergadering kon worden, waardoor ze nog meer bedenkingen had over wat hij aan het doen was. Maar ze zei niets tegen hem.

Ze deed beide uitzendingen die avond met een gevoel alsof ze zweefde en ze belde Bill twee keer op.

'Je maakt me heel gelukkig.' En heel bang, wilde ze eraan toevoegen, maar deed het niet. Ze praatten niet over wat ze gingen doen, maar genoten van de zoetheid van hun geluk. Ze vertelde hem dat ze na haar werk een paar dingen ging kopen in een winkelcentrum in de buurt en hij zei dat hij haar thuis zou bellen, nu Jack er niet was. Hij geloofde ook niet dat haar man een bespreking had met de president. Phyllis had een paar dagen geleden bij een commissievergadering nog gezegd dat Jim aan het eind van de middag doodop was en elke avond om zeven uur in bed lag.

'Misschien is Jack met hem naar bed gegaan,' grapte Maddy, plotseling vrolijk.

'Dat zou een heel nieuwe wending zijn.' Bill moest lachen om het idee, en ze spraken af later weer te bellen.

Maddy vertrok in een van de auto's van de omroep omdat Jack hun auto met chauffeur had genomen. Ze was trouwens blij alleen te zijn. Het gaf haar tijd om na te denken en over Bill te dromen. Ze parkeerde de auto bij het winkelcentrum en ging naar een grote drugstore om lint, plakband en pakpapier te kopen om haar cadeautjes in te kunnen pakken.

De winkel was bomvol mensen die kerstinkopen deden, vrouwen met huilende kinderen, mannen met een vertwijfelde blik omdat ze niet wisten wat ze moesten kopen, en het gebruikelijke winkelpubliek dat het centrum vulde tijdens de avonden voor de feestdagen. Het was ook niet verwonderlijk dat het er drukker was dan ooit. Bij de speelgoedwinkel stond een enorme rij mensen te wachten om de kerstman te zien die daar zat. Dat alles bracht Maddy in een goede stemming. Er hing een echte kerstsfeer en ineens, dankzij Bill, begon ze ervan te genieten.

Ze had tien rollen rood pakpapier in haar armen, en haar karretje zat vol parfum en plakband en kerstmannen van chocola en kleine kerstversieringen, toen ze ergens van boven een vreemd geluid hoorde. Het was zo hard dat ze er in eerste instantie van schrok en ze zag andere mensen stilstaan en bevreemd omhoogkijken. Het was een harde dreun en toen een geluid als van een waterval. Ze kon niemand horen. De muziek stopte, en plotseling klonk er gegil toen het hele winkelcentrum donker werd, en nog voor ze tijd had om in paniek te raken of zelfs maar haar mond open te doen, zag ze het hele plafond vlak voor haar instorten. Op hetzelfde moment verdween Maddy's hele wereld in duisternis en alles om haar heen hield op te bestaan.

20

Toen Maddy wakker werd had ze het gevoel dat er een compleet gebouw op haar borstkas lag. Ze deed haar ogen open en merkte dat die pijn deden omdat er iets in zat, maar ze kon niets zien en er hing een vreemde geur van stof en vuur om haar heen. Ze was heel warm en elk deeltje van haar lichaam voelde zwaar aan. Toen besefte ze dat er iets op haar was gevallen. Ze probeerde zich te bewegen en dat leek eerst niet te lukken. Ze kon haar voeten bewegen, maar iets hield haar benen vast en haar hele bovenlichaam werd neergedrukt. Terwijl ze worstelde om zich te bevrijden merkte ze dat ze de verschillende zware voorwerpen die op haar waren gevallen, stukje bij beetje kon verplaatsen. Ze besefte dat niet, maar het duurde meer dan een uur voor ze zich vrij kon maken en ineengedoken kon gaan zitten in de beperkte ruimte die ze had. Wat haar wel opviel terwijl ze bezig was, was dat het om haar heen zo stil was. Toen, na een poosje, hoorde ze gekreun en gegil en stemmen van mensen die elkaar riepen in de verte. En ergens hoorde ze een baby huilen. Ze had geen idee wat er was gebeurd of waar ze precies was.

Op de parkeerplaats, ver van waar zij zat, waren auto's ontploft. De voorkant van een aantal gebouwen was weggeslagen. Overal waren brandweerwagens en rennende en schreeuwende mensen. Bloedende mensen renden de parkeerplaats op, en gewonde kinderen werden op brancards gelegd en snel in ambulances geschoven. Het leek wel een filmdecor, en de mensen die met de politie praatten en met de verblufte brandweerlieden zeiden dat het hele gebouw in één ogenblik was ingestort. In feite waren vier winkels in het centrum verwoest, en er was een enorme krater buiten de drugstore waar Maddy was. Waar enkele ogenblikken eerder een truck had gestaan was nu een gapend gat. Er had zich een explosie voorgedaan van zo'n omvang dat vijf straten verderop de ramen waren gesprongen. Toen de nieuwsploegen arriveerden werd net de kerstman van de speelgoedwinkel, bedekt met een zeildoek, naar buiten gedragen. Hij was op slag dood geweest, en met hem meer dan de helft van de kinderen die voor hem in de rij hadden gestaan. Het was een tragedie van zo'n omvang dat niemand het goed kon bevatten.

En in de diepte van de winkel zat Maddy, opgerold als een balletje, zich af te vragen hoe ze onder het puin dat haar gevangen hield vandaan kon komen. Ze graaide, duwde ertegen, zette zich schrap, maar er bewoog niets. Ze raakte in paniek en had moeite met ademen. Toen hoorde ze in de duisternis heel dichtbij een stem.

'Help... help... kan iemand me horen?' De stem klonk zwak, maar het was voor Maddy een troost te weten dat er iemand dichtbij was.

'Ik hoor je. Waar ben je?' Er was zoveel stof dat Maddy nauwelijks kon ademen. Maar ze draaide zich in de richting van de stem en luisterde goed.

'Ik weet het niet. Ik kan helemaal niets zien,' antwoordde de stem.

Ze waren omhuld door totale duisternis.

'Weet jij wat er gebeurd is?'

'Ik denk dat het gebouw op ons is neergekomen... ik heb mijn hoofd gestoten... ik geloof dat het bloed...' Het was de stem van een vrouw, en Maddy dacht de baby weer te horen. Maar verder hoorde ze niet veel. Af en toe een stem... een gil... Ze hoopte op hulp en luisterde of ze sirenes kon horen, maar ze hoorde niets. Er was te veel beton tussen hen en de buitenwereld, ze merkten niets van de chaos buiten of de voertuigen van de reddingsploegen die met gillende sirenes vanuit de hele stad naar hen toe kwamen. Er waren zelfs oproepen uitgegaan naar Virginia en Maryland. Niemand wist nog iets behalve dat er een enorme explosie was geweest en dat er veel mensen gewond en gedood waren.

'Is dat jouw baby?' vroeg Maddy toen ze het kindje weer hoorde huilen.

'Ja,' zei de stem zwakjes. 'Hij is twee maanden oud. Hij heet Andy.' Het meisje klonk of ze huilde. Dat zou Maddy ook hebben gedaan, maar ze was nog te geschokt om haar eigen emoties te voelen.

'Is hij gewond?'

'Ik weet het niet... ik kan hem niet zien.' Ze begon te snikken en Maddy sloot even haar ogen en probeerde logisch te denken. Er moest iets vreselijks gebeurd zijn als het hele gebouw op hen was neergekomen, maar ze kon niet bedenken wat.

'Kun je je bewegen?' vroeg Maddy. Praten met het meisje hielp haar bij haar verstand te blijven. Ze probeerde weer op verschillende plaatsen te duwen en iets achter haar dat aanvoelde als een groot stuk steen bewoog een beetje, hoewel nauwelijks meer dan een paar centimeter. Het was in de tegenovergestelde richting vanwaar de stem kwam.

'Ik kan me helemaal niet bewegen,' antwoordde de stem.

'Er ligt iets op mijn benen en op mijn armen... ik kan niet bij mijn baby.'

'Ze sturen heus wel hulp, hoor.' Terwijl Maddy dat zei, hoorden ze beiden gedempte stemmen in de verte, maar ze wisten niet of het reddingswerkers of slachtoffers waren. Terwijl Maddy probeerde te bedenken wat ze moest doen, dacht ze ineens aan haar mobieltje dat in haar tas zat. Als ze die kon vinden kon ze om hulp vragen, of zouden ze haar misschien gemakkelijker vinden. Het was een idioot idee, maar het gaf haar iets te doen. Ze tastte de grond om haar heen af en vond niets dan vuil en stenen en scherpe stukken gebroken beton. Maar ze had nu een beter idee van de kleine ruimte die haar omringde. Opnieuw probeerde ze de muren van haar tijdelijke cel te verplaatsen en aan één kant kon ze een paar planken opzij duwen en wat meer lucht krijgen. 'Ik probeer bij je te komen,' zei ze bemoedigend tegen het meisje. Het bleef stil, en ze werd bang. 'Gaat het nog met je?... Kun je me horen?' Het bleef een poosje stil, en toen was de stem er weer.

'Ik denk dat ik in slaap was gevallen.'

'Niet slapen. Probeer wakker te blijven...' zei Maddy kordaat. Ze probeerde nog steeds te denken, maar het lukte niet erg. Ze verkeerde zelf nog in een shocktoestand, en terwijl ze bleef bewegen werd ze zich bewust van een enorme hoofdpijn. 'Praat tegen me... hoe heet je?'

'Anne.'

'Hoi, Anne. Ik heet Maddy. Hoe oud ben je?'

'Zestien.'

'Ik ben vierendertig. Ik ben verslaggever... bij de tv...' Maar er kwam weer geen antwoord. 'Wakker worden, Anne... hoe gaat het met Andy?'

'Ik weet het niet.' Hij jengelde zachtjes, dus hij leefde, maar het meisje klonk zwakker. God wist hoe erg ze gewond was of wanneer iemand hen zou vinden.

En terwijl Maddy doorploeterde in haar spelonk, bleven buiten brandweerwagens uit alle districten aankomen. Twee winkels stonden in brand, vier waren ingestort, en verminkte lichamen werden weggehaald uit het gebied dat het dichtst bij het centrum van de explosie lag, sommige waren onherkenbaar. Overal lagen handen, voeten, armen en hoofden. Iedereen die lopen kon werd verwijderd en ambulances namen degenen mee die zich niet op eigen kracht konden voortbewegen. Ze probeerden het gebied vrij te maken voor de reddingswerkers en vrijwilligers. Het centrum voor rampenbestrijding en nationale noodtoestanden was opgeroepen en zij organiseerden de teams terwijl de bulldozers begonnen te arriveren. Maar wat er was overgebleven van het gebouw was te kwetsbaar om ze te kunnen gebruiken. Bovendien zou het gebruik van de machines te veel levens op het spel zetten, en wellicht een nog groter probleem creëren.

Er waren tientallen nieuwsploegen ter plaatse en in het hele land werden uitzendingen onderbroken om het nieuws te brengen dat, sinds de bomaanval in Oklahoma City in '95, de grootste ramp in de geschiedenis van het land had plaatsgevonden in Washington. Er waren al meer dan honderd doden geteld en men wist niet hoeveel er nog zouden bijkomen. Een gillend kind van wie de arm was afgerukt was al door elke aanwezige cameraploeg gefilmd toen ze door reddingswerkers haastig werd meegenomen. Haar identiteit was niet bekend en niemand had haar tot dusverre opgeëist. Maar er waren tientallen anderen zoals zij. Gewond, versuft, verminkt, dood en stervende werden ze uit de puinhopen gehaald.

Bill zat in zijn studeerkamer rustig naar de tv te kijken toen het eerste ingelaste journaal werd uitgezonden, en hij ging met een blik van ontzetting rechtop zitten. Maddy had gezegd dat ze daar na haar werk heen zou gaan en hij rende meteen naar de telefoon om haar te bellen. Er werd niet opgenomen. Hij probeerde haar mobieltje en een stem vertelde hem dat de abonnee niet bereikbaar was, en terwijl hij naar het nieuws bleef kijken voelde hij een paniekgolf over zich heen komen. Hij had bijna de omroep gebeld om te vragen of zij wisten waar ze was, maar dat durfde hij niet. Het was best mogelijk dat ze daar was en zelf verslag deed, en hij besloot te wachten tot zij hem zou bellen. Hij wist dat ze dat zou doen als ze tijd had, en niet ergens onder het puin in de val zat. Hij kon alleen maar hopen dat dat niet het geval was. Hij moest denken aan het moment toen hij voor het eerst besefte dat Margaret was gekidnapt door gemaskerde mannen met machinegeweren.

Jack was zich ook bewust van de situatie. Zijn mobieltje ging binnen seconden na de explosie, en hij keek de vrouw bij wie hij was met een wanhopige blik aan. Dit was niet de avond die hij zich had voorgesteld. Hij had het zo zorgvuldig voorbereid, zoals altijd, en hij was geïrriteerd door de onderbreking.

'Zoek Maddy en zeg dat ze daar als de donder heen gaat. Ze zal nu wel thuis zijn,' beval hij, en hing toen op. Ze hadden al twee ploegen ter plaatse en een derde was onderweg, had de producer gezegd. Het knappe blondje met wie hij in het Ritz Carlton Hotel was vroeg wat er gebeurd was.

'Een of andere idioot heeft het winkelcentrum opgeblazen,' zei hij, en hij zette de tv aan. Ze zaten alle twee verbijsterd naar het scherm te kijken. Het was een beeld van totale verwoesting en complete chaos. 'Jezus,' fluisterde hij. Geen van beiden had beseft welke omvang de ramp had tot ze het zagen. Ze waren even stil, en toen pakte hij zijn mobieltje en belde de omroep. 'Hebben jullie haar gevonden?' blafte hij door de telefoon. Het was sensationeel materiaal, maar zelfs hij met al zijn ervaring, kreeg af en toe tranen in zijn ogen van wat hij zag. En naast hem zat het meisje dat hij pas een week geleden had ontmoet zachtjes te huilen. Een brandweerman had net een dode baby met zijn moeder weggedragen.

'We doen ons best, Jack,' zei de uitgeputte producer. 'Ze is nog niet thuis en haar mobieltje staat niet aan.'

'Verdomme, ik heb haar gezegd dat ze dat nooit moest doen. Blijf het proberen. Ze komt wel weer opdagen.' Op het moment dat hij zijn mobieltje uitzette kwam er een vreemde gedachte bij hem op, maar die verwierp hij meteen. Ze had gezegd dat ze pakpapier en wat andere dingen ging kopen, maar ze hield helemaal niet van winkelcentra en winkelde gewoonlijk in Georgetown. Er was geen enkele reden waarom ze daar zou zijn.

'Kun je me horen, Anne?' Maddy's stem drong weer door het beton heen, maar deze keer duurde het langer om het meisje wakker te maken.

'Ja... ik hoor je...' en terwijl ze antwoordde, hoorden ze een andere stem. Het was een mannenstem, en hij klonk verrassend dichtbij.

'Wie is daar?' vroeg de stem. Hij klonk sterk en luid, en hij zei dat hij wat keien en een balk had losgewrikt en nu probeerde naar hen toe te kruipen, maar geen idee had waar hij was of welke kant hij op ging.

'Ik heet Maddy,' antwoordde ze ferm, 'en er is hier een meisje dat Anne heet... ze is niet bij mij, maar ik kan haar horen. Ik denk dat ze gewond is en ze heeft een baby.'

'Hoe is het met jou, ben je oké?' Ze had hoofdpijn maar dat was de moeite van het vermelden niet waard.

'Ja, ik ben in orde. Kun je iets van het spul om me heen verplaatsen?'

'Blijf doorpraten, ik zal het proberen.' Ze hoopte maar dat hij groot en sterk was. Sterk genoeg om bergen te verzetten als dat nodig was.

'Hoe heet je?'

'Mike. En maak je maar geen zorgen, dame. Ik kan honderdnegentig kilo bankdrukken. Ik haal jullie hier binnen de kortste keren uit.' Maar ze hoorde hoe hij zwoegde terwijl hij tegen haar bleef praten. Anne was weer stilgevallen toen Maddy haar riep, maar de baby huilde harder dan ooit. 'Praat tegen je kindje, Anne. Als hij jouw stem hoort is hij misschien niet zo bang.'

'Ik ben te moe,' zei Anne zwakjes, terwijl Maddy tegen Mike bleef praten die nu een beetje dichterbij leek te zijn.

'Weet je wat er gebeurd is?' vroeg Maddy hem.

'Ik mag doodvallen als ik het weet. Ik was scheerzeep aan het kopen en toen viel dat vervloekte dak op me. Ik was nog van plan mijn kinderen mee te nemen. Blij dat ik dat niet gedaan heb. Had jij iemand bij je?'

'Nee, ik was alleen,' antwoordde Maddy. Ze probeerde weer de keien en het vuil weg te schuiven, maar het enige dat ze deed was haar nagels breken en haar vingers bezeren. Er bewoog niets.

'Ik ga proberen of ik de andere kant op kan spitten,' zei hij ten slotte, en Maddy voelde een paniekgolf over zich heen komen. De gedachte dat die vriendelijke stem bij haar zou weggaan gaf haar een gevoel van verlatenheid zoals ze nog nooit eerder had ervaren. Maar ze moesten hulp krijgen en als een van hen die kon krijgen, zou de ander ook gered worden.

'Oké,' zei ze. 'Succes. Wanneer je buiten bent,' ze zorgde ervoor 'wanneer' te zeggen en niet 'als', 'zeg dan tegen mijn omroep dat ik hier ben, ik ben tv-verslaggever. Ik heb zo'n gevoel dat ze daar wel ergens zijn.'

'Ik kom terug voor je,' zei hij duidelijk. Even later was zijn stem verdwenen en er kwamen geen andere. Ze was alleen met haar eenzaamheid, Anne, en de huilende baby. En ze bleef hopen op haar mobieltje, hoewel dat geen verschil zou maken. Ze zou ze niet eens kunnen vertellen waar ze nu waren, alleen waar ze geweest waren. Maar ze konden best een heel eind weggeslingerd zijn. Waar ze nu in de val zaten was geen enkel aanknopingspunt.

Bill bleef naar het nieuws kijken en voelde zijn paniek steeds groter worden. Hij had haar wel tien keer gebeld en kreeg alleen het antwoordapparaat. En haar mobieltje stond nog steeds uit. Ten slotte belde hij in wanhoop de omroep.

'Met wie spreek ik?' vroeg de producer geïrriteerd, verbaasd dat de beller er überhaupt doorheen gekomen was.

'Ik ben een vriend van haar en ik ben gewoon bezorgd. Is ze de ramp aan het verslaan?'

Er viel een stilte en toen besloot de producer eerlijk tegen hem te zijn. 'Wij kunnen haar ook niet vinden. Haar mobieltje staat uit en ze is niet thuis. Ze kan er op eigen gelegenheid heen gegaan zijn, maar niemand heeft haar gezien. Maar er zijn daar ontzettend veel mensen. Ze zal uiteindelijk wel komen opdagen. Dat doet ze altijd,' zei Rafe Thompson geruststellend.

'Het is niets voor haar om te verdwijnen,' zei Bill op bezorgde toon, en Rafe vroeg zich af hoe de man aan de telefoon dat wist, maar hij was duidelijk heel bezorgd. Heel wat meer dan Jack was. Alles wat Jack had gedaan was tegen hen schreeuwen dat ze haar bliksemsnel moesten vinden. En de producer had er een tamelijk helder idee van waar Jack mee bezig was. Toen Jack de eerste keer de telefoon opnam, had hij op de achtergrond een vrouw horen giechelen.

'Ik weet niet wat ik u vertellen kan. Ze zal heus wel gauw bellen. Misschien is ze naar de bioscoop of zo.' Maar Bill wist dat ze dat niet was, en het feit dat ze hem niet had gebeld om te zeggen dat met haar alles in orde was bracht hem in paniek. Hij liep nog een minuut of tien rusteloos door de kamer, bleef naar de tv kijken en hield het toen niet meer uit. Hij pakte zijn jas en zijn autosleuteltjes en haastte zich naar buiten. Hij wist niet eens of hij wel bij de plaats van de ramp kon komen, maar hij moest het proberen. Hij wist niet waarom, maar hij moest daar zijn. Misschien kon hij haar vinden.

Het was na tienen toen Bill er zo snel hij kon naartoe reed, anderhalf uur na de ontploffing die drie huizenblokken verwoest had, en aan honderdendrie mensen het leven had gekost volgens de laatste telling, en waarbij talloze gewonden waren gevallen. En dit was nog maar het begin.

Toen hij er aankwam kostte het hem twintig minuten om langs de wagens van de reddingswerkers te komen en zijn weg door het puin te zoeken. Er waren zoveel vrijwilligers dat niemand hem naar een pasje of iets dergelijks vroeg. Ze lieten hem er gewoon door, en hij stond voor de speelgoedwinkel met tranen in zijn ogen en bad dat hij haar in de menigte op straat zou vinden.

Nog geen minuut later gaf iemand hem een helm en vroeg hem te helpen het puin naar buiten te dragen. Hij volgde hen naar binnen en het was daar zo angstaanjagend dat hij alleen maar kon hopen dat Maddy waar dan ook, maar niet hier zou zijn, en dat ze gewoon vergeten was haar mobieltje aan te zetten.

En in haar spelonk dacht Maddy aan hem terwijl ze zich met haar volle gewicht schrap zette tegen een stuk beton dat ze tot haar verbazing in beweging bracht. Ze probeerde het nog een keer en het verschoof weer een paar centimeter, en elke keer leek Annes zwakker wordende stem dichterbij te komen.

'Ik geloof dat ik vorderingen begin te maken,' zei ze tegen Anne, 'blijf tegen me praten. Ik moet weten waar je bent. Ik wil het niet nog erger maken... voel je iets? Valt er ergens vuil op je?' Ze wist niet of ze in de buurt van haar hoofd of van haar benen was, maar het laatste wat ze wilde was een stuk beton op haar of haar baby terecht laten komen. Maar het was haast net zoveel werk om Anne aan de praat te houden als om het beton te verplaatsen.

Maddy praatte nu zelfs tegen zichzelf terwijl ze duwde en schoof en klauwde, en ze gaf zo'n enorme zet dat ze zich bijna bezeerde. Tot haar grote verbazing week een enorm brok beton en kon ze het opzij duwen en een gat maken dat groot genoeg was voor haar bovenlichaam, en ze begon erdoorheen te kruipen. Toen wist ze dat ze Anne gevonden had. Haar stem was zo dichtbij, en het eerste dat ze aanraakte was Andy. Hij lag naast de hand van zijn moeder, net buiten haar bereik, en hij kon zich vrij bewegen. Maddy kon hem niet zien, maar ze kon hem voelen en ze trok hem naar zich toe. Hij krijste van angst toen ze dat deed. Ze had geen idee of hij gewond was of niet, maar ze legde hem weer neer en kroop door het gat naar Anne. Het meisje zei niets, en Maddy raakte haar aan. Ze wist niet eens of ze nog wel ademde.

'Anne... Anne...' Ze raakte zacht haar gezicht aan, en toen ze met haar handen voorzichtig over haar lichaam streek, dacht ze te weten wat er was gebeurd. Op het bovenlichaam van het meisje lag een enorme balk die haar had verpletterd, en Maddy kon aan haar vochtige kleren voelen dat ze bloedde. Een andere balk lag dwars over haar benen. Ze zat volkomen vast, en hoewel Maddy het uit alle macht probeerde, kon ze niets doen om haar te bevrijden. De balken waren zwaarder dan het beton, en wat ze niet wist was dat er op de balken nog meer beton lag. 'Anne!... Anne!...' Ze bleef haar naam roepen, terwijl de baby naast hen jammerde, en toen verroerde het meisje zich eindelijk en praatte tegen Maddy.

'Waar ben je?' Ze begreep niet wat er was gebeurd.

'Ik ben hier. Ik ben bij je. Andy is in orde, denk ik.' Vergeleken met zijn moeder tenminste.

'Hebben ze ons gevonden?' Anne begon weer weg te zakken, en Maddy durfde haar niet door elkaar te schudden gezien de verwondingen die ze opgelopen moest hebben toen de balken op haar vielen.

'Nog niet. Maar ze vinden ons wel. Dat verzeker ik je. Hou vol.' Maddy pakte de baby op en hield hem dicht bij haar, en in een poging haar niet te laten opgeven, legde ze zijn gezicht tegen dat van Anne, zoals ze gedaan moesten hebben toen hij geboren was, en Anne begon zacht te huilen. 'Ik ga dood, hè?' Er was geen eerlijk antwoord op die vraag te geven, dat wisten ze allebei. Ze was geen zestien meer. Ze was in enkele seconden volwassen geworden en had op dat moment net zo goed honderd kunnen zijn.

'Dat denk ik niet,' loog Maddy. 'Dat mag je niet. Je moet in de buurt blijven voor Andy.'

'Hij heeft geen papa,' zei ze uit zichzelf. 'Hij deed afstand van hem toen hij geboren was. Hij wilde hem niet.'

'Mijn baby had ook geen papa,' zei Maddy in een poging haar gerust te stellen. Ze praatte tenminste, dat was al iets. Lizzie had ook geen mama, dacht Maddy met hernieuwd schuldgevoel, maar dat zei ze niet tegen Anne.

'Woon je bij je ouders?' vroeg Maddy die nog steeds probeerde haar te laten praten, terwijl ze de baby dicht tegen haar aanlegde en merkte dat hij niet meer huilde. Ze legde een vinger onder zijn neus, en voelde tot haar opluchting dat hij nog ademde. Hij sliep.

'Ik ben weggelopen toen ik veertien was. Ik kom uit Oklahoma. Ik heb mijn ouders gebeld toen hij geboren werd, maar ze willen geen van ons beiden. Ze hebben nog negen andere kinderen en mijn moeder zegt dat ik alleen maar problemen geef... Andy en ik zitten in de bijstand.' Het was een tragedie, maar het was niet zo gruwelijk als wat er nu met hen gebeurde. Maddy begon zich af te vragen of ze het zouden overleven, of dat ze al dood zouden zijn als ze gevonden werden en deel van een groter, nog afschuwelijker gebeuren waren. Maar ze was vastbesloten dat niet te laten gebeuren. Deze baby had er recht op te leven, en ook het kind dat zijn moeder was. Hen redden was haar enige doel.

'Als hij opgroeit kun je hem hierover vertellen. Hij zal je geweldig en moedig vinden, en dat ben je ook... ik ben trots op je,' zei ze, haar tranen inslikkend terwijl ze aan Lizzie dacht. Ze hadden elkaar na negentien jaar gevonden, en nu raakte Lizzie haar misschien weer kwijt. Maar zo mocht ze niet denken. Ze moest het hoofd koel houden, maar ze merkte dat ze duizelig was terwijl ze met Anne praatte. Ze vroeg zich af wanneer de lucht op zou zijn. Of ze dan naar adem zouden snakken, of gewoon in slaap zouden sukkelen en als een kaars zouden uitdoven.

En voor de speelgoedwinkel vond Bill eindelijk de ploeg van haar omroep. Hij stelde zich voor en kwam erachter dat hij met de producer stond te praten die hij eerder aan de telefoon had gesproken. Hij was nu op de plaats van de ramp en gaf aanwijzingen aan de cameraploegen en de verslaggevers.

'Ik denk dat ze daarbinnen is,' zei Bill ongelukkig. 'Ze heeft me verteld dat ze wat pakpapier wilde kopen en dat ze dat hier ging doen.'

'Ik had al zo'n raar gevoel,' bekende Rafe Thompson, 'maar ik dacht dat ik getikt was. Niet dat het enig verschil maakt. Ze doen hun best de mensen eruit te halen.' Hij vroeg zich af hoe Bill haar kende, maar die zei toen dat ze samen in de commissie van de First Lady zaten. Het leek Rafe wel een aardige vent. Hij had urenlang geholpen mensen te redden. Zijn jas was gescheurd, zijn gezicht was inmiddels vuil en zijn handen bloedden. Iedereen zag er gestrest en afgepeigerd uit. Het was na middernacht en Maddy was nog steeds niet komen opdagen. Rafe had verscheidene keren met Jack gesproken die nog steeds vanuit het Carlton Ritz tegen hen tekeerging. Hij had zich niet bepaald sympathiek opgesteld over Maddy's verdwijning en zei dat ze waarschijnlijk 'ergens aan het rotzooien was' en dat hij haar zou vermoorden als hij haar vond. Rafe en Bill waren bang dat de mensen die de bom hadden geplaatst dat al gedaan hadden. Tot nu toe had niemand de verantwoordelijkheid opgeëist.

Ze hadden het er in de uitzending zelfs niet over dat Maddy misschien opgesloten zat in het verwoeste winkelcentrum. Ze konden ook helemaal niet weten of ze daar was en het had geen zin het in hun verslag op te nemen tot ze iets meer wisten. Maar om vier uur 's morgens begonnen de reddingswerkers serieuze vooruitgang te boeken. Ze hadden bijna acht uur onophoudelijk gewerkt, en het was bijna vijf uur toen een man die Mike heette gered werd. Hij leek overal te bloeden, maar hij had eindeloos in het puin gegraven. Hij had tunnels en holen gemaakt door beton en balken weg te duwen en had door zijn verrichtingen vier mensen gered. Toen hij eenmaal buiten was zei hij tegen de man die hem had gered dat hij nog twee vrouwen had gevonden, maar dat hij ze niet had kunnen bereiken. Ze heetten Maddy en Anne, en een van hen had een baby. Voor hij met de ambulance werd weggebracht, deed hij nog zijn uiterste best om de reddingswerkers te vertellen waar ze ongeveer waren. Rafe hoorde dat even later en kwam het aan Bill vertellen, terwijl de werkers weer naar binnen gingen om de vage aanwijzingen van Mike te volgen.

'Ze is daarbinnen,' zei Rafe somber tegen Bill.

'O mijn god... hebben ze haar gevonden?' Hij durfde niet te vragen of ze dood of levend was, en Rafe zag er niet bepaald geruststellend uit.

'Nog niet. Een man die ze net naar buiten hebben gehaald zei dat er twee vrouwen waren die hij niet kon bereiken... een van hen is Maddy. Ze vertelde hem dat ze verslaggeefster was bij de tv.' Hun ergste vrees werd bevestigd, en ze konden alleen maar afwachten. Nog twee uur lang zagen ze lijken die naar buiten werden gehaald, overlevenden die ledematen misten die weggedragen werden, en dode kinderen die naar snikkende ouders werden gebracht om geïdentificeerd te worden. Toen het zeven uur werd stond Bill daar nog en huilde. Het was onmogelijk te geloven dat ze nog leefde. Er waren bijna elf uur verstreken. Hij vroeg zich af of hij Lizzie moest bellen, maar hij had haar niets te vertellen. Inmiddels was het hele land op de hoogte van de tragedie. Het was het werk van krankzinnigen.

Bill en Rafe zaten op de geluidsapparatuur toen er een nieuw team aankwam, en iemand van het Rode Kruis bood hun koffie in een plastic bekertje aan. Rafe nam het dankbaar aan, maar Bill kon het gewoon niet.

Rafe had Bill verder geen vragen gesteld over zijn relatie met Maddy, maar naarmate de nacht vorderde, was het duidelijk dat hij heel veel om haar gaf, en Rafe had medelijden met hem.

'Volhouden. Ze vinden haar uiteindelijk wel.' Maar de vraag die steeds door hun hoofd gonsde was of ze dan nog zou leven.

En terwijl ze op de reddingsploegen wachtten, zat Maddy in elkaar gedoken met de baby in haar armen, maar Anne had al uren niet meer tegen haar gepraat. Ze wist niet of ze sliep of dood was, maar geen van haar pogingen om haar te laten praten had de afgelopen uren succes gehad. Maddy had geen idee hoe laat het was of hoe lang ze daar al waren en eindelijk, toen de baby bewoog en begon te huilen, hoorde zijn moeder hem.

'Zeg tegen hem dat ik van hem hou...' fluisterde Anne, en ze maakte Maddy aan het schrikken. De stem naast haar klonk spookachtig.

'Je moet bij ons blijven en hem dat zelf vertellen,' zei Maddy en ze probeerde optimistisch te klinken. Maar dat was ze niet meer. Ze kreeg niet genoeg lucht en ze raakte zelf af en toe buiten bewustzijn terwijl ze de baby vasthield.

'Ik wil dat jij voor hem zorgt als ik er niet meer ben,' zei Anne, en ze werd weer stil. En na een poosje: 'Ik vind je heel lief, Maddy. Dank je dat je hier bij me was. Zonder jou zou ik echt bang geweest zijn.' Maddy was zelf bang, zelfs met Anne en de baby, maar de tranen rolden over haar wangen toen ze zich vooroverboog en het gewonde meisje op de wang kuste, waarbij ze aan Lizzie dacht.

'Ik vind jou ook lief, Annie... echt heel lief... en nu moet je beter worden. We zullen hier gauw uit zijn. En ik wil graag dat je mijn dochter ontmoet.' Anne knikte alsof ze haar geloofde, en glimlachte toen in de duisternis, en hoewel Maddy dat niet kon zien, vóélde ze het gewoon.

'Mijn moeder noemde me altijd Annie. Toen hield ze nog van me,' zei Anne bedroefd.

'Ik weet zeker dat ze nu ook van je houdt. En ze zal ook van Andy houden als ze hem ziet.'

'Ik wil niet dat zij hem krijgt,' zei ze, en ze klonk sterker en heel vastberaden. 'Ik wil graag dat jij voor mijn baby zorgt. Beloof me dat je van hem zult houden.' Maddy onderdrukte een snik toen ze antwoordde, ze wist dat ze zich de lucht en de energie die dat zou kosten niet konden veroorloven. En net toen ze iets wilde zeggen, hoorde ze stemmen in de verte, sterke stemmen, luide stemmen, en ineens besefte ze dat ze haar naam riepen.

'Kun je ons horen, Maddy? Maddy?... Maddy Hunter... en Anne... horen jullie ons?'... Ze kon wel gillen van opwinding en schreeuwde zo hard ze kon: 'We horen jullie! we horen jullie!!! We zijn hier...' De stemmen kwamen dichterbij terwijl ze snel tegen Anne zei: 'Ze komen ons nu halen, Annie... volhouden... We zijn hier over een paar minuten uit.' Maar ondanks het lawaai dat Maddy maakte was Annie weer in slaap gevallen en de baby begon weer luidkeels te huilen. Hij was moe en hongerig en bang. Maar dat was Maddy ook.

De stemmen bleven dichterbij komen tot het klonk of ze nog maar centimeters van hen verwijderd waren. Ze beschreef zo goed mogelijk de spelonk waarin ze zaten, en Annies situatie zonder haar doodsbang te maken, en ze zei dat zij in orde was en de baby bij zich had.

'Is de baby gewond?' vroeg een andere stem om vast te kunnen stellen wat voor reddingsploeg ze nodig hadden.

'Ik weet het niet. Ik denk het niet. En ik ook niet,' behalve een flinke bult op haar hoofd en een reusachtige hoofdpijn. De moeder van de baby was een ander verhaal.

Maar zelfs toen ze wisten waar ze waren, hadden ze nog anderhalf uur nodig om hen te bevrijden. Ze moesten de stenen en het beton stukje bij beetje voorzichtig verwijderen. Ze waren bang dat het hele gebouw op hen zou neerstorten als ze te vlug te werk gingen. Maddy slaakte een gil van opluchting en pijn toen ze door een gat dat niet groter was dan een schoteltje een sterke lichtstraal in haar ogen lieten schijnen. Ze begon te snikken en kon niet meer ophouden en ze vertelde Annie wat er gebeurde, maar die antwoordde niet.

Het gat werd groter terwijl Maddy toekeek en zij tegen haar praatten. Vijf minuten later gaf Maddy hen de baby aan door het gat, en toen ze het licht op hem lieten schijnen zag ze hoe vies hij was. Er zat opgedroogd bloed op zijn gezicht van een sneetje op zijn wang, maar behalve dat waren zijn ogen wijdopen en Maddy vond hem prachtig. Ze kuste hem toen ze hem overgaf en een paar sterke mannenhanden pakten hem aan en verdwenen. Er bleven vier reddingswerkers achter om haar en Annie te bevrijden en na een halfuur hadden ze het gat zo groot gemaakt dat Maddy erdoorheen kon kruipen. Voor ze ging draaide ze zich om en beroerde Annies hand. Het meisje was stil en ze sliep, wat maar gelukkig was. Het zou een hele klus worden om haar te bevrijden. Maddy glipte langs de mannen bij de ingang van het gat dat ze hadden gemaakt en twee van hen gingen naar binnen om voor Annie te zorgen, terwijl een andere man Maddy voorging door de kruipruimte die ze hadden gemaakt. Ze kroop op handen en knieën achter hem aan naar de ingang. Daar tilden sterke handen haar op en werd ze over beton en puin gedragen, en over verwrongen stalen balken die overal uitstaken als in een duivels bos, en voor ze het wist, was ze in helder daglicht.

Het was tien uur in de morgen, bijna veertien uur nadat het winkelcentrum was ingestort en zij daar in de val had gezeten. Ze probeerde iemand te vragen of met de baby alles goed was, maar er heerste zo'n chaos om haar heen dat niemand haar leek te horen. Er werden nog steeds mensen naar buiten gebracht, er lagen lijken onder zeildoeken, huilende mensen wachtten op nieuws over hun familieleden, hulpverleners schreeuwden tegen elkaar, en plotseling, tussen dat alles, zag ze hem staan. Het was Bill. Door zijn pogingen om anderen te helpen was hij haast net zo vuil als zij. Maar toen hij haar zag barstte hij in snikken uit en greep haar uit de handen van de man die haar vasthield. Hij kon niets anders doen dan zich aan haar vastklampen en huilen, net als zij. Het was niet te beschrijven hoe hij zich had gevoeld, hoe groot zijn angst was geweest, hoe erg haar verschrikking. Het zou jaren duren om het aan elkaar uit te leggen, en alles wat ze nu hadden was de liefde en opluchting van dit onvergetelijke moment.

'God zij dank,' fluisterde hij terwijl zij zich aan hem vastklampte, en hij gaf haar behoedzaam terug aan de ambulanceploeg. Maar ze bleek verbazingwekkend genoeg onbeschadigd te zijn. Terwijl ze zijn hand stevig vasthield wendde ze zich tot een van de reddingswerkers.

'Waar is Annie? Hoe is het met haar?'

'Ze zijn met haar bezig,' zei hij met een somber gezicht. Hij had die nacht te veel gezien, zoals iedereen. Maar elke overlevende was een overwinning. Elke geredde was een geschenk waar ze allen voor hadden gebeden.

'Zeg haar dat ik van haar hou,' zei Maddy gloedvol, en ze draaide zich weer om naar Bill, haar ogen vol van alles wat ze voor elkaar voelden. En één afschuwelijk moment vroeg ze zich af of dit haar straf was omdat ze verliefd op hem was geworden, of ze hier geen recht op had. Maar ze duwde die gedachte weg alsof het een zwerfkei was die haar probeerde te verpletteren, en dat liet ze niet toe, zoals ze ook niet had toegelaten dat de muren van hun kleine grot Annie of de baby zouden verpletteren. Ze was nu van Bill. Daar had ze het recht toe. Hiervoor was ze in leven gebleven. Voor hem. En voor Lizzie. Ze zetten haar in de ambulance en Bill klom zonder enige aarzeling achter haar aan naar binnen. Toen hij bij het wegrijden uit het achterraam van de ambulance keek, zag hij Rafe die hen nakeek en huilde van blijdschap voor hen beiden.

21

Toen Maddy bij het ziekenhuis aankwam werd ze op de trauma-afdeling geplaatst waar ook de andere overlevenden waren. Ze vroeg meteen naar de baby en ze vertelden haar dat het goed ging met hem. Het verbaasde de dokters dat ze geen gebroken botten en geen inwendig letsel had. Ze had een hersenschudding, een paar schaafwonden en wat lichte kneuzingen. Bill kon haast niet geloven hoeveel geluk ze had gehad. Hij zat bij haar en vertelde haar wat hij wist van het gebeurde. Tot nu toe was alleen bekend dat een groep extremisten de bom had laten ontploffen. Nog maar een uur geleden had de president een brief van hen ontvangen waarin stond dat ze hiermee uiting gaven aan hun misnoegen over de regering. Het klonk als een stel krankzinnigen. Ze hadden meer dan driehonderd mensen gedood, van wie bijna de helft kinderen. Het was zo gruwelijk dat Maddy huiverde.

Ze vertelde Bill wat ze had gezien toen het plafond instortte, en hoe het was om met Annie en de baby in de val te zitten. Ze hoopte nu alleen dat ze het allebei zouden overleven. Ze maakte zich zorgen over Annie, maar niet half zoveel als Bill om Maddy. Het was net zo erg geweest als wat hij had doorgemaakt met Margaret, en Maddy zei vol medeleven dat niemand zoiets twee keer in zijn leven zou mogen meemaken. Ze praatten nog enkele minuten en toen wilden de dokters nog een paar testen uitvoeren om zeker te zijn van hun diagnose, en Bill en zij kwamen overeen dat hij beter weg kon gaan voor het geval Jack haar zou komen opzoeken. Bill wilde haar nu geen problemen bezorgen.

'Ik kom over een paar uur terug,' zei hij, terwijl hij zich vooroverboog en haar kuste. 'Hou je kalm.'

'Jij ook. Probeer wat te slapen.' Ze kuste hem weer, en ze kon zichzelf er bijna niet toe brengen zijn hand los te laten. Zodra hij weg was namen de dokters haar mee en voltooiden hun onderzoek. Toen ze teruggebracht werd naar haar kamer, kwam Rafe met de nieuwsploeg binnen. Jack had hen gestuurd. Rafe zei niet tegen Maddy hoe schofterig hij het van Jack vond dat hij niet eens zelf naar haar toe kwam en hij vroeg haar niets over Bill. Dat hoefde hij ook niet. Wat er ook gebeurd mocht zijn tussen hen, het was voor de producer van haar programma duidelijk dat de man echt van haar hield, en net zo duidelijk nu dat Maddy van hem hield.

Ze vertelde hun zoveel ze kon over wat er was gebeurd, vanuit haar oogpunt, en ze vertelde voor de camera hoe dapper Annie was geweest. 'Ze is pas zestien,' zei Maddy, geroerd en trots. Ze zag een vreemde uitdrukking in Rafes ogen verschijnen en toen ze de camera uitschakelden stelde ze hem een vraag.

'Ze is toch wel in orde, hè, Rafe. Heb je iets gehoord?'

Hij aarzelde, wilde tegen haar liegen, maar kon dat toch niet opbrengen. Ze zou er toch achter komen en het leek hem niet eerlijk het haar niet te vertellen. 'Met de baby komt het goed, Mad. Maar ze konden zijn moeder er niet uit krijgen.'

'Hoe bedoel je, ze konden haar er niet uit krijgen?' Ze schreeuwde het zowat uit. Ze had haar veertien uur lang in leven gehouden en nu zeiden ze dat ze haar niet hadden kunnen bevrijden? Dat kon niet. Ze weigerde het te geloven.

'Dan hadden ze dynamiet moeten gebruiken. Ze was al in coma toen ze jou eruit haalden, Maddy. Ze hebben geprobeerd haar in leven te houden, maar ze stierf een halfuur later. Haar longen waren in elkaar gedrukt en ze had inwendig zoveel bloed verloren dat ze volgens de dokters nooit meer gered had kunnen worden.' Maddy maakte een geluid als van een dier toen ze dat hoorde. Het was een klagend, kreunend geluid, alsof het meisje haar eigen kind was geweest. Ze kon de gedachte niet verdragen. En wat gebeurde er nu met haar baby? Rafe zei dat hij daar niets van wist, en even later gingen ze weg zodat ze wat kon rusten. Maar niet voordat hij haar, een snik onderdrukkend, had verteld hoe blij hij was dat ze het overleefd had.

Dat was iedereen. Lizzie huilde wanhopig toen Maddy haar in Memphis belde om te zeggen dat ze gezond en wel was. Lizzie was de hele nacht opgebleven om naar het nieuws te kijken en toen ze Maddy niet op de tv zag, had ze haar thuis gebeld, maar er werd niet opgenomen. Op de een of andere manier had ze gevoeld dat Maddy daar ingesloten zat. En Phyllis Armstrong belde haar om te zeggen hoe opgelucht zij en Jim waren, en wat een tragedie het was, vooral de dood van al die kinderen. Ze waren alle twee in tranen en nadat ze had opgehangen, vroeg Maddy aan de verpleegster hoe het met de baby was. Andy was nog in het ziekenhuis ter observatie en dat zou hij de komende dagen ook blijven. De mensen van de kinderbescherming hadden hem nog niet opgehaald. Toen de verpleegster de kamer uit was, stond Maddy stilletjes op en ging naar de kinderafdeling om hem te zien. Hij zag er nauwelijks ouder uit dan een pasgeborene, en Maddy vroeg aan de verpleegster of ze hem vast mocht houden. Ze hadden hem gebaad en zijn haar gekamd. Hij was blond en had grote blauwe ogen en ze hadden hem in een blauwe deken gewikkeld. Hij zag er kraakhelder uit en Maddy kon aan de baby zien hoe knap Annie geweest moest zijn. Terwijl ze hem in haar armen had moest Maddy steeds aan Annie denken die haar had gevraagd voor haar baby te zorgen. Hij zou algauw hetzelfde lot ondergaan als haar eigen kind had ondergaan, van weeshuizen naar pleegouders gestuurd worden, altijd in vreemde handen, zonder eigen ouders die van hem hielden of hem opeisten. Maddy werd intens verdrietig bij die gedachte.

Terwijl ze hem vasthad keek hij haar aandachtig aan, en ze vroeg zich af of hij haar stem herkende terwijl ze zachtjes voor hem zong. Na verloop van tijd verloor hij zijn belangstelling en viel in haar armen in slaap. Maddy dacht aan Annie en huilde. Het was een vreemde speling van het lot geweest die hen samen had gebracht in de puinhopen. Ze legde de baby voorzichtig terug in het ziekenhuisbedje en ging weer naar haar eigen kamer, nog steeds in tranen om Annie.

Maddy was stijf en alles deed haar pijn. Ze was ongelooflijk moe, maar ze had geen ernstige verwondingen en ze besefte dat ze ontzettend veel geluk had gehad. Ze staarde uit het raam en bedacht hoe vreemd het was dat het leven zonder enige reden de één spaarde, en de ander niet. Het was niet te begrijpen waarom zij tot de gelukkigen behoorde en Annie niet. Ze had een veel langer leven voor zich dan Maddy. Terwijl ze over de mysteries van het leven nadacht, kwam Jack met een ernstig gezicht de kamer binnen.

'Ik hoef je deze keer zeker niet te vragen waar je de hele nacht bent geweest.' Dat 'deze keer' was niet nodig geweest, maar het was typerend voor hem. 'Hoe gaat het met je, Maddy?' Hij zag er opgelaten uit, en zo voelde hij zich ook. Hij had om te beginnen nooit echt geloofd dat ze onder het puin lag. Het klonk hem als hysterie in de oren, en hij was verbaasd toen hij hoorde dat ze daar wel had gezeten, maar opgelucht dat ze het had overleefd. 'Dat moet knap vervelend geweest zijn,' zei hij terwijl hij zich vooroverboog en haar kuste. Op dat moment bracht een verpleegster een enorme vaas met bloemen van de Armstrongs binnen.

'Ja, het was nogal eng,' zei ze nadenkend. Hij was een meester als het ging om understatement en verwerping. Maar het zou een hele klus worden om dit te bagatelliseren. Veertien uur gevangen zitten in een door bommen verwoest gebouw mocht echt aangeduid worden als een trauma van de eerste orde, hoe Jack het ook wilde noemen. Ze overwoog hem over Annie en de baby te vertellen en hoe haar dat had geraakt, maar ze besloot het niet te doen. Hij zou het toch niet begrijpen.

'Iedereen maakte zich zorgen over je. Ik nam aan dat je ergens anders was. Ik verwachtte gewoon niet dat je daar zou zijn. Waarom zou je?'

'Ik ging pakpapier kopen,' zei ze simpelweg, terwijl ze naar hem keek. Hij had zich teruggetrokken naar de andere kant van de kamer alsof hij het nodig vond afstand te bewaren, maar dat vond zij nu ook, voor haar eigen veiligheid.

'Je hebt een hekel aan winkelcentra,' zei hij, alsof dat nu nog enig verschil maakte, en ze glimlachte tegen hem.

'Ik denk dat ik nu weet waarom. Ze zijn verdomd gevaarlijk,' zei ze, en ze moesten alle twee lachen. Maar de spanning tussen hen was om te snijden. Ze had het nog niet allemaal op een rijtje na de vorige nacht, maar zelfs toen ze in de val zat en probeerde Annie aan de praat te houden, had ze erover nagedacht. Ze had bedacht dat als ze dat wat ze net had doorgemaakt ooit zou overleven, ze de grootste verschrikking in haar leven onder ogen had gezien. Ze had er geen behoefte aan nog meer onder ogen te zien, of het over zichzelf af te roepen, of zichzelf weer op het spel te zetten. Ze zou haar grootste vijand het hoofd hebben geboden, had de dood voor ogen gezien. Ze hoefde zichzelf niet meer te straffen, en ze had zich voorgenomen dat ook niet meer te doen. En terwijl ze hem zo zag zitten, aan de andere kant van de kamer en niet op zijn gemak, wist ze dat ze het niet kon. Hij kon niet eens genoeg liefde opbrengen om naar haar toe te komen, haar in zijn armen te nemen en te zeggen dat hij van haar hield. Hij kon het niet. Hij hield waarschijnlijk zoveel van haar als hij kon, besefte ze, maar dat zei niet veel. En alsof hij voelde dat er iets vreemds tussen hen gebeurde, stond hij op, liep naar haar toe en gaf haar een doosje in cadeauverpakking. Ze nam het zonder een woord aan, deed het open en zag een smal diamanten armbandje. Het was heel mooi en ze bedankte hem. Wat ze niet wist was dat hij er twee had gekocht in het Ritz Carlton toen hij die ochtend zijn rekening betaalde. Eén voor haar, voor wat ze had doorgemaakt, het andere voor het meisje met wie hij de nacht had doorgebracht. Maar zelfs zonder dat te weten gaf Maddy het met een ernstig gezicht aan hem terug.

'Het spijt me, maar ik kan het niet aannemen, Jack,' zei ze. Zijn ogen vernauwden zich. Hij voelde dat zijn prooi hem langzaam ontglipte en heel even dacht ze dat hij haar zou grijpen, maar dat deed hij niet.

'Waarom niet?'

'Ik ga bij je weg.' Ze verbaasde zich over haar eigen woorden, maar niet half zo erg als ze Jack verbaasde. Hij keek alsof ze hem geslagen had.

'Wat heeft dit verdomme te betekenen?' Zoals gewoonlijk verdoezelde hij zijn eigen zonden en zwakheden door onaangenaam tegen haar te zijn.

'Ik kan hier niet mee doorgaan.'

'Waarmee?' Hij liep heen en weer door de kamer, niet genegen het gewoon te accepteren en weg te gaan. Hij leek wel een tijger die zijn prooi besluipt, maar hij maakte haar niet meer bang zoals hij eerst had gedaan. En ze wist dat ze hier veilig was. Er waren overal mensen om haar heen, vlak achter de deur. 'Waar kun je niet meer mee doorgaan? Met een leven in luxe? Met twee keer per jaar een reis naar Europa? Met het reizen in een privé vliegtuig? Met het krijgen van sieraden, elke keer als ik stom genoeg ben om ze voor je te kopen? Wat een zwaar leven voor een slet uit Knoxville.' Hij was weer bezig.

'Dat is het probleem, Jack,' zei ze vermoeid, en ze legde haar hoofd tegen het kussen terwijl ze naar hem keek. 'Ik ben geen slet uit Knoxville. Dat ben ik nooit geweest, zelfs niet toen ik heel arm en ongelukkig was.'

'Gelul. Ik kan me niet herinneren dat je ooit op de goede weg hebt gezeten, of zelfs maar wist hoe die eruitzag. Jezus, je was al een hoer toen je nog een kind was. Kijk maar naar Lizzie.'

'Ja, kijk naar haar. Ze is een fantastisch kind en een fatsoenlijk mens, ondanks alle tegenspoed die ze, dankzij mij, heeft gehad. Ik ben haar nu iets verschuldigd. En ik ben mezelf iets verschuldigd.'

'Je bent mij alles verschuldigd. En ik hoop dat je begrijpt dat je zonder werk zit als je me verlaat.' Zijn ogen blonken als staal.

'Mogelijk. Dat laat ik aan mijn advocaten over, Jack. Ik heb een contract bij de omroep. Je kunt me er niet zomaar uitgooien zonder opzegtermijn of compensatie.' Ze was moediger en slimmer geworden toen ze onder het puin voor haar leven vocht. Ze vroeg zich af hoe hij kon denken dat de dingen die hij tegen haar zei haar zouden overhalen bij hem te blijven. Maar dat was ooit misschien zo geweest, door pure intimidatie. Dat was het treurige van het verhaal. 'Je moet niet gaan dreigen. Met dat gezwets krijg je geen cent van me los. En vergeet niet de huwelijkse voorwaarden die je hebt ondertekend. Je verlaat mijn huis met lege handen. Alles is van mij, zelfs je panty. Als je mij in de steek laat, Maddy, is je enige bezitting het ziekenhuishemd dat je aan hebt.'

'Wat wil je toch van me?' vroeg ze bedroefd. 'Waarom wil je dat ik blijf? Je haat me.'

'Ik heb alle reden om je te haten. Je liegt tegen me. Je hebt me bedrogen. Ik weet dat je een minnaar hebt die je elke dag belt. Hoe stom denk je dat ik ben?' Niet stom. Gemeen. Maar dat zei ze niet tegen hem. Ze was moedig, niet dwaas. 'Hij is niet mijn minnaar. We zijn tot nu toe alleen vrienden geweest. Ik heb je nooit bedrogen. En het enige waarover ik ooit tegen je heb gelogen is Lizzie.'

'Dat is geen kleinigheid, zou ik zeggen. Maar dat wil ik je nog wel vergeven. Ik ben hier het slachtoffer, niet jij. Ik ben degene die belazerd is, en ik ben nog steeds bereid je te dulden. Je kent je eigen geluk niet. Wacht maar tot je verhongert in een of ander krot in Memphis of Knoxville, of waar je ook terechtkomt met je bastaard. Je zult me smeken je terug te nemen,' zei hij. Hij liep langzaam op haar bed af, en ze vroeg zich af wat hij zou doen. Hij had een blik in zijn ogen die ze nooit eerder had gezien en ze dacht meteen aan alles wat men haar in de praatgroep had verteld. Als hij zou merken dat zijn prooi hem ging ontsnappen, zou hij alles doen om dat tegen te gaan. Wat dan ook. 'Je gaat niet bij me weg, Mad,' zei hij, op haar neerkijkend terwijl zij beefde. 'Daar heb je het lef niet voor. Daar ben je te slim voor. Jij gooit geen gouden leven en je hele carrière uit het raam, toch?' Hij was vleiend en angstaanjagend en er was een stilzwijgende dreiging in de manier waarop hij naar haar keek. 'Misschien heb je gisteravond een mep op je hoofd gehad. Misschien is dat wat er met je is gebeurd. Misschien moet ik wat gezond verstand in je slaan, zodat je weer normaal kunt denken. Wat vind je ervan, Maddy?' Maar terwijl hij dat zei, voelde ze alles in zich in opstand komen, en ze wist dat ze hem zou vermoorden als hij haar zou slaan. Ze zou niet toestaan dat hij haar weer terug zou slepen en haar zou kwellen en vernederen en haar ervan zou overtuigen dat ze een stuk vuil was en dat ze alle ellende en beschuldigingen die hij over haar uitstortte verdiende. De blik in haar ogen zou hem bang gemaakt hebben als hij die begrepen had.

'Als je me ook maar met één vinger aanraakt, hier of ergens anders, vermoord ik je, dat zweer ik. Ik heb het helemaal gehad met die beledigingen van jou, meer pik ik niet. Je hebt de vloer met me aangeveegd, maar dat is nu voorbij, Jack. Ik kom niet terug. Vind maar iemand anders op wie je je kunt uitleven, en die je kunt uitschelden en kwellen.'

'Hoor toch eens hoe die grote meid haar pappie bedreigt. Arm kind. Maak ik je bang, Mad?' vroeg hij lachend, maar ze was uit bed gestapt en stond vlak voor hem. Het moment was gekomen. Het spel was uit.

'Nee, je maakt me niet bang, klootzak die je bent. Je maakt me misselijk. Ga mijn kamer uit, Jack. Anders bel ik de beveiliging en laat je eruit gooien.'

Hij keek haar even aan en kwam toen zo dicht bij haar staan dat ze de haren in zijn wenkbrauwen had kunnen tellen als ze daar behoefte aan had gehad. 'Ik hoop dat je sterft, stom kreng dat je bent. En dat zul je. Gauw, naar ik hoop. Dat verdien je.' Ze wist niet of dit een ondubbelzinnige bedreiging was of niet en ze werd er bang van, maar niet zo dat ze van gedachten veranderde. En toen ze keek hoe hij zich omdraaide en de kamer verliet, was er één krankzinnig moment waarop ze hem wilde tegenhouden en hem om vergiffenis wilde smeken. Maar ze wist dat ze dat niet kon doen. Het was het verziekte deel van haar dat haar smeekte terug te gaan, schuld te voelen, dat wilde dat hij van haar hield, hoeveel ellende ze daarvoor ook van hem zou moeten slikken. Maar dat deel van haar had niet meer de overhand en ze keek zwijgend en zonder zich te verroeren toe hoe hij de kamer verliet. Toen hij weg was, werd ze overspoeld door snikken van verdriet en verlies en schuld. Hoezeer ze hem ook haatte, en hoe slecht hij ook was, als een kwaadaardig gezwel op haar ziel, hoe diep ze ook groef om hem uit te snijden, ze wist dat ze hem nooit zou vergeten, en dat hij haar nooit zou vergeven.

22

De dag nadat ze was gered ging Maddy naar de kinderafdeling om Andy weer te zien, en daar vertelden ze haar dat de maatschappelijk werkster die ochtend naar hem was komen kijken. Ze zouden hem de volgende dag afhalen en hem in een pleeggezin plaatsen, tot ze een definitieve plek voor hem konden regelen. Ze ging met een neerslachtig gevoel terug naar haar kamer. Nu zou ze hem nooit meer zien, net als toen met Lizzie. Maar God had haar een tweede kans gegeven met haar, en ze vroeg zich af of er een reden was dat Andy en zijn moeder in haar leven waren gekomen.

Ze dacht er de hele middag over na, en ze praatte er later met Bill over toen die haar kwam opzoeken. Hij wist van het bezoek van Jack de vorige dag, en hij was zowel opgelucht als bezorgd. Hij was bang dat hij terug zou komen en haar iets zou aandoen. Nu Jack wist dat ze hem verliet, was niet te voorspellen wat hij zou doen en Bill drong er bij Maddy op aan om voorzichtig te zijn. Ze zei dat ze zodra ze uit het ziekenhuis kwam haar spullen van huis zou halen, en ze beloofde dat ze dan iemand zou meenemen. Ze wilde een beveiligingsman van de omroep daarvoor inhuren. Bill had beloofd wat kleren voor haar te kopen voor als ze uit het ziekenhuis kwam, maar ze maakte zich geen zorgen over Jack. Ze voelde zich verrassend vrij. En hoewel ze het erg vond wat ze allemaal tegen hem had gezegd, voelde ze zich tot haar verbazing niet schuldig. Ze zou dat schuldgevoel nog wel een keer krijgen, daar was ze voor gewaarschuwd, maar ze wist dat ze juist gehandeld had. Jack was een kwaadaardig gezwel dat haar op den duur vernietigd zou hebben.

Ze kon Annies baby maar niet uit haar hoofd zetten. 'Ik weet dat het idioot klinkt,' zei ze ten slotte tegen Bill, 'maar ik heb haar beloofd voor hem te zorgen. Ik moet op z'n minst tegen de maatschappelijk werkster zeggen dat ik wil weten waar ze hem plaatsen, denk ik.' Dat leek Bill een goed idee, en ze praatten nog wat over de ramp in het winkelcentrum. Een van de daders was gearresteerd. Het was een geestelijk gestoorde jongen van twintig met een gevangenisverleden. Hij had het blijkbaar samen met twee maten gedaan, maar die waren nog niet gevonden. Overal werden herdenkingsdiensten gehouden voor de slachtoffers, en het feit dat het bijna Kerstmis was maakte het nog erger. Bill zei dat hij erover dacht om niet naar Vermont te gaan, maar in de stad te blijven om bij haar te zijn.

'Maak je over mij maar geen zorgen. Ik red me heus wel,' zei ze. Ze voelde zich, afgezien van wat pijntjes, verrassend goed en ze had al besloten om voorlopig bij Lizzie in te trekken. Ze kwam over een week aan en ze gingen de kerstdagen samen doorbrengen. Ze vond het niet erg om een slaapkamer met Lizzie te delen, althans niet voor een poosje.

'Je kunt bij mij logeren als je wilt,' zei hij hoopvol, en ze glimlachte toen hij haar kuste. Hij was geweldig voor haar geweest sinds de ramp, en trouwens ook lang daarvoor.

'Bedankt voor het aanbod, maar ik betwijfel of je al aan een kamergenootje toe bent.'

'Dat was niet helemaal wat ik bedoelde,' zei hij, een beetje blozend. Ze hield van zijn zachtaardigheid en de vriendelijkheid die hij haar constant bewees. Ze hadden nu heel wat om naar uit te zien en over elkaar te ontdekken. Maar ze wilde het ook niet overhaasten. Zij moest herstellen van een leven van mishandeling en van negen jaar met Jack, en Bill moest nog steeds het verdriet om Margaret verwerken. Maar in hun leven was nu beslist plaats voor elkaar. Ze wist nog niet zo goed hoe Andy hierin paste, maar ze wist wel dat ze plek voor hem wilde vrijmaken, al was het maar voor een bezoekje zo nu en dan om haar belofte aan zijn moeder na te komen. Maddy was niet van plan dat te vergeten.

Dat zei ze ook tegen Lizzie toen ze haar die avond aan de telefoon had. Lizzie was door de explosie in het winkelcentrum zo in paniek geraakt, dat ze haar moeder elke dag een paar keer belde.

'Waarom adopteer je hem niet?' vroeg ze met de ongecompliceerdheid van een negentienjarige, en Maddy zei dat dat belachelijk was. Ze had nu geen man, was wellicht haar baan kwijt en had niet eens een eigen appartement. Maar nadat ze had opgehangen bleef het idee in haar hoofd rondspoken. Om drie uur in de nacht, ze was nog steeds wakker, liep Maddy naar de kinderafdeling en ging met hem in een schommelstoel zitten. Hij lag vredig in haar armen te slapen toen een verpleegster binnenkwam en haar vertelde dat ze in bed hoorde te liggen. Maar ze kon het niet. Ze had het gevoel dat een kracht die sterker was dan zij haar naar hem toe dreef en ze kon zich er niet tegen verzetten. In de ochtend stond ze zenuwachtig in de gang te wachten op de maatschappelijk werkster die hem zou komen afhalen. Maddy ging naar haar toe en vroeg of ze haar even kon spreken. Ze legde de situatie aan haar uit en de vrouw keek geïnteresseerd maar verbaasd.

'Het was zonder twijfel een zeer emotioneel moment voor u, mevrouw Hunter. Jullie verkeerden allemaal in levensgevaar. Niemand zal van u verwachten dat u zo'n belofte nakomt. Dat is een ingrijpende beslissing.'

'Dat is het ook, dat weet ik,' zei Maddy. 'Het is niet alleen dat... ik weet niet wat het is... ik geloof dat ik verliefd op hem ben geworden,' zei ze over de blauwogige baby voor wie Annie haar had gevraagd te zorgen.

'Het feit dat u alleenstaand bent is geen beletsel. Hoewel het een belasting voor u zou kunnen zijn,' zei de maatschappelijk werkster. Maddy had niet gezegd dat ze misschien zonder werk zou zitten, maar ze had genoeg gespaard om het een hele tijd uit te kunnen zingen. Ze was door de jaren heen voorzichtig omgesprongen met wat ze verdiende en ze had een aardig appeltje voor de dorst voor haar en Lizzie, en zelfs voor de baby. 'Bedoelt u dat u hem wilt adopteren?'

'Ik geloof het wel,' zei Maddy, en ze voelde een golf van liefde voor hem over zich heen komen. Ze had het gevoel dat ze dit móést doen, in ieder geval voor haarzelf. Ze had geen idee hoe Bill erover dacht. Maar ze kon haar droom nu ook niet voor hem opgeven. Ze moest doen wat goed voor haar was. En als het voor hen beiden gunstig zou uitpakken, zou het voor iedereen een zegen zijn, niet alleen voor haar en de baby. Maar ze wilde hem op z'n minst vragen hoe hij erover dacht. 'Hoeveel tijd heb ik om te beslissen?'

'Een poosje. We plaatsen hem tijdelijk in een pleeggezin. Dat zijn mensen die ons al eerder geholpen hebben, maar ze zijn niet geïnteresseerd in adoptie. Ze doen dit uit de goedheid van hun hart, uit religieuze overwegingen. Maar er is veel vraag naar een baby als deze. Hij is gezond, blank en acht weken oud. Iedereen wil zo'n kind adopteren. Er zijn er tegenwoordig niet meer zoveel als hij.'

'Laat me er even over denken. Zou ik enige voorrang hebben?'

'Zolang er geen familie is die bezwaar maakt, en dat zoeken we nu uit, zou hij heel spoedig van u kunnen zijn, mevrouw Hunter.' Maddy knikte, en even later vertrok de maatschappelijk werkster, nadat ze Maddy haar kaartje had gegeven. Toen Maddy die ochtend nog een keer naar de kinderafdeling ging, was het met pijn in haar hart, omdat hij er niet meer zou zijn. Ze was er nog steeds down over toen Bill even later bij haar op bezoek kwam. Hij had een grijze broek, een blauwe sweater, een paar instappers, wat ondergoed, een nieuwe jas, toiletartikelen, make-up en een nachthemd voor haar gekocht.

Ze complimenteerde hem met zijn aankopen, en alles paste perfect. Ze werd de volgende dag uit het ziekenhuis ontslagen, en ze had erin toegestemd bij hem te logeren tot ze Lizzies flat in orde had gemaakt. Ze dacht dat wel in een week te kunnen doen. Ze wilde haar spullen ophalen bij Jack en ze moest weer aan het werk. Ze had veel te doen. Ze zat met Bill over dat alles te praten en bracht toen de baby ter sprake. Ze vertelde hem dat ze erover dacht hem te adopteren en hij keek haar geschrokken aan.

'Echt waar.' Weet je zeker dat dat is wat je wilt, Maddy?'

'Niet helemaal. Daarom praat ik er met jou over. Ik weet niet of het 't idiootste idee is dat ik ooit heb gehad, of het beste dat ik ooit heb gedaan... of zou moeten doen. Ik weet het gewoon niet,' zei ze met een zorgelijk gezicht.

'Het beste dat je ooit gedaan hebt was bij Jack Hunter weg gaan,' zei hij vastberaden. 'Dit zou het op twee na beste kunnen zijn, na Lizzie.' Hij glimlachte tegen haar. Ik moet zeggen dat je me hiermee even in verlegenheid hebt gebracht, Maddy.' Het herinnerde hem eraan hoeveel ouder hij was dan zij. Hij had van zijn kinderen gehouden toen ze klein waren, en nu hield hij van zijn kleinkinderen, maar om op zijn leeftijd nog een baby te nemen was meer dan waarop hij had gerekend, hoewel hij dol was op haar dochter. 'Ik weet niet goed wat ik zeggen moet,' zei hij eerlijk.

'Ik ook niet. Ik weet eigenlijk niet of ik het je vraag of vertel, en of dat iets uitmaakt. We weten nog niet wat er voor ons in het verschiet ligt, of het wel goed zal uitpakken, hoeveel we ook van elkaar houden.' Ze was daar heel eerlijk over, en dat waardeerde hij in haar. En wat ze zei was waar. Hij hield van haar, maar of het een relatie voor het leven zou blijken te zijn, of een die maar voor korte tijd goed zou gaan, konden ze nog niet beoordelen. Dit was pas het begin voor hen. Ze waren nog niet eens met elkaar naar bed geweest, hoewel het vooruitzicht daarop beslist aanlokkelijk was. Maar een baby bracht enorme verplichtingen met zich mee. Daarover waren ze het eens. 'Mijn hele leven lang,' probeerde ze uit te leggen, 'hebben anderen voor mij beslist wat ik op dat gebied moest doen, ook op ieder ander gebied trouwens. Mijn ouders dwongen me Lizzie af te staan. Bobby Joe dwong me in het begin tot abortussen, en daarna liet ik mezelf aborteren omdat ik geen kinderen van hem wilde. Jack verbood me om kinderen te krijgen, dus liet ik me steriliseren. Vervolgens verbood hij me om Lizzie te zien. Nu is deze baby op mijn weg gekomen en ik wil er heel zeker van zijn dat ik doe wat ik moet doen, wat goed is voor mij, niet alleen voor jou. Want als ik hem opgeef om jou te kunnen hebben, zal ik daar misschien altijd spijt van houden. Daar staat tegenover dat ik jou niet wil verliezen voor een baby die niet eens van mij is. Begrijp je wat ik bedoel?' vroeg ze, met een verwarde uitdrukking op haar gezicht. Hij glimlachte, ging bij haar óp bed zitten en trok haar dicht tegen zich aan.

'Ja, ik begrijp wat je bedoelt. Hoewel het een beetje ingewikkeld klinkt zoals jij het zegt. Maar ik wil je niets ontnemen wat jij graag wilt. Op een dag zou je me erom gaan haten, of je bedrogen voelen. Helemaal omdat je sinds Lizzie nooit een baby hebt gehad en het nu niet meer kan, en omdat je negentien jaar van haar leven hebt gemist. Ik heb dat allemaal gehad. Ik heb niet het recht je dat te onthouden.' Dit had Jack zeven jaar geleden toen ze trouwden tegen haar moeten zeggen, maar dat had hij niet. Maar zij waren niet oprecht tegen elkaar geweest, en dit was heel anders. Bill had absoluut niets gemeen met Jack Hunter. En de vrouw die ze nu was had niets gemeen met de vrouw die zeven jaar geleden met Jack trouwde. Het was een totaal nieuwe wereld.

'Aan de andere kant,' zei Bill, die volkomen eerlijk wilde zijn en haar op geen enkele manier wilde misleiden, 'weet ik niet zo zeker of ik de klok wel zoveel jaar terug wil draaien. Ik ben een stuk ouder dan jij, Maddy. Jij hoort kleine kinderen te hebben op jouw leeftijd. Ik hoor kleinkinderen te hebben. Hierdoor word ik er wel met mijn neus op gedrukt. Dit is iets waar we allebei over na moeten denken. Ik vind het niet eens fair tegenover de baby om een vader van mijn leeftijd te hebben.' Ze werd verdrietig van wat hij zei en ze was het niet met hem eens, maar ze wilde hem ook geen vaderschap aanpraten.

'Er is niets mis mee om een vader van jouw leeftijd te hebben,' zei ze, en dat meende ze. 'Je zou geweldig zijn met een baby. Of een kind. Of met wie dan ook.' Eigenlijk was het een idiote conversatie, aangezien ze het niet eens over trouwen hadden gehad. 'We spannen het paard een beetje achter de wagen, vind je niet?' Dat was zo, maar ze moest ook een beslissing nemen over deze baby voor iemand anders hem adopteerde. Het was echt een dilemma voor Maddy. Ze wist dat ze niet naar een andere baby op zoek zou gaan. Maar dit was anders. Hij was het resultaat van een gebeurtenis die haar leven had veranderd en ze was niet bereid dat te negeren. Voor haar gevoel was Andy's plotselinge verschijnen in haar leven voorbestemd geweest.

'Wat wil je?' vroeg hij gewoonweg. 'Wat zou je doen als ik niet bestond?' Dat maakte het gemakkelijker voor haar.

'Hem adopteren,' zei ze zonder aarzeling.

'Doe dat dan. Je kunt je leven niet voor iemand anders leiden, Maddy. Dat heb je lang genoeg gedaan. Ik kan morgen of volgende week wel doodgaan. We kunnen tot de conclusie komen dat we alle twee fantastische mensen zijn, maar dat we liever vrienden dan geliefden zijn, hoewel ik hoop van niet. Doe wat je hart je ingeeft, Maddy. We komen er wel uit. En wie weet, misschien vind ik het in mijn kindsheid wel heerlijk een kind te hebben met wie ik kan gaan voetballen.' Door de manier waarop hij het zei hield ze nog meer van hem. En ze was het met hem eens. Ze wilde niet iets opgeven dat misschien zo had moeten zijn. Voor haar gevoel was er een reden waarom God haar nog een kans had gegeven, niet alleen met Bill, maar ook met Lizzie en deze baby.

'Vind je me volkomen gek als ik hem adopteer? Ik weet niet eens of ik nog een baan heb. Jack dreigde met ontslag.'

'Daar gaat het nu even niet om. Je hebt binnen vijf minuten een andere baan, als je dat nog niet wist. Waar het wel om gaat is of je het kind van iemand anders groot wilt brengen, en of je die verantwoordelijkheid voor de rest van je leven op je wilt nemen. Dat is iets om over na te denken.'

'Ja,' zei ze ernstig. Hij kende haar goed genoeg om te weten dat ze die beslissing niet lichtvaardig zou nemen.

'Om op je vraag terug te komen, nee, ik vind je niet volkomen gek. Moedig. En jong. En energiek. En ongelooflijk achtenswaardig en fatsoenlijk en liefdevol en toegewijd. Maar niet gek.' Dat was alles wat ze wilde weten en het hielp haar bij haar beslissing.

Ze lag er de hele nacht over na te denken, en in de ochtend belde ze de maatschappelijk werkster en vertelde haar dat ze Andy wilde adopteren. De maatschappelijk werkster feliciteerde haar en zei dat ze de papierwinkel aan het rollen zou brengen. Het was een emotioneel moment in Maddy's leven. Eerst belde ze Bill om het te vertellen en toen Lizzie, en beiden klonken blij voor haar, hoewel ze wist dat hij zijn bedenkingen had. Maar al zou het tussen hen goed gaan, ze kon de droom van haar leven ook niet voor hem opgeven. Ze wist dat hij dat ook niet van haar zou verlangen. Hij wist alleen niet of hij op z'n zeventigste wel zin zou hebben om een jeugdteam te coachen, en dat kon ze hem niet kwalijk nemen. Ze kon alleen maar hopen dat het een zegen voor iedereen zou blijken te zijn, niet alleen voor haar en Bill, maar vooral voor Andy.

Toen ze die dag het ziekenhuis verliet, droeg ze de kleren die Bill voor haar had gekocht en ging ze rechtstreeks naar zijn huis. Het verbaasde haar dat ze nog zo moe was. Maar hoewel ze geen ernstige verwondingen had opgelopen, had de traumatische ervaring van de explosie in het winkelcentrum veel van haar krachten gevergd. Ze belde haar producer en beloofde hem maandag weer aan het werk te gaan. Elliott had haar ook een paar keer gebeld, vol ontzag voor wat er met haar was gebeurd en blij dat ze het had overleefd. Het leek wel of iedereen die ze ooit had gekend bloemen naar het ziekenhuis had gestuurd. Het was een opluchting om vredig bij Bill thuis te zijn. De volgende dag zou ze haar spullen gaan halen, ondanks Jacks dreigementen dat ze niets mocht houden. Ze had een beveiligingsman die ze kende ingehuurd om met haar mee te gaan. Ze had geen woord van Jack gehoord sinds ze hem verteld had dat ze bij hem wegging.

Die avond zaten Bill en zij bij de open haard naar muziek te luisteren en urenlang te praten. Hij had voor haar gekookt en diende het eten op bij kaarslicht. Ze voelde zich ontzettend verwend en vertroeteld. Ze konden hun geluk gewoon niet op. Plotseling logeerde ze in zijn huis en was ze vrij van Jack. Er lag een heel nieuwe wereld voor hen open. Maddy had er echter wel een vreemd gevoel bij. Het was ineens of Jack niet bestond, en of hun hele leven samen was verdwenen.

'Ik geloof dat die praatgroep echt heeft gewerkt,' zei ze stralend tegen hem. 'Ik ben mondig geworden,' maar ze kon de trillingen van het verleden af en toe nog voelen. Ze maakte zich zorgen over Jack en ze had medelijden met hem, en ze was bang dat hij gedeprimeerd was over wat ze had gezegd, en dat ze ondankbaar leek. Ze kon niet weten dat hij het weekend had doorgebracht met een meisje van tweeëntwintig met wie hij in Las Vegas al naar bed was geweest. Maar er was veel dat Maddy niet over hem wist, en nooit zou weten.

'Er hoefde alleen maar een compleet winkelcentrum opgeblazen te worden om jou je verstand terug te laten krijgen,' plaagde Bill. Maar ze wisten beiden hoe ernstig hij het nam. Hij was kapot geweest van alle tragedies die zich om hem heen afspeelden toen hij wachtte tot ze haar zouden vinden. Maar het was zo schokkend geweest dat ze het alle twee nodig hadden er een beetje luchtig over te doen. 'Wanneer krijg je Andy trouwens?'

'Dat weet ik nog niet. Ze bellen me.' Toen vroeg ze hem iets waaraan ze al had gedacht op het moment dat ze het besluit nam Andy te adopteren. 'Wil jij zijn peetvader zijn, als je niets anders voor hem kunt zijn?' vroeg ze ernstig en hij nam haar in zijn armen en hield haar vast.

'Het zou me een eer zijn,' en nadat hij haar had gekust, herinnerde hij haar aan iets. 'Ik heb niet gezegd dat ik niet "iets anders" voor hem kan zijn. Daar moeten we het nog over hebben. Maar als we een baby gaan krijgen, Maddy, zijn er een paar kleinigheden waaraan we enige aandacht moeten schenken.' Ze lachte, want ze begreep meteen wat hij bedoelde.

Ze zetten de afwas in de vaatwasser, deden het licht uit en liepen samen naar boven. Hij had zijn arm om haar heen, en ze volgde hem bedachtzaam naar zijn slaapkamer. Ze had haar weinige bezittingen discreet in de logeerkamer gelegd om hem niet het gevoel te geven dat hij onder druk werd gezet. Ze wist uit zijn verhalen dat er sinds de dood van Margaret geen andere vrouwen in zijn leven waren geweest. Dat was nu net iets langer dan een jaar geleden. De gedenkdag was een kwelling voor hem geweest, maar daarna had hij een vrijere en zorgelozere indruk gemaakt.

Ze zat op zijn bed en ze praatten een tijdje over het winkelcentrum, zijn kinderen, Jack, en alles wat ze had meegemaakt. Ze hadden geen geheimen voor elkaar. En terwijl hij haar met liefdevolle ogen aankeek, trok hij haar langzaam dichter naar zich toe.

'Ik voel me weer als een puber als ik bij jou ben,' fluisterde hij, wat zijn manier was om te zeggen dat hij bang was. Maar dat was zij ook, hoewel maar een klein beetje. Ze wist dat ze van hem niets te vrezen had.

En toen ze elkaar kusten vielen alle geesten uit het verleden van hen af, of werden althans voorlopig opgeborgen, zowel de goede als de kwade. Het was als een nieuw leven beginnen met een man die al zo lang haar vriend was dat ze zich een leven zonder hem niet meer kon voorstellen.

Het ging allemaal ongedwongen en als vanzelfsprekend. Ze glipten naast elkaar in zijn bed en lagen in elkaars armen alsof ze altijd samen waren geweest. Het leek wel of het zo had moeten zijn. Daarna hield hij haar in zijn armen en vertelde haar hoeveel hij van haar hield.

'Ik hou ook van jou, Bill,' fluisterde ze. En toen ze in elkaars armen in slaap vielen, wisten ze dat ze zich gelukkig mochten prijzen. Ze hadden een lange reis door twee levens moeten maken om elkaar te vinden, maar de reis en het verdriet en de pijn, en zelfs de verliezen die ze beiden hadden geleden, waren het voor allebei waard geweest.

23

Maddy trof de beveiligingsman die ze had ingehuurd de volgende dag bij het huis van Bill, en ze legde hem uit dat ze alleen maar haar kleren wilde ophalen in het huis dat ze met Jack had gedeeld. Ze had daar genoeg lege koffers staan om ze in te pakken en ze had een bestelwagen gehuurd om ze te vervoeren. Ze zou ze naar het flatje dat ze voor Lizzie had gehuurd brengen, en dat was alles. De kunstwerken, de meubelen, de aandenkens en al het andere zou ze achterlaten voor Jack. Ze wilde niets meer dan haar kleren en haar persoonlijke spullen. Het leek duidelijk en simpel. Tot ze bij het huis aankwamen.

De beveiligingsman reed de bestelwagen. Bill had aangeboden mee te komen, maar dat leek haar geen goed idee en ze verzekerde hem dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Ze dacht maar een paar uur nodig te hebben, en ze gingen er pas heen toen ze wist dat Jack naar zijn werk zou zijn. Maar zodra ze bij de voordeur kwam en haar sleutel in het slot stak, wist ze dat er iets mis was. De deur ging niet open. De sleutel leek prima te passen, maar als ze hem omdraaide gebeurde er niets. Ze vroeg zich af of er iets met het slot was en probeerde het nog eens. De beveiligingsman probeerde het ook, keek haar toen aan en zei dat er een ander slot in was geplaatst. Haar sleutel was waardeloos.

Ze stond nog voor het huis toen ze met haar mobieltje Jack belde. Ze was even bang geweest dat hij niet met haar zou willen praten, maar zijn secretaresse verbond hem meteen door.

'Ik ben bij het huis om mijn spullen te halen,' legde ze uit, 'en mijn sleutel doet het niet. Ik neem aan dat je het slot hebt vervangen. Kunnen we naar kantoor komen om de nieuwe sleutel te halen? Ik breng hem later wel terug.' Het was een redelijk verzoek en haar stem klonk kalm en vriendelijk, hoewel haar handen beefden.

'Wat voor spullen?' vroeg hij op een toon of hij het niet begreep. 'Je hebt geen "spullen" in mijn huis.' Dat was een eigenaardige opmerking.

'Ik wil alleen maar mijn kleren halen, Jack, ik neem niets anders mee. Jij kunt de rest hebben.' Ze moest ook nog de kleren ophalen die in Virginia waren. 'En uiteraard mijn sieraden. Dat is alles. Verder is alles voor jou.'

'De kleren en de sieraden zijn niet van jou,' zei hij met een ijzige stem. 'Ze zijn van mij. Jij bezit helemaal niets, Mad, behalve wat je nu aan hebt. Ik heb ervoor betaald. Het is mijn bezit.' Net zoals hij haar altijd vertelde dat hij haar bezat. Maar ze had in dat huis een garderobe en sieraden van de laatste zeven jaar en er was geen enkele reden waarom ze die niet kon meenemen, behalve als hij wraakzuchtig wilde zijn.

'Wat ga je ermee doen?' vroeg ze bedaard.

'De sieraden heb ik twee dagen geleden naar Sotheby's gestuurd, en op de dag dat je me vertelde dat je wegging heb ik je andere spullen laten ophalen en ze laten vernietigen.'

'Dat meen je niet.'

'Toch wel. Ik dacht, je wilt vast niet dat iemand anders jouw spullen draagt, Mad,' zei hij alsof hij haar een groot plezier had gedaan. 'Er is helemaal niets meer van jou in dat huis.' De sieraden vertegenwoordigden niet eens grote investeringen. Hij had haar nooit echt kostbare sieraden gegeven, gewoon wat leuke dingen die ze mooi vond, en die hem geen fortuin zouden opleveren als hij ze verkocht.

'Hoe kon je zoiets doen?' Wat een klootzak was het toch.

Ze stond voor het huis en was verbijsterd door de boosaardigheid van wat hij had gedaan.

'Ik heb je gezegd dat je me niet moest belazeren, Maddy. Als je weg wilt zul je ervoor moeten boeten.'

'Dat heb ik gedaan met alle jaren dat ik je gekend heb, Jack,' zei ze beheerst, maar ze stond te trillen op haar benen. Ze voelde zich beroofd terwijl ze in de kleren die Bill voor haar had gekocht voor hun huis stond.

'Dit is nog maar het begin,' liet Jack haar weten. En zijn stem klonk zo sadistisch dat ze er bang van werd.

'Prima,' zei ze, en ze hing op en ging terug naar Bill. Hij was thuis aan het werk en keek verbaasd dat ze zo snel terug was.

'Wat is er gebeurd? Had hij alles al voor je ingepakt?'

'Dat kun je wel zeggen, ja. Hij zegt dat hij alles vernietigd heeft. Hij heeft het slot veranderd en ik kon er niet eens in. Ik heb hem gebeld. Hij zegt dat hij de sieraden bij Sotheby's laat veilen, en dat hij al mijn kleren en persoonlijke spullen heeft laten vernietigen.' Het was of ze alles bij een brand verloren had. Ze had niets meer. Het was zo wreed en zo kleingeestig.

'De schoft. Laat hem barsten, Maddy. Je kunt nieuwe spullen kopen.'

'Ja, dat is zo.' Maar ze voelde zich op de een of andere manier toch geschonden. En het zou duur zijn om alles nieuw te kopen.

Ze was geschokt door wat Jack had gedaan, maar ondanks dat hadden ze toch een fijn weekend, en ze bereidde zich voor op de onvermijdelijke ontmoeting met Jack als ze maandag weer aan het werk ging. Ze wist hoe moeilijk het zou worden om voor hem te werken, maar ze hield van haar werk, en wilde dat niet opgeven.

'Ik vind dat je je ontslag moet indienen,' zei Bill redelijk. 'Er zijn massa's andere omroepen die je dolgraag willen hebben.'

'Ik wil het op het ogenblik liever houden zoals het is,' zei ze, en al was dat misschien niet zo verstandig, hij sprak haar niet tegen. Ze had genoeg trauma's te verwerken gekregen in één week met de bomaanval, het verlies van al haar bezittingen, en haar man die binnenkort haar ex-man zou zijn.

Maar ze was helemaal niet voorbereid op wat er gebeurde toen ze maandag naar haar werk ging. Bill zette haar af op weg naar een bespreking met zijn uitgever, en zij liep door de lobby naar de metaaldetector met een badge en een moedige glimlach. Ze zag onmiddellijk uit haar ooghoek dat het hoofd van de beveiliging op haar stond te wachten. Hij nam haar terzijde en verklaarde dat ze niet naar boven kon.

'Waarom niet?' vroeg ze verbaasd. Ze vroeg zich af of ze met een brandoefening bezig waren of dat er een bommelding was of zelfs een bedreiging aan haar adres.

'Dat mag u niet,' zei hij botweg. 'Opdracht van meneer Hunter. Het spijt me, mevrouw, maar u mag het gebouw niet in.' Ze was niet alleen ontslagen. Ze was persona non grata. Als de man haar had geslagen had haar dat niet meer verbijsterd dan wat hij net tegen haar had gezegd. De deur was voor haar neus dichtgegooid. Ze had geen werk, geen kleren, alles zat haar tegen, en heel even voelde ze de paniek die hij haar wilde laten voelen. Het enige dat ze nodig had was een ticket voor de bus naar Knoxville.

Ze haalde diep adem toen ze weer naar buiten liep en hield zichzelf voor dat hij haar niet kapot kon maken, wat hij ook deed. Ze werd gestraft omdat ze hem had verlaten. Ze had niets verkeerds gedaan, zei ze tegen zichzelf. Na alles wat hij haar had aangedaan, had ze recht op haar vrijheid. Maar stel dat ze nooit meer een andere baan zou vinden, of dat Bill genoeg kreeg van haar, of dat Jack gelijk had dat ze waardeloos was? Zonder erbij na te denken begon ze te lopen. Ze liep de hele weg naar Bills huis wat een uur duurde, en ze was bekaf toen ze daar aankwam.

Hij was inmiddels al terug en toen hij haar zag was ze zo bleek als een doek. Ze begon te snikken zodra ze hem zag en ze vertelde hem wat er was gebeurd.

'Kalm nu maar,' zei hij resoluut, 'kalmeer, Maddy. Alles komt goed. Hij kan je geen kwaad meer doen.'

'Ja, dat kan hij wel. Ik kom nog in de goot terecht, precies zoals hij zei. En dan moet ik terug naar Knoxville.' Het was volkomen absurd, maar ze had in korte tijd te veel meegemaakt en ze was volkomen in paniek. Ze had geld op de bank en ze had Bill, maar ondanks dat voelde ze zich een verstoteling, en dat was precies Jacks bedoeling. Hij had exact geweten dat ze totaal van streek en doodsbang zou zijn, en dat was wat hij wilde. Het was nu oorlog.

'Je gaat niet naar Knoxville. Je gaat nergens heen, afgezien van een advocaat. En niet naar een die op Jacks loonlijst staat.' Toen ze een beetje gekalmeerd was belde hij er een voor haar, en die middag gingen ze samen naar hem toe. Sommige dingen kon hij niet voor elkaar krijgen, zoals het terugkrijgen van haar kleren. Maar er was veel dat hij kon doen om Jack te dwingen zich aan het contract te houden. Jack zou haar moeten betalen voor wat hij had vernietigd, legde hij uit. Hij zou haar ook een flinke ontslaguitkering moeten geven en een schadevergoeding omdat haar de toegang tot de omroep was ontzegd. Hij had het zelfs over een schadevergoeding van miljoenen wegens contractbreuk. Maddy zat vol verbijstering naar hem te luisteren. Ze was niet hulpeloos en niet zijn slachtoffer, zoals ze eerst had gevreesd. Hij zou duur moeten betalen voor wat hij aan het doen was en de negatieve publiciteit die er voor hem uit zou voortkomen, zou hem ook geen goed doen.

'Dat was het, mevrouw Hunter. Hij kan het niet erger maken dan hij net heeft gedaan. Hij kan u lastig vallen. Hij kan u verdriet bezorgen, maar hier komt hij niet mee weg. Hij is een gemakkelijk doelwit en een zeer bekende figuur. We gaan een forse schikking van hem eisen, of een schadevergoeding voor u via een jury.' Maddy zat te stralen als een kind dat op Kerstmis een nieuwe pop had gekregen en toen ze zijn kantoor verlieten, keek ze Bill met een schaapachtige grijns aan. Ze voelde zich veiliger dan ooit bij hem. 'Sorry dat ik vanochtend zo hysterisch deed. Ik werd alleen zo bang en het was afschuwelijk toen de beveiligingsman zei dat ik het gebouw moest verlaten.'

'Natuurlijk was het dat,' zei Bill meelevend. 'Het was een rotstreek van hem en dat was ook zijn bedoeling. En maak jezelf maar niets wijs. Hij is er nog niet klaar mee. Hij zal elke rotstreek die hij kan bedenken met je uithalen, tot justitie hem te pakken neemt. En zelfs daarna probeert hij het misschien nog. Daar moet je je op voorbereiden, Maddy.'

'Ik weet het,' zei ze terneergeslagen. Erover praten was één ding, het te ondergaan was iets anders.

De volgende dag zette de oorlog zich voort. Zij en Bill zaten rustig te onbijten en de krant te lezen toen haar adem ineens stokte en Bill snel opkeek.

'Wat is er?' Haar ogen stonden vol tranen en ze gaf hem de krant. In een klein artikel op pagina twaalf stond dat ze haar werk als presentatrice moest opgeven vanwege een zenuwinstorting die ze had gekregen nadat ze veertien uur lang opgesloten had gezeten in het verwoeste winkelcentrum.

'O mijn god,' zei ze, niemand neemt me meer in dienst als ze denken dat ik gek ben geworden.'

'De klootzak,' zei Bill. Hij las het artikel zorgvuldig door en belde daarna het kantoor van haar advocaat. Toen de advocaat om twaalf uur terugbelde, zei hij dat ze Jack konden aanklagen wegens laster. Het was nu wel duidelijk dat Jack Hunter hoog spel speelde en dat zijn enige doel in het leven was: wraak nemen op Maddy.

Ze ging de week daarna weer naar de praatgroep, vertelde wat hij allemaal deed en niemand was verbaasd. Ze waarschuwden haar dat het nog erger zou worden en dat ze ook fysiek voor hem moest oppassen. De leidster van de groep beschreef het gedrag van een sociopaat voor haar en dat paste precies bij Jack. Hij was een man zonder moraal en zonder geweten die, als het hem uitkwam, de dingen verdraaide en zich verbeeldde dat hij het slachtoffer was. De beschrijving paste perfect bij Jack. Ze vertelde het 's avonds aan Bill en die was het volkomen met hen eens.

'Ik wil dat je voorzichtig bent als ik weg ben, Maddy. Ik zal doodongerust over je zijn. Ik wou dat je met me meeging.' Ze had er bij hem op aangedrongen om gewoon naar Vermont te gaan voor de kerst, zoals hij van plan was geweest. Hij zou over een paar dagen vertrekken. Zij wilde in de stad blijven om Lizzie in haar nieuwe flat te installeren. Ze kwam aan op de dag dat Bill vertrok. Maddy vond nog steeds dat ze bij haar moest intrekken. Hoewel ze het heerlijk vond bij Bill te zijn, wilde ze niet dat hij het gevoel kreeg er niet meer onderuit te kunnen. Bovendien zat ze nog steeds op bericht over de baby te wachten, en dat was het laatste wat hij nodig had om zijn vredige bestaan te verstoren. Ze wilde het voor hem langzaam aan doen.

'Ik red me wel,' stelde Maddy hem gerust over Jack. Ze dacht niet meer dat hij een lichamelijke aanval op haar zou doen. Hij had het te druk met het maken van problemen die haar uiteindelijk grote schade zouden toebrengen.

Haar advocaat had ervoor gezorgd dat de krant die het artikel had gepubliceerd, een rectificatie had geplaatst, en algauw deed het nieuws de ronde dat ze ontslagen was door haar vertoornde ex-man. Binnen enkele dagen werd ze door alle drie de grote omroepen gebeld, en de aanbiedingen die ze kreeg waren buitengewoon aanlokkelijk. Maar ze wilde de tijd nemen om erover na te denken. Ze wilde de juiste beslissing nemen en niet overhaast te werk gaan. Maar ze was tenminste gerustgesteld dat ze niet voor altijd zonder werk zou zijn. Zijn zinspelingen op woonwagenkampen en platzak in de goot eindigen waren niet meer geweest dan weer een andere vorm van mishandeling.

De dag dat Bill vertrok ging ze naar Lizzies flat om de dingen die ze voor haar had gekocht op hun plaats te zetten, en toen Lizzie die avond kwam, zag de flat er licht en vrolijk en gezellig uit. Lizzie was opgetogen over het feit dat ze haar flatje met haar moeder zou delen. Ze vond het misselijk wat Jack allemaal had gedaan. Maar zijn poging om van Lizzie af te komen nog voordat Maddy van haar afwist was zijn ergste wandaad jegens Maddy geweest. Er was een eindeloze lijst van afschuwelijke dingen die hij had begaan, en die waren nu allemaal veel duidelijker voor haar. Ze schaamde zich nu voor alle beledigingen die ze zich had laten welgevallen. Maar ze had altijd stilletjes gedacht dat ze het verdiende, en dat wist hij. Ze had hem alle wapens in handen gegeven die hij nodig had om haar te kwetsen.

Ze zat er met Lizzie urenlang over te praten, en Bill belde uit Vermont zodra hij daar aankwam. Hij miste haar nu al. 'Waarom kom je niet alleen voor de kerstdagen hier naartoe?' zei hij, en hij klonk of hij het meende.

'Ik wil me niet aan je kinderen opdringen,' zei ze eerlijk.

'Ze zouden het echt fijn vinden als je kwam, Maddy.'

'Wat vind je van de dag na de kerst?' Het was een redelijk compromis, en Lizzie wilde dolgraag leren skiën. Bill was opgetogen over het idee en dat was Lizzie ook toen Maddy het haar later vertelde.

Hij belde haar 's avonds voor hij naar bed ging nog een keer om haar te vertellen hoeveel hij van haar hield.

'Ik denk dat we het nog eens over die woonvorm van jou moeten hebben. Ik vind het niet billijk dat je met Lizzie een slaapkamer moet delen. Bovendien zal ik je missen.' Ze had er eigenlijk over gedacht een appartement voor zichzelf te huren, om dezelfde reden dat ze niet naar Vermont wilde voor de feestdagen. Ze wilde niet dat hij zich misbruikt zou voelen. Daar was ze heel gevoelig voor. Maar hij klonk bijna beledigd dat ze van zijn huis naar dat van Lizzie was gegaan.

'Nou, mijn garderobe van het moment in aanmerking genomen,' ze lachte meesmuilend, 'is dat een beslissing die ik binnen vijf minuten kan veranderen.'

'Mooi zo. Ik wil dat je weer bij me intrekt als ik thuiskom. Het moment is daar, Maddy,' zei hij vriendelijk. 'We hebben allebei genoeg moeilijke, eenzame tijden gekend. Laten we samen een nieuw leven beginnen.' Ze wist niet precies wat hij bedoelde en ze vond het gênant ernaar te vragen. Maar ze hadden tijd genoeg om het op te lossen. De volgende ochtend was het de dag voor Kerstmis en ze hadden allemaal veel te doen, hoewel ze geen baan meer had om zich zorgen over te maken. Ze was van plan al haar aandacht op Lizzie te richten.

Ze gingen een kerstboom kopen en tuigden hem samen op. Dit was wel even wat anders dan haar deprimerende feestdagen met Jack in het huis in Virginia, waar hij het kerstfeest totaal negeerde en van haar hetzelfde verwachtte. Dit was misschien wel de gelukkigste kerst van haar leven, hoewel ze nog steeds iets van verdriet voelde over Jack, en over hoe slecht het was afgelopen. Maar ze hield zichzelf geregeld voor dat ze beter af was zonder hem. En als ze overspoeld werd door goede herinneringen, woog ze die af tegen de slechte, waarvan er veel te veel waren. Maar ze was zich er vooral heel sterk van bewust wat een geluksvogel ze was dat Bill in haar leven was gekomen, en Lizzie.

En om twee uur die middag, op de dag voor Kerstmis, kreeg ze het telefoontje waarop ze had gewacht en waarvan ze niet geweten had wanneer het zou komen. Ze hadden gezegd dat het weken kon duren, of zelfs wel een maand, daarom had ze het van zich afgezet en had ze op dit moment van Lizzie willen genieten.

'Hij is er klaar voor, mam,' zei een bekende stem aan de telefoon. Het was de maatschappelijk werkster die haar geholpen had met Andy's adoptie. 'Er is hier een klein jongetje dat voor Kerstmis naar huis wil, naar zijn mama.'

'Meen je dat? Kan ik hem nu krijgen?' Ze keek Lizzie aan en begon verwoed te gebaren, maar Lizzie had geen idee wat ze bedoelde en lachte maar wat tegen haar.

'Hij is helemaal van jou. De rechter heeft vanochtend de papieren ondertekend. Hij dacht dat het heel veel voor je zou betekenen met Kerstmis. Het is een fantastische manier om de feestdagen door te brengen, met een nieuwe baby.'

'Waar is hij?'

'Hier, in mijn kantoor. De pleegouders hebben hem net gebracht. Je kunt hem vanmiddag wanneer je maar wilt op komen halen, maar ik wil wel graag naar huis, naar mijn eigen kinderen.'

'Over twintig minuten ben ik bij je,' zei Maddy. Ze hing op en vertelde Lizzie wat er gebeurd was. 'Ga je mee?' vroeg ze, plotseling nerveus. Ze had nog nooit voor een baby gezorgd. Dit was allemaal nieuw voor haar en ze had nog niets voor hem gekocht. Ze had de huid niet willen verkopen voor de beer geschoten was, om het zo maar te zeggen. Bovendien had ze eigenlijk verwacht dat ze haar wat langer van tevoren op de hoogte zouden stellen.

'We kopen wel wat spullen nadat we hem hebben opgehaald,' zei Lizzie verstandig. Ze had in al haar pleeggezinnen op kinderen gepast en ze wist veel meer over baby's en wat die nodig hadden dan haar moeder.

'Ik weet niet eens wat ik moet kopen... luiers, babyvoeding, lijkt me... rammelaars... speeltjes... dat soort dingen, hè?' Maddy voelde zich als een veertienjarige en ze was zo opgewonden dat het haar bijna teveel werd toen ze haar haar kamde en haar gezicht waste, haar jas aantrok, haar tas pakte, en met Lizzie de trap af rende.

Toen ze met een taxi bij het kantoor van de maatschappelijk werkster aankwamen, lag Andy op hen te wachten in een witte sweater en muts en een blauwe badstof pyjama, en zijn pleegouders hadden voor de kerst een teddybeertje voor hem gekocht om mee te nemen.

Hij lag rustig te slapen toen Maddy op hem neerkeek en ze pakte hem heel voorzichtig op. Er stonden tranen in haar ogen toen ze Lizzie aankeek. Ze had nog zoveel schuldgevoel en spijt dat ze er niet geweest was voor haar. Lizzie leek haar gevoelens te begrijpen en ze sloeg een arm om haar schouders.

'Het is oké, mam... ik hou van je.'

'Ik hou ook van jou, lieverd,' zei Maddy en ze gaf haar een kus. Op dat moment werd de baby wakker en begon te huilen. Maddy legde hem voorzichtig tegen haar schouder. Hij keek rond alsof hij een bekend gezicht zocht en begon nog harder te huilen.

'Ik denk dat hij honger heeft,' zei Lizzie met meer zelfvertrouwen dan haar moeder voelde, en de maatschappelijk werkster gaf hun zijn tas met z'n babyvoeding en een lijst met instructies, en Maddy gaf ze een dikke envelop met zijn adoptiepapieren. Ze moest nog wel een keer naar de rechtbank, maar dat was niet meer dan een formaliteit. De baby was van haar. Zijn voornaam liet ze zoals die was, en ze had besloten om zijn achternaam en die van haar te veranderen in Beaumont, haar meisjesnaam. Ze wilde niets meer met Jack Hunter te maken hebben. Zelfs als ze weer een ander programma zou gaan doen, zou ze dat doen als Madeleine Beaumont. En hij was nu Andrew William Beaumont. Zijn tweede naam had ze hem gegeven om zijn peetvader eer te bewijzen. Toen ze het kantoor van de maatschappelijk werkster verlieten, had ze een uitdrukking van ontzag op haar gezicht terwijl ze haar kostbare bundeltje droeg.

Op weg naar huis gingen ze naar een babyzaak en naar de drugstore, en kochten alles wat ze volgens Lizzie en de vrouw in de winkel nodig hadden. Het was zoveel dat er in de taxi nauwelijks plaats voor hen was. Toen Maddy stralend de flat binnenliep, ging de telefoon.

'Ik neem hem wel even van je over,' bood Lizzie aan en Maddy vond het vreselijk hem ook maar even af te staan. Als ze al ooit twijfels had gehad of ze de juiste beslissing had genomen, wist ze nu zeker van wel. Het was precies wat ze nodig had en wilde.

'Waar was je?' vroeg een bekende stem. Het was Bill, die uit Vermont belde. Hij was net terug van een middag schaatsen met zijn kleinzoon, en hij popelde om haar erover te vertellen. 'Waar ben je geweest, Maddy?' vroeg hij weer, en ze glimlachte toen ze antwoordde.

'Ik heb je petekind opgehaald,' zei ze trots. Lizzie had net de kerstboomlichtjes aangedaan en de flat zag er warm en gezellig uit, maar het speet haar dat ze niet bij Bill kon zijn met Kerstmis. Vooral nu Andy bij hen gekomen was.

Even wist hij niet wat ze bedoelde, maar toen begreep hij het en glimlachte. Hij kon aan haar stem horen hoe gelukkig ze was. 'Dat is nog eens een kerstcadeau. Hoe is het met hem?' Hoe het met haar was kon hij horen.

'Hij is zo mooi, Bill.' Ze keek even naar Lizzie en glimlachte tegen haar terwijl ze haar nieuwe broertje vasthield.

'Niet zo mooi als Lizzie, maar hij is wel heel schattig. Wacht maar tot je hem ziet.'

'Neem je hem mee naar Vermont?' Maar zodra hij dat zei wist hij dat het een stomme vraag was. Ze had geen andere keus, en het was tenslotte geen pasgeborene. Het was een gezonde baby van tweeëneenhalve maand. Hij zou tien weken oud zijn op kerstochtend.

'Als jij er niets op tegen hebt, wil ik dat dolgraag.'

'Breng hem maar mee. De kinderen zullen dol op hem zijn. En ik denk dat hij en ik elkaar maar eens moeten leren kennen als ik zijn peetvader ben.' Verder zei hij niets tegen haar, maar hij belde haar 's avond weer en de volgende ochtend ook. Ze ging met Lizzie naar de nachtmis en ze namen de baby, die niet één keer wakker werd, mee. Maddy legde hem in een mooie draagmand die ze voor hem had gekocht, en hij leek wel een kleine prins zoals hij daar lag met zijn gloednieuwe blauwe muts en truitje, en onder een knusse blauwe deken met zijn teddybeertje naast hem.

Op kerstochtend maakten Lizzie en zij al hun cadeautjes voor elkaar open. Er waren tassen en handschoenen en boeken en truien en parfum. Maar het mooiste cadeau was Andy, die vanuit zijn mand naar hen lag te kijken. Toen Maddy zich over hem heen boog en hem kuste, keek hij haar stralend aan. Dit moment zou ze nooit vergeten, wist ze. Een geschenk waarvoor ze eeuwig dankbaar zou zijn. En toen ze hem in haar armen nam, dankte ze in stilte zijn moeder voor haar ongelooflijke geschenk.

24

De dag na Kerstmis gingen Maddy en Lizzie op weg naar Vermont in een huurauto die veel weg had van een zigeunerwagen met alle babyspullen die ze bij zich hadden. Hij sliep bijna de hele reis en Maddy en Lizzie zaten te praten en te lachen. Ze stopten voor een hamburger, en terwijl ze aten gaf Maddy Andy de fles. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest en zo zeker dat ze het goede had gedaan. Ze besefte nu pas goed wat Jack haar ontnomen had toen hij haar dwong zich te laten steriliseren. Hij had haar een heleboel dingen ontnomen, haar onbevangenheid, haar eigenwaarde, haar zelfrespect, haar vertrouwen en het vermogen om haar eigen beslissingen te nemen en haar eigen leven te leiden. De baan en de materiële dingen die hij haar had gegeven, wogen daar bij lange na niet tegen op.

'Wat ga je doen met de aanbiedingen die je gekregen hebt?' vroeg Lizzie belangstellend terwijl ze onderweg waren naar Bills huis in Sugarbush, en Maddy zuchtte.

'Ik weet het nog niet. Ik wil weer aan het werk, maar ik wil ook een poosje van jou en Andy genieten. Dit is mijn eerste kans, en mijn laatste, om fulltime moeder te zijn. Als ik eenmaal aan het werk ben, krijg ik weer van alles over me heen. Ik heb geen haast.' Ze had ook nog een paar juridische zaken af te handelen. Haar advocaat was bezig een grote rechtszaak aan te spannen tegen Jack en zijn omroep. Hij was haar een enorme ontslaguitkering schuldig omdat hij haar eruit had gegooid, en dan was er nog de kwestie van laster en kwade opzet, en een aantal andere dingen die de advocaat wilde opnemen in de rechtszaak. Maar ze wilde vooral voor Lizzie en de baby een tijdje thuisblijven. Lizzie begon over twee weken op Georgetown, en ze was er ontzettend opgewonden over.

Ze bereikten Sugarbush om zes uur 's avonds, net op tijd om al Bills kinderen te ontmoeten en met hen te eten. Zijn kleinkinderen waren helemaal gek van de baby. Hij lachte tegen hen, en de jongste van tweeëneenhalf speelde kiekeboe met hem, en hij vond het prachtig.

Na het eten nam Lizzie hem over van haar moeder en zei dat zij hem wel naar bed zou brengen. En nadat Maddy de dochter en de schoondochters van Bill had geholpen de keuken op te ruimen en de vaat weg te zetten, ging ze met hem bij de open haard een poosje zitten praten. Toen iedereen naar boven ging, stelde hij voor een eindje te gaan wandelen. Het was ijskoud, maar de sterren stonden helder aan de hemel en de sneeuw kraakte onder hun voeten toen ze over het pad liepen dat zijn zoon met een sneeuwschuiver begaanbaar had gemaakt. Het was een groot, gezellig oud huis en het was duidelijk dat ze er allemaal dol op waren. Het was een leuke familie en ze waren graag bij elkaar. Geen van allen leek geschokt te zijn door zijn relatie met Maddy. Ze hadden haar het gevoel gegeven welkom te zijn, en voor Lizzie en de baby waren ze ook heel aardig.

'Je hebt een fantastische familie,' complimenteerde ze hem toen ze hand in hand, met handschoenen aan, buiten liepen. Alle ski's stonden op een rijtje buiten en ze verheugde zich erop morgen met hem te gaan skiën, als ze tenminste iemand konden vinden om op de baby te passen. Die situatie was nieuw voor haar en ze wist dat het een tijdje vreemd zou zijn, maar ze genoot ervan.

'Dank je,' zei hij, en hij sloeg een arm om haar heen. 'Het is een lieve baby,' zei hij met een glimlach. Hij zag wel hoeveel ze al van hem hield. Het zou niet goed geweest zijn als ze dat nooit had meegemaakt. En ze kon hem een leven bieden dat hij anders nooit had gehad, zelfs niet bij zijn biologische moeder. God wist wel wat hij deed toen hij die drie had samengebracht, die avond tussen het puin. En wie was hij, besefte Bill, om haar dat te ontnemen? 'Ik heb veel nagedacht,' zei hij na een poosje toen ze terugliepen naar het huis. Ze keek hem geschrokken aan. Ze dacht te weten wat er ging komen.

'Ik weet niet of ik het wel wil horen.' Haar ogen weerspiegelden haar oude angsten, en ze keek gauw de andere kant op zodat hij haar tranen niet zou zien.

'Waarom niet?' vroeg hij zacht, terwijl hij haar naar zich toe draaide toen ze stilhielden op het besneeuwde pad. 'Ik heb een paar dingen op een rijtje gezet. Ik dacht dat je die zou willen horen.'

'Over ons?' vroeg ze met verstikte stem, bang dat het zo kort nadat het begonnen was, alweer zou eindigen. Het leek niet eerlijk, maar niets in haar leven was eerlijk geweest tot nu toe, behalve wat ze nu had. Bill en Lizzie en Andy. Alleen zij waren voor haar van belang. Haar leven met Jack leek een akelige droom.

'Je hoeft niet bang te zijn, Maddy,' zei Bill zacht. Hij kon haar voelen beven in zijn armen.

'Dat ben ik wel. Ik wil je niet kwijtraken.'

'Dat kan ik niet garanderen,' zei hij eerlijk. 'Jij hebt een veel langere weg voor je dan ik. Maar ik denk dat ik, in de levensfase waarin ik nu zit, heb begrepen dat het er niet om gaat wanneer je aankomt, of hoe snel, maar dat het gaat om de reis. Zolang je de weg samen aflegt en het goed doet, is dat misschien alles wat je mag verlangen. We weten nooit wat ons te wachten staat.' Hij had zijn lesje door schade en schande geleerd, en Maddy ook. 'Het blijft altijd een gok.' Ze wist nog steeds niet wat hij haar wilde vertellen. Maar hij wilde haar geruststellen. 'Ik ga niet bij je weg, Maddy. Ik ga nergens heen. En ik zal je nooit pijn willen doen.' Maar dat zouden ze van tijd tot tijd heus wel doen, zolang het maar niet met opzet was. Dat begrepen ze alle twee.

'Ik wil jou ook geen pijn doen,' zei ze zacht, zich aan hem vastklampend of haar leven ervan afhing, maar toch een beetje gerustgesteld door wat hij zei. Ze voelde dat ze niets van hem te vrezen had. Dit was een nieuw leven, een nieuwe dag, een nieuwe droom die ze samen hadden gevonden en voorzichtig koesterden.

'Wat ik je probeer te vertellen,' zei hij, terwijl hij in de koude avondlucht op haar neer keek, 'is dat ik bedacht heb dat het me misschien goed zal doen om op m'n zeventigste te voetballen. Als al het andere het laat afweten, kan Andy me altijd nog de bal toespelen in mijn rolstoel.'

Ze keek hem met een vreemde glimlach aan. 'Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je tegen die tijd in een rolstoel zit,' maar nu zag ze dat hij lachte.

'Wie weet? Je zou me kunnen uitputten. Dat heb je al geprobeerd. Godallemachtig, explosies in winkelcentra, baby's, geschifte ex-echtgenoten... je houdt mijn leven wel spannend. Maar ik wil niet alleen maar zijn peetvader zijn. Hij verdient meer dan dat. Wij allemaal.'

'Wil je toch het jeugdteam gaan coachen?' plaagde ze. Ze had het gevoel dat haar schip met goud zojuist was binnengekomen. Daar had ze heel lang op moeten wachten, haar hele leven eigenlijk. Maar ze wist dat ze met Bill eindelijk veilig en in goede handen was.

'Ik wil je man zijn, dat is wat ik je probeer te vertellen. Wat vind je ervan, Maddy?'

'Wat zullen je kinderen ervan zeggen?' Daarover maakte ze zich zorgen, maar ze waren tot nu toe ontzettend aardig voor haar geweest.

'Ze zullen waarschijnlijk zeggen dat ik gek ben, en dan hebben ze nog gelijk ook. Maar ik denk dat het de juiste stap is voor ons... voor ons allemaal... ik weet het al heel lang. Ik wist alleen niet wat jij zou gaan doen, of hoe lang je erover zou doen.'

'Ik heb er veel te lang over gedaan,' zei ze. Dat speet haar nu, maar ze wist dat ze het niet sneller had gekund.

'Ik heb al gezegd, Maddy, het gaat er niet om hoe snel je het eindpunt bereikt. Het gaat om de reis. Dus, hoe denk je erover?'

'Ik denk dat ik heel gelukkig ben,' fluisterde ze.

'Ik ook,' zei hij, terwijl hij een arm om haar schouders sloeg en met haar terugliep naar het huis. Lizzie stond met de baby in haar armen boven door het raam naar hen te kijken. En alsof Maddy het voelde, keek ze omhoog, en ze glimlachte en wuifde naar haar. Bill leidde haar het huis binnen, hield haar tegen in de deuropening en kuste haar. Voor hen ging het niet over een begin of een einde. Het ging om een leven dat ze deelden, en om de vreugde te weten dat de reis nog lang zou duren.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24