De kloon en ik
Author: Danielle Steel
Date: 1998-06-02T07:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Contemporary; Chick Lit; Contemporary Romance; Fantasy; Humor; Adult Fiction; Science Fiction; Womens Fiction
Description: Stephanie is volkomen overstuur wanneer haar echtgenoot haar na dertien jaar huwelijk laat zitten voor een jongere vrouw.Om haar verdriet te verwerken vertrekt ze voor een paar dagen naar Parijs.In een charmant hotel aan de Seine ontmoet ze haar droomman, Peter Baker. De aantrekkelijke wetenschapper lijkt de perfecte man.Maar als Stephanie terug in New York is, begint een bizarre affaire die haar stoutste dromen overtreft.
Publisher: Luitingh Sijthoff

Poema-pocket is een onderdeel van Luitingh-Sijthoff

© 1998 hy Danielle Steel All rights reserved

© 2000, 2002 Vertaling Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V.

Oorspronkelijke titel: The Klone and I

Vertaling: Karin Breuker

Omslagontwerp: Pete Teboskins

Gescand en bewerkt @ 2013 John Yoman

lSBN 90 245 4302 9

- 1 -

Mijn eerste en tot nu toe enige huwelijk eindigde precies twee dagen voor Thanksgiving. Ik herinner me nog precies hoe het was. Ik lag op de grond van onze slaapkamer, half onder het bed, te zoeken naar een schoen. Mijn versleten lievelingsnachtpon zat opgestroopt tot onder mijn oksels. Op dat moment kwam mijn echtgenoot binnen in zijn grijze flanellen broek en blazer. Zoals altijd zag hij er onberispelijk uit. Ik hoorde hem iets onverstaanbaars mompelen terwijl ik niet alleen de bril terugvond die ik al twee jaar kwijt was, maar ook een lichtgevende plastic armband die ik nog niet eens had gemist, en een rode gymschoen die waarschijnlijk van mijn zoon Sam was geweest en nog stamde uit zijn peutertijd. Toen ik de schoen vond was hij zes. Lang leve de grote schoonmaak. Kennelijk was niemand uit de lange rij huishoudelijke hulpen die ik had gehad, ooit op het idee gekomen onder de bedden te kijken.

Toen ik weer te voorschijn kwam, zag ik Rogers blik en ik bracht snel mijn nachtpon in orde. Hij zag er pijnlijk formeel uit. Mijn haar stond nog recht overeind na mijn speurtocht onder het bed.

'Wat zei je?' vroeg ik met een glimlach, niet beseffend dat er een bosbes aan mijn hoektand zat gekleefd, afkomstig van een vruchtentaartje dat ik een uur eerder had gegeten. Daar kwam ik pas een halfuur later achter, toen mijn neus rood was van het huilen en ik toevallig in de spiegel keek. Maar op dat moment lachte ik nog, onwetend van wat mij boven het hoofd hing. 'Ik vroeg je te gaan zitten,' zei hij, terwijl hij aandachtig mijn kleding, mijn kapsel en mijn glimlach opnam. Ik heb het altijd moeilijk gevonden een zinnig gesprek te voeren met een man die gekleed is om naar de beurs te gaan als ik zelf een van mijn geliefde nachtponnen aanheb. Mijn haar was schoon, maar ik had sinds de vorige avond geen tijd gehad het te kammen. Mijn nagels waren geknipt en eveneens schoon, maar nagellak gebruikte ik al niet meer sinds halverwege mijn studietijd. Ik vond dat ik er intelligenter uitzag zonder. Bovendien was het me te veel werk. Ik was tenslotte al getrouwd. Op dat moment verkeerde ik nog in de waan dat getrouwde vrouwen niet zo hun best hoeven doen. Dat was een lelijke vergissing, zoals ik enkele minuten later ontdekte.

We gingen tegenover elkaar zitten in de twee met satijn beklede stoeltjes aan ons voeteneind. Ik bedacht voor de zoveelste keer hoe stom het was dat ze daar stonden. Ze gaven me altijd het gevoel dat we erin moesten onderhandelen of we naar bed zouden gaan of niet. Maar Roger zei dat hij ze daar graag had staan - kennelijk deden ze hem denken aan zijn moeder. Ik had daar nooit iets achter gezocht, wat misschien ten dele het probleem was. Roger had het vaak over zijn moeder.

Hij zag eruit alsof hij me iets belangrijks te zeggen had. Ik deed zorgvuldig de knoopjes van mijn nachtpon dicht en bedacht hoe vervelend het was dat ik mijn trui en spijkerbroek nog niet aanhad. Dat waren de kleren waar ik meestal in rondliep. Een sexy uiterlijk had niet mijn eerste belangstelling. Waar ik me vooral mee bezighield, waren mijn kinderen en Roger. Seks was iets voor tussendoor. De laatste tijd kwam het er niet vaak meer van.

'Hoe is het met je?' vroeg hij. Ik grijnsde hem weer toe, een beetje zenuwachtig; het bosbesje grijnsde ongetwijfeld mee.

'Hoe het met me is? Wel goed, geloof ik. Waarom? Hoe zie ik eruit?' Ik dacht dat hij mij er misschien slecht vond uitzien, maar dat kwam, zo bleek, later pas.

Ik wachtte gespannen af tot hij me ging vertellen dat hij opslag had gekregen, zijn baan was kwijtgeraakt of met mij naar Europa wilde, zoals hij wel vaker deed als hij tijd overhad. Soms nam hij me bij wijze van verrassing mee op reis; meestal was dat zijn manier om mij te vertellen dat hij zijn baan was kwijtgeraakt. Maar hij had nu niet die schaapachtige blik in zijn ogen. Dit keer was het niet zijn baan of een vakantie, het was een ander soort verrassing.

Langzaam gleed ik steeds verder onderuit in mijn stoel. Ik was vergeten hoe glad die dingen waren - in de regel zat ik er ook nooit in. Er zaten hier en daar slijtplekjes in het oude flanel van mijn pon - niet dat je er iets doorheen kon zien natuurlijk - en omdat ik het 's nachts altijd koud heb, had ik er een rafelig T-shirt onder aangetrokken. In de dertien jaar dat we getrouwd waren, had deze 'look' het altijd goed gedaan. Dertien jaar gelukkig getrouwd, althans tot op dat moment. Terwijl ik zo naar hem zat te kijken, zag Roger er voor mij even vertrouwd uit als mijn oude nachtpon. Het was alsof ik al mijn leven lang met hem getrouwd was, en dat was ook zo, en ik wist natuurlijk dat dat ook altijd zo zou blijven. Ik was met hem opgegroeid, kende hem al toen we allebei nog kinderen waren. Jarenlang was hij mijn beste vriend geweest, de enige op de hele wereld die ik volledig vertrouwde. Ik wist dat wat hij ook voor fouten mocht hebben, en dat waren er wel een paar, hij mij nooit pijn zou doen. Net als de meeste mannen was hij wel eens chagrijnig, en hij had moeite met het houden van een baan, maar hij had me nog nooit echt gekwetst en hij was nooit gemeen.

Roger had nooit een geweldige carrière gehad. Toen we pas getrouwd waren, had hij iets gedaan in het reclamewerk. Daarna had hij verschillende marketing-baantjes gehad en geïnvesteerd in een aantal weinig succesvolle ondernemingen. Maar ik had me er nooit echt druk om gemaakt. Het was een fijne vent en hij was goed voor mij. Ik vond het fijn om met hem getrouwd te zijn. En dankzij mijn grootvader, die voor zijn dood een fonds voor me had opgericht, hadden we altijd genoeg geld, niet alleen om rond te komen, maar zelfs om een heel comfortabel leven te leiden. Opa's geld voorzag ruim in mijn bestaan en in dat van Roger en de kinderen. Het stelde mij in staat begrip te tonen voor Rogers financiële miskleunen. Het viel niet te ontkennen, en dat deed ik dan ook al jaren niet meer, dat het Roger niet gegeven was langer dan een jaar of twee dezelfde baan te houden. Maar hij had andere dingen. Hij was geweldig met de kinderen, we keken graag naar dezelfde tv-programma's, we vonden het allebei leuk in de zomer naar de Cape te gaan, en we hadden een appartement in New York waar we allebei erg op gesteld waren. Hij liet mij iedere week een film uitkiezen waar we samen heen gingen, al was het nog zo'n sentimenteel verhaal, en hij had fantastische benen. Toen we in onze studententijd met elkaar naar bed gingen, vond ik dat Casanova bij hem in het niet viel. Aan hem verloor ik mijn maagdelijkheid. We hielden van dezelfde muziek, hij zong in mijn oor als we samen dansten. Hij was een geweldige danser, een goede vader en mijn beste vriend. En als hij vaak zijn baan kwijtraakte, wat dan nog? Dat probleem had opa voor mij opgelost. Het kwam nooit in mij op dat ik meer zou kunnen of moeten hebben dan ik had. Roger was genoeg voor mij.

'Wat is er aan de hand?' vroeg ik opgewekt, terwijl ik mijn blote benen over elkaar sloeg. Ik had in geen weken mijn benen geschoren, maar het was toch november, en ik wist dat het Roger niets kon schelen. Ik ging niet naar het strand, ik zat alleen maar met Roger te praten op die stomme, gladde satijnen stoeltjes aan de voet van ons bed, en wachtte af wat voor verrassing hij voor mij in petto had.

'Er is iets wat ik je wil vertellen,' zei hij. Hij keek me behoedzaam aan, alsof hij heimelijk wist dat ik verbonden was aan een of ander explosief en ieder moment in duizend stukjes uiteen kon spatten. Maar afgezien van de stoppels op mijn benen en de bosbes op mijn tanden was ik betrekkelijk onschadelijk, altijd al geweest ook. Ik heb een vrij gelijkmatig humeur, ik kan over het algemeen wel wat hebben en ik heb nooit hoge eisen aan hem gesteld. We konden beter met elkaar overweg dan veel van onze vrienden, althans dat dacht ik, en ik was daar dankbaar voor. Ik wist dat onze relatie een lang leven beschoren was en ik vond het vooruitzicht van vijftig jaar samen met Roger helemaal niet gek. Zeker niet voor hem. En voor mezelf eigenlijk ook niet.

'Wat is er aan de hand?' vroeg ik weer, liefdevol, terwijl ik me afvroeg of hij misschien toch ontslagen was. Als dat zo was, was het voor ons in ieder geval niets nieuws. We hadden dat wel vaker meegemaakt. De laatste tijd scheen hij er echter liever niet over te praten en ik had gemerkt dat hij het steeds korter op één plek uithield. De redenen liepen uiteen: zijn baas had de pik op hem, zijn talenten werden miskend of 'hij was gewoon niet van plan dat geouwehoer op zijn werk nog langer te accepteren'. Ik had het vermoeden dat er weer zo'n ogenblik aankwam. Hij was de laatste zes maanden chagrijniger dan gewoonlijk. Hij vroeg zich regelmatig af waarom hij überhaupt nog moest werken en dacht erover met mij en de kinderen een jaar naar Europa te gaan, of een filmscenario of een boek te gaan schrijven. Hij had het nog niet eerder over iets dergelijks gehad. Ik vermoedde dat hij in een midlifecrisis zat en zijn saaie kantoorbaan wilde verruilen voor een carrière in de 'kunst'. Als dat zo was, moest opa's fonds ons ook hier doorheen slepen. Om hem niet in verlegenheid te brengen begon ik in ieder geval nooit over de vele mislukkingen en talloze baantjes die hij achter de rug had, noch over het feit dat mijn overleden grootvader ons gezin nu al jaren onderhield. Ik wilde voor hem de volmaakte vrouw zijn. En ook al was hij dan niet de waarzegger van Wall Street, hij had me dat ook nooit beloofd, en ik vond hem toch een goeie vent.

'Wat is er, liefje?' vroeg ik, mijn hand naar hem uitstekend. Het moet gezegd: hij liet niet toe dat ik hem aanraakte. Hij gedroeg zich alsof hij de gevangenis in moest vanwege seksuele mishandeling of omdat hij op een van zijn clubs was betrapt op potloodventen en het me niet durfde te vertellen. En toen kwam het dan: Rogers Grote Bekentenis.

'Ik denk dat ik niet meer van je hou.' Hij staarde me recht in de ogen, alsof hij daar een buitenaards wezen verwachtte en praatte met dat wezen in plaats van met mij, met mijn versleten nachtpon en mijn verdwaalde bosbes.

'Wat?' Het woord schoot als een raket mijn mond uit. 'Ik zei dat ik niet meer van je hou.' Hij zag eruit alsof hij het meende.

'Nee, dat zei je niet.' Ik staarde terug, mijn ogen half dichtgeknepen. Vreemd genoeg weet ik nog dat ik zag dat hij de das droeg die ik hem afgelopen kerst had gegeven. Waarom had hij die in godsnaam omgedaan, alleen om me te vertellen dat hij niet meer van me hield? 'Je zei dat je dacht dat je niet meer van me hield, niet dat je niet meer van me hield. Dat is een heel verschil.' We maakten altijd ruzie over dat soort kleinigheden: wie de laatste melk had gebruikt, of wie vergeten was de lichten uit te doen. We maakten nooit ruzie over belangrijke zaken, zoals de opvoeding van de kinderen of de school waar ze op zaten. Daar viel geen ruzie over te maken. Ik regelde dat allemaal. Hij had het veel te druk met andere dingen: hij speelde tennis en golf, hij ging vissen met zijn vrienden, of hij had de ergste verkoudheid sinds mensenheugenis en moest daar nodig voor verpleegd worden. Hij ging er zonder meer vanuit dat de kinderen mijn terrein waren. Hij was dan misschien een geweldige danser en je kon soms veel lol met hem hebben, maar verantwoordelijkheidsgevoel was niet zijn sterkste punt. Roger zorgde beter voor zichzelf dan voor mij, maar de afgelopen dertien jaar was me dat gewoon nooit opgevallen. Het enige dat ik destijds wilde, was trouwen en kinderen krijgen. Roger had mijn dromen waargemaakt. En het viel niet te ontkennen: we hadden fantastische kinderen. Maar wat me tot op dat moment niet was opgevallen was hoe weinig hij voor mij deed.

'Wat is er gebeurd?' vroeg ik, terwijl ik een golf van paniek probeerde te onderdrukken over wat hij zojuist had gezegd. Mijn man 'dacht dat hij niet meer van me hield'. Wat moest ik daar nou mee aan?

'Ik weet het niet,' zei Roger. Hij keek ongemakkelijk. 'Ik keek om me heen en besefte opeens dat ik hier niet thuishoor.'

Dit was veel erger dan ontslag. Het zag ernaar uit dat hij mij ging ontslaan. En hij keek alsof hij het meende. 'Je hoort hier niet thuis? Waar heb je het over?' vroeg ik. Ik gleed steeds verder onderuit op de satijnen stoel en voelde me opeens onbeschrijfelijk lelijk in mijn nachtpon. In de afgelopen tien jaar had ik tijd moeten vinden om nieuwe te kopen, bedacht ik. 'Je woont hier. We houden van elkaar. We hebben twee kinderen, verdomme nog aan toe. Roger... ben je dronken? Ben je aan de drugs?' Toen bedacht ik opeens: 'Misschien moet je iets hebben. Iets kalmerends. Valeriaan. Prozac. Iets, wat dan ook. Voel je je niet lekker?' Ik wilde zijn woorden niet in twijfel trekken, ik begreep het gewoon niet. Dit was het gekste waar hij ooit mee was aangekomen. Nog gekker dan het idee een boek of een filmscenario te gaan schrijven. In dertien jaar huwelijk had ik hem zelfs nog nooit een brief zien schrijven.

'Ik voel me prima.' Hij keek me onbewogen aan, alsof hij me niet meer kende, alsof ik al een vreemde voor hem geworden was. Ik probeerde zijn hand aan te raken, maar hij liet het niet toe.

'Steph, ik meen het.'

'Je kunt het niet menen,' zei ik. De tranen sprongen me in de ogen en plotseling stroomden ze over mijn wan gen, zo snel dat ik ze niet kon tegenhouden. Intuïtief bracht ik de zoom van mijn nachtpon naar mijn gezicht. Toen ik hem weghaalde, was hij zwart. De mascara die ik een dag geleden op had gedaan, zat nu over mijn hele gezicht en op mijn nachtpon. Prachtig. Erg overtuigend. 'We houden toch van elkaar, dit is krankzinnig...' wilde ik hem toeschreeuwen. 'Je kan me dit niet aandoen, je bent mijn beste vriend.' Maar in een paar tellen tijd was hij dat niet meer, was hij een vreemde geworden.

'Nee, het is niet krankzinnig.' Zijn ogen keken me leeg aan. Hij was al weg, en op dat moment drong het tot me door. Mijn hart voelde alsof het was geraakt door een stormram, die het niet alleen had versplinterd, maar er dwars doorheen was gegaan.

'Wanneer heb je dit besloten?'

'Afgelopen zomer,' zei hij doodrustig. 'Op 4 juli,' voegde hij daar nog nauwkeurig aan toe. Wat had ik misdaan op 4 juli? Ik ging niet naar bed met een van zijn vrienden, ik had de kinderen tot nog toe veilig en gezond grootgebracht. Mijn fonds was nog niet leeg en zou zo lang wij leefden ook niet leeg raken. Wat was in godsnaam zijn probleem? En hoe was hij van plan aan eten te komen zonder opa's fonds en mijn opgeruimde houding tegenover de baantjes die hij kwijtraakte?

'Waarom 4 juli?'

'Ik keek naar je en toen wist ik gewoon dat het voorbij was,' zei hij koel.

'Waarom? Is er een ander?' Ik kon de woorden nauwelijks uit mijn keel krijgen. Hij keek gekwetst.

'Natuurlijk niet.' Natuurlijk niet. De man met wie ik dertien jaar getrouwd ben geweest vertelt me dat hij niet meer van me houdt en ik mag niet veronderstellen dat er een rivale in het spel is: iemand met enorme borsten, die er regelmatig aan denkt haar benen te scheren, in plaats van alleen bij het wisselen van de seizoenen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet uitgesproken lelijk. Ik heb geen buitensporige lichaamsbeharing en ik heb geen snor. Maar nu ik op die pijnlijke tijd terugkijk, moet ik toegeven dat ik een beetje te gemakkelijk was geworden. Mensen draaiden niet hun hoofd af als ik ze op straat tegenkwam. Mannen op cocktailparty's vonden me nog steeds aantrekkelijk. Maar met Roger... misschien had ik voor hem niet genoeg mijn best gedaan. Ik was niet dik of zo. Maar ik maakte nooit veel werk van mijn kleding, en de dingen die ik in bed droeg, zagen er wat buitenissig uit. Is dat een reden om iemand aan de kant te zetten? Hij vond van wel.

'Ga je bij me weg?' vroeg ik met wanhoop in mijn stem. Ik kon niet geloven dat dit mij overkwam. Ik had altijd neergekeken op vrouwen die door hun man in de steek werden gelaten. Dat kon mij nooit gebeuren, en dat zou ook nooit gebeuren. Ik stond net op het punt te ontdekken dat het wel degelijk kon, sterker nog, dat het op dat moment gebeurde, toen ik bijna helemaal van die verrekte gladde satijnen stoel in mijn eigen slaapkamer af gleed. Intussen zat Roger naar me te kijken alsof hij een vreemde was en ik niet dertien jaar met hem getrouwd was geweest. Hij keek me aan alsof hij van een andere planeet kwam.

'Ik denk het wel,' zei hij, in antwoord op mijn vraag of hij bij me wegging.

'Maar waarom?' Op dat moment begon ik te snikken. Ik was ervan overtuigd dat hij mij mijn leven had ontnomen of dat probeerde te doen. Ik ben mijn hele leven nog nooit zo bang geweest. De man die mijn identiteit, mijn veiligheid, mijn leven had belichaamd, stond op het punt te vertrekken. En wie zou ik dan nog zijn? Niemand.

'Ik moet wel weggaan. Ik kan niet anders. Ik krijg hier geen adem.' Ik had nooit gemerkt dat hij problemen had met zijn ademhaling. Voor zover ik dat kon beoordelen, ademde hij als de beste. Hij snurkte zelfs, en niet zo'n beetje. Ik vond het wel leuk. In mijn oren klonk het als het spinnen van een grote poes. Maar ja, ik was dan ook niet degene die wegging. Dat was hij. 'Ik word gek van de kinderen,' legde hij uit. 'Het is te druk, te veel verantwoordelijkheid... te veel lawaai... te veel van alles... en als ik naar jou kijk, zie ik een vreemde.'

'Ik?' vroeg ik stomverbaasd. Welke vreemde zou met ongekamd haar, ongeschoren benen en een versleten nachtpon door zijn huis lopen? Vreemden droegen minirokjes, naaldhakken en strakke truitjes over enorme siliconenborsten. Kennelijk had niemand hem dat verteld.

'Wij zijn geen vreemden. We kennen elkaar al negentien jaar, Roger. Je bent mijn beste vriend.' Maar nu niet meer. 'Wanneer ga je weg?' Ik wist de woorden eruit te persen, terwijl ik de waterige mascara steeds verder over mijn nachtpon uitsmeerde. Het zag er niet fraai uit. Zielig was nog de beste omschrijving. En tot overmaat van ramp begon mijn neus ook nog te lopen. 'Ik dacht de vakantieperiode nog hier te blijven,' zei Roger royaal. Dat was aardig van hem, denk ik, mam het betekende ook dat ik nog maar een maand had om me aan te passen of hem zijn plannen uit zijn hoofd te praten. Misschien dat een vakantie in Mexico... Hawaii... Tahiti... de Galapagoseilanden uitkomst kon bieden. Een lekkere warme, sexy vakantiebestemming. Ik ben ervan overtuigd dat hij zich mij op dat moment heel goed kon voorstellen op een strand met een T-shirt en een flanellen nachtpon aan. Ik ga in de logeerkamer slapen.' Hij zag eruit en klonk alsof hij het meende. Het was net een nachtmerrie. Het onmogelijke was gebeurd. Mijn man ging me verlaten en had me zojuist verteld dat hij niet meer van me hield. Ik viel hem om zijn nek en smeerde het laatste beetje mascara uit over de smetteloze boord van zijn overhemd. Mijn tranen vielen ongemerkt op zijn blazer en druppels uit mijn neus vielen op zijn das. Hij hield me omzichtig vast, ongeveer zoals een bankbediende een bankovervaller zou beetpakken die zijn hele lichaam heeft volgeplakt met springstof. Het was duidelijk dat hij mij zoveel mogelijk op afstand wilde houden.

Achteraf bezien kan ik het hem nauwelijks kwalijk nemen. Ik besef nu ook dat we al een hele poos weinig contact hadden. Indertijd vrijden we hooguit een keer in de twee, drie of zelfs zes maanden, en dan nog vaak pas als ik me er lang genoeg over had beklaagd en hij er niet onderuit kon. Grappig hoe je dat soort dingen over het hoofd ziet of voor jezelf probeert te verklaren. Ik dacht dat hij inzat over zijn werk, of over het feit dat hij geen werk had, al naar gelang de situatie van dat moment. Of ik dacht dat het was omdat een van de kinderen bij ons in bed sliep, of de hond. Of om iets anders, wat dan ook. Waarschijnlijk was dat echter het probleem niet. Misschien verveelde ik hem alleen maar.

Maar seks was wel het laatste waar ik aan dacht toen ik hem die ochtend aankeek. Mijn leven hing voor mijn gevoel aan een zijden draadje.

Hij slaagde er ten slotte in mijn armen van zijn nek los te maken. Ik trok me terug in de badkamer en snikte in de handdoek. Toen zag ik mezelf in de spiegel. Ik zag niet alleen wat er na acht uur slapen over was van mijn kapsel, maar ik ontdekte ook de restjes bosbes. De wetenschap dat hij mij ook zo had gezien, maakte het huilen alleen maar erger. Ik had geen idee wat ik moest doen om hem terug te krijgen. Erger nog: ik wist niet eens of ik het wel zou kunnen. Ik vraag me achteraf af of ik er misschien op rekende dat hij om het fonds wel bij mij zou blijven. Misschien veronderstelde ik dat zijn natuurlijke onbeholpenheid hem van mij afhankelijk maakte. Het was echter duidelijk dat zelfs dat niet had gewerkt. Ik had gedacht dat hij nog meer van mij zou houden als ik hem maar iedere verantwoordelijkheid uit handen nam en niet te moeilijk deed. Nu kreeg ik echter het gevoel dat hij me langzamerhand was gaan haten.

In mijn herinnering huilde ik de hele dag. Die avond nam hij zijn intrek in de logeerkamer. Hij vertelde de kinderen dat hij moest werken. Als een vrachtwagen met drie lekke banden wisten we ons door Thanksgiving heen te slaan. Onze beide ouderparen waren er en Rogers zus Angela was er met de kinderen. Haar man had haar een jaar eerder in de steek gelaten voor zijn secretaresse. Plotseling zag ik mezelf in de niet al te verre toekomst in haar schoenen staan. En uit pure gêne vertelde ik niemand wat er was gebeurd. Alleen Rogers zus zei dat ik eruitzag alsof ik iets onder de leden had. Ja, hetzelfde als zij toen Norman haar in de steek liet: zes maanden van diepe depressiviteit. En het enige dat haar op de been hield was het feit dat ze inmiddels een verhouding had met haar psychiater.

Kerstmis was onvoorstelbaar. De kerstsokken hingen aan de schoorsteen alsof er niets aan de hand was, maar als er niemand naar me keek, huilde ik. Het ergste was dat ik het nog steeds niet kon geloven. Ik deed alles wat ik kon om Roger op andere gedachten te brengen. Ik kocht alleen geen nieuwe nachtponnen, want ik had mijn oudjes nu meer dan ooit nodig. Ik droeg ze nu met ongelijke sokken van Roger. Maar Roger was inmiddels in therapie en was er meer dan ooit van overtuigd dat hij er goed aan deed bij mij weg te gaan. Hij had in deze periode zelfs geen problemen op zijn werk en ik hoorde hem nooit meer over het schrijven van een boek.

We vertelden het de kinderen op nieuwjaarsdag. Sam was toen zes en Charlotte elf. Ze huilden zo verschrikkelijk dat ik het nauwelijks kon aanzien. Iemand die ik kende had dat eens beschreven als de beroerdste dag van haar leven, en ik kan het me voorstellen. Nadat we het ze verteld hadden, gaf ik over en ging naar bed. Roger belde zijn therapeut en ging uit eten met een vriend. Ik begon hem te haten. Hij maakte zo'n gezonde indruk. En ik voelde me dood vanbinnen. Hij had mij en alles waar ik ooit in had geloofd, doodgemaakt. Maar het ergste was dat ik niet hem haatte, maar mezelf.

Twee weken later vertrok hij. Ik zal je de slaapverwekkende details proberen te besparen en alleen de hoogtepunten weergeven. Volgens hem behoorden al het zilver, het serviesgoed, de goede meubelen, de stereo, de computer en de sportbenodigdheden hem toe.

Tenslotte had hij de cheques uitgeschreven om ze te betalen, hoewel mijn fonds natuurlijk zorgde dat er iets te betalen viel. Van mij was het linnengoed, de meubelen waaraan we allebei vanaf de eerste dag een hekel hadden gehad en alles in de keuken, kapot of niet. Hij had al een advocaat in de arm genomen, maar pas na zijn vertrek kwam ik erachter wat hij van mij wilde. Hij eiste alimentatie en een financiële bijdrage voor de kinderen ter hoogte van de onkosten die hij dacht te maken als ze bij hem waren. Kosten voor tandpasta en huurprijs van videobanden had hij meeberekend. En hij had een vriendin. De dag dat ik daarachter kwam, wist ik dat het definitief uit was tussen ons.

Ik ontmoette haar voor het eerst toen ik de kinderen op Valentijnsdag in de auto naar hem toe bracht. Zij was bij hem en ze was volmaakt. Mooi, blond, sexy, en ze had zo'n korte rok aan dat ik haar ondergoed kon zien. Ze zag eruit als een kind van veertien en ik hoopte dat ze de verstandelijke vermogens had van een kleuter. Roger droeg een ski-jack, een spijkerbroek, die hij vroeger nooit aan wilde, en hij had zo'n obscene grijns op zijn gezicht dat ik hem wel had kunnen ranselen. Ze was aanbiddelijk. En ik voelde me ziek. Nadien kon ik mezelf niet meer voor de gek houden. Ik wist verdomd goed waarom hij was weggegaan. Het was niet zo dat hij zichzelf iets moest bewijzen, zoals hij me toen al meerdere malen had verteld, of dat hij niet meer van mij afhankelijk wilde zijn. (Hoezo? Wie zou hem moeten onderhouden als ik dat niet meer deed?) Dat alles was bijna bewonderenswaardig geweest, als ik dat meisje niet onder ogen had gekregen. Op dat moment zag ik hoe het werkelijk zat. Zij was prachtig en mijn uiterlijk (voor zover ik dat nog had, maar dat moet toch wel) was een puinhoop. Het ongekamde haar, de bezoekjes aan de kapper die er nooit van kwamen, de make-up die ik nooit op deed, de schoenen met hoge hakken die in de kast bleven staan, de gemakkelijke kleren waarin ik even snel de kinderen kon halen en brengen (meestal droeg ik daarvoor mijn oudste verschoten truien, Rogers afgekeurde tennisshorts en oude schoenen met gaten erin), de ongeschoren benen (goddank schoor ik nog wel mijn onderarmen, anders was hij al jaren eerder vertrokken), de dingen die we niet meer deden... plotseling zag ik het allemaal, en wist ik het allemaal. Maar naast de dingen die me aan mezelf opvielen, drong er nog iets anders tot me door. Het is niet sexy om zo voor een man te zorgen als ik voor hem had gedaan. Een man die toelaat dat je alles voor hem doet omdat hij te lui is om voor zichzelf en voor jou te zorgen, verliest op den duur zijn aantrekkingskracht. Ik had misschien wel van Roger gehouden, maar hij had me al in geen jaren meer echt opgewonden. Hoe kon dat ook? Ik was voortdurend bezig zijn straatje schoon te vegen. Ik zorgde dat hij er goed uitzag en zich prettig voelde, ondanks alle dingen die hij niet deed en niet was. Maar hoe zat het met mij? Ik begon te beseffen dat opa me misschien toch niet zo'n goede dienst had bewezen. Ach, die arme man, hij kon er ook niets aan doen. Maar ik was voor Roger een prettig melkkoetje geworden, een verlengstuk van zijn moeder, die alles voor hem had geregeld voor ik mijn opwachting maakte. Wat ik me echter niet meer kon herinneren, was wat hij voor mij had gedaan. Hij zette de vuilnisbak buiten, hij deed 's avonds de lichten uit als we naar bed gingen, hij bracht de kinderen naar tennis als ik iets anders te doen had... maar wat had hij voor mij gedaan? Ik wist het echt niet.

De dag dat ik dat besefte, deed ik al mijn flanellen nachtponnen de deur uit. Allemaal. Nou goed, op één na. Die bewaarde ik voor als ik eens echt heel ziek zou worden, of als er iemand zou overlijden en ik hem nodig zou hebben voor troost. De andere gingen met het vuilnis mee. De dag daarna liet ik mijn nagels verzorgen en ging ik naar de kapper. Het was het begin van een langdurig, langzaam, pijnlijk proces: ik schoor zomer en winter mijn benen, ging tweemaal per week joggen in Central Park, en ik las iedere dag grondig de krant (niet alleen de koppen). Ik droeg zelfs make-up als ik de kinderen uit school ging halen, ik kortte mijn rokken in, kocht nieuw ondergoed en accepteerde iedere uitnodiging die ik kreeg (het waren er niet veel). Ik ging naar alles en iedereen toe en kwam iedere keer volkomen depressief thuis. Er was geen mannelijk equivalent van Rogers vriendin, die door Sam en Charlie Miss Bimbo werd genoemd en van wie het gezicht, haar, uiterlijk en de benen me nu achtervolgden. Het probleem was dat ik eruit wilde zien zoals zij, maar toch mezelf wilde blijven.

Het proces nam na zijn vertrek ongeveer zeven maanden in beslag en het was toen inmiddels hartje zomer. Ik betaalde trouw alimentatie voor hem en de kinderen, had het tafelzilver, het serviesgoed en een deel van de meubels vervangen en stond niet meer iedere morgen op met plannen hoe ik Roger terug kon krijgen of hem van kant moest maken. Ik had mijn oude psychotherapeut, dr. Steinfeld, opgezocht, en was bezig met het 'verwerken' van dingen, ongeveer zoals je je door een braamstruik of door de Londense mist heen worstelt. Ik was min of meer gaan begrijpen waarom Roger was weggegaan, maar ik haatte hem om zijn onbarmhartigheid. Ik had me altijd neergelegd bij zijn gebrek aan zakelijk inzicht, waarom kon hij dan niet wat toleranter staan tegenover mijn uiterlijk? Ik was in verval geraakt als een zeilboot waar niemand meer iets om geeft. Er zaten zeepokken op het onderwaterschip, de zeilen waren gerafeld en de verf was hier en daar gebarsten, maar het was nog steeds een fijn schip. Hij had genoeg van me moeten houden om me erdoorheen te slepen. Feit was dat hij dat niet deed en dat waarschijnlijk ook nooit had gedaan. Op twee fantastische kinderen na waren de afgelopen dertien jaar verspilde tijd geweest. Weggegooid. In rook opgegaan. Net als Roger. Hij was volledig uit mijn leven verdwenen, behalve om ruzie te maken als ik mijn plannen moest aanpassen omdat hij weer eens met Miss Bimbo samen wilde zijn en de kinderen niet kon hebben. Het ergste was dat zij niet alleen geweldige benen had, maar ook over een nog groter fonds bleek te beschikken dan ik. Dat maakte alles duidelijk. Kennelijk vond zij het geweldig dat hij niet werkte, en hoewel hij eigenlijk een filmscenario zou moeten schrijven, was hij 'zo getalenteerd' (zoals de kinderen tegenover mij herhaalden) dat hij zijn gaven zou verspillen door te gaan werken. Bovendien wisten we allebei dat hij gemakkelijk kon rondkomen van de alimentatie die ik hem in ieder geval de komende vijf jaar nog zou betalen. Dat had de rechter hem toegewezen. Vijf jaar zou hij voor zichzelf en de kinderen een flinke alimentatie ontvangen, daarna stond hij er weer alleen voor. En wat dan? Zou hij met haar trouwen? Of zou hij eindelijk proberen in zijn eigen onderhoud te voorzien? Misschien kon het hem niet meer schelen. Trots speelde geen rol meer, maar ik keek wel met een afgunstige blik terug op de tijd dat wij waren begonnen.

Toen ik met mijn opleiding klaar was, waren we gaan samenwonen. Ik werkte in die tijd als beginnend redacteur bij een tijdschrift. Ik verdiende er niet veel mee, maar ik vond het leuk werk. Roger werkte als account executive bij een klein reclamebureau, waar hij al even weinig mee verdiende als ik. We hadden het over trouwen en we wisten dat het daar uiteindelijk ook van zou komen. Maar Roger bleef erbij dat hij pas wilde trouwen als hij mij en later onze kinderen zou kunnen onderhouden. Zes jaar gingen ongemerkt voorbij. Roger veranderde in die tijd vier keer van baan; ik bleef waar ik was. Toen ik net achtentwintig was, overleed mijn grootvader en liet mij een fonds na waar ik van zou kunnen leven. Daarna viel alles op zijn plaats, hoewel ik moet toegeven dat het indertijd mijn idee was om te gaan trouwen. We hoefden niet langer te wachten. Het gaf niet dat we weinig verdienden. Roger stond er weliswaar op dat hij niet op mijn kosten wilde leven, maar ik hield hem voor dat het ook niet hoefde. We konden in ons eigen onderhoud blijven voorzien en alleen op mijn nieuwe fonds terugvallen als we kinderen kregen. Ik wist hem over te halen, of althans ik dacht dat ik dat deed. Zes maanden later trouwden we. Ik raakte zwanger en gaf mijn baan op. En toen kwam de klad in het reclame werk. Roger vertelde me dat iedereen werd ontslagen. En toen de baby kwam, was ik blij dat we opa's geld hadden. Roger kon er niets aan doen dat hij bijna een jaar zonder werk zat. Hij stelde zelfs voor taxi te gaan rijden, maar met het geld dat ik van opa had, leek dat onzin. Mijn moeder waarschuwde me toen al op sombere toon dat Roger als kostwinner niet veel voorstelde, maar ik nam hem trouw in bescherming en negeerde haar.

We kochten een appartement aan de East Side, Roger vond eindelijk een baan en ik genoot van mijn leven als getrouwde vrouw, thuis met de baby. Dit was waar het leven om draaide. Ik vond het heerlijk om met de baby in de kinderwagen naar het park te gaan en daar de hele middag te kletsen met de andere moeders. En ik genoot van de financiële zekerheid die opa ons had gegeven. Roger kon daardoor baantjes aannemen die hij leuk vond, in plaats van ergens te moeten werken waar hij het niet naar zijn zin had. Voor mijn gevoel hadden we volop vrijheid. En dat was precies wat Roger nu kreeg. Vrijheid. Hij was vrij van mij. Hij was meestentijds vrij van de kinderen. Hij was zoals gewoonlijk vrij van iedere verantwoordelijkheid. Hij had alles wat hij wilde, inclusief Miss Bimbo om hem te vertellen hoe geweldig hij was en hoe slecht hij het vroeger wel niet had gehad. Hij hoefde alleen maar naar haar te kijken om weer te weten hoe verschrikkelijk saai ik was geweest. En waarom was hij er verdomme zo gemakkelijk van afgekomen? Zoals ik het zag, begon hij gewoon weer van voren af aan. Een nieuw leven. Een knappe meid aan zijn arm, en een fonds achter de hand, dit keer niet dat van mij maar dat van haar. Ik vroeg me af wat er voor hem was veranderd en of hij eigenlijk ooit wel van me had gehouden. Misschien was ik alleen maar een uitkomst voor hem geweest. Een gelukje dat op het juiste moment op zijn weg was gekomen en zijn leven gemakkelijk had gemaakt. Achteraf was onmogelijk uit te maken wat zich in het begin in zijn hoofd en in zijn hart had afgespeeld.

In die periode, waarin al die vragen door mijn hoofd spookten, voelde ik alleen maar pijn: een prima basis om afspraakjes te gaan maken. Een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Een nieuw tijdperk. En, zo maakte ik mezelf wijs, ik was eraan toe.

In september kwam de echtscheiding erdoor. Roger trouwde in november met Miss Bimbo, ongeveer een jaar na de dag waarop hij me had verteld dat hij niet meer van me hield. Ik hield mezelf voor dat hij me een dienst had bewezen, hoewel ik daar niet helemaal in geloofde. Ik miste mijn oude illusies, de vertrouwde aanwezigheid van een echtgenoot, een warm lichaam om 's nachts tegenaan te kruipen, iemand om mee te praten, iemand die op de kinderen kon passen als ik koorts had. Grappig hoeveel dingen je eigenlijk mist als je ze niet meer hebt. Ik miste heel wat zo af en toe, maar ik sloeg me erdoorheen. En Helena, want zo heette ze, was nu Mrs. Bimbo, en had alle dingen die ik miste. Het vervelende voor haar was dat ze ze samen had met Roger. Ik was toen inmiddels een stuk eerlijker geworden tegenover mezelf en ik was me heel goed bewust van de dingen waarvoor ik mijn ogen had gesloten. Oké, hij kon goed dansen en zingen, maar wat dan nog? Wie zou er voor haar zorgen in moeilijker tijden? Wat ging er gebeuren als zij erachter kwam dat Roger niet alleen geen filmscenario kon schrijven, maar het in geen enkele baan uithield? Of kon dat haar niet schelen? Misschien niet. Maar hoe dan ook, hoezeer hij ook was tekortgeschoten: hij was toch mijn man geweest. En nu was hij van haar en op dat moment had ik het gevoel dat ik helemaal niets had.

Ik was eenenveertig jaar, ik had eindelijk mijn haar behoorlijk leren kammen en ik had een therapeut die volhield dat ik een aantrekkelijke, intelligente, mooie vrouw was. Ik had twee kinderen die van me hielden en ik had veertien ongelofelijk dure, satijnen nachtponnen gekocht. Ik was er klaar voor. Waarvoor wist ik nog niet. Voor zover ik kon zien, zat er nog steeds niemand op me te wachten, behalve dan de echtgenoten van mijn vriendinnen. Die hield ik echter op afstand, ook al deden sommigen nog zo hun best mij ervan te overtuigen dat niet te doen. Bovendien waren ze allemaal nog saaier dan Roger. Maar als mijn droomprins op een dag mijn leven binnen zou komen wandelen, was ik voorbereid. Mijn benen waren geschoren, mijn nagels waren keurig verzorgd en ik was vijf kilo afgevallen. De kinderen zeiden dat ik er met mijn nieuwe kapsel net uitzag als Claudia Schiffer. Zo zie je maar weer hoe loyaliteit het gezichtsvermogen van een kind kan beïnvloeden. Tegen de kerst, dertien maanden na die noodlottige dag dat Roger in de satijnen stoel bij ons bed zat en me de waarheid in het gezicht slingerde, was ik zelfs opgehouden met huilen. Zelfs het bosbessentaartje was toen een vage herinnering geworden, en Roger zelf eigenlijk ook. Ik was nagenoeg helemaal hersteld. En toen kwamen de afspraakjes. En een heel nieuw leven waarop ik totaal niet was voorbereid.

- 2 -

Afspraakjes maken is tegenwoordig een interessant verschijnsel. Vergeleken met vroeger tijden, bijvoorbeeld de Middeleeuwen, heeft het veel weg van een steekspel. Of als we wat verder teruggaan in de geschiedenis, is het een beetje zoals de christenen zich moeten hebben gevoeld in het Colosseum. Je geeft een fantastische show weg, maar je weet dat je vroeg of laat door de leeuwen wordt opgegeten.

En er zijn er een heleboel, leeuwen bedoel ik. Sommige zijn alleen maar grote poezen, andere doen net alsof. Sommige zien er fantastisch uit, maar een auditie voor het Colosseum is een hoop werk en uiteindelijk kom je toch weer uit waar je bent begonnen: voor de ogen van een leeuw die probeert uit te maken wanneer hij je gaat opeten. Na zes maanden afspraakjes maken was ik uitgeteld.

Het was net of ik moest oefenen voor een ingewikkeld ballet. Ik kreeg de passen maar niet goed onder de knie, hoe hard ik ook mijn best deed voor de spiegel. Ik ontmoette een vrouw van zeventig die mij vertelde over haar nieuwe vriend, en ik vroeg me af waar ze de energie vandaan haalde. Ik was half zo oud als zij en ik was uitgeput. Laten we eerlijk zijn: afspraakjes maken is dodelijk vermoeiend.

Er waren dikke mannen, kale mannen, oude mannen, jonge mannen. Er waren mannen bij op wie ik volgens mijn vriendinnen stapelverliefd zou worden, maar er bleek met zo iemand altijd wel 'een klein probleempje' te zijn dat zij over het hoofd hadden gezien: beginnend alcoholisme, een diepe psychose die verband hield met zijn moeder, vader, kinderen, ex-vrouw, hond of parkiet, of een lichte crisis op seksueel gebied sinds zijn oom hem in zijn middelbare-schooltijd had lastig gevallen. Er zijn ook gewone mannen, dat weet ik wel, maar ik kon ze niet vinden. Bovendien was ik er helemaal uit. Dertien jaar lang had ik iedere avond eten gekookt voor Roger, tv met hem gekeken, geslapen en niet te vergeten de kinderen naar honkbal gebracht. Ik was helemaal niet ingesteld op het bereiden van culinaire maaltijden uit de magnetron en het brouwen van cappuccino uit zestien verschillende soorten koffiebonen uit Afrikaanse landen waar ik nog nooit van had gehoord. Ik moest meedoen met sporten die ik tot nog toe alleen bij de Olympische Spelen had zien beoefenen. Het bleek dat ik niet genoeg had aan een manicure en een ladyshave. Ik moest kunnen skiën als Longo, de honderd meter kunnen zwemmen en een zweefrol kunnen maken. En om je de waarheid te zeggen: ik ben lui. Na een poosje was het een stuk gemakkelijker om thuis te blijven, samen met de kinderen de zoveelste herhaling van I love Lucy te bekijken en pizza te eten. Toen mijn tweede zomer van vrijheid inging, keek ik terug op wat ik had gedaan en besloot ik dat afspraakjes niet meer voor mij waren weggelegd. Ik redde het gewoon niet meer.

De kinderen gingen dat jaar de hele maand juli met Roger naar Zuid-Frankrijk. Ze zouden daar een jacht huren, logeren in Hotel du Cap en later naar Parijs gaan. Daar zou Roger de kinderen op het vliegtuig naar huis zetten, waarna ik ze zou ophalen en de maand augustus met hen zou doorbrengen. Ik had voor ons drieën een strandhuisje gehuurd op Long Island. Opa's geld kon tenslotte een keer op. Roger en Helena hadden een kasteeltje gehuurd in de buurt van Florence. Sindsdien was het me duidelijk geworden dat Helena's IQ misschien wat tegenviel, maar haar fonds een stuk groter was dan het mijne. Ik was blij voor hem, of deed in ieder geval alsof, wat dr. Steinfeld zeer tevreden stemde. Oké, ik loog dus tegen hem. Ik was nog steeds een beetje kwaad, en een beetje jaloers op Helena's benen en borsten, en misschien ook wel op haar fonds.

De maand dat de kinderen weg waren, voelde ik me eerst eenzaam. Er was niemand om samen mee naar de herhalingen van I love Lucy te kijken. Daar stond tegenover dat ik nu een poosje van de pindakaas en de pizza's kon afblijven. Sam was acht en Charlotte was net dertien geworden. We hadden eindeloze discussies achter de rug over groene nagellak en neuspiercings. Om je de waarheid te zeggen begon ik de tweede week van mijn alleen-zijn te genieten. Ondanks de warmte vind ik New York in de zomer altijd leuk. In de weekends gaat iedereen weg. Ik ga dan 's avonds laat nog weg om een lange wandeling te maken en ik kan uren in de koelte van de airconditioning in bioscopen zitten. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat Roger al bijna twee jaar weg was. Ik droomde 's nachts niet meer van hem, ik verlangde niet meer zo pijnlijk naar hem en ik wist me niet meer zo heel precies te herinneren hoe zijn lichaam eruitzag. Ik had het nooit voor mogelijk gehouden, maar het was eindelijk zover gekomen dat ik hem niet meer miste en dat ik niet meer terugverlangde naar zijn gesnurk en naar de goede momenten die we al in geen tijden meer hadden gehad.

De kinderen belden me van tijd tot tijd op en ik vond het wel grappig als Roger me enigszins buiten adem vroeg hoe ik het dag en nacht met hen uithield en of Charlotte dat echt meende van die ring in haar neus. Hoeveel ik ook van mijn kinderen hield, voor deze ene keer was ik blij dat ze bij hem waren... en bij Helena. Nu moest zij maar eens haar favoriete blouse uitlenen, en haar mooiste rok, en haar zilveren armband die ze nooit meer terug zou zien. Over een jaar of tien zou ze hem terugvinden onder haar bed, samen met haar favoriete handtas en een halflege fles parfum. Als ik iets kwijt ben, kijk ik tegenwoordig eerst onder mijn bed. Ik vond dat Helena daar zelf maar achter moest komen. Uiteindelijk hield ze van Roger, en daar hoorde de zorg voor zijn kinderen nou eenmaal bij. Het grappige was dat ze op haar vijfentwintigste na een liposuctie en een siliconenbehandeling bijna haar eileiders had laten dichtbinden omdat ze haar figuur niet wilde bederven. Uiteindelijk had ze toch besloten aan de pil te gaan, vertelde Charlotte mij. Sam vindt haar alleen maar grappig. Zo rond de derde week vermoedde ik dat ze wel langzaam gek zou worden en spijt zou hebben dat ze ooit met Roger was getrouwd. En ik begon weemoedige gedachten te koesteren over groene nagellak en stond al wat minder afwijzend tegenover de neuspiercing. Gelukkig wist Charlotte dat niet.

Het huis was vreselijk stil zonder hen. Maar ik ging nog steeds regelmatig naar de pedicure en droeg helderrode nagellak voor bij mijn sandaaltjes met hoge hakken. Ik was een paar maanden geleden gestopt met uitgaan, maar mijn nieuwe image had ik in stand gehouden. Die zomer liet ik mijn haar kort knippen. Helena droeg haar haar nog steeds net als Farrah Fawcett. Dat moest dan maar. Roger was er dol op, zoals hij dol was op alles aan haar.

En toen, vier dagen voor de kinderen terug zouden komen, nam ik een besluit. Ik had niets anders te doen; er was geen enkele reden waarom ik in New York moest blijven wachten tot ze terugkwamen. Vijf dagen lang was er een ongelofelijke hittegolf geweest en midden in de nacht wist ik het opeens. Ik had iedere film gezien die er in de stad te bekijken was, al mijn vriendinnen waren weg en plotseling leek het me een goed idee de kinderen in Parijs op te halen. Ik kon er voor een speciaal tarief heen vliegen en wist een erg voordelige terugreis te boeken. Het was allemaal zó geregeld en het leek me echt de moeite waard.

Ik reserveerde een grappig klein hotelletje op de Rive Gauche waar iemand mij eens van had verteld. Het was eigendom van een oude Franse filmster die heerlijk eten bereidde en zich richtte op een interessant, exclusief publiek. Voor ik naar bed ging, pakte ik mijn tassen in en de volgende dag vertrok ik. Middernacht plaatselijke tijd arriveerde ik op het vliegveld Charles de Gaulle. Het was een warme zomernacht aan het eind van juli, en meteen toen ik aankwam wist ik dat het geweldig was. Het was de meest volmaakte nacht ooit in de meest romantische stad op aarde. Het enige probleem was dat ik hem moest delen met een taxichauffeur die rook naar zweet en die met smaak een rauwe ui zat te eten. Het had wel een zekere Gallische charme, zolang het raampje maar openstond. Daar zorgde ik voor, vooral ook om het uitzicht te bewonderen terwijl we door Parijs reden. De Are de Triomphe, de Place de la Concorde, de Place Vendöme... en de Pont Alexandre III op weg naar de Rive Gauche, waar mijn hotel stond.

Ik wilde uitstappen en dansen, iemand aanklampen, met iemand, wie dan ook, praten. Ik wilde weer leven, mijn ervaringen delen met iemand van wie ik hield. Het probleem was dat de enige man om wie ik in twintig jaar iets had gegeven Roger was, en die zat nog steeds in Zuid-Frankrijk met Helena en mijn kinderen. Maar ook al was hij daar in Parijs bij mij geweest, dan had me dat op dat moment al helemaal niets meer gedaan. Ik kon me niet meer herinneren waarom ik ooit verliefd was geworden op die man en net als hij was ik me gaan afvragen of we ooit wel van elkaar hadden gehouden. Misschien was ik alleen verliefd geweest op de illusie die ik over hem had en op het behaaglijke bestaan dat we samen leidden, en was hij verliefd geweest op mijn fonds. Ik had die mogelijkheid inmiddels allang geaccepteerd, maar ik was hem ook dankbaar dat ik hem geen alimentatie meer hoefde te betalen. Aan die mooie gelegenheid om er ten koste van mij beter van te worden was een einde gekomen toen hij was getrouwd met Helena. Nu hoefde ik hem alleen nog maar een financiële bijdrage te betalen voor de kinderen, genoeg om een klein weeshuis van in stand te houden. Roger was een schat.

Maar daar was ik dan in Parijs. Ik bewonderde het uitzicht, keek omhoog naar de Eiffeltoren en genoot van de bateaux-mouches op de Seine, die allemaal waren verlicht alsof het Kerstmis was. Ik was alleen, zoals ik ook de voorgaande twee jaar en waarschijnlijk ook de dertien jaar daarvoor alleen was geweest. Met het vertrek van Roger was ik bovendien niet alleen mijn illusies, mijn onschuld en mijn jeugd kwijtgeraakt, maar ook mijn flanellen nachtponnen. Ik had veel voor hem opgegeven. Ik was gewend geraakt aan mijn eigen gezelschap, aan de eenzaamheid soms, en aan het gladde, koele gevoel van de satijnen nachthemden die voor mijn flanelletjes in de plaats waren gekomen. Ik had er vier meegenomen naar Parijs, heel nieuwe eigenlijk, omdat de eerste die ik meteen na zijn vertrek had gekocht alweer versleten waren.

Toen we bij het hotel aankwamen, betaalde ik de taxi en droeg mijn eigen tassen naar binnen. Toen ik de lobby zag, was ik niet teleurgesteld. Het was een juweeltje, het meest romantische plekje dat ik ooit had gezien. Bij de balie stond een jongen die eruitzag als een pornoster. Erg knap, maar twee keer zo jong als ik. Terwijl hij me naar mijn kamer bracht en me met een sensuele blik de sleutel aanreikte, merkte ik dat hij nog niet zo lang geleden een aanzienlijke hoeveelheid knoflook had gegeten en kennelijk slechts spaarzaam gebruik maakte van deodorant.

Vanuit mijn hotelkamerraam had ik uitzicht op een stukje Eiffeltoren en een hoek van de tuin bij het Musée Rodin. De kamer was heerlijk rustig, nergens was een geluidje te horen. Ik kroop in het hemelbed en sliep als een baby tot de volgende morgen. En toen werd ik net als een baby hongerig wakker.

Ik kreeg croissants en zwarte koffie op mijn kamer bezorgd, op een dienblad met prachtig tafellinnen, zilveren bestek en een enkele roos in een kristallen vaasje. Ik verslond alles, behalve de roos en het tafellinnen. Ik nam een bad, kleedde me aan en bracht toen de hele dag door met dwalen door Parijs. Ik heb nog nooit zo van een dag genoten, nog nooit zoveel prachtige dingen gezien en zoveel geld uitgegeven als toen. Ik kocht alles wat ik mooi vond, leuk vond en zelfs een paar dingen die ik uiteindelijk afschuwelijk vond. Ik ontdekte een winkel waar ze buitengewoon mooi ondergoed verkochten en ik kocht er genoeg van om courtisane te worden aan het hof van Lodewijk xiv. Toen ik terugkwam in het hotel spreidde ik alle beha's en minuscule onderbroekjes en nutteloze jarretelgordeltjes uit op het bed. Terwijl ik ernaar keek, trok ik mijn wenkbrauwen op en vroeg me af of dit een teken was van God. Weer nieuwe afspraakjes? O god nee, dat niet... niet weer de leeuwen in het Colosseum. Ik besloot het allemaal te dragen voor mezelf. Misschien zou mijn zoon Sam het wel mooi vinden. Hij kon er misschien iets van leren. Ik kon nu al horen wat hij over dertig jaar zou zeggen: mijn moeder droeg altijd het mooiste ondergoed en de prachtigste nachthemden. Het zou de vrouwen in zijn leven iets geven om na te streven, en Charlotte zou iets hebben om over te katten. Ik vroeg me af of ze nog steeds een neuspiercing wilde. Het enige dat ik wilde was de rest van mijn leven in Parijs doorbrengen en het ondergoed dragen dat op mijn bed lag.

Afgezien van de croissants met koffie in de ochtend had het hotel door een probleem in de keuken die week geen roomservice. Ik besloot dus de Boulevard Saint-Michel af te lopen en een bistro op te zoeken. Ik had in mijn eentje geluncht bij Deux Magots en in die tijd geluisterd naar de Parijzenaars en gekeken naar de toeristen. Ik voelde me ongelofelijk volwassen toen ik het hotel uit liep. Dit was echte onafhankelijkheid. Eindelijk had ik het voor elkaar. De overwinning. In Frans ondergoed. Ik had het lichtblauwe setje aan dat ik die ochtend had gekocht, en ik droeg kousen met een jarretel gordeltje. Maar wie zou het ooit te weten komen? Alleen de politie, als ik een ongeluk kreeg. Een opwekkend vooruitzicht... Net zoals ik eerder Sam in gedachten had horen praten, hoorde ik nu al het commentaar van de Franse gendarmes op het fantastische ondergoed dat die verongelukte vrouw aan had. Maar ik wist de weg naar de bistro levend en wel, met mijn ondergoed volledig intact, af te leggen. En toen zag ik hem.

Ik had net een pernod besteld, een bitter drankje met een dropsmaak dat ik mijn hele leven had gehaat maar dat ik bestelde omdat het me zo Frans leek, en een gerecht met gerookte zalm. Ik had niet echt honger, maar ik vond dat ik iets moest eten. Plotseling, toen de ober de pernod neerzette, betrapte ik mezelf erop dat ik naar hem zat te staren. Ik droeg een zwart T-shirt en een spijkerbroek en had een paar oude, zwarte instappers aan. De sandaaltjes met hoge hakken zaten nog in mijn koffer in het hotel. Ik zat hier niet mijn best te doen er sexy uit te zien. Ik probeerde mezelf alleen een beetje te vermaken tot de kinderen kwamen. Ik had Roger die ochtend een berichtje gestuurd waar hij ze kon brengen, dus hij zou ze niet op het vliegtuig naar New York zetten.

De man naar wie ik zat te staren was lang en slank, had brede schouders, en ogen die alles in zich leken op te nemen. Hij zat wat slungelachtig achterovergeleund in zijn stoel, alsof hij een rol had in een film van Humphrey Bogart. Ik schatte hem begin of midden vijftig en om de een of andere reden had ik het idee dat het een Duitser of een Engelsman was. Hij had iets koels over zich. Ik wist zeker dat het geen Fransman was en uit zijn ietwat moeizame woordenwisseling met de ober leidde ik af dat hij ook de taal niet sprak. En toen zag ik dat hij de Herald Tribune zat te lezen.

Ik had geen idee waarom ik zo door hem gefascineerd was. Misschien was het pure eenzaamheid, of verveling, of gewoon een vonk die oversprong. Terwijl er hordes Fransen langs ons heen liepen, kon ik mijn ogen niet van hem afhouden. Iets aan hem biologeerde mij. Zeker, hij was knap, maar hij was maar een klein beetje knapper dan andere mannen die ik had ontmoet. Hij werd echter omgeven door een aura van onmiskenbare aantrekkelijkheid en erger nog: ik vermoedde dat hij dat wist. Zelfs terwijl hij de Herald Tribune zat te lezen zag hij er sexy uit.

Hij droeg een blauw Oxford-shirt, geen das, een kaki broek en net zulke instappers als ik. Toen ik hem kleine slokjes van zijn wijn zag drinken, besefte ik dat hij een Amerikaan was. Ik was helemaal naar Parijs gekomen en was gefascineerd door een vent die waarschijnlijk uit Dallas of Chicago kwam. Zielig gewoon. Dat was nog eens geldverspilling. Toen draaide hij zich plotseling om en zag hij mij. Zijn ogen ontmoetten de mijne, we staarden elkaar heel even aan en toen richtte hij zijn aandacht weer op zijn krant, kennelijk niet onder de indruk van wat hij had gezien. Hij was waarschijnlijk uit op een type als Brigitte Bardot of Catherine Deneuve of op het Franse evenbeeld van Helena. Wat had ik dan verwacht, vroeg ik mezelf af. Dat hij zijn stoel omver had gegooid, aan mijn voeten was gevallen en me gesmeekt had met hem uit eten te gaan? Nee, maar hij had toch op zijn minst naar me toe kunnen komen om me gedag te zeggen, of me een glas wijn kunnen aanbieden. Nee dus. In het echte leven doen mannen dat niet. Ze kijken even naar je, nemen je een paar keer van top tot teen op en gaan dan weer terug naar hun vrouw in Greenwich. Ik had toen inmiddels bedacht dat hij waarschijnlijk in Greenwich of op Long Island woonde. Hij was een effectenmakelaar, of een advocaat... of een professor aan de Harvarduniversiteit. Of hij was net zo'n klaploper als de duizenden andere mannen die ik de afgelopen twee jaar had ontmoet. Waarschijnlijk was hij een alcoholist. Of een kinderlokker. Of een gigantische zeurkous die niets liever deed dan praten over zijn effectenportefeuille of zijn ex-vrouw of het enige rockconcert waar hij ooit van zijn leven heen was geweest, in zijn studententijd. Van de Rolling Stones of de Grateful Dead, die ik allebei haatte.

Ik twijfelde er geen ogenblik aan dat hij getrouwd was. Hij zag eruit of hij op de Yale-universiteit had gezeten, of misschien op Harvard. Hij zag eruit alsof hij mijn hart zou breken, of me op een dag in de steek zou laten, net als Roger. Hij was zo sexy in zijn kaki broek en zijn Oxford-shirt, onuitstaanbaar gewoon. Zoals hij daar zat, wist ik dat ik hem zou gaan haten. Hoeveel leeuwen heb je nodig om één christen op te eten? Het juiste antwoord op deze vraag luidt: een heleboel. Of één grote. Ik was al verzwolgen, opgekauwd en uitgespuugd door experts op dat gebied. Zoals deze hier. Ik kon toen een leeuw al van een afstand herkennen. In een oogwenk.

Terwijl ik hem inwendig de volle laag gaf, bestelde ik een dessert en café filtre, in de wetenschap dat ik de hele nacht wakker zou liggen, maar ik was in Parijs, dus wat gaf het. Nadat ik de rekening had betaald, liep ik onverschillig langs hem heen. Ik was van plan via een omweg naar het hotel terug te lopen, zodat ik onderweg de geluiden en geuren van Parijs kon inademen en hem uit mijn hoofd kon zetten. Onze ogen ontmoetten elkaar een fractie van een seconde toen ik hem voorbijliep. Ik wist dat ik hem nooit meer zou zien en dwong mezelf het niet erg te vinden. Ik had de hele maaltijd aan hem moeten denken en zelfs ik, nee juist ik, wist na de afgelopen twee jaar dat geen enkele man, hoe sexy ook, dat waard is.

Op de weg terug naar het hotel bekeek ik alle etalages en ik had me er al van overtuigd dat ik hem was vergeten toen ik de laatste bocht bereikte. Op dat moment kwam ik tot de ontdekking dat de held in het blauwe shirt en de kaki broek vlak achter me liep en me snel inhaalde. Mijn hart sloeg een keer over en ik hield even mijn pas in, niet wetend wat ik moest zeggen als hij bij me was. Ik stond daar nog mijn best te doen om een intelligente opmerking te bedenken toen hij me straal voorbijliep. Zonder een glimlach of zelfs maar een blik in mijn richting liep hij vlak langs me heen mijn hotel binnen. Ik vroeg me af hoe hij wist dat ik daar logeerde en waarom dat voor hem van belang was. Hij zat waarschijnlijk op me te wachten in de lobby. Het was duidelijk dat ik na twee jaar van aanpassing op alle gebieden van het leven, van nachtkleding tot uitgaansleven, mijn gevoel voor verhoudingen een beetje was kwijtgeraakt.

Hij kreeg net zijn sleutel van de pornoster aan de balie toen ik de lobby binnenkwam. Dit keer glimlachte hij naar me en diep in mijn ziel kwam een soort oergevoel in beweging. Ik was zo van mijn stuk gebracht door zijn aanblik dat ik niet eens hoorde wat hij zei. Hij was alleen al geweldig om naar te kijken. Instinctief keek ik of hij een trouwring om had, maar ik zag er geen. Hij was waarschijnlijk zo'n vent die regelmatig zijn vrouw bedroog en dan zijn ring afdeed. Ik kon alleen maar het ergste van hem denken. Naar mijn idee zag hij er veel te goed uit om fatsoenlijk te zijn. 'Mooie avond, hè?' zei hij vriendelijk terwijl we samen stonden te wachten op de lift, die eruitzag als een vogelkooi. Tot dan toe had ik de twee trappen steeds gelopen, maar kijkend naar hem kon ik dat niet. Mijn maag zat zo ongeveer in mijn schoenen en ik hoorde mezelf iets mompelen. Ik had het in ieder geval bij het rechte eind gehad. Zijn woorden klonken Amerikaans. Maar dat had ik ook kunnen afleiden uit het Oxford-shirt, de kaki broek en de instappers. Ik hoefde echt zijn paspoort niet te zien.

'Het is een prachtige stad.' Briljant. Wie zou daar zijn opgekomen? Het was maar goed dat ik een studie had gevolgd en cum laude was afgestudeerd.

'Ben je hier voor zaken?' vroeg hij toen de lift eraan kwam. Mijn god, een gesprek. Wat ging er gebeuren? 'Over een paar dagen komen mijn kinderen. Ik ben alleen bezig de tijd te doden en geld uit te geven.' Daar moest hij om lachen. Fantastische tanden. Fantastische lach. Fantastisch lichaam. En ik voelde me ongeveer even oud en even wereldwijs als Charlotte, met of zonder neuspiercing.

'Het is een geweldige stad om dat te doen,' zei hij op ongedwongen toon terwijl hij achter mij aan de vogelkooi binnenstapte. 'Kom je hier vaak?' Ik drukte op de knop van de tweede verdieping en hij drukte nergens op. Misschien was hij van plan me naar mijn kamer te volgen en me te vermoorden. Of misschien wilde hij me verleiden. Wat dan ook. Maar ik had in ieder geval mijn lichtblauwe kanten ondergoed en mijn jarretel gordeltje aan. Ik wist dat hij onder de indruk zou zijn als hij dat zou zien.

'Zo eens in de tien jaar,' zei ik eerlijk. 'Ik ben hier in geen jaren geweest. Jij wel?... Kom jij hier wel vaak, bedoel ik...' Ik voelde me ongelofelijk stom. Het enige dat ik echt wilde was hem aanstaren. Ik kon bijna alleen maar aan hem denken zonder zijn kleren aan. Ik vroeg me af wat hij voor ondergoed droeg. Waarschijnlijk Jockey. Grijs of wit. Calvin Klein. En kniekousen.

Hij bleek de kamer naast de mijne te hebben. Ik kon alleen maar denken aan de scène uit de film Pillow Talk, waarin Doris Day en Rock Hudson allebei in hun eigen badkuip zitten en met elkaar praten door de telefoon. Als dit een film was geweest, zou hij mij opbellen. In het werkelijke leven zou hij me laten opsluiten voor de gedachten die ik koesterde.

'Nog een prettige avond,' zei hij vriendelijk en hij ging zijn kamer binnen om zijn vrouw en zeven kinderen te gaan bellen. Of zijn ex-vrouw en zijn twee vriendinnen. Of zijn vriend. Of een combinatie van dit alles. Ik stond in mijn kamer uit het raam te staren en ik dacht aan hem. En aangezien er nog steeds een kleine kans was dat hij een normaal mens was en geen beruchte verkrachter, belde hij me niet op. Maar de volgende ochtend zag ik hem weer. We kwamen op precies hetzelfde moment onze kamer uit en gingen samen in de lift naar beneden. Het regende; een beetje maar, maar ik was op alles voorbereid en had mijn regenjas aan en een paraplu bij me. Ik wist dat ik hem daarmee een mep kon geven als hij me lastig zou vallen en was enorm teleurgesteld toen hij dat niet deed.

In plaats daarvan draaide hij zich in de lobby naar me toe terwijl ik met mijn paraplu stond te worstelen. Hij had dit keer een wit overhemd aan en vroeg me waar ik heen ging.

'Uit...' zei ik onbeholpen, 'boodschappen doen... misschien naar het Louvre... Ik weet het niet...'

'Ik ga daar ook naartoe... naar het Louvre, bedoel ik. Heb je zin om samen te gaan?' Maar hoe zat dat dan met zijn vrouw en kinderen in Greenwich? Was dit het nou? Zo simpel? Na al die hufters die te veel gedronken hadden en me op weg naar huis hadden gedwongen aikido op hen toe te passen? Was daar nu dan opeens die ongelofelijk knappe man die met me naar het Louvre wilde? Ik wilde hem vragen waar hij de afgelopen eenentwintig maanden had gezeten, toen ik uitging met Attila de Hun en al zijn broers en neven. Waar bleef je al die tijd? Misschien was dit wel gewoon het juiste moment.

'Dat zou ik heerlijk vinden,' zei ik met een glimlach. In de taxi verliep het gesprek vlot. Hij woonde ook in New York, een blok of tien bij mij vandaan. En hij bracht veel tijd door in Californië. Hij had een bedrijf in Silicon Valley, gespecialiseerd in bionica, een combinatie van biologie en elektronica. Hij legde kort uit wat het bedrijf deed. Het klonk als Swahili. Wat hij ook deed, het was hightech. En hij had niet op Harvard of Yale gestudeerd, maar op Princeton. Tijdens zijn huwelijk had hij in San Francisco gewoond. Pas twee jaar geleden, na zijn echtscheiding, was hij weer in New York komen wonen. Hij had een zoon op Stanford. Hij heette Peter Baker. Hij was negenenvijftig jaar en hij had nog nooit in Greenwich gewoond. Mijn eigen verhaal klonk me zo saai in de oren dat ik half en half verwachtte dat hij erbij in slaap zou vallen. Hij wist lang genoeg wakker te blijven om de relevante details aan te horen. De scène op de satijnen stoeltjes sloeg ik over, evenals het feit dat Roger me min of meer in de steek had gelaten voor Helena, of misschien alleen maar omdat hij niet van me hield. Ik vertelde hem over de kinderen, zei dat ik was gescheiden en vertelde dat ik voor mijn huwelijk zes jaar als redacteur bij een tijdschrift had gewerkt. Maar ik slaagde erin zelfs dat saai te laten klinken. Ik verbaasde me erover dat hij wakker bleef tot ik klaar was met mijn verhaal.

Ik wilde het lijstje zo snel mogelijk voor hem afwerken. Daar was ik na bijna twee jaar erg bedreven in geraakt. Tennis en skiën ja, bergbeklimmen nee, joggen onmogelijk na ongelukje met linkerknie een jaar geleden (maar niets ernstigs), geen hanggliding, geen kleine vliegtuigjes (hoogtevrees), een beetje zeilen, aardig koken, nieuwe lakens, behoorlijke nachtponnen, wijn, geen sterkedrank, noodlottig zwak voor chocola, een beetje Spaans, wat stoffig school-Frans waar de meeste obers hun neus voor ophalen. De rest kon hij zelf wel zien. En met enig aandringen wilde Roger misschien wel iets aardigs over me zeggen. Geen serieuze relaties in twee jaar (mijn god, zolang al?), maar wel een lange reeks bijzonder middelmatige afspraakjes in een lange reeks zeer alledaagse Italiaanse eettentjes en een paar fantastische Franse restaurants. Eenzame gescheiden vrouw op zoek naar... wat? Op zoek naar wat eigenlijk? Naar wie?... Man in hagelwit overhemd en schone kaki broek, met een marineblauwe blazer over zijn arm en een das van Ralph Lauren in zijn zak. En wat was nou precies 'bionica'? Ik wist het niet en ik vond het gênant hem ernaar te vragen.

Hij probeerde het opnieuw uit te leggen toen we vanuit het Louvre op weg waren naar de Ritz om iets te drinken. Het klonk heel aantrekkelijk toen hij het voorstelde. Hij zei dat hij er eens had gelogeerd met 'vrienden', maar daar weidde hij niet verder over uit. Ik vermoedde een hartstochtelijke affaire en dacht daar in de taxi nog even over door. Ondanks een zekere openheid hing er toch een mysterieus waas om hem heen. En hij was zo sexy... Alleen al hoe hij zich bewoog en over dingen praatte. De vragen die hij niet stelde. De antwoorden die hij niet gaf. Bij de Ritz bestelde hij een martini en maakte hij duidelijk hoe hij die het liefst wilde hebben. Zeer droog. Zonder ijs. Twee olijven.

Toen we bij de Ritz weggingen was het inmiddels negen uur en waren we tien uur bij elkaar. Niet gek voor een eerste afspraakje. Was het dat trouwens wel? Wat was het eigenlijk? Het was niets. Ik was een beetje dronken van de witte wijn en hij was geweldig. We aten oesters bij een bistro op Montmartre en ik vertelde hem over Sam en Charlotte en de neuspiercing. Ik vertelde hem zelfs over Roger en de scène op de satijnen stoeltjes en dat hij me had verteld dat hij niet meer van me hield.

Toen was het zijn beurt. Zijn vrouw heette Jane en zij waren uit elkaar gegaan toen bleek dat zij al twee jaar een affaire had met haar dokter. Ze woonden destijds in San Francisco en Peter maakte niet echt een treurige indruk toen hij het vertelde. Hij zei dat het huwelijk al jaren niets meer voorstelde. Onwillekeurig vroeg ik me af of Roger dit ook tegen Helena had gezegd. Had hij haar ooit wel iets hoeven zeggen? Ik wist zeker dat Helena nooit met Roger in Parijs of waar dan ook oesters had zitten eten. Zij gingen waarschijnlijk naar de disco of naar een goedkoop motel, zodat ze niet met elkaar hoefden praten. Peter had het ook nog over zijn zoon en vertelde dat hij stapelgek op hem was. Tegen middernacht kwamen we terug bij het hotel en gingen zwijgend met de lift naar boven. Ik had geen idee wat er ging gebeuren en wat ik wilde, maar hij loste het probleem voor me op. Hij wenste me goedenacht, zei dat hij een heerlijke tijd had gehad en dat hij morgenochtend naar Londen zou vertrekken. Ik zei hem dat ik het heel fijn had gevonden hem te ontmoeten en bedankte hem voor de maaltijd. Het was een kort intermezzo, een moment in een mensenleven, en toen ik mijn deur dichtdeed en om me heen keek, hield ik mezelf voor dat er honderden mannen waren in witte overhemden en kaki broeken. Maar niet zoals deze. Om de een of andere reden leek hij uniek. En dat was hij ook. Ik wist het.

Peter Baker was een zeldzaamheid, een geschenk, een eenhoorn in deze wereld. Hij leek een normaal mens. Een aardig iemand. Ik voelde al hoe ik naar het Colosseum werd gevoerd, in mijn blauwe kanten ondergoed, hoewel ik vandaag het roze had gedragen. Ik wist niet precies wat ik van hem verwachtte, wat ik wilde, of wat hij zou doen. Waarschijnlijk niets. Maar hij had gezegd dat hij weer naar New York zou komen en dat hij me dan zou bellen. Weinig kans, hij had niet eens mijn nummer gevraagd en ik stond niet in het telefoonboek. Bovendien ging ik naar de Hamptons met de kinderen. En ik was al eerder in het Colosseum geweest. Ik was al levend verslonden als ontbijt, lunch en diner. En voor die tijd had Roger al de beste stukjes gekregen. Ik wist niet zeker meer wat er van me over was en of het hem iets kon schelen. Sterker nog, ik wist zeker dat het hem niets kon schelen. Terwijl ik me uitkleedde, mijn tanden poetste en naar bed ging, raakte ik daar steeds meer van overtuigd. Het was zo heet dat ik zelfs geen nachtpon aantrok. Ik hoorde geen enkel geluid in de kamer naast mij. Zelfs geen gesnurk. Volkomen stilte, tot de volgende morgen. Toen belde hij me op.

Ik bel je even op om afscheid te nemen,' zei hij rustig. Ik was gisteravond vergeten je telefoonnummer te vragen. Vind je het goed als ik je eens opbel?'

Nee. Ik vind het verschrikkelijk. Afschuwelijk. Ik wil je nooit meer zien. Ik vind je nu al veel te aardig, en ik ken je niet eens. Met het gegrom van de leeuwen op de achtergrond gaf ik hem mijn telefoonnummer en verzond een schietgebedje dat hij me nooit zou bellen. De hufters bellen altijd, de aardige nooit.

'Ik bel je op als ik weer in New York ben,' zei hij. 'Heel veel plezier met je kinderen.'

Heel veel plezier met de rest van je leven, zei ik bij mezelf. En tegen hem zei ik: 'Veel plezier in Londen.' Hij zei dat hij daar moest werken en dat hij via Californië terug zou gaan naar de Verenigde Staten. Hij was tenminste niet saai. Hij had een baan. Zo te zien wist hij zichzelf goed te onderhouden. Hij hield van zijn zoon. Hij scheen geen problemen te hebben met zijn ex-vrouw. Hij had nooit in de gevangenis gezeten, althans niet dat hij me had verteld. Hij was beleefd, vriendelijk, sexy, intelligent, goedgemanierd, verbazingwekkend knap en aardig, of wekte in ieder geval die indruk. Duidelijk een psychopaat.

- 3 -

De dag nadat Peter Baker naar Londen was vertrokken, zette Roger met een blik van intense opluchting de kinderen af bij mijn hotel. Ik was intussen naar het Musée Rodin geweest, had iedere boetiek aan de Rive Gauche van binnen gezien en had een heleboel kleren gekocht waarvan ik niet precies wist wat ik ermee aan moest. Het waren sexy, strakke, moderne kleren. Ik had er mijn twijfels over, maar ik besloot dat ik ze altijd nog kon overdoen aan Helena of aan Charlotte als ze oud genoeg was.

De kinderen zagen er fantastisch uit toen ze aankwamen. Charlotte had roze nagellak op in plaats van groene en ze had genoegen genomen met een tweede gaatje in haar oor, wat in ieder geval voorlopig haar drang tot zelfverminking had bevredigd. Roger zag er uitgeput uit. Hij zei nauwelijks gedag en rende meteen de deur weer uit met de mededeling dat hij naar Helena toe moest. Ze was uitgestapt bij Galliano om wat inkopen te doen en hij zou haar daar weer treffen. In dertien jaar huwelijk was hij nooit met mij ergens wezen winkelen. Geen enkele keer. Helena scheen dingen bij hem los te maken waar ik nog nooit van gedroomd had.

Tappa is raar,' verkondigde Sam, terwijl hij zich met een Mars in zijn hand in een stoel liet vallen. Ze hadden er twee dollar voor betaald op de Plaza Athenée, waar Roger en Helena logeerden tot ze de volgende dag naar Florence zouden vertrekken.

'Nee, hij is niet raar,' gaf Charlotte te kennen, terwijl ze de nieuwe spullen in mijn kast inspecteerde. Ze bekeek belangstellend de witte minirok en de doorkijkblouse met witte denim zakjes op de kritieke plaatsen. 'Hij is een klootzak. Dat ga je toch zeker niet aantrekken, mam?' Ze bekeek me met een verachtelijke blik. Fijn dat je er weer bent, Charlotte.

'Ik misschien wel, maar jij in ieder geval niet,' zei ik, blij haar na een maand weer terug te zien. Het tweede gaatje in haar oor was niet te zien en het ringetje dat ze erin droeg was piepklein. 'Zulke dingen moet je niet zeggen over je vader.' Ik probeerde afkeurend te kijken, maar zij laat zich niet gemakkelijk voor de gek houden.

'Jij vindt het zelf ook. En Helena is nog steeds een trut. Ze heeft in Zuid-Frankrijk de hele tijd topless gelopen, pappa werd er gek van,' zei ze met een brede grijns. 'Op een dag had ze twee kerels opgepikt bij het zwembad. Pappa zegt dat we volgend jaar naar Alaska gaan.'

'Moeten wij dan ook mee?' Sam keek bezorgd.

'Daar hebben we het nog wel over, Sam.' Het was een van mijn standaard antwoorden en het voldeed op dat moment prima. Wonder boven wonder slaagde hij erin zijn Mars op te eten zonder de meubels onder te smeren. 's Middags gingen we erop uit. Ik nam ze mee naar alle plekjes die ze volgens mij leuk zouden vinden, en dat was ook zo. Toen we die middag naar Deux Magots gingen, dacht ik aan Peter Baker en vroeg me af of hij me ooit zou bellen. Iets in mij hoopte van niet.

Weer voor iemand vallen zou te pijnlijk zijn. Maar iets anders in mij hoopte dat hij het wel zou doen.

'En hoe is het met jou?' vroeg Charlotte, precies op het moment dat ik me bedacht hoe Peter er had uitgezien toen ik hem voor het eerst ontmoette en hij de Herald Tribune zat te lezen. 'Heb jij nog iemand ontmoet toen wij weg waren? Een knappe Fransman misschien?' Meisjes van dertien voelen dit soort dingen feilloos aan. 'Waarom zou mamma nou een Fransman willen ontmoeten?' Sam keek verbijsterd en volkomen ongeïnteresseerd, terwijl Charlotte zich klaarmaakte om mij aan een kruisverhoor te onderwerpen. Ik keek vaag. Ik kon haar naar waarheid zeggen dat ik dat niet had gedaan. Een Fransman ontmoeten, bedoel ik. Ik had Peter Baker ontmoet, wie dat dan ook was. Maar ik had niets gedaan. Ik had niets op te biechten. Hij had me niet gekust. We hadden niet met elkaar gevrijd. We hadden alleen een dag met elkaar doorgebracht. Ik was in Parijs mijn maagdelijkheid niet kwijtgeraakt.

'Nee, ik heb alleen gewacht tot jullie kwamen,' zei ik onschuldig, wat min of meer waar was. Ik had de hele maand geen enkel afspraakje gehad en het kon me niet schelen als dat ook nooit meer zou gebeuren. Zeker om 's avonds door een dronken vent te worden thuisgebracht van een etentje dat ik niet leuk had gevonden en dan onhandig te worden betast door iemand die ik nauwelijks kende en die soms nog getrouwd was ook - nee, daar was de charme al een hele tijd vanaf. Ik zat alleen maar te wachten tot de kinderen groot waren, zodat ik tot een religieuze orde kon toetreden. Maar wat moest ik dan met mijn nachtponnen? Die zouden tegen die tijd waarschijnlijk toch al versleten zijn, dus dat was geen onoverkomelijk probleem. Misschien dat een haren boetekleed me deed terugdenken aan mijn oude flanellen nachthemden.

'Klinkt knap saai.' Charlotte vatte mijn leven met haar gebruikelijke nauwgezetheid samen en vertelde toen over de vele leuke jongens die zij in Zuid-Frankrijk had ontmoet of had willen ontmoeten. Sam vertelde me dat hij op het jacht zeven vissen had gevangen. Charlotte wees hem erop dat het er maar vier waren geweest, waarop hij haar meteen een stomp gaf, maar niet te hard.

Het was fijn om ze terug te hebben. Het gaf me een prettig, warm gevoel en deed me beseffen dat ik geen man nodig had. Het enige dat ik nodig had, was een tv en een lopende rekening bij de boekwinkel in de buurt. En mijn kinderen. Wie had Peter Baker nou nodig? Zoals Charlotte zou hebben gezegd als ze op dat moment van zijn bestaan had afgeweten: hij was waarschijnlijk toch een viezerik.

We vlogen terug naar New York, waar we een dag spendeerden aan de was doen en onze tassen opnieuw inpakken. Daarna vertrokken we naar East Hampton. Het huisje dat ik had gehuurd was erg klein, maar voor ons groot genoeg. De kinderen sliepen samen op een kamer, ik sliep alleen. De buren verzekerden ons dat hun Deense dog dol was op kinderen. Ze vergaten erbij te zeggen dat hij ook dol was op onze voortuin. Hij kwam er ieder uur om er zijn onvermijdelijke presentjes achter te laten. Onophoudelijk klonk het: 'Je hebt er weer in getrapt, mam,' terwijl het spoor door het hele huis zichtbaar was en wij ons gelukkig prezen dat we niet op blote voeten hadden gelopen. Maar het was inderdaad een lieve hond en hij was dol op Sam. Toen we er een week zaten, trof ik hem slapend in Sams bed aan. Sam had de dekens over hem heen gelegd, om te zorgen dat ik hem niet zou zien. Het leek net of er een man naast hem in bed lag. Na die tijd sliep de hond soms in Charlottes bed en sliep zij bij mij in de kamer. Charlotte lag toevallig nog naast mij te slapen toen Peter mij op zaterdagmorgen opbelde. Ik dacht dat het de man was die de koelkast kwam repareren. De koelkast had het de middag daarvoor begeven. Inmiddels hadden we al onze diepvriespizza's kunnen afschrijven, de hotdogs waren bedorven en het ijs stond te smelten in de gootsteen. Het enige dat we over hadden waren tweeënveertig blikjes Dr. Pepper, zestien blikjes 7-Uplight, wat brood, een krop sla en een paar citroenen. In de zomer zet ik altijd graag een culinair hoogstandje op tafel.

'Hoe is het met je?' vroeg hij, en ik herkende de stem onmiddellijk. Ik had hem de vorige avond tweemaal aan de lijn gehad, althans dat dacht ik. Hij had beloofd dat hij vanmorgen langs zou komen, maar dat had hij tot nog toe niet gedaan.

'Het zou een stuk beter met me gaan als je hiernaartoe kwam. We hebben sinds gisteravond voor driehonderd dollar aan etenswaren kunnen weggooien,' zei ik venijnig. Hij had een diepe, sexy stem, maar ik vermoedde dat hij net als die types aan een sekslijn minstens honderd kilo woog. Hij had vast zo'n broek aan die langzaam naar beneden zakte en dingen onthulde die je niet wilde zien van een man met die omvang, vooral niet van een die zweette en sigaren rookte.

'Wat vervelend voor je,' zei hij meelevend, in reactie op het eten dat verloren was gegaan. 'Misschien is het een idee als ik naar je toe kom en je mee uit eten neem.' Gatver. Niet weer zo een. De timmerman die de dag na onze aankomst de drempel was komen vastzetten, had ook al gezegd dat ik er fantastisch uitzag in mijn bikini en had zichzelf vervolgens uitgenodigd voor het eten. Ik bedacht dat ik er waarschijnlijk wanhopig uitzag en vertelde hem dat we uitgingen. 'Nee, dank je wel, kom nou gewoon maar hiernaartoe en repareer die koelkast. Dat is het enige dat ik wil. Kom in godsnaam hierheen en repareer dat ding.'

Het was even stil. 'Ik weet niet precies hoe dat moet,' zei hij verontschuldigend. 'Ik kan het proberen. Ik heb een paar techniek cursussen gevolgd aan de universiteit.' O, geweldig. Een pas afgestudeerde student. Een koelkast reparateur die toegaf dat hij niet wist waar hij mee bezig was. Hij was tenminste wel eerlijk.

'Misschien kan je er een boek op naslaan of zo. Hoor eens, je zei dat je hier gisteren al zou zijn. Ga je hem vandaag nou nog repareren of niet?' Charlotte werd wakker en liep de kamer uit terwijl ik nog met hem zat te hakketakken.

'Ik neem je liever mee uit eten, Stephanie. Als dat mogelijk is.' Hij was wel vasthoudend. Maar ik ook. Het was warm en alle frisdrank was warm en ik vond hem helemaal niet grappig.

'Het is niet mogelijk... en voor jou ben ik geen Stephanie. Repareer die koelkast, verdomme.'

'Kan ik geen nieuwe voor je kopen?'

'Neem je me in de maling?'

'Het is misschien eenvoudiger. Ik ben een waardeloze reparateur.' Zo te horen lachte hij me uit. Ik vond het niet grappig.

'Wat ben je in het normale leven? Een dermatoloog? Waar hebben we het over?'

'Over je koelkast die kapot is, en dat ik niet weet hoe ik hem moet maken. Ik ben een hightech wetenschapper, Stephanie, ik ben geen reparateur.'

'Wat ben je?' En toen wist ik wie het was. Dit was niet de man van de koelkastenfirma. Het was een stem die ik een paar weken geleden had gehoord, in Parijs. In het Louvre, toen hij praatte over Carot, en in de Ritz, toen hij de ober uitlegde hoe hij een perfecte martini moest maken. Het was Peter. 'O god... het spijt me.' Ik voelde me een volslagen imbeciel.

'Dat hoeft niet. Ik kom dit weekend naar de Hamptons en ik dacht dat je het misschien leuk zou vinden om uit eten te gaan. Ik neem een nieuwe koelkast mee in plaats van een fles wijn. Voorkeur voor een bepaald merk?'

'Ik dacht dat je...'

'Weet ik. Hoe zijn de Hamptons, afgezien van je koelkast?'

'Heel leuk. Mijn zoon heeft een enorme Deense dog geadopteerd die hiernaast woont. Het huis is prima, afgezien van dit kleine probleem met de koelkast.'

'Is het goed als ik jullie allemaal mee uit eten neem?' Met mijn kinderen? Het was een aardig idee, maar ik wist niet of ik hem met Sam en Charlotte wilde delen. Sterker nog, ik wist zeker dat ik dat niet wilde. Na de afgelopen week, waarin ik alleen met de kinderen had gepraat en de rommel had opgeruimd van de Deense dog, die in ons huis hetzelfde deed als in de tuin, was ik erg toe aan een avond met uitsluitend volwassen conversatie. Ik was graag bereid mijn kinderen te droppen bij het dichtstbijzijnde weeshuis en de koelkast te vergeten, of in ieder geval een oppas te bellen. Ik wilde hem zien zonder de kinderen erbij.

'Ik geloof dat de kinderen al plannen hebben.' Ik loog als Pinoccio, maar ik wilde hem niet delen. 'Waar logeer je?'

'Bij vrienden in Quogue. Er is daar een restaurant dat je wel leuk zult vinden. Wat vind je ervan als ik je om acht uur kom ophalen?' Wat ik ervan vond? Wat dacht hij nou? Na twee jaar waarin ik alleen maar afspraakjes had gehad met Attila de Hun en zijn jongere broertjes en verder in volslagen eenzaamheid had gekeken naar herhalingen van Mash, die overigens stukken beter waren dan de afspraakjes? Wat zou ik er dan van vinden als een beschaafd persoon die ik had ontmoet in Parijs en met wie ik oesters had gegeten op Montmartre, naar East Hampton wilde komen om met me uit eten te gaan?

Ik hing op met een brede grijns. Charlotte kwam de kamer weer in lopen en staarde me aan. Ze maakte een spoor van hondenpoep dwars door mijn slaapkamer, maar ik durfde het niet tegen haar te zeggen. Bovendien was ik na het telefoontje van Peter zo blij dat het me niets kon schelen. 'Wie was dat?' vroeg ze wantrouwend.

'De man die de koelkast komt repareren,' loog ik schaamteloos tegen mijn eigen vlees en bloed. Het ging haar uiteindelijk niet aan.

'Nee, die was het niet,' zei ze beschuldigend. 'Die staat in de keuken aan de koelkast te werken. Hij zegt dat er misschien een nieuwe moet komen.'

'O,' zei ik onnozel. Toen zag ze het spoor dat ze had gemaakt en kreunde. Ik vroeg me onwillekeurig af wat ze die hond te eten gaven. Kennelijk te veel van iets. Waarschijnlijk iedere dag een flinke biefstuk, te oordelen naar wat hij produceerde. Toen ze de kamer uit was, belde ik de oppas.

Ik vertelde ze pas om zes uur dat ik uitging en dat zij zonder mij ergens een hamburger mochten gaan eten en naar de film mochten gaan. De koelkast deed het weer. Tijdelijk, had de reparateur gezegd, maar de Dr. Pepper stond weer koud en iedereen was tevreden. Ik was zelfs naar de winkel gegaan om extra diepvriespizza's en ijs voor hen te halen.

'Waar ga je naartoe?' vroeg Sam achterdochtig. Ik was sinds ze terug waren nog niet uit geweest en het gaf kennelijk aanleiding tot enige bezorgdheid. Misschien kreeg ik toch nog eens een eigen leven, en dat kon voor hen een bedreiging vormen. Wie moest hen naar hun sportclubs brengen? Of de tv-kanalen bijstellen, of de rommel van de hond opruimen? Laten we eerlijk zijn: ik had mijn nut.

'Met wie?' informeerde Charlotte wat preciezer.

'Een vriend,' zei ik vaag, terwijl ik een blikje 7-Up openmaakte en er mijn mond mee bedekte, zodat ze niet meer konden horen wat ik verder zei. Maar kinderen hebben een buitengewoon scherp gehoor. Die van mij tenminste wel. Zij hoorde precies wat ik zei, ook al had ik het meeste tegelijk met de frisdrank ingeslikt.

'Uit Parijs? Is het een Fransman?'

'Nee, het is een Amerikaan. Ik heb hem daar ontmoet.'

'Spreekt hij Engels?' vroeg Sam met een bezorgd gezicht.

'Vloeiend,' verzekerde ik hem. Ze fronsten allebei afkeurend hun wenkbrauwen.

'Waarom blijf je niet thuis, bij ons?' vroeg Sam logisch. Dat leek hem een goed idee. Mij iets minder, vooral gezien het alternatief, dat mij veel meer aanlokte. Ondanks mezelf en ondanks het feit dat ik inmiddels beter moest weten, vond ik Peter Baker aardig, ook al wist ik dat ik dat waarschijnlijk beter niet kon doen. Hij was tenslotte de vijand, of niet soms? Maar hij zag er niet zo uit. En ik had in Parijs een heerlijke dag met hem gehad.

'Ik kan niet thuisblijven bij jullie,' legde ik Sam uit. 'Je gaat met je zus naar de film.'

'Nee hoor,' wierp Charlotte plotseling tegen. 'Ik heb om negen uur met een paar vriendinnen afgesproken op het strand.' Ik haat meiden van dertien. Ze worden ook nog veertien en vijftien. Dit was nog maar het begin.

'Vanavond niet,' zei ik vastberaden. Ik luisterde niet naar hun verdere argumenten en verdween in de badkamer om, voor we uit eten gingen, nog even mijn haar te wassen.

De oppas arriveerde om kwart over zeven. Met een boze blik in mijn richting vertrokken Sam en Charlotte om halfacht samen met haar in mijn auto. Ze gingen ergens iets eten en daarna kijken naar het nieuwste brok geweld op filmgebied. Het was een film waar Sam al drie keer naartoe was geweest. Charlotte had hem nog niet gezien en had er ook nu geen zin in. Ik zwaaide hen vrolijk uit bij de voordeur en verzond een schietgebedje dat die verrekte hond van de buren geen presentje op onze stoep zou achterlaten voor Peter daar aankwam.

Toen Peter arriveerde, had ik een witte linnen jurk aan en ik had mijn turkooizen kralen omgedaan. Mijn haar zat redelijk en de rode nagellak op mijn tenen was helemaal perfect. Roger zou me niet herkend hebben. Ik was niet meer het saaie sufferdje dat hij voor Helena aan de kant had gezet. En ik was ook geen Helena. Ik was mezelf. Met een knoop in mijn maag ter grootte van een voetbal en geen idee wat ik tegen Peter moest zeggen. Mijn handpalmen waren vochtig en meteen toen ik hem aankeek, wist ik dat ik het moeilijk zou krijgen. Hij was veel te knap, te intelligent, te zeker van zichzelf. Hij droeg een witte spijkerbroek en een blauw overhemd en hij had blote voeten in een paar onberispelijk gepoetste Gucci-instappers.

Onhandig probeerde ik een oppervlakkig gesprekje gaande te houden. Ik hield mezelf voor dat ik nog niet helemaal verloren was en dat de echtgenoten van mijn vriendinnen mij nog steeds aantrekkelijk vonden. Dat zei vast wel iets. Maar desondanks kon ik met geen mogelijkheid bedenken wat deze man in mij zag. Hij kon natuurlijk niet weten dat ik in het verleden een uitgesproken voorkeur had gehad voor versleten flanellen nachtponnen. En hij kende Roger niet, dus niemand kon hem nog hebben verteld hoe wonderbaarlijk saai ik kon zijn. Bovendien waren we samen naar het Louvre geweest en hadden we martini gedronken in de Ritz. Niemand had hem gedwongen dat te doen. Om de een of andere reden had hij me gebeld. En dit kon officieel niet eens meer een eerste afspraakje worden genoemd. Dat hadden we in Parijs al gehad. Dus deze keer zou gemakkelijk zijn. Maar was dat wel zo? Wie probeerde ik nou voor de gek te houden? Ik zou tegen een lever transplantatie minder hebben opgezien dan tegen dit. Afspraakjes maken was voor mij nooit gemakkelijk.

We namen eerst een glas wijn en ik slaagde erin hiermee niet eens over hem of over mezelf heen te morsen. Hij gaf me een complimentje over mijn jurk en zei dat hij turkoois altijd mooi vond, vooral op een zongebruinde huid. We praatten over zijn werk en over New

York en over mensen in de Hamptons die we allebei kenden. Het was allemaal erg volwassen en tegen de tijd dat we naar het restaurant vertrokken, was de knoop in mijn maag geslonken tot de grootte van een perzik. Het ging al beter.

In het restaurant bestelde hij een martini. Ik wachtte af tot hij dronken zou worden, maar dat gebeurde niet. Ik denk dat hij het vergat. Hij praatte over de zomers die hij als kind in Maine had doorgebracht en ik vertelde hem over een reis naar Italië in mijn tienerjaren en over de eerste keer dat ik verliefd werd. Hij praatte over zijn ex-vrouw en zijn zoon en ik vertelde hem maar niet wat een minkukel Roger was. Ik wilde niet dat hij zou denken dat ik een hekel had aan mannen. Dat was ook niet zo. Alleen aan Roger. En dat nog niet eens zo erg lang.

We praatten over een heleboel dingen en we lachten veel. En ik moest er maar steeds aan denken hoe heel anders hij was dan alle andere mannen die ik ooit had ontmoet. Hij was gevoelig en hartelijk en open en grappig. Hij zei dat hij van kinderen hield en wekte de indruk dat hij dat nog meende ook. Hij vertelde dat hij een zeilboot had gehad in San Francisco, en dat hij erover dacht er weer een te kopen. Hij bekende dat hij een zwak had voor snelle auto's en langzame vrouwen en we lachten om eikaars verhalen over afspraakjes die we in het verleden hadden gemaakt. Het was duidelijk dat veel mensen met wie we sinds onze echtscheiding waren uitgegaan, familie van elkaar waren. Ik bekende zelfs hoe ik dacht over Helena, en ik vertelde hoe soms alleen haar aanblik al mijn hart pijn deed en mijn ego kwetste.

'Waarom?' vroeg hij rustig. 'Zo te horen is ze een volslagen idioot, bijna net zo'n idioot als je echtgenoot, die jou in de steek heeft gelaten voor zo'n vrouw.' Ik probeerde hem uit te leggen dat ik het erbij had laten zitten, dat ik het zover had laten komen dat mijn hele leven alleen maar draaide om afspraken bij de orthodontist en ritjes met de kinderen naar de speeltuin. Ik vertelde hem echter niet dat mijn leven nu draaide om afspraken met de manicure en ritjes met de kinderen naar McDonald's, en dat ik na afloop naar huis ging om naar I love Lucy te kijken. Ik veronderstelde dat hij meer van mij verwachtte, bijvoorbeeld dat ik hartchirurg was, of kernfysicus, in ieder geval iets opwindends en sexy's. Maar hij scheen al heel tevreden met de witte jurk en de turkooizen kralen. Pas rond middernacht bracht hij me thuis. Toen we het huis binnenkwamen, ontdekte ik tot mijn ontzetting dat de kinderen nog op waren en tv zaten te kijken in de huiskamer. De hond lag naast Sam te slapen op de bank en de oppas lag te slapen in mijn bed.

'Hoi.' Charlotte bekeek Peter wantrouwend terwijl ik hen aan elkaar voorstelde. Sam staarde alleen maar naar hem alsof hij niet kon geloven dat Peter daar werkelijk naast mij stond. En eigenlijk kon ik dat zelf ook niet. Wat deed deze man in onze huiskamer? Wat stond hij daar met mijn kinderen te praten over het tv-programma waar ze naar zaten te kijken? Hij scheen zich volkomen op zijn gemak te voelen en was zelfs niet onder de indruk van de vijandige blikken die Charlotte ons toewierp. Toen keek Sam mij opeens belangstellend aan.

'Je bent er weer doorheen gelopen, mam,' zei hij achteloos. Ik keek naar beneden, zag de deegachtige sporen achter me en glimlachte naar Peter.

'Het is de hond van de buren,' legde ik uit. 'Hij heeft dit huis dezelfde maand gehuurd als wij. Hij is hier al vanaf het moment dat we erin zijn getrokken en hij slaapt bij Sam.' Terwijl ik deze uitleg gaf, liep ik weg om de rommel op te ruimen en mijn schoenen uit te trekken. Ik had de hond met plezier zijn nek omgedraaid, maar hij mocht natuurlijk niet denken dat ik een hekel had aan honden. Stel je voor dat hij er zelf een had. Ik wilde niet dat hij iets aan mij onaardig zou vinden. Toen vroeg ik me af waarom dat er iets toe deed. Wat maakte het uit? Hoe vaak zou ik hem nog zien? Misschien wel nooit meer. Als het aan Charlotte en misschien zelfs aan Sam lag, zeker niet meer. De blik die Charlotte hem toewierp was kouder dan de koelkast die die ochtend was gerepareerd.

Ik bood Peter een glas wijn aan, maar hij nam een Dr. Pepper. We gingen een poosje in de keuken zitten terwijl de kinderen de huiskamer in beslag namen. Uiteindelijk stond ik op om de oppas wakker te maken en haar geld te geven. Hij bood aan haar naar huis te brengen, maar ze was met haar eigen auto. Nadat zij was vertrokken, stonden we even samen in de deuropening en hij vroeg of ik zin had om de volgende morgen te gaan tennissen. Ik legde uit dat ik op zijn zachtst gezegd een middelmatige speler was, waarop hij antwoordde dat hij zelf ook geen Jimmy Connors was. Hij zei het met een ondertoon van bescheidenheid en een boventoon van gezond zelfvertrouwen. Hij scheen volkomen ontspannen in zijn vel te zitten. Maar daar had hij ook alle reden toe. Hij was knap, intelligent en charmant. En hij had een baan, een verfrissende ervaring. Hij zei dat hij me om halfelf zou komen ophalen. 'Vind je het leuk om de kinderen mee te nemen? Zij kunnen op een andere baan spelen, of we kunnen dubbelen.'

'Dat zou leuk zijn,' zei ik twijfelachtig. Maar ik kon ze toch nergens anders laten. De oppas werkte de hele dag. Ik moest ze wel meenemen.

Hij reed weg in zijn zilverkleurige Jaguar en ik ging naar binnen om de tv uit te zetten en de kinderen te zeggen dat ze naar bed moesten. De hond liep regelrecht naar Sam zijn bed, veel sneller dan hijzelf. En Charlotte bleef nog hangen om haar mening over Peter ten beste te geven. Ik zat te popelen om dat te horen.

'Hij ziet eruit als een eikel,' zei ze op de toon van een kenner, terwijl ik heen en weer werd geslingerd tussen mijn behoefte hem te verdedigen en net te doen of het me niets kon schelen. Wat ik ook deed, het was altijd fout. Als ik de indruk wekte dat het me iets kon schelen, zou dat haar belangstelling alleen maar aanwakkeren. Als ik dat niet deed, was het jachtseizoen geopend.

'Waarom?' vroeg ik achteloos, terwijl ik de turkooizen kralen afdeed. Ik vond hem geen eikel, integendeel. 'Hij had Gucci's aan.' Wat had hij dan aan moeten doen? Bergschoenen, of Nikes? Ik vond de Gucci's prima, net als het blauwe overhemd en de witte spijkerbroek. Ik vond hem er volmaakt, schoon en sexy uitzien. Voor mij was dat goed genoeg.

'Het is een engerd, mam. Hij neemt je alleen maar mee uit om misbruik van je te maken.' Dat was een interessante opmerking. Maar hij had de rekening betaald, dus als hij van plan was geweest 'misbruik' van me te maken, had ik daar niets van gemerkt. En als hij andere mogelijkheden in gedachten had om misbruik van me te maken, was ik daar niet helemaal op tegen.

'Hij heeft me alleen maar mee uit eten genomen, Char, hij heeft me niet gevraagd wat ik op de bank heb staan. Hoe kan je zo cynisch zijn op jouw leeftijd?' Had ik haar dat geleerd? Terwijl ik haar zo hoorde praten, bekroop me een schuldgevoel. Misschien was ik wat te openhartig geweest over Roger. Maar dat had hij ook verdiend. Peter tot nog toe niet. Maar dit was nog maar het begin.

'Is het een homo?' vroeg Sam belangstellend. Hij had het woord nog maar net geleerd en had een erg ruim beeld van de betekenis. Hij gebruikte het te pas en te onpas. Ik verzekerde hem ervan dat ik dacht van niet.

'Misschien is hij wel een homo,' bracht Charlotte behulpzaam naar voren. 'Misschien is zijn vrouw daarom bij hem weggegaan.' Het was of ik mijn moeder hoorde.

'Hoe weet je dat ze dat heeft gedaan?' vroeg ik, duidelijk in de verdediging.

'Is hij dan bij haar weggegaan?' vroeg ze verontwaardigd. Daar stond ze, de verdedigster van alle vrouwen die onrecht wordt gedaan; Jeanne d'Arc met in haar hand een Dr. Pepper in plaats van een sabel.

'Ik heb geen idee wie bij wie is weggegaan en ik vind niet dat het ons iets aangaat. Trouwens,' zei ik, gespeeld nonchalant, 'morgen gaan we met hem tennissen.'

'Wat?' gilde Charlotte terwijl ik Sam en de hond instopte. Ze volgde me naar mijn slaapkamer - ik was bijna vergeten dat zij daar ook sliep. Ik haat tennis!'

'Dat is niet waar. Je hebt gisteren de hele dag gespeeld.' Punt voor mij. Maar niet lang. Zij was sneller.

'Dat was wat anders. Dat was met kinderen. Mam, hij is stokoud, hij krijgt vast een hartaanval. Hij blijft nog dood op de baan.' Ze klonk hoopvol.

'Dat denk ik niet. Hij ziet eruit alsof hij het wel een paar sets zal volhouden. We maken het hem gewoon niet te moeilijk.'

'Ik ga niet.' Ze wierp zich op mijn bed en keek me dreigend aan. Ik kon haar wel wurgen, maar werd daarvan weerhouden door mijn diepe angst voor gevangenissen.

'We hebben het er morgen nog wel over,' zei ik koel, liep de badkamer in en deed de deur achter me dicht. Terwijl ik daar stond, keek ik in de spiegel. Waar was ik mee bezig? Wie was deze man? En wat kon het me schelen of mijn kinderen hem aardig vonden of niet? Twee afspraakjes had ik met hem achter de rug, en nu al probeerde ik hem te verkopen aan Sam en Charlotte. Alle waarschuwingssignalen waren aanwezig. Dit had alle kenmerken van een griezelverhaal. Misschien had ze wel gelijk. Misschien moest ik hem morgen afbellen. Bovendien, als mijn kinderen een hekel aan hem hadden, wat had het dan voor zin een romance met hem te beginnen? Een wat? Ik kneep mijn ogen dicht en spatte koud water tegen mijn gezicht om mijn gedachten weg te spoelen. Ik hoorde de leeuwen in het Colosseum al met hun lippen smakken, klaar om mij bij de warme maaltijd soldaat te maken.

Ik trok een nachtpon aan, deed de lichten uit en ging naar bed, waar Charlotte al op me lag te wachten. Pas toen ik in het donker in bed lag, stelde ze haar volgende vraag. Ze klonk als het kind in The Exorcist.

'Je vindt hem erg aardig, hè?'

'Ik ken hem niet eens.' Ik wilde het onschuldig laten klinken, maar zelfs ik hoorde dat het eenzaam klonk.

De waarheid was dat ik inderdaad eenzaam was geweest. En ze had gelijk. Ik vond hem aardig.

'Waarom dwing je ons dan te gaan tennissen met een vreemde?'

'Ga dan niet met hem tennissen. Neem een boek mee. Je kunt vast wat boeken lezen voor school.' Ik wist dat ik haar daarmee zou hebben, en dat was ook zo. Ze schraapte nadrukkelijk haar keel, draaide zich om en sliep binnen vijf minuten.

De volgende morgen stond Peter om kwart over tien met zijn tennisracket, witte shorts en T-shirt bij ons op de stoep. Ik probeerde net te doen of ik niet zag dat hij de mooiste benen had die ik ooit had gezien. Ik wenste dat de mijne er net zo goed uitzagen. Intussen deed ik de hordeur open en glimlachte hem toe. Sam zat aan de keukentafel cornflakes te eten met een blikje Dr. Pepper erbij. Het was een ernstige verslaving.

'Heb je goed geslapen?' vroeg Peter glimlachend.

'Als een roos.'

Wij praatten even met elkaar terwijl Sam de cornflakes in de gootsteen liet vallen zodat ze alle kanten op spatten en Charlotte met een chagrijnig gezicht de keuken inkwam. Ze had wel haar racket bij zich.

Hij had twee banen gereserveerd bij een tennisclub in de buurt. Het was een erg oude, exclusieve club waar Roger altijd graag bij had gewild, maar waarvan het lidmaatschap van het ene familielid op het andere werd overgedragen. Roger zou Peter hebben gehaat. Peter was alles wat hij niet was.

Zodra we aankwamen, stelde Charlotte voor te dubbelen. Op dat moment wist ik dat ik in de problemen zat. Hij dacht dat ze aardig wilde zijn. Zij stond erop dat ik samen met haar zou spelen. Peter speelde samen met Sam, die het nog moest leren en een beetje misselijk was van het ritje in de auto. En toen nam Charlotte Peter in de mangel. Ze maakte puree van hem. Ik heb haar nog nooit zo goed zien spelen, met zoveel energie en met zoveel venijn. Als ze zo had getraind voor de Olympische zomerspelen was ik trots op haar geweest. Nu verbaasde ik me erover dat Peter haar geen mep verkocht met zijn racket. Ze was genadeloos. En toen het allemaal achter de rug was, glimlachte ze naar hem.

'Ze speelt erg goed,' zei hij vriendelijk na afloop, kennelijk onaangedaan door haar misselijk gedrag. Ik had haar graag willen vermoorden en was opgelucht toen ze een paar vrienden ontdekte die bij de bar cola zaten te drinken en ze vroeg of ze daar naar toe mocht gaan. Ik zei dat het mocht als ze Sam meenam. Dat deed ze niet. Ik bood Peter mijn verontschuldigingen aan voor haar bloeddorstig gedrag op de baan. 'Het was leuk,' zei hij en hij wekte de indruk dat hij het meende. Dat was de eerste keer dat ik hem ervan verdacht gek te zijn.

'Ze probeerde iets te bewijzen,' zei ik verontschuldigend en hij lachte.

'Dat hoeft ze niet te doen. Ik ben betrekkelijk onschadelijk. Zij is een intelligente meid en ze maakt zich waarschijnlijk zorgen over wie ik ben en wat ik hier doe. Dat is heel normaal. Maar ik waarschuw je wel: ik ben helemaal weg van Sam.' Ik vond dat heerlijk om te horen. Heel even stelde ik me voor dat ze vrienden zouden worden, maar ik onderdrukte dit meteen weer. Het had geen enkele zin valse hoop te koesteren.

We zaten een poosje ontspannen met elkaar te kletsen en gingen toen samen met Sam lunchen. Charlotte lunchte met haar vrienden op het terras en scheen Peter helemaal te zijn vergeten. Nu ze op de tennisbaan met hem had afgerekend, was ze niet langer in hem geïnteresseerd. Er waren twee jongens van veertien bij de groep die een stuk boeiender waren dan hij.

Na het eten ging Sam zwemmen en wij zaten naast het zwembad naar hem te kijken. Peter en ik praatten over allerlei dingen en ontdekten tot onze verbazing dat we dezelfde politieke opvattingen hadden, dezelfde boeken mooi vonden en dezelfde smaak hadden op het gebied van films. Wat is er nog meer? Niets eigenlijk. We hielden ook allebei van hockey en waren al jaren fan van de Rangers. We hadden dezelfde plaatsen bezocht in Europa en we hadden ook op dit gebied dezelfde voorkeur. Hij beloofde me dat hij me eens mee zou nemen om te zeilen. Ik vertelde hem dat er een voorstelling was in de Met waar ik graag heen wilde en hij bood aan daar samen heen te gaan.

Het was een heerlijk weekend en het weekend daarna en het weekend daarna ook. Charlotte vond hem nog steeds een eikel, maar haar klachten werden geleidelijk minder heftig. Ze hadden die zomer vaak oppas. Hij kwam zelfs door de week af en toe langs om samen uit eten te gaan. Na afloop sliep hij in een hotel. Hij paste duidelijk niet in het profiel van de mannen met wie ik tot nog toe was uitgegaan. Hij was menselijk.

We hadden elkaar inmiddels al heel wat gekust, maar niets meer, en iedere avond wanneer ik thuiskwam, zat Charlotte me al op te wachten om me het vuur na aan de schenen te leggen. Zodra ik binnen kwam drijven op de wolk waarop Peter me had achtergelaten, ontmoette ik haar ijzige blik.

'En?' begon het meestal. 'Heeft hij je gezoend?'

'Natuurlijk niet.' Ik voelde me een idioot dat ik er tegen haar om loog, maar hoe moet je tegenover je dertienjarige dochter bekennen dat je hebt zitten vrijen met een man in een Jaguar? In mijn tijd noemden we dat nog geen vrijen. Ik had natuurlijk een verhaal kunnen ophangen dat wat we hadden gedaan heel onschuldig was en dat mensen daar door de eeuwen heen allerlei benamingen voor hadden, maar daar kende ik haar te goed voor. Ze zou het nooit pikken. Liegen leek eenvoudiger. Bovendien was ik er op de een of andere manier van overtuigd dat je, wat er ook gebeurde en wat je ook deed of niet deed, altijd moest doen alsof je nog maagd was. In mijn studententijd had ik diezelfde obsessie. Roger vond dat altijd nogal grappig.

Maar Charlotte prikte er dwars doorheen. 'Je liegt, mam. Ik weet het.5 Ja, nou, goed, dan lieg ik. En wat dan nog? Op dat moment was er nog geen enkele zekerheid dat het ooit meer zou worden dan het was, dus waarom zou ik een bekentenis moeten afleggen? Hij had me nog nooit gevraagd de nacht met hem door te brengen in het hotel, en ik had hem dat ook niet aangeboden. Bovendien moest ik altijd naar huis om de oppas te betalen. Als ik die de hele nacht liet blijven, zouden haar ouders mij vermoorden en mijn kinderen ook. Charlottes kruisverhoren bij thuiskomst waren erger dan die van mijn ouders in mijn middelbareschooltijd.

'Ik weet gewoon dat je het met hem gaat doen, mam,' beschuldigde ze me eind augustus, en ik begon te geloven dat ze gelijk had. Zoals gewoonlijk werkte haar zesde zintuig weer perfect. We hadden ons nogal laten meeslepen toen we bij het restaurant vandaan kwamen, maar gelukkig waren we allebei op tijd bij zinnen gekomen. Charlotte had trots op me moeten zijn in plaats van me zo kwaad aan te kijken.

'Charlotte,' zei ik rustig, terwijl ik niet probeerde te denken aan het gevoel van zijn handen die langzaam onder mijn blouse gleden en aan de gevoelens die dat bij mij had wakker geroepen, 'ik ga het met niemand doen. Bovendien hoor jij zulke dingen niet tegen mij te zeggen, ik ben je moeder.'

'Nou en? Helena loopt altijd bloot rond als pappa erbij is en dan gaan ze naar de slaapkamer en doen de deur op slot. Wat betekent dat dan volgens jou?' Weer een bak ijswater over me heen. Ik wilde niet horen wat Roger deed met Helena.

'Dat gaat mij niks aan, en jou ook niet,' zei ik vastberaden, maar Charlotte liet zich niet zo gemakkelijk afschrikken.

'Ik geloof dat je echt geil op hem bent, mam.' Ze grijnsde vals en ik keek ontzet terug.

'Op wie? Op pappa?' Ik was al in geen tijden meer 'geil' op Roger en ik vond de gedachte eraan weinig opwekkend.

'Nee, mam... ik bedoel Peter.'

'O.' Dat kind was veel te bij. 'Ik mag hem gewoon graag, dat is alles. Hij is een aardige man en we vinden het leuk om bij elkaar te zijn.'

'Ja hoor... en voor je het weet doe je het met hem.'

'Wat ga je doen?' onderbrak Sam, terwijl hij met de hond de kamer binnen kwam lopen. De eigenaars van de hond zullen wel gedacht hebben dat hij een maand op kamp was, maar zelfs als hij hen zo af en toe een bezoek bracht, liet hij zijn presentjes trouw bij ons achter. 'Wat ga je doen?' vroeg Sam weer, terwijl hij een Dr. Pepper uit de koelkast haalde. Het was al laat, maar
hij zei dat hij een nachtmerrie had gehad. Ik ook, en ze heette Charlotte. Ze zou een ereplaats hebben gekregen bij de Spaanse Inquisitie.

'Ik zei tegen mamma dat ze het gaat doen met Peter, als ze het tenminste nog niet gedaan heeft.'

'Wat gaat ze doen?' schreeuwde hij boos tegen zijn zus, terwijl ik ze allebei naar bed probeerde te loodsen. Het was hopeloos.

'Met hem naar bed gaan,' legde Charlotte uit aan haar jongere broertje, terwijl ik de hond door de hordeur naar buiten duwde in de hoop dat hij op het idee zou komen zijn blaas en erger te legen in de tuin in plaats van op onze gehuurde vloerbedekking.

'Ik ga met niemand naar bed,' onderbrak ik haar, 'en jullie gaan nu allebei meteen naar bed!'

'Ja hoor, mam, stuur ons maar weg, dan hoef je ons tenminste niet te vertellen wat er werkelijk gebeurt met Peter.' Charlotte slaagde erin tegelijkertijd beledigd en afkeurend te kijken.

'Er gebeurt niets met Peter, maar met jullie tweeën gaat een heleboel gebeuren als jullie nu niet meteen naar bed gaan. Kom op, nu is het genoeg geweest.' Ze wierp me een boosaardige blik toe en verdween in de slaapkamer. Sam gaapte, zette al morsend zijn Dr. Pepper neer en ging de hond uit de tuin ophalen. Nog geen minuut later waren ze allebei binnen. Hij en zijn loeder van een hond, die zo heftig met zijn staart kwispelde dat hij het laatste beetje Dr. Pepper van de keukentafel zwiepte. Ik stopte Sam in en ging met een zucht op de bank in de huiskamer zitten voor ik naar mijn eigen kamer zou vertrekken en bij Charlotte in bed zou kruipen. Het was niet gemakkelijk het romantische gevoel vast te houden als ik zo werd belaagd door de kinderen. En hoe moest ik hun dit ooit uitleggen? Het werd me snel duidelijk dat ik hem onmogelijk een wezenlijke plek kon geven in mijn gezin. We konden samen uit eten gaan, de kinderen af en toe meenemen en hij kon natuurlijk af en toe langskomen. Maar ik kon me niet voorstellen dat hij ooit een nacht met mij zou kunnen doorbrengen onder hetzelfde dak als mijn kinderen. Ik twijfelde er geen moment aan dat Charlotte er op zijn minst de zedenpolitie bij zou halen. Nou ja, bedacht ik treurig, terwijl ik de lichten uitdeed en langzaam naar mijn bed liep... misschien zou het er nog een keer van komen. Als Sam het huis uit was.

En natuurlijk bleken Charlottes voorspellingen uit te komen. Toen Peter hoorde dat de kinderen het weekend van Labour Day bij hun vader zouden zijn, stelde hij voor in die tijd naar me toe te komen. Ik verwachtte dat hij zoals gewoonlijk in het hotel zou logeren en schrok toen hij voorstelde dat ik dit keer bij hem in het hotel zou slapen.

'Ik... eh. Ik had niet... Ik ga niet... Meestal ga ik niet...' zei ik zachtjes, plotseling doodsbenauwd, ondanks het feit dat we sinds begin augustus steeds meer die kant waren opgegaan. Maar toen ik me bedacht dat ik volwassen was en dat Charlotte er niets van zou weten, verraste ik mezelf en vroeg zachtjes: 'Waarom kom je niet hier slapen?'

'Dat zou leuk zijn.' Ik zag hem in gedachten glimlachen terwijl hij dit zei. En ik bloosde nog steeds toen ik de telefoon neerlegde. Het was belachelijk op mijn leeftijd verlegen te zijn om dit soort dingen. Belachelijk misschien, maar toen ik hem de oprit op zag komen, voelde ik me net een weggelopen tiener die op het punt stond gesnapt te worden door de politie. Ik had een roze spijkerbroek aan, een roze shirt en een nieuw paar roze espadrilles. Mijn oude had ik allemaal weggegooid. Toen ik in de spiegel keek, vond ik mezelf eruitzien als een gigantisch katoenen snoepje, maar Peter vond het kennelijk niet erg.

Hij kuste me toen hij de voordeur binnenkwam en zette zijn tas neer. Dit eenvoudige gebaar gaf me plotseling een benauwd gevoel. Als ik nou niet durfde en 'het' niet wilde 'doen'? Als ik van gedachten veranderde? Als Charlotte en Sam niet echt weg waren en zich hadden verstopt op de wc? Maar ik had ze net twee uur geleden met Roger zien wegrijden. Precies genoeg tijd om een warm bad te nemen en mezelf van een moeder om te toveren in een supervrouw voor Peter.

'Hoi,' zei hij, terwijl hij me in zijn armen trok en me opnieuw kuste. Ik vroeg me af of hij wist dat ik zenuwachtig was. Ik heb wat spulletjes meegebracht voor het eten,' zei hij rustig en toen keek hij me met een vragende blik aan. 'Of ga je liever uit eten? Als je het met me aandurft: ik kan aardig goed koken.' Dat was een interessante vraag, waarop ik het antwoord nog niet zeker wist. Durfde ik het aan met hem? De waarheid was: ja. Maar was dat verstandig? Als hij dit nou eens altijd deed? Mensen oppikken bij een klein hotel, een maandje wijn met ze drinken en uit eten nemen... en dan? Wat dacht ik dat hij met me ging doen? Als hij nou eens niet gescheiden was, maar overal in New York en Californië vriendinnetjes had zitten? Maar terwijl ik hem hielp de boodschappen uitpakken, waarbij hij me opnieuw kuste, dit keer hartstochtelijker, besloot ik dat het er niet echt toe deed. Ik was stapelgek op hem. En hoe slecht hij uiteindelijk ook zou blijken te zijn, hij kon niet erger zijn dan Roger.

We slaagden erin het vlees en de benodigdheden voor een salade die hij had meegenomen in de koelkast te leggen. Hij zette de fles rode wijn ergens achter ons op tafel en ongeveer op dat moment verloor ik de boodschappen uit het oog en begon hij langzaam de kleren die ik aanhad als roze snoeppapiertjes van mijn lichaam te pellen. Schijnbaar moeiteloos losten onze kleren op in een spoor van roze, wit, blauw en kaki en voor ik het wist lagen we naakt op mijn bed. De zon ging langzaam onder boven de oceaan en ik was ademloos. Ik had nog nooit naar iemand zo verlangd als naar deze man, ik had nog nooit iemand zo vertrouwd als hem, ik had mezelf nog nooit zo aan iemand gegeven als aan hem, zelfs niet aan Roger... ik was uitgehongerd. Wat daarna gebeurde leek achteraf bezien net een droom. We lagen in eikaars armen en praatten en kusten en fluisterden en droomden en ontdekten dingen aan elkaar die ik dolgraag van hem wilde weten en die hij ook van mij moest weten. Pas na middernacht dachten we weer aan het eten.

'Ergens zin in?' vroeg hij hees, terwijl hij naar me toe rolde en ik zijn zijdezachte huid aanraakte. Ik kon alleen maar kreunen als antwoord.

'God Peter... niet nog eens... Ik kan niet meer.'

Hij lachte terwijl hij zich naar me toe boog voor een kus en fluisterde: 'Ik bedoelde eten.'

'O...' Ik voelde me vreemd verlegen en tegelijkertijd volkomen op mijn gemak bij hem. Het was allemaal zo nieuw en zo anders dan alles wat ik eerder in mijn leven had meegemaakt. Er was zoiets teders en liefs in de manier waarop hij naar me keek. Toch waren we al vrienden geweest voor we minnaars werden, en dat vond ik fijn. 'Zal ik iets te eten voor je maken?' vroeg ik, terwijl ik gemakkelijk achterover leunde in wat inmiddels ons bed was geworden. Het liefst had ik er voorgoed in willen blijven, maar ik was onbeschrijfelijk blij dat Roger de kinderen dit weekend had meegenomen.

'Ik was van plan iets voor jou klaar te maken.' Hij kuste me weer en even dacht ik dat het allemaal weer opnieuw ging beginnen. We waren echter allebei moe en voldaan en werden ons er plotseling van bewust dat we vreselijke honger hadden.

Uiteindelijk besloten we het vlees te laten liggen en in plaats daarvan een omelet te nemen. Peter bereidde die heerlijk met ham en kaas en met de salade die hij had meegebracht. Hij had gelijk. Hij was niet alleen een heerlijke minnaar, maar ook een fantastische kok.

Na afloop maakten we een wandeling over het strand en met zijn arm om me heen geslagen liepen we weer terug. We vielen die nacht in eikaars armen in slaap, met alle verrukkelijke nieuwigheid en onwennigheid die het met zich meebrengt als je niet weet hoe iemand slaapt, op welke zij hij het liefste slaapt en of hij het fijn vindt om nog even te knuffelen of het liefst met rust gelaten wil worden. Peter maakte het me echter gemakkelijk. Hij trok me gewoon naar zich toe en hield me dicht tegen zich aan. Terwijl we even later insluimerden, vroeg ik me nog af of Charlotte met haar afgrijselijke zesde zintuig van een dertienjarige zou weten dat we 'het hadden gedaan'. Mijn ogen vlogen even open toen ik daaraan dacht. Ik keek naar Peter en glimlachte... hij zag er zo prachtig uit zoals hij daar naast mij lag te slapen. Sorry, Charlotte.

De volgende dag was er meer van hetzelfde. We vrijden weer toen we wakker werden en daarna maakte ik een ontbijt voor hem klaar. We zwommen, we praatten, we aten, we maakten lange wandelingen. We brachten het grootste deel van het weekend in bed door en toen het afgelopen was, behoorde een deel van mij aan hem toe, ook al wilde ik dat misschien niet en durfde ik dat niet aan hem toe te geven. Ik begon verliefd op hem te worden, of nee: ik was verliefd op hem. Het was te fijn geweest, te mooi, te teder. Ik was verkocht. Toen hij me maandagavond terugbracht naar de stad, vertelde hij dat hij in september een poosje naar Californië moest.

'Moet je daar vaak heen?' vroeg ik terloops, me afvragend of hij me nu ging vertellen dat dit allemaal maar een bevlieging was geweest, of dat het iets was waar ik aan zou moeten wennen. Ik had het idee dat ik voor hem overal aan kon wennen. Ik had me sinds mijn middelbare schooltijd niet meer zo gevoeld als nu, maar ik wilde hem dat niet zo snel laten merken. Het was gênant zo hoteldebotel te zijn van een man die ik nog niet eens twee maanden kende. Hoe kon dit mij overkomen? Ik moest beter weten. Ik was dertien jaar getrouwd geweest met een man die ik vertrouwde en waarvan ik hield, en die het toch had bestaan me recht in de ogen te kijken en te zeggen dat hij niet van me hield. Dat zou deze man uiteindelijk ook doen. Ik wist het. Ik was volwassen. Ik vermoedde dan ook dat de mededeling over Californië een diepere betekenis had. Maar hij maakte een ontspannen indruk toen hij het me vertelde en toen we bij mijn huis stopten, kuste hij me.

'Alles is in orde, Steph,' zei hij, alsof hij mijn paniek had gevoeld. 'En maak je geen zorgen over die reis. Ik hoef er dit keer maar twee weken naartoe.' Mijn hart bonsde een beetje. Het was alsof hij begreep wat ik voelde en wist dat ik hem nu echt zou missen. 'Maar ik heb een verrassing voor als ik weg ben. Je zult me niet eens missen.'

'Wat is het?' vroeg ik naïef, opgelucht door wat hij me tot nog toe had gezegd. Hij ging naar Californië, maar hij wekte niet de indruk dat hij een punt achter onze relatie wilde zetten. Nog niet. Ik vroeg me wel af wat de verrassing was. Ik vroeg hem ernaar terwijl hij mijn tassen naar boven droeg. Zoals gewoonlijk verdween de portier uit beeld zodra hij mijn bagage in het oog kreeg.

'Dat zul je wel zien,' zei Peter, in antwoord op mijn vraag naar de verrassing. 'Je zult je geen moment eenzaam voelen.' Hij vertrok pas twee dagen later, wat ons nog even de tijd gaf om samen van New York te genieten.

De avond voor hij wegging nam hij me uit eten bij '21', waar iedereen hem kende. En toen gingen we terug naar zijn appartement, waar we met elkaar vrijden. Het was nog beter dan in het weekend. De tijd die ik met Peter doorbracht, was betoverend en ik werd treurig bij de gedachte dat hij de volgende ochtend zou vertrekken. De kinderen waren die nacht bij Roger en Helena. Toen hij me de volgende ochtend naar huis bracht, zei hij dat hij van me hield en ik zei dat ik ook van hem hield. Toen wist ik nog niet wat de verrassing was. Ik dacht er even helemaal niet meer aan. Het leek plotseling onbelangrijk in het licht van wat hij zojuist had gezegd. Hij had gezegd dat hij van me hield. Maar wat betekende dat?

- 4 -

Peter belde me voor zijn vertrek op vanaf het vliegveld en hij klonk opgewekt. Hij zinspeelde nog even vaag op de verrassing en toen moest hij zich haasten om op tijd in het vliegtuig te zijn.

Het was een vreemd gevoel toen hij weg was. In de korte tijd dat we samen waren geweest, was ik op een vreemde manier aan hem gewend geraakt. Het had alle elementen in zich van een fantastische romance, maar tegelijkertijd voelden we ons zo bij elkaar op ons gemak dat het bijna was alsof we getrouwd waren. Ik vond het heerlijk om bij hem te zijn. Ik had mijn hele leven nog nooit iemand zoals hij meegemaakt. Zelfs Roger niet. Dit was heel anders. Het was volwassener, respectvoller, in veel opzichten ook gemakkelijker en rustiger. We hadden het fijn samen, we lachten veel, praatten voortdurend en genoten ervan bij elkaar te zijn. En de dode punten en teleurstellingen die er met Roger waren geweest ontbraken volledig. Peter was geweldig.

Hij had Sam weken geleden al voor zich gewonnen, maar Charlotte volhardde in haar afwijzende houding. Ze schreef hem nog steeds de meest verschrikkelijke motieven toe en greep iedere gelegenheid aan om hem zwart te maken, waarschijnlijk omdat hij mij aardig
vond en me gelukkig maakte. Hij was zich bewust van haar vijandige houding, maar hij scheen zich er niets van aan te trekken. In mijn ogen maakte dit hem een nog grotere held. Hoe zwaar zij hem ook beledigde, nu eens openlijk, dan weer bedekt, hij nam het opgewekt op. Niets scheen hem te deren. Hij kon wel tegen een stootje en hij scheen mijn kinderen werkelijk aardig te vinden.

Later die dag, toen Charlotte me net stond te vertellen hoe blij ze was dat hij weg was en dat ze hoopte dat zijn vliegtuig zou neer storten en hij in de vlammen zou omkomen, ging de bel. Ik stond het eten te koken en ik vond het helemaal niet leuk wat ze zei. Ik wist dat hij nog steeds onderweg was naar Californië, althans dat dacht ik, tot ik met mijn schort voor en een soeplepel in mijn hand de deur opendeed. Het was de eerste schoolweek na de vakantie en Sam zat op zijn kamer zijn huiswerk te maken. Charlotte verdween bij het horen van de bel naar haar kamer, alsof ze al wist wat er ging gebeuren.

Ik was verbaasd dat de portier niet had doorgegeven wie eraan kwam en veronderstelde dat wie het dan ook was langs hem heen was geglipt. Het kon ook iemand uit het gebouw zijn die een pakje kwam brengen. Ik was echter op geen enkele wijze voorbereid op wat ik te zien kreeg toen ik de deur opendeed. Ik liet de soeplepel bijna uit mijn hand vallen. Het was Peter in kleren die ik nog nooit, waar of wanneer dan ook, door iemand had zien dragen, zeker niet door Peter. Hij had een lichtgevende groen satijnen broek aan die zo strak zat dat er weinig te raden over bleef, een doorschijnend zwart gaatjeshemd met glittertjes erin en een paar zwart satijnen cowboylaarzen met gespen van bergkristal. De laarzen had ik eens in een Versace-advertentie zien staan. Ik weet nog dat ik me toen afvroeg wie zoiets nou ooit zou dragen. Zijn haar zat glad achterovergekamd, anders dan hij het normaal gesproken droeg, en hij glimlachte naar me. Het was Peter, daar was geen twijfel over mogelijk, en hij had me grandioos te pakken. Hij was helemaal niet vertrokken. Hij was gewoon gebleven en had zijn carnavalskleren aangedaan; wel wat vroeg, maar ja. Dit was even wat anders dan de onberispelijke, witte spijkerbroeken, de keurig gestreken kaki broeken en de blauwe Oxford-overhemden waar ik zo vertrouwd mee was geraakt.

Ik sloeg mijn armen om zijn nek en lachte. Het was een prachtmop en ik genoot ervan. 'Jij hier!... En wat zie je eruit!' Ik merkte dat hij een andere aftershave op had. Ik vond het wel lekker, maar het rook veel sterker dan wat hij anders gebruikte en ik moest ervan niezen. Hij liep met een belachelijk zwierige gang achter me aan de keuken in. Zoals hij daar liep te heupwiegen met die kleren aan, deed hij me denken aan een interessante kruising tussen Liberace, Elvis en Michael Jackson. Hij zag eruit alsof hij direct ging optreden in Las Vegas.

'Vind je het mooi?' Hij leek in zijn schik dat zijn kleren me bevielen en glimlachte me toe.

'Het is nogal een verrassing... Het fijnste vind ik dat je hier bent.' Ik grinnikte terwijl ik hem door mijn keuken zag slenteren. Ik kon haast niet wachten tot de kinderen hem zouden zien, vooral Charlotte, die pas nog had geklaagd dat hij zo conservatief en saai was. Dit was beslist niet saai, noch de grap die hij had uitgehaald, noch de kleren die hij ervoor had uitgekozen. 'Hij heeft tegen je gezegd dat ik zou komen, hè?' vroeg hij, terwijl hij schrijlings op een van mijn keukenstoelen ging zitten en zijn hand onder mijn rok liet glijden. Zoiets had hij nog nooit eerder gedaan als de kinderen zo dicht in de buurt waren. Gelukkig waren ze allebei op hun kamer hun huiswerk aan het maken.

'Wie?5 Ik begreep zijn vraag niet. Niemand had de verrassing verraden, wie had dat moeten doen? Ik had nog niet veel vrienden van hem leren kennen. Het was nog te vroeg en hij had nog geen tijd gehad me aan hen voor te stellen.

'Peter,5 zei hij, terwijl hij met zijn andere hand over mijn andere been streelde. Ik trok me voorzichtig terug. Als een van de kinderen binnenkwam, wilde ik niet dat ze dit zouden zien. Ze zouden ervan kunnen schrikken, hoewel de gevoelens die hij teweegbracht wel heel prettig waren.

'Peter wie?5 Hij leidde me zo af met hoe hij eruitzag, de manier waarop hij zich gedroeg en het feit alleen al dat hij er was, dat ik me niet kon concentreren op wat hij zei. Ik kon er niet over uit dat hij niet naar Californië was vertrokken en ik was blij dat hij dat niet had gedaan.

Hij sprak op geduldige toon alsof hij het tegen een kind had, terwijl ik zijn handen probeerde te ontlopen en trachtte te begrijpen wat hij zei. 'Heeft Peter je niet verteld dat ik zou komen?5

'Heel grappig. Nee, je hebt me niet verteld dat je zou komen. Je hebt me gezegd dat je naar San Francisco zou gaan en ik ben dolblij dat je dat niet gedaan hebt.5 'Ik heb het wel gedaan,5 zei hij met een onschuldig lachje. 'Ik bedoel: hij heeft het wel gedaan. Hij is vanmorgen vertrokken. Hij had me gevraagd 5s avonds tegen etenstijd hiernaartoe te gaan. Hij zei dat je voor die tijd weg was om de kinderen uit school te halen.'

'Je bent hartstikke gek,' zei ik, onbevangen lachend. 'Wil jij doen alsof je Peter mét bent? Is dat het?' Het was heel slim en ik vermaakte me kostelijk. Hij was zo volkomen anders dan anders, het was perfect.

'Ik doe helemaal niet alsof. Het heeft jaren gekost om mij te vervolmaken. Eerst was het alleen maar een experiment. Maar het was zo'n succes dat hij het geheim met jou wilde delen.'

'Welk geheim?' Ik vond het grappig, maar ik wist niet wat ik ermee aan moest. Hij sprak in raadselen. Misschien hoorde het bij het kostuum. Het was schitterend. De lichtgevende groene broek zag eruit alsof hij ieder moment in vlammen kon opgaan terwijl hij zich soepel door mijn keuken bewoog.

'Ik ben het geheim!' zei hij trots. 'Heeft hij helemaal niets gezegd voor hij wegging?' Hij glimlachte en ik ook.

'Hij zei dat ik een verrassing zou krijgen,' zei ik, onbedoeld het spelletje met hem meespelend. Het was moeilijk dat niet te doen.

'Ik ben de verrassing,' zei hij trots, 'en het geheim. Ze hebben hem gekloond.'

'Wie hebben hem gekloond? Wie hebben ze gekloond? Waar heb je het over?' Ik lachte, maar opeens was ik ook zenuwachtig. Dit was zenuwslopend. Ik begon me af te vragen of hij een tweelingbroer had, of een veel buitenissiger gevoel voor humor dan ik tot nog toe had gedacht. De lichtgevende groene broek was de eerste aanwijzing.

'Het lab,' legde hij uit, terwijl hij al mijn kastjes openmaakte. Kennelijk was hij ergens naar op zoek. 'Peter heeft je vast wel verteld dat hij in de bionica zit. Ik ben tot nog toe zijn meest succesvolle experiment,' zei hij trots.

'Wat zoek je?' Hij begon de kastjes leeg te halen en was kennelijk vastbesloten te vinden wat hij hebben wilde, wat dat dan ook was.

'De bourbon,' zei hij eenvoudig.

'Je drinkt nooit bourbon,' bracht ik hem in herinnering, terwijl ik me afvroeg of dit ook bij het spel hoorde. En toen kreeg ik plotseling een beangstigende inval. Als hij nou eens schizofreen was of meerdere persoonlijkheden had? Was dat mogelijk? Kon dat gebeuren? Misschien was hij met al zijn lieve, fantastische eigenschappen wel krankzinnig. Misschien was er wel helemaal geen bedrijf in genetische technieken in San Francisco. Misschien was er nooit een vrouw, een zoon of wat dan ook geweest. Terwijl hij zichzelf een vol glas pure bourbon inschonk, bekroop mij een paniekgevoel. Dit was niet grappig meer. Het was veel te overtuigend. 'Wat ben je aan het doen?' Het glas was inmiddels vol en ik kon alleen maar denken aan Joanne Woodward in de film over een vrouw die werd bezeten door tientallen verschillende persoonlijkheden. Ik had die film als kind gezien en hij had me doodsangsten aangejaagd. Dit was bijna even beangstigend. Misschien nog wel erger. Hij scheen zelf te geloven wat hij me vertelde.

'Hij drinkt geen bourbon,' legde hij uit terwijl hij weer ging zitten. Dit keer hield hij zijn hand veilig aan zijn glas. Hij nam niet eens de moeite er water, soda of ijsklontjes in te doen, maar sloeg het als een glas Dr. Pepper achterover. 'Ik drink bourbon,' zei hij opgewekt, na de eerste lange teug. Het glas was meteen halfleeg. 'Hij drinkt martini.'

'Peter, hou op. Ik ben blij dat je er bent. Het is een heerlijke verrassing. Maar hou op met dit spelletje. Ik word er zenuwachtig van.'

'Waarom?' Hij keek gekwetst terwijl hij dit zei en nam nog een flinke slok bourbon. Vervolgens liet hij een harde boer en veegde zijn mond af met zijn mouw. 'Niet zenuwachtig zijn, Steph. Het is geen spelletje. Dit is het cadeautje dat Peter je zou geven. Hij heeft me voor jou uit Californië laten overkomen.'

'Hoe ben je hier dan gekomen? Met een ufo, bestuurd door buitenaardse wezens? Peter, hou toch op!'

'Ik heet geen Peter. Ik heet Paul. Paul Kloon.' Hij stond op en maakte een diepe buiging. Hij morste daarbij wat bourbon over zijn lichtgevende broek, maar dat scheen hem niet te deren.

Ik zat gebiologeerd naar hem te kijken.

'Waarom doe je dit?' Ik grijnsde naar hem. 'Hou op met plagen. Dit is krankzinnig.'

'Het is niet krankzinnig. Het is prachtig,' zei hij trots. 'Tien jaar geleden had niemand dit nog kunnen doen. Zijn onderzoek heeft mij mogelijk gemaakt, weet je dat? Hij is een genie.'

'Nee, hij is een mafkees, blijkbaar.' Toen kneep ik mijn ogen tot spleetjes en terwijl ik naar hem keek, vroeg ik me plotseling af of dit soms zijn tweelingbroer was. Het gekke was dat ik daar niets van wist. Maar het was wel een hele gekke manier om hem nu aan mij voor te stellen. 'Zeg eens eerlijk, ben je zijn broer?'

'Nee, zo gewoon is het niet. Ik ben echt wat ik je heb verteld. Ik heet Paul en ik kan alles doen wat hij doet, behalve...' Hij keek verontschuldigend. 'Ik draag geen kaki broeken. Ik kan ze niet uitstaan. In het begin heeft hij me daarop geprobeerd te programmeren, maar dan raakte steeds mijn systeem in de war. Je weet wel, de blazer, het witte overhemd, die afschuwelijke dassen die hij draagt. Daar kreeg ik direct kortsluiting van, dus nu laat hij me zelf mijn garderobe uitkiezen.' Hij wees op de laarzen met de bergkristallen gespen en ik staarde ernaar. Dit was je zuiverste waanzin. Na alle heerlijke momenten die we de afgelopen maand hadden gedeeld, was dit plotseling een nachtmerrie. Dit was nog erger dan toen Roger me vertelde dat hij niet meer van me hield. Peter was krankzinnig. 'Je ziet net zo groen als mijn broek,' zei hij meelevend. 'Ben je zwanger?'

'Dat denk ik niet,' zei ik mat, maar ik was inderdaad duizelig. Als dit allemaal gespeeld was, was het de beste act die ik ooit had gezien. Zo niet, als hij werkelijk geloofde in wat hij zei, was hij echt heel ziek. Ik was verliefd geworden op iemand die zo ziek was, zo krankzinnig, dat ik er nauwelijks aan durfde te denken. 'Zou je het leuk vinden om zwanger te raken?' vroeg hij toen, terwijl hij zichzelf nog een glas bourbon inschonk. Hij had een beetje de hik. Toen rook ik plotseling een brandlucht. Het was ons eten. Ik had een kip in de oven staan, en toen ik ging kijken, bleek die verkoold te zijn. 'Maak je maar geen zorgen. Ik kan je mee uit eten nemen. Ik heb zijn American-Expresskaart. Daar weet hij niks van.' Hij was daar kennelijk erg over in zijn schik.

'Peter, ik voel me te beroerd om ergens heen te gaan. Dit is niet grappig.' En ik meende het. Ik had genoeg van het spelletje. Maar hij genoot er iedere seconde van. 'Het spijt me.' Hij keek diep teleurgesteld. Hij zag nu wel hoe ik van streek was, maar dat maakte alleen de hik nog maar erger. Wat zouden de kinderen zeggen als ze hem zagen en als hij dit krankzinnige verhaal volhield? Óf hij óf ik was rijp om in een gekkenhuis te worden opgenomen. En als hij niet snel normaal ging doen, wilde ik me daar graag vrijwillig voor aanmelden. 'Weet je, als je zwanger wilt raken, Steph, dan is dat voor mij waarschijnlijk gemakkelijker dan voor hem. Daar hebben ze vorig jaar alle kinderziektes uit gehaald.'

'Ik ben blij dat te horen. En nee, ik wil niet zwanger raken. Ik wil alleen maar dat je je gaat gedragen als de man waar ik verliefd op ben geworden.' Ik stond op het punt in tranen uit te barsten, maar ik wilde niet de indruk wekken dat ik niet tegen een grapje kon. Ik hoopte alleen maar dat dit een humoristische kant aan hem was die ik nog nooit eerder had meegemaakt, gecombineerd met de bourbon. Terwijl ik naar hem stond te staren, schonk hij zichzelf een derde glas in. 'Eigenlijk ben ik veel aardiger dan hij, Steph. Als je me eenmaal kent, moet je wel van me houden.' Hij giechelde even, zette de bourbon neer en liep naar me toe om zijn armen om me heen te slaan. En toen voelde alles aan hem weer heel vertrouwd, ondanks de aftershave die in mijn neus kriebelde. Ik leunde met mijn hoofd tegen het belachelijke zwarte shirt, waar ik zijn borst doorheen kon zien. Hij had een diamanten ketting met een groot diamanten vredesteken om, die ik nog niet eerder had opgemerkt. Hij zag dat ik het zag. 'Mooi, hè? Die heb ik laten maken door Cartier.'

Ik geloof dat ik een zenuwinzinking krijg.' Ik wilde maar één ding: valium. Ik had nog wat pillen over die de dokter had voorgeschreven toen Roger me in de steek liet. Maar ik wist niet zeker of ik die wel moest nemen. Aan de andere kant: als dit nog vijf minuten langer duurde, wist ik zeker dat ik niet anders kon. 'Liefje, kijk me aan.' Ik keek naar hem omhoog en besefte dat het voorbij was. Hij zou weer Peter worden en ophouden met dit spelletje. Ik was uitgeput. De 'verrassing' was afschuwelijk uit de hand gelopen. 'Ik ben hier twee weken, terwijl hij weg is. Laten we er gewoon van genieten.'

'Je maakt me stapelgek.' Ik was inmiddels bijna in tranen en er was meer nodig dan een valiumtablet om mij weer op de been te krijgen. Ik twijfelde zowel aan mijn eigen verstandelijke vermogens als aan de zijne.

'Ik ga je zo gelukkig maken dat je hem niet eens meer terug wilt als hij terugkomt uit Californië.'

'Ik wil hem nu terug!' schreeuwde ik tegen hem, hopend de krankzinnige geest uit hem te verdrijven die bezit van hem had genomen en die inmiddels zijn armen om me heen had geslagen en mijn beha probeerde los te maken. 'Ik wil dat je hier weggaat.'

'Dat kan ik niet,' zei hij zacht, wat me onmiddellijk deed denken aan Peters tederheid, en ik begon te huilen met mijn hoofd tegen zijn schouder geleund. Dit was idioot. Ik was verliefd op een volslagen krankzinnige. En zelfs deze andere, waanzinnige kant van hem was ontwapenend. 'Ik heb hem beloofd dat ik voor je zou zorgen tot hij terugkomt. Ik kan niet bij je weggaan. Hij zou me vermoorden.'

'Ik zal je vermoorden als je hier niet mee ophoudt,' zei ik slapjes.

'Ontspan je nou maar. Kom op, ik help je wel met eten koken. Ga maar even rustig zitten, dan regel ik het wel. Hier, probeer dit maar, daar knap je van op.' Hij gaf mij het glas bourbon en deed een schort voor. En terwijl ik toekeek, bewoog hij zich snel en gemakkelijk door de keuken. Ik had het gevoel dat mijn leven was overgenomen door marsmannetjes. Hij voegde een stuk of vijf kruiden toe aan de soep die ik op het fornuis had staan, zette een pizza in de oven en maakte zonder iets te zeggen een salade en een stokbrood met kruidenboter klaar. Tien minuten later draaide hij zich met een glimlach naar me om en kondigde aan dat het eten klaar was. 'Zal ik de kinderen roepen?' vroeg hij behulpzaam. De hik was inmiddels over en hij nam nog een flinke slok bourbon.

'Wat moet ik tegen ze zeggen?' vroeg ik wanhopig. Ik voelde me een beetje licht in mijn hoofd. Ik had zijn bourbon gedronken. Ik had het veel harder nodig dan hij. 'Ga je dit onder het eten ook nog volhouden?'

'Ze wennen er wel aan, Steph. En jij ook, dat beloof ik je. Over twee weken willen jullie hem misschien geen van drieën meer terug. Met mij kan je veel meer lachen dan met hem. En ik kook beter... om het maar niet te hebben over...' Hij tastte weer naar mijn beha en ik week verschrikt achteruit.

'Alsjeblieft!... in godsnaam, Peter... nu niet!' Wat zei ik nou? Nu niet? Nooit! Niet met deze mafkees. Peter had zijn hartstocht altijd beperkt gehouden tot de slaapkamer. In deze nieuwe vermomming scheen hij geen enkele remming meer te hebben.

'Ik roep de kinderen wel, blijf jij maar zitten!' zei hij vriendelijk, en voor ik hem kon tegenhouden was hij al naar de hal gelopen en hoorde ik hem roepen: 'Kinderen! Eten!' Voor ik iets kon zeggen kwam Sam binnenhollen, bleef stokstijf staan toen hij hem zag en begon toen van oor tot oor te lachen.

'Wauw! Draag je zulke kleren in Californië?'

'Eigenlijk heb ik deze broek van de zomer in Milaan gekocht,' zei hij trots. 'Vind je hem mooi?'

'Jaha... hij is gaaf!' Sam keek glimlachend naar hem op. 'Maar ik wed dat mamma er niks aan vindt.' Hij keek even naar mij om mijn reactie te zien, maar ik voelde me te beroerd om iets te zeggen. Ik knikte en glimlachte alleen maar. Toen kwam Charlotte de keuken in en floot.

'Wat is er gebeurd? Ben je de stad in geweest, Peter? Ik dacht dat je in Californië zat. Je ziet eruit als een rockster.'

'Dank je wel, Charlotte.' Hij glimlachte naar haar, terwijl hij het eten op tafel zette. 'Je moeder dacht dat je het verschrikkelijk zou vinden.'

'Nee, maar zij wel, wed ik.' Stikkend van de lach ging ze tegenover me aan tafel zitten en ik had het gevoel dat ik in heel korte tijd alle controle over mijn leven was kwijtgeraakt. 'Ik heb ook eens zo'n shirt gekocht, maar ik moest het terugbrengen van mamma. Ze zei dat ik eruitzag als een hoer.' Ik nam nog een flinke slok bourbon terwijl Peter of Paul of wie hij ook maar dacht te zijn, de pizza in stukken sneed.

'Je mag deze wel van me lenen als je moeder het goed vindt,' bood hij edelmoedig aan. De kinderen merkten op dat de soep zo lekker smaakte. Hij had er te veel kruiden in gedaan, maar zij vonden het blijkbaar heerlijk. En ik was altijd zo voorzichtig met kruiden. Sam had een hekel aan scherpe dingen en Charlotte klaagde altijd steen en been over mijn kookkunst. Maar wat hij had gemaakt, aten ze allemaal op, ze namen zelfs nog een tweede keer. Halverwege de maaltijd was ik dronken.

'Wat is er, mam? Je ziet eruit alsof je ziek bent.' Sam onderbrak even zijn plagerijen met de gek die ons eten had klaargemaakt. De keurige, koele, conservatieve man die ik ooit had gekend als Peter. Ik begon te denken dat hij voorgoed weg was. Of ik.

'Ik ben gewoon moe,' verklaarde ik vaag.

'Wat zit je te drinken?' vroeg Sam belangstellend. 'Thee,' zei ik als een volleerde alcoholist.

'Het ruikt naar whisky,' merkte Charlotte op terwijl ze de tafel afruimde. Ze hielp me nooit met afruimen, tenzij ik haar met de doodstraf bedreigde. Kennelijk waren een doorkijkshirt en een lichtgevende groene broek voldoende om haar hulpvaardigheid op te wekken.

'Je moeder heeft een zware dag gehad,' legde Peter, alias Paul, vriendelijk uit. 'Ze is moe. Ik stop haar vandaag vroeg in bed,' zei hij, en zij leverden geen enkele commentaar. Charlotte had zich altijd geweerd als een feeks als hij met me naar de film wilde of me mee uit eten nam, maar nu hij zei dat hij me vroeg in bed ging stoppen, nam ze dat heel rustig op. Mijn hele gezin was bezeten door buitenaardse wezens en Peter met hen. Maar zelfs aan mijn eigen geestelijke vermogens begon ik onderhand te twijfelen.

Ze hielpen hem de borden afspoelen en de vaatwasser inruimen, wensten me beterschap en gingen toen weer aan hun huiswerk. Ze schenen zich geen van beiden ook maar een greintje zorgen te maken dat Peter zijn verstand was kwijtgeraakt. Erger nog, het leek wel alsof ze het leuk vonden.

'Wat heb je in hun eten gedaan? lsd? Ze doen al net zo gek als jij.'

'Ik zei toch al dat ze me aardig zouden vinden. Aardiger dan hem. Kinderen voelen het aan als iemand echt om ze geeft. Ze reageren op de realiteit,' legde hij vriendelijk uit terwijl hij een fles champagne uit de koelkast haalde die ik had bewaard voor een speciale gelegenheid. En dit was niet de gelegenheid die ik voor ogen had.

'Wat doe je?' Hij had hem al open voor ik hem kon tegenhouden.

'Ik schenk ons een champie in voor we naar bed gaan.' Hij lachte vals.

'Hier? Nu?' piepte ik. Ik ging echt niet met hem naar bed in hetzelfde huis als mijn kinderen. Ik had dat al eerder duidelijk gemaakt en ik dacht dat Peter dat begreep. 'Je kunt hier niet met me naar bed gaan, Peter. Dat weet je wel. Zelfs niet in die outfit. Ik doe het niet.'

'Rustig maar. Ik slaap wel in de logeerkamer. We gaan gewoon even rustig met elkaar praten. Je moet je wat ontspannen, Steph. Je bent helemaal opgewonden. Het is niet goed voor je om zo in de stress te zitten. Dat zou Peter niet willen. Hij heeft me hiernaartoe gestuurd om je gelukkig te maken, niet om je zenuwachtig te maken.' Maar dat had hij toch al gedaan. Nog nooit van mijn leven was ik zo zenuwachtig en van slag geweest. Paul had me volkomen in verwarring gebracht.

'Nou, jullie zijn allebei gek... jij en Peter.' Ik wist niet zeker of het lag aan de bourbon of aan het feit dat hij zo overtuigend was, maar ik begon hem echt als een ander persoon te beschouwen. 'Hoe kun je me dit aandoen?' In een avond tijd had hij mijn hele leven op zijn kop gezet. En dat niet alleen: mijn kinderen schenen het niet eens erg te vinden. Maar wat zouden ze tegen Roger zeggen als ze hem weer zagen? Dat mamma een vriend had die zich gedroeg als een waanzinnige en die liters bourbon naar binnen sloeg? Ik kon de voogdij over mijn kinderen kwijtraken door deze onzin. Maar terwijl ik hierover nadacht en weer in paniek begon te raken, reikte hij mij een glas champagne aan en voor ik het hem kon beletten voerde hij me al in de richting van de slaapkamer.

'Heb je olie in huis?'

'Waarom? Ben je van plan dat ook op te drinken?' Ik dronk inmiddels al van de champagne. Ik was niet van plan mijn goede champagne verloren te laten gaan en het was voor mij de enige manier om mijn hoofd boven water te houden.

'Ik ga je een massage geven,' zei hij vastbesloten terwijl hij de slaapkamerdeur achter zich dichtdeed en op slot draaide.

'Jij gaat die kleren uitdoen en dan verander je weer in wie je werkelijk bent. Dat is wat jij gaat doen, Peter Baker.'

'Paul, Schat. Paul Kloon. En inderdaad, ik ga mijn kleren uitdoen. Maar nu nog niet. We willen niet dat de kinderen van ons schrikken.'

Ik dronk het glas champagne leeg en voor ik het wist, had hij me als een cocon afgewikkeld en lag ik naakt op mijn bed. Ik keek toe hoe hij in mijn commodekastje rondschuimde en een fles bodylotion voor den dag haalde die ik in Parijs had gekocht.

'Dit is perfect,' zei hij tevreden terwijl hij terugliep en een slok nam uit de champagnefles. 'Heb je kaarsen?'

'Waarom?' vroeg ik, volkomen in paniek. 'Wat ga je daarmee doen?'

'Aansteken. Kaarslicht werkt ontspannend. Let maar op.'

'Ik kan me nooit van mijn leven meer ontspannen als je hier niet mee ophoudt.' De tijd die ik in het gekkenhuis zou gaan doorbrengen, die zou pas ontspannend zijn.

'Sst... rustig maar...' Hij dimde de lichten en voor ik het wist begon hij me te masseren met de Franse bodylotion. Ik was helemaal niet van plan me gewonnen te geven, ook niet aan hem, maar het voelde zo heerlijk en ik was zo opgefokt en ik had zo'n verschrikkelijke hoofdpijn dat ik hem op de een of andere manier liet begaan. En een halfuur later, toen de kinderen binnenkwamen, zat ik duizelig in mijn ochtendjas voor de TV. 'Voel je je beter, mam?' informeerde Charlotte terwijl ze binnenkwam en ze vroeg toen schaapachtig aan Peter, of Paul, of hij haar wilde helpen met haar huiswerk. Ze bleven meer dan een uur weg. Inmiddels had ik Sam naar bed gebracht en ik begon te denken dat de dingen weer hun normale loop hadden genomen. Peter klonk net als anders terwijl hij Charlotte met haar algebra hielp. En zij bedankte hem zelfs vriendelijk voor ze weer naar haar kamer ging.

Om halfelf lagen de kinderen allebei te slapen. Peter zat in mijn slaapkamer met een tedere glimlach naar me te kijken en deed zijn shirt uit.

'Dat kan niet. Stel dat de kinderen wakker worden. Peter, je kan hier echt niet blijven slapen.' Ik was bijna in tranen terwijl ik op hem inpraatte.

'Ik heb de kinderen verteld dat mijn appartement verbouwd wordt en dat ik van jou een paar weken gebruik mag maken van de logeerkamer. Ze schenen daar geen van tweeën moeite mee te hebben. Sam vroeg zelfs of ik bij hem op de kamer kwam slapen.'

'Wat gebeurt er toch met ons? Met jou?' Maar wat het ook was, het werkte. Het was de eerste keer dat ik het gevoel had dat Charlotte hem aardig vond. Misschien waren het zijn kleren, of het eten dat hij had klaargemaakt, of de manier waarop hij zich gedroeg. Hoe dan ook, hij had ze voor zich gewonnen met de ergste kleren die ik ooit had gezien en het gedrag van een wilde. Hij nam zelfs zijn intrek in mijn logeerkamer en niemand scheen dat erg te vinden. Ze waren er zelfs blij mee.

Hij draaide zachtjes de deur op slot en toen hij de afschuwelijke groene broek uitdeed, had ik bijna het gevoel dat ik hem weer herkende. Tot ik zijn goudlamé onderbroek in het oog kreeg, als dat tenminste een onderbroek genoemd kon worden. Het zag er meer uit als een zwembroek en het goud was verbijsterend.

'Wat is dat?' vroeg ik, terwijl ik eindelijk in de lach schoot. Hij had de grap tot in het absurde doorgevoerd en wel op zo'n manier dat ik hem er bijna om bewonderde. Het was natuurlijk krankzinnig, maar misschien was het toch wel grappig. Ik kon niet anders zeggen: hij was wel creatief.

'Het is een G-string,' legde hij uit, en plotseling barstte ik in lachen uit. Ik weet niet of het kwam door de G-string of door de champagne, maar opeens vond ik het allemaal onbeschrijfelijk grappig.

Ik had dit nooit achter je gezocht,' zei ik, terwijl de tranen van het lachen over mijn wangen biggelden. 'Je hebt een onnavolgbaar gevoel voor humor. Ik dacht dat je zo behoudend was.' Op een vreemde manier vond ik het leuk. Het was een krankzinnige avond geweest, maar toen hij de G-string uittrok en in de lucht gooide, grijnsde ik naar hem en vond ik hem onweerstaanbaarder dan ooit. 'Je bent verbazingwekkend...'

Hij trok mijn ochtendjas uit, deed de kaarsen weer aan, schonk een laatste glas champagne in en bewees me dat hij de man was die ik kende en liefhad, en nog iets meer. Hij was romantischer, liefdevoller, sensueler dan ik hem ooit had gekend en hij deed dingen met me waar ik alleen maar over had gelezen, of gedroomd. Het was alsof het krankzinnige spel dat hij de hele avond met me had gespeeld iets wilds in hem had losgemaakt dat hij eerder nooit had toegelaten. Maar toen we na afloop in eikaars armen lagen, had ik geen bezwaren. Het was beter geweest dan ooit en ik voelde me helemaal vrij.

'Hoe zei je ook weer dat je heette?' plaagde ik, terwijl ik slaperig naar hem glimlachte.

'Paul,' fluisterde hij, terwijl hij me opnieuw kuste. Op dat moment ging de telefoon.

'Ik hou van je,' fluisterde ik terug en pakte gauw de telefoon op, voor de kinderen er wakker van zouden worden. Het was bijna een uur 's nachts.

'En, hoe vond je mijn verrassing?' vroeg een vertrouwde stem. Ik keek verward om me heen. Het was Peter. Maar dat kon niet. Hij lag naast me in bed en liet lui zijn vinger langs mijn ruggengraat glijden terwijl ik luisterde. 'Gedraagt hij zich een beetje? Zorg dat hij zich een beetje in de hand houdt, Steph... anders word ik nog jaloers.' Terwijl ik luisterde naar de stem door de telefoon, sperde ik mijn ogen open. Ik draaide me nog eens om naar Peter om me ervan te overtuigen dat hij naast me lag. Maar de stem door de telefoon was identiek. Ik kende hem maar al te goed, tenzij het geluid op de een of andere slimme manier was opgenomen. Maar hoe kon dat nou?

'Met wie spreek ik?' vroeg ik schor.

'Met Peter. Is de kloon niet bij je?' Toen keek ik naar Paul en wist ik dat het allemaal waar was. Peter was in Californië en Paul Kloon lag in mijn bed. Hij had met me gevrijd zoals nog nooit iemand met me had gevrijd en hij had de hele avond de waarheid gesproken toen hij zei dat hij Peter niet was. Maar als hij Peter niet was, wie was hij dan wel? De kamer draaide om me heen terwijl ik naar hem luisterde en terwijl ik naar Paul keek. Toen kon ik geen weerstand meer bieden, deed mijn ogen dicht en viel flauw.

- 5 -

Toen ik de volgende morgen wakker werd, wist ik met absolute zekerheid dat buitenaardse wezens mijn leven hadden overgenomen. Terwijl ik mijn ogen opendeed, hoorde ik hoe Paul aan de telefoon vijf kilo kaviaar, een kist Louis Roedeler Cristalle en een kist Chateau d'Yquem bestelde. En voor ik een woord had kunnen uitbrengen, liep hij al door de kamer te verkondigen dat het een schitterende ochtend was. Ik was echter niet in staat daar met hem over in discussie te gaan.

Ik kroop uit bed met een ongelofelijke kater, iets dat me in jaren niet was overkomen. Het kwam vast door de champagne. En terwijl ik zachtjes kreunend onder de douche stond en probeerde te achterhalen wat er was gebeurd, kwam Paul binnen en bood aan mijn benen te scheren.

'Nee, dank je, dat doe ik zelf wel.' Hij ging met een nieuw glas champagne in zijn hand op de wc zitten. Ik vroeg me af of ik mijn benen maar niet moest laten zitten en in plaats daarvan mijn polsen moest doorsnijden.

Ik kon nog steeds niet begrijpen wat er was gebeurd. Ik herinnerde me dat Peter me de vorige avond had opgebeld, zogenaamd vanuit Californië, maar hij was erg kundig op het gebied van techniek. Hij had waarschijnlijk al voor zijn vertrek een bandje ingesproken en zat daar nu naast me champagne te drinken en net te doen alsof hij iemand anders was. Dit kloonverhaal was wel erg vergezocht, maar het stelde hem in staat zich te buiten te gaan aan een aantal exotische vrijheden, sekspelletjes en een zeer buitenissige stijl van kleden zonder zich daar schuldig over te voelen. Ik vroeg me af of dit voor hem de enige manier was om zich te bevrijden van de remmingen die hij had. Ik vermoedde van wel. Maar dat riep weer de vraag op wat voor neuroses hij achter deze schijnvertoning moest verbergen. Het was heel raar, maar ik wist nu tenminste hoe het zat. De vorige avond had ik hem even geloofd, maar zoals hij daar met alleen een handdoek om zich heen in mijn badkamer naar me zat te kijken, zag ik direct dat dit gewoon Peter was, hoe hij ook genoemd wilde worden en hoe vreemd hij zich ook uitdoste.

'Voel je je wat beter?' vroeg hij, terwijl ik met een glimlach onder de douche vandaan stapte. Hij zou mij niet voor de gek houden met zijn spelletje. En als hij dit spelletje met mij wilde spelen, kon ik het net zo goed als hij.

'Veel beter.' Ik kuste hem en nam een slokje van zijn champagne. 'Dat was leuk gisteravond,' zei ik, terwijl ik mijn haar afdroogde. Ik zag hoe knap hij was, ongeacht zijn naam.

'Het spijt me dat je even van slag raakte toen Peter opbelde. Ik begrijp dat het in het begin misschien even schrikken is, maar als je eenmaal aan het idee gewend bent, zie je wel dat dit gewoon de beste oplossing is. Peter moet veel reizen, en hij wil niet dat je dan steeds alleen bent. Weet je, ze zijn meer dan drie jaar bezig geweest om me te maken, en toen nog eens anderhalf jaar om alle rare dingetjes eruit te krijgen.' Ik wist niet zeker of 'ze' daarin geslaagd waren. Maar kennelijk gingen we vandaag 'Stephanie en Paul' spelen en doen alsof Peter nog steeds weg was. 'Wat wil je vandaag gaan doen?' vroeg hij liefdevol. 'Als de kinderen naar school zijn, bedoel ik.'

'Hoef je niet naar je werk?' vroeg ik hoopvol. 'Uiteindelijk wel een keer. Peter wordt altijd een beetje zenuwachtig als ik naar kantoor ga, maar ik voel me schuldig als ik er niet zo af en toe even aanwip. Maar ik dacht dat we vandaag maar eens een dag vrij moesten nemen... en misschien lekker de hele dag in bed blijven.' Hij grijnsde me op een schandelijke manier toe, sloeg zijn laatste beetje champagne naar binnen en gooide het glas weg. Maar het verlies van een stukje Baccarat was niets te veel betaald voor een fantasie als deze.

'Er is een tentoonstelling bij de Met waar ik graag heen wil... ik bedoel na... dat wil zeggen als...' Tot mijn ontsteltenis bloosde ik terwijl ik dit zei, maar hij keek me glimlachend aan en boog zich langzaam voorover om mijn borst te kussen. 'Peter... niet doen...'

'Paul,' fluisterde hij. Ik knikte en werkte me los uit zijn armen om me te gaan aankleden. Het was wel een intrigerend spelletje. Ik begon me bijna af te vragen wat hij nog meer voor me in petto had... zwepen en kettingen, handboeien, of nog buitenissiger kledij dan hij de vorige avond had gedragen. Alsof ik de erotische fantasieën die ik over hem begon te koesteren teniet wilde doen, trok ik een oude, afgeleefde grijze trui aan en mijn favoriete spijkerbroek. Ik stapte met blote voeten in mijn lage schoenen en liep nuchter de keuken in om eten te maken voor de kinderen. Peter, alias Paul, was vertrokken om wat telefoontjes te plegen, maar hij had beloofd dat hij samen met ons zou ontbijten, zodat hij de kinderen nog kon zien voor ze naar school gingen.

Ik maakte voor iedereen warme wafels en bacon omdat we een 'gast' hadden. Sam had zijn ontbijt al verslonden voor Charlotte haar kamer uit kwam. Zoals gewoonlijk was ze veel te laat. Terwijl ze binnenkwam, rangschikte ze haar veel te korte rokje en prutste ze aan haar haar. Ze droeg een hanger om haar nek die eruit zag als een stopteken, maar waar de tekst SEXY op stond en ze had mijn favoriete hoge schoenen aan. Ik stuurde haar terug om de Adidassen aan te trekken die ze meestal droeg naar school.

Toen ze terugkwam was het inmiddels nog later geworden. Ze schoof de wafel naar binnen en deelde me mee dat bacon eten goor was. Ik knikte en pakte met een snelle blik op mijn horloge de krant. Het was niet mijn dag om de kinderen naar school te brengen en de moeder die stond ingeroosterd was bijna altijd te laat. Ik schudde mijn hoofd en begon de economische bijlage te lezen. Plotseling had ik het gevoel dat een vreemde, bijna buitenaardse verschijning de kamer binnenkwam. Niet in staat weerstand te bieden aan de krachten om me heen, keek ik op. Wat ik op dat moment te zien kreeg, tartte iedere beschrijving. Voor het eerst van zijn leven wist Sam niets te zeggen en Charlotte fluisterde vol ontzag: 'Cool.' Ik weet niet of 'cool' het juiste woord was. 'Hot' was waarschijnlijk beter. De kloon, zoals hij zichzelf noemde, had een nauwsluitende overall met pantermotief aan, een knalroze, strak zittend T-shirt en een paar bijpassende schoenen.

Hij droeg een zonnebril, had een zware gouden ketting om en droeg aan zijn vingers ten minste zes enorme ringen met diamanten. Zoals hij daar stond, badend in het zonlicht, leek het alsof hij ieder moment kon exploderen in miljoenen verblindende lichtdeeltjes. Hij was ontegenzeggelijk 'cool'.

'Lekker licht hier, hè?' zei hij opgewekt, terwijl hij met een brede glimlach aan tafel ging zitten. Ik kon hem alleen maar aanstaren. De outfit was onvoorstelbaar. 'Volgens mij ligt het aan jou,' zei ik, terwijl ik me afvroeg of de kaki broeken en keurige blauwe overhemden alleen maar een list waren geweest. Misschien was dit zijn werkelijke ik. Zo niet dan was het een geweldige grap. Maar het kon ook zijn dat hij die klassieke kleding alleen maar had aangetrokken om mij in de val te lokken. Hoe dan ook, dit was gestoord.

'Staat er nog iets bijzonders in de krant?' informeerde hij vriendelijk, terwijl hij in zijn wafels en bacon spitte en tot vreugde van Sam een duimdikke laag siroop over zijn hele bord schonk.

'Wil jij de modebijlage bekijken?' vroeg ik, terwijl Sam hem waarschuwde dat al die suiker slecht was voor zijn tanden.

'Ik haat de tandarts,' zei hij vriendelijk. 'Jij niet?'

'Ja,' bevestigde Sam, 'vreselijk. Wij hebben een afschuwelijke tandarts. Ik moet fluor van hem slikken en hij geeft me injecties.'

'Dan moet je niet meer gaan, Sam. Het leven is veel te kort om dingen te doen waar je geen zin in hebt.' Sam knikte instemmend. Ik liet langzaam de krant zakken en staarde hen aan.

'Het leven is veel te lang om zonder tanden verder te gaan.' Peters opmerking stond me helemaal niet aan, evenmin als de bewonderende blik in Charlottes ogen toen ze hem vroeg waar hij het panterpak vandaan had. 'Het is een Versace, Charlie. Ik draag alleen kleren van Versace. Vind je het mooi?'

'Mooier dan het leven zelf,' zei ik in haar plaats, en toen ging gelukkig de huistelefoon. Het was de portier om te zeggen dat er iemand was om de kinderen te halen. 'Tijd om naar school te gaan!' Ik werkte iedereen de deur uit en draaide me toen naar hem om. 'Waar ben je nou eigenlijk mee bezig? Wil je hier een revolutie teweegbrengen? Het zijn kinderen. Zij weten niet dat je maar een grapje maakt... en Peter... die kleren...5 Ik wist niet hoe ik het moest zeggen, maar het zou niet gemakkelijk worden Charlotte enigszins in toom te houden als hij dit soort excentrieke dingen bleef dragen.

'Het is schitterend, vind je niet?' Hij grijnsde. Ik ging met een hulpeloze kreun zitten en keek toen weer naar hem op. Maar hij zag er zo lief en kwetsbaar uit; hij scheen werkelijk gekwetst bij de gedachte dat ik het niet mooi vond.

'Ja, het is schitterend.' Wat kon het me ook schelen? Hij was fantastisch, ik hield van hem, hij was geweldig in bed en de kinderen waren naar school. Wat kon het voor kwaad als ik het spelletje met hem meespeelde? Al was het maar voor een paar dagen. Hij kon het niet eeuwig volhouden. Dat kon niemand. Vroeg of laat zou hij er genoeg van krijgen om me te plagen en dan zou hij zijn kaki broeken en Gucci-schoenen weer voor de dag halen. Maar ik dacht heimelijk met weemoed terug aan de dagen dat Charlotte hem een eikel noemde omdat hij zo conservatief was. Het strakke panterpak was beslist allesbehalve conservatief.

Maar toen ik naar hem opkeek, grijnsde hij ondeugend en trok me uit mijn stoel. 'Kom op, Steph... laten we weer naar bed gaan.'

'Ik heb vandaag nog van alles te doen en ik heb de krant nog niet uit,' zei ik streng, alsof dat hem op andere gedachten zou kunnen brengen. Sinds Rogers vertrek had ik me voorgenomen iedere dag make-up te dragen en op de hoogte te blijven van het nieuws.

'Daar staat toch iedere dag dezelfde ellende in,' verzekerde hij mij onaangedaan. 'Mensen die elkaar vermoorden, mensen die doodgaan, mensen die een homerun en een touchdown maken, de koersen die als een jojo op- en neergaan. En wat dan nog? Wie kan het wat schelen?'

'Mij kan het schelen,' lachte ik. Hij zag er zo belachelijk uit in die outfit, vooral met die enorme gouden ketting om zijn nek. 'En jou ook, tenzij al die glitterstof je in de bol is geslagen. Je kunt niet plotseling de hele wereld aan je laars lappen, enkel omdat je een spelletje met mij aan het spelen bent. Die kleding is één ding, maar er zijn ook nog andere zaken.'

'Dat klopt,' zei hij, en zonder aandacht te schenken aan mijn woorden nam hij me als een barbiepop in zijn armen en droeg me naar mijn slaapkamer, waar ik al ijverig mijn bed had opgemaakt. Met zijn ene hand trok hij het bed open, waarbij zijn ringen schitterden in het zonlicht, en vlijde mij neer op mijn Pratesi-lakens. Zonder ook maar een ogenblik te aarzelen begon hij zich uit te kleden. Het panterpak was voorzien van een handige verborgen ritssluiting en in minder dan geen tijd had hij die losgemaakt en het pak over zijn knalroze schoenen getrokken. En toen stond hij daar in een satijnen G-string met pantermotief, het knalroze T-shirt en de bijpassende schoenen. 'Vertel me nu maar eens iets over de aandelenmarkt,' zei hij, terwijl hij de schoenen uittrok, de ketting afdeed en bij mij in mijn kingsize bed kwam liggen.

'Ik dacht dat we naar de Met gingen,' zei ik ademloos terwijl hij mij begon uit te kleden, maar toen hij me kuste was ik niet meer in staat weerstand te bieden. 'Vind je niet dat we...' mompelde ik wat zwakjes. Het was klaarlichte dag, ik was de moeder van twee kinderen. Hoe kon het dat ik lag te vrijen met een man in een satijnen G-string met pantermotief terwijl zij op school zaten? Maar toen de G-string uit ging, gevolgd door mijn spijkerbroek en mijn roze kanten ondergoed, verdwenen mijn bezwaren als sneeuw voor de zon.

Hij was buitengewoon gespierd en nog sensueler dan de vorige keer. Terwijl ik me door mijn hartstocht liet meevoeren en naar adem hapte, fluisterde hij iets in mijn oor.

Ik wil je iets laten zien,' zei hij schor, kennelijk net zo vervuld van verlangen als ik. Ik had op dat moment bang voor hem moeten zijn, ik had destijds in Parijs meteen al moeten merken dat er iets vreemds aan hem was, maar het was te laat om daar nu aan te denken. Hij klemde me dicht tegen zich aan, mijn lichaam een met het zijne. Langzaam liet hij me om en om draaien. Toen opeens leek het alsof we de lucht in werden geschoten. Alle lucht werd uit mijn longen geperst en we maakten een draai in de lucht, onze lichamen nog steeds met elkaar versmolten. We maakten een soort pirouetje en landden kunstig, bijna elegant op de grond, met mij boven. Ik kon niet geloven dat hij het had gedaan, ik had geen idee hoe hij het voor elkaar had gekregen zonder zichzelf of mij te bezeren. Hij lachte en ik glimlachte terwijl hij het me uitlegde. 'Het heet een dubbele flip, Steph... het is mijn specialiteit... Vond je het lekker?'

'Ik vond het heerlijk.' Het kon me niet eens schelen dat ergens halverwege de manoeuvre zijn panterstring aan mijn linkeroor was blijven hangen.

'Ik heb eens een driedubbele gedaan... maar ik wou je geen pijn doen. Ik denk dat we maar beter rustig aan kunnen beginnen... dan kunnen we toe werken naar een driedubbele... en zelfs een viervoudige... Het voegt iets heel speciaals toe aan een mooi moment tussen twee mensen, vind je ook niet?'

'Dat vind ik ook.' Ik was nog steeds behoorlijk buiten adem en ik verbaasde me erover dat we elkaar niet hadden bezeerd. Maar hij mankeerde niets en legde me onverstoorbaar zachtjes terug op het bed en probeerde het nog eens. Vroeg in de middag wisten we inderdaad een driedubbele flip voor elkaar te krijgen. De tentoonstelling van oude meesters in de Met haalden we niet, maar dat kon me inmiddels al niets meer schelen. Ik leefde ergens in het nirvana, in een door hem gecreëerde wereld. Mijn lichaam was een instrument dat hij bespeelde als een Stradivarius, als iets heel teders en waardevols. Toen we ons na afloop samen in het bad lieten glijden, kon ik alleen nog maar mijn ogen sluiten en wegdromen. Ik voelde me zo heerlijk uitgeput, zo verzadigd en bemind, dat ik niet eens de telefoon hoorde gaan, en toen ik hem wel hoorde, kon het me niet schelen.

'Steph... lieveling...' fluisterde hij, terwijl ik langzaam terugkwam op aarde en hem aankeek. 'Je moet de telefoon opnemen. Het zouden de kinderen kunnen zijn.'

'Welke kinderen?'

'Jouw kinderen.'

Op dat moment had ik hem niet kunnen zeggen hoe ze heetten, maar ik begreep dat ik de telefoon moest opnemen. Hij had me echter zo betoverd dat ik alleen nog maar aan hem kon denken. Aan hem, met zijn driedubbele flip.

'Hallo.' Zijn vertrouwde stem klonk opgewekt en energiek door de telefoon. Ik huiverde even bij het horen ervan. Peter zat pal tegenover me in het bad, en ik vroeg me af hoe hij dit deed. Als hij zijn stem op een bandje had opgenomen, was het wel erg goed getimed. Hij speelde het telefoonspelletje weer met me, maar dit keer zou ik hem te slim af zijn. Ik had die ochtend bedacht dat hij het voor elkaar kreeg door zo'n oppervlakkig gesprek met me te voeren dat mijn antwoorden volkomen voorspelbaar waren. Zo zou ik nooit in de gaten krijgen dat ik luisterde naar een bandopname en dat ik niet werkelijk iemand aan de lijn had.

'Hallo, Peter.' Ik speelde het spelletje mee met een knipoog en een brede grijns op mijn gezicht.

'Hoe is het met je, Steph?'

'Erg sexy,' antwoordde ik, in plaats van 'goed'.

'Wat bedoel je?' vroeg hij. Weer zo'n standaard antwoord dat paste bij alles wat ik zou kunnen zeggen. 'Ik lig hier lekker in het bad. We hebben de hele middag gevrijd.' Het was even stil en ik glimlachte. Hij had kennelijk wat extra ruimte op de band overgelaten, heel slim.

'Hij is bionisch, Steph. Hij is niet echt. Hij is helemaal door mensen gemaakt, van top tot teen kunstmatig tot stand gekomen en hij meent geen woord van wat hij zegt. Alles wat hij doet is zuiver mechanisch.' Naar mijn ervaring was dat kenmerkend voor zijn soort. Niets ongewoons aan, noch aan de andere dingen die Peter tegen me zei.

'We hebben net een driedubbele flip gedaan.' Geef daar maar eens een standaard antwoord op. Het gesprek nam een heel andere draai dan Peter had kunnen bedenken toen hij het bandje maakte.

'Dat had hij niet mogen doen, Steph. Hij zou je alleen gezelschap houden tot ik terugkwam. Daar hebben we hem niet op geprogrammeerd. Zo te horen loopt het daar aardig uit de hand.' Hij klonk bezorgd en ik grinnikte. Nu was hij eens aan de beurt en kon ik lachen. 'Ik kan wel zeggen dat het hier al behoorlijk uit de hand is gelopen.'

'Je maakt me jaloers, Steph. Je klinkt alsof je denkt dat hij echt is.' Hij leek er niet blij mee te zijn. Hij klonk zelfs bijna verdrietig, en dat bracht me van mijn stuk. Terwijl ik onder water een paar bijzonder indrukwekkende onderdelen van hem streelde met mijn voet, knikte ik met een ondeugende grijns. Ik denk ook dat hij echt is.'

'Nou, dat is hij niet. We hebben dat belachelijke stuntje bij hem ingeprogrammeerd, gewoon voor de gein, maar ik heb hem gezegd dat hij het niet mag uitproberen. Hij zou iemand pijn kunnen doen. Bovendien had ik nooit verwacht dat hij dat met jou zou doen.' Dit was niet het standaardantwoord dat ik had verwacht en terwijl ik luisterde naar wat Peter aan de andere kant van de lijn zei, fronste ik mijn wenkbrauwen.

'Wat zei je daar nou net?' vroeg ik. Plotseling voelde ik me zenuwachtig. Ik staarde naar Paul die tegenover me in het bad zat en onschuldig zijn ogen sloot alsof hij langzaam wegdoezelde. Misschien was hij een buikspreker, of anders was hij misschien psychotisch. In ieder geval was hij een psychopaat. Maar hoe kon dit allemaal? Het leek er niet op dat ik met een bandopname zat te praten, daarvoor klonk het veel te echt en veel te bezorgd.

'Ik zei dat hij dat niet met jou had mogen doen. Ik dacht dat hij jou en de kinderen gewoon een poosje gezelschap zou houden en jullie wat vertier zou geven. Bovendien heb ik hem gezegd dat hij deze reis geen dubbele of driedubbele flip mocht uitproberen, noch met jou, noch met wie dan ook. De verrekte idioot had het er in de try-outs zelfs over dat hij een viervoudige flip wou proberen. Steph, als hij ook maar even de indruk wekt dat hij dat wil doen, maak dan snel dat je uit bed komt, anders bezeert hij je. Maar ik ben er niet blij mee dat hij volledig operatief is. Het was de bedoeling dat hij bij jou slechts gedeeltelijk operatief zou zijn.'

Er was niets 'gedeeltelijk' geweest aan wat wij gedaan hadden en ik voelde me opeens verschrikkelijk schuldig. De stem door de telefoon klonk werkelijk als Peter en niet als een bandopname.

'Peter, ben jij dat?' En toen, als in een reflex, porde ik Paul zenuwachtig met mijn voet. Hij werd met een schok wakker en begon op hetzelfde moment tegen me te praten. Dit was geen trucje. Tenzij hij mij paddo's had gevoerd en ik de hele middag had liggen hallucineren. 'Natuurlijk ben ik het,' zei hij ietwat geprikkeld. 'Luister eens, Steph, ik ben blij dat jij gelukkig bent. Het was mijn bedoeling dat je plezier met hem zou hebben. Maar niet zoveel plezier als ik nu vermoed. Hij is niet echt. Beschouw hem als een groot stuk speelgoed, als een pratende opblaaspop die je bezighoudt zolang ik de stad uit ben.' Hij probeerde het op een redelijke, eerlijke manier op te lossen. Uiteindelijk had hij Paul op me losgelaten.

'Peter…' Ik begon me weer misselijk te voelen en mijn hoofd tolde. 'Ik begrijp dit niet. Ik weet niet wat er gebeurd is... Ik dacht dat het een grapje was... dat hij jou was.'

'Dat is hij ook. Ze hebben mij gekloond. Eigenlijk is hij een soort hybride, een kloon die met behulp van bionica tot stand is gekomen. Het is iets heel nieuws dat ik met jou wilde delen. Hij is bijna perfect, op een paar kleine gekke dingetjes na. Luister, maak gewoon lol met hem. Neem hem mee naar feestjes. Laat hem spelen met de kinderen.' Maakte hij een grapje? Wat dit mogelijk? Hoe kon hij me dit aandoen? Was hij krankzinnig? Of erger nog, was ik het? Als ik het nu nog niet was, wist ik dat ik het gauw zou worden. Was Paul een kloon, 'tot stand gebracht met behulp van bionica'? Misschien was dit alles een droom, het gevolg van een ernstige hersenbeschadiging, opgelopen bij de dubbele flip. Ik begon te denken dat dat de verklaring was.

'En ik dan? Hoe heb je me dit kunnen aandoen? Ik hou niet van hem, ik hou van jou.'

'Ik hou ook van jou. En het is ook niet de bedoeling dat je van hem houdt. Het is de bedoeling dat hij je gezelschap houdt tot ik terugkom. Maar niet op de manier waarop dat nu blijkbaar gebeurt. Waar laat je hem nu verder slapen?'

Uit wat ik hem had verteld was wel duidelijk geworden waar hij tot nog toe had geslapen.

'In de logeerkamer. Daar heeft hij ook gisteravond geslapen, na...' Ik kon de zin niet afmaken. Uiteindelijk had ik onze seksuele uitspattingen al beschreven toen ik nog dacht dat de stem door de telefoon niet echt was. Ik was op een slinkse manier in een obscene situatie gelokt en het enige dat ik nu wilde, was voorgoed in het niets oplossen.

'Goed. Laat hem in de logeerkamer slapen. En laat je niet in met die vervloekte dubbele flip.' Och jee, nu was hij jaloers. Maar wat had hij dan verwacht met een lichaam als dat van hem en Paul? Moeder Theresa had er nog geen weerstand aan kunnen bieden. Terwijl ik luisterde naar Peter, stak Paul zijn hand naar me uit en raakte me aan, en ondanks mezelf verlangde ik ernaar de viervoudige flip met hem uit te proberen. 'Ik kom over twee weken naar huis.' Plotseling leek me dat iets te vroeg. Waar was ik in terechtgekomen, en wie waren deze mensen? Klonen... bionica... volledig operatief... dubbele flips? Ik zat gevangen in een hightech nachtmerrie.

'Ik wacht op je, lieveling,' zei ik zwakjes. En wat dan? Zou Paul verdwijnen? 'Hoe is het met je werk?' Het was het enige dat ik kon bedenken, afgezien van de vraag hoe het weer was in Californië.

'Prima. Waar is hij nu trouwens?' Hij klonk nog steeds wat bezorgd, maar dat was zijn eigen stomme schuld. Een kloon nota bene.

'Hij is hier,' zei ik vaag, terwijl Paul mijn rug en borst op een erotische manier insmeerde met badschuim. 'Waar zijn de kinderen?'

'Op school. Ze komen zo thuis.' Helaas. Er was nauwelijks tijd om de driedubbele flip nog eens te proberen. Het kon me niet schelen wat Peter zei. Ik kon Paul nu niet opgeven, ook al was hij dan bionisch.

'Ik bel je later terug,' beloofde hij. 'Ik hou van je, Steph.'

'Ik hou ook van jou,' en dat meende ik echt. De kloon was hartstikke leuk, maar ik had hem alleen maar bij me toegelaten omdat ik dacht dat hij Peter was... daar was ik volkomen van overtuigd geweest. En nu moest ik onder ogen zien wat ik voelde en wat ik met hem had gedaan, of hij nu bionisch was of niet. Peter zei dat hij een stuk speelgoed was... maar wat voor een! Zulk speelgoed had ik nog nooit van mijn leven gehad. 'Hoe ging het met hem?' vroeg Paul toen ik had opgehangen. Hij lag in de badkuip naar me te kijken en ik staarde verward terug.

'Goed,'' zei ik vaag, terwijl ik dacht aan alles wat hij had gezegd. Ik had geen idee hoe ik in het reine moest komen met mezelf en met de situatie waar ik in was beland. 'Je moet de groeten van hem hebben.' Dat was eigenlijk niet waar, maar wat kon ik anders zeggen? Ik zat flink in de nesten, dat wist ik wel.

'Hij heeft een hekel aan de dubbele flip. Ik denk dat hij gewoon niet kan hebben dat hij het zelf niet kan. Hij is altijd bang dat er een draadje losraakt of dat mijn stoppen doorslaan, vooral bij de driedubbele flip.'

'Ik denk eerder dat mijn stoppen zijn doorgeslagen,' glimlachte ik. Ik kon me nog steeds nauwelijks voorstellen dat het allemaal waar was. Maar ik kon er mijn ogen niet voor sluiten. Ik wist dat het waar was, het gesprek met Peter had me ervan overtuigd, en vooral het feit dat hij jaloers was. 'Hij zei dat het niet de bedoeling was dat je volledig operatief zou zijn,' zei ik op ietwat bestraffende toon, alsof ik Sam een standje gaf over zijn huiswerk, of mopperde op de hond.

'Dat was ik vergeten,' zei Paul met een brede glimlach. 'Champagne heeft die uitwerking op mij.' En we wisten ook wat de uitwerking op mij was geweest. Hij scheen geen enkele last te hebben van wroeging. 'We moeten ons maar gauw aankleden, voor de kinderen uit school komen,' zei hij op verantwoordelijke toon, alsof hij daarmee iets kon goedmaken van de zonden die we hadden begaan. 'Het zijn erg leuke kinderen.'

'Peter mag ze ook graag,' zei ik flauwtjes, terwijl ik hem weer aanstaarde. De gelijkenis was zo volmaakt, de imitatie was zo uitmuntend dat niemand had kunnen vermoeden dat hij niet echt was. 'Hoe is het?' vroeg ik. Ik moest de vraag wel stellen. Maar net als Peter was hij intelligent en snel.

'Om een kloon te zijn? Ik vind het leuk. Het geeft me veel vrijheid. Hij laat me meestal doen wat ik wil. Ik heb veel vrije tijd als hij in de buurt is, en ik maak een boel plezier als hij weg is.' Om het maar niet te hebben over zijn seksuele uitspattingen op ieder moment dat hij wilde.

'Heb je... eh... dit wel eens eerder voor hem gedaan?' Ik vroeg me af met hoeveel van Peters vriendinnen hij naar bed was geweest, hoeveel van dit soort middagen hij had meegemaakt dat hij 'volledig' in plaats van 'gedeeltelijk operationeel' was geweest.

'Nee,' zei hij, terwijl hij me gekwetst aankeek. 'Dit is de eerste keer dat ik bij een vrouw op bezoek ben. Maar ze hebben de laatste tijd veel verbeteringen en veranderingen aangebracht in mijn bedrading. Hij heeft me tot nog toe alleen maar gebruikt in de zaak en bij een paar vrienden. Net als jij dachten ze dat het allemaal een grap was. Op de zaak zijn ze gek op me, maar hij wordt zenuwachtig als ik erheen ga. Ik heb vorig jaar een paar ruwe deals voor hem gesloten. Maar hij heeft nog nooit eerder zoiets belangrijks als dit aan mij toevertrouwd.'

Toen hij dit zei, stonden er tranen in zijn ogen, en ook in de mijne. Hoe had mij dit kunnen gebeuren? Het was zo'n normale, onschuldige romance geweest, tot Paul mijn voordeur was binnengewandeld. Ik wist niet wat ik moest doen. Paul was me in een paar uur tijd beangstigend dierbaar geworden, maar Peter was degene van wie ik hield. Daar was ik nog steeds zeker van.

'Dit is de eerste keer van mijn leven dat mij zoiets overkomt, Paul.' Dat was niets te veel gezegd. 'Ik weet niet wat ik ervan moet denken, of wat ik moet doen.' Ik kon me niet meer inhouden. Ik begon te huilen en hij hield me in zijn armen en streelde zachtjes mijn haar. Hij had zoiets vertederends, ook al was hij bionisch. 'Het geeft niet, Steph... voor mij is het ook nieuw. We komen er samen wel uit... het komt allemaal wel goed, ik beloof het je... Hij is veel op reis.' Bij deze woorden begon ik hardop te snikken. Wat moest ik doen? Het was alsof ik een relatie had met twee mannen, een die ik kende en van wie ik hield (dat dacht ik tenminste), en een die volkomen maf was en ongelofelijk sexy... Maar dat was Peter ook. Het was een wrede grap die ze met me hadden uitgehaald; Roger was er niets bij. Al dat hightech-gedoe was me te veel, ik kon me er zelfs geen voorstelling van maken. Hoe was het mogelijk? Ik was verliefd geworden op een verknipt genie en ik deelde mijn bed met een bionische kloon. Wie zou me geloven als ik het iemand zou vertellen? Het was net als met die mensen die beweren dat ze zijn gekidnapt door een ufo. Als ik naar Paul keek, kreeg ik alsnog eerbied voor hen.

'Ik hou van je, Steph', zei Paul zachtjes, terwijl ik in zijn armen doorging met huilen, overweldigd door de situatie waarin ik terecht was gekomen, 'dat denk ik tenminste. Mijn bedrading doet er pijn van. Misschien is dat liefde.'

'Waar?' Plotseling werd ik gegrepen door wat hij had gezegd en wilde ik meer van hem weten.

'Hier.' Hij wees een plek aan achter in zijn nek. 'Daar zit de meeste bedrading.'

'Misschien heb je pijn van de driedubbele flip.'

'Dat denk ik niet. Ik ben er behoorlijk goed in. Ik denk echt dat dit liefde is.'

'Ja, ik ook.'

'Kom, kleed je aan,' zei hij met een ondeugende blik in zijn ogen. 'Waarom gaan we niet uit eten met de kinderen?'

Ik moest wel naar hem glimlachen. Hij was zo lief, en hij was duidelijk dol op de kinderen. Soms leek hij zelf bijna een kind, behalve dat zij zich gelukkig niet zo kleedden als hij.

Ik trok mijn spijkerbroek, een zwarte trui en een nieuw paar zwarte suède instappers aan. Tien minuten voor de kinderen van school kwamen, kwam Paul zijn kamer uit stappen. Ik kon wel zien dat hij veel werk had gemaakt van zijn kleding en het resultaat was oogverblindend. Het was een compleet nieuwe 'look'. Een zwarte lakleren rijbroek met een bijpassend rood lakleren jack, een bijpassende cowboyhoed, een zilverlamé overhemd en zilverkleurige laarzen van krokodillenleer.

'Te chic om mee uit eten te gaan?' vroeg hij bezorgd. Kennelijk hechtte hij er veel belang aan hoe hij eruitzag.

'Misschien wel een beetje als we alleen ergens een hamburger of een pizza gaan eten.' Ik wilde hem niet zeggen dat hij eruitzag als een brandweerwagen, maar toen zag ik aan zijn ogen dat hij een inval kreeg.

'Waarom nemen we de kinderen niet mee naar '21'? Ze kennen hem daar. We krijgen er vast prima bediening en Sam zal de modelvliegtuigjes bij de bar prachtig vinden.' Hoeveel ik ook van hem hield en hoezeer ik ook onder de indruk was van de dubbele en driedubbele flip, ik kon me niet voorstellen dat ik met hem in deze uitmonstering bij '21' naar binnen zou gaan. Maar ik wist dat als ik er iets over zou zeggen, hij diep gekwetst zou zijn.

'Laat ik anders zelf iets koken,' stelde ik bereidwillig voor.

'Steph,' zei hij en hij keek me liefdevol aan, 'ik wil je mee uit nemen om het te vieren.' Om wat te vieren? Dat ik het bed deelde met twee verschillende mannen die toch hetzelfde waren... waren ze dat trouwens wel? Er was iets aan hem dat mij diep raakte, ook al zat ik nog zo met de situatie in mijn maag. Hij kon er niets aan doen, het was Peters schuld. Maar ik was op geen van beiden boos. In sommige opzichten was ik het slachtoffer van Peters geniale verstand en van het krankzinnige experiment dat hij op touw had gezet. Maar ik voelde aan dat er geen kwaad achter stak. Die arme Peter was zelfs van zijn stuk geweest toen bleek dat Paul onverwachts volledig operatief was en ik met hem naar bed ging. Het was voor ons allemaal anders gelopen dan we hadden verwacht.

'Het is echt beter als we de kinderen doordeweeks niet mee uit nemen,' zei ik voorzichtig tegen Paul, in de hoop daarmee zijn plan naar '21' te gaan te ontmoedigen.

'Nu klink je net als hij.' Even keek hij geërgerd, maar toen kwamen algauw de kinderen binnen. Sam hapte naar adem toen hij het zilverlamé shirt zag en Charlotte was zichtbaar onder de indruk van de zwarte lakleren rijbroek en de zilverkleurige laarzen.

En toen vertelde Paul hun dat hij hen mee uit eten wilde nemen naar '21'. De kinderen waren opgetogen en hun reactie deed mijn mond openvallen. Charlotte had hem altijd een eikel gevonden omdat hij, toen ze hem leerde kennen, zwartleren Gucci-schoenen droeg. Nu hij er in zijn zwarte en rode lakleer uitzag als een stuk neonreclame, vond ze hem cool. En dat werd nog erger toen ze al zijn ringen mocht passen. Als ik daarentegen een rok droeg die maar een centimeter te kort was, of godbetert 's winters een bontmuts opzette omdat anders mijn oren eraf vroren, vond ze dat zo gênant dat ze niet eens met me over straat durfde. Hoe moet je de verdorven geest van een dertienjarige doorgronden of maar bij benadering weten wat in haar ogen acceptabel is? Paul was het kennelijk helemaal en ik niet. Hij hoorde bij hen. Ik niet.

Ondanks al mijn tegenwerpingen overtuigde Paul de kinderen ervan dat het een goed idee was om uit te gaan, en om halfacht reden we in een limousine richting '21', terwijl de kinderen zichzelf op de achterbank cola inschonken. Hij had nog steeds zijn lakleren rijkostuum aan en had een bontjas bij zich voor het geval het koud zou worden. Ik droeg een zwart jurkje met een parelsnoer. Hij probeerde me over te halen iets minder klassieks aan te trekken en dook zelfs mijn kast in om zelf iets voor me uit te zoeken, maar hij was teleurgesteld door wat hij daar aantrof. Hij stelde voor dat ik alles de deur uit zou doen en opnieuw zou beginnen. Op kosten van Peters American-Expresskaart.

'Volgende week moeten we kleren voor je kopen. Steph, ik hou van je, meid, maar je kleren zijn echt een beetje saai.' Ik zag al voor me hoe mijn complete garderobe, net als mijn flanellen nachtponnen destijds, in de vuilnisbak of in ieder geval bij het Leger des Heils zou belanden. Als Peter terugkwam uit Californië zou hij mij misschien net als Paul aantreffen in een strak panterpak. Dat gaf me onderweg naar het restaurant iets om over na te denken. De limo die hij had gehuurd was wit en superlang en, wat ik nog nooit eerder had gezien, hij had een warmwaterbad op de plaats van de kofferbak. Sam zei: 'Wauw!' toen hij dat in de gaten kreeg. Toen ik fluisterde dat het misschien een beetje veel van het goede was, stelde Paul me gerust en zei dat de kosten voor 'zijn' rekening kwamen. Ik was ervan overtuigd dat Peter daar erg blij mee zou zijn. Maar als het niet was voor de driedubbele flip, was dit toch waarvoor hij hem naar ons toe had gestuurd. Zijn opdracht was ons een prettige tijd te bezorgen, en daar slaagde hij tot nog toe goed in.

De bediening bij '21' was zoals gewoonlijk uitstekend en het eten was voortreffelijk. Toen Sam enthousiaste kreten slaakte over de vliegtuigjes boven de bar, aarzelde Paul geen seconde en haalde er drie voor hem af. Tegen de hoofdkelner, die direct kwam toesnellen, zei hij dat hij ze op de rekening mocht zetten. Voor Charlotte kocht hij bij het weggaan een leuke draagtas en voor mij een badjas met '21' erop geborduurd. We hadden het allemaal enorm naar onze zin. Verscheidene mensen stopten bij onze tafel om even een praatje te maken en Paul was aanbiddelijk tegen hen. Met twee mannen maakte hij nog voor diezelfde week een lunchafspraak. Ze spraken af elkaar te ontmoeten bij de University Club, waar Peter lid van was. Ik was ervan overtuigd dat het panterpak, maar eventueel ook het lakleren rijkostuum, daar veel opzien zou baren.

Iedereen was in een opperbeste stemming toen we thuiskwamen en ik was net van plan Sam naar bed te brengen toen Peter opbelde. Gelukkig kon ik net voor Charlotte de telefoon opnemen, anders zou zij hopeloos in de war zijn geraakt. Ik had er al geen last meer van. Ik begon eraan te wennen en hoewel ik Peter miste, waren we allemaal stapelgek op Paul. En ik wist wat er nog ging komen. Weer een nacht vol hartstocht in zijn armen en met een beetje geluk nog een driedubbele flip, hoewel ik wel zo verstandig was daar Peter niets over te vertellen. Hij had me in deze situatie gebracht en ik moest zien ermee om te gaan.

'Dag, lieveling, waar ben je geweest?' vroeg hij opgewekt.

'We zijn net terug van “21”,' zei ik. 'We hebben het geweldig naar onze zin gehad.'

'Jullie met z'n drieën?' vroeg hij voorzichtig.

'Nee, met z'n vieren. We zijn erheen geweest met Paul. Hij wilde ons mee uit nemen, en hij heeft de kinderen enorm verwend. Hij heeft Sam drie van de vliegtuigjes boven de bar gegeven en voor Charlotte en mij heeft hij alles gekocht wat los en vast zat.'

'En alles op mijn kosten?' De stem uit Californië klonk wat zwakjes.

'Hij zei dat jij hem dat gezegd had. Was dat goed zo? De limo ook.'

'Limo? Welke limo?' Peter klonk verward.

'Er zat een warm bad achterin. Sam vond het “gaaf”.'

'Ik begrijp het.' Het was even stil terwijl Peter alles verwerkte. Ik begon inmiddels alle voordelen te zien van wat de kloon ons allemaal, zelfs de kinderen, te bieden had. Geestelijk vereiste het een enorme aanpassing, maar als je er eenmaal aan gewend was, was het een prima regeling. En ik deed mijn best me aan te passen, om Peter een plezier te doen. Het hebben van een kloon had voor iedereen een hoop voordelen, vooral voor mij. Ik had iemand om samen dingen mee te doen, om de kinderen mee uit te nemen, om mee te praten, om mijn schouders te masseren... en dan was er natuurlijk nog de driedubbele flip. In sommige opzichten voelde ik me een echte geluksvogel. Ik hoefde het leven niet meer in mijn eentje het hoofd te bieden. In Peters afwezigheid bood hij me gezelschap, ook al was het op een wat vreemde manier. Maar sinds ik Peter had verteld over mijn seksuele uitspattingen met Paul, scheen hij zijn twijfels te hebben over het project.

'Weet je, Steph, ik weet niet of het verstandig is zo in het openbaar met hem uit te gaan. Misschien eens een rustig dinertje hier of daar, in een klein Frans restaurantje aan de West Side, of een avondje met vrienden. Maar '21' gaat, vrees ik, wat te ver. Hij is een beetje een vreemde figuur, vind je niet? Of had hij een pak van mij aangetrokken?'

'Misschien wel,' glimlachte ik. 'Als jij een zwarte lakleren broek hebt met een bijpassend rood lakleren jack en een zilverlamé overhemd.'

'Niets zeggen, ik wil raden. Was het een Versace?'

'Ik geloof het wel. Hij was een perfecte gastheer. Hij heeft met vrienden van je voor deze week een paar lunchafspraken gemaakt bij de University Club. Ze kwamen ons even gedag zeggen in het restaurant en het leek hem aardig hen namens jou uit te nodigen voor een lunch.'

'O, in godsnaam, Steph. Zeg tegen hem dat hij dat meteen moet afzeggen, en dat hij uit mijn clubs moet wegblijven. Ik heb hem gestuurd voor jou, niet om de hele stad onveilig te maken. Als hij niet uitkijkt, stuur ik hem terug om zijn bedrading te laten vervangen.' Peter klonk wat geprikkeld en veel zenuwachtiger dan ik gewend was, maar dat was begrijpelijk. Het was voor ons allemaal een zware dag geweest, vol ongewone ontdekkingen en onverwachte onthullingen.

'Hoe gaat het daar?' vroeg ik opgewekt, in de hoop hem wat te kalmeren. Op dat moment kwam Paul de keuken binnen, waar ik stond te bellen, en trok een nieuwe fles champagne open. Hij had al twee flessen leeggedronken bij '21', maar hij beweerde dat zijn bedrading zo goed was dat hij er geen last van had, ook al had hij toegegeven dat de champagne zijn herinneringen aan de vorige avond had aangetast. Volgens hem kon hij de hele nacht drinken zonder er iets van te merken. Hij scheen zelfs de voorkeur te geven aan alcohol boven eten. Duidelijk een storing in zijn systeem.

'Het gaat prima,' zei Peter. 'Ik kan haast niet wachten om naar huis te gaan. Ik mis je.' En hij klonk alsof hij het meende. Hij klonk zelfs eenzaam.

'Ik mis jou ook,' verzekerde ik hem, terwijl ik een slok nam van Pauls champagne. 'Ik verlang er zo naar dat je weer thuiskomt.' Zodra ik de woorden had uitgesproken had ik er spijt van, want Paul keek erg gekwetst. Met een verontschuldigende blik wierp ik hem een kushand toe. Maar toen ik dat deed, liep hij direct de kamer uit. Ik vermoedde dat hij jaloers was, maar ik kon er weinig aan doen.

'Ik blijf niet lang meer weg,' beloofde Peter. 'Zorg wel dat Paul zich behoorlijk gedraagt. Als ik thuiskom, wil ik wel een leven hebben om naar terug te keren... en jou.'

'Dat is er ook,' beloofde ik. Tenslotte was hij er de oorzaak van dat dit allemaal was gebeurd. En hij was degene van wie ik hield. Daarvan was ik overtuigd. 'Morgenavond bel ik je weer op.' Hij klonk al wat minder gespannen.

Toen ik ophing, miste ik hem meer dan ooit, maar Paul beschuldigde mij ervan dat ik sentimenteel deed en bracht me in herinnering dat dat de reden was waarom hij hier was.

'Om je op te vrolijken, Steph,' zei hij liefdevol, terwijl ik hem volgde naar mijn slaapkamer. De kinderen waren naar bed en nu waren wij aan de beurt. Paul zette sensuele sambamuziek op en stak aan weerskanten van mijn bed een kaars aan. 'Zet hem uit je hoofd.'

'Dat kan ik niet,' legde ik uit. 'Je kan iemand van wie je houdt niet zomaar uit je hoofd zetten, dat werkt niet zo.' Maar dat was iets waar hij weinig of niets van af wist. Hij had elektronische verbindingen in plaats van een hart, en door de mens vervaardigde mechanismen en computerchips waar zijn hersenen zouden moeten zitten. Zoals Peter me op het hart had gedrukt: hij was helemaal door mensen bedacht en gemaakt. Hij was een knap staaltje techniek, net als de dubbele flip, die hij tot diep in de nacht keer op keer uitvoerde. Peter leek even ver weg en on wezenlijk alsof hij op een andere planeet woonde. Ik wilde hem in mijn gedachten houden, in zijn bestaan blijven geloven, weten dat hij terug zou komen en onthouden hoeveel ik van hem hield. Maar terwijl Paul die nacht steeds opnieuw de liefde met me bedreef, merkte ik dat de herinnering aan

Peter in zijn kaki broeken en Oxford-overhemden veel sneller vervaagde dan ik voor mogelijk had gehouden en dat alleen de kloon op dat moment echt leek te bestaan.

- 6 -

De eerste twee weken die ik samen met Paul kloon doorbracht, waren de wonderlijkste weken van mijn leven. Het is bijna onmogelijk uit te leggen. Nog nooit had ik met een man zoveel plezier gehad en zoveel gelachen en nog nooit was ik zo gelukkig geweest, zelfs niet met Peter. Ik had hem regelmatig aan de telefoon als hij me vanuit Californië opbelde, maar hij leek steeds verder weg. Iedere keer als hij vroeg wat we aan het doen waren en ik hem dat vertelde, klonk hij geïrriteerd. Het was inmiddels nauwelijks meer denkbaar dat het zijn idee was geweest om de kloon naar me toe te sturen. Hij ergerde zich voortdurend aan hem, hoewel ik hem nooit meer iets had verteld over onze seksuele escapades. Ik denk echter dat hij Paul te goed kende en wel vermoedde wat we deden, ook al vroeg hij er niet meer rechtstreeks naar.

Paul nam me bijna iedere avond mee uit eten, bij '21', Côte Basque, La Grenouille en Lutèce. Toen hij eindelijk de viervoudige flip onder de knie had, kocht hij een prachtige armband voor me met smaragden en diamanten. Hij kocht hem bij Harry Winston met een bijpassende ring, en twee dagen later kocht hij bij Bulgari nog een ketting met smaragd en, 'gewoon omdat hij van me hield'.

'Hoe weet je dat nou?' plaagde ik hem, terwijl hij me de ketting omdeed. 'Dat je van me houdt, bedoel ik.'

'Dat weet ik omdat mijn nek pijn doet.' Dat was voor hem een duidelijk bewijs. De andere dingen die hij voelde, waren ofwel te wijten aan overbelasting van zijn bedrading, ofwel aan problemen in zijn mechanisme, die hij beloofde te laten verhelpen zodra hij terugging naar de werkplaats, als Peter terug was. Maar aan dat moment wilden we geen van beiden denken. We haalden uit iedere dag alles wat erin zat en probeerden onszelf ervan te overtuigen dat het eeuwig zo zou doorgaan. We praatten nooit over Peter.

Als we niet de hele dag in bed doorbrachten, lunchte Paul vaak bij Peters club en deed ik boodschappen en werkte mijn afspraken af. Het was niet eenvoudig een relatie met hem te onderhouden en tegelijkertijd te zorgen dat de rest van mijn leven niet in het honderd liep. Uit een soort verantwoordelijkheidsgevoel ging hij zo om de paar dagen naar Peters kantoor om te kijken of daar alles in orde was. Hij vond dat heerlijk. Ik vroeg hem maar niet waarom hij het deed, hoewel ik vermoedde dat het hem een belangrijk gevoel gaf. Mensen bogen voor hem als knipmessen en liepen hem in alles na, net zoals ze deden wanneer Peter er was. Het was een bedwelmende ervaring voor een eenvoudige kloon. Hij vond het fantastisch om vergaderingen af te lopen en zo links en rechts wat zakelijke beslissingen te nemen. Zoals hij zelf meermalen zei, was het een zware opgave, maar hij vond dat hij het aan Peter verplicht was af en toe zijn neus te laten zien. Tenslotte was dat de reden waarom Peter hem ooit had ontwikkeld, hoewel Paul me schaapachtig moest toegeven dat zijn zakelijke systemen nog niet compleet waren. Maar naar zijn zeggen voelde hij zich, als hij na een zware dag op kantoor thuiskwam, bijna een mens. Hij vond het heerlijk om bij mij te zijn, en ik om bij hem te zijn. Wonderlijk genoeg pasten de kinderen zich opmerkelijk goed aan zijn aanwezigheid aan. Plotseling bleken ze er geen enkele moeite mee te hebben dat hij in onze logeerkamer sliep. Charlotte, die het eerst zo belangrijk had gevonden of we 'het deden' of niet, scheen zich daar nu niet meer om te bekommeren en stelde er geen vragen over, misschien ook wel omdat ze het antwoord niet wilde horen. Ik hield vol dat we apart sliepen, hoewel ik niet zeker weet of zelfs Sam dat nog geloofde, maar ze maakten er geen van beiden een punt van. En ik dwong Paul iedere nacht na onze langdurige hartstochtelijke ontmoetingen naar de logeerkamer terug te gaan. Meestal was het al een uur of vier, vijf voor hij wegging en had ik nog maar een paar uur voor ik het ontbijt moest gaan klaarmaken. Ik kreeg niet veel slaap in de tijd dat hij er was, maar gezien wat ik ervoor in de plaats kreeg, had ik het er graag voor over.

Op een van zijn tochtjes naar wat we inmiddels 'zijn' kamer waren gaan noemen, liep Paul een keer om vijf uur 's morgens Sam tegen het lijf. Toen hij wegging, was het mij ontgaan dat hij niet zijn vertrouwde G-string aan had, maar ervoor had gekozen het korte stukje naar de logeerkamer naakt af te leggen. Als ik dat had gezien zou ik zeker bezwaar hebben gemaakt, vanwege het feit dat hij Charlotte onderweg tegen zou kunnen komen. Rond deze tijd was hij er echter vrijwel zeker van dat ze allebei sliepen. Bovendien dacht hij er niet altijd aan zijn lichaam te bedekken. Aangezien al zijn lichaamsdelen uitwisselbaar waren, en er blijkbaar ook regelmatig een werd vervangen, had hij veel minder het gevoel dat zijn lichaam privé was dan iemand anders. Als we gingen ontbijten moest ik hem er regelmatig aan herinneren iets aan te trekken, anders zou hij rustig zonder kleren de slaapkamer uit lopen. Zijn Versace-garderobe beschouwde hij blijkbaar meer als een kunstverzameling dan als een middel om behoorlijk gekleed te gaan.

Hoe dan ook, om vijf uur 's morgens kwam hij Sam tegen in de gang. Sam had blijkbaar naar gedroomd en was op weg naar mij toen hij Paul zag, die opgewekt naar de logeerkamer kuierde. Ik lag nog in een wazige toestand na te genieten toen er stemmen tot mij doordrongen. Door de kier van de deur zag ik mijn zoon opkijken naar Paul, die naakt en wel naar hem stond te glimlachen.

'Zin in een potje Monopoly?' bood Paul moedig aan, terwijl Sam hem stomverbaasd aanstaarde. Ze speelden vaak uren achter elkaar, tot Sams grote vreugde. Verder had iedereen er een hekel aan en Sam was zo blij dat hij iemand had gevonden die het met hem wilde spelen, dat hij het niet eens erg vond dat Paul altijd vals speelde. Sam won toch altijd van hem. Dit keer wees hij het aanbod echter lachend van de hand. 'Mamma zou hartstikke kwaad worden als we dat deden... ik moet morgen weer naar school.'

'O... wat doe je dan uit bed?'

'Er zat een nijlpaard onder mijn bed,' legde Sam gapend uit. 'Hij heeft me wakker gemaakt.'

'Ja. Dat heb ik soms ook. Je moet zout en een halve banaan onder je bed leggen. Ze hebben een hekel aan zout, en bananen, daar zijn ze als de dood voor.' Hij zei het met de volste overtuiging. Ik twijfelde of ik me ook in het gesprek zou mengen. Ik wilde echter niet dat

Sam zou weten dat ik op was, of het vermoeden zou krijgen dat we bij elkaar waren geweest.

'Echt waar?' Sam was duidelijk onder de indruk. Hij had die nijlpaarddroom al jaren. De kinderarts had me verteld dat hij er wel overheen zou groeien. 'Mamma zegt dat het gebeurt als ik te veel fris drink voor ik naar bed ga.'

'Dat denk ik niet...' zei Paul bedachtzaam en hij keek hem toen bezorgd aan. Even was ik bang dat hij hem een bourbon zou aanbieden. Tot nog toe had hij zoiets echter nog nooit gedaan, hoewel hij zelf genoeg dronk om de Titanic weer vlot te krijgen. 'Heb je honger?' vroeg hij. Sam dacht er even over na en knikte toen. Ik ook. Wat dacht je van een boterham met salami, augurk en pindakaas?' Het was een eigenaardige combinatie die ze samen hadden uitgedokterd en Sams ogen begonnen te glimmen bij het voorstel. Paul sloeg een arm om hem heen en wilde al naar de keuken lopen. 'Je kunt beter even iets aantrekken,' stelde Sam behulpzaam voor. 'Straks wordt mijn moeder wakker, en als ze komt kijken wat we aan het doen zijn, schrikt ze als ze je zo ziet. Ze vindt het niet leuk als mensen bloot door het huis lopen, zelfs niet mijn vader toen die hier nog woonde.'

'Oké,' zei Paul, verdween in zijn slaapkamer en kwam even later te voorschijn in een fuchsia-roze satijnen kamerjas met paarse kwastjes en gele pompoenen; voor dit ontwerp zou zelfs Versace zijn teruggeschrokken. Ik zag ze de gang uit lopen en verdwijnen in de richting van de keuken. Ik besloot me er verder niet mee te bemoeien en hen lekker aan hun boterham met salami over te laten.

Het was goed voor Sam dat hij een man had om mee te praten, ook al was hij dan bionisch. Ik was ervan overtuigd dat er niets verkeerds zou gebeuren en ging terug naar bed om nog even wat slaap in te halen voor ik Pauls favoriete ontbijt met wafels moest gaan maken. 's Morgens informeerde ik onschuldig naar de velletjes van de salami in de gootsteen en de open pot pindakaas op de aanrecht.

'Heeft er vannacht iemand honger gehad?' vroeg ik, terwijl ik een bord met bacon tussen Paul en Sam in zette. Zoals gewoonlijk was Charlotte nog steeds bezig zich aan te kleden.

'Ja, wij,' bekende Sam meteen. 'Het nijlpaard zat weer onder mijn bed, en Peter heeft een boterham voor me gemaakt. Hij zegt dat ik een banaan onder mijn bed moet leggen. Daar is het nijlpaard bang voor en dan komt hij niet meer terug.' Het was de eerste keer dat ik de indruk kreeg dat Sam zijn angst onder controle had.

'En zout... vergeet het zout niet,' bracht Paul hem in herinnering, 'zout, daar zijn ze pas echt bang voor.' Sam knikte bedachtzaam en lachte toen breed naar hem. Ik keek naar hen.

'Dank je wel, Peter,' zei hij zachtjes. Paul had niet gezegd dat hij zich niet moest aanstellen, maar had hem middelen aan de hand gedaan, hoe absurd ook, om zijn angst te lijf te gaan. En ik wist dat het prima zou kunnen werken als Sam hem geloofde, en daar zag het wel naar uit.

'Het werkt, let maar eens op,' verzekerde Paul hem en toen viel hij aan op zijn wafels. Hij legde uit waarom wafels beter zijn dan pannenkoeken, namelijk omdat de kleine vierkantjes vol vitamines zitten, ook al kan je die niet zien, en omdat bij een pannenkoek alle vitaminen eraf vallen als je hem omdraait. Ik ging hem bijna geloven en hoe moe ik ook was, ik genoot van Sams schaterlach.

Paul was fantastisch met de kinderen. Hij was zelf net een kind en hij had een eindeloos geduld met hen. Hij nam hen in het weekend mee uit, speelde onvermoeibaar met hen, nam hem mee naar de bioscoop en ging bowlen met Sam. Hij ging zelfs winkelen met Charlotte - een hachelijke onderneming die uitmondde in de aankoop van een lakleren minirok, die ik bezwoer te verbranden zodra hij wegging. Ze waren stapelgek op hem.

Maar aan het eind van de tweede week, toen hij wist dat het binnenkort allemaal voorbij zou zijn, werd hij erg somber en stil. Ik weet dat Paul dacht aan zijn vertrek. Hij dronk kisten vol Cristalle, Chateau d'Yquem en bourbon leeg. Hij kon er echter opmerkelijk goed tegen. Als gevolg van zijn fijn afgestemde binnenwerk kreeg hij nooit een kater en was hij immuun voor hoofdpijn. De enige keer dat duidelijk bleek dat hij te veel gedronken had, was toen hij op Third Avenue een ongelukje kreeg in Peters Jaguar. Hij raakte een taxi, raasde nog een eind door, waarbij hij ternauwernood een vrachtwagen miste die voor Bloomingdale geparkeerd stond, en raakte zes geparkeerde auto's en een verkeerslicht. Niemand raakte gewond, maar de voorkant van de auto zat helemaal in elkaar. De achterbak, waarin hij nog drie kistjes Chateau d'Yquem vervoerde, bleef ongedeerd. Hij vond het afschuwelijk dat dit gebeurd was en wilde niet dat ik het Peter zou vertellen als hij belde. Dat deed ik dan ook niet, uit loyaliteit tegenover hem. Hij beweerde dat de auto toch nodig opnieuw gespoten moest worden, de zilverkleur was veel te afgezaagd. Ondanks zijn voorkeur voor zilverlamé overhemden en ondergoed, vond hij het een lelijke kleur voor een auto. Hij liet de Jaguar dan ook in kanariegeel overspuiten. Hij bezwoer me dat Peter het ook veel mooier zou vinden als hij het zou zien. En hij was zo aardig de wielen rood te laten schilderen.

Het was een periode in mijn leven vol extatische ervaringen en opwindende gebeurtenissen waar ik eerder nog nooit van gedroomd had. Onze laatste nacht samen was hij zo somber bij de gedachte dat hij mij moest verlaten dat hij zelfs de dubbele flip niet wilde proberen. Hij zei dat zijn nek te veel pijn deed. Hij wilde alleen maar bij me in bed liggen en me tegen zich aan houden. Hij vertelde hoe eenzaam hij het zou krijgen nu hij naar de werkplaats terug moest. Hij zei dat alles anders zou worden voor hem, en daar moest ik hem wel gelijk in geven. Hoe erg ik Peter ook gemist had, ik kon me op dit moment geen leven zonder Paul voorstellen. We werden allebei overspoeld door diep verwarrende emoties. Ik vroeg me af of Peter nog wel zoveel voor me zou betekenen. In twee weken tijd had Paul al het mogelijke gedaan om mijn blikveld te verruimen. Hij had zelfs een goudlamé mini-jurkje voor me gekocht met uitsparingen voor mijn borsten. Hij wilde dat ik het zou dragen als we uit eten gingen bij Côte Basque, maar daar kwam het niet meer van. En hoewel ik het hem niet wilde toegeven, denk ik dat ik dat voor Peter wilde bewaren. Het was het enige dat ik bewaarde. De rest had ik ruimhartig gedeeld met hen allebei.

De laatste ochtend was een ware beproeving, omdat hij geen afscheid kon nemen van de kinderen. We begrepen allebei dat we hen onmogelijk konden vertellen dat ik een relatie had met twee mannen, of liever gezegd met een man en een kloon. Zij moesten denken dat het een en dezelfde persoon was die die avond thuis zou komen. Ik maakte voor de laatste keer wafels voor Paul, althans voorlopig, en in plaats van in de siroop dompelde hij ze in de bourbon. Hij was stapelgek op mijn wafels.

En toen kwam dan het beslissende moment. Ik hielp hem met inpakken - al het zilver- en goudlamé, de groengele velours broeken, de strakke pakken met zebra- en luipaardmotieven. Terwijl ik ze in mijn handen hield, kwamen er allerlei herinneringen in mij boven en als ik naar hem keek, werd ik bijna verscheurd door verdriet.

'Bij jou weggaan is het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan,' zei hij, terwijl de tranen over zijn wangen biggelden. Gedurende een schijnbaar oneindig ogenblik omhelsde ik hem zo innig dat de af druk van zijn diamanten vredesteken in mijn borst stond.

'Je komt weer terug,' fluisterde ik, terwijl ik vocht tegen mijn tranen. 'Hij gaat wel weer eens weg.'

'Ik hoop maar gauw,' zei hij bezorgd. 'Ik zal me zo eenzaam voelen in de werkplaats, zonder jou.' Hij zou dit keer naar een lab in New York gaan, maar toen ik hem vroeg of ik hem daar kon bezoeken, schudde hij zijn hoofd. 'Ze halen me iedere keer uit elkaar en vervangen mijn bedrading,' zei hij. 'Ik wil niet dat je me zo ziet. Ze reviseren mijn lichaam en halen mijn hoofd eraf.' Ik kon dit beeld nog steeds moeilijk verdragen. 'Zorg dat ze niets veranderen waar ik van hou,' zei ik met een glimlach en hij grijnsde alweer terug met ondeugende lichtjes in zijn ogen. Ik zal dat moment nooit vergeten. Hij had een fuchsia-roze satijnen broek aan
met daarboven een geel vinyl overhemd met glitters. 'Ze kunnen alles wat je wilt groter of kleiner maken,' zei hij. 'De mogelijkheden zijn eindeloos.'

'Verander niets, Paul. Je bent volmaakt zoals je bent,' verzekerde ik hem. Toen, zonder iets te zeggen, sloot hij de paarse koffers van krokodillenleer die ze bij Hermès voor hem hadden gemaakt en liep langzaam naar de deur van mijn appartement. Daar stopte hij en keek mij aan.

'Ik kom terug,' zei hij zegevierend en we glimlachten naar elkaar in de wetenschap, of in ieder geval in de hoop, dat dat zo was. Toen was hij weg en ik bleef alleen achter in het lege appartement. Ik dacht aan hem en aan de viervoudige flip. Het was moeilijk daar niet aan te denken.

Ik had precies twee uur om tot rust te komen, me aan te passen aan de nieuwe situatie en mijn gedachten en mijn hart te verplaatsen naar Peter. Hij had me gevraagd hem van het vliegveld af te halen en ik was er niet zeker van of ik dat wel aankon. Het was na Paul niet gemakkelijk terug te gaan naar Peter. De kloon had diepe indruk op me gemaakt. En ik wist nu niet meer zo zeker wat Peter voor mij betekende. Mijn twee weken met de kloon hadden letterlijk mijn leven veranderd, dat wist ik wel.

Ik nam een bad en dacht daarbij aan Paul en de tijd die we daar samen pratend hadden doorgebracht. Ik pakte er een foto bij om te zien hoe Peter er ook weer uitzag. Ze waren natuurlijk identiek, maar er was iets in Peters ogen en in zijn hart dat heel anders was en mij diep raakte. Ik moest mezelf eraan herinneren dat Paul alleen maar een kloon was, een verzameling elektrische draden en computeronderdelen. Hij was briljant gemaakt, maar hij was niet echt. En eerlijk is eerlijk, hoeveel plezier ik ook met hem had gehad, hij was niet Peter. Ik kwam langzaam weer terug op aarde.

Ik trok een nieuw zwart pakje aan van Dior, zette een hoed op en bekeek mezelf in de spiegel. Ik zag er zo saai uit, bijna even saai als in de oude flanellen nachtponnen uit mijn grijze verleden. Maar om mezelf op te vrolijken deed ik de nieuwe diamanten armband om en haalde ik de sierspeld met de robijn en de bijpassende oorbellen voor den dag die Paul me vlak voor zijn vertrek had gegeven. Ze kwamen bij Van Cleef vandaan en zoals altijd had hij ze gekocht op rekening van Peter. Hij was ervan overtuigd dat Peter blij zou zijn te weten dat hij iets voor me had gekocht dat ik zo mooi vond.

In de limo op weg naar het vliegveld voelde ik me nog steeds niet echt vrolijk. Paul had me ervan proberen te overtuigen dat ik de witte moest huren met het warme bad achterin, maar ik had het gevoel dat Peter zich prettiger zou voelen in een kleinere, zwarte auto. Ik kon me niet voorstellen dat hij gebruik zou maken van het warme bad. Paul had dat overigens wel gedaan en had ervan genoten.

Het vliegtuig was te laat. Ik stond een halfuur te wachten bij de uitgang en vroeg me af hoe ik me zou voelen als ik hem terugzag. Dat was moeilijk te zeggen na de twee weken die ik net met Paul had doorgebracht. Ik vroeg me af of alles nu bedorven zou zijn. Ik hoopte van niet.

En toen, terwijl ik ademloos stond te wachten en mensen in trainingspakken en korte broeken de uitgang uit dromden, zag ik Peter. Hij was lang en slank, zijn haar was anders geknipt, hij had een ernstige uitdrukking op zijn gezicht en liep met een ongelofelijk krachtige tred. Hij droeg een blazer met een dubbele rij knopen en een grijze broek, natuurlijk een blauw overhemd en een das van Hermès met kleine gele stipjes op een marineblauwe achtergrond. Terwijl ik hem op me af zag stappen, hapte ik naar adem. Dit was geen imitatie, geen kloon, dit was echt, een echte man. Mijn hart klopte in mijn keel terwijl hij naderbij kwam. Ik wist onmiddellijk dat er niets was veranderd tussen ons. Tot mijn eigen verrassing hield ik meer van hem dan ooit. Het was moeilijk uit te leggen, vooral na het plezier dat ik met de kloon had gehad. Maar Peter was echt, en Paul niet.

Op weg naar huis praatten we eindeloos over het leven, de kinderen, zijn werk en alles wat hij de afgelopen twee weken in Californië had gedaan. Hij vroeg geen enkele keer naar Paul, hoe het was gegaan en wanneer hij was vertrokken. Het enige dat hij wilde weten was waarom ik in een limousine naar het vliegveld was gekomen en niet de Jaguar had genomen. Toen moest ik dus uitleggen dat Paul er een klein ongelukje mee had gehad. Ik verzekerde hem ervan dat ze de brand in de motor direct hadden geblust en dat er verder weinig schade was, behalve dan dat de voorkant in elkaar zat. De achterklep ging nog steeds gemakkelijk open, alle banden waren vervangen en het kanariegeel met de rode wielen zou hij vast prachtig vinden. Ik zag een spiertje trekken bij zijn kaak, maar hij zei niets. Zoals altijd was hij een heer en een sportieve vent.

Toen we thuiskwamen, merkte ik pas hoe blij hij was mij te zien. Hij liet zijn tassen in de auto staan, maar hij kwam wel even mee naar boven voor een kopje thee. Toen kuste hij me en ik wist meteen dat er niets tussen ons was veranderd. Een kus van Peter had een krachtiger uitwerking op me dan de dubbele of driedubbele of viervoudige flip met Paul. Alleen al het weerzien met hem maakte mijn knieën week. Ik was stapelgek op hem.

Hij ging terug naar zijn huis om te douchen en schone kleren aan te trekken. Toen hij mij en de kinderen die avond kwam opzoeken, keken ze allebei teleurgesteld toen ze hem binnen zagen komen. Hij had een spijkerbroek aan, een blauw Oxford-overhemd, een marineblauwe kasjmier trui en zijn Gucci-instappers. Ik moest mezelf eraan herinneren dat dit Peter was en niet Paul en dat de dagen van strakke pakken in luipaardmotief en goudlamé voorlopig voorbij waren. Ik probeerde niet te denken aan Paul, met zijn hoofd eraf in de werkplaats. Belangrijker was dat mijn hoofd weer op hol was gebracht door Peter, zonder dat ik overigens spijt had van de tijd met Paul.

Terwijl ik in de keuken een martini voor hem maakte, kwam Charlotte binnen en fluisterde: 'Wat is er met hem gebeurd? Hij heeft er in geen weken meer zo stom uitgezien. En moet je nou zien.' De waarheid was echter dat ik hem er prima vond uitzien. Ik vond dit leuker dan de G-strings, de strakke pakken en de paarse cowboyhoeden. Ik genoot van zijn 'stomme' uiterlijk, in mijn ogen was het onweerstaanbaar sexy en erg 'gaaf'. Maar dat was moeilijk uit te leggen aan Charlotte, die de voorkeur gaf aan de lichtgevende groene broeken en de fuchsia-roze overalls die hij beloofd had aan haar te zullen uitlenen.

'Hij is gewoon moe, Char,' legde ik vaag uit. 'Misschien is hij in een rustige bui. Misschien heeft hij een vervelende dag gehad op kantoor.'

'Volgens mij is hij schizofreen,' zei zij bot. Kon zijn. Of ikzelf misschien. Dat was ook nog mogelijk.

Ze waren nog verbaasder toen ze hoorden dat hij weer was verhuisd naar zijn eigen appartement. Ik legde uit dat het zo goed ging met de constructie waaraan hij daar werkte, dat hij onze logeerkamer niet meer nodig had, althans nu niet. Sam keek diep teleurgesteld toen hij het hoorde.

'Blijf je hier niet meer logeren?' vroeg hij treurig, en Peter schudde zijn hoofd.

'Ik ben vanmorgen weer naar mijn appartement vertrokken,' legde Peter uit terwijl hij kleine slokjes nam van zijn martini en speelde met de olijven.

'Het komt vast door mamma haar koken,' zei Sam hoofdschuddend en hij ging terug naar zijn eigen kamer. Het was voor iedereen flink wennen, vooral voor mij. We zaten hand in hand op de bank en glipten toen de kinderen sliepen snel mijn slaapkamer in. Zoals ik de afgelopen twee weken gewend was geraakt, stak ik aan weerskanten van mijn bed een kaars aan. Peter trok zijn wenkbrauwen op.

'Is dat niet gevaarlijk?' vroeg hij bezorgd.

'Dat denk ik niet... het ziet er leuk uit.' Ik draaide me naar hem toe en hij stond me behoedzaam op te nemen. Ik wist dat we allebei dezelfde vraag in ons hoofd hadden. Hoe zou het dit keer zijn?

'Je bent beeldschoon, Stephanie,' zei hij zachtjes. 'Ik heb je gemist toen ik weg was.' Ik kon aan de blik in zijn ogen zien dat hij het meende.

'Ik jou ook,' fluisterde ik bij het kaarslicht.

'Is dat zo?' Hij keek bezorgd, maar ook alsof hij wilde geloven dat het waar was, en dat was het ook. Ik hield nu zelfs nog meer van hem dan voorheen. 'Het was hier niet meer hetzelfde toen je weg was.' Dat was niets te veel gezegd. Maar ik had hem echt gemist. Verschrikkelijk. Terwijl ik hem daar zag staan, besefte ik hoeveel we samen hadden. Toen haalde hij me heel zachtjes naar zich toe en trok me dichter tegen zich aan. Terwijl hij dit deed, vergat ik al het andere, alsof Paul uit mijn herinnering verdween zodra Peter me aanraakte en daarmee een compleet blok informatie en gevoelens wegvaagde. Het was erg vreemd en ik begreep er niets van.

Peter was precies zoals ik me hem herinnerde. Hij was teder, liefdevol, attent en sensueel; hij was in ieder opzicht een buitengewone minnaar. Er kwamen geen acrobatische toeren aan te pas, geen dubbele, driedubbele of viervoudige flips. Alleen wij tweeën waren er, en samen zweefden we naar een plek die ik de afgelopen twee weken bijna was vergeten. Toen ik na afloop in zijn armen lag, streelde hij me zachtjes over mijn haar en kuste me.

'God, wat heb ik je gemist,' zei hij en ik glimlachte. 'Ik heb jou ook gemist... heel erg... het was een krankzinnige tijd.' Maar hoewel ik dat toen niet besefte, had het me op de een of andere manier duidelijk gemaakt hoeveel ik van hem hield. Hij vroeg niet naar Paul of naar wat we samen hadden gedaan. Ik voelde wel aan dat hij dat niet wilde weten, hoewel ik ervan overtuigd was dat hij wel iets vermoedde. Hij had Paul naar me toe gestuurd als een soort cadeautje, maar voor hem was dat nu verleden tijd. Voor mij was het iets waar ik mee zou moeten leven en wat ik moest zien te verwerken. Peter was echter degene die belangrijk voor me was, die deel uitmaakte van mijn werkelijke leven, niet de kloon. En waar Paul nu ook was, ik wist dat ze zijn hoofd er al af hadden gehaald en zijn bedrading hadden losgemaakt.

'Je zag er prachtig uit toen je me vandaag kwam ophalen,' zei Peter zachtjes bij het flakkerende kaarslicht. 'Waar had je al die robijnen vandaan? Waren ze echt?' Ze waren inderdaad prachtig, maar hij was zo opgewonden geweest toen hij me zag, dat hij vergeten was er iets over te zeggen.

'Ik heb ze van jou gekregen.' Met mijn hoofd op zijn schouder keek ik glimlachend naar hem op. 'Paul heeft ze voor me gekocht bij Van Cleef. Mooi zijn ze, hè?'

'Heeft hij ze gekocht op mijn rekening?' vroeg Peter, terwijl hij manmoedig probeerde er niet zo verbijsterd uit te zien als hij was. Ik knikte en voelde hoe hij geleidelijk ongeruster werd.

'Hij zei dat jij zeker zou willen dat ik ze zou krijgen. Dank je wel, lieveling.' Ik nestelde me tegen hem aan en voelde zijn spanning. Hij zei niets meer over de robijnen. 'Ik hou van je, Peter,' zei ik dankbaar, denkend aan de heerlijke dingen die hij net met me had gedaan. Het was goed hem weer om me heen te hebben, beter dan het ooit was geweest.

'Ik hou ook van jou, Steph,' fluisterde hij. En ik wist dat Paul Kloon, waar hij ook was en of hij ooit terug zou komen of niet, op zijn eigen onnavolgbare manier Peter nog dichter bij me had gebracht.

- 7 -

De volgende drie maanden met Peter waren op hun eigen manier heel bijzonder. De kinderen pasten zich weer aan hem aan, hoewel ze zich wel afvroegen wat er was gebeurd na die twee weken waarin hij zo gek had gedaan en zulke 'gave' kleren had gedragen. Maar ze raakten weer gewend aan de Gucci-schoenen, en ik ook.

Peter en ik brachten veel tijd samen door en ik was nog nooit van mijn leven zo gelukkig geweest als met hem. We gingen naar de bioscoop, naar het theater. Ik ontmoette al zijn vrienden en de meesten vond ik aardig. Alle weekends dat de kinderen naar hun vader waren, was hij bij mij. Af en toe, als ik oppas had voor de kinderen, bracht ik een nacht door in zijn appartement. Om zes uur 's morgens stond ik dan op om thuis het ontbijt voor hen klaar te maken, nog nagenietend van mijn nacht met Peter.

Iedere dag werd ik een beetje verliefder op hem, ook al had hij af en toe een koele bui en sprak hij soms zijn twijfels uit over het hebben van een vaste relatie. Ik vermoedde dat dit kwam doordat hij jarenlang onafhankelijk was geweest en op zichzelf had gewoond. Naar zijn zeggen was zijn relatie met mij de eerste sinds jaren. Zijn vrijheid was belangrijk voor hem. Hij was echt heel anders dan Paul. Paul scheen heel weinig behoefte te hebben aan vrijheid. Maar met Peter was het een ander verhaal. Hij was lange tijd vrijgezel geweest en ik vermoedde dat het voor hem in sommige opzichten niet gemakkelijk meer was zich aan iemand te binden.

Maar ondanks alles leek het een solide relatie, die voor mij en ook voor Peter veel betekende. Het was een zinvoller relatie dan ik ooit met iemand had gehad, ook of misschien zelfs juist wel zinvoller dan de relatie met Roger. Dit was echt, zo echt als het maar zijn kon, met hoogte- en dieptepunten. We lachten veel, huilden soms samen en vertrouwden elkaar veel van onze geheimen toe. Hoewel ik mijn twijfels had gehad toen hij de kloon naar me toe stuurde, kwam ik tot de slotsom dat Peter wel een bijzonder mens was, maar dat er niets abnormaals of krankzinnigs aan hem viel te ontdekken. De kloon was gewoon een extra aspect van hem. Natuurlijk moest hij mij, net als iedere man, af en toe onder de neus wrijven dat er kanten aan hem waren die ik nog niet kende en andere kanten die ik misschien nooit zou leren kennen. Het gaf hem iets mysterieus dat voor hem kennelijk belangrijk was. De waarheid was echter dat ik wel zag wie hij was en dat hij minder geheimen voor me had dan hij graag wilde geloven. Ik was bereid te aanvaarden dat er een paar kleine, donkere gebieden waren die hij voor zichzelf hield, maar daar was ik niet bang voor. Wat ik zag en voelde en kende was een vriendelijke, vrijgevige, gevoelige, intelligente, liefdevolle man. En dat bewees hij me op talloze manieren.

Hij was altijd geduldig en liefdevol tegenover mijn kinderen en vooral Sam behandelde hij met een speciaal soort inlevingsvermogen en tederheid. Hij ging op een tolerante, begrijpende manier om met Charlottes stemmingen en kuren en met het feit dat ze hem nu eens aardig vond en dan weer totaal negeerde. Ik gaf haar op haar kop als ze hem onbeschoft behandelde, maar dan vermaande hij mij dat ik meer begrip voor haar moest hebben en legde hij uit dat het voor haar ook niet gemakkelijk was en dat ik haar rustig de tijd moest geven hem beter te leren kennen.

Eind oktober vond er een voorval plaats met Sam dat mij bijzonder raakte. Het was Halloween en ik had een Batmanpak voor hem gemaakt. Roger had beloofd dat hij met hem naar een Hallo weenfeestje zou gaan. Ik kon onmogelijk met hem mee, omdat ik Charlotte had beloofd dat ik als begeleidster mee zou gaan naar het schoolbal. Voor haar was het erg belangrijk dat ik er zou zijn. Er was gedreigd dat als er niet genoeg begeleiders waren, het bal niet zou doorgaan. Als ik zou afzeggen, zou de hele gebeurtenis misschien op losse schroeven komen staan, want kennelijk hadden de meeste andere ouders geen zin om te komen. Ik had haar plechtig beloofd dat ik er hoe dan ook zou zijn. Op het laatste moment belde Roger echter op om te zeggen dat Helena ziek was en hij toch niet met Sam weg kon. Ik legde hem uit dat hij moest gaan, maar hij zei dat Helena nooit zou begrijpen hoe belangrijk het was. Ze dachten dat ze blindedarmontsteking had. Ik zou dus zelf iets moeten regelen voor Sam. Peter zat rustig te luisteren op de bank terwijl ik tevergeefs strijd voerde door de telefoon.

Ik keek zwijgend voor me uit terwijl ik me afvroeg wat ik moest doen en wat ik tegen Sam moest zeggen. Bij Charlotte op school werd al op mijn komst gerekend en zij was zich in haar kamer aan het aankleden voor het bal. Als ik haar nu op het laatste moment in de steek liet, zou ze me dat nooit vergeven, maar als ik Sam voor zijn Halloween met een oppas thuis zou laten zitten, zou dat zijn hart breken.

Ik keek Peter aan met wanhoop in mijn ogen.

'Ik begrijp dat Roger niet kan komen?' Hij keek me vol medeleven aan. Ik knikte en liet inwendig verschillende mogelijkheden de revue passeren. Ik vroeg me af of een oppas Sam naar zijn feestje kon brengen, maar het was al te laat om er nog een te zoeken. Bovendien kende ik Sam goed genoeg om te weten dat hij dan liever niet zou gaan, en ik wist hoe belangrijk Halloween voor hem was. Ik moest mezelf in tweeën delen en ik had daar niet, zoals Peter, de mogelijkheid toe. Ik had geen kloon.

'Ze denken dat Helena blindedarmontsteking heeft,' legde ik somber uit. 'Jezus, had ze daar geen ander moment voor kunnen uitkiezen?'

Peter liep naar me toe met een zachte glimlach en een warme blik in zijn ogen. 'Ik wil wel met hem meegaan, als hij dat goedvindt. Ik heb vanavond niets anders te doen.' Hij was van plan geweest bij vrienden te gaan eten terwijl ik met Charlotte naar het bal ging. Feit was dat ik inderdaad niet wist of Sam het goed zou vinden dat hij meeging. Hij had erop gerekend dat hij met zijn vader zou gaan en hoewel hij Peter graag mocht, was een Halloween met de nieuwe man in mijn leven niet hetzelfde. 'Ik kan het hem toch vragen?' zei Peter nuchter. 'Als hij het goedvindt, zeg ik mijn andere afspraken af.' Ik wist dat hij erg gesteld was op de mensen waar hij naartoe ging. Ze kwamen uit Londen en waren maar een paar dagen in de stad. Dit was de enige vrije avond die ze hadden. Maar het was overduidelijk: ik had zijn hulp nodig.

'Laat mij eerst maar even naar hem toe gaan,' zei ik dankbaar en ik bleef even staan om hem een kus te geven. 'Dank je wel dat je dit wilt doen... ik weet hoeveel het voor Sam betekent.'

Maar toen Sam hoorde wat er gebeurd was, was hij te teleurgesteld om redelijk te zijn. Het interesseerde hem niet wat Peter had aangeboden, hij was woest op Roger en hij was zo teleurgesteld dat hij zijn Batmanpak tot een bal samenkneep en op de grond smeet.

'Ik ga niet,' zei hij, terwijl hij zich op zijn bed wierp en tranen van frustratie en verdriet over zijn wangen rolden. 'Pappa gaat altijd met me mee met Halloween... het is niet hetzelfde.'

'Dat weet ik wel, lieverdje... maar hij kan er ook niets aan doen dat Helena ziek is. En hij kan haar niet zomaar alleen laten. Stel dat ze naar het ziekenhuis moet en hij is niet thuis?'

Het geluid van zijn stem werd gesmoord door het kussen, maar was toch hoorbaar. 'Laat haar het alarmnummer bellen.'

'Waarom kan Peter niet met je meegaan?'

'Hij is mijn vader niet. Waarom kan jij niet mee?' zei Sam terwijl hij zich op zijn rug rolde om me treurig aan te kijken, zijn gezicht nog nat van de tranen.

'Ik moet naar het bal van Charlotte.' Terwijl ik dit zei, zag ik hoe de deur openging en Peter voorzichtig een stap naar binnen zette. Hij bleef even aarzelend staan, keek Sam recht in de ogen en stelde hem een respectvolle vraag.

'Mag ik binnenkomen?' Sam knikte, maar gaf geen antwoord. Peter liep langzaam naar zijn bed en ging op het voeteneind zitten. Ik verliet stil de kamer en hoopte van harte dat Peter de juiste woorden zou weten te vinden.

Ik weet niet precies wat er daarna gebeurde, behalve dat Sam me dagen later vertelde dat Peters vader was overleden toen hij tien was en dat zijn moeder erg hard had moeten werken om hem en zijn jongere broertje te onderhouden. Er was nooit iemand geweest die hem ergens mee naartoe nam. Maar hij had een erg hechte band gehad met de vader van zijn beste vriend. Hij was met hen wezen vissen en kamperen en een keer hadden ze samen geskied. Tijdens een kampeerweekend voor vaders en zoons had de vader van zijn vriend hen allebei meegenomen. Voor Peter was het ook niet hetzelfde geweest, maar zoals hij Sam had verteld, waren de vader van zijn vriend en hij nog steeds met elkaar bevriend. Ieder jaar ging hij een keer naar Vernon, waar hij nu woonde, om hem een bezoek te brengen, en het betekende meer voor hem dan ooit, omdat de zoon van de man, Peters vriend, in Vietnam om het leven was gekomen.

Sam was duidelijk onder de indruk geraakt van het verhaal, want een halfuur later verscheen hij in mijn slaapkamer met Peter naast zich. Hij had zijn Batmanpak aan en er lag een berustende uitdrukking op zijn gezicht.

'Peter zegt dat hij gaat als Robin,' kondigde Sam aan. 'Heb jij iets voor hem om aan te trekken?' Geen probleem, twintig minuten voor ik naar het bal ga, tover ik gewoon even een Robinpak te voorschijn. Voor een moeder is zoiets een fluitje van een cent. In een oud slaapmaskertje dat ik eens uit een vliegtuig had meegenomen maakten we gaten waar hij doorheen kon kijken. Ik vond een oude grijze trui en een zwarte wollen cape. Zelfs in zijn grijze flanellen broek zag hij er heel geloofwaardig uit. Goddank had ik geen grijze maillot, maar ik kan me niet voorstellen dat, als ik die wel had gehad, hij daarmee de deur uit was gegaan. Toen ik naar hem keek voor ze gearmd weggingen, deed hij me heel even meer aan de kloon denken dan aan hemzelf. Paul had in zijn plaats natuurlijk wel een maillot aangetrokken met een paar bijpassende laarzen van Versace erbij, maar Peters grijze broek en instappers deden het prima. Ik gaf hun allebei een kus voor ze weggingen, bedankte Peter en rende terug naar mijn slaapkamer om mijn haar te kammen en een jurk aan te trekken voor het bal.

'Wat ben je laat, mam!' Terwijl ik vijf minuten later mijn jurk dicht ritste en mijn schoenen aan mijn voeten schoof, keek Charlotte me vanuit de deuropening dreigend aan.

'Nee hoor, helemaal niet,' zei ik buiten adem. Ik greep mijn handtas en glimlachte haar toe. Het was me volkomen duidelijk: Peter had mijn dag gered.

'Wat heb je al die tijd gedaan?' Het zou te lang duren om het haar uit te leggen. Ze scheen te denken dat ik bij de tv bonbons had zitten eten.

'Niets,' zei ik bescheiden. Ik had alleen maar Sams Halloween gered en Peter verkleed als Robin. Niks bijzonders. Ik deed dat soort dingen dagelijks.

'Kom op, we mogen niet te laat komen,' zei ze en ze gaf me mijn jas en mijn tas aan terwijl we de deur uit renden.

We bleken nog op tijd te zijn. We wisten meteen een taxi te bemachtigen, en ik meldde me op de afgesproken tijd bij de school. Charlotte genoot met volle teugen van het bal. Toen we thuiskwamen, zaten Peter en Sam op de bank met elkaar te praten als een paar oude vrienden. Ze hadden al een stel repen opgegeten, er waren vier pakjes Rolo's doorheen gegaan en de bank lag bezaaid met snoep papiertjes. Maar naast de buikpijn die ze waarschijnlijk binnenkort met elkaar gemeen zouden hebben, was het duidelijk dat ze een nieuwe band met elkaar hadden, en Peter had opnieuw mijn hart gestolen.

'Hoe is het geweest?' vroeg ik. Charlotte verliet intussen de kamer, nadat ze me eerst nog even had bedankt dat ik met haar mee was geweest naar het bal.

'Het was hartstikke leuk! Peter en ik gaan samen naar de Princeton-Harvard wedstrijd,' kondigde Sam trots aan. 'En hij heeft gezegd dat hij met me meegaat op het skireisje van school, als pappa niet kan.' Peter keek me over zijn hoofd heen aan en ik zag iets in zijn ogen dat ik daar nog nooit eerder gezien had, iets teders en opens en heel warms. Wat Peter ook voor bedenkingen mocht hebben gehad tegen een vaste relatie, Sam had die avond duidelijk de toegang tot zijn hart gevonden. Hoever de technologie ook was gevorderd, de blik die ik in zijn ogen zag had nooit gekloond kunnen worden.

Toen ik Sam die avond een nachtzoen kwam geven, lag hij mij vanaf zijn kussen toe te stralen. 'Hij is hartstikke aardig,' zei hij over Peter. Het enige dat ik kon doen was knikken en proberen het brok in mijn keel weg te slikken.

'Ik hou van je, Sam,' fluisterde ik zachtjes.

'Ik hou ook van jou, mam,' zei hij met een slaperige gaap. 'Dank je wel voor deze Halloween. Het was echt heel leuk.'

Peter en ik zaten die avond lange tijd met elkaar te praten over zijn jeugd, de dood van zijn vader en de dood van zijn moeder toen hij veertien jaar was. In zekere zin was hij een vreemde, eenzame man, meer dan ik ooit had beseft. Het maakte me duidelijk waarom hij zo voorzichtig was met zich aan iemand te hechten. Ik denk dat hij bang was dat als hij te veel van ons ging houden, er iets verschrikkelijks zou gebeuren en hij ons weer kwijt zou raken. Maar wat voor muur hij in de loop der jaren ook om zich heen had opgebouwd, het was duidelijk dat Sam daar die avond in zijn Batmanpak dwars doorheen was gebroken.

'Ik denk dat ik vanavond nog meer heb genoten dan hij. Het is een heerlijk jong.' Peter glimlachte liefdevol naar me en trok me dichter naar zich toe op de bank. 'Hij zei net in bed ongeveer hetzelfde over jou, en ik ben het helemaal met hem eens. Dank je wel dat je onze dag hebt gered. Sterker nog: dank je wel dat je mijn leven hebt gered.'

'Graag gedaan.' Vanaf zijn plek op de bank maakte hij een snelle buiging. 'Robin staat geheel tot uw dienst.' Toen kuste hij me, en zijn kussen smaakten naar chocoladerepen en Kitkats. Ik hou van dat soort dingen in een man. Er was die avond erg veel aan Peter waar ik van hield en ik raakte weer helemaal opnieuw verliefd op hem.

Met Thanksgiving maakte ik kennis met Peters zoon. Zoals verwacht koesterde hij een gezond wantrouwen tegen mij. Hij gedroeg zich zo onbeschoft als hij maar durfde - een bemoedigende ervaring. Het deed me eraan denken hoe Charlotte zich in het begin tegenover Peter had gedragen. Ze was sindsdien al snel tot de conclusie gekomen dat hij wel saai was, maar geen kwaad kon. En Sam vond hem echt aardig, vooral na Halloween.

Begin december vertelde Peter mij dat hij weer twee weken naar Californië moest. Hij was daar al bijna drie maanden niet meer geweest. Op dat moment durfde ik hem haast niet de voor de hand liggende vraag te stellen en hij zei er uit zichzelf niets over. Ik bracht hem naar het vliegveld in de Jaguar, die inmiddels opnieuw was overgespoten, dit keer weer in zilverkleur. Hij was heel even kanariegeel geweest, maar in die kleur had hij het niet verder gebracht dan de garage. Ik vond dat wel een beetje jammer. Paul had het een prachtige kleur gevonden en met zorg zijn keus gemaakt, in de overtuiging dat Peter het mooi zou vinden. Maar net als altijd leken ze ook nu alleen in uiterlijk op elkaar.

Peter kuste me liefdevol toen ik op het vliegveld afscheid van hem nam en zei dat ik me niet eenzaam moest voelen, maar bezigheden moest zoeken terwijl hij weg was. We waren uitgenodigd voor een hele reeks vroege kerstparty's en hij drong erop aan dat ik daar naartoe zou gaan. Ik zei dat ik nog niet wist of ik daar wel zin in had en dacht erover na terwijl ik terugreed naar de stad. Ik wilde niet zonder hem naar die feestjes gaan. Ik vond het bijna jammer dat hij dit keer de kloon niet had gestuurd, of had beloofd dat hij dat zou doen. Ik miste de kloon. Het zou een mooie tijd zijn geweest om hem bij me te hebben. Maar zijn laatste bezoek had Peter kennelijk dwarsgezeten. Dit keer had hij bij zijn vertrek niet gezegd of de kloon me zou komen bezoeken en ik vroeg er niet naar. Ik denk dat Peter spijt had dat hij de kloon ooit had laten komen. Hij had het nooit meer over hem en ik kreeg de indruk dat het eerste bezoek naar zijn idee volledig uit de hand was gelopen.

Ik stond die avond eten te koken voor de kinderen toen de zoemer ging. De portier zei door de intercom dat er iets voor ons was gekomen. Toen de deurbel ging, stuurde ik Sam om te kijken wat het was en hij kwam met een brede glimlach terug in de keuken.

'Wat is het?' Ik had tegen hem gezegd dat hij niet meteen mocht opendoen, maar eerst door het kijkgaatje moest kijken.

'Het is niet iets, het is iemand,5 zei hij met een veelbetekenende blik en toen legde hij het snel uit. 'Het is Peter, hij is terug, en zo te zien is hij weer in een goede bui. Hij is zeker toch niet naar Californië gegaan.' Sams woorden maakten me benieuwd. Ik legde de spatel waar ik mee bezig was geweest neer en rende met mijn schort nog voor naar de deur. Ik had een spijkerbroek en een oude trui aan. Toen ik de deur opendeed zag ik hem staan, omringd door stapels paarse krokodillenleren koffers. Het was Paul en hij keek me stralend aan. Hij had de portier kennelijk overgehaald om hem onaangekondigd naar boven te laten gaan. Hij gaf altijd flinke fooien.

Hij had een geelgroene satijnen discobroek aan met een nertsjasje. Onder het jasje zag ik nergens een overhemd, alleen zijn blote borst, en zijn diamanten vredesteken glom me tegemoet.

'Vrolijk kerstfeest!' waren de eerste woorden die hij tegen me zei, en toen kuste hij me met tomeloze hartstocht.

'Wauw!' fluisterde ik, terwijl ik hem nauwkeurig bekeek. Hij was de afgelopen drie maanden niets veranderd. Het had Peter kunnen zijn, maar ik wist dat het Paul was. Hij was weer terug van de plek waar zijn bedrading werd opgepoetst en zijn chips werden vervangen. Joost mocht weten wat hij nu weer kon. Maar ik was dolblij hem te zien. 'Hoe heb jij het gehad?' Ik besefte plotseling hoe erg ik hem gemist had. Meer dan ik Peter of zelfs mezelf ooit zou hebben toegegeven. 'Ik heb me stierlijk verveeld, dank je. Ik heb drie maanden zonder hoofd gezeten. Ik wist niet eens dat hij weer wegging. Dat hebben ze me vanmorgen pas verteld. Ik ben meteen na hun telefoontje gekomen.'

'Ik denk dat hij het vrij plotseling heeft besloten,' fluisterde ik. Ik was blijer hem te zien dan ik zelf wilde. De afgelopen drie maanden met Peter waren heerlijk geweest... maar Paul had iets magisch, iets volkomen anders, een fantastisch soort krankzinnigheid. Hij droeg een paar gele cowboylaarzen van krokodillenleer en toen hij het nerts jasje uittrok, zag ik dat hij daaronder alleen een minuscuul doorzichtig zwart hemd aanhad, bedekt met bergkristalletjes. Hij zag er erg feestelijk uit, en was blij me te zien.

Hij knuffelde de beide kinderen en Charlotte zei, terwijl ze haar ogen ten hemel sloeg: 'Wat krijgen we nou weer? Heb je het weer te pakken, Peter?' Maar ze grijnsde wel naar hem. Ze vond het leuk als hij een beetje gek deed. Sam grinnikte om de outfit, terwijl Paul zich een half glas bourbon inschonk. Dit keer wist hij waar ik de fles had staan en hij haalde hem grijnzend uit de kast, met een knipoog naar de kinderen.

'Blijf je hier weer slapen?' informeerde Sam met een geamuseerde blik. De laatste keer dat 'Peter' er zo had uitgezien, had hij twee weken in onze logeerkamer geslapen. Hij vond de gele cowboylaarzen een beetje gek. Maar Peter was nu al maandenlang zijn grote vriend, of hij nu een kaki broek droeg of gehuld ging in geelgroen satijn. Ze begonnen te wennen aan wat zij beschouwden als zijn wisselende stemmingen en zijn veranderlijke smaak op het gebied van kleding. Alsof ze dit tegenover mij wilde bevestigen, fluisterde Charlotte me toe op het moment dat hij met Sam de keuken uit liep: 'Mam, hij moet aan de Prozac. Het ene moment is hij heel stil en serieus en wil hij scrabbelen met Sam en het volgende moment gedraagt hij zich als een gek en kleedt hij zich als een maffe popster.'

'Ik weet het, schat, hij heeft nogal veel stress op zijn werk. Mensen uiten dat niet allemaal hetzelfde. Ik denk dat het voor hem wat spanning wegneemt als hij zich zo kleedt.'

'Ik weet niet wat ik leuker vind. Ik ben er aardig aan gewend geraakt zoals hij er normaal uitziet. Dit is een beetje gênant. De laatste keer vond ik het wel gaaf, maar nu vind ik het er gek uitzien.' Ze was groter aan het worden. Ik glimlachte naar haar.

'Het gaat met een paar weken wel weer over, Char. Dat beloof ik je.'

'Dat zal dan wel.' Ze haalde haar schouders op en zette de salade op tafel. Paul en Sam zaten al en Paul gaf een paar krankzinnige verhalen ten beste over vergaderingen die hij in de loop der jaren had verstoord door levende kikkers mee te nemen of kussens bij de mensen op de stoel neer te leggen die smerige geluiden maakten als ze erop gingen zitten. Vooral Sam genoot ervan. Ik zat hem alleen maar aan te staren. Net als Charlotte was ik gewend geraakt aan Peter, en het was een beetje verwarrend Paul nu weer terug te zien. Ik wist niet zeker of ik wel zin had in weer twee weken vol intense verrukkingen en viervoudige flips. Diep in mijn hart was ik meer gaan houden van Peters rustige manier van doen. En op zijn eigen manier was hij twee keer zo sexy als Paul. Paul kostte me veel van mijn energie en hij dronk genoeg bourbon om het alcohol verbruik van de hele staat Nebraska op peil te houden. Ik had geen champagne voor hem in huis. Hij wilde graag een toetje, maar nam genoegen met een halve fles Chateau d'Yquem die nog over was van de vorige keer. Die avond leerde hij Sam pokeren en daarna speelde hij blufpoker met Charlotte. Nadat ze allebei van hem hadden gewonnen, gingen ze naar bed, nog steeds een beetje lacherig om hoe hij zich gedroeg. Hij had hun verteld dat hij had besloten toch maar niet naar Californië te gaan. Hij beweerde dat hij bij ons bleef logeren omdat hij zijn appartement had uitgeleend aan vrienden die over waren uit Londen. Paul nam echt de moeite de kinderen alles goed uit te leggen, zodat ze er niet achter zouden komen wie hij werkelijk was, of dat Peter weg was.

Zodra de kinderen in bed lagen, zei ik hem echter eerlijk hoe ik erover dacht.

'Paul, ik weet niet of je hier wel moet blijven logeren. De afgelopen drie maanden is het echt serieus geworden tussen Peter en mij. Ik denk niet dat hij het prettig zou vinden.' Belangrijker nog: ik dacht niet dat ik het zelf prettig zou vinden. Het was gewoon te verwarrend voor mij.

'Dit was zijn idee, Steph. Ik zou hier niet zijn als hij mij niet had gestuurd. Ik ben gebeld vanuit zijn kantoor.' Dat verraste me. Hij had niet de indruk gewekt dat hij erg blij was met wat er was gebeurd toen hij de kloon in september had gestuurd. 'Hij rekent erop dat wij bij elkaar zijn terwijl hij weg is.'

'Waarom? Ik red het prima een paar weken in mijn eentje.' Ik kreeg het gevoel dat ik een nymfomane was die iedere dag minstens veertien keer moest vrijen, liefst hangend aan de kroonluchter, enkel omdat Peter in Californië zat. En voor mij was het niet zo eenvoudig. Bovendien had ik genoeg te doen met de kinderen en mijn voorbereidingen voor de vakantie. Ik was bezig een baan te zoeken en ik had een heleboel feestjes waar ik naartoe moest. Ik probeerde dit aan Paul uit te leggen terwijl we in de huiskamer zaten en hij nog een fles bourbon openmaakte.

'Waarschijnlijk wil hij liever niet dat je in deze tijd van het jaar alleen uitgaat, Steph. Hij moet een reden hebben gehad om mij te laten komen.'

'Misschien moet ik hem ernaar vragen,' zei ik, terwijl ik me afvroeg hoe ik deze pijnlijke situatie het beste kon aanpakken.

'Dat zou ik niet doen. Ik denk dat hij het een prettig idee vindt dat ik hier ben, maar ik weet niet of hij er verder iets over wil horen.' Daar was ik de laatste keer ook al achter gekomen. 'Zoiets als een denkbeeldige vriend, begrijp je wel?' Maar ik wist wel beter.

'Paul, er is niets denkbeeldigs aan jou. Twee maanden na je vertrek deed mijn rug nog pijn.' De viervoudige flip was niet zo eenvoudig als hij eruitzag, hoe bedreven hij er ook in was. Peter had gelijk. Het was gevaarlijk. Hij had me naar een chiropractor gestuurd, en dat had uiteindelijk geholpen. Hij had me niet gevraagd hoe ik mijn rug had bezeerd, maar ik ben ervan overtuigd dat hij dat al wist zonder ernaar te vragen.

'Vertel mij wat. Na de laatste keer moesten ze alle verbindingen in mijn nek vervangen,' zei Paul en toen lachte hij me zo hart veroverend toe dat ik, ondanks mijn goede bedoelingen en mijn weerstand tegen hem, iets in mij voelde wegsmelten. 'Maar het was het waard. Kom nou, Steph... denk eens hoe fijn we het hebben gehad... het is maar twee weekjes. Het is Kerstmis. Als ik nu terugga, voel ik me een echte mislukkeling.'

'Misschien is het voor ons allebei toch wel het beste. Wat heeft het voor zin? Ik hou van hem, dat weet je toch? Ik wil het niet bederven.'

'Je kunt het niet bederven. Denk nou eens na, ik ben zijn kloon. Ik ben hem en hij is mij.'

'O nee, niet dat weer,' zei ik, overweldigd door de uiterlijke gelijkenis. 'Ik kan dit niet nog een keer.'

'Voelde je je dan niet meer met hem verbonden toen ik de laatste keer wegging?' zei hij, kennelijk gekwetst dat ik zijn goede bedoelingen in twijfel trok.

'Hoe weet je dat?' Het was inderdaad waar. Maar dat kon hij toch niet weten? Of toch wel?

'Steph, dat is ook de bedoeling. Ik denk dat hij me daarom heeft gestuurd. Misschien laat ik jou een kant van hem zien waarvan hij zelf niet weet hoe hij je die moet tonen.' Terwijl hij dit zei keek ik naar de geelgroene broek en het glitter-T-shirt, maar ik vond zijn theorie toch niet erg waarschijnlijk. Peter had al zoveel in zich, dat ik niet zou weten waarom hij mij deze kant van zichzelf zou moeten laten zien. Dit was alleen maar een waanzinnig experiment dat iemand had verzonnen, misschien Peter wel, en het was meteen vanaf het begin al uit de hand gelopen. Het was een krankzinnige fantasie die tot leven was gebracht en ik was ervan overtuigd dat ik daar niet aan hoefde mee te werken. I Iel was zijn fantasie, niet de mijne, en ik was er niet langer zeker van dat zelfs Peter er iets mee te maken had.

'Luister, laat mij hier vannacht blijven,' hield hij aan, ondanks mijn tegenwerpingen. 'Geen dubbele, geen driedubbele en geen viervoudige flip. We gaan gewoon in bed liggen en praten, als goede vrienden. En morgenochtend ga ik weg, dat beloof ik je.'

'Waar ga je dan naartoe?'

'Terug naar de werkplaats. Om mijn hoofd eraf te laten halen.' De stakker. Het was wel een beroerde manier om de kerstdagen door te brengen. We verdienden wel een beetje plezier voor hij terugging. Uiteindelijk had hij al vanaf september zitten wachten tot Peter weer naar Californië zou gaan.

'Vooruit dan maar. Maar alleen vanavond. En geen gekke kunsten. Je kunt wel een van zijn pyjama's aan.'

'Moet dat? Bah, die zijn zo lelijk. Beige of zo.' Hij kromp ineen bij het vooruitzicht, alsof de grauwe saaiheid hem werkelijk pijn deed. Het zou iets anders zijn geweest als ze van groengele satijn waren geweest.

'Ze zijn marineblauw met een rode bies. Je vindt ze vast mooi.'

'Ik betwijfel het. Maar voor jou wil ik er wel een aandoen.' Ik had er alleen nog spijt van dat ik mijn allerlaatste flanellen nachtpon had weggegooid. Die waren voorgoed weg. Ik had al besloten voor de zekerheid mijn badjas aan te houden. Ik wilde Paul niet verleiden tot iets waar we later spijt van zouden krijgen. Uiteindelijk gingen we naar mijn slaapkamer en maakten om de beurt gebruik van de badkamer. Hij kwam eruit in de marineblauwe pyjama, met een uitdrukking op zijn gezicht alsof het dragen ervan hem ziek maakte. Ik had mijn meest ingetogen nachtpon aangetrokken met daaroverheen de badstoffen badjas die hij bij 'zi' voor me had gekocht. Slechts heel in de verte leek het op de laatste keer dat ik hem gezien had. En dit keer waren er geen kaarsen. Ik had besloten dat Peter gelijk had en dat je er gemakkelijk brand door kon krijgen.

'Niet eens een kleintje?' Paul keek diep teleurgesteld toen ik het hem vertelde. Hij was dol op kaarslicht, en ik inmiddels ook.

'Nee. Ik doe het licht uit,' waarschuwde ik hem en ik ging naast hem liggen. Zodra hij echter zijn arm om me heen legde, voelde hij precies als Peter. Ik moest mezelf voorhouden dat hij het niet was, maar dat was niet gemakkelijk in het donker.

'Waarom ben je zo gespannen vanavond?' vroeg hij treurig, terwijl ik stijf en strak naast hem lag. 'Hij maakt een ijspegel van je. Geen wonder dat hij mij heeft laten komen.'

'Je bent hier niet op missie,' bracht ik hem in herinnering. 'Je bent hier om een bezoek te brengen, als een oude vriend. Je bent alleen maar een product van zijn fantasie, die af en toe op hol slaat.' De afgelopen drie maanden had Peter zo volkomen normaal geleken dat ik me nu nauwelijks kon voorstellen dat de kloon oorspronkelijk zijn idee was geweest en door hem in het leven was geroepen.

'En hoe zit het dan met jouw fantasie, Steph? Ben je die helemaal kwijtgeraakt, of heeft hij die doodgemaakt?'

'Nee, hij heeft me juist heel gelukkig gemaakt.'

'Ik geloof je niet,' zei hij vastbesloten. Ik fronste in het donker mijn wenkbrauwen. Het verloop van het gesprek stond me niet aan. Ik had hem niet laten blijven om me in het nauw te laten drijven. Ik had het gedaan omdat ik medelijden met hem had. 'Als je zo gelukkig was, zou er nog net zoveel plezier met je te beleven zijn als voorheen. Nu ben je nog opgefokter dan hij.'

'Ik kan niet vrijen met jullie allebei. Ik word er gek van.'

'Ik ben niet “allebei”. Wij zijn een en dezelfde persoon.'

'Dan zijn jullie allebei gek.'

'Kan zijn. Maar we houden ook allebei van je.' Hij zei het op een zakelijke toon.

'Ik hou ook van jou. Ik wil mezelf alleen niet weer in verwarring brengen. De laatste keer dat jij mij me was, dacht ik dat ik van jou hield en niet van hem. Maar toen hij terugkwam, wist ik zeker dat ik van hem hield en niet van jou. En in die tijd was jouw hoofd eraf. Het is gewoon te gek voor woorden.' Hoe kon ik dit ooit met hem bespreken? Maar blijkbaar wilde hij het wel. Toen hij antwoord gaf, keek hij geërgerd.

'Je weet waar je hoofd zit, of niet?'

'Nou zeg, wat denk je wel?'

'Hou nou eens even je mond, jij,' zei hij, en voor ik nog iets kon zeggen, kuste hij mij. En ondanks al mijn goede voornemens, begon het weer helemaal opnieuw. Plotseling voelde ik alles weer wat ik de laatste keer voor hem gevoeld had, ook al had ik mezelf nog zo voorgenomen dat niet meer toe te laten.

'Nee!' zei ik, en toen kuste ik hem weer. Ik haatte mezelf nog meer dan hem. Het was belachelijk. Zodra hij me aanraakte, vielen al mijn weerstand, al mijn morele overwegingen weg.

'Dat is beter,' zei hij en hij kuste me weer. Ik had hem graag geslagen, maar ik deed het niet. Ik ging gewoon door met hem te kussen en na een poosje wilde ik niet meer ophouden. Ik wilde alleen maar bij hem liggen en eeuwig doorgaan met hem te kussen. Tot hij me aanraakte. Plotseling waren de kussen niet meer genoeg, ik wilde hem helemaal. Het ergste was dat ik al die tijd Peter miste en tegelijkertijd het gevoel had dat Paul deel van hem uitmaakte. Het was onmogelijk te bepalen wie wie was en wat wat, en met wie ik wat deed en waarom. Toen alles achter de rug was, was ik net zo gek als zij en kon het me niet meer schelen bij wie ik in bed lag. Ik voelde me blij en gelukkig en zelfs de dubbele flip vond ik grappig toen we die ten slotte deden.

'Je bent fantastisch,' zei hij, terwijl ik er nog over lag na te denken wat een vreemd geschenk dit was en hoeveel ze allebei voor mij betekenden. Ik gaf nog steeds de voorkeur aan Peter boven Paul en ik wist dat het altijd zo zou blijven. Maar ik hield ook van Pauls grilligheid.

'Ik denk dat jij slecht bent voor mij,' loog ik tegen hem. Ik wilde dat hij zich schuldig zou voelen, omdat ik dat zelf niet deed. Tenslotte was dit toch allemaal Peters schuld. Hij had hem uitgevonden en hem naar me toe gestuurd. Als hij niet wilde dat dit gebeurde, had hij hem niet aan me moeten geven. Maar als het nou eens een soort test was van mijn kuisheid en trouw? In dat geval had ik een ernstig probleem, want zolang het Peters kloon was waar ik het bed mee deelde en niet een of andere vreemde, zag ik er weinig kwaad in. Uiteindelijk leken ze een en dezelfde man. Ze hadden hetzelfde gezicht, hetzelfde lichaam en dezelfde geest. Alleen hun garderobe was verschillend. En dan was er natuurlijk de driedubbele flip - die was heel erg anders, en uitgesproken heerlijk.

'Ik ben niet slecht voor jou,' protesteerde Paul. 'Maak hier niet iets anders van dan het is en dan het hoeft te zijn.' Het klonk mij als wartaal in de oren.

'Wat is het dan? Leg me dat maar eens uit. Want ik weet het niet meer,' zei ik, in verwarring gebracht door wat hij zei en wat ik zelf voelde.

'Het is een fantasie. Een verlengstuk van hem. Bovendien, ik geef mooie sieraden. Dat doet me trouwens ergens aan denken.' Hij deed het licht aan en zocht in de zak van Peters pyjama, die op de grond lag. Hij haalde een enorme diamanten armband te voorschijn en gaf hem aan mij.

'O mijn god, wat is dat?'

'Wat denk je dat het is? Het is niet een tennisracket of een hagedis. Ik ben onderweg hiernaartoe even bij Tiffany langs geweest.'

'O Paul... je bent echt gek... maar ik vind hem wel mooi.' Ik grijnsde van oor tot oor terwijl hij de armband bij me omdeed. 'Nu moet ik me wel schuldig voelen. Je gaat nog denken dat je me gewoon kunt kopen.'

'Ik kan me jou niet veroorloven. Dat kan hij alleen. Waarom trouw je niet met hem, Steph? Dan ben je meteen af van dat heen en weer gereis tussen jullie appartementen en hoef je ook niet meer geheimzinnig te doen voor de kinderen. Het is zonde van je tijd. Bovendien, jullie houden toch van elkaar?'

'Daar gaat het niet om.'

'Daar gaat het wel om. Dat is het enige waar het om gaat,' zei hij wijs.

'Ik weet niet zo zeker waar het om gaat. Ik was getrouwd en na dertien jaar zei Roger tegen me dat hij nooit van me had gehouden. Ik kan zoiets niet nog eens aan.'

'Hij is een hufter, dat weet je toch. Peter is niet zo.'

'Nee, maar hoe dan ook, hij heeft me niet eens gevraagd. En als hij dat wel zou doen, hoe moet het dan met ons? Dan is het afgelopen. Geen sieraden meer.'

'Niet zo hebberig. Trouwens, het ligt er maar aan wat hij zou willen. Misschien vindt hij het dan nog steeds wel prettig als ik bij je ben als hij naar Californië gaat.'

'Ik betwijfel het,' zei ik eerlijk, terwijl ik me bedacht hoe krankzinnig het was dat ik dit gesprek voerde met een kloon. Hij was niet eens een echt mens. Maar hij was intelligent, in sommige opzichten bijna net zo intelligent als Peter. Op mijn manier hield ik van hem, hoewel niet zoveel als van Peter. Op sommige momenten was hij aanbiddelijk, op andere momenten was hij niet meer dan een slappe imitatie van Peter. 'Waarschijnlijk zou hij je meenemen naar Californië,' zei Paul bedachtzaam. 'Als hij slim is doet hij dat tenminste. Zo niet, dan kunnen wij ons leven lang de viervoudige flip blijven doen. Je zou het slechter kunnen treffen. Volgens mij hou je echt van hem. Soms denk ik weleens dat je alleen daarom van mij houdt.' Het was natuurlijk waar, maar ik wilde hem niet kwetsen. In sommige opzichten was Paul zo gevoelig. Je zou gemakkelijk vergeten dat hij elektrische draden had in plaats van een hart.

'Hoe dan ook, ik ga niet met hem trouwen. Dus je zult gewoon moeten doorgaan met sieraden voor me te kopen en hem de rekening te laten betalen. Wen er maar aan.'

'Het probleem is dat ik er al aan gewend ben,' zei hij zachtjes, terwijl hij in het donker naast me lag met zijn arm om me heen. Ik was op dat moment blij dat hij was teruggekomen en het begon tot me door te dringen hoe erg ik hem gemist had. Hij zei dingen tegen me die Peter nooit gezegd zou hebben. 'Ik zou je echt missen,' zei hij treurig, 'als hij me niet meer terug zou laten komen.'

'Maak je maar geen zorgen... laten we gaan slapen,5 zei ik gapend. Hij draaide zich op zijn zij en ik nestelde me naast hem. Hij had deze keer iets heel kwetsbaars over zich, dat me diep raakte. Vijf minuten later was hij in diepe slaap. Ik lag naast hem na te denken over de dingen die hij had gezegd en de dingen die ik voelde. Het was allemaal zo verschrikkelijk verwarrend. Het was alsof ik sliep met twee mannen die helemaal met elkaar waren verweven. Ik wist nooit precies waar de ene man ophield en de andere begon. Dat was de prijs die ik betaalde voor het slapen met een kloon, een man die bestond uit computerchips en elektrische bedrading. Maar Paul was toch wel wat meer dan dat alleen. Er waren ook altijd nog de viervoudige flips en de sieraden. Ik glimlachte in mezelf terwijl ik op mijn warme plekje naast hem in slaap viel, blij dat Peter besloten had hem naar me toe te sturen.

- 8 -

De dagen daarna leefde ik me helemaal uit. we deden alle dingen die we eerder ook hadden gedaan. Als de kinderen naar school waren, bleven we verder de hele dag in bed. Ik stelde het zoeken naar een baan uit tot januari, 's Nachts deden we de ene driedubbele flip na de andere en in het weekend vermaakte hij zich kostelijk met de kinderen. We gingen zelfs met ze schaatsen in het Rockefeller Center en hij droeg een hemelsblauw schaatspak met glitters op de kraag. Voor zijn doen was het een vrij klassieke keus, maar hij kon fantastisch schaatsen en iedereen op de baan vond hem geweldig.

Op een namiddag ging hij eindelijk een keer naar kantoor om een paar dingen voor Peter te regelen. Peter had verscheidene keren gebeld vanaf de westkust en scheen veel problemen te hebben op de zaak. Dit keer sprak ik met geen woord over Paul of over het feit dat hij weer bij me was. Ik ging ervan uit dat hij het ofwel wist of het niet wilde weten, dus ik hield wijselijk mijn mond. En Paul hield me behoorlijk bezig. Maar dit keer was het anders.

Ik werd gekweld door de gedachte dat ik van hen allebei hield, en zelfs de geschenken waaronder Paul me bedolf gaven me een onbehagelijk gevoel, vooral om-
dat Peter ervoor moest betalen. De dag dat hij naar de zaak ging, bracht ik een bezoek aan de psychiater bij wie ik korte tijd onder behandeling was geweest nadat Roger me had verlaten. De psychiater scheen verbaasd weer van me te horen. Het was bijna twee jaar geleden dat ik hem voor het laatst had gezien en ik vermoed dat hij had aangenomen dat ik ofwel zelfmoord had gepleegd, of terug was gegaan naar Roger, of iemand anders had gevonden om me het leven zuur te maken. Ik had geluk. Er had net iemand afgezegd en ik kon meteen komen.

Zijn spreekkamer was in twee jaar tijd niet veel veranderd. De bank waarop ik zat, leek wat meer versleten en de afbeeldingen aan de muur leken iets deprimerender. Hij was nog meer haar kwijtgeraakt en de vloerbedekking was kaal. Verder zag het er allemaal prima uit. Hij leek blij me te zien. Na de gebruikelijke plichtplegingen besloot ik ter zake te komen. Ik voelde me helemaal in verwarring door Peter en Paul. Ik hield meer van Peter dan ooit. Hij was alles wat ik ooit had gewild en als hij thuis was, konden we het uitstekend met elkaar vinden. Maar als hij weg was, zat ik gevangen in die krankzinnige affaire met Paul, mijn denkbeeldige vriend, zoals hij zichzelf nu noemde. Het probleem was echter dat hij niet denkbeeldig was. Hij werd iedere dag reëler voor mij en hij had me zo in zijn greep dat ik er bang van werd. Dat was de reden waarom ik dr. Steinfeld had opgezocht.

'Wel, Stephanie, wat is de reden van je bezoek?' vroeg dr. Steinfeld vriendelijk. 'Je bent toch niet teruggegaan naar Roger, wel?'

'O god, nee.' Charlotte had me pas nog verteld dat Helena en hij een baby kregen en het grappige was dat het me niets kon schelen. Ik had altijd gedacht dat ik het erg zou vinden als dat zou gebeuren. Maar ik had het zo druk met de viervoudige flip met Paul en ik miste Peter in Californië zo erg, dat ik me niet druk kon maken om de baby van Roger en Helena.

'Nee, het is iets anders.' Ik wilde zelfs geen seconde van het uur missen om hem te vertellen over Helena en de baby. 'Ik heb een relatie met twee mannen en ik word er gek van. Nee, eigenlijk niet twee mannen, maar één. Min of meer.' Ik besefte opeens dat dit niet gemakkelijk zou worden. Dr. Steinfeld bekeek me belangstellend.

'Heb je een relatie met twee mannen of met één? Ik weet niet of ik je goed heb begrepen.' Grappig, ik begreep mezelf ook niet goed. En hij wekte een bijna even verwarde indruk als ik.

'Eén echte man. De andere is denkbeeldig. Behalve dan dat ik fantastisch met hem kan vrijen. Hij komt alleen als de echte man weg is. Om precies te zijn stuurt de echte man hem naar me toe.' Dr. Steinfeld knikte en staarde me gefascineerd aan. Ik was duidelijk een stuk interessanter en veel neurotischer geworden dan hij ooit voor mogelijk had gehouden.

'En hoe is je sexleven met de... eh... echte man?'

'Geweldig,' zei ik met volle overtuiging en hij knikte. 'Ik ben heel blij dat te horen. En de tweede man bestaat alleen in je verbeelding? Hoe zit het precies? Je kunt het me gerust vertellen. Ik weet dat je me vertrouwt.'

'Eigenlijk zijn ze allebei echt. Ik weet dat dit u heel gek in de oren moet klinken, dr. Steinfeld. Maar de tweede man, Paul, is de kloon van de eerste man. Die heet Peter.'

'Je bedoelt dat ze veel op elkaar lijken? Zijn het tweelingen?'

'Nee, ik bedoel dat ze een en dezelfde persoon zijn. Paul is de kloon van Peter, min of meer althans. Peter zit in de bionica en hij heeft een paar zeer ongebruikelijke experimenten gedaan. Ik hou echt van hem.' Er verschenen kleine zweetdruppeltjes op dr. Steinfelds voorhoofd. Het was zowel voor hem als voor mij niet gemakkelijk, en ik had bijna spijt dat ik naar hem toe was gegaan. 'Vertel me eens, Stephanie, heb je de laatste tijd medicijnen gebruikt? Zelf gedokterd misschien? Weet je, sommige medicijnen hebben ernstige bijwerkingen en kunnen hallucinaties veroorzaken.'

'Ik heb geen hallucinaties. Paul is de bionische kloon van Peter en Peter heeft hem naar me toegestuurd toen hij de stad uit ging. De afgelopen herfst heb ik twee weken het bed met hem gedeeld en nu is het pas geleden weer opnieuw begonnen. Ik heb het gevoel dat ik gek word. Ik ben altijd het meest verliefd op degene die op dat moment bij me is... maar ik hou altijd van Peter. Hij is de ware.'

'Stephanie,' zei hij op indringende toon, 'hoor je wel eens stemmen? Zelfs als je niet bij hen bent?'

'Nee, ik hoor geen stemmen, dokter. Ik slaap met twee mannen en ik weet niet wat ik ermee aan moet.'

'Dat is dan duidelijk. Zijn het allebei echte mannen, Stephanie? Ik bedoel mensen zoals jij en ik?'

'Nee', zei ik voorzichtig, 'een van de twee niet. Paul is nu hier, omdat Peter weg is. Hij heeft hem naar me toe gestuurd.'

Dr. Steinfeld wiste langzaam zijn voorhoofd af en staarde me lange tijd aan. Ik had overal willen zijn, behalve in zijn spreekkamer.

'Is Paul op dit moment bij ons in deze kamer?' vroeg hij voorzichtig. 'Kun je hem nu zien?'

'Natuurlijk niet.'

'Dat is goed. Voel je je eenzaam als Peter weggaat? Heb je behoefte die leegte te vullen met iemand anders, misschien zelfs een denkbeeldige figuur?'

'Nee. Het is niet zo dat ik hem bedenk omdat ik me afgewezen voel. Peter stuurt hem naar me toe.'

'Hoe stuurt hij hem naar je toe?' Misschien met een UFO. Op dat moment verwachtte hij kennelijk iets dergelijks van mij. Het was hopeloos.

'Paul komt aan met een stuk of vijftien paarse krokodillenleren koffers van Hermès. Hij heeft ook een vrij excentrieke smaak op het gebied van kleding, maar je kunt een hoop plezier met hem hebben.'

'En Peter? Hoe is hij?'

'Hij is geweldig. Hij is behoudend, intelligent, liefdevol, hij gaat heel leuk om met mijn kinderen en ik ben stapelgek op hem.'

'En wat draagt hij voor kleren?'

'Spijkerbroeken met een overhemd en grijze flanellen broeken met een blazer.'

'Vind je dat jammer? Fantaseer je er wel eens over dat hij meer zoals Paul zou zijn?'

'Nee, ik hou van hem zoals hij is. Eigenlijk is hij aantrekkelijker dan Paul, zonder dat hij daar moeite voor doet. Mijn knieën worden slap als ik hem zie.' Ik glimlachte bij de gedachte.

'Dat is fijn, Stephanie. Heel fijn. En wat zijn je gevoelens voor Paul?'

'Van hem hou ik ook. Hij is een levensgenieter en hij gedraagt zich soms schandelijk. Maar hij houdt ook veel van mijn kinderen, en hij is heel lief, en verbazend goed in bed. Soms doet hij zelfs salto's in de lucht en dan komen we samen op de grond terecht met mij boven op hem, en...' Ik zag wel dat dr. Steinfeld onderhand een zenuwinzinking nabij was en ik kreeg medelijden met hem.

'Salto's in de lucht? Is dat de denkbeeldige of de echte man waar je het nu over hebt?'

'Hij is niet denkbeeldig. Hij is een kloon. Een bionische kloon. Hij zit vol elektrische bedrading. Maar hij ziet er precies zo uit als Peter.'

'Wat gebeurt er als Peter terugkomt? Verdwijnt hij dan weer, of blijf je hem gewoon “zien”?'

'Nee. Dan gaat hij terug naar de werkplaats, waar ze zijn bedrading controleren en zijn hoofd eraf halen.' Het zweet liep dr. Steinfeld tappelings van het hoofd en hij keek me fronsend aan. Ik was niet naar hem toe gekomen om hem te kwellen maar om mijn hart te luchten, maar kennelijk werkte het niet.

'Stephanie, heb je wel eens overwogen medicijnen te gebruiken?'

'Wat voor medicijnen? Prozac of zo? Vroeger gebruikte ik valium. Dat had u me voorgeschreven.'

'Eigenlijk denk ik aan iets sterkers. Iets wat beter past bij het probleem dat je hebt. Depakote misschien. Heb je daar weleens van gehoord? Heb je medicijnen geslikt sinds je voor het laatst bij me bent geweest?'

'Nee, niets.'

'Ben je onlangs opgenomen geweest?' vroeg hij vol medeleven. Ik vroeg me paniekerig af of hij van plan was me te laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Misschien hoorde ik daar ook wel thuis.

'Nee. Ik weet dat het belachelijk klinkt, maar dit gebeurt echt. Ik zweer het.'

'Ik weet dat je dat gelooft. Ik ben ervan overtuigd dat ze jou allebei als echt voorkomen.' Ik kon aan zijn ogen zien dat hij dacht dat ik ze allebei had verzonnen en volslagen gek was. Het laatste was waar, maar niet in de mate die hij veronderstelde. Plotseling haatte ik Peter dat hij dit probleem op mijn dak had gestuurd. 'Goed, ons uur is om, maar ik wil graag dat je dit recept ophaalt voor wat medicatie. En ik zal tijd vrijmaken zodat ik je morgen nog een keer kan spreken.'

'Ik heb geen tijd. Paul en ik gaan morgen kerstinkopen doen met de kinderen.'

'Ik begrijp het,' zei hij en hij keek nog bezorgder. 'Heeft Roger voogdij over de kinderen?'

'Nee, ik.' Toen ik hem zo zag zitten, wilde ik opeens het liefste hardop lachen. Hij was zo ontzet door wat ik hem had verteld. Ik wilde maar dat hij Paul kon zien in zilver- of goudlamé, of in paarse, geelgroene of knalroze zijde. Het strakke pak in luipaardmotief zou het ook vast goed doen, of het oranje velours kostuum dat hij de avond daarvoor had gedragen tijdens een dineetje. Dr. Steinfeld zou zijn ogen hebben uitgekeken. En hij zou hebben begrepen waarom ik zo in de war was.

'Heb je wel eens hoofdpijn, Stephanie? Ernstige hoofdpijn?'

'Nee, dokter, dat heb ik niet,' zei ik glimlachend. Toen stond ik op en hij keek uitermate bezorgd. 'Het spijt me erg dat dit allemaal zo verwarrend is.'

'We komen er binnenkort echt wel uit. Je zult je een stuk beter voelen als je de medicijnen inneemt. Het duurt een paar weken voor het aanslaat, dus het is erg belangrijk dat je meteen begint. Ik wil graag dat je me morgen opbelt om een nieuwe afspraak te maken.'

'Dat zal ik doen,' zei ik en ik rende bijna de deur uit, voor hij me kon tegenhouden.

Ik hield een taxi aan en ging naar huis, waar Paul zat te spelen met de kinderen. Hij was alweer aan zijn tweede fles bourbon bezig en het enige dat ik kon doen was mijn hoofd schudden, net als dr. Steinfeld had gedaan.

'Gaat het goed met je?' vroeg hij een paar minuten later, toen hij kwam kijken wat ik voor eten ging maken. 'Nee, ik haat je,' zei ik, en op dat moment meende ik dat ook. 'Ik ben vanmiddag bij mijn oude psychiater geweest en dankzij jou en die gek die je hiernaartoe heeft gestuurd, is hij er nu van overtuigd dat ik volslagen krankzinnig ben.'

'Heb je hem verteld dat jij niet gek bent maar wij?'

'Dat heb ik geprobeerd. Maar ik denk dat hij gelijk heeft. Volgens mij is het besmettelijk.'

'Wat zei hij dat je moest doen?' vroeg Paul belangstellend.

'Ik moet medicijnen slikken tegen mijn hallucinaties. Ik heb hem verteld dat jij een kloon bent en toen vroeg hij of jij op dat moment bij ons in de kamer was. Leuk, hè?'

'Zeker. Als ik daar was geweest, had hij dat echt wel gemerkt.'

'Je meent het.' Hij droeg een fluwelen broek met zebramotief en een zwart satijnen overhemd dat tot zijn navel openstond, en hij had zijn vredesteken om. 'Hij had je ook vast wel gehoord, niet alleen gezien.' Paul wierp me een snelle blik toe. Hij hoorde iets in mijn stem. Ik was niet in de stemming voor zijn grappen en grollen. Voor het eerst was ik echt doodziek van de belachelijke kleren die hij droeg en van zijn vele drinken. Ik had er genoeg van om na de dubbele flip weer overeind te moeten krabbelen. Ik miste Peter.

Na het eten, toen Peter me opbelde, nam ik de telefoon mee naar de badkamer om ongestoord met hem te kunnen praten.

'Hoe gaat het daar?'

'Heel goed, dank je. Ik ben helemaal gek.'

'Zijn de kinderen lastig?'

'Nee, jij bent lastig. Jullie allebei,' zei ik, en hij begreep meteen wat ik bedoelde.

'Is hij er weer?' Hij klonk verbaasd en niet erg blij. 'Alsof jij dat niet wist. Heb je hem niet gestuurd?'

'Dit keer niet. Ik dacht dat je het wel zou redden zonder hem omdat je het zo druk had.'

'Hoe is hij hier dan gekomen?' Voor de eerste keer wist ik niet zeker of ik hem kon geloven. Het was me allemaal te veel.

'Echt, Stephanie. Ik weet het niet precies. Maar als je last van hem hebt, stuur hem dan gewoon weg. Ik laat hem morgen ophalen. Dan brengen ze hem terug naar de werkplaats en halen zijn hoofd eraf.'

'Nee,' zei ik, veel te snel. 'Hij kan hier wel blijven tot je terugkomt.' Ondanks de waanzinnige toestanden die zijn verblijf met zich meebracht, wilde ik dat hij zou blijven, maar ik wilde het Peter niet toegeven.

'Wil je dat hij blijft?' vroeg hij. Hij klonk geërgerd.

'Ik weet niet meer wat ik wil. Dat is juist het probleem.' Dat was in ieder geval waar.

'Ik begrijp het.'

'O, alsjeblieft zeg, je lijkt dr. Steinfeld wel.'

'Wie is dat?' Hij had nog nooit eerder van hem gehoord.

'Een psychiater die me vandaag het liefste had willen laten opnemen. Dit is allemaal jouw schuld. Waarom kan je niet gewoon weggaan en accepteren dat ik je mis, zoals normale mensen. Waarom moet je een kloon op mijn dak sturen? Ik word er gek van.' Opeens was ik vreselijk boos. Het was een heel nare toestand en het was allemaal Peters schuld, hoeveel ik ook van hem hield.

'Ik dacht dat je hem aardig zou vinden.'

'Dat is ook zo.'

'Misschien vind je hem wel te aardig. Wil je dat zeggen?'

Hij klonk bijna even boos als ik, en behoorlijk jaloers. 'Ik weet niet wat ik wil zeggen. Misschien zijri we allebei wel gek.'

'Ik probeer wel wat eerder naar huis te komen.' Hij klonk oprecht bezorgd.

'Misschien moeten we wel met z'n drieën bij elkaar gaan wonen. O ja, en nog wat: Helena krijgt een baby.'

'Is dat wat je eigenlijk dwarszit?'

'Misschien wel. Nee, dat denk ik niet. Maar de kinderen vinden het wel erg. Ze haten haar. En ze haten het idee dat er een baby komt.'

'Het spijt me, Steph.'

'Nee, het spijt je niet.' Opeens moest ik huilen. In de kamer naast mij hoorde ik Paul met de kinderen. 'Jezus, hij is een alcoholist, en als ik die verrekte zebra-broek nog één keer zie, krijg ik een inzinking. Misschien krijg ik die toch wel. Hoe heeft dit mij ooit kunnen gebeuren?' Het was allemaal zijn schuld, en ik wilde hem erom haten. Maar dat deed ik niet. Ik hield nog steeds van hem. En ik wist dat mijn kinderen ook van hem hielden. Zelfs Charlotte, ook al zou ze dat nooit hebben toegegeven. En Sam was al maanden zijn trouwe volgeling, helemaal sinds Peter hem te hulp was geschoten toen Roger hem met Halloween had laten barsten.

'Het was maar een experiment, meer niet. Neem het niet zo serieus.' We klonken allebei als een stel krankzinnigen, maar goddank kon dr. Steinfeld ons niet horen.

'Neem het niet zo serieus? Hij woont hier, en ik hou van jou, en soms kan ik jullie niet eens uit elkaar houden. Als hij onder de douche staat, ziet hij er precies zo uit als jij. En als hij zich aankleedt, lijkt hij verdomme Elvis Presley wel.'

'Ik weet het. Ik weet het... we hebben geprobeerd dat eruit te krijgen, maar dat vond hij niet goed.' Ik vermoedde dat hij me niet wilde vragen hoe ik wist hoe Paul er onder de douche uitzag. Het was niet zo moeilijk te raden wat er tussen ons was voorgevallen. Bovendien bedacht ik dat Peter Paul beter kende dan wie dan ook.

'Hij vindt dat je met me moet trouwen. Kun je je voorstellen? Hij is nog gekker dan jij.' Ik zat te huilen en aan Peters kant van de lijn was het een hele tijd stil. 'Maak je maar geen zorgen. Ik heb hem gezegd dat we geen van beiden zo gek zijn om dat te doen.'

'Ik ben blij dat te horen,' zei hij ten slotte, met een wat koele klank in zijn stem.

'Ik ook. Misschien moet ik jullie allebei een poosje niet meer zien om mijn verstand weer bij elkaar te krijgen.' Ik zou beter af zijn als ik gewoon weer in mijn eentje voor de tv naar de herhalingen ging kijken. Voorheen had ik gedacht dat ik een echt leven had met Roger, maar dat was ook op niets uitgelopen. En kijk eens wat ik nu had. De bionische man en dr. Frankenstein, de krankzinnige uitvinder. Ik was helemaal van streek en zat aan één stuk door te huilen.

'De vakantietijd valt iedereen zwaar, Steph. Je bent gewoon uit je doen. Probeer je wat te ontspannen. Ik kom gauw naar huis en dan gaat hij weer terug naar de werkplaats. Als je wilt kan ik hem laten ontmantelen.'

'Dat kun je hem niet aandoen. Bovendien vind ik hem aardig.' En daarmee waren we weer terug waar we begonnen waren. Ik hield van Peter, maar ik wilde Paul niet kwijt. Het was een krankzinnige situatie.

'Doe nou gewoon een beetje rustig aan. Zorg dat je vannacht goed slaapt. Hij slaapt toch in de logeerkamer, hè?'

'Ja hoor.' Sufferd, had ik tegen hem willen zeggen. Wat denk je nou eigenlijk? Het was niets voor hem om in iemands logeerkamer te slapen. 'Ik hou van je,' zei ik ongelukkig.

'Ik hou ook van jou. Ik bel je morgenochtend weer.' Toen hing hij op, en die nacht was het weer hetzelfde liedje. Ik kon geen weerstand aan hem bieden. Viervoudige flips en geweldige seks, kaarslicht en massages, heerlijk geurende olie... toen de ochtend aanbrak was ik nog steeds wakker en vreselijk in de war. Ik haatte hen allebei. Ik wilde dat Peter naar huis kwam en dat de kloon zou blijven. Ik wilde hen geen van beiden ooit meer zien, ik wilde nooit meer een dubbele of driedubbele flip doen en ik wilde van mijn leven geen sieraden meer. Ik wilde dat alles bleef zoals het was en ik wilde dat het ophield, en toen ik eindelijk in slaap viel, droomde ik van Peter. Hij stond naar mij te kijken met zijn armen om Helena heen geslagen en Paul stond erbij met die vervloekte zebrabroek aan en lachte me uit.

- 9 -

Toen de tweede week met Paul bijna om was, was ik verwarder dan ooit, maar desondanks schenen we ons altijd goed met elkaar te kunnen vermaken. We bezochten alle kerstparty's waar ik geacht werd te verschijnen, en ondanks wat kleine misstappen wist hij zich prima te redden. Ik probeerde hem zover te krijgen dat ik zijn kleding mocht uitkiezen, maar dat was natuurlijk te veel gevraagd. Hij had een zilverkleurig pak gekocht waarvan het jasje van onder tot boven was behangen met kerstballen en waarvan de broek was bedekt met kleine gekleurde lichtjes. Hij vond het ongelofelijk feestelijk en de gastvrouw van het eerste feestje waar we naartoe gingen, vond het een geslaagde grap. Zij kon niet vermoeden dat hij het niet als grap bedoeld had en serieus dacht dat hij de nieuwe modetrend van het seizoen had gezet.

Hij verslond alle hors d'oeuvres, werkte al de kaviaar naar binnen en toen dat op was, deed hij hun tropische vissen in zijn drankje en verzwolg die ook. Ik denk niet dat iemand het heeft opgemerkt, maar ik zag het wel en we vertrokken voor hij helemaal uit de band zou springen en de gastvrouw nog meer in verlegenheid zou brengen dan hij al had gedaan.

Het tweede feestje waar we heen gingen werd gegeven door oude vrienden van me die Peter al eens hadden ontmoet. Ze zongen kerstliedjes, hadden een fantastisch banket aangericht en stonden erop dat we na het diner charade zouden spelen in de huiskamer. Ik beeldde Gejaagd door de wind uit en niemand raadde het. Kennelijk had dat Paul op een idee gebracht, want hij koos een kort woord. Ik had binnen enkele seconden in de gaten dat hij het woord 'scheet' uitbeeldde. Je kunt je wel voorstellen wat hij deed om duidelijk te maken wat hij bedoelde. We gingen die avond bijtijds weg, maar ondanks mijn verontschuldigingen verzekerden de gastvrouw en gastheer mij ervan dat iedereen Paul erg aardig had gevonden, vooral de kinderen. Naar hun zeggen vonden ze hem een stuk 'spontaner' dan de eerste keer dat ze hem hadden ontmoet, hij was wat je noemt een echte vrije geest. Ik kon hun daar geen ongelijk in geven. Ik was echter razend over zijn schandelijk gedrag en maakte hem dit onomwonden duidelijk nadat we hun appartement hadden verlaten.

'Dat was wel een beetje overdreven, vind je zelf ook niet?' begon ik in de taxi op weg naar huis. Ik had enorm de pest in.

'Wat? De kerstliedjes? Nee, ik vond het leuk.'

'Ik bedoel wat je deed met dat charadespel. Ze beeldden films uit, Paul. Ik heb nog nooit een film gezien die Scheet heette.'

'Maak je niet zo druk, Steph. Ze vonden het hartstikke leuk. Iedereen moest lachen. Het was zo gemakkelijk, ik moest het gewoon doen. Het was trouwens hun eigen schuld. Hadden ze maar geen bonen moeten serveren bij het buffet. Bonen zijn helemaal niet kerstachtig,' zei hij vol overtuiging.

'Niemand heeft je gedwongen die bonen op te eten. Je hebt me in verlegenheid gebracht.' Toen ik dat zei, keek hij me verslagen aan.

'Ben je boos op me, Steph?' Maar toen ik hem daar zo zag zitten met zijn jasje vol kerstballen en zijn lichtgevende broek, schudde ik mijn hoofd. Hoe kon ik boos op hem zijn? Hij was zo lief en zo grappig.

'Ik denk het niet, maar het zou eigenlijk wel moeten.' Het ergste was dat, hoe irritant hij soms ook kon zijn, ik wist dat ik hem zou missen zodra hij weg zou gaan. En die dag kwam snel naderbij. We hadden nog maar een paar dagen over. Hij had iets dat me altijd voor hem won, en ik wist dat het niet zijn kleren waren, of de dubbele flip. Hij was zo onbedorven, zo onschuldig en zo liefdevol. Het was buitengewoon moeilijk hem te weerstaan. Ik kon het in ieder geval niet.

'Ik hou van je, Steph,' zei hij, terwijl hij knus tegen me aan kroop in de taxi. 'Ik wou dat ik met Kerstmis bij je kon zijn.' Ik wou hem zeggen dat ik daar niets voor voelde, maar dat zou niet waar zijn geweest. Er waren momenten dat ik hem voorgoed bij me wilde houden, met zijn maffe kleren en zijn extravagante gedrag. Hij was niet iemand die je gemakkelijk meenam naar een feestje, maar als we samen waren, voelden we ons altijd dolgelukkig.

Hij voelde zich zo schuldig dat hij mij die avond in verlegenheid had gebracht, dat hij voorstelde iets te gaan drinken bij Elaine. Het was een restaurant waar ik met Roger altijd graag naartoe ging. Sinds zijn vertrek was ik er nooit meer geweest, maar het idee trok me wel aan en na een korte aarzeling besloot ik met hem mee te gaan.

De taxi zette ons op de hoek af. Hij legde zijn arm om me heen en we liepen naar Elaine. Zoals gewoonlijk stond er een enorme, feestelijke menigte rond de bar. Paul bestelde een dubbele bourbon zonder ijs en een glas witte wijn voor mij. Ik had er eigenlijk geen trek in, maar het was een prettig gevoel daar te zijn en ondanks zijn belachelijke pak was ik blij dat hij bij me was. Bovendien zag het andere publiek er zo excentriek uit dat hij zich daar volgens mij wel kon vertonen zonder al te veel aandacht te trekken. Het was tenminste niet zo'n gelegenheid als '21'.

Ik had net het eerste slokje van mijn wijn genomen, toen ik plotseling oog in oog stond met Helena. Ze droeg een rood fluwelen jurk, afgezet met wit konijnenvel of een ander soort bont, waar grote plukken uit vielen en neerdaalden op de mensen in haar omgeving. Maar veel indrukwekkender dan het uitvallende bont was het decolleté, dat een groot deel van haar boezem onbedekt liet. Ik kon alleen maar staren naar haar enorme, witte borsten, die alle aandacht afleidden van haar licht vooruitstekende buikje. Toen ik opkeek zag ik Roger. Hij stond te kijken hoe ik keek naar Helena en voelde zich kennelijk vreselijk opgelaten. Toen keek hij naar Paul. De ballen op zijn jasje leken plotseling groter dan ooit en zelfs in de drukte rond de bar schenen de lichtjes op zijn broek hem met een gloed te omgeven.

'Wat is dat?' zei Roger plompverloren, terwijl hij Paul verbijsterd aanstaarde. Hij had de kinderen wel over Peter horen praten, maar niets wat zij hadden gezegd had hem voorbereid op wat hij nu te zien kreeg.

'Dat is Paul... ik bedoel Peter,' zei ik rustig, terwijl ik wat bontresten van Helena's jurk van mijn neus veegde.

'Dat is me wel een outfit, zeg,' zei Roger op veelzeggende toon. Paul vatte het op als een compliment, maar ik kende Roger beter en wist dat hij het afgrijselijk vond. 'Dank je wel. Het is van Moschino,' legde hij vriendelijk uit. Hij had geen idee wie Roger was, laat staan Helena. 'Meestal draag ik Versace, maar voor de vakantie kon ik dit niet laten hangen. Wat voor soort bont is dat?' vroeg hij, terwijl hij staarde naar Helena's decolleté. Toen draaide hij zich glimlachend naar mij toe. 'Vrienden van je?'

'Mijn ex-man en zijn vrouw,' zei ik kortaf en draaide me toen naar mijn opvolgster. Ik moest beleefd zijn, al was het alleen maar voor de kinderen, of misschien voor Roger. 'Hallo, Helena.' Ze wierp me een zenuwachtig lachje toe en zei toen tegen Roger dat ze even haar neus ging poederen. Omgeven door wolken wit bont verdween ze in de menigte. Roger grijnsde naar de man die hij voor Peter aanzag. Hij zou het een stuk moeilijker hebben gehad als hij had geweten dat Paul een kloon was.

'De kinderen hebben me over je verteld,' zei Roger vaagjes. Paul knikte en zei toen dat hij ging kijken of er een tafel voor ons vrij was. Het volgende moment waren Roger en ik voor het eerst sinds lange tijd alleen. 'Ik vind het onvoorstelbaar dat je uitgaat met een vent die er zo uitziet,' zei hij bot.

'Ik ben tenminste niet getrouwd met het kerstvrouwtje. Ik dacht dat je allergisch was voor bont.' Maar misschien was hij wel alleen allergisch voor mijn flanellen nachthemden en het bontlaagje op mijn benen.

'Dat is een ongepaste opmerking,' zei hij kil. 'Zij is de moeder van het halfbroertje of -zusje van je kinderen.' Hij zag er nu echt uit als de man die ik uiteindelijk was gaan haten.

'Het feit dat ze met jou getrouwd is en zwanger is, maakt haar nog geen respectabel mens, Roger. Het bewijst alleen maar dat ze net zo dom is als ik destijds. Nu tenminste nog wel. Waar praten jullie eigenlijk samen over, of komt het daar nooit van?'

'En wat doe je met hem in dat pak? “O dennenboom” zingen?'

'Hij is aardig voor onze kinderen. Dat is voor mij heel belangrijk.' En het was meer dan je van Helena kon zeggen, maar dat zei ik niet tegen hem. Het had geen zin. De kinderen vertelden echter nog steeds iedere keer als ze bij hen waren geweest dat Helena nooit een woord tegen hen sprak en dat ze op zondagmiddag haast niet kon wachten tot ze weggingen. Ik wist dat Roger dat ook moest weten en ik vroeg me af wat hij daarvan vond en hoeveel erger het zou worden als hun eigen baby er was. Maar dat was een andere zaak, die niet kon worden opgelost bij Elaine. Ik had er spijt van dat we erheen waren gegaan en hen daar waren tegengekomen. Roger was er niet direct op vooruitgegaan sinds hij mij twee jaar geleden had verlaten. Sterker nog, hij zag er veel vermoeider uit, maakte een oudere indruk en keek uitermate verveeld uit zijn ogen. Helena was geen licht, maar ik moest toegeven dat ze er verbluffend mooi en sexy uitzag, en haar decolleté, al dan niet gehuld in konijnenbont, was indrukwekkend. Het was nog nauwelijks te zien dat ze in verwachting was, maar ik vermoedde dat haar borsten nog groter waren geworden dan de laatste keer dat ik ze had gezien.

'Gaat het goed met je?' vroeg hij plotseling met een weemoedige blik in zijn ogen. Ik haatte dat. Ik wilde niet dat hij menselijk ging doen en ik wilde al helemaal niet dat hij medelijden met me had omdat ik uit was met een kloon, bedekt met kerstballen en lichtjes.

'Met mij gaat het prima, Roger,' zei ik rustig. Maar terwijl ik dat zei, wist ik niet zeker of het waar was. Ik was verliefd op een uitermate vreemde man die in Californië rare wetenschappelijke dingen zat te doen die ik niet begreep en die niet van plan was met me te trouwen. Als hij weg was, sliep ik met zijn kloon. Het was niet alleen moeilijk uit te leggen aan Roger, maar ik vond het zelf ook moeilijk te verwerken. Terwijl ik hierover nadacht, kwam Paul terug.

'We hebben een tafel,' zei hij trots en hij reikte naar mijn wijnglas. Ik wilde echter alleen maar naar huis. Ik zag Helena aankomen, voorafgegaan door een wolkje bont.

'Het was leuk je weer eens te zien,' zei ik beleefd tegen Roger. 'Prettige kerstdagen,' en met die woorden zette ik mijn glas neer en liep met Paul de bar uit. Onderweg kwamen we langs Helena en ik rook haar parfum. Het was een geurtje dat ik tien jaar geleden gebruikte en ik wist dat Roger het voor haar had gekocht, omdat hij het erg lekker vond. Hij was nu van haar, en zij hadden hun eigen leven. Ze kregen een baby, en wat ik ook voor puinhoop had gemaakt van mijn leven, dat was zijn probleem niet, en misschien zelfs niet het probleem van Peter of van Paul.

Ik zei tegen Paul dat ik weg wilde. Hij keek teleurgesteld dat de tafel niet doorging, maar hij zag aan mijn ogen dat er iets mis was. Hij liep achter me aan naar buiten en keek me in de koude nachtlucht aan. Ik haalde diep adem, zowel om me te bevrijden van de vertrouwde geur en aanblik van Roger als van het parfum en het bont van Helena.

'Wat is er gebeurd?'

'Ik weet het niet,' zei ik, rillend in de decemberlucht. Het was net gaan sneeuwen. 'Ik had niet verwacht hen te zien... zij is zo'n leeghoofd, en hij is gek op haar. Het herinnert me eraan hoe ik me voelde toen hij bij me wegging. Hij heeft mij in de steek gelaten voor haar.' Ik voelde me kwetsbaar en naakt en Helena's goedkope jurk en ordinaire haar boden geen troost. De waarheid was dat hij niet van mij had gehouden. En van haar wel, althans nu. Ik wilde hem niet meer, dat was het niet, en als hij het me had gevraagd had ik hem niet teruggenomen, maar ik werd wel geconfronteerd met al mijn vervlogen dromen.

'Niet verdrietig zijn, Steph,' zei Paul vriendelijk. 'Ze is een enorme onbenul. Haar borsten zijn niet eens echt... en dan die jurk, verschrikkelijk! Jij ziet er tien keer beter uit dan zij. Geloof mij nou maar. En wie wil er nou een vrouw met zo'n smaak?' Terwijl hij dit zei, straalde zijn broek een helder licht uit en dansten de kerstballen op zijn jasje in de wind. Op de een of andere manier raakte de blik in zijn ogen mij echter diep. Hij legde een arm om me heen en wenkte met zijn andere arm een taxi. Terwijl we instapten veegde hij mijn tranen weg.

'Zet ze uit je hoofd. Wij gaan naar huis, we steken een paar kaarsen aan en dan geef ik jou een massage.' Het klonk dit keer net als een doktersvoorschrift. Ik zat zwijgend in de taxi, nog steeds van mijn stuk door de ontmoeting. Paul begeleidde me teder en vol begrip naar boven.

Ik betaalde de oppas en was blij te zien dat allebei de kinderen al vroeg naar bed waren gegaan en sliepen. Die nacht was het een verrassend troostende ervaring me door Paul te laten masseren en me ten slotte te laten mee voeren door zijn tedere hartstocht en een zeer bescheiden dubbele flip.

Na deze gebeurtenis had ik het gevoel dat we dichter bij elkaar stonden. Hij had me door een moeilijk moment heen geholpen en had mijn gevoel van eigenwaarde weer wat hersteld. Die week gingen we met de kinderen naar De Notenkraker. Paul ging verkleed als Turkish Coffee. Hij deed een exotische dans op het gangpad en probeerde mij over te halen met hem mee te doen. Toen gingen we met Sam naar de Kerstman en nadat Sam op zijn schoot had gezeten, wilde Paul ook. We kozen prachtige kerstcadeautjes uit voor Charlotte en Sam. Op zijn eigen manier deed hij veel goeds. Als hij bij me was, deed hij me denken aan alle dingen die Peter niet had. Het was alsof iemand Paul had geprogrammeerd om de dingen te doen die Peter niet voor me deed. De cadeautjes, de tijd die hij met me doorbracht, zijn kinderlijke geest als hij speelde met Charlotte en Sam. De eindeloze tederheid die hij tentoonspreidde. Hij was onweerstaanbaar, je moest wel van hem houden. En achter alle absurditeiten en ongepaste gedragingen ging een goed man schuil, of liever gezegd: een goede kloon. Peter had buitengewoon goed werk geleverd toen hij hem had ontwikkeld.

Peter belde me vanuit Californië iedere dag twee of drie keer op. Hij kon zich er niet van weerhouden te informeren naar Paul. Hij wilde weten wat we deden, wat Paul allemaal zei, wat hij voor uitgaven deed en of hij de Jaguar gebruikte. Ik was niet van plan hem dat te vertellen, maar toen hij er weer een ongeluk mee had gehad, moest ik wel. Het sneeuwde die middag en de weg was glad. Toen hij me erover vertelde, was ik blij dat ik de kinderen had verboden met hem mee te gaan. Hij had zitten meezingen met een cd. Peters cd's vond hij over het algemeen afschuwelijk, maar ik had hem er een gegeven van Whitney Houston, en die vond hij leuk. Onder het zingen had hij blijkbaar moeten niezen en was met de auto een sneeuwhoop in gereden die langs de weg lag. Terwijl Whitney vrolijk verder zong bleef de auto een ondeelbaar ogenblik staan, om vervolgens langzaam door te glijden, de East River in, die daar aan de kant gelukkig ondiep is. De auto lag half onder water, en Paul moest bijna twee uur wachten voor er iemand kwam om hem op te takelen. Hij zei dat de bekleding en de vloermatten toen inmiddels wel wat te lijden hadden gehad. Hij was bang dat er misschien een nieuwe motor in moest en hij hoopte dat Peter het niet al te erg zou vinden.

Ik belde Peter erover op. Hij kreunde toen ik het hem vertelde en begon zachtjes te jammeren toen ik zei hoeveel het hem waarschijnlijk ging kosten om de auto te repareren.

'Zorg in ieder geval dat hij hem niet weer laat overspuiten,' was het enige dat hij zei voor hij ophing. 'Hoe nam hij het op?' vroeg Paul bezorgd, toen ik hem vertelde wat Peter had gezegd over de Jaguar.

'Hij was chagrijnig,' zei ik, maar ik maakte me vooral zorgen over Paul. Na zijn bad in de East River was hij verschrikkelijk verkouden geworden. 'Het komt wel goed,' zei ik zachtjes. En toen vertelde ik hem het slechte nieuws. 'Hij komt morgen terug.'

'Zo gauw al? Dat is twee dagen te vroeg.' Paul keek diep teleurgesteld. Hij had gedacht dat hij de rest van de week nog met mij zou kunnen doorbrengen, voor Peter uit Californië terugkwam.

'Hij zegt dat er een directievergadering is waar hij bij moet zijn.' Ik vermoedde echter dat er meer achter zat en dat het ook niet alleen met de auto te maken had. Ik had het gevoel dat hij niet wilde dat Paul nog langer bij me bleef. En ik zag dat Paul er kwaad om was. We hadden die keer een rustige nacht. Ik stopte hem warm in voor zijn verkoudheid en bracht hem af en toe een warme grog. Iedere keer als ik hem een kus gaf, moest hij niezen en zijn neus was rood. Maar hoe ziek hij er ook uitzag, ik wist dat de Jaguar er veel erger aan toe was. Toen ik bij hem in bed kroop, keek hij me ongebruikelijk ernstig aan. Zo te zien had hij iets op zijn hart en hij keek lang niet zo vrolijk als anders.

'Wat zou er gebeuren als ik hier bleef?' vroeg hij met een bezorgde blik, en ik glimlachte. Misschien was hij in de Jaguar met zijn hoofd ergens tegenaan gekomen. 'Volgens mij ben je hier al, of was je dat vergeten?' Ik kuste hem teder. Hij zette zijn glas op het tafeltje naast het bed en keek me zorgelijk aan.

'Ik bedoel als Peter terug is. Wat zou er gebeuren als we hem zouden zeggen dat ik hier blijf en dat ik niet naar de werkplaats terugga?' Het was de eerste keer dat hij zoiets zei.

'Zou je dat kunnen doen? Zouden ze dat goedvinden?' De tederheid in zijn ogen verbaasde me en maakte me ook een beetje bezorgd.

'Ik zou het kunnen proberen. Ik kan niet bij je weg, Steph. Ik hoor hier. Ik hou van je... we zijn gelukkig samen. Je hebt me nodig.' Dat was zo, meer dan ik ooit van plan was geweest, misschien zelfs meer dan ik kon toegeven. De waarheid was echter dat ik ook Peter nodig had, veel meer nog dan Paul, en ook mijn liefde voor hem was veel groter dan die voor Paul. Ik had me weer laten meeslepen door het plezier dat we samen hadden, maar de laatste dagen had ik vaak gedacht aan Peters thuiskomst. Peter was degene die de grootste plek in mijn hart innam. Paul stond voor plezier, levenslust, energie, lachen. Maar Peter bezat een stukje van mijn ziel. Daar was ik pas de laatste tijd achter gekomen. Ik had meer nodig in mijn leven dan een viervoudige flip en een boel lol. Wat ik nodig had was Peters betrouwbaarheid, zijn kracht, zijn rustige manier om mij te steunen en de dingen in mij te voeden die Roger zo lang had verwaarloosd.

'Ik weet niet wat ik moet zeggen,' zei ik eerlijk, terwijl we daar zo lagen. 'Ik hou van je, Paul.' En toen besefte ik dat ik eerlijk tegen hem moest zijn. 'Maar misschien niet genoeg. We zouden zoveel moeten overwinnen. Het is niet gemakkelijk te leven met een kloon. Als de mensen er ooit achter zouden komen, zou iedereen ons uit de weg gaan. We zouden het heel moeilijk krijgen.' We wisten allebei dat dat zo was. Ik had er veel over nagedacht. Het was niet zo dat zijn aanbod me niet aantrok. Het was ongetwijfeld heel verleidelijk. Maar met Peter, als hij me daar tenminste ooit de gelegenheid toe zou geven, zou ik een echt leven hebben. Met Paul wist ik dat dat niet mogelijk was.

'Ik zou met je trouwen, Steph,' fluisterde hij zachtjes, en die woorden betekenden veel voor mij. 'Hij niet.' Net als Paul had ook ik het gevoel dat Peter te veel gewend was geraakt aan zijn zelfstandigheid. Hoewel ik wist dat hij van me hield, was zijn angst zich te binden in feite sterker dan zijn liefde.

'Dat weet ik,' zei ik rustig. 'Maar ik hou toch van hem. Ik weet niet eens of het voor mij nog wel belangrijk is of hij wil trouwen of niet. Ik heb dat allemaal al eens meegemaakt. Ik was getrouwd met Roger, en het ging toch fout. Het huwelijk is geen garantie,' zei ik wijs. Ik wist waar ik het over had, beter dan Paul. 'Het is een belofte, een blijk van vertrouwen, een symbool van hoop.' Het was veel, dat moest ik toegeven, maar ik wist ook dat het niet eerlijk was verdeeld. Er was er altijd een die van de ander hield en een die vroeg of laat de benen nam.

'Het is maar net wat je wilt. Van hem zul je dat nooit krijgen. Als hij moest kiezen, zou hij liever hebben dat je met mij trouwde. Als hij echt van je hield, denk je dan dat hij het goed zou vinden dat ik iedere keer bij je ben als hij weggaat? Dat ik je masseer en van je hou en je mee uit neem naar feestjes en dinertjes en je de dubbele flip leer? Of zelfs de viervoudige flip?'

'Misschien niet,' zei ik treurig. 'Maar dat verandert niets aan mijn gevoelens voor hem.'

'Je hebt destijds een fout gemaakt met Roger. Maak die fout niet nog een keer.' Hij smeekte het me en ik kon het niet verdragen hem aan te kijken.

'Het is misschien al te laat,' gaf ik toe. 'Ik hou van hem.'

'We kunnen een geweldig leven hebben, Steph, als je het een kans wilt geven.' De waarheid was echter dat ik dat niet wilde. Hoeveel ik ook van hem hield, ik kon mijn leven niet toevertrouwen aan een kloon, hoe charmant hij ook was en hoeveel plezier we ook samen hadden. Er was zoveel wat hij niet was. Ik kon de rest van mijn leven niet doorbrengen met een man die het woord 'scheet' uitbeeldde bij een dinertje. 'Je mist de kans van je leven, Steph. Al je vriendinnen zouden je benijden.'

'Dat doen ze al,' zei ik vriendelijk. 'Je bent een schat.' Toen zuchtte ik en besloot hem de waarheid te vertellen. 'Ik denk dat ik bij hem wegga, Paul,' zei ik verdrietig, terwijl mijn ogen zich al vulden met tranen. Toen Paul dit zag, keek hij verschrikt. Hij gaf mij een papieren zakdoekje en snoot zelf ook zijn neus. Hij huilde altijd snel. Ik wist dat dat een foutje was in een van zijn contacten, maar het ontroerde me toch. 'Wanneer?' vroeg hij.

'Gauw. Waarschijnlijk na de vakantie.' Ik had er al dagen over lopen denken, maar ik had het hem niet willen vertellen. Ik vond dat Peter het eerst moest weten, dat leek me niet meer dan eerlijk. Maar het had ook gevolgen voor Paul. Het betekende dat hij me niet meer zou komen bezoeken. Hoe zou hij dat moeten doen? Als ik Peter opgaf, raakte ik onvermijdelijk ook Paul kwijt. Het was een zware beslissing en ik wist nog niet zeker wat ik wilde. Ik wist echter wel dat mijn liefde voor Peter te groot was en dat ik me te zeer door Paul liet meeslepen. Ze hadden allebei iets verslavends, vooral als je ze na elkaar meemaakte. Maar de situatie was gewoon te krankzinnig. Ik kon niet met hen allebei blijven slapen. Hoeveel ik ook van Peter hield, ik wist dat het verkeerd was. Ik kon niet met hem samen zijn en dan iedere keer als hij wegging mijn leven delen met Paul. Ook al zouden zij daar geen moeite mee hebben, ik had dat wel. En ik had ook mijn kinderen aan wie ik moest denken. Het was dit keer te veel uit de hand gelopen. Ik was helemaal in de war.

'Steph, weet je het zeker?'

'Natuurlijk niet,' zei ik, en de tranen rolden weer over mijn wangen. 'Hoe kan ik bij hem weggaan? Hij is fantastisch, en ik hou zoveel van hem.' Meer dan ik ooit kon zeggen. Maar wat had het voor zin om zo door te gaan? Ik kon me niet verzoenen met een toekomst waarin ik hem steeds zou zien komen en gaan, mezelf gek zou maken met iets waar het nooit van zou komen en mezelf dan maar zou troosten met Paul. Ook al zag hij niet in hoe verkeerd het was, ik wist dat wel. Hoewel ik het hem nooit zo bot gezegd zou hebben, hij was tenslotte maar een kloon. En Peter was maar een man. Deze hele woeste onderneming was zijn idee geweest. Hij voelde zich er kennelijk prima bij, en voor hem haalde het veel druk van de ketel. Als hij in New York was, kon hij bij mij zijn wanneer hij maar wilde, en als hij weg wilde, was Paul er altijd nog. Voor hem was het een perfecte regeling. Het zou haast gemakkelijker zijn zijn reisjes naar Californië voor lief te nemen, hoe vaak die dan ook voorkwamen, en in die tijd alleen te zijn met mijn kinderen.

'Doe niets overhaast, Steph,' drong Paul aan, terwijl de slaap ons allebei begon te overvallen. 'Als je hem opgeeft, raak je mij ook kwijt.'

'Dat weet ik.' Het was een ontnuchterende gedachte en ik moest er nog eens goed over nadenken.

Nadat ik was opgehouden met huilen probeerden we die nacht nog de viervoudige flip. Het ging aardig goed, hoewel ik me achteraf wel afvroeg of ik niet een van mijn ribben had gekneusd. Ik wilde Paul niet ongerust maken, dus ik zei er niets over, maar toen ik na afloop naast hem lag na te denken, pakte hij mijn linkerhand en voelde ik hoe hij een ring aan mijn vinger schoof. 'Wat doe je?' vroeg ik met een bezorgde blik, maar hij kon in het donker mijn gezicht niet zien. Ik hoopte dat het iets was uit een bazaar, maar hem kennende was dat niet erg waarschijnlijk. Uiteindelijk kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en deed het licht aan om te kijken.

Ik hapte naar adem toen ik zag wat het was. Het was een ring met een robijn, mooier dan ik ooit had gezien, bijna veertig karaats, in de vorm van een hart.

'Paul, dit kan je niet doen... ik vind het niet goed... dit keer is het echt te veel.' Ik meende het oprecht.

'Het is goed zo, Steph,' zei hij glimlachend. 'Hij betaalt.' Daar twijfelde ik niet aan, maar desondanks was het een ongelofelijk geschenk, en een spectaculaire ring. Ik vroeg me af wat eraan vast zat, en ik keek hem vragend aan. Paul glimlachte echter naar me en schudde zijn hoofd. 'Het is geen verlovingsring. Het is een kerstcadeau... een aandenken aan mij.' Terwijl hij dit zei hadden we allebei tranen in onze ogen en ik kuste hem. 'Ik hou van je, Paul,' zei ik en ik meende het. Op dat ogenblik interesseerde het me niets dat hij maar een kloon was. Hij was de aardigste, grappigste, liefste, en meest sexy man die ik ooit had ontmoet. Misschien nog meer dan Peter.

'Ik hou ook van jou, Steph. Ik wil dat je goed voor jezelf zorgt als ik weg ben. Laat je niet gek maken door hem... en laat hem niet je hart breken. Hij doet dat als je niet oppast.' In zekere zin had hij dat al gedaan, maar ik wilde het niet aan mezelf toegeven.

'Dat doet hij toch wel, mij gek maken, bedoel ik. En jij ook.' Maar de beloningen die hij mij gaf maakten het bijna de moeite waard dacht ik, terwijl ik neer keek op het enorme robijnen hart. 'Dat is het probleem juist,' zei ik, hardop denkend, terwijl hij mij aankeek.

'Wat? De sieraden?'

'Nee, het feit dat jullie me allebei gek maken. Of misschien was ik dat al. Misschien heeft hij mij daarom wel uitgekozen. Ik vermoed dat hij in Parijs wel wist wat hij deed.' Paul wist echter, zonder daar mij iets over te zeggen, dat Peter heel veel dingen wist. Hij was een intelligente man. Het enige dat hij niet wist, was of hij echt van me hield. Als hij van me hield, waarom zou hij mij dan willen delen met een kloon? Het ging niet alleen om het gemak, of om op te scheppen met een unieke uitvinding. Ik vroeg me af of hij misschien van me af wilde en wilde dat ik met Paul zou trouwen. Maar wat zijn bedoelingen ook waren en wat voor kromme redeneringen hij ook volgde, ik wist dat ik hield van Peter en slechts in mindere mate hield van Paul.

Terwijl ik dit alles voor de honderdmiljoenste keer overdacht, legde ik mijn armen om Paul heen, de ring nog steeds om mijn vinger, en viel in slaap. Tijdens de onrustige nacht die volgde, droomde ik echter alleen maar over Peter, niet over Paul, en dat zei me wel iets.

- 10 -

Na alles wat we de vorige avond tegen elkaar hadden gezegd, was het dit keer voor ons allebei een erg emotionele gebeurtenis toen Paul wegging. Er was niet meer de absolute zekerheid dat hij zou terugkomen. Ik kon hem niets beloven en hij wist dat.

'Over een paar uur ligt mijn hoofd eraf en steken al mijn draden eruit, en dan ben jij weer terug bij hem,' zei hij met een droevige blik. 'Ik vind het afschuwelijk daaraan te denken.' Toen keek hij me tederder aan dan ooit. 'Ik wil alleen maar dat je gelukkig bent, Steph. Dat is alles. Doe maar wat je doen moet.' Terwijl ik hem aankeek, wist ik dat hij het meende, en hij was mij er nog liever om.

'Kan ik jou blijven ontmoeten als ik bij hem wegga?' Ik maakte me zorgen over wat ik allemaal had gezegd. Ik voelde me niet zo vreselijk moedig en dat werd nog erger toen hij zijn hoofd schudde en bijna begon te huilen. 'Nee, dat kan niet. Zo werkt het niet. Ik kan alleen maar voor hem invallen. Ik kan niet zelfstandig met je omgaan.'

'Maar je zei... je vroeg me vannacht of ik met je wou trouwen...' Ik was in verwarring gebracht. Zou Peter daar ook deel aan hebben gehad? Wat had Paul in gedachten?

'Ik hield mezelf voor de gek, Steph. We zouden kunnen trouwen, maar ik zou altijd van hem afhankelijk zijn.' Hij zei het eerlijk, hij wilde niet tegen me liegen. Dat had hij nog nooit gedaan, en hij deed het ook nu niet. 'Ik zou je met hem moeten delen, zelfs als je meer van mij zou houden dan van hem.'

'Soms denk ik dat dat zo is.'

Ook ik was altijd eerlijk. Maar meestal wist ik maar al te goed hoeveel ik van Peter hield.

'Ik denk dat je echt van hem houdt, Steph. Misschien moet je hem dat uitleggen.'

'Hij zou zich waarschijnlijk doodschrikken,' zei ik met een sombere blik. En wat had het voor zin? Onze relatie liep op rolletjes. Voor hem. Wat wilde ik nog meer? Je kon ook te veeleisend zijn. Ik wilde niet alles op het spel zetten.

'Zoals Charlotte zegt, hij is een eikel,' gaf Paul zijn mening ten beste. 'Misschien zijn jullie allebei wel niet goed snik. Misschien verdienen jullie elkaar wel. Het leven is te kort om te laten schieten wat je hebt. Of om mij te laten schieten. Ik word gek bij de gedachte dat ik straks maandenlang met mijn hoofd eraf zit, terwijl jullie in die tijd alles verknoeien. Laat hem eens werken aan zijn driedubbele flip. Maar hij is wel erg onhandig. Hij zou zich kunnen bezeren. Wees voorzichtig.' Paul probeerde te verbergen hoezeer het hem aangreep dat hij mij moest verlaten. Ik begon me vooral zorgen over hem te maken toen hij binnenkwam in een zwarte suède legging, een zwart jack met lovertjes en een paar zwarte krokodillenleren laarzen met hoge hakken. Ik had hem nog nooit zo gewoontjes en somber gekleed gezien.

Ik laat je niet graag zo achter, Steph,' zei hij verdrietig. 'Ik weet niet eens wanneer ik je weer terugzie, als ik je ooit terugzie.'

'Ik denk van wel.' Ik glimlachte schaapachtig naar hem. Hoe kon je weggaan bij een man met een kloon? Vooral als het iemand was als Paul. 'Ik weet niet of ik jullie wel kan missen. Ik kom er niet meer uit. Ik moet misschien dr. Steinfeld maar weer opzoeken om de dingen op een rijtje te zetten, en dat kan eindeloos duren.'

'Doe dat niet alsjeblieft. Je hebt hem niet nodig. Je weet wel wat je wilt.' Hij glimlachte treurig naar me, en ik kon zien hoeveel hij van me hield.

'Zorg goed voor jezelf,' zei ik tegen hem, toen hij me voor de laatste keer kuste. Ik had nog steeds zijn ring met de robijn om en ik wist dat ik die nooit meer af zou doen. Hij had gezegd dat hij wilde dat ik hem zou houden.

'Geef de kinderen een zoen van me.' Ze waren al naar school. Terwijl de liftbediende alle bagage in de lift opstapelde, keek hij naar me om en zei: 'Ik hoop dat je gelukkig wordt, Steph, wat je ook doet.' De deur ging achter hem dicht voor ik kon antwoorden en ik vroeg me af of ik hem ooit terug zou zien. Op dat moment wist ik dat niet zeker, en ik miste hem toen al.

Terwijl ik in een huurauto naar het vliegveld reed (een paarse Tornado die Paul had uitgekozen), hoorde ik zijn woorden in mijn hoofd naklinken. Ik vroeg me af waar hij nu was, of zijn hoofd er al af was en of zijn bedrading al was verwijderd. Ik wist dat hij weer een paar probleempjes had. Er was al de hele week rook uit zijn linkeroor en zijn rechter neusgat gekomen en ik wist niet waar dat vandaan kwam.

Terwijl ik bij de uitgang op Peter stond te wachten, kon ik alleen maar aan Paul denken. Dit was de meest verwarrende relatie die ik ooit had gehad. Roger was tenminste nog saai geweest. Hij sliep veel en keek veel tv. Hij keek zelfs af en toe naar kinderseries, hoewel hij het nooit toegaf en altijd gauw het toestel uitzette als ik de kamer binnenkwam. Maar aan Peter en Paul was helemaal niets saai. Erger nog, ze vulden elkaar op de een of andere manier aan. Samen waren zij een complete man. En wat voor een!

Ik stond nog in gedachten verzonken toen Peter eraan kwam lopen en ik merkte pas dat hij er was toen hij al naast me stond en me zonder een woord te zeggen in zijn armen trok. Hij kuste me en hield me toen een stukje van zich af om me goed aan te kijken.

'Hoe is het met je?' vroeg hij terwijl hij me nauwkeurig opnam, alsof hij verwachtte dat ik er anders uit zou zien. Ik was echter nog precies hetzelfde en nog net zo verliefd op hem als altijd. Hij droeg een blazer, een grijze broek met een grijze coltrui en een nieuw paar Gucci-schoenen die hij in Californië had gekocht. Hij was nog steeds even knap. Hij was daar naar de kapper geweest en hij zag er sexy en machtig uit. 'Ik heb me zorgen gemaakt over je.'

'Met mij gaat het prima.' Dat was ook zo, behalve dat mijn rug na twee weken van driedubbele en af en toe viervoudige flips natuurlijk een beetje pijnlijk was. Paul had voorgesteld dat ik een hometrainer zou aanschaffen. 'Hoe was het in Californië?'

'Zoals altijd.' Terwijl hij zijn bagage ophaalde, vertelde hij over zijn reis en tot mijn grote verbazing vroeg hij geen enkele keer naar Paul. Toen we naar de parkeergarage liepen, zag hij echter de ring met de hartvormige robijn aan mijn vinger. 'Waar heb je die vandaan?' vroeg hij met een bezorgde blik. Ik wist dat hij wel vermoedde waar hij vandaan kwam. En wie ervoor had betaald.

'Van jou,' zei ik rustig. Hij was beleefd genoeg om zijn mond te houden, maar hij fronste wel zijn wenkbrauwen en hij kreunde toen hij de paarse Tornado zag staan.

'Moest je nou echt een auto huren met zo'n kleur?'

'Het was het enige dat ze nog hadden,' legde ik uit. 'Hoelang is de Jaguar nog bij de garage?'

'Nog drie maanden.'

'Hij laat hem toch niet overspuiten, hè?' Ik aarzelde een fractie van een seconde en knikte toen. 'Het is een prachtige kleur, maagdenpalmblauw. Paul dacht dat je het wel mooi zou vinden.'

'Waarom geen oranje of limoengroen?' vroeg hij geërgerd, terwijl hij zijn tassen in de kofferbak gooide en me nijdig aankeek.

'Hij dacht dat je blauw mooier zou vinden.'

'Ik zou het nog veel beter vinden als hij tijdens zijn bezoekjes niet in mijn auto zou rijden.' Hij keek me ongelukkig aan terwijl hij achter het stuur schoof. 'Eigenlijk zou ik het liefste willen dat hij je niet meer bezocht. Hij veroorzaakt een hoop problemen en hij heeft een slechte invloed op de kinderen.'

'Jij mag het zeggen,' zei ik gedwee. Ik had Peter nog nooit in zo'n slechte bui gezien. Hij had vast een zware reis achter de rug, of misschien was hij alleen maar kwaad over de Jaguar.

'Ja, ik mag het zeggen,' zei hij grimmig.

Hij ontspande zich pas weer een beetje toen we thuiskwamen en ik aanbood hem te masseren. Hij zei dat hij al de hele week last had van zijn nek. Het was duidelijk spanning. Maar daar kon ik zelf ook van meepraten. Voor mij was het ook niet gemakkelijk om als een pingpongbal tussen hen heen en weer geslingerd te worden. Die avond verkeerde ik weer volledig in verwarring. Ik had het idee dat ik meer behoefte had aan een duiveluitdrijver, dan aan een minnaar. Het was alsof Peter nooit was weggeweest en Paul nooit had bestaan. Het was griezelig. Ik was steeds smoorverliefd op degene die op dat moment bij me was en de ander verdween dan naar de achtergrond. Die avond was ik weer helemaal in de ban van Peter. Hij maakte een omelet voor mij en de kinderen en gedroeg zich alsof hij niet weg was geweest. De kinderen waren niet eens meer verbaasd hem aan te treffen in een grijze flanellen broek in plaats van geelgroen fluweel. Ze hadden hem al eerder die ommezwaai zien maken en ze schreven het nog steeds toe aan stress, stemmingswisselingen en problemen op kantoor.

Toen zij naar bed waren, belandden we natuurlijk weer in mijn slaapkamer en hij keek mij verlangend aan. Ik wist wat hij van plan was en ik had dezelfde ideeën, maar ik waarschuwde hem dat ik niet in staat was tot de dubbele flip. Hij keek geërgerd toen ik dat zei en liep zonder een woord te zeggen de badkamer in. Het was alsof hij niets meer over Paul wilde horen, terwijl hij toch degene was die hem naar me toe had gestuurd. Ik hoorde Peter onder de douche gaan en ik zag hem de badkamer uit komen in zijn marineblauwe pyjama die ik die ochtend had gewassen en die de hulp met oneindige precisie had gestreken.

Ik had de deur op slot gedraaid en we deden heel zachtjes, zodat de kinderen ons niet konden horen. Pas na het vrijen begon hij zich een beetje te ontspannen. Hij legde zijn arm om me heen, zuchtte diep en vertelde me hoe erg hij me had gemist. En net als voorheen wist ik met absolute zekerheid dat mijn hart aan hem toebehoorde en niet aan Paul. Ik had altijd zoveel plezier als Paul bij me was, maar mijn relatie met Peter was sterker en had een diepere betekenis.

De overgang viel me echter niet gemakkelijk. Toen hij die ochtend om drie uur wegging, kon ik alleen maar aan hem denken en niet aan Paul. Als ik bij Peter was, had ik het gevoel dat alles veel reëler was. Maar gek genoeg was ik bang dat Paul echt van me hield, en Peter niet.

'Ik bel je morgenochtend op,' fluisterde Peter voor hij wegging. Nog voor hij de deur had dichtgedaan was ik al in diepe slaap en ik droomde dat ze allebei hun hand naar me uitstaken en dat ik niet wist welke hand ik moest pakken.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, stroomde het zonlicht mijn slaapkamer binnen, maar ik had een onbestemd verdrietig gevoel. Het was vreemd om op te staan en Paul niet te zien. Ik wist niet waarom, maar ik had het gevoel dat ik hem ergens gedurende die nacht was kwijtgeraakt.

Toen Peter tegen het middageten langskwam, zei hij dat hij me stil vond, maar ik vertelde hem dat ik me prima voelde. Ik had alleen wat nagedacht over sommige dingen die Paul had gezegd. Meer dan ooit was ik me ervan bewust hoe moeilijk het was om steeds van de een naar de ander over te stappen. Bij Peter voelde ik me volkomen op mijn gemak, maar als hij weg was, moest ik me weer aanpassen aan Paul. Ik moest wennen aan al zijn kunsten en streken, zijn kleding, en onze nachten met de driedubbele flip, en dan moest ik hem weer laten gaan. Terug naar Peter. Ik werd heen en weer geslingerd tussen liefde en wellust, tot ik er gek van werd. Hoeveel ik ook van deze man hield, het was nauwelijks van mij te verwachten dat ik zowel van de man zelf als van zijn kloon zou houden. Ik wilde Peter niet vertellen hoe moeilijk het was. Maar ik vermoed dat hij het wel wist. Ik wilde hem niet kwetsen en het klonk allemaal zo absurd. Ik wist niet meer hoelang ik het nog kon volhouden. Het enige dat ik wel wist, was hoeveel Peter voor mij betekende en wat een zeldzaam geschenk hij was in mijn leven. Ik wist dat dat voor mij van wezenlijk belang was, maar ik vermoedde dat hij er nog niet aan toe was het te horen.

'Je mist hem, hè?' zei Peter toen we die middag een wandeling maakten in Central Park. Het sneeuwde en het was erg koud. Ik keek hem aan en knikte. Ik miste hem inderdaad. Maar hij was tenslotte maar een kloon. Ik wist het: hij was een ingewikkeld samenstelsel van computerchips en elektrische bedrading, omhuld met fuchsiaroze satijn. Peter had een geest, een hart, een ziel en een veel rustiger smaak op het gebied van kleding. Maar ondanks dat hield ik echt van hem. 'Ik heb er onderweg naar huis over nagedacht,' zei Peter rustig. 'Ik heb je niet erg eerlijk behandeld, hè?' Dat was zo. Maar ja, welke man behandelde je wel eerlijk? Roger was ook niet eerlijk geweest. En Peter maakte een eerlijker indruk dan de meeste mannen. Trouwens, in alle opzichten overtrof hij de andere mannen die ik had gekend. En hij had een kloon, wat hem dubbel onderhoudend maakte.

'Ik klaag niet.' Maar tegen Paul had ik wel geklaagd. Ik had veel geklaagd over Peters ongevoeligheid voor de situatie en voor mijn gevoelens.

'Wat betekent die ring? Alleen maar een cadeautje, of iets meer?' Hij zag er echt bezorgd uit. De sneeuwvlokken vielen op zijn haar en op zijn neus. Hij was stil blijven staan en keek me met ogen vol vragen aan. Hij zag er gekweld uit.

'Alleen maar een cadeautje,' zei ik met een peinzende blik, terwijl ik terugdacht aan het moment dat Paul hem aan mijn vinger schoof. Ik had hem sindsdien niet meer af gedaan.

'Heeft hij je ten huwelijk gevraagd?' Ik aarzelde lang voor ik antwoord gaf, onzeker over wat Paul zou willen dat ik tegen hem zou zeggen. Ik was echter in de eerste plaats loyaal aan Peter en niet aan de kloon. Ik knikte zwijgend terwijl we verder liepen.

'Ik dacht het wel. En wat heb je gezegd?' Hij had een norse uitdrukking op zijn gezicht, maar zo te zien vond hij dat hij het recht had het te weten.

'Ik heb hem gezegd dat ik niet met een kloon kan trouwen,' zei ik simpel.

'Waarom niet?' Peter stopte weer en keek me aan terwijl de sneeuw om ons heen neerdwarrelde.

'Dat weet je net zo goed als ik. Ik kan niet trouwen met een kloon. Hij is een computer, een machine, een creatie, geen menselijk wezen. Het is belachelijk erover te praten.' En wat misschien belangrijker was: ik hield van Peter en niet van Paul, tenminste niet in de reële zin van het woord. Hoe aantrekkelijk hij ook was, Paul was slechts een illusie. Peter was een volledig mens, dat dacht ik tenminste.

Peter was vreemd stil terwijl we naar huis liepen. Hij zei dat hij terug moest naar zijn appartement en dat hij me later nog zou bellen. Maar tegen etenstijd had hij nog steeds niet gebeld. De kinderen waren de rest van het weekend bij Roger en ik belde Peter die avond een aantal keren op, maar hij nam steeds niet op. Ik liet verscheidene boodschappen achter. Uiteindelijk ging ik m het donker in mijn slaapkamer zitten kijken naar de vallende sneeuw, terwijl ik me afvroeg waar hij was en wat er tussen ons was gebeurd.

Pas de volgende ochtend hoorde ik weer van hem, en toen hij belde, klonk hij ongewoon koel. Hij zei dat hij was opgebeld vanuit Californië en dat hij die ochtend zou vertrekken. Hij wilde niet dat ik hem naar het vliegveld bracht. Hij zou over een paar dagen weer terugkomen. 'Voor Kerstmis,' zei hij vaag.

'Is er iets aan de hand?' De klank in zijn stem verontrustte me. Hij klonk plotseling erg afstandelijk.

'Nee, het is alleen een spoedvergadering. Niets ergs, maar ik wil erbij zijn.' Hij gaf geen verdere uitleg.

'Ik bedoel met ons.' Mijn stem beefde terwijl ik het vroeg. Ik had hem nog nooit zo koel tegen me horen praten. Hij leek wel een ander mens.

'Misschien. We hebben het er wel over als ik terugkom.'

'Ik wil niet zolang wachten.' Ik hoorde het aan zijn stem. Het was afgelopen. Ik vermoedde dat hij niet eens meer de moeite zou nemen Paul te sturen. Peter klonk alsof hij zich terugtrok in zijn eigen wereld, en daarin was geen ruimte voor mij.

'Ik heb alleen wat tijd voor mezelf nodig,' legde hij uit, maar zijn stem klonk even koud als de sneeuw die buiten naar beneden dwarrelde. 'Ik zie je over een paar dagen weer. Maak je geen zorgen als ik niet bel.' Ik zei dat ik dat niet zou doen, en huilde toen ik de hoorn had neergelegd. Misschien was het een andere vrouw. Misschien ging hij daarom terug naar Californië. Misschien was dit keer niet Paul maar hij opgeroepen, door een blondine in Californië. Een tweede Helena. Ik maakte me grote zorgen.

Die middag zat ik in mijn eentje in het appartement alles te overdenken. Ik vroeg me af wat er verkeerd was gegaan, wat ik had gedaan en waarom hij zo koel en boos had geklonken. We waren inmiddels precies vijf maanden bij elkaar. In mijn ogen was dat een aardige poos, maar in het perspectief van een heel mensenleven was het maar een ogenblik. Ik vroeg me af of ik ooit nog iets van hem zou horen, en of hij werkelijk terug zou komen voor Kerstmis, zoals hij had beloofd. En zijn woorden 'we hebben het er wel over als ik terugkom' klonken allesbehalve opwekkend. Hij had gezegd dat hij me zou bellen als hij terug was en toen had hij opgehangen, zonder te zeggen dat hij van me hield. Ik voelde al een nieuwe teleurstelling in mijn leven aankomen. Misschien wel met kerst, als het even tegen zat. De kinderen zouden om halfzes thuiskomen en een halfuur voor die tijd ging de bel. Ik dacht dat Roger ze eerder kwam brengen en ik ging, nog steeds met een mistroostig gezicht, de deur opendoen. Ik zat erg in de put over Peter. Terwijl ik de deur opentrok, zag ik Paul, die de sneeuw van zijn nertsmantel schudde. Onder de jas droeg hij een strakke rode legging en een glanzende trui van Versace en hij had een paar rode krokodillenleren cowboylaarzen aan. Peter had hem dus toch gestuurd. Heel even was ik opgelucht. Ik zou nu tenminste niet alleen zijn.

'Hoi,' zei ik somber, terwijl hij mij onstuimig in zijn armen nam en me in het rond zwierde tot ik er duizelig van werd. Hij droeg een paar zilverkleurige wanten, afgezet met hermelijnenbont. Terwijl hij me in zijn armen hield, trok hij ze uit en gooide ze aan mijn voeten alsof hij me wilde uitdagen voor een duel. Pas op dat moment zag ik dat hij andere bagage bij zich had. De paarse krokodillenleren koffers van Hermès hadden plaatsgemaakt voor helderrode, met struisvogelveren beklede koffers van Vuitton, die met kleine diamantjes waren voorzien van de letters PK.

'Je lijkt helemaal niet blij me te zien,' zei hij teleurgesteld terwijl hij zijn jas uittrok. De waarheid was dat ik inderdaad niet blij was. Ik kon het spelletje eenvoudigweg niet meer meespelen. Ik had twee dagen eerder afscheid van hem genomen en ik had me ermee verzoend in de wetenschap dat het misschien de laatste keer was dat we elkaar zouden zien. Vervolgens had ik mijn hart opengezet voor Peter. Hij was de enige aan wie ik op dit moment kon denken en terwijl ik naar Paul keek, betreurde ik het dat Peter hem naar me had toegestuurd.

'Hij is vertrokken,' zei ik verdrietig, terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Ik verlangde hartstochtelijk naar een van mijn oude flanellen nachthemden. Ik was niet in de stemming om lol te maken en ik was niet in de stemming voor Paul. Het was te veel, ik kon het niet aan. Ik had het gevoel alsof mijn leven zich afspeelde rond een draaideur en ik steeds van de een naar de ander werd geslingerd. Maar ik wist nu bij wie mijn hart lag en ik wist nog beter dat het Peter allemaal koud liet en dat Paul niet in staat of niet bereid was het te begrijpen. Maar dit keer begreep ik het zelf tenminste wel. 'Ik weet wat je dwarszit,' zei Paul opgewekt, terwijl hij grijnzend de keuken in marcheerde, achteloos zijn sneeuwsporen achterlatend in de hal. Hij opende het kastje waar de bourbon stond en haalde dit keer een fles wodka te voorschijn. In een paar tellen tijd had hij twee glazen achterover geslagen en schonk zichzelf een derde glas in. Het was de eerste keer dat ik hem wodka zag drinken, maar hij scheen het heerlijk te vinden. 'Peter zei dat je me verschrikkelijk miste,' zei hij met een zelfvoldane blik en hij voegde er teder aan toe: 'daarom heeft hij me gestuurd.' Hij slenterde door mijn keuken met een air alsof alles van hem was, wat me mateloos ergerde. Hij was tenslotte maar een kloon en ik was niet zijn eigendom.

'Ik wou dat hij je niet gestuurd had, Paul,' zei ik eerlijk. 'Ik kan het niet aan. Ik denk dat je beter niet kunt blijven,' voegde ik er treurig aan toe.

'Doe niet zo gek.' Hij negeerde mijn woorden en ging breeduit in een stoel liggen terwijl hij nog een glas wodka naar binnen sloeg. 'Hij is niet goed voor je, Steph. Volgens mij heeft hij een deprimerende invloed op je. Het komt vast door zijn kleding.' Het enige waar ik aan kon denken was dat Paul er met zijn strakke rode legging net uitzag als een enorme aardbei. Hij was oogverblindend.

'Ik hou van de manier waarop Peter zich kleedt,' verdedigde ik hem, en ik meende het ook. 'Hij ziet er heerlijk mannelijk en sexy uit.'

'Vind jij grijs flanel sexy?' Ik knikte en hij kreunde, terwijl hij de wodka van zijn lippen likte. 'Nee, Stephanie, grijs flanel is niet sexy. Het is saai.' Hij zei het met de volste overtuiging.

'Ik hou van hem,' zei ik van de andere kant van de kamer. Terwijl ik naar hem keek, vroeg ik me af waarom ik ooit had gedacht dat ik van hem hield. Paul was een stripfiguur, geen mens. Eigenlijk was hij geen van tweeën, maar dat wisten we allebei. Het scheen hem niet te ontmoedigen.

'Nee, dat is niet waar, Steph. Je houdt van mij, dat weet je best.'

'Ik vind het fijn om bij je te zijn. Ik heb plezier met je. Je bent wild en grappig en lief en spannend.'

'En fantastisch in bed,' voegde hij eraan toe. De wodka sprak een woordje mee. 'Vergeet dat niet.'

'Je hoeft geen acrobatische toeren uit te halen om fantastisch te zijn in bed,' zei ik rustig. Ik had er nooit behoefte aan gehad in het circus te gaan werken.

'Verzin toch niet steeds uitvluchten voor hem. We weten allebei hoe het zit. Hij is een stakker.'

'Nee,' zei ik, terwijl ik plotseling woede in me voelde opkomen, 'dat ben jij. Jij denkt dat je hier zomaar binnen kunt wandelen als hij weg is en dat je dan met me kunt spelen en me rondjes kunt laten draaien in de lucht. Jij denkt dat je je laveloos kunt drinken en me voor schut kunt zetten bij mijn vrienden en dat ik zo smoorverliefd op je ben dat ik hem vergeet. Nou, dat is niet zo. Ik vergeet hem nooit. Ik geloof niet eens dat hij van me houdt, als je de waarheid wilt weten. Maar ook al houdt hij niet van mij, ik hou wel van hem.'

'Je bent walgelijk.' Paul keek diep beledigd en ik was opeens bang dat ik te ver was gegaan. Zijn bedrading was erg gevoelig, en ik wist hoe gemakkelijk je zijn ego kon kwetsen. 'En je hebt gelijk. Hij houdt niet van je. Ik geloof niet dat hij weet hoe dat moet. Daarom heeft hij mij gemaakt. Hij wil dat ik het smeuïge werk voor mijn rekening neem. En dat doe ik ook. Laten we eerlijk zijn, Steph. Ik zorg dat hij een goede indruk maakt. Zonder mij is hij niets.'

'Zonder hem ben jij niets,' zei ik bot en Paul keek alsof ik hem geslagen had. Op dat moment wilde ik stoppen, maar ik kon het niet. Ik wist dat ik in het belang van mijn eigen geestelijke welzijn eerlijk tegen hem moest zijn. Ik was stapelgek op hem. Ik genoot eindeloos van hem. Ik had nog nooit zoveel lol gehad en ik gaf enorm veel om hem, maar de afgelopen twee dagen had ik ontdekt wat ik diep van binnen altijd al had vermoed. Ik hield niet van hem. Ik hield van Peter. Helemaal, volledig en waarachtig. Ook als Peter het nooit zou begrijpen. Dat zou er niets aan veranderen.

'Je doet me pijn, Steph,' zei Paul, terwijl hij de wodka fles weer voor den dag haalde en er een stevige teug uit nam. Terwijl hij hem op tafel terugzette, liet hij een harde boer. Dat was een van die dingetjes die ik zo leuk aan hem vond.

'Het spijt me, Paul. Ik moest het je vertellen.'

'Ik geloof je niet. En Peter ook niet. Hij weet dat je van mij houdt.'

'Waarom denk je dat?'

'Dat heeft hij me verteld,' zei Paul uitdagend. 'Hij heeft me gebeld voor hij naar San Francisco vertrok.'

'Wat zei hij dan?' vroeg ik, nieuwsgierig naar de dingen die ze samen bepraatten en wat ze over mij zeiden. Het was wel eng. Geen enkele vrouw vindt het een prettig idee als haar minnaars het samen over haar hebben.

'Hij zei alleen maar dat je sinds hij terug was steeds erg somber was geweest en dat hij even wat afstand moest nemen. Hij is zich blijkbaar te veel aan je gaan hechten. Hij heeft je erg gemist toen hij weg was. En toen hij terugkwam, zag hij hoe erg je mij miste. Dat was toch zo?' Hij grijnsde triomfantelijk naar me.

'Ik mis je altijd,' zei ik eerlijk. 'En ik was somber bij de gedachte dat ik je misschien niet meer terug zou zien.'

'Waarom zou je me niet meer terugzien?' De kloon keek verbluft.

'Als ik bij hem weg zou gaan, zou ik jou ook niet meer zien, Paul. Daar hebben we het over gehad.'

'Maar als je dan zogenaamd zoveel van hem houdt, waarom zou je dan bij hem weggaan?'

'Omdat hij niet van mij houdt. En ik kan dit spelletje niet voor eeuwig blijven meespelen. Ik kan niet met jullie allebei naar bed blijven gaan. Het is onbehoorlijk, en het is veel te moeilijk me steeds aan te passen. Het ene ogenblik moet ik jou ervan weerhouden op Fifth Avenue je broek te laten zakken als er een bus vol mensen aankomt en het volgende moment moet ik met hem een respectabele indruk maken en me aanpassen aan zijn behoeften. En wat die behoeften ook zijn, ik weet niet zeker of ik daar op dit moment deel van uitmaak. Hij heeft me nauwelijks gedag gezegd toen hij naar Californië vertrok.'

'Omdat hij weet dat wij bij elkaar horen.'

'Jij hoort in de werkplaats met je hoofd eraf. En ik hoor in het krankzinnigengesticht.' Maar waar het veel meer om ging: ik wist dat ik bij Peter hoorde. Voor altijd, als hij me de kans zou geven. Maar dat leek nu niet erg waarschijnlijk.

'Hij wil niet tussen ons in staan,' zei Paul zelfverzekerd, alsof hij Peter beter kende dan ik en namens hem het woord voerde.

'Dan is hij nog gekker dan jij.' Maar voor ik nog iets kon zeggen, kwamen de kinderen terug van hun weekend bij Roger en Helena en begonnen onmiddellijk hun beklag te doen. Ze waren inmiddels al zo gewend aan Paul met zijn exotische outfits dat ze hem nauwelijks opmerkten. Zij dachten natuurlijk dat het Peter was.

'Leuke broek,' zei Charlotte terwijl ze een Dr. Pepper uit de koelkast haalde. Vervolgens ging ze verder met zich te beklagen over Helena die zo'n kreng was en die er zo walgelijk uitzag met haar enorme borsten die nu groter waren dan ooit. Ik maande haar wat meer respect te tonen, maar dat had geen zin. Ik stond nog steeds met haar te praten toen Paul op een samenzweerderige manier met Sam de keuken uit ging. Toen ik ze een halfuur later ging zoeken, kreeg ik bijna een hartaanval: Paul gaf Sam een levende leguaan in zijn handen. Hij had hem in zijn koffer meegenomen.

'O, mijn god!' schreeuwde ik. 'Wat is dat?'

'Hij heet Leggy,' zei Sam trots. 'Een vriend van Peter heeft hem meegenomen uit Venezuela.'

'Nou, zeg maar tegen hem dat hij hem weer mee terug moet nemen. Je kan dat beest hier niet in huis houden, Sam.' Ik was volledig in paniek.

'O mam...' Sam keek me met zijn grote ogen smekend aan.

'Nee! Nóóit!' En toen draaide ik me woedend naar Paul. Niet alleen was hij zoals gewoonlijk onuitgenodigd en dit keer ook ongewenst gekomen, maar nu had hij ook nog een monster meegenomen. 'Je kan er een paar prachtige laarzen van maken, in ieder geval één. Ik weet zeker dat je vriend in Venezuela er nog wel een voor je kan vinden. Je hoeft hem niet eens te verven. Hij is al groen. En stop dat beest nou terug in je koffer!' Paul pakte hem van Sams hoofd, waar hij had liggen uitrusten, en nam hem liefdevol in zijn armen. Sam ging intussen door met zijn smeekbeden om hem te mogen houden. 'Vergeten jullie het maar! Doe hem weg, of anders stuur ik jullie allebei mee naar Venezuela. Dag Leggy!' zei ik bits en ik liep naar de keuken om het eten te gaan klaarmaken. Wat moest ik met hem beginnen? Met of zonder Leggy, dit keer wist ik zeker dat Paul niet zou blijven. Mijn besluit stond vast.

Ik stond pasta te koken toen Paul de keuken weer binnenkwam met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht. 'Ik ben teleurgesteld in je, Steph. Je bent je gevoel voor humor kwijtgeraakt.'

'Ik ben volwassen geworden. Dat begrijp jij natuurlijk niet. Jij bent niet echt. Jij kunt je veroorloven om je leven lang Peter Pan te blijven. Ik kan dat niet. Ik ben een volwassen vrouw met twee kinderen.'

'Je klinkt net als Peter. Hij zegt ook altijd dat soort dingen. Daarom vindt iedereen hem zo saai.'

'Misschien is dat wel de reden waarom ik van hem hou. Bovendien zou hij nooit zoiets doen, zo'n beest meenemen voor Sam. Een goudvis misschien, of een hamster. Of een hond. Maar niet een heliomonster, of wat het dan ook is.'

'Het is een leguaan en het is een schoonheid. En waarom denk je dat hij dat niet zou doen? Je kent hem helemaal niet.'

'Ik ken hem heel goed, en neem maar van mij aan dat hij mijn zoon geen leguaan zou geven.'

'Nou, sorry dat ik leef,' zei hij, pakte de sherry die ik nodig had om te koken en dronk in een teug de halve fles leeg. 'Heb ik nog tijd om te douchen voor we gaan eten?'

'Nee,' zei ik vastbesloten, 'en je kunt hier vannacht niet blijven slapen.'

'Waarom niet?' Hij keek erg teleurgesteld en kreeg opeens de hik. 'Die sherry is trouwens smerig, die moet je niet gebruiken.'

'Jij moet er niet van drinken.'

'De wodka heb ik opgemaakt en je hebt ook geen bourbon meer.'

'Ik wist niet dat je zou komen. Peter drinkt alleen maar martini.'

'Het kan me niet schelen wat hij drinkt. En waarom kan ik niet blijven slapen?'

'Omdat ik het van nu af aan anders ga doen. Ik denk dat hij het dit keer echt vervelend heeft gevonden dat je hier was. Ik wil niet een relatie kapotmaken die belangrijk voor me is, ook al heeft hij je zelf gestuurd.'

'Is het daar niet een beetje te laat voor? Trouwens, je gelooft zelf niet eens dat hij van je houdt.' Hij klonk vals toen hij dat zei. Het kwam vast van de wodka. Of van de sherry.

'Daar gaat het niet om. Of hij van me houdt of niet, ik hou van hem. En je kunt hier niet blijven slapen.'

'Ik kan niet terug naar de werkplaats,' zei hij koppig. 'Ik heb de sleutels niet bij me en hij zit op zondag dicht.'

'Dan ga je in een hotel. Je hebt zijn American-Express kaart. Laat hem de rekening maar betalen.'

'Alleen als jij met me meegaat.'

'Vergeet het maar... en trouwens, ik heb geen oppas,' zei ik verstrooid terwijl de pasta begon aan te branden. Al het water was verkookt terwijl wij praatten over de leguaan en over de vraag of hij wel of niet kon blijven slapen. 'Dan blijf ik hier,' zei hij praktisch. 'Tot hij terugkomt uit Californië.'

'Paul,' zei ik vastbesloten, terwijl ik hem recht in de ogen keek, 'je mag blijven eten, maar daarna ga je weg.' En ik meende het. Op dat moment kwam Charlotte binnen en keek ons nieuwsgierig aan.

'Wie is Paul?' vroeg ze, benieuwd wat voor spelletje we aan het doen waren. 'Wat is er met het eten gebeurd?'

'Ik heb het laten aanbranden,' zei ik met opeengeklemde kaken, terwijl ik hen allebei dreigend aankeek. Toen kwam Sam binnen met de leguaan in zijn armen. 'Doe dat beest de kamer uit!' schreeuwde ik tegen hem, terwijl ik de pan met aangebrande pasta in de gootsteen zette. Die was reddeloos verloren.

'Ik haat jou!' zei Sam en hij stampte met Leggy in zijn armen terug naar zijn kamer.

'Laat hem dat beestje toch houden,' zei Paul zachtjes. 'Hij is er zo blij mee.'

'Verdwijn uit mijn leven!' zei ik. Het liefst had ik gegild of gehuild of hem een mep verkocht.

'Dat wil je zelf niet,' zei hij, met een glimlach naar Charlotte. 'Je moeder wordt wel erg zenuwachtig als ze moet koken, vind je niet? Zal ik even snel iets in elkaar flansen?' bood hij behulpzaam aan, terwijl ik een pizza uit de vriezer haalde.

'Nee, dank je.' Toen haalde hij de dobbelstenen voor de dag en ging een potje pokeren met Charlotte, terwijl ik me stampend en met de kastdeurtjes smijtend een weg baande door de keuken.

Het was negen uur toen het eten eindelijk op tafel stond, en op de een of andere manier was ik er ook nog in geslaagd de pizza te laten aanbranden.

Tegen de tijd dat ik klaar was met de keuken opruimen was het al tien uur geweest. Sam lag al te slapen in zijn kamer en hij had de leguaan nog steeds bij zich. Toen ik hem een nachtzoen kwam geven lag hij naast hem op het kussen. Ik deed muisstil de deur dicht, zodat hij niet kon ontsnappen. Paul moest hem weer meenemen. Sam mocht hem niet houden en daarmee uit.

'Slaapt hij?' vroeg Paul zacht toen ik de keuken weer in kwam. Hij was begonnen aan mijn enige fles gin. Ik had hem bewaard voor Peter, maar plotseling leek het allemaal niet meer zo belangrijk. Peter had gezegd dat we 'moesten praten', en dat was altijd het begin van het einde. Ongetwijfeld maakte hij het uit als hij terugkwam uit Californië, als het nog niet uit was tenminste. Waarschijnlijk had hij niet de moed gehad om het me meteen te vertellen. Ik dacht eraan hoe stil hij was geweest toen we in het park in de sneeuw liepen en hoe hij naar me had gekeken toen hij de ring zag die Paul me had gegeven.

Ik schonk mezelf een klein glaasje gin in, deed er wat tonic bij en gooide er een paar ijsblokjes in.

'Ik dacht dat je niet dronk.' Hij keek geschokt toen hij het zag.

'Dat doe ik ook niet. Maar ik denk dat ik het nodig heb.'

'Wat dacht je van een massage?'

'Wat dacht je ervan om je leguaan in te pakken en naar een hotel te vertrekken, zonder mij?' Ik had voor vanavond wel genoeg te verduren gehad: twee verbrande maaltijden, een stukgelopen romance en een enorme leguaan op vrije voeten in de slaapkamer van mijn zoon, om nog niet te spreken van de waanzinnige met wie ik het bed had gedeeld en die me waarschijnlijk mijn relatie met Peter had gekost. En Paul was nog niet eens een mens ook. Mijn leven was verwoest. Twee jaar lang had ik trouw mijn benen geschoren, ik had nooit meer een bosbes aangeraakt, ik had de heerlijkste man ontmoet die ik ooit had gekend en op de een of andere manier had ik alles weten te verpesten door een affaire te beginnen met R2D2.

'Ik denk dat je eens moet praten met dr. Steinfeld,' zei Paul vol medeleven, terwijl hij toekeek hoe ik nipte van mijn glas.

'Misschien moeten we dat allemaal wel doen.' Ik was te moe om verder op het onderwerp in te gaan. Het enige dat ik wilde was Peter te zien in plaats van Paul, die het zich met zijn knalrode legging gemakkelijk had gemaakt in mijn keuken. 'Jeuken die dingen niet? Ik kan ze niet dragen.' Ik werd langzaam dronken van die ene borrel, maar het kon me niet schelen. Mijn leven was toch voorbij. Ik was Peter kwijt.

'Ja, dat doen ze zeker,' zei Paul losjes, onverschillig voor de wanhoop die ik voelde. 'Ik doe hem zo wel uit.'

'Niet hier,' zei ik scherp en hij glimlachte.

'Natuurlijk niet. Ik bedoel in de slaapkamer.' Ik leunde achterover in de keukenstoel en kreunde met mijn ogen dicht. Waarom had Peter me dit aangedaan? Waarom had hij in Parijs niet iemand anders op de kop getikt en zijn kloon losgelaten op een andere argeloze vrouw? Ik was verliefd op Jekyll en Hyde. Vooral op Jekyll, en die wilde me niet. En Hyde kon ik met geen mogelijkheid weg krijgen uit mijn leven, laat staan uit mijn keuken. En ik was te moe om dat nog langer te proberen. 'Waar is Charlotte?' vroeg hij een beetje bezorgd, terwijl hij opstond en zich uitrekte.

'Slaapt.' Zij was direct na Sam naar bed gegaan.

'Zo vroeg al?'

'Ik heb haar gevraagd haar kamer op te ruimen en haar huiswerk te maken. Dat werkte sneller dan een slaappil. Ik had het nog niet gezegd of ze was al onder zeil.' Dat verklaarde meteen waarom het zo stil was in huis. Ik dronk mijn glas leeg en stond op. Terwijl ik naar hem keek, vroeg ik me af of er enige hoop op was dat ik die avond nog van hem afkwam, maar ik dacht van niet. Misschien was het gemakkelijker hem nog voor deze ene keer te laten blijven en hem de volgende morgen met zijn leguaan het huis uit te zetten.

'Anders slaap je toch in de logeerkamer?' stelde ik voor. Zo kwam ik hem wel iets tegemoet, maar niet helemaal. Mijn logeerkamer mocht hij hebben, maar niet mijn kuisheid, of mijn hart. Die behoorden Peter toe. Daar was ik nu van overtuigd. Ik zou sterk zijn en me niet meer aan het twijfelen laten brengen of ik misschien toch van Paul hield. Ik hield niet van hem. En toen wist ik het opeens weer. De logeerkamer stond vol kerstcadeautjes en het zou uren duren om ze weg te halen. Ik had ze daar dagenlang verzameld en ik kon ze nergens anders laten. Ze waren nog niet ingepakt en ik wilde niet dat de kinderen ze zouden zien. Je kon het bed daar niet eens meer terugvinden. De situatie was hopeloos. 'Ik bedenk me net iets. Je kunt daar niet slapen. Je kunt in mijn slaapkamer op de grond slapen.'

'Dat kan ik niet,' zei hij vol overtuiging en terwijl ik naar hem luisterde, zakte ik helemaal in. De man van wie ik hield, raakte ik kwijt, en van de kloon die hij me had opgedrongen kon ik maar niet afkomen. 'Ik kan niet op de grond slapen,' legde hij uit. 'Dat is slecht voor mijn bedrading. Die raakt ervan ontregeld.'

'Ik zal morgen een elektricien voor je bellen. Iets anders kan ik je niet bieden.'

'Je bent te goed, Steph.'

'Dank je.' Ik deed de lichten uit, zette mijn glas in de gootsteen en hij volgde mij naar mijn slaapkamer. Zodra ik de deur dichtdeed, trok hij de rode legging uit. Ik probeerde niet te zien hoe mooi zijn benen waren. Ze waren met uiterste precisie en grote zorg gemaakt en deden in niets onder voor de benen van Peter.

Ik verdween in de badkamer, deed een nachtpon en een badjas aan en knoopte hem stevig dicht. Als het had gekund had ik geslapen in een skipak. Ik was vastbesloten hem te weerstaan.

'Koud?' vroeg hij, met een verbaasde blik naar de badjas.

'Nee, frigide,' zei ik simpel en klom in bed. Hij ging intussen zijn tanden poetsen. Hij lette goed op dat soort dingen, ook al hoefde hij nooit naar de tandarts. Zijn tanden waren wit en er mankeerde niets aan. Ze waren gemaakt van een zeldzaam soort metaal met een laagje porselein erover. Hij had het me eens uitgelegd toen ik hem ernaar vroeg. Hij had geen idee wat het was om een vulling te krijgen. Bofkont.

Toen hij terugkwam uit de badkamer, waren de lichten al uit en ik deed alsof ik sliep. Ik lag op mijn zij op de rand van het bed en ik rekende er echt op dat hij op de grond ging slapen, wat wel bewees dat ik niet goed bij mijn hoofd was. Hij was het geen moment van plan. Binnen enkele seconden voelde ik hem naast mij in bed kruipen. Ik kon niet zien of hij Peters pyjama aanhad, maar ik hoopte vurig dat dat het geval was. Toen hoorde ik hem een lucifer aanstrijken. Ik wist wat hij ging doen, hij ging de kaars aansteken. Ik durfde er echter niets van te zeggen omdat hij er dan achter zou komen dat ik niet sliep. Even later voelde ik hoe hij zachtjes mijn schouders begon te masseren. Ik lag gespannen als een veer en haatte hem dat hij zo aardig voor me was. Ik wist echter dat het een reden had. Ik wist precies wat hij wilde en ik nam me vast voor dat hij het dit keer niet zou krijgen, hoe verleidelijk hij ook was.

Terwijl hij mijn schouders en mijn rug masseerde moest ik echter toegeven dat het ongelofelijk ontspannend was. En na een poosje slaakte ik zonder het zelf te willen een zucht en draaide me op mijn buik.

'Beter?' fluisterde hij bij het kaarslicht. Het geluid van zijn stem gaf me altijd een sensueel, blij gevoel, maar vannacht werd ik er een beetje verdrietig van. Hij klonk net als Peter.

Hij schoof naar me toe om mijn armen te masseren en ik verstijfde. 'Niet dichterbij komen. Ik heb een geladen revolver in mijn badjas.'

'Schiet dan maar.'

'Dan is je bedrading voorgoed bedorven.'

'Je bent het waard.' Maar hoe fijn ik het ook vond hem te voelen en naar hem te luisteren, ik liet me niet vermurwen. Hij had geen vat op mij. Ik liet me het hoofd niet op hol brengen. Het enige waar ik aan kon denken, was Peter. 'Waar denk je aan?' vroeg hij, terwijl hij mijn rug naar beneden afwerkte en mijn billen begon te masseren.

'Ik dacht aan hem,' gaf ik slaperig toe. Mijn stem klonk vreemd door de druk van zijn handen op mijn rug. 'Ik mis hem. Denk je dat hij terugkomt... bij mij, bedoel ik?... Volgens mij haat hij me.'

'Nee, dat doet hij niet,' zei hij zacht. 'Volgens mij houdt hij van je.'

'Meen je dat?' vroeg ik, terwijl ik op mijn rug rolde om hem aan te kijken. Het was het aardigste wat hij de hele avond tegen me had gezegd. Toen besefte ik dat het een list was geweest om te zorgen dat ik hem aankeek. Hij leunde voorover en kuste me.

'Niet doen...' fluisterde ik bij het kaarslicht, maar mijn woorden werden gesmoord in zijn kussen. Ik vergat op dat moment alleen mezelf, niet Peter. Zijn handen gleden langzaam onder mijn nachtpon. 'Paul... niet doen... Ik kan niet...'

'Voor deze laatste keer... alsjeblieft... en dan zweer ik je dat ik niet meer terugkom...' Maar toen hij dat deze keer zei, wist ik dat ik hem niet zou missen. Onze tijd was geweest.

'We moeten dit niet doen...' Ik probeerde me moedig tegen hem te verzetten, maar toen vroeg ik me af wat het eigenlijk uitmaakte. Voor deze laatste keer... We hadden zo'n fijne tijd gehad samen... Het zou een mooie herinnering zijn. En voor ik hem kon tegenhouden, begon hij de liefde met me te bedrijven. Mijn badjas en nachtpon belandden ergens op de grond en ik gaf me aan hem over, ook al wist ik dat ik dat niet zou moeten doen. Het was moeilijk ergens aan te denken terwijl mijn lichaam zo hartstochtelijk reageerde op zijn aanraking. Het was een hartstocht die ik me nog lang zou herinneren. Het zou iets zijn om van te dromen als zowel Peter als Paul weg waren. De zoveelste herinnering aan een krankzinnige tijd.

Terwijl ik me volledig aan hem overgaf, hield hij me in zijn armen en ik voelde hoe hij zich voorbereidde om de lucht in te schieten en nog een laatste viervoudige flip met me te doen. Ik glimlachte toen ik voelde dat het begon, ik was te zeer door hem in vervoering gebracht om me ertegen te verzetten. Ik had het gevoel dat we een eeuwigheid in de lucht bleven hangen, en toen we ons klaarmaakten om soepel te landen, zoals we altijd deden, voelde ik hoe hij een iets andere beweging maakte dan anders. Het verschil was miniem, maar precies genoeg om ons van snelheid en richting te doen veranderen. Voor ik wist wat er gebeurde, stuiterden we van het bed, sloegen tegen een stoel en belandden met een klap op een tafel. Overal waren armen en benen, ik had plotseling een voet vlak bij mijn oor en terwijl we als een meteoriet ter aarde stortten, hoorde ik een harde dreun en zag ik hoe zijn hoofd in een enge hoek bleef liggen. Terwijl we hijgend op de grond lagen, vroeg ik me af of ik hem nu eindelijk te zien zou krijgen met zijn hoofd eraf.

Ik probeerde rechtop te gaan zitten, maar hij lag boven op me en het lukte niet. 'O, shit, wat is er gebeurd?' Ik kon de woorden nauwelijks uit mijn mond krijgen en ik vroeg me af of misschien al mijn ribben waren gebroken. 'Is alles goed met je?' Het was een belachelijke vraag. De stoel lag bovenop ons en hij zag eruit alsof hij bezig was mijn nachtpon op te eten. Het geluid van zijn stem werd gesmoord in de stof. Ik trok de nachtpon van zijn gezicht en zag dat hij een blauw oog kreeg van de stoelpoot. 'Wat zei je?'

'Ik zei: “Is alles goed met je?” '

'Ik weet het nog niet.' Hij grinnikte schaapachtig naar me en probeerde zich met een pijnlijk gezicht op zijn elleboog op te richten. 'Ik denk dat ik een verkeerde beweging maakte.'

'Misschien deed ik het wel.' Het was niets voor hem om te missen. 'Zou ijs helpen?' Ik had echt medelijden met hem. Ik vermoedde dat niet alleen zijn bedrading te lijden had gehad, maar dat ook zijn ego een deuk had opgelopen. Hij was beslist niet zq behendig als anders. Misschien kwam het door de wodka. Hij was gewend aan bourbon.

Ik ging wat ijs en een glas cognac voor hem halen. Ik wist dat hij dat soms lekker vond. En de Chateau d'Yquem was op. Hij nam een slokje van de cognac en ik legde het ijs voorzichtig op zijn nek en schouder. Hij leek bijna menselijk.

'Steph...' Hij keek me vreemd aan terwijl ik hem verzorgde en kussens achter zijn rug schoof. Hij zag er heel lief en kwetsbaar uit en plotseling vroeg ik me paniekerig af wat Peter zou zeggen als ik hem kapot had gemaakt.

'Niet zo'n leuke manier om afscheid te nemen, hè?' Misschien was het een teken dat het echt uit was tussen ons.

'We moeten het een andere keer nog eens proberen,' zei hij met een wazige blik in zijn ogen van de cognac. 'Ik denk het niet,' zei ik verdrietig.

'Waarom niet?' Hij was zo verschrikkelijk hardnekkig, het lag vast aan zijn computer.

'Je weet wel waarom.'

'Vanwege hem.' Ik knikte. Het had geen zin het allemaal nog eens te zeggen, dat had ik al gedaan. Voor hij me probeerde te vermoorden met zijn mislukte viervoudige flip. 'Hij is het niet waard.' ik vind van wel.' Daar was ik zeker van.

'Hij is jou niet waard.' Hij zag er treurig uit terwijl hij dit zei.

'Jij ook niet.' Ik glimlachte naar hem. 'Jij moet een aardige kloon hebben, net als jijzelf, met een sterke rug en een betere computer.'

'Heb ik je pijn gedaan, Steph?'

'Met mij gaat het goed.' Het zou een vreemd leven worden zonder hem en ik kreeg al een weemoedig gevoel als ik eraan dacht. Ik wist dat ik hem zou missen, of ik wilde of niet. Wie anders zou een knalrode legging dragen en gehuld gaan in geelgroen satijn, om maar te zwijgen van de G-string met luipaardmotief? Er zou nooit meer iemand zijn zoals hij. Zelfs Peter niet. Maar ook al lag ik naast het prachtige naakte lichaam van zijn kloon, ik kon alleen maar denken aan Peter.

'Waarom hou je van hem?'

'Ik hou gewoon van hem. Het geeft me een goed gevoel.' is dat zo?' Hij keek me nauwlettend aan terwijl hij me het cognacglas aangaf en ik een slokje nam. De drank gloeide in mijn keel. 'Het geeft mij ook een goed gevoel,' fluisterde hij toen.

'Begin nou niet weer,' waarschuwde ik, terwijl ik zag dat zijn oog blauw begon te worden. Hij hield dit keer een mooie herinnering over aan de viervoudige flip. 'Steph...' zei hij weer. ik moet je iets bekennen.'

'Wat nu weer?' Op dat moment kon ik me nergens meer over verbazen.

'Ik heb hem nooit gebeld.'

'Wie? Peter? Moest dat dan?' Hij had mij ook niet opgebeld. Hij lag waarschijnlijk in de armen van Helena's tweelingzus in Californië.

'Nee, Paul.'

'Welke Paul?' Ik was moe en zijn bekentenis kon me nog niet boeien. Hij had zeker last van de cognac.

'Hij is nog steeds in de werkplaats, met zijn hoofd eraf.'

'Wie?' En toen, terwijl ik hem aankeek, begon de volle betekenis van wat hij zei langzaam tot me door te dringen. Maar dat kon niet. Het was niet mogelijk. Hij zou dit nooit doen. 'Wat wil je me nou zeggen?'

'Je weet wat ik je wil zeggen... Ik ben hem niet... ik ben mezelf...' Terwijl hij dit zei, zag hij eruit als een kleine jongen,.

'Peter?' zei ik schor, alsof ik hem voor het eerst zag. En toen begreep ik opeens onze val halverwege de viervoudige flip. Het was helemaal niet Paul die daar bij me in bed lag. Het was Peter. Ik stond perplex. 'Peter!... Je zou niet... je kon niet... waarom zou je dit doen?' Ik schoof wat naar achteren om goed naar hem te kijken, maar je kon ze op geen enkele manier van elkaar onderscheiden, behalve dan nu door de blauwe plekken.

'Toen ik deze keer terugkwam, dacht ik dat je verliefd was op Paul. Ik wilde het zeker weten. Ik miste je zo toen ik in Californië zat... het was het enige waar ik aan kon denken, maar toen ik terugkwam zag je er zo verdrietig uit. Ik dacht dat je van hem hield en mij niet meer wilde zien.'

'Ik dacht dat je niet van me hield.' Ik was nog steeds ontsteld door wat hij had gedaan en ik was bijna kwaad. Maar hij was zo bont en blauw dat ik niet zo boos kon worden als eigenlijk zou moeten. 'Je leek zo koel... zo afstandelijk...'

'Ik hou wel van je. Ik dacht alleen dat je bij Paul wilde zijn. Ik dacht dat hij was wat je wilde.'

'Dat was ook zo, een paar keer,' lachte ik schaapachtig, 'maar uiteindelijk ben ik eruit gekomen. Hij is voor mij niet echt... jij wel. Jij bent veel bijzonderder dan hij.' Ondanks mezelf leunde ik voorover en kuste hem. Hij vertrok even zijn gezicht van pijn toen ik hem aanraakte, maar toen kuste hij me terug en op dat moment wist ik het antwoord op al mijn vragen.

'De viervoudige flip kan ik niet,' zei Peter spijtig, 'en ik kan ook niet drinken zoals hij. Ik weet niet hoe ze hem hebben geprogrammeerd. Ik heb morgen vast een afschuwelijke kater.'

'Dat is je verdiende loon,' zei ik, terwijl ik me naast hem nestelde en de dekens over ons heen trok. Hij rilde een beetje. Het was me het avondje wel geweest. 'Er zijn veel dingen die ik niet zo kan als hij,' zei Peter, met zijn arm om me heen.

'De meeste dingen doe jij een stuk beter. Ik ben te oud voor al die acrobatische toeren.'

'En ik ben te oud om jou kwijt te raken, Steph. Ik hou van je. Ik wil dit niet meer kwijt.' Dit was precies wat ik Roger duizend jaar geleden had willen horen zeggen, en hij had dat nooit gedaan. Peter was degene op wie ik mijn hele leven had gewacht. Ook al was hij dan een beetje gek.

'Waar is Paul nu?' vroeg ik, plotseling nieuwsgierig. Het was nauwelijks te geloven dat hij niet de hele nacht bij mij was geweest... de kleren... de dingen die hij had gezegd... de leguaan... Peter was beangstigend overtuigend geweest.

'Hij is in de werkplaats en daar blijft hij ook. Met zijn hoofd eraf. Na de kerst ga je met me mee naar Californië. Van nu af aan nemen we als ik weg moet een oppas voor de kinderen en ga je met me mee.' Hij trok me nog wat dichter naar zich toe en ik kroop knus tegen hem aan. Ik kon mijn oren niet geloven. Dit was een droom. Alles wat hiervoor was gebeurd was een nachtmerrie geweest.

'Waarom hebben we daar niet meteen aan gedacht?'

'Ik dacht dat je met hem meer plezier zou hebben. Bovendien wilde je de kinderen niet alleen laten, dus toen heb ik hem voor je in bedrijf gesteld. Ik dacht dat je hem wel leuk zou vinden.'

'Dat was ook zo. Maar het liep uit de hand. Ik neem liever een oppas en ga dan met je mee.'

'Denk je dat de kinderen het niet erg zullen vinden als je er niet bent?'

'Ze zijn oud genoeg om het af en toe zonder mij te stellen.' Toen bedacht ik me opeens iets vervelends en ik keek op naar Peter.

'Hoe moet het met de leguaan?'

'Beschouw die maar als een geschenk van Paul.'

'Moet dat?' Dit was niet het beste nieuws van de avond, maar ik wilde hem niet kwetsen en ik wilde ook Sams hart niet breken. Ik wilde het beest alleen niet op mijn ontbijttafel tussen de cornflakes aantreffen. Misschien konden we een kooi voor hem maken of een eigen appartement voor hem huren.

'Je gaat vanzelf van hem houden,' beloofde Peter, terwijl hij de kaars uitblies en me onder de dekens weer dicht tegen zich aan trok.

'De laatste keer dat je dat zei, heb je mijn leven volledig in de war gestuurd. Of Paul in ieder geval.' Nu ik er in Peters armen aan terugdacht, leken de dingen die hij had gedaan me onvoorstelbaar, ik ben van plan dat van nu af aan zelf te doen... je leven in de war sturen. Misschien moet ik de goudlamé discobroek als aandenken bewaren,' zei hij zachtjes en zijn ogen vielen dicht. Ik keek naar hem en vroeg me af hoe dit allemaal had kunnen gebeuren. Ik wist dat ik het nooit helemaal zou begrijpen. Onwillekeurig vroeg ik me af of ik het me niet allemaal had verbeeld. Het was moeilijk te geloven dat het allemaal echt was gebeurd.

'Ik hou van je, Steph. Ik ben nu bij je,' fluisterde hij en dat was ook zo. Hij viel in mijn armen in slaap en ik sluimerde langzaam in. Hij was hier en ik ook. En ik hoorde nu bij hem. Het leek allemaal zo eenvoudig. Terwijl ik insliep dacht ik een fractie van een seconde aan Paul en ik wist dat ik hem ondanks alles niet zou missen. Het was voorbij. We hadden hem niet meer nodig. We hadden elkaar. Voor altijd. Van nu af aan was het alleen wij tweeën, zonder kloon. Alleen Peter en ik.

* * *

Samenvatting:

Stephanie is volkomen overstuur wanneer haar echtgenoot haar na dertien jaar huwelijk laat zitten voor een jongere vrouw. Om haar verdriet te verwerken vertrekt ze voor een paar dagen naar Parijs. In een charmant hotel aan de Seine ontmoet ze haar droomman, Peter Baker. De aantrekkelijke wetenschapper lijkt de perfecte man. Maar als Stephanie terug in New York is, begint een bizarre affaire die haar stoutste dromen overtreft.

Over de auteur:

Danielle Steel is een van 's werelds populairste auteurs. Haar boeken worden overal vertaald en er worden vele miljoenen exemplaren van verkocht. Ook de verfilmingen ervan voor televisie zijn een groot succes. Inmiddels heeft ze meer dan tachtig titels op haar naam staan.

Danielle Steel in cijfers:

3: de plek waarop haar boeken gemiddeld binnenkomen op de Amerikaanse bestsellerlijsten

5: ex-echtgenoten

8: huisdieren (hondjes, konijn, parkiet en hangbuikzwijn)

9: kinderen, waaronder 2 geadopteerde kinderen

28: talen waarin haar boeken zijn uitgegeven

55: kamers in haar huis in San Francisco

80: bestsellers sinds haar debuut in 1973

390: aantal weken met één titel in de bestsellerlijst

380 miljoen $: verdiend vermogen in de afgelopen decennia

650 miljoen: exemplaren verkocht

1.210.000 kilometer: alle verkochte romans op elkaar gestapeld - dat is twee keer naar de maan en terug.

Sinds 1981 domineert Danielle Steel de bestsellerlijsten van de New York Times. Zij staat vermeld in het Guinness Book of Records, omdat een van haar boeken 381 achtereenvolgende weken op de bestsellerlijst heeft gestaan.

In 2002 kreeg ze een hoge Franse onderscheiding, ze werd Chevalier des Arts et des Lettres, voor haar bijdrage aan de wereldcultuur.

Het adres van haar Amerikaanse website is:

www.daniellesteel.com

Table of Contents

- De kloon en ik
- - 1 -
- - 2 -
- - 3 -
- - 4 -
- - 5 -
- - 6 -
- - 7 -
- - 8 -
- - 9 -
- - 10 -
- Samenvatting:
- Over de auteur: